Plik jest zabezpieczony znakiem wodnym

===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

Spis ‌treści

Okładka

Strona tytułowa

Strona ‌redakcyjna

PROLOG

ROZDZIAŁ 1

ROZDZIAŁ ‌2

ROZDZIAŁ ‌3

ROZDZIAŁ 4

ROZDZIAŁ ‌5

ROZDZIAŁ ‌6

ROZDZIAŁ 7

ROZDZIAŁ 8

ROZDZIAŁ 9

ROZDZIAŁ ‌10

ROZDZIAŁ ‌11

ROZDZIAŁ 12

ROZDZIAŁ ‌13

ROZDZIAŁ 14

ROZDZIAŁ 15

ROZDZIAŁ ‌16

ROZDZIAŁ 17

ROZDZIAŁ ‌18

ROZDZIAŁ 19

ROZDZIAŁ 20

ROZDZIAŁ ‌21

ROZDZIAŁ ‌22

ROZDZIAŁ 23

ROZDZIAŁ ‌24

ROZDZIAŁ 25

ROZDZIAŁ ‌26

ROZDZIAŁ 27

ROZDZIAŁ 28

ROZDZIAŁ 29

ROZDZIAŁ ‌30

ROZDZIAŁ 31

ROZDZIAŁ ‌32

ROZDZIAŁ ‌33

ROZDZIAŁ 34

ROZDZIAŁ 35

ROZDZIAŁ ‌36

ROZDZIAŁ 37

ROZDZIAŁ 38

ROZDZIAŁ 39

ROZDZIAŁ ‌40

ROZDZIAŁ ‌41

ROZDZIAŁ 42

ROZDZIAŁ ‌43

ROZDZIAŁ 44

ROZDZIAŁ ‌45

ROZDZIAŁ 46

ROZDZIAŁ 47

ROZDZIAŁ 48

ROZDZIAŁ ‌49

ROZDZIAŁ ‌50

ROZDZIAŁ 51

ROZDZIAŁ 52

ROZDZIAŁ ‌53

ROZDZIAŁ ‌54

ROZDZIAŁ 55

ROZDZIAŁ 56

ROZDZIAŁ 57

ROZDZIAŁ ‌58

ROZDZIAŁ ‌59

ROZDZIAŁ ‌60

EPILOG

OD AUTORA

PODZIĘKOWANIA
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

Redakcja: ‌Jacek Ring

Korekta: Beata Wójcik

Projekt ‌okładki: ‌Piotr Cieśliński (Dark ‌Crayon)

Przygotowanie ‌do druku: Magda Kuc

Redaktor ‌inicjujący: ‌Bartłomiej Nawrocki

Copyright © by ‌Przemysław ‌Piotrowski, 2020

Copyright © for ‌the Polish ‌edition by ‌Wydawnictwo ‌Czarna Owca, Warszawa 2020

Wszelkie ‌prawa ‌zastrzeżone. Niniejszy ‌plik jest objęty ‌ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony ‌znakiem ‌wodnym ‌(watermark).

Uzyskany ‌dostęp upoważnia wyłącznie do ‌prywatnego ‌użytku.

Rozpowszechnianie całości lub fragmentu ‌niniejszej ‌publikacji w jakiejkolwiek postaci bez ‌zgody ‌właściciela praw jest zabronione.

Wydanie ‌I

ISBN 978-83-8143-605-2

Konwersję ‌do wersji elektronicznej wykonano ‌w systemie ‌Zecer.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

Kochanej siostrze Ani
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

PROLOG

– Tnij ją!

Dziewczyna ‌krzyknęła, a krew ‌trysnęła, plamiąc wszystko wokół. ‌Pełen ‌niewyobrażalnego bólu jęk ‌poniósł się echem ‌w korytarzach starych katakumb, ‌po czym ‌jak każdy poprzedni ‌uwiązł w zimnych ‌murach ponurych piwnic.

Kobieta w habicie ‌odłożyła ‌nożyce na ‌blaszany stolik. Chwyciła ‌biały ręcznik i wytarła przedramiona ‌i twarz. ‌Krew ‌wsiąkła w materiał, ‌zabarwiając go na brunatny ‌w tym ‌świetle kolor.

– Na ‌Boga, ‌zrób coś, bo jeszcze ‌ją ‌usłyszą! ‌– syknęła, jej ‌twarz wykrzywiła się ‌w skrajnej pogardzie.

– Udusi ‌się – odparł mężczyzna w sutannie.

– Jeśli ‌Bóg tak ‌chce…

– Nie bluźnij. Bóg nigdy ‌nie ‌chciałby jej śmierci. Ani ‌żadnego ‌człowieka…

– Po prostu zrób coś. ‌Ta ‌grzesznica zaraz się nam ‌tu ‌wykrwawi!

Mężczyzna rzucił rozmówczyni wymowne ‌spojrzenie ‌i sięgnął po ‌leżącą na ‌stoliku szmatę. Poprawił zaparowane ‌okulary, ‌po czym wepchnął ‌gałgan do ‌ust dziewczyny leżącej na ‌szpitalnym ‌łóżku. Była unieruchomiona ‌pasami, ale ‌nawet nie zareagowała. Nie ‌miała ‌siły walczyć. Była ‌zupełnie ‌wyczerpana. Sięgnął po ‌kolejny łachman, ‌odgarnął z twarzy ‌posklejane strąki i wytarł ‌jej spocone czoło.

– Jesteś już ‌blisko ‌– rzekł ojcowskim tonem. – Bóg ‌jest ‌z tobą, córko. Bóg ‌jest z nami…

Niewielką ‌piwnicę wypełniały ‌tańczące ‌światła świec. Ich blask ‌rzucał ‌na surowe, ceglane ‌mury ‌pokraczne cienie, które ‌malowały się ‌na ścianach niczym ‌bohomazy szalonego ‌dekadenckiego artysty. Pomimo ‌naturalnego chłodu ‌atmosferę rozgrzewały emocje. Powietrze ‌było ‌gęste, lepkie, niemal galaretowate.

Mężczyzna ‌w okularach ‌rozpiął ‌guziki ‌i ściągnął sutannę. Spojrzał na ‌kobietę ‌w habicie i podwinął rękawy koszuli.

Kolejny ‌skurcz.

– Przyj! ‌– rozkazał.

Twarz dziewczyny wykrzywiła się ‌w bolesnym ‌grymasie. Na skroniach ‌i szyi wybrzuszyły ‌się niebieskie żyły. Przez ‌moment ‌wyglądały, jakby zaraz ‌miały eksplodować, ‌mimo to cienka, ‌biała jak ‌pergamin skóra ‌w sobie tylko ‌znany sposób zdołała ‌utrzymać je ‌w ryzach. Ponurą piwnicę ‌znów ‌wypełnił przeciągły, zdławiony krzyk.

– Wychodzi ‌– syknęła ‌kobieta w habicie.

– Nie przestawaj przeć. Jeszcze tylko chwila. Już go widzę – zachęcał mężczyzna.

Unieruchomiona dziewczyna oddychała z coraz większym trudem. Jej przekrwione oczy i potargane włosy upodobniły ją do opętanej przez demona. Błagalnie spojrzała na mężczyznę w okularach, który zrozumiał jej intencje. Wyciągnął dziewczynie szmatę z ust. Niemal natychmiast z nosa i ust trysnął pęcherzykowaty śluz, mocząc podwiniętą pod nabrzmiałe piersi koszulę nocną. Odetchnęła głęboko. Kilkakrotnie. Z kącików oczu popłynęły łzy. Wtedy przyszedł kolejny skurcz.

– Teraz! Przyj! Przyj jak najmocniej!

Ponure korytarze po raz ostatni rozdarł potworny krzyk cierpiącej. Chwilę później młoda kobieta dała nowe życie.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 1

Księżyc był w pełni.

Siostra Teresa czuła, że grabieją jej palce. Żałowała, że przed wyjazdem do chorego brata nie sprawdziła prognozy pogody. Gdy krótko po południu wsiadała na rower i opuszczała teren kościoła, temperatura oscylowała w granicach dziesięciu stopni Celsjusza, a silne promienie słoneczne tylko potęgowały uczucie ciepła. Droga do nieodległej Raculi minęła więc szybko, czas przy pysznym cieście i aromatycznej kawie u Macieja jeszcze prędzej. Rozmawiali o tym co zwykle: sprawach przyziemnych, zdrowiu, przemijaniu. Maciej, choć nigdy nie należał do ludzi przesadnie bogobojnych, coraz częściej wspominał o Bogu. Siostrę Teresę bardzo to smuciło, bo wiedziała, że trawiąca go choroba prawie nigdy nie odpuszcza, a brat od zawsze był jej najbliższym członkiem rodziny. Co wieczór modliła się do Pana o jego zdrowie, ale z każdym kolejnym tygodniem coraz mniej wierzyła w cud.

Czas u Macieja minął jak z bicza strzelił i gdy wybiła dziewiąta, siostra Teresa musiała wracać do parafii. Dziś nie miała żadnych dodatkowych obowiązków, ale ponieważ od dziesiątej w domu zakonnym panowała cisza nocna, utarło się, że później niż o dziewiątej trzydzieści siostry, poza wyjątkowymi przypadkami, nie wracały. Dlatego siostra Teresa pożegnała się z Maciejem, włożyła ciepłą kurtkę i wyszła na ganek. Zorientowała się, że temperatura powietrza znacznie spadła, ale rozgrzana ciepłą herbatą z miodem z początku nie odczuła tej zmiany tak mocno. Dopiero gdy wyjechała na ścieżkę rowerową i poczuła na odsłoniętych policzkach mroźne podmuchy, zdała sobie sprawę, że tym razem chyba przeholowała.

Siostra Teresa miała sześćdziesiąt jeden lat i, jak na swój wiek, znakomitą kondycję oraz końskie zdrowie. Była też kobietą roztropną i odpowiedzialną, zdawała więc sobie sprawę (a choroba brata tylko utwierdziła ją w tym przekonaniu), że nic nie trwa wiecznie i prędzej czy później będzie musiała bardziej o siebie zadbać. W żadnym razie z próżności, wszak grzechem wobec Pana byłoby nie troszczyć się o własne zdrowie, dlatego gdy tylko zauważyła, że niespodziewanie nabrała pełniejszych kształtów, postanowiła, że będzie korzystać z roweru częściej niż zwykle. Cotygodniowe wycieczki do Macieja stały się więc swoistym rytuałem, który bardzo lubiła i z którego nie musiała się spowiadać, nawet jeśli – w jej mniemaniu – pojadła słodkości w nieprzyzwoitych ilościach.

Teraz jednak była na siebie zła, bo czuła, że zachowała się nieodpowiedzialnie, a każdy kolejny mroźny podmuch dobitnie jej o tym przypominał. Pal licho, że warunki pogodowe mogły utrudnić jej powrót do domu. To potraktowałaby jeszcze jako karę i pokutę zarazem. Gorzej, gdyby przez swoją lekkomyślność przeziębiła się albo – co gorsza – poważnie rozchorowała. Nie dość, że mogłaby zarazić pozostałe siostry, to jeszcze najpewniej zostałaby zmuszona do czasowego zrezygnowania z posługi. A przecież święta Bożego Narodzenia zbliżały się wielkimi krokami, w związku z czym obowiązków nie brakowało.

Pedałowanie przychodziło siostrze Teresie z coraz większym trudem. Właśnie opuściła Raculę i czekał ją najtrudniejszy odcinek trasy wzdłuż ruchliwej ulicy Wrocławskiej, gdzie akurat urywała się ścieżka rowerowa. Śliskie i nierówne pobocze pełne zamarzniętych kałuż nie ułatwiało zadania, a wzmagający się wiatr dodatkowo przywiał ciężkie chmury, z których spadły pierwsze krople.

Siostra Teresa pomyślała, że naprawdę zachowała się nieodpowiedzialnie. W pewnym momencie poczuła, że nogi odmawiają jej posłuszeństwa, i postanowiła, że najbardziej wymagający fragment drogi pokona pieszo. Gdy w końcu wspięła się na wzniesienie na wysokości hotelu For Rest i z powrotem wsiadła na rower, wiatr niespodziewanie wzmógł się, zamieniając niegroźny kapuśniak w deszcz zmrożonych igiełek.

– Za jakie grzechy, mój Boże, za jakie grzechy…? – zamruczała pod nosem siostra Teresa i natychmiast skarciła się w myślach za przywoływanie imienia Pana nadaremno.

Na szczęście na horyzoncie ukazało się rondo, przy którym znów zaczynała się ścieżka rowerowa, dodatkowo dłuższy odcinek prowadził z górki. Fakt ten przyjęła z nieskrywaną ulgą i zmieniwszy bieg przerzutką, lekko przyspieszyła. Deszcz lodowych igieł zmienił się w zadymkę w momencie, gdy skręciła w mniej uczęszczaną ulicę Pileckiego prowadzącą do osiedla Słowackiego, nad którym górował cel jej podróży – kościół Parafii Podwyższenia Krzyża Świętego.

Opanował ją mrok. Ze zdziwieniem przyjęła ten fakt, gdyż zwykle ta trasa była dobrze oświetlona, ale jak na złość dzisiejszego wieczoru żadna z latarni nie działała. Czyżby awaria? Jak pech to pech. Nieszczęścia chodzą parami, pomyślała.

Siostra Teresa kontynuowała podróż, choć postanowiła jechać ostrożnie i zbytnio się nie rozpędzała. Ulica Pileckiego wbijała się klinem w zalesioną część południowo-zachodnich obrzeży miasta. Stosunkowo nowa trasa przebiegała pośrodku starego sosnowego lasu, w związku z czym wobec awarii latarni i schowanego za chmurami księżyca zrobiło się wyjątkowo ciemno. Sytuację ratowały reflektory sporadycznie przejeżdżających samochodów i słabej jakości przednia lampka, której wymianę siostra Teresa wiecznie odkładała. Teraz tego żałowała, zwłaszcza że zadymka nie odpuszczała i widoczność jeszcze spadła.

Pomyślała, że miło byłoby zrobić sobie teraz gorącej herbaty z miodem i wskoczyć pod ciepły koc. Nieświadomie nieco przyspieszyła, choć wciąż asekuracyjnie trzymała prawą dłoń zaciśniętą na hamulcu ręcznym. Wiedziała, że jest ślisko i niebezpiecznie, a w jej wieku o połamanie kości nietrudno.

Gdy tylko o tym pomyślała, z mroku wyłoniła się postać. Siostra Teresa gwałtownie zahamowała, próbując ją ominąć, straciła panowanie nad kierownicą i wjechała wprost w przeszkodę.

– Auuuu! – wrzasnął młody mężczyzna, który wyciągnąwszy dłonie przed siebie, w ostatniej chwili zdołał zredukować impet uderzenia. Przednie koło zahaczyło o jego lewe kolano, a kierownica wbiła się pod żebro. Mimo to utrzymał się na nogach, w przeciwieństwie do siostry Teresy, która straciła równowagę i padła na ziemię. – Czy pani jest normalna? Kto uczył panią jeździć, do jasnej cholery? – ryknął zdenerwowany nieznajomy.

– O Jezu, Jezu, Jezusieńku – jęczała siostra Teresa, próbując wydostać się spod roweru.

Mężczyzna dostrzegł, że kobieta nosi habit. Pomógł jej wstać. Zrobił to z niebywałą łatwością. Było mu wstyd, że zachował się wobec zakonnicy tak ordynarnie.

– Ja przepraszam siostrę. Nie wiedziałem, że… – Mężczyzna zmienił ton.

– To ja bardzo pana przepraszam. Och… – jęknęła siostra Teresa, chwytając się za łokieć.

– Pomogę siostrze – rzekł mężczyzna i chwycił zakonnicę pod ręce. – Czy jest siostra cała?

– Chyba tak. Trochę boli, ale chyba nic nie złamałam…

– Pomóc siostrze? Zadzwonić po karetkę?

– Nie, nie. Dzięki Bogu, chyba nic mi nie jest. Zresztą nie śmiałabym pana prosić. Przecież to ja spowodowałam ten wypadek. – Siostra Teresa otrzepała rękaw ze zmrożonych płatków śniegu.

– Małą stłuczkę, powiedzmy… – Mężczyzna próbował nieco rozluźnić atmosferę.

– A panu nic się nie stało?

– O mnie proszę się nie martwić. Kilka siniaków jeszcze nikogo nie zabiło.

– To dobrze. To dobrze… – Siostra Teresa ponownie otrzepała kurtkę i poprawiła nieco przekrzywiony kornet. – Raz jeszcze bardzo pana przepraszam.

– Naprawdę nie trzeba. Jest siostra pewna, że nie potrzebuje pomocy?

– Dziękuję. Jestem cała. Jak już Pan Bóg wystawia mnie na próbę, to chyba muszę sama podjąć to wyzwanie. A swoją lekkomyślność pewnie odchoruję w następnych dniach.

Mężczyzna podniósł jednoślad i poświeciwszy latarką z telefonu, sprawdził, czy nie doszło do poważniejszych uszkodzeń.

– Rower też wygląda na cały – ocenił.

– Dziękuję i jeszcze raz bardzo pana przepraszam. Wstyd mi, że taka ze mnie fajtłapa – odparła siostra Teresa.

– Nic się nie stało. Ale że siostra wybrała się na rower w taką pogodę…?

– Ech… stara a głupia. Szkoda gadać.

– Jeśli siostra pozwoli…

– Oczywiście, nie zatrzymuję pana. Jest pan młody, ma swoje sprawy. A ja wystarczająco już nabroiłam.

– Proszę na siebie uważać, siostro.

– Pan również. Z Bogiem.

– Z Bogiem.

Siostra Teresa uśmiechnęła się i kurczowo trzymając kierownicę roweru, odprowadziła wzrokiem mężczyznę, który potruchtał w mrok. Postanowiła, że pomodli się dziś przed snem za tego młodego człowieka, aby Bóg mu wynagrodził. Gdy tylko o tym pomyślała, usłyszała coś, co zmroziło ją do szpiku kości.

Świst wirującego wiatru? Zniekształcony dźwięk odległego klaksonu? A może zmęczony umysł zaczynał płatać jej figle?

– Siostro! – usłyszała za plecami.

Odwróciła się. Mężczyzna był już kilkanaście metrów dalej.

– Niech siostra nie błąka się po lasach, bo podobno w okolicy grasują wilki. Z Bogiem.

Nieznajomy uniósł rękę na znak pożegnania i rozpłynął się w mroku. Wtedy siostra Teresa zrozumiała, że to wcale nie był ani świst wiatru, ani klakson. Gdzieś, i to całkiem niedaleko, krążyła sfora. Przeciągły skowyt poniósł się echem, sprawiając, że lodowaty dreszcz spłynął jej po kręgosłupie.

Siostra Teresa wsiadła z powrotem na rower i zaczęła pedałować. Po kilku minutach dotarła do miejsca, z którego na osiedle Słowackiego odbijała wydeptana ścieżka. To właśnie tędy zawsze skracała sobie drogę, która normalnie byłaby dobre dwa kilometry dłuższa. Przez moment zastanawiała się, czy aby na pewno powinna opuścić szlak rowerowy. Chciała jak najszybciej znaleźć się w ciepłym pokoju, a skrót przez zalesiony odcinek nie był dłuższy niż dwieście metrów. Zresztą nawet stąd, pomiędzy drzewami, z łatwością można było dostrzec światła domostw.

Uznała, że tylko traci czas i wyraźnie przesadza. Przecież wilki nie zapuszczają się tak blisko ludzkich osiedli, zwłaszcza w mieście. I nawet jeśli w gazetach pisali, że kilkanaście sztuk dobrało się do zwierzęcego inwentarza w okolicznych wioskach, to człowieka podobno unikają jak ognia.

Siostra Teresa zsiadła z roweru i weszła do lasu. Ogarnął ją jeszcze gęstszy mrok. Wiatr się uspokoił. Płatki śniegu przestały szaleńczo wirować przed oczami, tylko wolno opadały na zmrożone runo i bezlistne gałęzie. Zniknęły odgłosy ulicznego zgiełku. Nastała niemal głucha cisza.

Wtedy przeszła jej przez głowę niechciana myśl. Że ta cisza ma w sobie coś złowieszczego. Jakby właśnie wkroczyła do innego, pełnego cieni świata. Nieprawego i plugawego. Świata, w którym osoby zajmujące się jej profesją nie są mile widziane.

– Głupia jesteś – mruknęła pod nosem. – Stara a głupia – powtórzyła i mocniej chwyciwszy kierownicę, przyspieszyła kroku.

Trzask gałązki sprawił, że gwałtownie się odwróciła. Serce zaczęło bić mocniej, oddech stał się szybki i płytki. Gdy przywódca stada znów zawył gdzieś w oddali, poczuła, że zaczyna ogarniać ją realny strach. Nogi odmówiły jej posłuszeństwa chwilę później, gdy za plecami usłyszała kolejny odgłos.

Jakby warczenie. Nienaturalnie złe. Prymitywne, wściekłe. Instynktownie wykonała znak krzyża. Kolejny trzask gałązki. Tym razem jeszcze bliżej.

Siostra Teresa wyciągnęła z kieszeni różaniec. Kurczowo trzymając go w dłoni, przeżegnała się raz jeszcze.

– Ojcze nasz, któryś jest w niebie…

Kolejne pękające gałązki. Szuranie. Dyszenie.

– Święć się imię Twoje, przyjdź królestwo Twoje…

Chmury rozstąpiły się i blade światło księżyca znalazło ujście. Strzelista smuga przebiła się przez konary i rozjaśniła pobliskie krzewy. Po tym, co czaiło się w mroku, pozostał tylko obłok pary. Pokraczny cień błyskawicznie zniknął z pola widzenia. Znów skrył się w mroku.

– Bądź wola Twoja jako w niebie tak i na ziemi…

Kolejny trzask. Tuż za plecami. Ciepły i cuchnący oddech na karku.

– Boże chroń…

Chwilę później siostra Teresa z przerażeniem patrzyła, jak chlusta krew z rozpłatanego gardła.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 2

Inspektor Romuald Czarnecki wcisnął hamulec i poczuł, jak traci przyczepność z podłożem. Parking przy prosektorium był pokryty cienką warstwą białego puchu, pod którym najwyraźniej kryła się gołoledź, bo nowe opony przez chwilę sunęły po podłożu, jakby w ogóle nie miały bieżnika. Tylko dzięki systemowi ABS samochód zdołał wyhamować tuż przed bramą.

– Co ty robisz, Romek? – skarcił się pod nosem. Chciał dodać coś jeszcze, ale to nie byłoby w jego stylu. Wulgaryzmami gardził i ich nie tolerował. Nawet w samotności.

Przez chwilę czekał, aż brama rozsunie się i będzie mógł wjechać na teren przycmentarnego prosektorium, w którym mieli na niego czekać podinspektor Grzegorz Zimny i patomorfolog Robert Krzywicki. Nie był zadowolony, że tak szybko znów ujrzy ich twarze, ale telefon od tego pierwszego zmienił wszystkie dotychczasowe plany. Urlop musiał poczekać, a żona wybaczyć. Jak przez ostatnie trzydzieści lat.

Brama nie chciała nawet drgnąć, mimo to inspektor cierpliwie czekał. Wycieraczki miarowo ściągały z przedniej szyby pojedyncze płatki śniegu. W radiu właśnie zaczęły się poranne wiadomości. Czarnecki nieco pogłośnił. Był zmęczony i najchętniej położyłby się do łóżka. Cztery godziny w trasie dały mu w kość i marzył o mocnej kawie.

Gdy już miał chwycić za telefon, brama nieznacznie drgnęła. Nadmiar białego puchu zsunął się z wprawionej w ruch stalowej konstrukcji i opadł na podłoże. Dwa siedzące na płocie kruki poderwały się do lotu i zniknęły gdzieś w oddali. Czarnecki powoli puścił sprzęgło i wcisnął gaz. Koła delikatnie zabuksowały w miejscu, ale po chwili złapały przyczepność i samochód powoli ruszył.

Czarnecki przejechał kilkanaście metrów i skręcił w kierunku budynku prosektorium. Ostrożnie zaparkował i wysiadł z pojazdu. W drzwiach czekał na niego jego najbardziej zaufany podwładny.

– Dzień dobry, Grzegorz – przywitał się inspektor.

– Cześć, Romek.

Mężczyźni podali sobie dłonie i weszli do środka.

– Jak droga? – zapytał Zimny, zamykając za sobą drzwi.

– Długa i męcząca. Do tego drogowcy znów dali ciała i od połowy „trójki” jezdnia prawie w ogóle nie była odśnieżana.

– Zima znów ich zaskoczyła…

– Jak zwykle.

Czarnecki znał wnętrze budynku i od razu udał się do miejsca, gdzie mógł spodziewać się gospodarza. Doktor Robert Krzywicki siedział przy biurku z kubkiem parującej kawy w jednej i papierosem w drugiej dłoni. Inspektor z zaskoczeniem stwierdził, że patomorfolog zgolił charakterystyczną długą siwą brodę, która upodabniała go do świętego mikołaja.

– Cześć, Romek. – Doktor przywitał się chłodniej niż zwykle.

– Cześć, Robert – odparł inspektor i wyciągnął dłoń w kierunku doktora. – Na ulicy bym cię chyba nie poznał – dodał bez większych emocji w głosie.

– Sam siebie nie poznaję. Gdy wczoraj rano zaspany spojrzałem w lustro, to prawie wyjebałem się do kabiny prysznicowej.

– Jest aż tak źle?

– Ech… – Krzywicki machnął ręką. – Zaraz sam zobaczysz.

Robert Krzywicki był jego ulubionym patomorfologiem, którego nie zamieniłby na żadnego innego specjalistę na świecie, chociaż ten miał osobliwe i momentami nieprzystające do wykonywanego zawodu poczucie humoru. Kiedy jednak oddawał mu ciało do sekcji, mógł być pewny, że doktor znajdzie przyczynę śmierci albo w ekstremalnie ciężkich przypadkach wskaże tę najbardziej prawdopodobną. Tak jak on miał dobre trzydzieści lat doświadczenia w swoim fachu i niejedno widział. W istocie łatwiej byłoby spytać, czego nie widział, bo jak kiedyś rachował, w czasie kariery przebadał około pięciu tysięcy ciał. Łatwo więc policzyć, że częściej miał kontakt z martwymi niż żywymi, co zresztą regularnie podkreślał.

– A właśnie, Romek… – zagaił w swoim stylu, wskazując na stojący na biurku drugi kubek z kawą. – Gdy myślałem o tobie, to sądziłem, że zobaczę trupa, a widzę, że jesteś w świetnej formie.

– Trupa…? – Czarnecki skrzywił się, jakby zjadł nieświeżego pomidora.

– A po tej całej akcji żona jeszcze cię nie zamordowała?

Tak, to było w stylu doktora. Inspektor tylko westchnął i sięgnął po kubek. W sumie Krzywicki był nawet całkiem bliski prawdy. Znów poczuł ukłucie wyrzutów sumienia. Gdy żegnał się z żoną, ona jak zwykle nic nie dała po sobie poznać. Zrobiła mu kanapki na drogę, dała buziaka i uściskała. Rozejrzał się z niesmakiem po zadymionym pomieszczeniu i upił łyk kawy.

– Pokażcie mi tę rękę – polecił.

Krzywicki zrozumiał, że nie ma sensu dalej dowcipkować. Znał inspektora nie od dziś. Czarnecki nigdy nie był skory do żartów w pracy, ale dziś pod jego spojrzeniem każdy mógłby paść trupem.

Doktor zaprowadził policjantów do prosektorium. Po drodze nie natknęli się na żadnego pracownika i Czarnecki dopiero po chwili zorientował się, że o tej porze, nawet w poniedziałek, budynek jest przecież zwykle zamknięty.

W korytarzu panował odczuwalny chłód, a z ust wydobywały się obłoczki pary.

– W ogóle tu nie ogrzewacie? – zagaił inspektor, racząc się gorącą kawą.

– Wiesz, Romek… Wczoraj nikt nie pracował, a szefostwo oszczędza jak może. Zwłaszcza że truposzkom to nie przeszkadza.

– Ech… Robert…

– Dobra już. Nie patrz tak na mnie. Zmarłym to nie przeszkadza. Nieboszczyki lubią, jak…

– Robert…! – Czarnecki nie chciał wysłuchiwać kolejnych niewybrednych żartów.

– Aleś ty dziś podminowany…

– Robert, proszę cię. Naprawdę nie mam sił na te bzdety.

Krzywicki odpuścił i ostatnie kilkanaście kroków mężczyźni pokonali w milczeniu. Otworzył drzwi do sali sekcyjnej i przepuścił Czarneckiego i Zimnego. W pomieszczeniu było jeszcze chłodniej niż w pozostałej części budynku. Doktor zapalił światło, następnie zbliżył się do stojaka lampy punktowej, która nakierowana była na niewielki przedmiot leżący na samym środku stołu. Obiekt prezentował się raczej skromnie.

– Wyobrażałem to sobie trochę inaczej – rzekł po chwili zastanowienia Czarnecki, spoglądając na Zimnego.

– Początkowo też się tym specjalnie nie przejąłem, ale gdy oficer dyżurny poinformował mnie o tym znalezisku, to postanowiłem przyjrzeć się bliżej. Jego podejrzenia okazały się trafne. Sam widzisz, że nawet zupełny ignorant dostrzegłby te ślady.

Czarnecki nachylił się i obejrzał obiekt. Przy pierwszym kontakcie można by go pomylić z jakąś wysłużoną pomocą dydaktyczną dla studentów medycyny, ale przy bliższych oględzinach wątpliwości znikały. Na stole leżały poharatane kości przedramienia: promieniowa, łokciowa oraz kości śródręcza bez czterech palców. Zachował się jedynie, choć bez ostatniego paliczka, palec wskazujący.

– Znasz już przybliżony czas… – Czarnecki urwał w pół zdania. – Chciałem powiedzieć zgonu ofiary, ale my przecież nawet nie mamy pewności że właściciel tej ręki nie żyje, prawda?

– Właścicielka – odparł Krzywicki. – A przynajmniej z dużą dozą prawdopodobieństwa mogę twierdzić, że kości należą do kobiety.

– Dobrze. Ale wracam do pytania. Czy mamy pewność, że ta osoba nie żyje? – Czarnecki skierował uwagę na podinspektora Zimnego.

– Wiesz, że nie, Romek. I nie patrz tak na mnie. Zadzwoniłem do ciebie, ponieważ uznałem, że chciałbyś o tym wiedzieć. A te kilka dziwnych zgłoszeń…

– Dobra. Konkretnie, panowie. Co tak naprawdę udało się ustalić? Robert?

Krzywicki postawił kubek z kawą na skraju stołu. Wyciągnął papierosa z kieszonki fartucha i zapalił.

– Po pierwszych oględzinach mogę stwierdzić, że kości z dużą dozą pewności należą do kobiety i są stosunkowo świeże. Bez badań laboratoryjnych nie umiem dokładnie określić, ale kolor, gęstość, spoistość czy śladowe pozostałości po innych tkankach sugerują, że mogą mieć maksymalnie kilka dni. Jeśli mówimy o ofierze, to powinniśmy jej szukać w ciągu ostatniego tygodnia.

– Kiedy zaginęła ta zakonnica?

– Trzy dni temu.

– Zatem to możliwe?

– Jak najbardziej.

Czarnecki przez chwilę analizował słowa swoich ludzi. Upił kolejny łyk kawy.

– No dobrze… – Zawahał się przez moment. – A te ślady?

– Sam widzisz, Romek. – Doktor wymownie machnął ręką, w której trzymał tlącego się papierosa. – Są dosłownie wszędzie. Kości są podziurawione jak sito. To wygląda, jakby ten ktoś chciał dobrać się do szpiku.

– I nie masz najmniejszych wątpliwości, że to…

– Zawsze możesz poprosić o opinię stomatologa albo jakiegoś protetyka, ale obaj powiedzą ci to samo. To ludzkie zęby. Spójrz tutaj… – Krzywicki wskazał palcem wyraźnie umiejscowione zagłębienia – …albo tutaj. Albo tutaj. Ludzki zgryz jak w mordę strzelił, choć siła nacisku jak u pitbulla, tak swoją drogą…

– Co chcesz przez to powiedzieć?

– Że ktoś musiał być bardzo zdesperowany i głodny, aby tak potraktować te kilka kostek.

– Pomyślałem o jakimś bezdomnym, ale wobec zniknięcia tej zakonnicy i tych dziwnych zgłoszeń… – Zimny sprawiał wrażenie, jakby się tłumaczył. – Dlatego wolałem zadzwonić do ciebie, Romek. Chyba nikt nie chce mieć w mieście kolejnej psychozy, zwłaszcza przed świętami.

Czarnecki odstawił kubek na szafkę obok i potarł dłońmi zmęczoną twarz. Odetchnął głębiej, wypuszczając z ust obłoczki pary. Spojrzał po twarzach swoich ludzi.

– Chciałbym wierzyć, że to jakaś bzdura, ale… – Inspektor przez moment zastanawiał się co powiedzieć, ale uznał, że ostatnią myśl zachowa dla siebie. – Dobra, panowie. Prześpijcie się. Spotkajmy sie w moim biurze o… – Spojrzał na zegarek, dochodziła szósta. – W południe może być?

Mężczyźni zgodnie pokiwali głowami. Chwilę później wszyscy rozjechali się do swoich domów na zasłużony odpoczynek.

Tymczasem kilkanaście kilometrów dalej, na skraju sosnowego lasu i miejskiego wysypiska, pierwsze promienie słońca przebiły się przez ośnieżone konary i spoczęły na zmrożonych szczątkach siostry Teresy. Ostatnie wilki już się nasyciły i sfora śladami samca alfa ruszyła w kierunku legowiska.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 3

Igor Brudny siedział w kuchni i w ciszy zajadał się jajecznicą na bekonie. Za jego plecami Oksana Szczypenko w ciepłym, kremowym szlafroku wkładała ostatnie brudne naczynia do zmywarki. W powietrzu unosił się zapach śniadania i jej perfum. Z radia sączył się przyjemny głos młodej dziennikarki, która prezentowała poranne wiadomości.

Gdy Brudny schrupał ostatni kawałek przypieczonego bekonu i popił kęs mocną czarną kawą, poczuł na barkach delikatne dłonie swojej kobiety. Odetchnął głęboko. Oksana miała czarodziejskie ręce i kilkoma wprawnymi ruchami potrafiła ściągnąć z niego całe napięcie.

Przez chwilę w milczeniu masowała jego kark i ramiona, a on wpatrywał się w zimowy krajobraz za oknem. Śnieg padał już trzeci dzień i całą okolicę pokryła gruba warstwa białego puchu. Brudny lubił śnieg, bo nawet taki ponury typ jak on musiał coś lubić. Oprócz Brudnego Harry’ego i jamesona oczywiście, które ubóstwiał od lat, choć nigdy nie nadużywał, traktując jak przyjemności, które należy sobie odpowiednio dozować, aby mu nie spowszedniały. Do tej pory z pełną premedytacją dozował sobie także czas, jaki ofiarowywała mu Oksana, ale od wydarzeń w Nietkowie musiał zrobić wyjątek. I wcale nie dlatego, że chciał, bo wcale nie chciał. Zawsze starał się kontrolować siebie, swoje uczucia i cały świat, jaki go otaczał. Zresztą był w tym dobry, nawet bardzo dobry. Do czasu, gdy ta młoda Ukrainka niezauważenie, cegiełka po cegiełce, zaczęła dyskretnie rozbierać mur, jaki sobie wybudował. Mur – mocno już nadkruszony – ostatecznie runął w Nietkowie. Brudny poległ, ale wygrał życie.

Dłonie jego partnerki wciąż rytmicznie masowały mu kark, a płatki śniegu leniwie opadały na parapet i dachy starych kamienic. Brudny opróżnił kubek z kawą i odstawił naczynie na blat starej szafki kuchennej. Wtedy Oksana niespodziewanie owinęła się wokół swojego mężczyzny i usiadła okrakiem na jego kolanach.

– Nie chciałbyś jeszcze szybkiego numerku przed wyjściem? – szepnęła mu kuszącym tonem do ucha, dociskając pośladki do jego krocza.

– Hmm… właśnie najadłem się jajek z bekonem i cebulą – odparł Brudny i położył dłonie na jej biodrach.

– Nie musimy się całować…

– Nieee…? – przysunął partnerkę do siebie.

– Nieee…

– Nie mamy wiele czasu, Oka…

– No przecież mówię. Szybki numerek. Najlepiej na ostro… – Szczypenko rzuciła mu wymowne spojrzenie. – To jak? Wolisz wziąć mnie na stole czy idziemy na sofę?

Brudny poczuł gwałtowny przypływ podniecenia. Ta kobieta wzbudzała w nim nieprawdopodobne pożądanie. Czasem jednym gestem czy słowem potrafiła postawić go na baczność w ułamku sekundy.

– Czyżbym czuła to i owo…? – zapytała, zalotnie spuszczając wzrok na jego bokserki.

– Wiesz, że jesteś bardzo niegrzeczną dziewczynką?

– Taaak?

– Yhy… Ale czy?

– Bez obaw. Już nie boli. To tylko blizny.

Szczypenko delikatnie pocałowała partnera w szyję, następnie musnęła językiem płatek ucha. Brudny jęknął cichutko. Wtedy kobieta chwyciła w zęby małżowinę i syknęła przez zęby:

– Czy mój pan przestanie się w końcu certolić i zerżnie swoją kobietę na tym cholernym stole?

Brudny uwielbiał, gdy tak mówiła. Chwycił ją za biodra, uniósł, obrócił i popchnął na stół. Talerz po jajecznicy, widelec, resztka bułki i gazeta wylądowały na podłodze, ale żadne z dwojga kochanków się tym nie przejęło. Podwinął szlafrok kochanki, błyskawicznie ściągnął bokserki i wszedł w nią od tyłu, tak jak tego pragnęła. Mocno i głęboko.

Kochali się dziko i zachłannie przez kilka następnych minut, aż poczuł, jak wzbiera w nim potężny orgazm. Gdy w końcu trysnął w jej wnętrzu i niemal bezwładnie opadł na drżącą w spazmach ekstazy kochankę, poczuł, jak spływa na niego absolutny spokój. Przez kilkadziesiąt sekund ciężko oddychał tuż nad jej uchem. Ona ulegle i cierpliwie leżała.

– Kocham cię, Oka – szepnął po chwili i pozwolił partnerce odwrócić się przodem do siebie.

– Ja ciebie też, Igor. Bardzo – odparła i ścisnąwszy dłońmi jego policzki, namiętnie pocałowała go w usta.

– A nie miało być bez całowania…? – zagadnął, gdy Szczypenko w końcu pozwoliła mu na chwilę oddechu. – Pamiętasz? Jajka, bekon, cebula?

– Uwielbiam mojego pana w każdej odsłonie.

Szczypenko szczerze się uśmiechnęła i dała mu ostatniego, soczystego buziaka. Spojrzał jej głęboko w oczy. Niewielka rana tuż pod dolną powieką zdążyła się już ładnie zabliźnić, teraz tylko dodawała jej uroku. Tak jak inne: na szyi, nogach i plecach. Ta ostatnia wciąż była świeża i mocno widoczna, ale chociaż uszkodzenia tkanki były dość skomplikowane i założono wiele szwów, chirurg wykonał kawał znakomitej roboty. Z czasem blizna miała się wyrównać, ułożyć i niemal zniknąć. W razie gdyby coś poszło nie tak i pacjentka była niezadowolona, pozostawała plastyka, która wobec niezaprzeczalnych dokonań Brudnego, miała zostać w pełni sfinansowana z funduszy zielonogórskiej policji.

– Muszę iść – oznajmił Brudny.

– Teraz możesz – zachichotała.

Oboje podnieśli się z blatu stołu. Brudny wciągnął bokserki i poszedł do łazienki. Szczypenko poprawiła szlafrok i odprowadziła go wzrokiem. Pomimo przeżyć ostatnich kilkudziesięciu dni niczego nie żałowała. Rany się zabliźniły, zdrowie wracało. W powrocie do jako takiej równowagi psychicznej pomogły wizyty w rodzinnej wsi nieopodal Lwowa oraz spotkania z psychologiem. Wtedy zawsze był przy niej Igor. Nie odstępował jej na krok, opiekował się nią i bez cienia grymasu spełniał każdą jej zachciankę. W pewnym momencie zaczęła nawet czuć się trochę głupio, bądź co bądź wcześniej wszystkie podobne zachowania były mu całkiem obce. Tak jakby ta jedna noc w Nietkowie zmieniła wszystko, pozwoliła raz na zawsze zamknąć ponurą przeszłość i pomogła otworzyć się na uczucia. Na ludzi. W końcu na nią samą.

Pamiętała, jak próbowała walczyć z jego charakterem. Początkowo nawet kręciła ją ta szorstkość w obyciu, opanowanie, tajemniczość. Odpowiadało jej to zwłaszcza w pierwszej fazie znajomości. Z natury była w łóżku uległa i gdy darzyła mężczyznę silnym uczuciem, zawsze pragnęła oddawać mu się całkowicie, toteż ten jego surowy, męski sznyt bardzo ją pociągał i podniecał. Z czasem jednak zapragnęła czegoś więcej, ale przez długie miesiące nie potrafiła przebić się przez mur, którym odgrodził się od reszty świata. Bardzo go kochała, jednak w pewnym momencie zaczęła mieć poważne obawy, że nigdy nie przebije się do jego serca i – jeśli chciałaby się z nim związać aż po grób – będzie skazana na życie bez prawdziwych uczuć. I nagle jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki Igor zmienił się nie do poznania. Stał się troskliwy, czuły, ciepły. Potrafił, trzymając ją za rękę, przeleżeć przy jej boku całe dnie i z nogami pod kocem wspólnie oglądać filmy, a nawet zorganizować romantyczną kolację przy świecach. W końcu też po raz pierwszy przełamał się i usłyszała z jego ust słowo „kocham”, mało tego, nie miał oporów, aby powtarzać jej to kilka razy dziennie, okraszając swoje wyznania dodatkowym bukietem kwiatów lub czekoladkami. Teraz, jeśli w ogóle to było możliwe, kochała go jeszcze mocniej. Nie tylko był jej tajemniczym i surowym gliną, w którym się zadurzyła, ale także troskliwym i kochającym partnerem, o którym zawsze marzyła. Wreszcie – o czym fantazjuje pewnie większość żeńskiej populacji świata – księciem, który na białym koniu przybył, aby w ostatniej chwili wyrwać ją z rąk potwora.

Czasem zastanawiała się, czy nie powinna w duchu dziękować Rzeźnikowi z Nietkowa, który w bestialski sposób zabił tylu niewinnych ludzi i o mało nie dopadł jej samej. Pewnie gdyby nie on, Igor wciąż snułby się na granicy światów – jak to zwykł dziś mawiać – życia numer jeden w sierocińcu hieronimek i życia numer dwa po jego opuszczeniu. Niedawno mógł rozpocząć życie numer trzy. Z Oksaną Szczypenko.

Gdy jej mężczyzna bez słowa zniknął za drzwiami łazienki, pomyślała, że trochę stęskniła się za tamtym Igorem. Nie żeby nie lubiła jego nowej wersji, ale ostatnio trochę przesadzał. Gdy kilka dni temu znów rozpoczęli współżycie, był bardzo delikatny i czuły, ciągle dopytywał się, czy na pewno nie boli i czy nie powinni jeszcze poczekać, aż rany na dobre się zagoją. Oksana bardzo to doceniała, ale gdzieś w środku czuła, że znów potrzebuje twardego, szorstkiego, stuprocentowego samca alfa, którym Igor jawił się wcześniej. Który wie, jak bez słowa rozpalić i porządnie wybzykać napaloną kobietę.

Uśmiechnęła się pod nosem i pomyślała, że ma najwspanialszego mężczyznę na świecie. Chwilę później wróciła do kuchni, aby posprzątać bałagan, jakiego w przypływie gwałtownej żądzy narobiła.

Gdy Oksana Szczypenko zbierała z podłogi resztki po śniadaniu, a Igor Brudny kończył się golić, młody fan Falubazu o imieniu Jasiek właśnie szusował z tatą na nartach po jednej z leśnych ścieżek na południu Zielonej Góry. W ciągu ostatnich dni nawiało sporo śniegu i choć to była dopiero druga lekcja, szło mu całkiem dobrze. Towarzyszący im pies Benek bawił się w śniegu, aportował i radośnie merdał ogonem. Był młodym wilczurem i też się uczył.

Przy zrębie przystanął i zaczął węszyć. Złapał trop. Woń, którą przywiał wiatr, nie była mu znana i nie do końca rozumiał, z czym może mieć do czynienia. Instynktownie zjeżył się i odsłonił kły. Pokusa była jednak przemożna. Chwilę później uległ jej i lekceważąc nawoływania pana, popędził przed siebie.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 4

Gdy zabrzmiał dźwięk telefonu, Romuald Czarnecki podniósł się z łóżka i półprzytomny spojrzał na wyświetlacz. To nie był budzik. Dzwonił podinspektor Grzegorz Zimny, a w rogu ekranu widniała godzina ósma pięćdziesiąt siedem.

– Dzień dobry, Grzegorz – przywitał się. – Nie za wcześnie dzwo…

– Dzień dobry, Romek, choć… no właśnie nie wiem, czy taki dobry.

Czarnecki ściągnął koc i sięgnął po etui z okularami. Nałożył je.

– Znaleźli ją?

– Tak.

Inspektor ciężko westchnął. W skroniach czuł pulsowanie. Był policjantem ponad trzydzieści lat i już dawno przestał wierzyć w zbiegi okoliczności. W Kołobrzegu jeszcze przez chwilę wahał się po odebraniu telefonu od Zimnego, ale trwało to nie dłużej niż kilkadziesiąt sekund. Tyle, ile zwykle zajmuje człowiekowi wyrwanemu ze snu dojście do siebie. Znaleziona ręka ze śladami ludzkich zębów, zaginiona zakonnica i zgłoszenia mieszkańców, którzy mówili o – choć idiotycznie to brzmiało – grasującym po przyleśnych terenach wilkołaku, zwiastowały koniec urlopu, który tak naprawdę nawet się nie zaczął.

Czarnecki dłonią rozmasował czoło.

– Gdzie?

– Na skraju lasu przy śmietnisku. Ojciec z synem.

– Oficjalnie wziąłeś tę sprawę?

– Tak, ale komendant już wie, że jesteś na miejscu, więc pewnie będzie chciał z tobą pogadać.

– Widziałeś zwłoki?

– Jeszcze nie, ale właśnie się tam wybieram. Podobno wyglądają koszmarnie…

– Dobij mnie.

– Brzmi to trochę upiornie, biorąc pod uwagę naszą rozmowę i to, że…

– Grzegorz…

– Do zwłok dobrała się zwierzyna. Fragmenty ciała są rozwleczone na powierzchni kilkuset metrów kwadratowych. Podobno istna jatka.

Czarnecki wstał i z telefonem przy uchu poszedł do łazienki. Próbował przeanalizować słowa Zimnego, ale uznał, że dalsze prowadzenie tej rozmowy przez telefon nie ma większego sensu. Zresztą podinspektor sam pewnie niewiele wiedział na temat zaistniałej sytuacji. A wszelkie gdybanie w sytuacji, gdy można było empirycznie sprawdzić okoliczności zdarzenia, Czarnecki z zasady odrzucał. Określenia takie jak „podobno”, „ponoć”, „jakoby” były mu obce i nijak miały się do jego skrupulatnego i wnikliwego podejścia do każdej sprawy.

– Nasi ludzie są już na miejscu?

– Ktoś tam pojechał, ale ekipa podobno dopiero zabezpiecza teren. O sprawie dowiedziałem się dosłownie kilka minut temu i od razu do ciebie zadzwoniłem.

– Prokurator?

– Wątpię.

– Dobra, Grzegorz. Spotkajmy się na parkingu przy komendzie za dwadzieścia minut.

– Jak chcesz, mogę po ciebie podjechać, bo właśnie wsiadam do samochodu.

– Nie trzeba.

– Okej. To do zobaczenia.

– Aha, Grzegorz…

– Tak?

– Dowiedz się, czy Anka i jej ekipa techników będą na miejscu. Nie chciałbym tam jakichś amatorów.

– Załatwione.

– Widzimy się za kwadrans.

– Cześć.

Czarnecki odłożył smartfon na brzeg umywalki i sięgnął po szczoteczkę do zębów. Umył je, a następnie kilkakrotnie oblał twarz zimną wodą. Chwilę później zarzucił na siebie marynarkę i puchową kurtkę, na głowę nałożył czapkę i wyszedł z mieszkania. W drodze do samochodu miał złe przeczucie. Martwa zakonnica tuż przed świętami? Brzmiało fatalnie, z pewnością wyglądało jeszcze gorzej.

Gdy uruchamiał silnik, pomyślał o kimś jeszcze. Komisarz Igor Brudny właśnie stał w korku na Saskiej Kępie i myślał zupełnie o czym innym.

* * *

Słońce leniwie wdrapywało się ponad korony ośnieżonych drzew. Jego ciepłe promienie ogrzewały zmarznięte twarze policjantów krążących wokół zamkniętej strefy przy hałdzie odpadów Zakładu Gospodarki Komunalnej w Zielonej Górze. Technicy kryminalistyczni w maskach i rękawiczkach pracowali pomiędzy drzewami nad zabezpieczeniem próbek wokół zwłok siostry Teresy.

Kierująca zespołem ekspert kryminalistyki Anna Borucka stała na niewielkim wzniesieniu i wydawała kolejne polecenia podwładnym. Dostrzegłszy kątem oka nadjeżdżającego passata, zsunęła z twarzy osłonę i przeszła pod taśmą zabezpieczającą teren działań. W oczekiwaniu na podinspektora Zimnego, który przejął sprawę, włączyła przewieszoną na szyi lustrzankę i zaczęła przeglądać efekty swojej pracy. Gdy pojazd się zatrzymał, pomachała do kierowcy i wróciła do oglądania fotografii. Zanim się obejrzała, Zimny z Czarneckim byli już na wyciągnięcie ręki.

– Cześć, Anka – rzucił ten pierwszy.

– Czeeeść… – Anna Borucka akurat trafiła na jedno z lepszych zdjęć i dopiero po chwili podniosła wzrok. Nie chciała go lekceważyć i nie zrobiła tego specjalnie, choć nie przepadała za Zimnym. Podinspektor był dla niej facetem, który już w szkole policyjnej gdzieś zgubił jaja. Nie mogła mu nic zarzucić, jeśli chodzi o sprawy zawodowe, ale po prostu nie było między nimi chemii i nigdy nie umówiłaby się z tym człowiekiem choćby na kawę. Tym bardziej z niemałym zaskoczeniem odebrała z jego rąk prezent w postaci dużej latte. Jeszcze większą niespodzianką był dla niej fakt, że podinspektor nie przybył sam.

– Romek? – Uśmiechnęła się na powitanie. – A nie miałeś wygrzewać się na Zanzibarze?

– Dzień dobry – przywitał się inspektor. – Dajcie spokój z tym Zanzibarem. Jak widzisz, jestem, choć niechętnie.

– Domyślam się.

Borucka ściągnęła kaptur i poprawiła włosy. Była filigranową szatynką o dużych ciemnych oczach i przepięknym uśmiechu. Choć już dobrych kilka lat temu przekroczyła czterdziestkę, to wyglądała na dziesięć lat mniej, a wysportowaną figurą – w chwili obecnej ukrytą pod białym bezkształtnym kombinezonem – mogłaby zawstydzić niejedną dwudziestolatkę. Była profesjonalistką w każdym calu, tak w pracy, jak i w życiu prywatnym, choć podobno – bo ona wcale tak nie uważała – poza robotą trudno było z nią wytrzymać. Tak twierdził jej pierwszy, a potem drugi eksmąż, a także szesnastoletnia, wyjątkowo pyskata córka o imieniu Jagoda.

– Ofiara została już zidentyfikowana? – Czarnecki przeszedł do konkretów.

– Jeszcze nie, ale to z pewnością ta zaginiona zakonnica. Ciało jest dość mocno pokiereszowane i częściowo zdefragmentowane, ale habit nie kłamie.

– Uważasz, że to rzeczywiście sprawka tych wilków?

– Na to wygląda. Pełno tu śladów ich łap, choć większość kryje się pod świeżo nawianym śniegiem. Sierści też nie brakuje. I to zaraz za granicami stuczterdziestotysięcznego miasta. Aż trudno uwierzyć, co nie?

– Szczerze mówiąc, wolałbym, aby to była ich sprawka. Może nawet mógłbym wrócić na ten swój „Zanzibar”… – Czarnecki wysilił się na uśmiech.

Zapaliła się czerwona lampka i Borucka rzuciła pytające spojrzenie, ale uznała, że za wcześnie na poruszanie takich kwestii. Z powrotem nałożyła kaptur i uniosła taśmę policyjną. Akurat w tym momencie po wzgórzu zaczął się wspinać starszy sierżant Łukasz Warszawski. Robił duże, pospieszne kroki, przez co w pewnym momencie o mało się nie poślizgnął i nie stracił równowagi.

– Dzień dobry – przywitał się nieco zdyszany. – Pan inspektor nie na urlopie?

– Cześć, Łukasz. Nie, nie na urlopie i jeśli jeszcze raz ktoś mnie o to zapyta, to chyba dostanę białej gorączki.

– To przepraszam, szefie. Nie wiedziałem… – odparł skruszony.

Czarnecki lubił Warszawskiego, bo był pracowity i nigdy nie narzekał na swoje obowiązki. Gdy zbierał grupę dochodzeniowo-śledczą, sierżant zawsze był jego pierwszym wyborem do pracy w terenie, czyli de facto człowiekiem od czarnej roboty.

– To Łukasz odebrał zgłoszenie – wyjaśnił Zimny, przerywając niezręczną ciszę. – Był pierwszym z naszych przy zwłokach.

Inspektor pokiwał głową na znak, że przyjął informację do wiadomości.

– Jeśli szef pozwoli… – zaczął ponownie.

– Na razie rządzi tu Grzegorz. Dla jasności, oficjalnie wciąż jestem na urlopie. Ale przepraszam, mów, proszę…

– Jakieś pięćset metrów stąd znajduje się obozowisko bezdomnych. – Warszawski skinął głową na północ. – Pomyślałem, żeby zabrać ich na komendę, ale tam koczuje ze czterdzieści osób. Do tego wśród nich są chyba jacyś ciapaci albo Cyganie.

Czarnecki obrzucił swojego człowieka piorunującym spojrzeniem. Wszyscy na komendzie wiedzieli, że inspektor nie toleruje chamstwa i arogancji, zwłaszcza wyniosłego i niekulturalnego traktowania bliźnich.

– A skoro głównymi podejrzanymi są wilki, to… – Sierżant nieudolnie próbował wybrnąć z sytuacji.

– Przyślij kilka furgonetek i zabierz wszystkich na komendę – polecił Czarnecki. – Niech ktoś załatwi tłumacza, jeśli zajdzie potrzeba.

– Tak jest, szefie.

– Potraktujcie sprawę priorytetowo. Jeszcze dziś chciałbym mieć na stole zeznania każdego z osobna.

– Załatwione, szefie.

Warszawski skinął na znak, że zrozumiał, i wyciągnąwszy krótkofalówkę, zaczął ostrożnie schodzić ze wzniesienia.

– Łukasz… – zawołał za nim Czarnecki, a policjant o mało się nie poślizgnął, w ostatniej chwili chwycił się pnia wiekowej sosny. – Podejrzanymi nie są wilki…

Warszawski poczuł się jak kretyn. Po „ciapatych” próbował ratować skórę, a tylko pogorszył sytuację.

– Ja… – zaczął.

– W związku z czym prawdopodobnie jeszcze dziś będę chciał zebrać nową ekipę. Widzę cię w niej, dlatego zapraszam do mojego biura na piętnastą.

– Oczywiście, szefie.

Zimny i Czarnecki odprowadzili sierżanta wzrokiem.

– Toś mu dogadał. Chłop ze wstydu prawie zapadł się pod ziemię – skomentował Zimny.

– Nie przesadzaj, Grzegorz. Ale nauczka czasem się należy…

– Ci bezdomni… Myślisz, że mogą mieć z tym wszystkim coś wspólnego?

– Niczego nie wykluczam. Zobaczymy, co powiedzą, wtedy podejmiemy decyzję i ewentualnie wezwiemy specjalistę stomatologa.

– To nawet mogłoby mieć jakiś sens. Tegoroczna zima jest sroga jak rzadko kiedy. Pewnie są głodni i zdesperowani…

Borucka przysłuchiwała się rozmowie, ale uznała, że na razie nie ma sensu wyciągać pochopnych wniosków. Opierała się na empirycznych dowodach, które można zobaczyć, powąchać, których da się dotknąć. Domyślała się, co im może chodzić po głowach, ale na razie wolała nie włączać się do dyskusji. Zresztą odniosła wrażenie, że wiedzą coś więcej, skoro wysuwają tak upiorne koncepcje.

– Panowie… – Borucka upiła łyk kawy i ponownie uniosła policyjną taśmę. – Mam wam wysłać zaproszenia na piśmie?

– Chętnie bym na nie poczekał. Zwłaszcza że nie widzę na miejscu prokuratora…

– Arletka pewnie nie zdążyła się jeszcze umalować – zadrwił Zimny.

– Sprawę przydzielono Winnickiej?

– Podobno.

Arleta Winnicka była atrakcyjną czterdziestoletnią prokurator o opinii pitbulla w spódnicy. W środowisku niezbyt lubiana, ale za to zabójczo skuteczna. I wyjątkowo bezwzględna. Pracy podporządkowała całe swoje życie, na czym cierpiała jej sfera prywatna, choć sama twierdziła, że życie singielki jej odpowiada i nie zamieniłaby go nigdy na nudne wieczory w towarzystwie jakiegoś troglodyty. W młodości potrafiła wsadzać za kratki za najmniejsze przewinienia, ale gdy z czasem zaczęła zajmować się grubszymi sprawami, jej nieustępliwość i upór pozwalały wierzyć, że oskarżony dostanie to, na co zasłużył.

Czarnecki rzucił okiem na biegnącą poniżej wzniesienia leśną drogę, w nadziei że może właśnie pojawi się znany w mieście czarny grand cherokee Winnickiej. Nie dostrzegł niczego, co mogłoby sugerować, że wkrótce dotrze na miejsce.

– Nie będziemy czekać na panią Arletę – oznajmił Czarnecki i na wszelki wypadek wyjął z kieszeni chusteczkę.

– Na pocieszenie powiem, że trup nie śmierdzi – rzekła Borucka. – I starajcie się chodzić po wydeptanych przez moich ludzi ścieżkach. Tu wciąż jest masa materiału do zebrania.

Czarnecki westchnął. Nie znosił tej części obowiązków i choć cieszył się opinią twardego i skutecznego gliniarza, oględziny zwłok zawsze przyprawiały go o mdłości. Mimo to posłusznie ruszył za Borucką. Starał się kroczyć po śladach, tak jak go o to prosiła. Jej ludzie krzątali się na przestrzeni kilkuset metrów kwadratowych. Brodząc po kolana w śniegu, stawiali wielkie kroki, przez co w swoich białych strojach ochronnych przypominali bociany poszukujące jakiegoś smacznego kąska. Inni, pochyleni bądź na kolanach, badali każdy centymetr terenu. Nad nimi, wysoko na ośnieżonych gałęziach, siedziały ptaki, które czekały, żeby wrócić do ucztowania. Od czasu do czasu jakiś kruk decydował się sfrunąć, aby spróbować szczęścia i wyrwać kawałek padliny, ale natychmiast był odganiany i jak niepyszny wracał do pobratymców.

Inspektor uważnie obserwował okolicę, próbując wczuć się w atmosferę miejsca. Wiedział, że to nie były wilki. Nawet jeśli do spółki z ptactwem ostatecznie dokończyły dzieła, to na pewno nie odpowiadały za śmierć tej niewinnej kobiety. Bo co zakonnica robiłaby w takim miejscu? W lesie, z dala od miasta, w pobliżu śmietniska? Ktoś musiał ją tu przyciągnąć. Albo zwabić.

A może pomagała bezdomnym? Może…

Z zamyślenia wyrwał Czarneckiego niespodziewany huk, który rozległ się w oddali. Jedna z ciężarówek na szczycie wysokiej hałdy śmieci pozbyła się zawartości, a echo wysypującego się gruzu przemknęło lasem i przestraszyło siedzące na gałęziach ptaki, które zerwały się do lotu. Nagły zryw sprawił, że wzruszony biały puch opadł z gałęzi wprost na głowę inspektora i jego towarzyszy. Krakanie zagłuszyło odgłosy trzaskających migawek aparatów, pod jego nogą chrupnęła jedna z tysięcy gałązek.

Wtedy bajkowy krajobraz został przełamany pierwszą plamą czerwieni. Czarnecki ominął ją, ale kolejne zaczęły pojawiać się na śniegu jak grzyby po deszczu. Jedne niewielkie, zaledwie prześwitujące pod świeżą warstwą białego puchu, inne duże, świeże, z fragmentami porwanego materiału i ludzkiej tkanki. W końcu oczom całej trójki ukazały się ludzkie szczątki.

– Jasna cholera – zaklął pod nosem Zimny.

Zmrożone zwłoki wciąż częściowo pokrywał biały puch. Nie cuchnęły, mimo to Czarnecki odruchowo przyłożył chusteczkę do nosa. Kobieta leżała na plecach, a spod rozdartego habitu wylewały się resztki rozwleczonych i poszarpanych wnętrzności. Głowa – pozbawiona oczu, warg, nosa i większości skóry na twarzy – była nienaturalnie wykręcona i zdawała się niemal oddzielona od korpusu. Brak lewej ręki na wysokości łokcia z łatwością pozwalał połączyć puzzle w jedną całość. Wszystko tonęło w morzu czerwieni skrajnie kontrastującej z wszechobecnym śniegiem.

– Ktoś zadzwonił po patomorfologa? – zapytała Borucka, przerywając ciszę.

– Tak. Zaraz powinien się zjawić – odparł Zimny.

– To dobrze, to dobrze… – Borucka znów wbiła spojrzenie w ekran lustrzanki, tylko od czasu do czasu zerkała na zwłoki.

– A ktoś zaglądał pod habit? – spytał Czarnecki, wykrzywiając usta w paskudnym grymasie.

– Materiał przymarzł do ciała, ale przyjrzałam się w miarę możliwości. Z szerzej zakrojonymi pracami na ciele ofiary wolę poczekać – odparła Borucka. – Zanim zrobię swoje, wolałabym, aby Robert zobaczył i zbadał zwłoki w nietkniętym stanie.

– Jakieś ślady gwałtu?

– To jednak nie te wilki?

– Chyba nie myślisz poważnie, że to ich robota…

– Cóż… w takim razie to chyba pytanie nie do mnie. – Borucka obrzuciła spojrzeniem okolicę krocza ofiary i uniosła brew. – Nie chcę wychodzić przed szereg, ale na pierwszy rzut oka raczej nie. Tamte okolice w porównaniu z resztą ciała są chyba w najlepszym stanie.

– Jakieś niespodzianki?

– Na razie chyba nie. No może prócz tego, że nie możemy znaleźć tej zagubionej ręki.

– Mnie coś świta, jeśli o to chodzi. – Zimny podrapał się po czerwonym od mrozu nosie.

– Czy ja o czymś nie wiem? – Borucka podniosła wzrok na podinspektora.

– Grzegorz chciał powiedzieć, że być może dysponujemy ręką ofiary – włączył się do rozmowy Czarnecki. – Wczoraj rano ktoś zgłosił się na komendę z workiem na śmieci, w którym znajdowało się obgryzione do kości przedramię.

– No to chyba mogę skreślić ten punkt z naszych poszukiwań…

– Niczego nie skreślaj, proszę. I powiedz ludziom, żeby przeorali teren w promieniu kilometra. Jeśli zajdzie taka potrzeba, to niech odgrzebują świeżo nawiany śnieg i szukają. Choć bardzo bym tego chciał, to czuję, że wilki będą naszym najmniejszym zmartwieniem.

– Chcesz oficjalnie przejąć sprawę? – zapytała Borucka.

– Jeszcze nie. Poczekam na opinię Roberta i…

– O wilku mowa – rzucił Zimny.

– To on? – zapytała zdumiona Borucka.

– Też bym go nie poznał.

Czarnecki obrócił się i dostrzegł, jak doktor Robert Krzywicki szybkim tempem pokonuje dzielący ich dystans. Dwukrotnie omal się nie poślizgnął, mimo to nie zwolnił ani na chwilę.

– Cześć wszystkim. Słyszałem, że macie tu dla mnie prawdziwe dzieło sztuki – rzucił zdyszany.

– Ty nigdy nie spoważniejesz…

– Tak to jest, jak większość czasu spędzasz w towarzystwie truposzy. – Krzywicki uśmiechnął się i wyciągnął z kieszeni lateksowe rękawiczki. – Co myślisz, Anka? – zagaił, eksponując podbródek.

– Lepiej.

– Tylko tyle?

– A nie wystarczy? Wiesz, że nie jesteś w moim typie. – Puściła do niego oko.

– Nie znasz się. Dojrzali mężczyźni są teraz na topie – skontrował szelmowskim tonem. – A teraz pokażcie mi tę dziecinkę.

– Chryste, Robert…

– Wiem, czego szukać, więc możecie jechać na kawę. Jak coś znajdę, to dam wam znać.

Czarnecki z Zimnym spojrzeli po sobie z niedowierzaniem. Krzywicki dziwaczał coraz bardziej i specjalnie tego nie ukrywał. Chwilę później powolnym krokiem ruszyli w dół zbocza. Gdy dotarli do samochodu, zza zakrętu wyłonił się czarny grand cherokee. Inspektor przez chwilę zastanawiał się, czy nie poczekać, aż pani prokurator dotrze na miejsce, ale uznał, że nie jest to konieczne. I tak będzie miał z nią sporo kłopotów.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 5

– Jedna czarna, jedna biała.

Igor Brudny złożył zamówienie i rozsiadł się wygodniej na krześle. Młoda i stosunkowo atrakcyjna kelnerka z wytatuowanymi przedramionami i kolczykiem w dolnej wardze uśmiechnęła się i pospiesznie zniknęła za ladą. Komisarz spojrzał na zegarek. Dochodziła trzynasta. Wtedy ktoś zapukał w okno. Julia Zawadzka pomachała mu i szybkim krokiem skierowała się do drzwi wejściowych. Po chwili była już przy stoliku.

– Zamówiłeś białą? – spytała, ściągając szalik i kurtkę.

– Przed chwilą.

– Ale dzisiaj zimno, co? Termometry wskazują minus dwanaście.

– Dobrze, że przynajmniej przestało sypać.

– Akurat tobie to rybka. Gorzej ze mną. Wiesz, że Dziadzia mi dziś nie odpalił?

– To wada diesli. A ten twój to ile już ma? Ze dwadzieścia lat będzie…

– Osiemnaście, Igor. Osiemnaście. – Zawadzka rzuciła mu spojrzenie pełne udawanego wyrzutu. – Ale chyba czas na zmianę.

– Jak nie ma wyjścia. Już dawno powinnaś pozbyć się tego grata.

– Nie mówię o samochodzie, Igor.

Brudny zmarszczył brwi.

– O facecie mówię. Przygrucham sobie jakiegoś mechanika, to postawi Dziadzię na nogi.

– To ty w końcu masz teraz kogoś?

– No w sumie to nie…

– Julka, nie wnikam. To nie moja sprawa.

– A ty nie masz jakiegoś przystojnego kolegi, który zna się na starych beemkach?

– Wiesz, że nie mam zbyt wielu kolegów… – Brudny wyraźnie zaakcentował ostatnie słowo. – Zresztą jak cię znam, to niepotrzebna ci pomoc.

– Aż ty! – Zawadzka kopnęła go pod stołem w piszczel. – Takie masz o mnie zdanie?

– Aua, Julka! – syknął Brudny. – Pojebało cię?

– Należało ci się.

– Za co?

– Za jajco.

Komisarz Igor Brudny i podkomisarz Julia Zawadzka byli przyjaciółmi od wielu lat. Oboje nie do końca potrafili wkomponować się w otaczającą ich rzeczywistość i przypominali dwójkę outsiderów, którzy buntują się przeciw wszystkiemu i wszystkim. On, gburowaty i raczej przez kolegów nielubiany, ona ostra jak brzytwa baba z jajami, za którą kumple z komendy uganiali się z wywalonym jęzorem, nawet jeśli nie należała do okładkowych piękności z „CKM-u”. Przed laty, po jednej z wyjątkowo niebezpiecznych akcji, raz wskoczyli ze sobą do łóżka, ale to był pierwszy i ostatni taki numer. I nawet jeśli ona miała nadzieję na coś więcej, Brudny nie był w stanie jej tego ofiarować. Chyba nigdy do końca się z tym nie pogodziła, ale zaakceptowała decyzję byłego partnera ze służby, dzięki czemu mogli normalnie funkcjonować jako niezawodni przyjaciele. Ostatnio stali się sobie jeszcze bliżsi. Jak rodzina.

Do stolika podeszła kelnerka z dwiema filiżankami kawy. Postawiła je na stole i zalotnie zatrzepotawszy rzęsami, odeszła przyjąć zamówienie z innego stolika.

– Chyba masz branie… – skomentowała Zawadzka.

– No na pewno. Z moją facjatą?

– Wiesz… niegrzeczne dziewczynki lubią niegrzecznych chłopców. A ona nie wygląda mi na laskę przytulaskę.

– Pozory mylą. Zresztą o czym my w ogóle gadamy?

– No dobra. Jak pierwszy dzień po powrocie? – Julka upiła łyk kawy.

– No jak? – Brudny prychnął. – Sama widziałaś. Śmiesznie.

– Żeby nie było. Wtedy u ciebie to żartowałam z tym szpalerem i nie miałam pojęcia, że odwalą taki numer.

Szpaler był pomysłem młodych wilków z komendy, którzy chcieli uhonorować starszego kolegę i koleżankę. Dopaść Rzeźnika z Nietkowa w takich okolicznościach to było naprawdę coś i choć Brudny robił wszystko, aby omijać temat szerokim łukiem, kolejne historie z udziałem jego i Zawadzkiej pączkowały bez ustanku. Komendant Ryszard Beryl ostatecznie klepnął pomysł, bo sam był zadowolony z tego, że jego człowiek ukatrupił jednego z największych i najbrutalniejszych seryjnych morderców w historii polskiej kryminalistyki, dzięki czemu on sam mógł brylować na salonach i chwalić się jego dokonaniami. Wszyscy obecni w budynku policjanci czekali więc na moment, gdy Brudny i Zawadzka wchodzili do komisariatu, i w umówionym czasie utworzyli policyjny szpaler. Brudny zdegustowany ich gówniarskim zachowaniem machnął ręką i chciał go ominąć, ale Zawadzka chwyciła go za przegub i zmusiła do przejścia wzdłuż szeregów. Powiedzieć, że czuł się jak skończony debil, to nic nie powiedzieć, ale ostatecznie przyjął od wszystkich gratulacje, w swoim stylu, na chłodno i z gburowatą miną. Tego dnia jego gruboskórność nikogo jednak nie raziła. Razem z Zawadzką byli gwiazdami.

– A Beryl? Widziałaś, jak się zachowywał?

– Miałam wrażenie, że nie wytrzyma ciśnienia, uklęknie i w końcu zrobi ci loda.

Brudny roześmiał się, przez co rozlał trochę kawy. Odstawił filiżankę i wytarł dłoń.

– No, odniosłem podobne wrażenie. Ale cóż, zebrał pochwały. Teraz przez następne pół roku będzie się prężył na każdym spotkaniu na górze. W sumie mam to w dupie. Wkurwia mnie co innego.

– Co takiego?

– Mam wrażenie, że wszyscy się za mną oglądają. Nawet ta kelnerka. Popatrz…

Zawadzka dyskretnie zerknęła przez ramię. Młoda dziewczyna stała za barem i rozmawiała z dwiema koleżankami z pracy, co rusz energicznie gestykulując i wskazując na stolik, przy którym siedzieli.

– Cóż, Igor… – Julka cmoknęła i westchnęła. – Teraz jesteś celebrytą. Może zgłoś się do sto dwudziestej siódmej edycji Big Brothera? Albo do Tańca z gwiazdami? – Ledwo powstrzymała się od śmiechu.

– Bardzo, kurwa, śmieszne. Naprawdę chcesz mnie dobić?

– Pociesz się, że Brudnego Harry’ego też w mieście wszyscy znali, a on wciąż skutecznie łapał złoczyńców. – Posłała komisarzowi hultajski uśmiech.

– Widzę, że dziś u ciebie cięty humorek.

– Ale co poradzisz, Igor? Musisz to zaakceptować. Stałeś się najpopularniejszym gliniarzem w kraju i wszyscy cię znają. Infiltracja i różne tajne operacje nie wchodzą w rachubę, ale rozpoznawalność też ma swoje dobre strony. Łatwiej ci będzie dotrzeć do ludzi, wielu chętnie pójdzie ci na rękę, a z przesłuchiwanymi szybciej skrócisz dystans. Zresztą popatrz na tego całego Rutkowskiego. Jego też wszyscy znają, a nie może opędzić się od kolejnych zleceń. Mało tego, zarabia na tym krocie.

– Ech, Julka. Wiesz, że to nie w moim stylu.

– Będziesz musiał się przestawić. Po prostu.

– No nie wiem…

– Ale czego nie wiesz, Igor?

– Dobra, nieważne. Wzięłaś już jakąś sprawę?

– Na razie nie. Muszę uporządkować zaległości. Tak naprawdę nie mam pojęcia, w co ręce włożyć. Część spraw przejął ktoś inny, reszta leży odłogiem. Ogólny burdel w papierach.

– No, ja też…

Brudny zawiesił głos, gdy poczuł w kieszeni wibrowanie smartfona. Wyciągnął go i spojrzał na wyświetlacz. Dzwonił inspektor Romuald Czarnecki. Odebrał.

– Dzień dobry, inspektorze.

– Dzień dobry, komisarzu.

Jeśli Brudny nie miał w swoim otoczeniu kolegów, to Czarnecki – pomimo sporej różnicy wieku i zupełnie odmiennego rysu charakterologicznego – stał się dla niego kimś więcej. Bez jego pomocy nie miałby szans dopaść mordercy; bez zaufania, którym inspektor go obdarzył, być może na długie lata trafiłby za kratki, w końcu bez jego wsparcia w kluczowym momencie mógł stracić wszystko. Inspektor – komisarz. Wtedy tak się tytułowali i choć po szczęśliwym zakończeniu sprawy ostatecznie przeszli na ty, do tej pory zawsze oficjalnie się witali i żegnali.

– Miło cię słyszeć, Romek.

– Ciebie również. Jak powrót do stołecznej?

– Miałem dziś pierwszy dzień i już po paru sekundach w komisariacie chciałem wywiesić białą flagę.

– Aż tak źle?

– Dobra, przesadzam. Koledzy zrobili jakiś głupi szpaler, jakby mnie nie znali… Ale co ci będę gadał. Lepiej powiedz, co u ciebie.

– No właśnie dzwonię, bo pomyślałem, że powinieneś dowiedzieć się tego ode mnie, a nie z wiadomości…

Brudny poczuł, jak rośnie mu ciśnienie, a tętno przyspiesza.

– Mów.

– Mam tu kolejnego trupa. To zakonnica.

W jednej chwili przed oczyma Brudnego przeleciało całe jego życie. Hieronimki, siostra Gwidona, ból, strach, samotność. Habit zawsze działał na niego jak płachta na byka.

– Tylko mi nie mów, że to hieronimka.

– Nie, nie. Sprawa raczej nie ma związku z tą historią, ale wolałem cię poinformować.

– Dzięki.

– Nie ma za co. Dodam, że w wiadomościach oficjalnie poinformują, że zaatakowała ją sfora wilków, choć ja mam inne zdanie.

– Wilków?

– Rzeczywiście, pojawiło się w okolicy kilkanaście sztuk. Przyszły z południa kraju i trochę pomęczyły lokalnych hodowców, ale nikt nie myślał, że mogą zaatakować człowieka.

– A teraz?

– Zwłoki zostały częściowo pożarte, i to jest fakt. Ale nie dlatego zerwałem się z urlopu…

– Nie wiem, czy chcę to słyszeć, Romek.

– Mimo wszystko nalegam.

Brudny podniósł wzrok znad słuchawki i spojrzał spode łba na siedzącą naprzeciwko Zawadzką. Znała to spojrzenie. Dla większości tych „złych” było zwiastunem nadchodzących grzmotów. Jego samego nakręcało do działania jak nic innego.

– Jesteś, Igor?

– Jestem. Mów.

– Podejrzewam, że mamy w mieście kanibala.

– Mam to traktować jako fakt?

– Jeszcze muszę potwierdzić te podejrzenia, ale wszystko na to wskazuje.

– Ty się nie mylisz, Romek, prawda?

– Powiedzmy, że korzystam z doświadczenia i policyjnego nosa.

– Coś o tym wiem.

– Do tego ta zakonnica…

– Też nie wierzę w zbiegi okoliczności…

Nastała cisza.

– Dobra, Igor. Konkretnie. Prawdopodobnie jeszcze dziś, najpóźniej jutro, zawnioskuję o sformowanie nowej grupy dochodzeniowo-śledczej i chętnie widziałbym cię w tym gronie. Jesteś zainteresowany?

– Muszę się zastanowić.

– O Beryla się nie martw. Ja to załatwię. Masz czas na decyzję do jutra do południa.

– Jeszcze jedno… – Brudny już wcześniej dostrzegł błysk w oku Zawadzkiej. – Jeśli się zgodzę, to przyjeżdżam z Julią.

– Julię zawszę powitam z należytym szacunkiem.

– Przyślij mi raport z dotychczasowych ustaleń. Prześpię się z tym i dam ci znać.

– Już masz go w skrzynce.

– Zatem do jutra, inspektorze.

– Do usłyszenia, komisarzu.

Brudny się rozłączył. Nie potrzebował czasu. Już podjął decyzję. Choć przez ostatnie kilkadziesiąt dni sam siebie oszukiwał, czuł, że tamta sprawa wciąż nie została zakończona. Śledztwo tak, ale nie sprawa. Nie potrafił tego wytłumaczyć. Po prostu to czuł. Nie, był tego absolutnie pewien.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 6

W poczekalni unosiła się nieprzyjemna woń, która aż gryzła w gardło. Mieszanka przetrawionego alkoholu, dymu, stęchlizny i moczu dokuczała wszystkim pracownikom komendy, którzy zostali oddelegowani do pracy przy trzydziestu ośmiu potencjalnych świadkach morderstwa siostry Teresy, dostarczonych wprost z zaimprowizowanego koczowiska przy wysypisku. Pośród tej chmary nieszczęśników znajdowały się dwie rodziny romskie (z sześciorgiem nieletnich, dzieci te wraz z matkami od razu zostały przejęte przez przedstawiciela opieki społecznej) i trzech afgańskich imigrantów (którzy przypuszczalnie nie skończyli osiemnastego roku życia), wobec czego trwały usilne próby znalezienia tłumacza przysięgłego języka arabskiego. O pomoc poproszono Omara – zielonogórskiego sierżanta, półkrwi Irakijczyka, ale ten uświadomił kolegom, że w Afganistanie posługują się przede wszystkim pasztuńskim lub dari i choć znał podstawy tego pierwszego i próbował dogadać się z imigrantami, okazało się, że w ogóle ich nie rozumie, gdyż posługują się jakimś lokalnym dialektem, których w klanowym społeczeństwie Afganistanu są setki.

Inspektor Czarnecki obrzucił spojrzeniem zebranych. Brudni, przybici, wychudzeni, przestraszeni. W dziurawych łachmanach i z kubkami gorącej kawy w trzęsących się dłoniach wyglądali koszmarnie. Czy któryś z nich coś widział? A może wśród nich znajdował się morderca? Czy któryś z tych biednych ludzi byłby w stanie posunąć się do zabicia siostry Teresy, aby zaspokoić nieznośny głód? Ta hipoteza była prawdopodobna, ale Czarnecki – choć jej oczywiście nie wykluczał – szczerze w nią powątpiewał. Zwłaszcza teraz, kilka minut po telefonie od doktora Krzywickiego, który rzucał na sprawę zupełnie nowe światło.

Przemykając przez poczekalnię, skinął pilnującym świadków policjantom. Następnie ruszył korytarzem na piętro, wprost do biura komendanta Wacława Niemca. Zapukał i nie czekając na odpowiedź, wszedł do środka.

– Dzień dobry, Wacławie.

– Witam cię, Romek. Nie spodziewałem się ciebie w pracy przez następny miesiąc. Miałeś być na Zanzibarze czy się mylę?

Komendant wstał z krzesła i mężczyźni podali sobie ręce. Wacław Niemiec był niewysokim pięćdziesięcioletnim mężczyzną o pucołowatej twarzy i problemami z łysieniem plackowatym, w związku z czym od blisko dziesięciu lat każdego ranka golił głowę maszynką. Swego czasu był dobrym policjantem i przeszedł wszystkie szczeble kariery, aby cztery lata temu objąć stanowisko komendanta zielonogórskiej policji. Choć nie był człowiekiem bez wad, jego podwładni szanowali go, bo nie należał do karierowiczów i starał się dbać o swoich ludzi.

Niemiec ręką wskazał miejsce w rogu pomieszczenia. Dwa fotele i niewielki stolik, obok pokaźnych rozmiarów fikus. To tam przyjmował ludzi, których cenił i szanował.

– Skupmy się na temacie.

– Jak chcesz. Kawy?

– Poproszę.

Niemiec nauczył się nie dyskutować z inspektorem. Pomimo że był jego przełożonym, traktował go jak równego sobie. Cenił go nie tylko za pracowitość i skuteczność, ale także za niespotykaną w tym zawodzie kulturę i wyjątkowy wiktoriański styl, którym inspektor potrafił kupić niemal każdego. Komendant podniósł słuchawkę i zamówił u sekretarki dwie czarne kawy.

– Rozumiem, że sprowadza cię tu ta zakonnica… – zaczął, gdy wygodnie rozsiedli się w fotelach.

– Cóż… zgadłeś. Choć kiedy decydowałem się na przyjazd, jeszcze nie wiedziałem o jej śmierci.

– No, koszmarna sprawa, owszem, ale z tego, co zdążyłem się dowiedzieć, to tu chyba nie potrzeba Herculesa Poirota, aby wyjaśnić przyczynę zgonu i wskazać winnego.

– Mam na ten temat zupełnie inne zdanie.

– No dobra, Romek. O czym nie wiem?

– Na razie to tylko przeczucie, ale moim zdaniem to nie robota wilków. Sądzę, że ta kobieta została zamordowana.

– Skąd taka hipoteza?

– Pewnie wiesz, że wczoraj jeden z mieszkańców przyniósł na komendę ludzką rękę.

– No tak, ktoś przytargał jakieś kości. Materiał chyba został oddany do zbadania.

– Owszem. I nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie fakt, że Robert odkrył na kościach ślady ludzkich zębów.

Komendant zmarszczył brwi i mruknął pod nosem. Rozległo się pukanie i do środka weszła sekretarka. W szpilkach zdawała się sięgać głową framugi, a gdy się pochyliła, aby postawić na stoliku filiżanki z kawą, rozpyliła wokół siebie silny kwiatowy zapach nietanich perfum.

– No… to rzeczywiście zmienia postać rzeczy – skomentował Niemiec, gdy zamknęły się drzwi za kobietą. – Ludzkie zęby… Jasna cholera. Naprawdę nie brzmi to dobrze. Ba! To brzmi kurewsko źle.

– To nie wszystko. – Czarnecki upił łyk kawy i poprawił okulary. – Dziesięć minut temu zadzwonił do mnie Krzywicki. Ciało na miejscu zbrodni było pozbawione ręki, której nasi ludzie do tej pory nie znaleźli.

– Czekaj, czekaj, Romek, bo nie nadążam. A ta, o której rozmawialiśmy?

– No właśnie. Ofiara w lesie była pozbawiona prawej ręki, a ta odnaleziona to ręka lewa.

– Czyli… – Komendant złożył dłonie niczym do modlitwy i przyłożył do ust. – Chcesz powiedzieć, że…

– Mamy już nie jedną, a potencjalnie dwie ofiary. Obie to kobiety i obie prawdopodobnie zginęły w podobnym czasie.

– Kurwa mać. – Komendant nerwowo pokręcił głową. – Kurwa jego mać! – krzyknął i wstał z fotela. – Czy ludzi w tym mieście już kompletnie pojebało?

Czarnecki doskonale wiedział, że komendant ma dość wybuchowy charakter i nie przebiera w słowach, ale tym razem zaskoczył nawet jego. Postanowił nie czekać na kolejne wiązanki.

– W związku z zaistniałą sytuacją chcę zawnioskować o skrócenie urlopu i sformowanie nowej grupy dochodzeniowo-śledczej. Podinspektor Zimny, który oficjalnie przejął sprawę śmierci tej zakonnicy, nie oponuje, abym objął dowództwo.

– Masz moje pełne poparcie, Romek. I wolną rękę – oznajmił Niemiec, po czym znów usiadł.

– Zaproponowałem też miejsce w grupie Igorowi Brudnemu i Julii Zawadzkiej. Chcę, abyś skontaktował się z ich przełożonym ze stolicy i poinformował go, że ich potrzebuję.

Komendant rzucił Czarneckiemu surowe spojrzenie. Wyglądał, jakby zaraz znów miał wybuchnąć. Odetchnął głębiej i upił łyk kawy, aby się uspokoić.

– Mogę tylko zapytać po co?

– Są mi potrzebni.

– Nie chcę tu kolejnej medialnej jatki, Romek. Brudny to teraz pieprzony celebryta. I gdy te hieny dowiedzą się, że został włączony do śledztwa, to nie dadzą nam spokoju.

– Komisarz Brudny jest nieodzowny.

Komendant nerwowo postukał palcami po blacie i westchnął ciężko. Zmarszczył bujne brwi i wypuścił powietrze.

– No dobra, skoro tak twierdzisz. Tylko jeśli odwalisz jeszcze raz taki numer jak z tym Nietkowem, to możesz być pewny, że na naganie się nie skończy. Trzymaj się procedur, dobra?

– Będę potrzebował na wyłączność przynajmniej dwudziestu ludzi do pracy w terenie.

– Załatwione.

– W takim razie wracam do pracy.

– Dzięki, Romek. Naprawdę doceniam, że zdecydowałeś się wrócić.

– Ech… – Czarnecki żachnął się i wstał od stołu. – Jak to się skończy, dasz mi solidną premię. Wtedy może naprawdę wezmę żonę i polecimy na ten Zanzibar.

Chwilę później inspektor opuścił gabinet komendanta i poszedł do swojego biura. Tam, w obecności podinspektora Zimnego i niedawno przybyłego doktora Krzywickiego, czekała już Anna Borucka. I nie miała dla niego dobrych wieści.

* * *

Gdy inspektor Czarnecki wszedł do swojego gabinetu, Borucka właśnie litowała się nad usychającą na parapecie paprotką.

– Podlałam, bo już nie mogłam patrzeć, jak woła o wodę – wytłumaczyła, kręcąc głową z dezaprobatą.

– Dziękuję. Paprotka na pewno ci tego nie zapomni – odparł inspektor tonem, w którym trudno było szukać jakichkolwiek emocji.

– I jak? – spytał Zimny, zmieniając temat.

– Wracam do pracy i formuję grupę. Ale to zaraz. Najpierw zrobię kawę, bo ta pożal się Boże u komendanta w ogóle kawy nie przypomina. Czy ktoś chce?

Kawa u komendanta dla większości pracowników jawiła się jako jedyna „pijalna” na terenie komendy, gdyż to właśnie w sekretariacie stał jedyny porządny automat. Czarnecki w tej kwestii był jednak tradycjonalistą i akceptował tylko tę, którą sam sobie zrobił. Czarna, mocna, z gruntem, bez dodatków, w ściśle wymierzonych proporcjach.

Z racji tego, że wszyscy wyrazili chęć, inspektor przygotował cztery szklanki w koszyczkach i chwilę później zalał kawę wrzątkiem. Postawił je na stole i usiadł.

– Potraktujmy to jako nieoficjalne spotkanie grupy. Jutro dołączy do nas prokurator Arleta Winnicka, starszy sierżant Łukasz Warszawski oraz aspirant Jakub Wicha i – mam nadzieję – komisarz Igor Brudny z podkomisarz Julią Zawadzką ze stołecznej.

– Brudny? – odezwali się niemal jednocześnie Borucka i Krzywicki.

– To jeden z najlepszych policjantów, jakich poznałem w życiu. A żyję i widziałem już sporo. Jeśli ktoś ma jakieś obiekcje, to słucham.

– Po prostu jestem trochę zaskoczona – wytłumaczyła się Borucka. – Pomijam kwestię medialności, ale… ach… – Wzruszyła ramionami. – Nie mam żadnych obiekcji. Po prostu się tego nie spodziewałam.

– A ja chętnie z nim popracuję – dodał Krzywicki. – Facet jest moim idolem. Poważnie. – Doktor puścił oko i głupio się uśmiechnął.

– Grzegorz?

– Też uważam, że to świetny glina. Poza tym kwestia habitu nie daje mi spokoju. Dziwny zbieg okoliczności, prawda?

Cała czwórka zebranych zgodnie pokiwała głowami. Ten argument trafiał do każdego. Śmierć zakonnicy nieco miesiąc po ostatnich wydarzeniach, w których to właśnie słudzy Kościoła grali pierwsze skrzypce, oraz fakt, że ponura przeszłość Brudnego tak silnie związana była z tym środowiskiem, mogły sugerować, że istnieje jakaś zależność. Jaka? To należało wyjaśnić i choć oczywiście mógł to być zwykły przypadek, zebrani w pokoju jakoś w takie przypadki nie wierzyli. Należało to sprawdzić, a komisarz wydawał się w tej sytuacji najodpowiedniejszym człowiekiem.

– Nie skorzystamy z usług profilera? – zagadnął Zimny.

– Myślę, że pomoc Eli jest nieodzowna, ale do tej pory nie udało mi się z nią skontaktować. Zostawiłem jej wiadomość z zaproszeniem.

– Fajnie – rzucił Krzywicki. – Stara ekipa w komplecie. No… prawie…

Czarnecki zmierzył patomorfologa ostrym spojrzeniem.

– Wolałbym, aby duch Krzysztofa Lisa nie był obecny podczas naszych spotkań – oznajmił bezkompromisowym tonem. – Ten człowiek siedzi w areszcie i czeka na proces. W związku z tym nie chcę, aby ktokolwiek o nim wspominał, jeśli to nie będzie miało związku ze sprawą.

Wszyscy zebrani pokiwali głowami na znak, że przyjmują polecenie przełożonego do wiadomości.

– Jeśli wszystko jasne, to myślę, że możemy zaczynać. Ustalmy, co już wiemy. Grzegorz?

Podinspektor otworzył skoroszyt.

– Zwłoki znalezione w lesie w pobliżu Zakładu Usług Komunalnych należą do Aliny Żywuckiej, lat sześćdziesiąt jeden, zakonnicy pełniącej posługę w Parafii Podwyższenia Krzyża Świętego na osiedlu Juliusza Słowackiego w Zielonej Górze, bliżej znanej jako siostra Teresa. Według wstępnych oględzin ofiara zmarła około trzech dni temu, czyli krótko przed zgłoszeniem jej zaginięcia. Nie znamy jeszcze dokładnej przyczyny śmierci, ale ciało jest właśnie transportowane do prosektorium.

Zimny obrzucił spojrzeniem Borucką i Krzywickiego.

– Potwierdzam – przyznała ta pierwsza. – Moi ludzie zebrali już materiał dowodowy i skończyli prowadzić działania na zwłokach.

– Myślę, że do północy powinny odtajać, choć sekcję planuję dopiero jutro rano – dorzucił patomorfolog. – Już teraz jednak mogę ocenić – i to przypuszczenie graniczące z pewnością – że śmierć nastąpiła wskutek uduszenia spowodowanego dostaniem się znacznych ilości krwi do płuc ofiary.

– Świadkowie? – Czarnecki zmrużył oczy.

– Wszystkie trzydzieści osiem osób z koczowiska przy hałdzie. Ale to potrwa.

– Do jutra do południa chcę mieć na biurku ich zeznania.

– To może był trudne, bo nie wiem, czy do tej pory uda nam się znaleźć tłumacza. Mówię tu zwłaszcza o tych Afgańczykach.

– Zajmij się tym osobiście, Grzegorz. Jacyś inni?

– Łukasz już wysłał ludzi w teren, ale dopóki nie dostaniemy wsparcia, to działania operacyjne mogą się przeciągać.

– Rozmawiałem z komendantem. Obiecał dwudziestu policjantów na wyłączność. Jeśli sierżant Warszawski jeszcze o tym nie wie, to trzeba go natychmiast poinformować. A swoją drogą… – Czarnecki spojrzał po swoich ludziach. – Dlaczego nie ma go z nami?

– Jest w terenie. Nie poinformowałem go o zebraniu. Wybacz, Romek.

– Nic się nie stało. – Inspektor machnął ręką. – W sumie to nieoficjalne spotkanie. Kiedy laboratorium upora się z materiałem dowodowym? – Uwaga Czarneckiego skupiła się na kryminalistyczce.

– Trochę to zajmie, bo mamy go całkiem sporo. Poza tym tak jak prosiłeś, znacznie powiększyliśmy obszar poszukiwań. I muszę przyznać, że znów miałeś nosa…

Borucka na chwilę zawiesiła głos, jakby chciała rozbudzić jeszcze większe zainteresowanie wśród słuchaczy. Czarnecki nie skomentował, dając jej do zrozumienia, że czeka, aż rozwinie myśl.

– Niestety większość śladów została zatarta przez padający śnieg, ale natrafiliśmy na coś wyjątkowo ciekawego na tej leśnej drodze. Przy okazji, to jestem trochę wkurzona, że ten teren nie został od początku porządnie zabezpieczony, bo to właśnie w pobliżu miejsca, gdzie parkowaliśmy samochody, Alek znalazł w zamarzniętym błocie odciski ludzkich stóp.

– Masz na myśli butów? – dopytał Zimny.

– Stóp, Grzegorz. Stóp – odparła nieco poirytowana Borucka. – Sześć śladów ludzkich stóp, rozmiar czterdzieści sześć. Mocno zaniedbanych, a w zasadzie zajechanych jak gumofilce gnojarza.

– Warto sprawdzić, kto nosi taki rozmiar wśród naszych gości z obozowiska – skomentował Czarnecki.

– Koniecznie, zwłaszcza że świetnie się zachowały. Alek zrobił odlew stopy, ale dodatkowo zamówił specjalistyczny sprzęt, aby wykroić cały fragment gruntu. Jeszcze dziś pojedzie z nim do laboratorium w Gorzowie na szczegółowe badania.

– Ten Alek?

– Tak. Po sześciomiesięcznych warsztatach w Seattle wrócił do nas dwa tygodnie temu.

– Dobrze mieć chłopaka z powrotem.

– Też tak uważam.

Aleksander Dobrowolski był dwudziestodziewięcioletnim traseologiem, którego pomimo młodego wieku uważano za jednego z najlepszych ekspertów w kraju. Jego kariera nieustannie nabierała tempa. Mały Alek kiedyś miał inne plany, gdyż od zawsze marzył, aby być jak Indiana Jones, w związku z czym, gdy podrósł, zdecydował się podjąć studia archeologiczne. Lubił działać w terenie i szukać śladów wymarłych cywilizacji. I pewnie nie zawróciłby z obranej drogi, gdyby pewnej wrześniowej nocy jego narzeczona w drodze do domu nie została napadnięta i brutalnie zgwałcona w polu kukurydzy przy jednej z podgorzowskich wsi. Policja, chociaż miała wiele tropów i DNA sprawcy, niespecjalnie przykładała się do śledztwa, a przynajmniej on tak uważał. Aleksander był jednak upartym młodzieńcem, nie załamał się, mało tego, wziął sprawy w swoje ręce i mając pewne doświadczenie, przebadał kilkadziesiąt kilometrów kwadratowych okolicznych pól i lasów. W końcu trafił. Ślady bieżnika i kilka całkiem dobrze zachowanych odcisków butów znajdowały się zaledwie półtora kilometra od miejsca napaści na Agnieszkę. Kolejny tydzień spędził na sprawdzaniu w komputerze faktury podeszew, jakie udało mu się zabezpieczyć, i porównywaniu bieżników opon okolicznych samochodów. Był nieugięty i w końcu namierzył właściciela sneakersów Hugo Bossa i całosezonowych opon Goodyeara od nowiutkiego audi Q7, należącego do pewnego rozpieszczonego synalka jednego z lokalnych, wysoko sytuowanych biznesmenów. Gdy po usilnych próbach Aleksander przekonał komisarza prowadzącego sprawę, a ten prokuratora i sąd, aby pobrać od podejrzanego porównawczy materiał genetyczny, po blisko ośmiu miesiącach sprawca został ujęty. Krótko później Aleksander zrezygnował z archeologii i skupił się na studiowaniu kryminologii i kryminalistyki. Po ich ukończeniu pracy długo szukać nie musiał.

– A pozostałe ślady? – dopytał Czarnecki.

– To znaczy?

– Mam na myśli odciski tych stóp. Czy jest możliwe odtworzenie trasy, jaką poruszała się osoba, która je zostawiła?

– Moi ludzie próbują to zrobić, ale obfite opady znacznie utrudniają poszukiwania. Przy prawie półmetrowej warstwie śniegu to jak szukanie igły w stogu siana.

– A psy?

– Podobno są bezużyteczne – włączył się do rozmowy Zimny. – Rozmawiałem z Warszawskim i twierdzi, że głupieją przy tylu śladach zapachowych pozostawionych przez wilki. W wolnej chwili poszukałem w internecie i przeczytałem, że jeśli nie są specjalnie szkolone do polowań czy walki, instynktownie unikają jakiegokolwiek kontaktu z tymi zwierzętami.

– Kto odpowiada za psy tropiące?

– Podkomisarz Bogdan Barański.

– Będę chciał z nim porozmawiać. Coś jeszcze?

– Pierwsze wyniki z laboratorium powinnam mieć jutro rano i wtedy będę wiedzieć więcej – oznajmiła Borucka.

– Ja zapraszam do prosektorium – dodał Krzywicki. – Ciało już powinno tam być, więc jak tylko coś przekąszę, to mogę rzucić okiem.

– Ja przekażę rozkazy Warszawskiemu i dopilnuję tych przesłuchań – dorzucił Zimny.

– Dobrze. Ja wysonduję panią prokurator i… – Czarnecki skierował spojrzenie na patomorfologa – …o której planujesz zabrać się do sekcji?

– Tak jak mówiłem. Dopiero jutro, ale jeśli ciało dostarczono, to chętnie poznam bliżej siostrę Teresę już dzisiaj.

– Umówmy się na miejscu za dwie godziny.

– Okej, będę miał trochę czasu, aby pobyć z nią sam na sam i…

– Nie kończ, Robert.

– Przecież nic takiego nie…

– Po prostu zachowaj to dla siebie. A teraz do roboty.

Zebrani wstali od stołu i ruszyli do wyjścia. Gdy inspektor Czarnecki został sam, wziął szklankę i stanął przy oknie. Otworzył je, aby trochę przewietrzyć. Spojrzał na ośnieżony plac przed komendą i bajkowy krajobraz pobliskiego parku. W milczeniu dopił nieco wystudzoną już kawę i pomyślał o tym, czego z pełną premedytacją nie poruszył na spotkaniu. Bo co będzie, gdy media dowiedzą się o rozszarpanych przez wilki zwłokach, a następnie dotrą – a prędzej czy później dotrą na pewno – do zgłoszeń mieszkańców, którzy w noc zaginięcia siostry Teresy widzieli wilkołaka?

Inspektor odstawił szklankę na parapet i potarł dłonią skronie. Miał złe przeczucia. Bardzo, bardzo złe.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 7

Rana ropiała.

Kobieta leżała pod cuchnącym kocem i walczyła z bólem. Jej ciałem wstrząsały kolejne spazmy, a kończyny wykręcały się koszmarnie, jakby straciła władzę nad własnym ciałem. Miała gorączkę i silną biegunkę.

Krzyknęła, gdy uderzyła kolejna fala koszmarnego bólu. Zwinęła się w kłębek, wbijając resztki zębów w przedramię. Głęboko, aż do krwi. Nauczyła się oszukiwać organizm. Jeden ból potrafiła zastąpić drugim. Zwłaszcza w ostatnim czasie, gdy podjęła taką, a nie inną decyzję. Nie wiedziała, ile będzie ją ona kosztować. Nikt jej tego nie nauczył. Działała instynktownie, aby chronić życie, na którym tak bardzo jej zależało. Nawet jeśli było ono pasmem kolejnych upokorzeń i niewyobrażalnego cierpienia.

Chwyciła fragment rozbitego lustra i przejrzała się w brudnym szkle. Wyglądała inaczej niż kiedyś, gdy chłopcy wodzili za nią wzrokiem i po kątach łapali ją za krągłą pupę i duże, jędrne piersi. Zwykle nie oponowała, bo – choć przez całe życie nikomu się do tego nie przyznała – bardzo to lubiła. Nie wzbraniała się też z innego powodu, który wszyscy znali i z pełną premedytacją wykorzystywali.

Wstydziła się mówić. Nigdy nie mogła zrozumieć, dlaczego Bóg pokarał ją w ten sposób, ale od zawsze wysławiała się niewyraźnie, przez co zwykle stawała się obiektem drwin. Ale choć nie grzeszyła inteligencją, nie przeszkadzało jej to być jedną z najpopularniejszych dziewczyn, bo pan Bóg w zamian wynagrodził ją ponadprzeciętną urodą. Uwielbiała chłopców i mężczyzn, którzy potrafili docenić jej walory: długie włosy w kolorze letniego słońca, duże niebieskie oczy i jasną, jedwabistą skórę, zwłaszcza zaś niesłychanie kuszące krągłości, które zwykle były tematem zakazanych, ale jakże częstych rozmów jej rówieśników. I nie tylko…

Teraz z dawnej urody nie pozostało wiele. Przerzedzone i skołtunione włosy straciły wyjątkowy kolor, oczy blask, a skóra jędrność. Ograniczone do minimum racje żywnościowe sprawiły, że zniknęły krągłości, a niegdyś idealne ciało zamieniło się w bezkształtny worek ścięgien i kości obleczony pomarszczoną, suchą jak papier powłoką.

Ciałem wstrząsnął kolejny gwałtowny skurcz. Kobieta ścisnęła kawałek szkła, który przeciął skórę wewnętrznej części dłoni. Skuliła się w pozycji embrionalnej. Trwała tak przez chwilę, a gdy skurcz minął, jej oczy wypełniły się łzami.

Spojrzała na gnijącą ranę. Żółtawy płyn nie przestawał się sączyć. Potwornie cuchnął.

Wtedy go usłyszała. Lata spędzone w mroku wyostrzyły jej słuch. Wyłowiła odgłosy kroków. Trzaskające gałązki i skrzypiący pod stopami śnieg. Był tuż-tuż.

Otworzyły się drzwi starej, rozpadającej się chaty. W progu stanął zgarbiony mężczyzna w sięgającym ziemi płaszczu i kapturze na głowie. W jednej ręce trzymał worek nadgniłych ziemniaków, a w drugiej odrąbaną ludzką rękę. Łzy spłynęły po jej brudnych policzkach. Nie chciała tego. Zamknęła oczy.

Chwilę później kobieta poczuła na ropiejącym kikucie ciepły język.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 8

– Jesteś pewny, że tego właśnie chcesz? – spytała Zawadzka, gdy Brudny w końcu, wymuszając pierwszeństwo, wcisnął się w wiecznie zakorkowaną Świętokrzyską.

– Słyszałaś, kim jest ofiara.

– Zakonnicą. I co z tego?

– No właśnie to z tego. – Brudny wcisnął hamulec, aby nie wjechać w tył nowiutkiego mercedesa. – Jesteś policjantką i naprawdę nie widzisz w tym nic podejrzanego?

– Na siłę wszystko można jakoś uargumentować, ale popatrz… – Zawadzka wyciągnęła dłoń i zaczęła wyliczać. – Po pierwsze, Nietków to zamknięty rozdział. Po drugie, ten chujek Lis trafił do aresztu i czeka na proces, po trzecie, po śmierci siostry Gwidony do tej placówki wprowadzono kuratora i z tego, co wiem, to mają ją wkrótce zamknąć. A ofiara, według wstępnego raportu Czarneckiego, nie ma nic wspólnego z żadną z tych spraw. Nie znała ani prokuratora, ani Gwidony, ani prawdopodobnie nikogo z pracowników sierocińca. To kobieta od blisko dwudziestu lat pracująca w tej jednej parafii… jakiej tam?

– Podwyższenia Krzyża Świętego, chyba…

– No właśnie. Wcześniej urzędowała w jakimś kościele na drugim końcu Polski. I co najważniejsze – ty też jej absolutnie nie kojarzysz.

– No nie…

– Powiedz mi w takim razie, jaki może mieć związek z tamtą sprawą? Albo jeszcze lepiej – z tobą?

– Nie mam pojęcia, ale właśnie dlatego chcę się tego dowiedzieć.

Zawadzka wymownie westchnęła głęboko. Brudny ruszył, ale po kilku metrach znów się zatrzymał.

– Kurwa, Igor, tamta sprawa jest zamknięta! Mam wrażenie, że popadasz w jakąś paranoję.

– Zrozumiałbym, gdybyś mi wygadywała te rzeczy w innej sytuacji. Ale dobrze widziałem, jak ci się oczy zaświeciły, gdy rozmawiałem z Romkiem.

– Wiesz… zakonnica rozszarpana przez wilki brzmi interesująco. Zwłaszcza gdy inspektor prowadzący sprawę twierdzi, że to morderstwo. I nazywa się Czarnecki.

– No to masz odpowiedź.

– Mnie nie oszukasz, Igor. Znam cię lepiej niż ktokolwiek inny. I wiem, że ściemniałeś z tym, że musisz się zastanowić. Podjąłeś decyzję jeszcze w trakcie rozmowy. Mało tego… – Zawadzka zaczęła podnosić głos. – Nie jedziesz tam tylko z powodu „interesującego” morderstwa. Mam rację? Powiedz mi uczciwie, że nie mam, to…

– Dobra, dość! – warknął Brudny, od początku wiedział, że nie powinien pogrywać z jedyną osobą, która potrafi czytać w nim jak w otwartej księdze. – Tak, masz rację, Julka. Jadę tam, bo od wyjazdu z Zielonej Góry nie opuszcza mnie wrażenie, że nie zamknąłem tego tematu. Nie wiem, jak mam ci to opisać. Po prostu tak czuję, i tyle.

– Masz jeszcze te sny?

– Teraz będziesz się bawić w policyjnego psychologa?

– No, nie o to… przepraszam. Nie tak to miało zabrzmieć. Wiesz, że zawsze możesz na mnie liczyć i…

– Wiem, ale czasem zachowujesz się gorzej niż baba.

– Gorzej niż baba?

– A nie?

– Baba mówisz… – Zawadzka rzuciła przyjacielowi szelmowskie spojrzenie, ale nie dostrzegła żadnej zmiany na jego twarzy. – Kurwa, Igor, chcesz się pokłócić? – zapytała.

Brudny nie wytrzymał i parsknął śmiechem. Szybko się jednak opanował i kątem oka zerknął na byłą partnerkę z patrolu. Długo nie wytrzymał i znów zachichotał pod nosem.

– Wiesz co, Igor?

– Co?

– Gówno. Czasem naprawdę mnie wkurzasz.

– Dobra no… przepraszam. Wiesz, że to nieprawda.

– Ale co? Że jestem babą czy że nią nie jestem?

Brudny znów zaśmiał się pod nosem. Delikatnie wcisnął pedał gazu.

– No właśnie tu masz kolejny dowód, że…

– Dobra, weź spierdalaj. Po prostu już się nie odzywaj. Możesz mnie wysadzić przy Żelaznej.

Komisarz tym razem zachował pełną powagę. Znał Julkę od lat, ufał jej w stu procentach i wiedział, że jest niezwykle twardą i skuteczną policjantką. Ale nawet jeśli miała jaja jak arbuzy, a sława ją wyprzedzała, to jednak pod płaszczykiem ostrej laski wciąż była kobietą.

– Dobra już, wyluzuj, Julka. Nie ma sensu się nakręcać, skoro jutro jedziemy w trasę.

Zawadzka spojrzała na niego bykiem.

– Gdybym cię nie lubiła, tobym ci przywaliła, wiesz?

– Wiem.

To nie były słowa na wyrost. Podkomisarz Zawadzka w ciągu swojej dwunastoletniej kariery w policji potraktowała w ten sposób już czterech swoich kolegów, jednemu gruchocząc nos, a drugiemu wybijając dwa zęby. I to nawet nie dlatego, że przechwalali się kolegom, jak ją bzykali, bo z racji tego, że seks traktowała instrumentalnie, miała to gdzieś. Pewnych jasno wyznaczonych granic nie pozwalała jednak przekraczać, a dwóch ostatnich do końca tego nie rozumiało i próbowało w pracy rzeczy, które te zasady brutalnie łamały. Zrozumieli dopiero, gdy wylądowali u lekarza, wymyślając idiotyczne powody swoich kontuzji, ponieważ w specyficznym środowisku policjantów żaden nie mógł zakapować kolegi, a do tego oficjalnie przyznać się, że tak urządziła go kobieta.

– Masz szczęście – oznajmiła po krótkiej chwili.

– To super.

Brudny zapalił papierosa i otworzył okno nowego starego patrola. Po tym, jak poprzedni zatonął na grzęzawiskach przy Odrze, postanowił nie czekać i z niewielkich oszczędności zakupił okazyjnie wersję GR z trzylitrowym silnikiem o mocy stu pięćdziesięciu ośmiu koni mechanicznych. Nie był to jego wymarzony model, ale musiał czymś jeździć, a ponieważ był stały w uczuciach, w oczekiwaniu na kupca wygrzebanej z mułu maszyny, za pieniądze z ubezpieczenia kupił to, co było w jego zasięgu.

Przez następnych kilkadziesiąt sekund Brudny wlókł się w ślimaczym tempie na ogonie błyszczącego mercedesa. W przeciwieństwie do większości uczestniczących w nigdy niekończącym się wyścigu szczurów warszawiaków przyzwyczaił się do korków i do odwiecznego problemu stolicy podchodził ze spokojem.

– No dobra, Julka. Teraz na poważnie – oznajmił, gdy wyrzucił niedopałek za okno. – Mogę już mówić?

– Igor…

– Znasz mnie i wiesz, że nie jadę tam dla przyjemności, choć… – cmoknął wymownie – …w sumie nawet miło by było odwiedzić brata. Ale tak jak mówiłem, mam przeczucie, że nie domknąłem tematu. I nie, nie prześladują mnie koszmary, nie widuję żadnych rozmazanych twarzy, nie łapią mnie skręty kiszek. Wszystko to odeszło wraz ze śmiercią Jana. – Brudny zmienił pas. – Ale coś nie daje mi spokoju. Naprawdę nie wiem, jak to opisać, ale chyba podświadomie czekałem na ten telefon od Czarneckiego. Czułem, że coś może się wydarzyć. To trochę jak z wyjściem z domu. Czasem wiesz, że o czymś zapomniałaś, ale nie możesz sobie uświadomić czego konkretnie. A potem przychodzisz i okazuje się, że prawie spaliłaś chatę, bo nie wyłączyłaś żelazka. Od wyjazdu z Zielonej Góry mam podobnie. Tak jakbym czegoś zapomniał, nie dopilnował. Nie zakończył. No, cholera, nie wiem, jak ci to jaśniej opisać.

– Po prostu masz przeczucie.

– To chyba dobre określenie.

– A ten… – Zawadzka nakreśliła cudzysłów w powietrzu. – … „wilkołak”? Co o tym myślisz?

– Bzdura.

– Nie żebym traktowała to poważnie, ale takie zgłoszenia tuż przed śmiercią zakonnicy, którą na dodatek rozszarpały wilki?

– Chciałoby się powiedzieć „zbieg okoliczności”…

– A my w zbiegi okoliczności nie wierzymy, prawda?

– No tak… – Brudny skręcił w Giełdową, gdzie mieszkała Zawadzka. – Nie wiem, Julka. Sama widzisz, że to dziwna sprawa. Za dużo tu tych zbiegów okoliczności.

– Co powiesz Oksanie?

Brudny zatrzymał się przy wejściu na teren osiedla.

– Jeszcze nad tym nie myślałem.

– Wiesz co?

– Mmm…

– Cieszę się, że z nią jesteś. Przy niej rozkwitasz.

– Że co? – Brudny spojrzał na przyjaciółkę pytająco.

– No… Oka cię uszczęśliwia. To widać.

– Ech…

– Trzymaj się, Igor.

– Bądź gotowa o wpół do piątej.

– Pewnie. Pa.

– Na razie.

Julia wysiadła z auta i zamknęła za sobą drzwi. Igor odprowadził ją wzrokiem.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 9

Gdy zadzwonił budzik, za oknem było jeszcze całkiem ciemno. Czarnecki podniósł się z łóżka i wsunął stopy w białe kapcie. Poszedł do niewielkiej kuchni i nastawił wodę na kawę, po czym skierował się do łazienki. Myjąc zęby, zastanawiał się, czy media już podchwyciły temat. Jeszcze wczoraj wieczorem dominował przekaz o nieszczęśliwym wypadku, a wilcza sfora stała się wrogiem publicznym numer jeden. Sprawa pojawiła się późnym popołudniem niemal równocześnie na wszystkich kanałach ogólnopolskich, po których te stricte informacyjne zaczęły rozkładać ją na czynniki pierwsze. W programach pojawili się myśliwi, zoolodzy, a nawet ekolodzy wykorzystujący sytuację, aby przypomnieć o tym, że postępująca urbanizacja i bezceremonialne wkraczanie na tereny dzikiej zwierzyny w końcu musiało tak się skończyć. Słowo „wilkołak” na szczęście nie padło ani razu, choć nauczony doświadczeniem nie łudził się, że prędzej czy później jakiś wścibski dziennikarz dokopie się do tych zgłoszeń. Albo jeszcze lepiej – jakiś nawiedzony mieszkaniec, pragnąc mieć swoje pięć minut w głównym czasie antenowym, wpadnie na pomysł, by zgłosić się do gazety bądź telewizji.

Gdy usiadł w fotelu z parującą szklanką kawy w dłoni, na ściennym zegarze dochodziła szósta trzydzieści. Za oszronioną szybą drzwi balkonowych słychać było odgłosy budzącego się ze snu miasta. Charakterystyczny dźwięk opróżniającej kubły śmieciarki, klakson poirytowanego kierowcy, stukot szpilek jakiejś bezimiennej kobiety.

Szpilki? Kto, do diabła, wkłada szpilki w taką pogodę, pomyślał inspektor, ale uznał, że roztrząsanie tego problemu nic nie wniesie do prowadzonego śledztwa, upił łyk kawy i włączył telewizor, w nadziei że trafi na interesujące go wiadomości. Na wizji akurat kłóciło się dwóch wyjątkowo nielubianych polityków, więc przełączył na inny kanał. Tam też nie znalazł tego, czego szukał. Po kilku kolejnych nieudanych próbach w końcu odłożył pilota i uruchomił laptopa. Przejrzał główne portale i choć informacji o zagryzionej przez wilki zakonnicy nie brakowało, nie wyłowił niczego, czego by nie przeczytał bądź nie obejrzał poprzedniego wieczoru.

Wrócił myślami do wizyty w prosektorium. Spędził tam zaledwie godzinę, bo przy tak głęboko zamrożonych zwłokach doktor Krzywicki nie mógł należycie wykonać swojej pracy, choćby z tak prozaicznego powodu, że nie mógł ofiary rozebrać do naga, gdyż materiał, zwłaszcza bielizna, po prostu przymarzł do ciała. Mimo to zwłoki udało się przynajmniej częściowo oczyścić i przeprowadzono wstępne badanie.

– O dziwo na dolnej części ciała nie ma aż tak obszernych obrażeń – stwierdził patomorfolog. – Nie jestem specjalistą, ale z tego, co wiem, wilki zwykle najpierw atakują nogi potencjalnej ofiary, aby ją spowolnić i powalić. Tymczasem w tym wypadku… No sam zobacz. Nawet habit nie jest specjalnie porwany.

Czarnecki niechętnie przyjrzał się dolnym kończynom denatki. W porównaniu ze zmasakrowanym tułowiem rzeczywiście wyglądały na stosunkowo dobrze zachowane.

– Można założyć, że w czasie ataku jechała na rowerze – powiedział inspektor.

– Naprawdę?

– Podobno dom parafialny opuściła właśnie na rowerze.

– To wyjaśniałoby taki rodzaj obrażeń.

– Ale ktoś mógł ją też zaatakować z zaskoczenia…

– Owszem. Jeśli nie mówimy tu o wilkach. A nie mówimy, prawda?

Inspektor odpowiedział milczeniem. Rzucił jedynie patomorfologowi porozumiewawcze spojrzenie i odwrócił się w kierunku niedbale rozłożonych papierów na biurku obok. Raport zawierał jedynie kilka marnych i niewiele wnoszących do śledztwa spostrzeżeń.

– Kiedy będziesz mógł zrobić dokładną sekcję? – zapytał Krzywickiego, przesuwając palcami kartki.

– Jutro w południe…?

– Dobrze. Do tej pory wszyscy członkowie grupy powinni dotrzeć do miasta.

– A więc zrobimy sobie małe rodzinne oglądanie…

– Nie chcę tego słuchać. Jadę na komendę sprawdzić, jak idą przesłuchania tych świadków.

– Ja dziś więcej nie wymyślę. Zostawię ją… – doktor zerknął na zwłoki – …pod opieką Izy. Uczy się do egzaminów i zaproponowała, że w nocy może potowarzyszyć Teresie, aż ta odtaje.

– Ech… – Czarnecki chciał coś powiedzieć, ale tylko się zapowietrzył. Krzywicki był niereformowalny. – Odpocznij, Robert – rzekł po chwili. – Chcę, abyś był jutro w najlepszej formie.

Doktor z charakterystycznym plaśnięciem ściągnął medyczne rękawice, po czym obaj mężczyźni opuścili salę sekcyjną, a krótko później budynek prosektorium. Pożegnali się. Inspektor zajrzał jeszcze na komendę i upewnił się, że przesłuchania świadków idą zgodnie z planem. Zamierzał właśnie jechać do domu, żeby odpocząć, gdy zamykając biuro, natknął się na prokurator Arletę Winnicką. Zaklął w myślach, bo była ostatnią osobą, z którą miał ochotę w tej chwili rozmawiać.

– Dzień dobry, panie inspektorze – przywitała go elegancko ubrana szatynka, spoglądając na niego przez okulary w czerwonych oprawkach; wokół unosił się zapach wyrafinowanych perfum.

– Dzień dobry, pani prokurator. – Winnicka była jedną z niewielu osób z branży, wobec której należało być dżentelmenem w każdym calu. Jemu akurat to odpowiadało.

– Będziemy razem pracować przy tej sprawie i chcę omówić zasady naszej współpracy.

Jeśli czysty układ inspektor – prokurator mu odpowiadał, to pewność siebie tej kobiety i przemawiająca przez nią buta irytowały go nie mniej niż kurs franka. Nic do niej nie miał, ale pewne rzeczy wolał wyjaśnić od razu.

– Zapraszam. – Czarnecki uchylił drzwi i przepuścił wysoką szatynkę.

Rozległ się stukot jej wysokich obcasów. Winnicka położyła na stole torebkę i usiadła, po czym zamaszyście założyła nogę na nogę i wyciągnęła z paczki cienkiego mentolowego papierosa. Czarnecki tylko na to czekał.

– Tu nie wolno palić – oznajmił.

– W takim razie przepraszam. – Winnicka schowała papierosa z powrotem i wsunęła paczkę do torebki.

– Nie chciałbym pani urazić, ale jestem po nieprzespanej nocy i nie ukrywam, że potrzebuję odpoczynku. Jutro o dziewiątej planuję pierwsze spotkanie grupy, a trzy godziny później doktor Krzywicki przeprowadzi sekcję zwłok ofiary.

– Nie czuję się urażona. Doszły mnie słuchy, że ściągnięto pana z urlopu.

– Sam podjąłem decyzję o przyjeździe.

– Hmm… – Winnicka uniosła brwi. – Gest warty docenienia.

– Pani Arleto. Ma pani pytania?

– Pytań nie mam. Pragnę tylko pana poinformować, że nie chcę żadnych nieporozumień. Wszystko przechodzi przez moje ręce. I w zasadzie to tyle.

– Rozumiem. Jest pani konkretna i doceniam to. Ale dla jasności, pani prokurator. W moim zespole rządzę ja. Owszem, według procedur jest pani moją przełożoną, ale to ja podejmuję decyzje i nadaję kierunek śledztwu. Oczywiście będzie miała pani pełen dostęp, ale proszę pamiętać, że wchodzi pani w grono ufających sobie i szanujących się wzajemnie ludzi. I takiej postawy oczekuję od pani.

Winnicka słuchała cierpliwie, ale inspektor widział, że jego twarda postawa zdecydowanie nie jest jej na rękę. Zawsze miała opinię stanowczej i bezkompromisowej prokurator, która dążyła po trupach do celu i pragnęła mieć nad wszystkim całkowitą kontrolę. Ale jego reputacja z pewnością też nie była jej obca i musiała zdawać sobie sprawę, że tym razem będzie musiała nieco spuścić z tonu. Mimo to doceniał gest. Winnicką można było lubić bądź nie, ale z pewnością nie można było jej odmówić zaangażowania w prowadzone śledztwo.

– Pana renoma nie jest przesadzona, inspektorze – rzekła po chwili, po czym wstała i poprawiła spódnicę.

– Tak jak i pani, pani prokurator.

– Jestem pewna, że nasza współpraca będzie udana.

– Podzielam pani przekonanie, pani prokurator.

Winnicka wzięła torebkę i z gracją założyła na ramię. Wyciągnęła zadbaną dłoń w stronę inspektora. Ich spojrzenia się spotkały.

– Pan naprawdę myśli, że to robota kolejnego psychopaty?

– Odpowiem wymijająco. Nie tylko wilki przyłożyły się do śmierci tej kobiety.

– Cóż… wilków oskarżać nie mam zamiaru.

– Tak też myślałem.

Atmosfera nieco się rozluźniła, a inspektor chyba po raz pierwszy dostrzegł na twarzy Winnickiej coś, co mogłoby przypominać uśmiech. Odpowiedział równie wymuszonym grymasem, mimo to poczuł, że oboje wybrnęli z tego starcia z podniesionym czołem. Ponieważ też opuszczał biuro, po drodze do samochodów zamienili jeszcze kilka słów.

Parkując pod blokiem, odebrał telefon od ulubionej profilerki Elżbiety Pałki. Tę kobietę wręcz ubóstwiał, bo nie dość, że miała najwyższe kwalifikacje, to potrafiła myśleć nieszablonowo, a do tego była obdarzona wyjątkową charyzmą.

– O sprawie usłyszałam w schronisku. A w Bieszczadach słabo z zasięgiem – tłumaczyła się Pałka. – W końcu udało mi się złapać sygnał, więc oddzwaniam. I tak, biorę to. Chyba nie muszę wyjaśniać dlaczego.

– Dlatego od razu pomyślałem o tobie.

– Słabo cię słyszę, Romek. Tu naprawdę jest kicha, jeśli chodzi o zasięg. Słyszysz, co mówię?

– Tak.

– W każdym razie możesz na mnie liczyć. Już załatwiłam sobie transport do Rzeszowa. Powinnam zdążyć na pociąg przed północą, to jutro przed południem będę w Zielonej Górze.

– W moich czasach to byłoby niemożliwe. Zwłaszcza w zimie.

– Wiesz… – prychnęła Pałka. – Polska wstaje z kolan czy jakoś tak.

– Podobno. – Inspektor zaśmiał się do słuchawki.

– Przyślij mi tylko wszystkie informacje. W podróży się z nimi zapoznam.

– Oczywiście.

– Romek? Ale naprawdę wilki? To nie jakaś kaczka dziennikarska?

– Powiedzmy, że odegrały w tym pewną rolę.

– Jasny gwint. Ro… tu, w tej dziczy, ale po… Górą? Dobra, kończę, bo …acę zasięg. Widzimy się jutro.

– Dziękuję i do zobaczenia, Elu.

– Pa, Romek.

Chwilę później Czarnecki padł na kanapę i gdyby nie musiał w nocy wstać do toalety, pewnie przespałby w ubraniu aż do rana. Krótko po pierwszej umył zęby, przebrał się w piżamę i usnął w sypialni.

Teraz z parującym kubkiem kawy w dłoni analizował wydarzenia poprzedniego dnia i zastanawiał się, na co położyć nacisk na pierwszym spotkaniu grupy. Cieszył się, że odpadła mu kwestia prokurator, której postawa zdawała się potwierdzać powiedzenie, że „nie taki diabeł straszny, jak go malują”. Pozostawił sobie jednak drobny margines, gdyż nauczony doświadczeniem nie mógł wykluczyć absolutnie niczego. Nawet tego, że ta wysoka, zadbana i pachnąca kobieta nie trzyma w lodówce peklowanych słoików z kawałkami ciała siostry Teresy.

Z zamyślenia wyrwał go sygnał telefonu. Spojrzał na wyświetlacz. Dzwonił podinspektor Grzegorz Zimny.

– Cześć, Grzegorz.

– Cześć, Romek. Mamy nowe tropy.

– Mów.

– Zgłosił się kolejny świadek. Mówił, że widział siostrę Teresę przy Pileckiego w wieczór jej zaginięcia.

– Jest w komendzie?

– Tak. Jeśli chcesz, to możesz z nim pogadać nawet zaraz.

– Dzięki, Grzegorz. Już jadę.

– Poczekaj. To ta dobra wiadomość.

– Grzegorz…

– Jest jeszcze jeden świadek, jakiś bezdomny, ale nie z tych koczujących przy śmieciowisku. Przemarznięty na kość, a do tego pijany jak bela. I chyba gada bez sensu.

– Co mówi?

– No wiesz… To samo co tamci.

– Chcesz mi powiedzieć, że bredzi o wilkołaku?

– Bredzi to dobre słowo. Twierdzi, że oddał mu swój płaszcz i buty.

– Ty nie żartujesz, prawda?

– Chciałbym.

– Niech ktoś doprowadzi go do porządku. Będę na komendzie za pół godziny.

– Na razie.

– Cześć.

Czarnecki odłożył smartfon na stół i wbił wzrok w ścianę. Przez chwilę tępo gapił się przed siebie, po czym dopił kawę i zaczął się ubierać. Zamykając drzwi mieszkania, pomyślał, że na własne życzenie wdepnął w to bagno.

* * *

– Jak się pan nazywa?

– Jestem… jestem… łowcą trolli.

– Nie pytam, czym się pan zajmuje, tylko jak się pan nazywa?

– Barbara mówiła… ona… to znaczy, gdy żyła jeszcze ta stara kurwa… ona mówiła, że Wiechu… Ale powiem szczerze, że to nie… nie… nie jest prawda, bo świętej pamięci mamusia dała mi Rysiek… a koledzy wołali…

Czarnecki wstał od stołu i westchnął ciężko. Mężczyzna, którego przesłuchiwał, nawet nie podniósł wzroku. Miał czerwone policzki, sine usta i cuchnął, jakby nie mył się od miesiąca. Nie przestał mówić nawet wtedy, gdy inspektor opuścił pokój przesłuchań i zamknął za sobą drzwi.

– To nie ma sensu. Ile mu zmierzyliście? – spytał Zimnego.

– Godzinę temu wyszło jeden i sześć dziesiątych promila. Z takim wynikiem połowa pijanych kierowców siada za kółkiem.

– Tym gorzej, bo ten facet chyba stracił kontakt z rzeczywistością. Jego zeznania są bezwartościowe. Spróbujemy jeszcze raz, jak wróci z wytrzeźwiałki, choć szczerze wątpię, czy to coś zmieni.

– Też nie wziąłbym go na poważnie, ale sam się tu zgłosił. I gdy zaczął bredzić o tym wilkołaku, to pomyślałem, że może da się coś z tego wyciągnąć. Ostatnio za dużo ludzi widzi w tej okolicy wilkołaki.

– Przestań już z tymi wilkołakami, Grzegorz. Przypominam ci, że wilkołaki nie istnieją. Ale pewnie ktoś musi się nieźle bawić.

– Może jakieś dzieciaki wykorzystują sytuację i straszą ludzi? – Zimny włożył do ust gumę miętową.

– Jakoś nie chce mi się w to wierzyć. Na wszelki wypadek sprawdź jednak wszystkie okoliczne sklepy z kostiumami. Teatry też. Może ktoś ostatnio wypożyczył bądź kupił takie przebranie.

– Załatwione.

Czarnecki spojrzał na zegarek. Dochodziła ósma trzydzieści. Jak na złość drugi świadek, z którym wiązał dużo większe nadzieje, od blisko godziny okupował toaletę, tłumacząc się nagłym rozstrojem żołądka. Inspektor był w stanie w to uwierzyć. Ludzie różnie reagowali na wizytę w komisariacie, nawet jeśli zgłosili się z własnej woli. A gdy w grę wchodził trup, zwłaszcza zmarły w tak niecodziennych i tragicznych okolicznościach, co bardziej wrażliwych biegunka dopadała czasem już w poczekalni.

– Odnośnie do tego drugiego. Niech ktoś pilnuje chłopaka. Chciałbym, żeby był na miejscu, gdy skończymy spotkanie grupy. Zajmiesz się tym?

– Jest z nim jedna z posterunkowych. Elwira. Podobno naprawdę daje czadu.

– Dajcie mu może jakieś tabletki czy coś. I żeby mi się tu nie odwodnił.

– Już coś tam dostał.

– Dobra, wiesz, co robić. Widzimy się za pół godziny u mnie w biurze.

Czarnecki poprawił krawat i szybko ruszył do swojego gabinetu. O tej porze korytarze komendy tętniły już życiem. Stukot obcasów, szelest dokumentów, trzaskające drzwi, nieformalne rozmowy, sporadyczne saluty – wszystko to składało się na specyficzną kakofonię, jakiej można było doświadczyć jedynie w policyjnym komisariacie. Inspektor przemknął do biura, unikając kontaktów z napotkanymi pracownikami, z których niemal każdy skinął mu bądź machnął na przywitanie. Odpowiadał ledwo zauważalnym gestem, aby nie prowokować niechcianych rozmów, na które w tej chwili po prostu nie miał czasu. Zareagował dopiero w momencie, gdy na schodach spotkał podkomisarza Aleksandra Rafalskiego.

– Cześć, Olek – przywitał się.

– Cześć, Romek – odparł postawny mężczyzna w okularach.

Podkomisarz Rafalski był ekspertem odpowiedzialnym za tworzenie portretów pamięciowych. Czarnecki współpracował z nim często i ufał jego zdolnościom, bo na podstawie zeznań nawet wyjątkowo nieogarniętego świadka, potrafił narysować coś z niczego. Pomimo specjalistycznych, przeznaczonych do jego profesji programów komputerowych, często wolał ołówek i kartkę papieru, a oblicza, które wychodziły spod jego ręki, prawie zawsze były uderzająco podobne do poszukiwanych. Absolutnym mistrzostwem popisał się zaledwie półtora miesiąca temu, gdy na bazie opowieści jednej z kelnerek odtworzył rysy podejrzanego klienta, a następnie odmłodził go o dobrych dwadzieścia pięć lat, dzięki czemu można było rozwiązać zagadkę sprzed ćwierćwiecza.

– Potrzebuję twojej pomocy.

– Ty nigdy nie odpoczywasz?

– Ech… wiesz, jak jest. – Czarnecki machnął ręką. – Ja do ciebie właśnie w tej nowej sprawie.

– No, żyją nią wszyscy na komendzie. Wilkołak w mieście. Ja pierdzielę.

– Ty też? – Czarnecki przewrócił oczami.

– Powtarzam, co mówią. Media będą miały używanie.

– To akurat ostatnie, czego nam trzeba. Ale dobra, zostawmy to. Miałem do ciebie dzwonić, ale skoro już na siebie wpadliśmy, to mam prośbę.

– Słucham.

– Chciałbym, abyś pogadał z takim jednym facetem. To bezdomny, do tego alkoholik i chyba już trochę niespełna rozumu. Twierdzi, że rozmawiał z tym… „wilkołakiem” – Czarnecki palcami nakreślił w powietrzu cudzysłów. – Prawdopodobnie gada głupoty, ale wolę dmuchać na zimne.

– Nie ma sprawy. Akurat dziś mam więcej czasu. Jest teraz na komendzie?

– Wiozą go do izby wytrzeźwień, ale wieczorem byłby do twojej dyspozycji.

– Wieczorem…? – Rafalski cmoknął, z trudem ukrywając niezadowolenie. – Nie możemy tego przełożyć na jutro?

– Bardzo mi na tym zależy, a ty jesteś najlepszy.

Rafalski przeciągnął dłonią po kilkudniowym zaroście.

– No dobra… – odparł. – Ale jak wrócę z podbitym okiem, to ty będziesz tłumaczył się mojej kobiecie. Bo wiesz… zostanę ojcem i…

– Ooo… To gratuluję, Olek. Postaram się dostarczyć go przed osiemnastą.

– Okej.

– Dzięki, Olek. Będziemy w kontakcie.

– Na razie.

Czarnecki pokonał kilka kolejnych schodów i dotarł na swoje piętro. Już z daleka dostrzegł znajome sylwetki. Obie postaci stały na końcu korytarza i przy otwartym oknie paliły papierosy. Inspektor przyspieszył kroku.

– Długo czekacie? – zapytał, gdy podszedł wystarczająco blisko, aby nawiązać kontakt.

– Chwilę – odparł Igor Brudny.

Komisarz zgasił papierosa na zewnętrznym parapecie i serdecznie przywitał się z inspektorem. Mężczyźni poklepali się po plecach jak starzy przyjaciele, choć znali się niecałe dwa miesiące i do tej pory nie zdążyli razem wypić wódki. Nie przeszkadzało im to jednak ani trochę. Wiedzieli, że mogą sobie bezgranicznie ufać, i to im wystarczyło.

– Mógł pan zadzwonić, komisarzu Brudny.

– Nie chciałem panu przeszkadzać, inspektorze Czarnecki.

Obaj zaśmiali się szczerze, a chwilę później inspektor równie serdecznie uściskał się z podkomisarz Julią Zawadzką.

– Proszę wybaczyć, kolejność powinna być chyba inna – pokajał się.

– Daj spokój, Romek. Jestem przyzwyczajona.

– Dobrze. Zapraszam do gabinetu. Pewnie macie ochotę na porządną kawę.

– Czytasz nam w myślach.

Chwilę później cała trójka weszła do przestronnego pomieszczenia, a inspektor zaparzył mocną czarną. Dokładnie w tym samym czasie jeden z telewizyjnych prezenterów po raz pierwszy użył na wizji słowa „wilkołak”, a w nieodległym Starym Kisielinie pewien mężczyzna poczuł, jak lodowaty dreszcz spłynął mu po kręgosłupie. Miał zaparowane okulary i paznokcie obgryzione do krwi. Trząsł się. Płakał. I błagał Boga o przebaczenie.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 10

Igor Brudny analizował podawane z ręki do ręki zdjęcia zwłok ofiary. Nie skupiał się specjalnie na tym, co mówi podinspektor Zimny, który w tym czasie starał się wprowadzić zebranych w aktualną sytuację. Każdy z obecnych musiał przeczytać rozesłany raport, dlatego cały ten monolog był według Brudnego zbędny. Mimo to cierpliwie doczekał, aż Zimny litościwie zamilkł.

– Dziękuję Grzegorz. Czy ktoś ma jakieś pytania na temat tego, co do tej pory ustaliliśmy? – Czarnecki omiótł wzrokiem twarze zebranych. W pomieszczeniu prócz Zimnego i Brudnego znajdowali się jeszcze: kryminalistyczka Anna Borucka, patomorfolog Robert Krzywicki, starszy sierżant Łukasz Warszawski, podkomisarz Julia Zawadzka oraz prokurator Arleta Winnicka. Wciąż nieobecna psycholog policyjny Elżbieta Pałka planowo miała dotrzeć do Zielonej Góry tuż przed południem, z dużą szansą, aby zdążyć na sekcję zwłok siostry Teresy.

– Mamy częściowo pożarte przez wilki zwłoki zakonnicy – włączyła się do dyskusji Winnicka. Włożyła żakiet koloru ecru, a lśniące włosy spięła w elegancki kok. – Czy dysponujemy już bezpośrednimi dowodami, że ofiara została zamordowana?

– Nie nazwałbym tego bezpośrednim dowodem, ale brakująca kończyna została oddzielona ze stawu za pomocą jakiegoś ostrego narzędzia – odparł Krzywicki. – Wczoraj nie byłem w stanie dokładnie ocenić, jakie to narzędzie, bo ciało wciąż było zamarznięte, ale widać było wyraźne ślady po ostrzu.

– Coś bardziej konkretnego?

Krzywicki rzucił prokurator pytające spojrzenie. Nie lubił jej, bo zawsze nosiła głowę wysoko i zdawała się patrzeć na innych z wyższością, a jej wytapetowana twarz bardziej przypominała mu elegancko przygotowanego do pochówku trupa niż oblicze człowieka.

– Anno? – Inspektor wywołał do tablicy Borucką.

– Mamy mnóstwo materiału, ale to zajmie trochę czasu. Laboratorium pracuje pełną parą i dziś po południu powinny spłynąć pierwsze dane.

– Jakie to materiały?

– Trochę odcisków, masa sierści, płynów, śladów, fragmenty tkanek spod paznokci ofiary. Jutro do południa powinniśmy wyselekcjonować DNA i wrzucić w system. Odnośnie do materiału porównawczego uzyskanego od wszystkich trzydziestu ośmiu mieszkańców, czy… – Borucka zakręciła dłońmi – chyba powinnam powiedzieć „koczujących” czy jakoś tak, to niestety może potrwać kilka dni. Mamy ograniczone zasoby.

– Próbki pobrane od dzieci poniżej piętnastego roku życia możesz przesunąć na koniec – zauważył Czarnecki.

– Już to zrobiłam, Romek. Ale wracając do tematu… – Borucka upiła łyk wody. – W tym wypadku sprawa jest o tyle prosta, że jeśli gdziekolwiek nastąpi pełne dopasowanie, to temat zostanie zamknięty.

– Alek już badał ten fragment gruntu z odciskami stóp?

– Tak. Zachowały się w niemal idealnym stanie, bo mróz musiał chwycić zaraz po tym, jak ich właściciel postawił nogę w błocie. I ma już pierwsze sugestie. Twierdzi, że jeszcze nie widział tak… – Borucka na chwilę zawiesiła głos – …dziwnych śladów należących do człowieka.

– Co dokładnie masz na myśli?

– Według Alka są zniszczone, jakby facet na co dzień nie używał butów, a ich ułożenie i nacisk na podłoże sugerują, że musi mieć jakąś poważną wadę postawy. Na przykład garb albo coś w tym stylu.

– Jeden z tych bezdomnych jest garbaty – zwrócił uwagę Zimny.

– Tak, wiem, ale to na pewno nie jego ślady. Odciski z błota to rozmiar czterdzieści sześć, czyli o cztery numery większe niż tego gościa, o którym mówisz.

– A szkoda…

– Najciekawsze jest jednak co innego. – Borucka upiła łyk wody i odgarnęła niesforny kosmyk za ucho. – Według Alka właściciel śladów nie ma pazurów, tylko cholerne szpony.

– Szpony?

– To jego słowa. Na tyle długie, że gdy stawia kroki, to pozostawia ślady pazurów.

W gabinecie Czarneckiego zapadła niezręczna cisza. W świetle doniesień o spotkaniach z krążącym po okolicznych lasach wilkołakiem takie porównania tylko dolewały oliwy do ognia. W innych okolicznościach brzmiałoby to absurdalnie, ale w tym wypadku w najlepszej sytuacji komplikowało prowadzone śledztwo.

– Wilkołak jak się patrzy – zadrwił Krzywicki.

– Chryste… – Winnicka przewróciła oczami. – Jesteśmy na spotkaniu grupy dochodzeniowo-śledczej czy na zlocie czarownic? Przecież to…

– Ja bym niczego nie wykluczał. – Brudny nie dał dokończyć zirytowanej prokurator, która zmierzyła go piorunującym spojrzeniem.

– Pan żartuje, komisarzu?

– Nie.

– Chyba jednak tak i wystawia pan moją cierpliwość na próbę. Rozumiem, że wcześniej nie mieliśmy okazji współpracować, ale…

– Dość. – Czarnecki przerwał wymianę zdań, która w jego mniemaniu zaczęła robić się niebezpieczna. – Panią, pani prokurator, proszę o poskromienie emocji, a ciebie, Igor, o wyjaśnienie.

Winnicka zamilkła. Niepysznie odchyliła się na krześle w oczekiwaniu na wywód Brudnego. Wbiła w niego drapieżne spojrzenie, w kontrze otrzymując podobne ze strony Zawadzkiej.

– Chyba nikt z nas tu obecnych nie wierzy w wilkołaki, ale nietrudno sobie wyobrazić, że ktoś może z nami pogrywać – odparł, lekceważąc Winnicką i zwracając się bezpośrednio do Czarneckiego. – W dzisiejszych czasach to naprawdę nie problem zdobyć dobrze uszyty kostium, wytapetować gębę i założyć sztuczne kły. Jakaś nakładka z pazurami na stopy i macie swojego wilkołaka.

– Bez jaj, bo całkiem niedawno nawet do mnie przyszedł taki typ – wypalił znienacka Krzywicki.

Wszyscy zebrani posłali doktorowi pytające spojrzenia.

– No kiedy było Halloween? – dopytał niepewnie. – Wiecie… cukierek albo psikus czy jakoś tak.

– Też takiego pamiętam – wsparł doktora Warszawski. – Przyszli grupą, mieli może po kilkanaście lat. Jeden z nich w przebraniu wilkołaka. I szczerze powiem, że chłopak się postarał, bo naprawdę wyglądał dość… powiedzmy, przekonująco.

– Też o tym myślałem – podsumował Czarnecki. – Grzegorz?

– Jeszcze nie zdążyłem wydać poleceń.

Czarnecki pochwycił spojrzenie Warszawskiego.

– Łukasz, wyślij dwóch ludzi, niech obskoczą sklepy z kostiumami, teatry, wypożyczalnie i inne tego typu miejsca, gdzie można by taki strój dostać. Ja zlecę temat informatykom, aby przejrzeli sieć.

Warszawski kiwnął głową na znak zgody i zapisał coś w swoim notatniku.

– Idźmy dalej… – podjął Czarnecki. – Załóżmy, że rzeczywiście ktoś próbuje z nami pogrywać. Jaki więc mógłby mieć motyw i dlaczego zdecydował się wybrać na ofiarę właśnie siostrę Teresę?

– Bo jest pierdolonym psychopatą? – rzucił Krzywicki.

– Nie pomagasz, Robert. I proszę, panuj nad słownictwem.

– Ale taka jest prawda. Bo kto zadawałby sobie tyle trudu, aby w taką pogodę biegać po lasach w jakimś kostiumie i mordować zakonnice? I to jeszcze krótko po sprawie Rzeźnika z Nietkowa?

– Na to pytanie staramy się właśnie odpowiedzieć.

– No tak. Więc ja odpowiadam. To psychopata czystej wody. A nasz Jasiek to przy nim pikuś.

– Nie zapominajmy, że chyba lubi szokować, bo nie bez przyczyny podrzucił nam te obgryzione kości… – Borucka nachyliła się nad stołem. – I bądźmy szczerzy, ten facet najprawdopodobniej je ludzkie mięso. Wiecie, co to oznacza…

– Mamy w mieście kanibala.

O ile słowo „wilkołak” oscylowało gdzieś na granicy fantazji, groteski i niespecjalnie udanego dowcipu, o tyle „kanibal” brzmiało dużo bardziej dosadnie. Nikt nigdy nie aresztował, nie osądził i nie skazał wilkołaka, ale tych drugich w historii kryminalistyki nie brakowało. Amerykanin Jeffrey Dahmer torturował, mordował i ćwiartował ofiary, a ich kawałki na co dzień przetrzymywał w lodówce. Ukrainiec Andriej Czikatiło gwałcący i na surowo pożerający swoje ofiary, czy polski Rzeźnik z Niebuszewa Józef Cyppek, który zamordowanych nieszczęśników, głównie młodych chłopców, kroił, porcjował i sprzedawał znajomym handlującym mięsem na bazarze. Wszystkich ich łączyło skrajne bestialstwo i brak jakiejkolwiek empatii. Każdy z zebranych w gabinecie Czarneckiego członków grupy znał ich biografie na pamięć i sugestia, że zwyrodnialec podobnego kalibru właśnie rozpoczął łowy w Zielonej Górze, nawet najbardziej doświadczonego i odpornego człowieka mogła przyprawić o dreszcze. Mało tego, jeśli przypadkowo odnaleziona ręka nie należała do siostry Teresy, to czysto teoretycznie należało zakładać, że jej właścicielka wciąż mogła żyć. Przynajmniej póki nie zostało odnalezione ciało.

– To jedna z hipotez, którą musimy potraktować bardzo poważnie – oznajmił po krótkiej chwili Czarnecki. – Ale poczekajmy na wyniki sekcji. Robert z pewnością wykaże, czy na ciele siostry Teresy znajdują się ślady po ludzkich zębach. W tej kwestii brakuje mi również osądu Eli, która powinna właśnie dojeżdżać do Zielonej Góry. Kanibalizm wśród seryjnych morderców był tematem jej pracy doktorskiej, dlatego jej ocena sytuacji zdaje się absolutnie nieodzowna.

– Elka zdąży na sekcję? – spytała Borucka.

– Nie dzwoniła, więc zakładam, że pociąg przyjedzie planowo.

– Fajnie będzie znów ją zobaczyć. Jej teoria dotycząca zemsty na tej niczemu winnej dziewczynie… Chryste, jak ona miała?

– Oliwia Malinowska – pomógł Zimny.

– Tak, właśnie. To był absolutny majstersztyk, wciąż jestem pod wrażeniem.

– Ela już wkrótce do nas dołączy, ale do jej przybycia mamy jeszcze trochę czasu – skomentował Czarnecki. – Grzegorz, jak wygląda sprawa z przesłuchaniem świadków?

– Mamy zeznania szesnastu z trzydziestu ośmiu – odparł Zimny. – Do tej pory żadnych konkretów. Nikt nic nie widział. Kilku sprawiało kłopoty, ale udało się opanować sytuację. Pojawiły się też problemy logistyczne, bo przecież nie możemy ich tu trzymać całe dnie, zwłaszcza niepełnoletnich. Do tej pory żaden z hoteli nie wyraził chęci współpracy, a w celach przecież ich nie zamkniemy.

– Owszem, nie możemy, ale to akurat nie nasz problem. Naszym zadaniem jest odebrać od nich zeznania. Nie wiem, niech ich gdzieś zakwaterują. Może sala gimnastyczna?

– Zgłoszę komendantowi.

– Po prostu tego przypilnuj, Grzegorz.

– Jasne.

– Z tym facetem, który widział ją na Pileckiego, porozmawiam osobiście. Najlepiej jeszcze przed sekcją.

– Jeśli będzie dysponowany…

– To oczywiste. A psy? Znalazły coś?

– Pracowały całą noc, ale tak jak mówiłem…

Brudny słuchał kolejnych członków grupy, sam niewiele się odzywając. Nie mógł opędzić się od wrażenia, że wszyscy, łącznie z Czarneckim, błąkają się jak dzieci we mgle. Oczywiście wciąż brakowało dowodów, zeznań świadków, wyników z laboratorium i wszystkich innych składowych, na których podstawie można by stworzyć jakąś sensowną hipotezę, ale przez prawie dwie godziny nikt z tu obecnych nie zwrócił uwagi na jeden drobny szczegół. Szczegół, który w jego mniemaniu mógł mieć absolutnie kluczowe znaczenie.

– Czy ktoś z was bierze pod uwagę, że śmierć tej zakonnicy może mieć jakiś związek z sierocińcem hieronimek? – wypalił, gdy na tapecie znów pojawił się wilkołak.

Zebrani zamilkli i spojrzeli po sobie. Według wszelkich raportów siostra Teresa nie miała żadnych korelacji z pracownikami Placówki Opiekuńczo-Wychowawczej Hieronimek Zielonogórskich, w ostatnich latach nie utrzymywała z nimi kontaktów (nawet telefonicznych), nie była też blisko z nikim, kto takie kontakty utrzymywał. Uzyskane informacje na temat jej osoby sugerowały, że należała do cichych, skromnych i uczciwie świadczących posługę zakonnic, nijak przystających do sióstr pokroju do niedawna zarządzającej ośrodkiem matki przełożonej Gwidony.

– Nie odrzucamy żadnej hipotezy, choć chwilowo naszą uwagę skupiają inne tropy – odparł dyplomatycznie podinspektor Zimny.

– A czy ktoś opracował już konkretny raport z działalności sierocińca? – Brudny nie odpuszczał. Dziwił się, że Czarnecki sam jeszcze nie podjął tego wątku.

– Sprawę pilotuje wyznaczony do badania nieprawidłowości kurator, ale nie słyszałem, aby taki raport powstał. Czy coś pan sugeruje, komisarzu?

– Na razie nie, ale chciałbym uzyskać dostęp do tych materiałów.

Czarnecki słuchał w milczeniu, ale postanowił się włączyć do rozmowy. Ufał Brudnemu i rozumiał jego potrzebę zgłębienia ponurej historii placówki, w której komisarz spędził połowę życia. Ba, w zasadzie ściągnął go, aby mieć na podorędziu, w razie gdyby śledztwo niebezpiecznie skręciło w tym kierunku, ale wątpił, aby łączący obie sprawy „habit” był wystarczającym powodem, żeby zajmować się tym już teraz.

– To oczywiście da się załatwić. Ale… – Zimny posłał pytające spojrzenie Czarneckiemu.

– Gracie w totka? – Brudny nie dał szansy inspektorowi na zajęcie stanowiska.

Członkowie grupy znów popatrzyli po sobie pytająco.

– Może pan jaśniej, komisarzu? – Prokurator Winnicka wyzywająco zmierzyła Brudnego wzrokiem.

– Ja nie gram, bo prawdopodobieństwo trafienia szóstki wynosi jeden do czternastu milionów. Jakie według was są szanse na brak związku przyczynowo-skutkowego między śmiercią zakonnicy a faktem, że miesiąc wcześniej z rąk byłego prokuratora ginie matka przełożona odpowiedzialna za prowadzenie ośrodka, w którym regularnie dochodziło do przemocy i gwałtu na nieletnich?

Atmosfera zgęstniała. Pytanie zdawało się banalne. Wystarczyło je tylko zadać w odpowiedni sposób. Odpowiedź nasuwała się sama, choć w świetle masy innych tropów nikt nawet nie próbował się nad nią zastanowić.

– Jest tu ktoś, kto przyzna, że to na pewno tylko zbieg okoliczności?

Komisarzowi odpowiedziała głucha cisza. Wiedział, że tak postawione pytanie trudno będzie skontrować. Nikt z zebranych nie podjął wyzwania.

– Jestem za tym, aby to sprawdzić – wsparła przyjaciela Zawadzka.

– I ja – dorzuciła Anna Borucka.

Reszta, poza Winnicką, zgodnie pokiwała głowami na znak, że przyjmuje argumentację komisarza.

– Igor, zajmijcie się tym z Julią – polecił Czarnecki. – Z oczywistych względów najgłębiej siedzisz w temacie. Grzegorz załatwi ci pełen dostęp do wszystkich dokumentów. I dla jasności, uważam, że to rzeczywiście ważny trop, którego nie można bagatelizować.

W tym momencie rozległo się pukanie, a chwilę później w drzwiach stanął młodszy aspirant Jakub Wicha.

– Szefie, znaleźliśmy rower należący do ofiary – oznajmił zdyszany.

– Gdzie?

– W lasku pomiędzy ulicami Pileckiego i Lechitów. Znajdował się pod grubą warstwą śniegu pomiędzy drzewami.

– Zabezpieczyliście teren?

– Jasna sprawa, szefie. I chyba trafiliśmy w dziesiątkę, bo jest też krew.

Czarnecki podniósł się z krzesła. To był czytelny sygnał dla wszystkich członków grupy. Spotkanie dobiegło końca i należało wziąć się do roboty.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 11

– Przyjrzałeś się dobrze tej prokurator? – zagadnęła Zawadzka.

– Co masz na myśli? – Brudny skręcił w jedną z uliczek osiedla domków jednorodzinnych.

– Nie kojarzysz jej z… życia numer jeden?

– Ty tak poważnie czy…

– Wiesz… wredna z niej suka. I chyba na ciebie leci.

– Czasami mnie zaskakujesz…

– Dobra, może przegięłam pałkę z tym nawiązaniem do sierocińca, ale co do reszty, to nie przesadzam. Jestem kobietą, Igor. Widzę to, na co wy, faceci, jesteście ślepi. I mówię ci, że ona ma na ciebie ochotę.

– No okej. Niech będzie. I co z tego?

– No nic. Tylko mówię, żebyś miał się na baczności. Czuję, że będą z nią kłopoty.

– Nie z takimi sobie radziłem. O popatrz… – Brudny zmienił temat. – To ten kościół, w którym pełniła posługę siostra Teresa.

Zawadzka pochyliła się, aby ogarnąć wzrokiem imponującą budowlę, która wyłoniła się ponad dachami domostw. Pomimo faktu, że budowę ukończono w grudniu tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego trzeciego roku, bryła wciąż prezentowała się całkiem okazale, a strzelista, designerska wieża z pewnością była jednym z najwyższych punktów w całym mieście.

– Ty to chyba całkiem nieźle znasz tę okolicę, co? – zagadnęła.

– Hotel Pod Dębem znajduje się zaledwie kilkaset metrów stąd. Gdy zamieszkałem w nim po wyjściu z sierocińca, to tutaj – Brudny kiwnął głową w kierunku mijanego sklepu – regularnie kupowałem bułki.

– Siostra Teresa już wtedy chyba tu była…

– No tak, choć jak się pewnie domyślasz, nie należałem do praktykujących parafian, więc nigdy jej nie widziałem.

– Dziwne to wszystko trochę.

– No…

Brudny skręcił w przyległą do kościoła ulicę Horsztyńskiego. Zwolnił przy parafii i domu zakonnym. Omiótł wzrokiem budynki, ale nie zatrzymał się. Ruszył dalej, wzdłuż ogródków działkowych, w kierunku pobliskiego lasu. Pamiętał te tereny jak przez mgłę. Lubił tędy spacerować. Wtedy, w czerwcu roku milenijnego, gdy był na rozdrożu i zastanawiał się nad przyszłością.

– Chyba jesteśmy na miejscu – oznajmiła Zawadzka, kiedy zatrzymali się na skrzyżowaniu ulic Krzemienieckiej i Lechitów. Radiowóz grodzący przejazd stał już przy pętli autobusowej. Na końcu ulicy, tuż przy lesie, można było dostrzec więcej policyjnych samochodów i krążących mundurowych.

Brudny skręcił w tym kierunku. Nawet nie musiał pokazywać legitymacji, bo pilnujący przejazdu policjanci tylko zajrzeli przez szybę i od razu go przepuścili. Musieli go rozpoznać, gdyż po sprawie Rzeźnika z Nietkowa w mieście nie było chyba nikogo, kto nie znałby jego twarzy. Patrol minął jeszcze zabudowania przy skrzyżowaniach z ulicami Grzegorza i Chochlika, po czym zatrzymał się obok jednego z radiowozów przy wjeździe do lasu. Brudny nałożył czapkę i na wszelki wypadek wyeksponował wiszącą na szyi odznakę.

– Teren zamknięty – poinformował pierwszy z napotkanych posterunkowych.

– Mam pełen dostęp. Podkomisarz Zawadzka jest ze mną.

Młody policjant nie zdążył odpowiedzieć, gdy zza jednej z furgonetek wyłoniła się Anna Borucka, która właśnie zapinała biały kombinezon.

– Chodźcie, chodźcie! – zawołała. – Tylko po moich śladach, okej?

Brudny z Zawadzką zbliżyli się do ekspert kryminalistyki, która właśnie chowała ostatnie czarne kosmyki w białym kapturze.

– Wiadomo coś więcej? – zagadnął Brudny.

– Wygląda na to, że to miejsce zbrodni. Pod śniegiem jest mnóstwo krwi.

– Niech pani prowadzi.

– Nie ma z wami prokurator?

– Maluje się – zadrwiła Zawadzka.

– To lepiej niech maluje się szybciej. Nie mam zamiaru się powtarzać.

Borucka uniosła taśmę policyjną i cała trójka ruszyła w las. Wokół panowała niemal niezmącona cisza. Śnieg na ścieżce był częściowo ubity, można było dostrzec ślady po sankach i nartach. Okoliczni mieszkańcy zapewne korzystali z aury i nie zdając sobie sprawy z tego, co tu się wydarzyło, przez kilka dni nieświadomie zacierali ślady.

– Mamy jej rower i dużo krwi – objaśniała Borucka. – Na ramie są dobrze zachowane odciski palców, więc liczę, że wyniki daktyloskopii ruszą sprawę do przodu. Traseolodzy też będą mieć pole do popisu, bo śladów jest całkiem sporo, choć większość wciąż głęboko pod śniegiem.

– Na odwilż raczej się nie zapowiada – mruknął Brudny.

– No właśnie… Teoretycznie moglibyśmy próbować odtworzyć trasę sprawcy, ale bez kilkudziesięciu dodatkowych ludzi to może zająć tygodnie. Psy, jak wiecie, są tu bezużyteczne.

– Chodzi o wilki? – włączyła się do rozmowy Zawadzka.

– Tak. Wokół jest masa ich śladów i sierści, a psy wtedy głupieją. Aż trudno uwierzyć, że mogły zapuścić się tak blisko ludzkich osiedli.

– Ale wilki nie przeniosły ciała prawie dwa kilometry w głąb lasu.

– Otóż to. W zasadzie mamy jednoznaczny dowód, że w śmierć siostry Teresy jest zamieszana osoba trzecia.

Borucka zatrzymała się przy jednym ze swoich ludzi. Tu zaczynał się najbardziej wrażliwy teren. Kilku innych podwładnych niewielkimi miotełkami próbowało na kolanach odgarniać nawiany śnieg, spod którego wyłaniały się krwawe rozbryzgi. Dwóch kursowało od krzewu do krzewu, strzepując z gałązek biały puch w poszukiwaniu próbek. W tle bezustannie strzelały migawki aparatów.

– Walczyła – mruknął pod nosem Brudny, gdy jego uwagę skupił obdrapany z kory pień pokaźnej sosny. Spływała po nim czerwona, przymarznięta smuga krwi.

– Z pewnością. Podejrzewałam to już wcześniej, bo miała sporo tkanek pod paznokciami. Włosów i sierści zresztą też.

– Myśli pani, że dziś otrzyma potwierdzenie z laboratorium?

– Pewnie tak. Najpóźniej jutro wyodrębnimy DNA. A tak przy okazji, komisarzu. Na imię mam Anna.

Borucka wyciągnęła dłoń w kierunku rozmówcy i posłała mu naturalny uśmiech. Brudny nie należał do osób, które łatwo i szybko się spoufalają, ale ta filigranowa szatynka miała w sobie coś, co błyskawicznie skracało dystans. Komisarz przyjął ofertę bez wahania.

– Igor – odparł, siląc się na ledwo zauważalny grymas, który w założeniu też miał przypominać uśmiech.

– Myślałam, że będzie gorzej.

– Moja sława mnie wyprzedza?

– Powiedzmy, że zasięgnęłam języka.

– Też lubię wiedzieć, z kim pracuję.

– W sumie jeszcze ci nie pogratulowałam za tę akcję w Nietkowie. Przepraszam, wam obojgu. – Borucka skinęła w kierunku Zawadzkiej. – Anka – dodała, wyciągając dłoń w kierunku podkomisarz.

– Julka.

– Zatem skoro prezentację mamy już za sobą, to wezmę się do pracy. Czujcie się jak u siebie.

Borucka sięgnęła do kieszeni po lateksowe rękawiczki i naciągnęła je, po czym uważnie stawiając kolejne kroki, odeszła w kierunku jednego ze swoich podwładnych. Brudny rozejrzał się po okolicy. Miał ochotę na papierosa, ale zdawał sobie sprawę, że „czujcie się jak u siebie” w ustach profesjonalistki pokroju Boruckiej znaczyło mnie więcej „to moje królestwo i choć pozwalam wam się rozejrzeć, to w żadnym wypadku nie palimy, nie zadeptujemy śladów i zawsze pytamy, gdy mamy jakiekolwiek wątpliwości; w skrócie, nie robimy niczego, czego ja sama bym nie zrobiła”.

– Co o tym myślisz? – zagadnęła Zawadzka.

– Sam nie wiem. – Brudny pochylił się nad jednym z połamanych krzewów. Na gałązkach też można było dostrzec mikroskopijne ślady krwi. – Choć brzmi to trochę, jakbym zaprzeczał sam sobie, to jednak brakuje mi tu sensownego motywu. I do tego te wilki…

– Myślisz, że siostra może być przypadkową ofiarą?

– Niewykluczone, ale musiał ją obserwować. Od ścieżki rowerowej pozwolił jej przejść jakieś sto metrów, przynajmniej drugie sto jest do pierwszych zabudowań. Zaczaił się na nią w gęstwinie. I dopadł dokładnie pośrodku tego krótkiego, zalesionego odcinka.

– Zapolował…

Brudny ściągnął czapkę i nabrał w płuca lodowatego powietrza. Przykucnął i omiótł wzrokiem gąszcz pokrytych białym puchem drzew i krzewów. Zmrużył, a następnie zamknął oczy i przez chwilę w milczeniu wsłuchiwał się w ciszę.

– Tak. On poluje – przyznał, gdy uniósł powieki. – Jest drapieżcą. A przynajmniej bardzo chce nim być.

– Jak wilk?

– Może się z nim utożsamiać. Może naprawdę chce nim być. Może… – Brudny wstał. – Julka, kiedy była ostatnia pełnia?

– Chryste, nie wiem, Igor. Poczekaj.

Zawadzka odszukała w smartfonie potrzebną informację.

– Nie uwierzysz – mruknęła.

– W noc zaginięcia Teresy.

– Dokładnie. Tylko księżyca nikt nawet nie zauważył, bo niebo wieczorem zakryły gęste chmury.

Brudny przeciągnął dłonią po kilkudniowym zaroście. Z trudem przyznawał sam przed sobą, że hipoteza sugerująca istnienie samozwańczego wilkołaka może się bronić. Oczywiście biorąc pod uwagę, że tenże wilkołak to jedynie upiorna imaginacja psychopatycznego umysłu, ale wciąż należącego do człowieka.

– Ten facet naprawdę może myśleć, że jest wilkołakiem – zasugerował po chwili.

– I dlatego pożera swoje ofiary.

– Otóż to.

Gdzieś pośród nieodległych zabudowań zawył pies, chwilę później zaszczekał następny. I następny. Po kilkunastu sekundach ujadało już całe osiedle. Brudny spojrzał na swoją partnerkę. Za jej plecami większość zaniepokojonych techników wstała z kolan, żeby sprawdzić, co się dzieje. Nawet Borucka odwróciła się w stronę, skąd dochodził dziki jazgot.

– Chcesz coś dodać? – zagadnęła zaczepnie Zawadzka.

– Niekoniecznie.

– To może spadajmy stąd, bo spóźnimy się na sekcję.

* * *

Czarnecki usiadł naprzeciwko młodego mężczyzny, który na pierwszy rzut oka przypominał obrońcę drużyny rugby. Miał co najmniej metr dziewięćdziesiąt wzrostu, był szeroki w barkach i nosił długą czarną brodę.

Inspektor przedstawił się z imienia i nazwiska, a ponieważ w takich sytuacjach dodatkowo przekazywał pełną informację na temat swojego stopnia i pełnionej funkcji, niektórzy przesłuchiwani już na starcie zaczynali panikować. Fakt, że ten kolos ostatnie dwie godziny spędził w toalecie, tylko to potwierdzało.

– Widzę, że jest pan zdenerwowany, ale zapewniam pana, że niepotrzebnie – zaczął Czarnecki.

– Nigdy nie byłem na przesłuchaniu – odparł nieśmiało młody mężczyzna, niepewnie rozglądając się po pokoju przesłuchań. Czarnecki zanotował, że miał rozbiegany wzrok i nie panował nad drżeniem nóg.

– Nie będzie tak strasznie, jak by się mogło wydawać. To nie potrwa długo. Zadam panu tylko kilka pytań i będzie pan wolny.

– Ja tylko… Przepraszam za tę akcję z toaletą, ale już od rana czułem się fatalnie. Ale musiałem przyjść, bo znałem siostrę Teresę i… gdy tylko usłyszałem w telewizji o tym, co ją spotkało. Szok, naprawdę szok… – Mężczyzna z niedowierzaniem pokręcił głową.

– Spokojnie, panie Dominiku. Bardzo dobrze pan zrobił, a taka niedyspozycja jest wbrew pozorom bardzo częsta podczas tego typu przesłuchań. I proszę się nie krępować, gdyby znów źle się pan poczuł.

Mężczyzna kiwnął nieznacznie głową. Najwyraźniej zaschło mu w gardle, bo głośno przełknął ślinę.

– Chce pan wody? – Czarnecki chwycił plastikową butelkę z niegazowaną.

– Nie trzeba.

– Naprawdę proszę się nie obawiać. Przy pana problemie picie wody jest wskazane. Nie chcę, aby mi się tu pan odwodnił.

– Dobrze.

Inspektor napełnił obie szklanki. Mężczyzna od razu skorzystał z okazji i upił łyk.

– Panie Dominiku. Najpierw zadam kilka pytań do kwestionariusza osobowego. Pana imię i nazwisko?

– Dominik Michał Jędrzejewski.

– Urodzony?

– Dwunastego lutego tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego ósmego roku.

– Zamieszkały?

– Przy Władysława Orkana czterdzieści pięć.

– Czy tam jest pan zameldowany?

– Tak.

– Imię ojca i matki?

– Maurycy i Olga.

– Żona, dzieci?

– Ilona oraz Adam i Patrycja.

– W jakim wieku?

– Adam niedawno skończył pięć lat, a Patrycja w lutym skończy trzy.

– Ma pan ich zdjęcia?

Mężczyzna błyskawicznie sięgnął do tylnej kieszeni dżinsów po portfel. Otworzył go i wyciągnął niewielką fotografię.

– To moja żona, synek i córcia – wskazał kolejno, a Czarnecki zanotował, że mężczyzna poczuł się nieco pewniej.

– Piękna rodzina. Pewnie bardzo pan ich kocha.

– Ponad życie.

– Jaki jest pana wyuczony zawód?

– Może nie wyglądam, ale studiowałem aktorstwo i… – Jędrzejewski z dezaprobatą machnął ręką – …ech… z tego nie da się wyżyć. Przynajmniej nie w Zielonej Górze.

– Czym więc się pan zajmuje?

– Jestem kierownikiem w hurtowni materiałów budowlanych Dachoplast na Jędrzychowie.

– Długo pan tam pracuje?

– Od czterech lat.

– A po pracy? Jakieś hobby, dodatkowe zajęcia?

– Gram w drużynie rugby Wataha Zielona Góra. Z racji studiów kiedyś próbowałem sił na deskach teatru, ale już dałem sobie z tym spokój. Poza tym głównie spędzam czas z rodziną.

Czarnecki zapisał coś w notatniku. Kątem oka obserwował mężczyznę, który wciąż wyglądał na wyraźnie zdenerwowanego. Nie mógł utrzymać dłoni w jednym miejscu, a nogi podskakiwały pod stołem, jakby same tańczyły kankana.

– No dobrze. – Inspektor odłożył długopis, splótł dłonie i podniósł wzrok. – Proszę opowiedzieć, co pan widział tamtego wieczoru.

– Wybrałem się na wieczorną przebieżkę, bo staram się trzymać formę. Zwykle biegam Nową, Pileckiego i przy skrzyżowaniu z Wrocławską zawracam. To około pięciu kilometrów.

– Pogoda pana nie przestraszyła?

– Nie jestem z cukru. Biegam codziennie. U mnie nie ma przebacz.

– Dobrze. Co było dalej?

– To stało się gdzieś w połowie Pileckiego, może trochę bliżej Wrocławskiej. Pamiętam, że była już niezła zadymka, więc biegłem, nie patrząc przed siebie. Siostrę Teresę zauważyłem w ostatniej chwili. Pewnie tak jak ona mnie. No i wie pan… wjechała we mnie.

– Była na rowerze?

– Tak. Uderzyła mnie kierownicą w okolice żeber. Nic się nie stało, bo jestem przyzwyczajony do starć z rywalami, choć w sumie do tej pory mam siniaka. O tutaj… – Jędrzejewski wstał i podniósł koszulkę, eksponując pokaźne stłuczenie. Czarnecki rzucił okiem i podziękował.

– Proszę kontynuować…

– Pomogłem siostrze wstać i zapytałem, czy nie wezwać karetki, ale nie chciała. Mówiła, coś… wie pan… o Bogu i wystawianiu jej na próbę. Przepraszam, ale dokładnie nie pamiętam. W każdym razie pomogłem jej dojść do ładu, sprawdziłem rower i gdy okazało się, że jest sprawny, to pożegnaliśmy się i pobiegłem dalej. Teraz… – Jędrzejewski schował głowę w dłoniach. – Nawet pan nie wie, jakie mam wyrzuty sumienia. Mogłem jej pomóc, odprowadzić ją, zrobić cokolwiek i…

– To nie pana wina, panie Dominiku.

– Nie wie pan, co jej powiedziałem na odchodne… – W oczach mężczyzny pojawiły się łzy.

– Proszę…

– Krzyknąłem, żeby uważała na wilki. Na wilki… – Jędrzejewski podniósł głos. – Rozumie pan? Ja pierdolę… – Znienacka grzmotnął pięścią w stół, którego omal nie roztrzaskał w drobny mak.

Czarnecki odruchowo odsunął się kilkanaście centymetrów. Gwałtowna reakcja rozmówcy go zaskoczyła. Zdołał jednak zachować spokój i tylko skinął w kierunku obserwujących go ludzi za lustrem weneckim, aby nie próbowali interweniować. Mężczyzna zdawał się zupełnie rozbity.

– Przepraszam pana – jęknął żałośnie.

– Nic się nie stało, ale następnym razem proszę starać się pohamować emocje.

– Ale… mogłem…

– Powtórzę. To nie pana wina.

– Ech… – Mężczyzna przetarł dłonią załzawione oczy. – Pewnie wyglądam żałośnie. Taki chłop, a beczy jak baba. – Jędrzejewski zmusił się do słabego uśmiechu. – Gdyby widzieli to chłopaki z drużyny, to nie daliby mi żyć.

– Nie dowiedzą się. Może mi pan zaufać. Ale jeśli potrzebuje pan na przykład pomocy psychologa, to proszę się nie krępować. To żaden wstyd.

– Obejdzie się.

– Mamy bardzo profesjonalny personel. Proszę się zastanowić.

– Okej. Dzięki, ale nie.

– Skoro tak, to mam jeszcze jedno pytanie, panie Dominiku.

– Oczywiście.

– Mijał pan kogoś jeszcze w tamtej okolicy? Albo widział? Może na skraju lasu? A może po prostu coś dziwnego rzuciło się panu w oczy…

Jędrzejewski ściągnął brwi i rzucił inspektorowi pytające spojrzenie. Przez kilka sekund zastanawiał się nad odpowiedzią.

– Nie, chyba nie. Dlaczego pan o to pyta?

– Procedury. Staramy się ustalić jak największą liczbę świadków.

– Aha…

– No dobrze, panie Dominiku. Myślę, że w tej chwili to by było na tyle. Oczywiście, jakby pan sobie przypomniał coś jeszcze, cokolwiek, proszę się ze mną skontaktować. Najlepiej osobiście – Czarnecki wręczył rozmówcy swoją wizytówkę.

– Oczywiście.

– Na pewno nie chce pan spotkać się z naszym psychologiem?

– Nie, nie. Dziękuję.

– To ja dziękuję. Bardzo nam pan pomógł. Jeden z policjantów zaraz da panu do podpisania protokół z pana zeznaniem. To wszystko.

Czarnecki wstał i wskazał drzwi wyjściowe. Jędrzejewski podniósł się z krzesła i niepewnie ruszył we wskazanym kierunku.

– Panie Dominiku?

– Tak?

– Jeszcze jedno pytanie. Jaki ma pan rozmiar buta?

– Czterdzieści sześć, ale…

– Tak tylko pytam. Siostrzeniec ma takie same buty i… ech. – Czarnecki machnął ręką. – Jeszcze raz bardzo dziękuję panu za pomoc. Miłego dnia.

– Do widzenia.

Czarnecki przepuścił Jędrzejewskiego, który po opuszczeniu sali przesłuchań w asyście jednej z posterunkowych poszedł do wyjścia. Inspektor w milczeniu odprowadził go wzrokiem. Gdy mężczyzna zniknął za rogiem korytarza, z pokoju obok wyłonił się Zimny.

– Przykleić mu ogon? – zapytał.

– Tak.

– Dobry z niego aktor…

– Sam się zgłosił, ale… – Czarnecki podrapał się po brodzie. – Sam nie wiem. Dziwnie się zachowywał, ale czy kłamał?

– Facet jest z zawodu aktorem.

– I to mnie trochę niepokoi. Niech jakiś bystrzak wypyta jego znajomych. Tylko po cichu.

– Jasne.

– A teraz… – Inspektor spojrzał na zegarek. – Możemy powoli zbierać się do prosektorium. Robert pewnie już przebiera nogami.

– Jedziemy razem czy oddzielnie?

– Poczekaj… – Inspektor wyciągnął z kieszeni marynarki wyciszony telefon. Miał trzy nieodebrane połączenia i jedną wiadomość. Odczytał ją. Elżbieta Pałka właśnie dotarła na miejsce. – Jedź swoim. Oddzwonię do Eli i jeśli jeszcze nie wzięła taksówki, to zabiorę ją z dworca.

– Okej.

– Aha, Grzegorz. – Inspektor wybrał numer do profilerki. – Rozmawiałeś z tym kuratorem sprawującym pieczę nad sierocińcem hieronimek?

– Jeszcze nie.

– Dopilnuj tego. Niech Brudny ma co robić.

– Pewnie. To do zobaczenia.

– Na razie.

Po trzecim sygnale Pałka odebrała.

– Cześć, Romek.

– Witaj, Elu. Jesteś jeszcze na dworcu?

– Właśnie wsiadam do taksówki.

– Przepraszam cię, miałem przesłuchanie.

– Daj spokój. Mam jechać na komendę czy bezpośrednio do prosektorium?

– Do prosektorium.

– Zatem widzimy się na miejscu. Cześć.

– Cześć.

Czarnecki upewnił się, że ma ze sobą chusteczki, i poprawił krawat. Ściągnął okulary, chuchnął w szkła i przetarł je specjalną ściereczką. Chwilę później włożył kurtkę i skierował się do wyjścia.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 12

Brudny zaparkował i wyłączył silnik. Po jego prawej stronie stał czarny grand cherokee SRT, na oko warty co najmniej dwadzieścia razy tyle, co jego patrol. Brudny nie przywiązywał wagi do tak przyziemnych spraw, choć jako wielbiciel samochodów terenowych (bliższe prawdy byłoby powiedzenie: nissanów patroli i tylko nissanów patroli) potrafił docenić gust i klasę prokurator Winnickiej. Ośmiocylindrowy, wolnossący silnik o pojemności sześciu i czterech dziesiątych litra i mocy czterystu sześćdziesięciu ośmiu koni mechanicznych pozwalał blisko dwuipółtonowej bestii rozpędzać się do setki w niecałe pięć sekund. Potwór, który – gdyby nie cena – z pewnością mógłby rywalizować o jego względy z ukochanymi patrolami. Brudny wysiadł i zapaliwszy papierosa, zachłannie omiótł maszynę wzrokiem. Drobinki lodu skrzyły się na karoserii w promieniach słońca, zadając mu jeszcze więcej szyku.

– Od razu widać, że jest pan koneserem, komisarzu. – Głos prokurator zaskoczył Brudnego. Winnicka stała w drzwiach do budynku. Miała na sobie czerwony płaszcz i czarne kozaki za kolano. Trzymała w dłoni papierosa i mierzyła go wzrokiem.

– Nie na moją kieszeń – odburknął. – Ale potrafię docenić klasę i jakość.

– Wiem, że pan zna się na samochodach, komisarzu. – Winnicka zrobiła kilka kroków w kierunku Brudnego, zupełnie ignorując przyglądającą się z boku Zawadzką. – Poczęstuje pan ogniem damę w potrzebie? – zapytała i oparła się o maskę.

Komisarz wyciągnął zapalniczkę i przypalił prokurator papierosa. Spojrzał jej w oczy, ostatni raz zaciągnął się swoim, po czym wystrzelił za płot do połowy wypalone marlboro.

– Sekcja zaczyna się za dwie minuty, a ja nie lubię się spóźniać – rzekł obojętnym tonem. – Pani prokurator… – Brudny skinął nieznacznie i ruszył w kierunku budynku prosektorium.

– Bez inspektora Czarneckiego nie zaczniemy. – Winnicka nie odpuszczała.

– Co nie znaczy, że ja mam być po czasie.

W połowie drogi dołączyła do niego Zawadzka. Jej mina mówiła wszystko. Wspólny babski wieczór odpadał.

– Mówiłam ci – rzuciła, gdy tylko przekroczyli próg prosektorium.

– Daj spokój. Nawet nie chce mi się o tym gadać.

– Nie odpuści. Wspomnisz moje słowa.

– Julka!

– No dobra, już dobra.

Brudny uwielbiał Zawadzką, ale czasami zachowywała się irracjonalnie. Nie był ignorantem i doskonale zdawał sobie sprawę, że jest o niego zazdrosna. Zastanawiał się tylko, czy ona sama tego nie widzi, czy tylko udaje. Dlatego szybko ucinał podobne dyskusje, aby nie brnąć w coś, co biorąc pod uwagę jego raczej kiepskie predyspozycje interpersonalne, mogło tylko bardziej skomplikować i tak już wystarczająco zagmatwaną sytuację.

Gabinet doktora Krzywickiego znajdował się zaraz przy wejściu. Drzwi były otwarte.

– Zapraszam was, proszę, proszę – zachęcił przybyłych patomorfolog. Miał już na sobie niebieski kitel i wyglądał na gotowego do działania. – Romek i Ela już dojeżdżają, tak więc zaczniemy prawie o czasie. Kawy? – zapytał z uśmiechem na ustach.

– Chętnie – odparł Brudny.

– Dla pana czarna, a dla pani, pani podkomisarz?

– Biała, jeśli to nie problem.

– Żaden. Mam tu mleko, śmietankę, soki, pepsi, whisky, wódkę… a nawet pół pizzy, jeśli ktoś jest głodny. – Krzywicki włączył czajnik elektryczny i podszedł do lodówki, obok której podinspektor Zimny w milczeniu przeglądał jakiś periodyk.

– Wystarczy kawa – mruknął Brudny. – Chyba że…

– Tak? – Oczy patomorfologa naturalnie zabłysły.

– Ma pan sok z czarnej porzeczki?

– Ach… – jęknął zawiedziony. – Owszem, mam. Nalać do szklanki?

– Niekoniecznie. Wezmę butelkę.

Brudny nie przepadał za ludźmi pokroju Krzywickiego. Rozgadanymi, dowcipkującymi i wiecznie próbującymi zwrócić na siebie uwagę. Ten facet – poza bezdyskusyjnym profesjonalizmem, jaki prezentował w pracy – miał w sobie coś, co nie pozwalało go nie polubić, nawet takiemu ponurakowi jak Brudny. Komisarz wziął butelkę z sokiem i schował do kieszeni płaszcza. Zmusił się do uśmiechu.

Woda w czajniku zagotowała się i patomorfolog przygotował pięć kubków. Nasypał zmielonego ziarna i zalał wrzątkiem. Do jednego dolał śmietankę. Wtedy w korytarzu rozległy się głosy.

– O… – Krzywicki podniósł palec wskazujący. – W samą porę. Chyba mamy komplet.

W drzwiach pojawili się inspektor Czarnecki, psycholog policyjny Elżbieta Pałka i prokurator Winnicka. Nowo przybyła ściągnęła czapkę i ciepłą kurtkę z futrzastym kołnierzem, po czym ciepło przywitała się z każdym z osobna. Poprawiła rozczochrane włosy i potarła dłonie. Na jasnej cerze odznaczały się czerwone plamy od mrozu.

– Marzyłam o kawie – podziękowała, odbierając parujący kubek. – Mam nadzieję, że nie musieliście specjalnie na mnie czekać.

– Nie, ale gdyby było trzeba, to na ciebie, Elu, na pewno byśmy poczekali.

– Ach, Robert – westchnęła. – Słuchajcie, nie chcę dłużej przeciągać. Jeśli jesteście gotowi, to ja też.

– Zaczynajmy więc. Znacie drogę, moi mili. – Krzywicki przepuścił wszystkich znajdujących się w gabinecie i ruszył ich śladem. – Izaaa! Zaczynamy! – krzyknął w korytarzu. Po dwóch sekundach z pomieszczenia obok wyłoniła się drobna blondynka w niebieskim kitlu. Brudny pamiętał ją. Nazywała się Iza Nowakowska, miała piękny uśmiech, fajny tyłek i wizualnie pasowała do tej roboty jak pięść do nosa.

Krzywicki ze swoją asystentką przemknęli obok gości i odsunęli drzwi do sali sekcyjnej. Doktor uprzedził, że zastane powietrze może być nieco nieświeże, ale same zwłoki jeszcze nie zaczęły gnić na tyle, aby fetor był trudny do wytrzymania. Brudny na wszelki wypadek łyknął trochę soku z czarnej porzeczki. Chwilę potem weszli.

– Oto nasza siostra Teresa. – Krzywicki od razu sięgnął do szuflady po lateksowe rękawiczki i sprawnie je naciągnął.

Na stole sekcyjnym leżały zmasakrowane zwłoki kobiety w habicie. Pierwszym, co rzucało się w oczy, była obszerna, szarpana rana na wysokości brzucha. Ciało, wciąż jeszcze nieumyte i nieoczyszczone, zawierało fragmenty ziemi, listowia i kołtunów wilczej sierści. W wielu miejscach, częściowo przykryte fragmentami materiału, zionęły wygryzione otwory, które w tej chwili w większości przybrały prawie czarny kolor. To, co pozostało z twarzy, przypominało upiorną maskę.

– Izo. Myślę, że możemy zaczynać – oznajmił.

Jego asystentka chwyciła pokaźnych rozmiarów nożyce i zaczęła rozcinać resztki porwanego habitu. Robiła to z niebywałą wprawą i zaledwie po minucie ciało pozostało jedynie w bieliźnie. Ta kilkoma wprawnymi ruchami również została usunięta.

W następnej kolejności Nowakowska nałożyła na twarz chirurgiczną maskę, sięgnęła po skalpel i nacięła skórę wokół czaszki, mniej więcej na wysokości czoła. Dolną połowę odwinęła na brodę ofiary, a z górnej zdjęła cały skalp. Później niewielką piłą tarczową przecięła czaszkę i jej górną część usunęła, eksponując mózg denatki.

– Jak się zapewne domyślacie, przyjrzałem się ofierze już wcześniej – oznajmił Krzywicki. – Na głowie nie dostrzegłem żadnych obrażeń mogących być efektem uderzenia jakimś tępym narzędziem, konarem czy czymkolwiek. Struktura mózgu… – patomorfolog przez kilkanaście sekund badał mózgowie ofiary – …też nie wykazuje żadnych cech mogących potwierdzić taką hipotezę. Tkanka jest zwarta, zdrowa i…

– Robert, skup się na konkretach, proszę – polecił Czarnecki.

– Ech… nigdy nie dacie mi się wykazać – mruknął wyraźnie poirytowany. – Ale okej. Proszę bardzo. Spójrzcie na te ślady na kręgach szyjnych.

Brudny nachylił się najbliżej ze wszystkich, niemal wsadzając nos w rozerwaną szyję ofiary, jeśli o czymś takim jak szyja w ogóle można było jeszcze mówić. Większość tkanki była pożarta, a głowa trzymała się jedynie na kilku nieprzerwanych kręgach i napiętych do granic możliwości ścięgnach. Krzywicki kontynuował:

– Tu mamy ślady po jakimś ostrym narzędziu, dokładnie na kręgach czwartym, piątym i siódmym. Rozstrzał jest naprawdę duży, więc ktoś musiał rżnąć gardło ofiary z niespotykaną zawziętością. Dziwi tylko, że na tym poprzestał, bo gdy już zajdzie się tak daleko, to zwykle nie potrzeba wiele siły, aby ostatecznie oddzielić głowę od korpusu.

– Może ktoś go przestraszył i nie dokończył? – mruknął Brudny.

– To niewykluczone.

– Zwłaszcza że zabrał ciało i przeniósł je prawie dwa kilometry w głąb lasu – dodał podinspektor Zimny.

– Możesz ocenić, jakiego typu to ostrze? – spytał Czarnecki.

– Raczej spore, ząbkowane. Stawiałbym na nóż wojskowy albo myśliwski. Przekażę próbki kości i tkanek do laboratorium, to Anka z pewnością doprecyzuje, jaka to stal. Może nawet uda się określić stop i markę.

– Ania pewnie pojawi się u ciebie, jak skończy działać na miejscu zbrodni.

– Dziś spędzę z siostrą Teresą jeszcze parę dobrych godzin, więc może wpadać w każdej chwili. Izo, otwórz ją, proszę, do końca. – Uwaga doktora znów skupiła się na asystentce.

Nowakowska wzięła skalpel i wykonała polecenie. Nie miała wiele pracy i w zasadzie ograniczyła się do kilkunastocentymetrowego cięcia od mostka po przełyk oraz jednego krótkiego na wzgórku łonowym. Krzywicki kontynuował:

– Część ran została zadana już po śmierci ofiary. Mam tu na myśli głównie obrażenia, które powstały w wyniku pożerania zwłok przez wilki. Nie ma krwawych podbiegnięć, co wyraźnie sugeruje, że serce już nie tłoczyło krwi. Z kilkoma wyjątkami. – Patomorfolog sięgnął po kubek z kawą i dopił resztkę napoju. – W okolicach brzucha denatki, choć na pierwszy rzut oka można by to przeoczyć, bo wilki, pożerając ofiarę, zatarły ślady, widać gdzieniegdzie wspomniane krwawe podbiegnięcia. Wiecie, co to oznacza…

– Patroszył ją na żywca – mruknął Brudny, przyglądając się ledwo dostrzegalnym fragmentom zaczerwienionych tkanek.

– Mało tego… – Krzywicki obrzucił spojrzeniem zebranych i sięgnął po pęsetę. – Przez kilka sekund grzebał w jamie brzusznej denatki, po czym wyciągnął kępkę czarnych włosów. – On ją patroszył i pożerał. Bo jeśli to jest sierść wilka, to ja jestem pierdolony Han Solo.

O ile zastałe powietrze sali sekcyjnej wcześniej zdawało się mętne i galaretowate, o tyle teraz można było kroić je nożem. Krzywicki położył dowód na blaszanej tacce, tak aby każdy z osobna mógł mu się dokładnie przyjrzeć.

– Jest ich dużo więcej. Ślady po ludzkich zębach na tkankach też są wyraźne – dodał po dłuższej chwili.

– Chryste… – jęknęła Zawadzka, zawtórował jej Zimny. Nawet prokurator nerwowo przełknęła ślinę.

– Chcesz nam powiedzieć, Robert, że podejrzany pożerał tę zakonnicę jak… – Czarnecki szukał odpowiedniego słowa.

– Wilk? – wtrącił Brudny.

Inspektor odpuścił.

– Spróbujcie to sobie wyobrazić… – Krzywicki odłożył pęsetę i wsadził ręce w otwartą klatkę piersiową denatki. Przez kilkanaście sekund przekładał w dłoniach jej płuca, następnie w kilku miejscach naciął je skalpelem. – Ofiara zmarła wskutek przerwania tętnicy szyjnej i dostania się dużych ilości krwi do płuc. Można by rzec, klasyka. Utopiła się we własnej krwi – dodał niemal służbowym tonem, po czym zdjął rękawiczki i sięgnął po leżącą na biurku paczkę papierosów. Wyciągnął jednego i zapalił. – Mogę wam jeszcze poopowiadać o innych obrażeniach, ale zdecydowana większość to robota wilków. Mało istotne z naszego punktu widzenia.

– A jakieś ślady sugerujące molestowanie? – włączyła się do dyskusji Winnicka. – Jest pan pewny, że nie doszło do penetracji?

– Narządy rodne, podobnie jak odbyt, są w prawie nienaruszonym stanie. Nie znalazłem też śladów nasienia. Ale, oczywiście, potrzebne jest potwierdzenie z laboratorium.

– Ten facet nie chciał jej bzyknąć. – Brudny się wyprostował. – On chciał ją zabić.

– I zjeść – dorzuciła Zawadzka.

– To jest, kurwa, chore. – Winnicka nerwowo zaczęła grzebać w torebce. Po chwili wyciągnęła paczkę papierosów i zapaliła jednego.

– Czyli jednak mamy w mieście kanibala – powiedział Zimny.

– Kreującego się na wilkołaka albo… – Krzywicki wyłowił wzrokiem milczącą dotąd Pałkę – …myślącego, że nim jest.

Rudowłosa profilerka widziała jego spojrzenie, ale nie odpowiedziała. Z powrotem skierowała wzrok na zmasakrowane zwłoki.

– Ela? – Czarnecki ponownie wywołał ją do tablicy. – Co o tym myślisz?

Pałka milczała przez kilka kolejnych sekund.

– Przepraszam. – Wzdrygnęła się. – Trochę odpłynęłam myślami. Chryste, nie wiem. To za wcześnie, potrzebuję czasu, aby to poukładać. Ale jeśli wyniki z laboratorium potwierdzą te wszystkie podejrzenia, to z pewnością będziemy mieć najciekawszy przypadek kanibala w historii polskiej kryminalistyki.

– I co najmniej równie ostrą jatkę w mediach… – wtrącił Zimny. – Swoją drogą, wiecie, że ten kurdupel z lokalnej TVP już wspomniał o wilkołaku?

– Bilski. Tak, w radiu też już o tym mówili – rzuciła Winnicka.

– Facet zrobił wywiad z jednym ze świadków, chyba nawet tym, który do nas wydzwaniał.

– Szybcy są – skomentował Czarnecki. – Ale Elu, weszliśmy ci w słowo…

– Nie, nie. – Pałka machnęła ręką. – Na szybko próbuję poskładać do kupy te wszystkie informacje, ale nie chcę teraz bez zastanowienia tworzyć teorii. W każdym razie… – Profilerka zawiesiła głos, zmrużyła oczy i stała się jakby nieobecna. – On musiał znajdować się w stanie skrajnego… skrajnej… Najpierw zaatakował jej gardło, powalił, zaczął dźgać. Gryźć… Wściekłość… Przemawia przez niego wściekłość. Niewyobrażalny gniew. On… – Pałka ocknęła się z zamyślenia. – Nie, nie, przepraszam. Tylko głośno myślę. Muszę wybrać się na miejsce zbrodni i miejsce porzucenia zwłok.

– Taki motyw też do mnie przemawia – rzucił Brudny i odchrząknął dyskretnie. Czuł w gardle drapanie i wcale nie był z tego powodu szczęśliwy.

– Proszę nie wyciągać żadnych pochopnych wniosków z tego, co niechcący zasugerowałam – odparła Pałka. – Powtarzam, że tylko głośno myślałam i…

– Nie zasugerowałem się tym, co pani powiedziała.

– I… bardzo dobrze.

Czarnecki cenił komisarza za niespotykany profesjonalizm, kreatywność, skuteczność i rzadko spotykaną umiejętność łączenia na pierwszy rzut oka zupełnie niepasujących do siebie faktów w logiczny ciąg przyczynowo-skutkowy. Bywał jednak szorstki, gburowaty, opryskliwy. Inspektor ubolewał nad tym, ale wiedział też, że Brudnego nie zmieni. Oferując mu współpracę, należało się liczyć z tym, że bierze się komisarza w pakiecie. Z całą ponurą przeszłością.

– Dobrze, najwyższy czas wziąć się do pracy – rzekł Czarnecki. – Jeśli nie wydarzy się nic nadzwyczajnego, to jutro o dziewiątej widzimy się w moim biurze. Wiecie, co robić.

Brudny obrócił się na pięcie i w towarzystwie Zawadzkiej opuścił pomieszczenie. Nałożył czapkę i wyszedł na zewnątrz. Zapalił papierosa. Niebo już nie było tak błękitne jak kilkadziesiąt minut temu. Z zachodu nadciągnęły ciemne, kłębiaste chmury, które już za kilka chwil miały połknąć jaskrawo świecące słońce i sypnąć śniegiem. Nie wróżyło to nic dobrego. Zerwał się mroźny wiatr.

– Co ci chodzi po głowie? – zagaiła Zawadzka.

Komisarz postawił kołnierz płaszcza. Zakaszlał, następnie odchrząknął i splunął.

– Chyba coś mnie bierze.

– Ciebie? – Zawadzka prychnęła.

– No właśnie…

– Jak chcesz, to mam propolki na gardło.

– Nie chcę.

Zawadzka wlepiła podejrzliwe spojrzenie w przyjaciela.

– Wszystko okej, Igor?

– Tak.

– No chyba jednak nie. Powiesz mi czy będziesz zachowywał się jak naburmuszony smarkacz?

– Daj spokój, Julka.

– Potrafisz być naprawdę irytujący, wiesz?

– Odpuść.

– Czasem naprawdę mnie wkurwiasz.

Z budynku wyszła Winnicka i przemknęła obok Zawadzkiej, zupełnie ich ignorując. Brudny poczuł zapach jej perfum. Bez słowa odprowadził ją wzrokiem. Miała długie, zgrabne nogi i stawiała kroki, jakby przechadzała się po wybiegu dla modelek. Pomyślał, że podobnie porusza się Oksana. Gdy wsiadła do samochodu, za plecami usłyszał głosy Pałki, Zimnego i Czarneckiego. Pochwycił spojrzenie inspektora, który na chwilę przeprosił rozmówców.

– Mogę zacząć działać? – zapytał.

Czarnecki posłał Zimnemu wymowne spojrzenie. Podinspektor domyślił się, o co chodzi, i twierdząco pokiwał głową.

– Masz, Igor, pełen dostęp.

– Dzięki.

– Igor…

– Tak? – Brudny zgasił niedopałek w stojącej przy murze popielniczce.

– Czego będziesz tam szukał?

– Tego, czego nikt inny nie poszuka.

Komisarz skinął na pożegnanie i ruszył w stronę samochodu. Chwilę później podreptała za nim Zawadzka. Czarnecki uśmiechnął się ponuro pod nosem. Nurzać się w bagnie sierocińca hieronimek nie chciał nikt. Nawet on sam.

Gdy Brudny dociskał kuratora, Borucka pobierała próbki z pochwy siostry Teresy, a Czarnecki i Winnicka przeglądali protokoły z przesłuchań, w pobliże chałupy na uboczu jednej z podmiejskich wsi podjechał stary mercedes. Wysiadł z niego przygarbiony mężczyzna w długim płaszczu i staroświeckich oprawkach. Pocił się, kasłał i namiętnie wzywał imię Boga. U celu podróży spędził tylko kilka chwil, po czym pospiesznie odjechał. Przerażony wrócił do Starego Kisielina. Tam, gdzie spędził całe swoje życie. Tam, gdzie już wkrótce miało ono gwałtownie dobiec końca.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 13

W środku niewielkiej celi panował chłodny półmrok, a ciszę zakłócało jedynie brzęczenie dwóch upierdliwych much, które krążyły wokół taniej lampki nocnej przy więziennej pryczy. Mężczyzna leżał z założonymi za głową rękoma i myślał. Miał otwarte powieki i kolorowego siniaka pod lewym okiem.

Już ponad miesiąc każdy jego dzień wyglądał prawie tak samo. Poranna pobudka, liche śniadanie, na które składały się dwie kromki chleba z plasterkiem szynki i żółtego sera, czas w celi, obiad, zwykle zupa, kilka ziemniaków ze zmęczoną surówką i kawałkiem mięsa, godzina na spacerniaku w towarzystwie dwóch klawiszy i kakofonii obelg miotanych z okien innych cel, w końcu gówniana kolacja. Przerażało go to, ale starał się nie okazywać strachu. Zwykle milczał, nie odpowiadał na zaczepki innych osadzonych ani wrogo nastawionych pracowników aresztu. Doskonale zdawał sobie sprawę, że w związku z tym, co zrobił, a szczególnie czym się zajmował przed zatrzymaniem, jego pozycja w więziennym światku nigdy nie będzie wyższa niż karalucha. W placówce o zaostrzonym rygorze, gdzie po wyroku z pewnością trafi, nawet cwel mógłby pluć mu na głowę. Cwel, pomyślał. Prędzej czy później trafi na kogoś, kto go rozpozna i rozpuści informację o jego ponurej przeszłości. Świat był mały, a tamten przybytek opuszczało niewielu potrafiących ułożyć sobie życie. Większość z pokiereszowaną psychiką lądowała w półświatku albo na samym dnie. Jednego z wychowanków hieronimek osobiście wsadził za kratki.

Znał prawo i wiedział, że nie ma najmniejszych szans na uniknięcie kary. Piętnaście lat więzienia wydawało się minimalnym wyrokiem, jaki sędzia mógłby przyklepać (biorąc pod uwagę wcześniejszą niekaralność i trudne dzieciństwo), choć on w takim wypadku z pewnością wnioskowałby o dożywocie (zważywszy na to, czym się zajmował). Ale nawet piętnastak wśród morderców, gangsterów i gwałcicieli oznaczał lata gehenny, poniżeń, bólu i cierpienia, zwłaszcza że z pewnością nie byłby też ulubieńcem klawiszy. I ani izolatka, ani inne stosowane wobec tego typu osadzonych procedury ochronne nie uratowałyby go przed nienawiścią współwięźniów. I zemstą…

Wątpił, czy zdoła to wytrzymać, w zasadzie był pewny, że prędzej czy później pęknie i gdy tylko nadarzy się okazja, spróbuje targnąć się na własne życie. Znał swoje słabości. Nie należał do twardzieli. I nawet jeśli lata prosperity pozwoliły mu poczuć się inaczej, to przez ostatni miesiąc znów mógł zajrzeć w głąb siebie. I dostrzec to, czym od zawsze tak gardził i za co siebie samego nienawidził.

Z zamyślenia wytrącił go zgrzyt zasuwy. W okienku drzwi celi dostrzegł kątem oka znajomą twarz Gargamela, strażnika o wyjątkowo paskudnym obliczu i równie kurewskim charakterze.

– Ty, Kwiczoł. Mam dla ciebie nowy kawał. Chcesz posłuchać? – zapytał i wyszczerzył zęby. Mężczyzna na pryczy nie odpowiedział. – Chuj tam, i tak ci opowiem. A więc pod prysznic wpada świeżak. Jest strasznie zesrany, ale zaczyna się myć. Wtedy do łazienki wpada stary gryps, patrzy na niego lubieżnie i pyta: Ty, świeży, wolisz na sucho czy ze śliną? Świeży myśli, myśli. Chuj tam i tak tego nie uniknę, kombinuje. – Wolę ze śliną – odpowiada. Stary uśmiecha się szyderczo i… – Gargamel zagwizdał na palcach – …hej, Ślina, dawaj tu do mnie. Kolejny chce na dwa baty.

Chwilę potem strażnik wybuchnął gardłowym śmiechem, który przeistoczył się w atak kaszlu.

– Dobry, no nie? – zapytał, gdy zdołał się opanować, ale mężczyzna na pryczy nawet na niego nie spojrzał. – Co, przesadziłem, Kwiczoł? Miłej nocy.

Zasuwa w okienku drzwi ze zgrzytem się zamknęła, a na korytarzu rozległ się szyderczy śmiech Gargamela. Mężczyzna na pryczy pomyślał, że chętnie uciąłby mu język i wyjął oczy, a następnie jedno i drugie wepchnąłby do gardła. Leżał tak jeszcze przez kilka minut, napawając się wyobrażeniem cierpiącego katusze strażnika, po czym spojrzał na zegarek i sięgnął po niewielkie radio. Włączył je. Redaktor Maciej Nosowski właśnie zachęcał słuchaczy do odwiedzenia hali Centrum Rekreacyjno-Sportowego, w którym koszykarska drużyna Stelmetu Zielona Góra miała następnego dnia podjąć w ligowym meczu mistrza kraju Anwil Włocławek. Chwilę później do akcji wkroczyła Karolina Kaminowicz, która zaczęła relacjonować najważniejsze wydarzenia z miasta.

– Policja wciąż nie chce udzielać informacji w związku z szokującą śmiercią siostry Teresy z parafii Podwyższenia Krzyża Świętego, która wczoraj nad ranem została odnaleziona w pobliżu miejskiego wysypiska śmieci. Oficjalnie siostra zmarła wskutek ataku wilczej sfory, która od kilkunastu dni daje się we znaki rolnikom z podmiejskich miejscowości. Nieoficjalnie zdołaliśmy się jednak dowiedzieć, że ruszyło śledztwo, gdyż na miejscu odkrycia ciała pojawiły się dowody rzucające nowe światło na to tragiczne wydarzenie. Na razie nie znamy szczegółów, ale według naszych źródeł dowództwo przejął inspektor Romuald Czarnecki, który wsławił się rozwiązaniem sprawy Rzeźnika z Nietkowa. Skąd tak radykalna decyzja? Czy sprawa śmierci siostry Teresy ma drugie dno? Czy śmierć dwóch zakonnic w ciągu niespełna sześciu tygodni to tylko zbieg okoliczności? Na odpowiedzi będziemy musieli poczekać przynajmniej do jutrzejszej konferencji prasowej. Mieszkańców niepokoi jednak coś innego. W okolicy odnalezienia ciała siostry Teresy widziano… tak proszę państwa, to nie jest żart… wilkołaka. Rozmawiamy z jednym ze świadków, mieszkańcem osiedla Słowackiego, panem Mieczysławem Kaczyńskim.

Mężczyzna podniósł się z pryczy i pogłośnił. Zmarszczył brwi i skupił się na audycji.

– Tam szedł… o tak… wielki taki i zgarbiony. Koło lasu. Widziałem go tylko przez chwilę, a potem wskoczył w tamte krzaki. – Wypowiedź mężczyzny była bardzo emocjonalna, choć świadek nie brzmiał zbyt wiarygodnie.

– Może go pan opisać? – dopytał dziennikarz.

– O panie… pewnie, że mogę. Wszędzie miał włosy, nawet na twarzy. I pelerynę jakąś. Duży, panie, duży był. I chodził tak dziwnie, jak jakiś dziki zwierz. Jakby… wie pan… jakby się skradał albo polował, albo…

W głośniku znów wybrzmiał ciepły głos redaktorki Kaminowicz.

– Tak mówił dziś rano świadek, Mieczysław Kaczyński z Zielonej Góry. Czy mamy się czego bać? Odpowiedzi udzieliła nam rzecznik Komendy Miejskiej Policji, podkomisarz Małgorzata Stasiak.

– To nonsens. Znamy tego pana i to nie pierwsze jego zgłoszenie. Prosiłabym o stonowanie emocji i nieszukanie taniej sensacji za wszelką cenę.

– Tyle policja. Do tematu wrócimy w wieczornej audycji. Naszymi gośćmi specjalnymi będą: Janusz Rosolski, myśliwy z koła łowieckiego…

Mężczyzna na pryczy ściszył radio i wbił spojrzenie w odrapany fragment ściany. Zamknął oczy. Poczuł, jak jego serce przyspieszyło. Przez dłuższą chwilę leżał i intensywnie myślał. Następnie wstał, wysikał się i przejrzał w lustrze. Oparł się o umywalkę i wpatrywał w swoje odbicie przez kilka kolejnych minut, następnie przemył twarz wodą i wytarł ręcznikiem.

Do kolacji pozostała jeszcze niecała godzina, ale całkiem stracił apetyt. Z powrotem położył się na pryczy i zaskoczony stwierdził, że ma wzwód. Pogłośnił radio i w oczekiwaniu na kolejne informacje z miasta zaczął się masturbować.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 14

Droga do Zaboru wiła się pośród pól i lasów. Była kręta, zaniedbana i tradycyjnie nieodśnieżona, ale wyglądała na prawie niezmienioną od czasu, gdy Brudny pokonywał ją jako wychowanek sierocińca. Nie wiedział, że kilka lat temu ukończono drugą nitkę łączącą powstały niedaleko Lubuski Park Przemysłowo-Technologiczny z miastem, dlatego nie zaprzątał sobie głowy tym, że gdzieś może znajdować się lepsza trasa. Po opuszczeniu biura kuratora odpowiedzialnego za kierowanie placówką obrał więc kierunek przez Stary i Nowy Kisielin, Droszków i Łaz. Znał ją bardzo dobrze, choć wspomnienia z nią związane nigdy nie należały do tych, które chciałby zachować.

Kurator okazał się dość nieprzyjemnym typem, ale z takimi Brudny potrafił sobie radzić. Paweł Witek przyjął go z wyraźnie skwaszoną miną, a że był nadętym bufonem, komisarz od razu go spacyfikował. Dał mu szansę, bo szansę dawał każdemu, ale mikrej postury urzędnik jej nie wykorzystał. Kazał mu usiąść i poczekać, aż skończy pisanie ważnej wiadomości, ale Brudny dostrzegł w odbiciu jego okularów, że mężczyzna czatuje na Facebooku. Głupkowaty uśmiech, który przykleił się do jego skrytych pod niemodnymi wąsami ust, zdradził go jeszcze bardziej, w związku z czym komisarz po minucie wstał, podszedł do biurka i poinformował kuratora, że jeśli zaraz nie zaczną rozmowy, to rozpieprzy mu laptopa w drobny mak.

– Pan chyba… Jak pan śmie? Pan… pan chyba nie wie, z kim pan rozmawia i… – Kurator zaczął się jąkać i pocić, zdawał się wyraźnie zaskoczony zachowaniem petenta.

– Nie mam czasu, a pan porozmawia sobie na Facebooku z tą damą po moim wyjściu.

Kurator już nic więcej nie powiedział, a Brudny przekazał mu swoje żądania. Jego aparycja i wyprzedzająca go sława zrobiły resztę. Witek ugiął się, bo otrzymał z góry jasne polecenie, że ma mu pomóc, a poza tym był raczej słabym i pozbawionym charakteru człowiekiem, co zwykle starał się nadrabiać w niewłaściwy sposób. Wobec niektórych petentów to działało, wobec innych nie. Wobec Brudnego jedynie pogorszyło sprawę, bo rozmowa od początku do końca przebiegała na warunkach komisarza. Podobnie kolejne dwadzieścia minut, które Brudny przesiedział w milczeniu, wpatrując się w kuratora, gdy jego sekretarka kopiowała pięćset sześćdziesiąt osiem stron raportów związanych z wykrytymi nieprawidłowościami w sierocińcu sióstr hieronimek. Krótko po tym, jak pojawiła się z grubym segregatorem w ręku, komisarz opuścił pomieszczenie, żegnając się tylko z nią.

W samochodzie nie czekała na niego Zawadzka, ponieważ krótko po sekcji zwłok siostry Teresy podrzucił ją do parafii, do której ofiara przynależała. Julka sama to zaproponowała, miała powęszyć i popytać nie tylko duchownych, ale także mieszkańców osiedla. Brudny nie oponował, bo wiedział, że Julka jest w tym najlepsza, a poza tym po wizycie u kuratora planował pojechać do sierocińca, w którego murach – nawet po tylu latach – nie czuł się do końca swobodnie. Miejsce to odcisnęło na nim ponure piętno, ukształtowało go, odziało w niewidzialną zbroję, której nie miał zamiaru zdejmować nawet przy jedynej osobie, która go rozumiała. Zawadzka prawdopodobnie – bo nie był tego pewny na sto procent – wiedziała o tym i nie chciała stawiać go w niekomfortowej sytuacji. W tych murach już zawsze miały czaić się demony, które prześladowały go przed laty. Śmierć Jana, zwłaszcza zaś Gwidony, niczego w tej kwestii nie zmieniały.

Kiedy Brudny zatrzymał się w przydrożnym sklepiku, aby kupić papierosy i coś do picia, rozbłysły przydrożne latarnie. Zmierzchało, było bezwietrznie i nienaturalnie spokojnie. Śnieg padał już od dobrej godziny, ale dopiero teraz zaczęło sypać wielkimi płatami, które w żółtawym świetle zdawały się jeszcze większe niż w rzeczywistości. Opadały leniwie na dachy domostw i okoliczne drzewa, a w powietrzu unosiły się zapachy przygotowywanych późnych obiadów i wczesnych kolacji. Na jednym z podwórek dwóch podrostków toczyło śniegowe kule, a ich opiekun, zapewne ojciec, ubijał tę największą, która prawdopodobnie miała być brzuchem bałwana. Nieco dalej, przy kościele, trójka innych dzieciaków obrzucała się śnieżkami, a po drugiej stronie ulicy wysoki mężczyzna ciągnął sanki, na których dokazywała kilkuletnia dziewczynka. Brudny przez chwilę wpatrywał się w ten obrazek, po czym wystrzelił papierosa w zaspę i wsiadł do samochodu.

Po drodze do celu zatrzymał się jeszcze zaraz za wiaduktem, gdzie jakiś mężczyzna wpadł w poślizg i wjechał do rowu. Niechętnie – bo pechowiec nie dał mu wyboru i wyszedł na środek jezdni – pomógł mu wydostać pojazd z zaspy. Tam też, stojąc na moście, zapalił papierosa i obserwował, jak jeden z pociągów mknie w stronę Wrocławia. Pomyślał, że zrobił się sentymentalny. Przed laty sam siedział w jednym z nich i uciekał przed ponurymi wspomnieniami, a ten wiadukt był ostatnim obrazem, jaki utrwalił się w jego pamięci z życia numer jeden. Tamtego dnia zamknął jeden rozdział, aby otworzyć drugi. A dziś? Dziś stał tu, mając w planach nie tylko powrócić do starych kart z życiorysu, ale też rozgrzebać jego najgorsze epizody i utaplać się w bagnie tego, co zgotowała mu – jak zresztą wielu innym dzieciom – okrutna matka przełożona.

Wzdrygnął się, gdy dostrzegł znajomy kształt. Po drugiej stronie torowiska znajdowała się brama do niewielkiego pałacyku, przez którą przemknęła siostra zakonna. W świetle latarni jej cień przebiegł po ceglanej ścianie jednego z budynków. Nawet na niego nie spojrzała i zaciskając na szyi kołnierz kurtki, zniknęła za rogiem.

Brudny odchrząknął i splunął na tory. Pomyślał sobie coś, czego nie powinien, i skarcił się za takie idiotyczne autosugestie. Wyrzucił papierosa, wsiadł do samochodu i ruszył w dalszą drogę.

Do klasztoru dotarł dziesięć minut później. Zaparkował pod okazałą bramą zwieńczoną koroną przypominającą groty strzał. To tu pewnej nocy jeden z wychowanków próbował uciec i nadział się na żelazne ostrze, haratając sobie tyłek i zmuszając matkę przełożoną do wezwania karetki. Bez kary – Brudny pamiętał, jakby to było wczoraj – jak zwykle się nie obyło i Krowa, wcale nie z powodu zszytego pośladka, nie mógł siadać przez kolejne dwa tygodnie.

Zadzwonił domofonem i przedstawił cel swojej wizyty. Nowa matka przełożona o imieniu Augustyna została uprzedzona przez kuratora i bez zbędnych pytań otworzyła bramę. Ta zaskrzypiała dokładnie tak samo jak przed laty, przywołując kolejne niechciane wspomnienia. Brudny wyciągnął papierosa, ale nie zapalił. Schował go z powrotem do paczki. Nie chciał sterczeć na dziedzińcu ani chwili dłużej, niż to było konieczne.

Na terenie ośrodka panowała niemal głucha cisza. Kątem oka dostrzegł tylko grupkę małolatów, którzy w półmroku okupowali jedną z ławeczek przy oblepionym śniegiem żywopłocie. Szeptali coś, paląc trawkę, bo choć dostrzegłszy go, starali się to ukryć, specyficzna woń nie zdążyła się ulotnić. Brudny pomyślał, że czasy się zmieniły. Z trudem potrafił sobie wyobrazić pokutę, jaką zaserwowałaby siostra Gwidona, gdyby odkryła coś podobnego kiedyś. Przymusowa głodówka, chłosta i dwudziestoczterogodzinna modlitwa na klęczkach były stosowane za dużo mniejsze przewinienia.

Po kilkudziesięciu krokach dotarł do głównej bramy, obok której znajdowały się zwykłe drzwi. Tu też na ścianie wisiał domofon, ale nie zdążył nacisnąć guzika. Drzwi otworzyła młoda siostra zakonna.

– Szczęść Boże, komisarzu – przywitała się, a Brudny skinął głową i wszedł do środka. – Zostałam uprzedzona o pana wizycie. Proszę mówić mi Augustyna.

Komisarz popatrzył na kobietę podejrzliwie. Choć habit i nakrycie głowy mogły nieco fałszować pierwsze wrażenie, to Augustyna wyglądała zupełnie inaczej, niż ją sobie wyobrażał. Szczupła, z dużymi niebieskimi oczami i naturalnie pięknym uśmiechem zupełnie nie pasowała do zakorzenionego w jego głowie wizerunku matki przełożonej.

– Mam coś na twarzy? – zapytała niemal zalotnie.

– Nie, przepraszam. – Brudny zorientował się, że nieco się zagalopował. – Po prostu pani… Nie spodziewałem się na tym stanowisku kobiety w tak młodym wieku.

– Dziękuję. Mam już czterdzieści dwa lata, ale pan Bóg w swym miłosierdziu jakoś nie chce dodać mi kolejnych zmarszczek. Czasem go pytam dlaczego, ale nie odpowiada. Za to moja siostra regularnie podrzuca mi najnowsze kremy L’Oréal.

Brudny poczuł się szczerze rozbawiony i ledwo się powstrzymał, aby się z tym nie zdradzić. Augustyna zupełnie zbiła go z pantałyku i nie do końca wiedział, jak się zachować. Skinął jedynie głową, jak to miał w zwyczaju, i czekał na rozwój sytuacji.

– Mogę panu zaproponować kawę, herbatę albo sok malinowy – dodała Augustyna, gestem kierując komisarza do przestronnego holu.

– Chętnie napiję się kawy.

– Tak myślałam. Wygląda pan na zmęczonego. Ta sprawa z siostrą Teresą, świeć, Panie, nad jej duszą, musi być okropnie wyczerpująca. Codziennie modlimy się, aby znalazła spokój u boku Pana. W naszym światku – Augustyna przy ostatnim słowie zakreśliła w powietrzu cudzysłów – wieści rozchodzą się szybciej, niż można się spodziewać. Była wspaniałą służebnicą pańską. Nie znałam jej, ale zdążyłyśmy zasięgnąć języka i wiemy, że zawsze stawiała dobro innych na pierwszym miejscu. Siostra Teresa…

W innym wypadku Brudny z pewnością zachowałby się tak, jak zwykł to robić w podobnych sytuacjach, ale gadulstwo Augustyny tym razem specjalnie mu nie przeszkadzało. Miała miękki i łagodny głos, który w ponurych murach placówki zdawał mu się czymś nierealnym. Poza tym zawsze mogła powiedzieć coś, co później byłby w stanie wykorzystać. Choć biorąc pod uwagę, że została przydzielona do pracy z zewnątrz, szczerze wątpił, aby mogła mieć jakikolwiek związek z tym, co tu się kiedyś działo.

Augustyna nie przestawała mówić, aż dotarli do niewielkiego gabinetu na końcu korytarza. Nie mógł sobie przypomnieć, co tu się znajdowało, bo od zawsze wychowankowie mieli zakaz kręcenia się po obszarze biurowym.

– Proszę się rozgościć. – Augustyna wskazała dłonią krzesło w skromnym gabinecie i włączyła światło. – Właśnie zagotowałam wodę i zaraz przyniosę kawę. Pije pan z mlekiem czy czarną?

– Czarną. Bez cukru.

– Jak przystoi komisarzowi policji. – Augustyna uśmiechnęła się i zniknęła.

Brudny rozejrzał się. Wystrój był dość ascetyczny, choć nie spodziewał się niczego innego. Biurko, lampka, szafka na dokumenty, w rogu dwa krzesła i stolik, a na ścianie krzyżyk i dwa portrety Matki Boskiej. Oszczędność, wstrzemięźliwość i powściągliwość od zawsze były wytycznymi, które w swym pełnym hipokryzji nauczaniu próbowała zaszczepić wychowankom Gwidona. Uwagę przykuwały jedynie dwa słusznych rozmiarów kwiaty doniczkowe, których nazw nawet nie próbował sobie przypomnieć, bo z pewnością ich nie znał. Gwidona nie tolerowała kwiatów.

W korytarzu rozległy się kroki akurat w momencie, gdy Brudny usiadł na krześle. Przez moment zawahał się, czy nie wstać, ale pozostał na miejscu. Chwilę później w drzwiach stanęła z tacką siostra Augustyna.

– Ładnie pachnie – wydukał.

– I mam nadzieję, że posmakuje. Piję dużo, bo sama jestem kawoszką i niestety muszę się z tego przed Panem Bogiem spowiadać każdego wieczoru. Wie pan, komisarzu… Łakomstwo to grzech. Zresztą moje gadulstwo też.

Augustyna postawiła tackę na stole, położyła podstawki i rozstawiła filiżanki, po czym usiadła naprzeciwko gościa. Dyskretnie założyła nogę na nogę, ale Brudny nie odnalazł w tym geście nic niestosownego, tym bardziej dwuznacznego. Miała w sobie coś, co skracało dystans. Po prostu była miłą i sympatyczną osobą. Pomyślał, że odpowiednim człowiekiem na odpowiednim miejscu.

– Dziękuję – rzekł, chwytając za ucho filiżanki.

– Nie ma za co, komisarzu. Ja już zamykam buzię. Proszę powiedzieć, jak mogę panu pomóc.

Brudny upił łyk, tym razem starając się zadbać o konwenanse. Przy tej kobiecie nie chciał wyjść na nieokrzesanego chama.

– Rozumie pani, że ta rozmowa nie może wyjść poza to pomieszczenie?

– Oczywiście, komisarzu. Przepraszam, że mogłam stworzyć wrażenie, że nie jestem osobą…

Brudny uniósł rękę na znak, że już wystarczy.

– Pani Augustyno. Zapewne została pani poinstruowana przez kuratora Witka, że ma mi udzielić odpowiedzi na każde pytanie. Chciałbym też móc się rozejrzeć po placówce i jeśli uznam to za konieczne, porozmawiać z wybranymi wychowankami, oczywiście w obecności pani lub innej opiekunki. Moim celem jest uzyskanie informacji o poprzedniej matce przełożonej, która – jak pani zapewne wie – przez lata dopuszczała się w ośrodku wielu zaniedbań.

Augustyna spokorniała i tylko od czasu do czasu kiwała głową na znak, że rozumie i w pełni akceptuje słowa Brudnego. Komisarz kontynuował:

– Nie wątpię również, że w związku ze śledztwem sprzed miesiąca w sprawie mordercy z Nietkowa wie pani, kim jestem i że wychowałem się w tej placówce, w związku z czym doskonale się orientuję, co tu się kiedyś działo. Gdyby nie fakt, że naprzeciwko mnie siedzi właśnie pani, ująłbym rzecz dosadniej. Ale wracając do tematu… – Brudny upił kolejny łyk kawy. – Wiem, że część zakonnic została zwolniona z funkcji opiekunek ośrodka, ale większość pozytywnie przeszła weryfikację kuratora. Muszę znaleźć tę, która miała najbliższy kontakt z Gwidoną. Potrzebna mi też informacja, w jakich miejscach najczęściej przebywała przed śmiercią i jak wyglądał jej plan dnia.

Augustyna z zainteresowaniem wpatrywała się w Brudnego wielkimi oczami. Komisarz dostrzegł, że miarowo kiwa jedną nogą. Zwykle objaw ten wskazywał na zdenerwowanie przesłuchiwanego, ale u niej równie dobrze mógł oznaczać lekką nadpobudliwość.

– Oczywiście, panie komisarzu. Zrobię wszystko, co w mojej mocy, choć nie ukrywam, że zostałam powołana na to stanowisko przez przeora i nie najlepiej orientuję się w przeszłości ośrodka. Oczywiście wiem o zaniedbaniach, co nas wszystkie okrywa niewyobrażalnym wstydem, ale moim celem jest walka o zachowanie placówki, a co za tym idzie wprowadzenie koniecznych zmian i procedur. I w zasadzie na tym się skupiam.

– Mnie interesuje przeszłość.

– Wszystkie dokumenty są w rękach kuratora i… – Augustyna głęboko odetchnęła – …w sumie nie wiem, na ile będę mogła panu pomóc.

– Proszę się zastanowić. Na pewno prowadziła pani rozmowy ze starymi pracownicami. Z wychowankami też. Może coś zwróciło pani uwagę. Cokolwiek…

Augustyna postawiła obie nogi na podłodze i oparła łokcie na udach. Złożyła dłonie, jakby szykowała się do modlitwy. Denerwowała się.

– Boże miłosierny, naprawdę nie wiem. Może siostra Maria? Ona jest najstarsza i przeszła weryfikację. Może pan z nią porozmawia.

– A wychowankowie? Nie słyszała pani jakichś rozmów po kątach, plotek?

– Panie komisarzu. Oni nie przestają rozmawiać o siostrze Gwidonie, ale głównie to padają tylko słowa na k… p… i inne takie. Walczę z tym, jak mogę, jednak dzisiejsza młodzież naprawdę nie jest łatwa. W każdym razie nietrudno wywnioskować, że poprzednia matka przełożona nie była lubiana.

– Jest tu jakiś przywódca? Taki, co trzyma tu władzę?

– Przywódca? – Augustyna zmarszczyła brwi. – Raczej nie, ale mam tu grupę takich naprawdę trudnych. Pewnie pan ich mijał, bo zwykle o tej porze przesiadują na dziedzińcu i palą papierosy.

– Żeby tylko… – Brudny ugryzł się w język.

– A co? Mieli jakieś butelki? Na Boga. – Augustyna zrezygnowana pokręciła głową. – Naprawdę staram się wychodzić im naprzeciw, być wyrozumiała, ale do niektórych kompletnie nic nie dociera.

– Chciałbym z nimi pogadać.

– Może to i nie najgorszy pomysł? Może trochę spokornieją na widok policjanta. Dobrze, panie komisarzu.

– Nie ukrywam, że zależy mi na czasie.

– Chciałby pan, abym ich zawołała?

– Jeszcze nie teraz. Najpierw wolałbym porozmawiać z siostrą Marią.

– Powinna przygotowywać kolację dla dzieciaków. Mogę pana zaprowadzić, komisarzu.

– Będę wdzięczny. – Brudny dopił kawę i bezgłośnie odstawił filiżankę na podstawkę. – Jeszcze jedno, pani Augustyno…

– Tak, panie komisarzu?

– Będę potrzebował klucze do katakumb.

Augustyna spojrzała na Brudnego, jakby co najmniej próbował zaprosić ją na randkę.

– Tu nie ma katakumb, komisarzu – odparła po chwili. – Mogę dać panu klucze do piwnic, ale…

– To stary klasztor, pani Augustyno. I zwał, jak zwał, ale proszę mi wierzyć. Katakumby tu są.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 15

Inspektor Czarnecki czuł znużenie. Dochodziła osiemnasta, większość potencjalnych świadków z obozowiska przy wysypisku już przesłuchano, ale do tej pory żadne z zeznań nie przyniosło przełomu. Rozmowy z tymi ludźmi należały do niełatwych, rzadko kiedy któryś z przesłuchiwanych odpowiadał coś więcej niż „tak”, „nie” albo „nie wiem”. Rzadko który podczas zadawania kolejnych pytań był w stanie patrzeć policjantowi w oczy. Zwykle ich spojrzenia krążyły po stole, podłodze czy gorącym kubku herbaty. Biło od nich rozgoryczenie, rezygnacja, przygnębienie, strach, niektórzy rozklejali się nad własnym losem, inni, czując objawy odstawienia, nie mogli skupić się na pytaniach, trzęsły im się ręce i błagali o setkę wódki. Czarnecki zaczął się zastanawiać, czy nie nagiąć procedur i w kilku przypadkach nie „pomóc” tym najbardziej potrzebującym, ale wycofał się z tego pomysłu. Po pierwsze, to nie było w jego stylu, po drugie, obiecał komendantowi, że śledztwo będzie czyste od A do Z, a po trzecie, zeznania takich świadków zwykle nie miały żadnej wartości merytorycznej, bo w zamian za łyk alkoholu byli gotowi przyznać, że porwało ich UFO. Trudno było ich przycisnąć, bo na ogół nie mieli nic do stracenia, w związku z czym wszystkie zeznania sprowadzały się do klasycznego „nic nie widziałem, nic nie słyszałem”.

Inspektor był zadowolony, że mógł spędzić trochę więcej czasu z prokurator Winnicką, z którą podzielił się obowiązkami. Oddelegowani policjanci przesłuchiwali potencjalnych świadków, a oni obserwowali i notowali, w przerwach zapoznawali się z protokołami z przesłuchań, które prowadzono podczas ich nieobecności. Winnicka okazała się pracowita, miała otwarty umysł i potrafiła wychwycić rzeczy, które nie zawsze dla innych były oczywiste. Zaskoczył go jej profesjonalizm w podejściu do obowiązków, dbałość o szczegóły i naprawdę niezła komunikatywność. Gdy omawiali zeznania jednego ze świadków, naszła go myśl, że w pewnym sensie przypomina mu Brudnego i swojego poprzednika, którego nazwiska wolał nie przywoływać nawet w myślach. Wszyscy byli trudnymi ludźmi, w kontaktach międzyludzkich raczej sobie nie radzili, ale rozkwitali, gdy skupiali się na powierzonym zadaniu, a efekty ich pracy zwykle można było brać w ciemno. Jaką przeszłość miała Winnicka? Tego wieczoru ziarno zostało zasiane i choć to krótkie pytanie przemknęło przez głowę inspektora i chwilę później uleciało, wracało przez kolejne dni, nie dając mu spokoju.

Gdy zabierał się do kolejnego zaległego protokołu z przesłuchania, za plecami usłyszał kroki. Znał ten chód. Odwrócił się. Podinspektor Zimny szedł w towarzystwie stosunkowo młodego mężczyzny w okularach, którego do tej pory nie miał okazji poznać. Był raczej wątłej postury, miał bliskowschodnie rysy, a twarz zdominował olbrzymi nos.

– Wciąż nic? – zapytał jego podwładny.

– Niestety. – Czarnecki podniósł się z krzesła, aby się przywitać.

– Chcę ci przedstawić naszego tłumacza, pana Szarifa Churamiego. Mam nadzieję, że dobrze wymawiam imię…

– Dobrze, dobrze. Polacy mają talent do języków – odparł ten z nieco wymuszonym uśmiechem.

Mężczyźni uścisnęli sobie dłonie i wymienili kilka uprzejmości. Czarnecki czekał na tłumacza z nadzieją, że może zeznania imigrantów rzucą jakieś nowe światło na sprawę, ale po bezowocnych oświadczeniach poprzednich świadków jego zapał nieco uleciał. A może wynikało to już ze znużenia? Zlecił przygotowanie kawy i wezwanie pierwszego z młodych obywateli Afganistanu. Następne minuty wykorzystał, aby dowiedzieć się nieco o nowo poznanym mężczyźnie. Jak się okazało, Szarif był czterdziestopięcioletnim Afgańczykiem, który mieszkał w Polsce ponad trzydzieści pięć lat i świetnie mówił po polsku. Miał żonę Polkę i trójkę dzieci, a pracował jako chirurg we wrocławskim szpitalu. Jego historia – jak to ujął – należała do dość skomplikowanych, ale i romantycznych zarazem, gdyż jego matka potajemnie wyjechała do Rosji z jednym z wracających żołnierzy, którzy brali udział w inwazji na Afganistan, aby potem podążyć za nim do bazy w niedalekim Żaganiu, jeszcze za czasów komuny. Na tym etapie opowieść Szarifa się skończyła, bo do sali przesłuchań wprowadzono pierwszego ze świadków. Czarnecki lubił takie historie i pomyślał, że może kiedyś uda mu się spotkać z tym mężczyzną na kawie lub obiedzie. Teraz jednak należało skupić się na obowiązkach.

Czarnecki wyjaśnił tłumaczowi podstawowe procedury przesłuchania i przypomniał, że w razie jakichkolwiek wątpliwości co do zrozumienia przesłuchiwanego pod żadnym pozorem nie może interpretować jego słów wedle własnego uznania. Tłumaczenie musi być klarowne i nie powinno zawierać żadnych niejasności.

Kilka chwil później mężczyźni weszli do środka, gdzie czekał już młody mężczyzna w brudnym i obszarpanym dresie. Usiedli naprzeciwko niego w milczeniu. Czarnecki dostrzegł, że chłopak cały drży i nerwowo przełyka ślinę. Poprzez Churamiego poinformował go, że stojąca na stole szklanka z wodą jest przeznaczona dla niego. Młody mężczyzna bojaźliwie chwycił ją w dłonie i zmoczył usta. W jego ciemnych, głęboko osadzonych oczach można było dostrzec niepokój.

– Najpierw zadam panu kilka pytań do kwestionariusza osobowego. Proszę się nie obawiać i mówić prawdę.

Czarnecki poczekał, aż tłumacz przekaże jego słowa. Obawiał się reakcji chłopaka, bo ten pewnie nawet nie zdawał sobie sprawy, gdzie się znajduje. Równie dobrze mógł myśleć, że inspektor jest pogranicznikiem, który właśnie planuje wysłać go z powrotem do Afganistanu.

– Zubajr Salim Nur – wyszeptał chłopak.

– Ma pan jakieś dokumenty?

Chłopak pokręcił głową.

– Proszę odpowiedzieć.

– Nie mam, proszę pana.

– Proszę podać datę urodzenia.

– Piąty dzień miesiąca hadżdżuroku tysiąc czterysta dwudziestego piątego. – Tłumacz dopiero po chwili zorientował się, że różnice kulturowe nie pozwalają Czarneckiemu w pełni zrozumieć odpowiedzi przesłuchiwanego. – To będzie… piąty grudnia – Churami przez moment skupił się na liczeniu, a jego palce zatańczyły w powietrzu – …dwa tysiące piątego roku według kalendarza gregoriańskiego.

Czarnecki pomyślał, że chłopak kłamie już na starcie. Może i był stosunkowo młody, ale na pewno nie miał piętnastu lat, na jego oko ponad dwadzieścia, może nawet dwadzieścia pięć. Stary patent nielegalnych imigrantów – zaniżanie wieku. Niepełnoletni bez opiekuna nie mogli być odesłani do kraju pochodzenia. Inspektor postanowił nie drążyć tematu, bo nie o wiek tu chodziło.

– Imię ojca i matki?

– Omar i Rawda.

– Miejsce urodzenia?

Mężczyzna zmarszczył brwi. Widać było, że szuka odpowiedzi. Po chwili rozłożył ręce i poinformował, że nikt nigdy go o to wcześniej nie pytał. Z tego, co wie, matka powiła go w drodze, gdzieś w górach na północy kraju.

Czarnecki uznał, że dalsze dociekanie, gdzie się przesłuchiwany urodził, nie ma większego sensu. Aktualna sytuacja na Zachodzie, zwłaszcza w Niemczech, pozwalała sądzić, że o cokolwiek by zapytał, otrzymałby odpowiedź niemożliwą do zweryfikowania, przynajmniej w tym momencie, zresztą podobne pytania z pewnością także stresowały przesłuchiwanego, a inspektorowi zależało na tym, aby poczuł się swobodniej. Poprosił Churamiego, aby wytłumaczył mężczyźnie, że nie jest przesłuchiwany w związku z przekroczeniem granicy i jeśli jego zeznania okażą się istotne z punktu widzenia prowadzonego śledztwa, postara się, aby pogranicznicy spojrzeli na jego podanie o azyl przychylniejszym okiem.

Gdy tylko tłumacz skończył mówić, oczy mężczyzny rozbłysły, a oddech przyspieszył. Te kilka słów wlały w jego serce otuchę.

– Proszę zatem opowiedzieć, od kiedy przebywa pan w okolicach wysypiska? – zapytał Czarnecki stanowczo, choć wprawne ucho mogło wyczuć ojcowskie tony.

– Cztery noce. – Nur wyciągnął dłoń, która była pozbawiona kciuka i częściowo palca wskazującego. Blizna była wyjątkowo paskudna i zdawała się stosunkowo świeża.

– Czy widział pan w tym czasie coś, co mogłoby pana zaniepokoić?

Mężczyzna nie odpowiedział, tylko głośno przełknął ślinę. Jego spojrzenie zatańczyło po suficie i lustrach weneckich. Wyraźnie się zdenerwował.

– Czy widział pan ciało kobiety jeszcze przed przyjazdem policji? – Czarnecki postanowił zawęzić pytanie.

Chłopak spuścił wzrok i wbił go w szklankę z wodą. Po chwili zaczął gorączkowo kręcić głową.

– Proszę odpowiedzieć.

– Nie…

– Ale co nie?

– Nie…

– Czy widział pan mordercę? – Czarnecki postanowił docisnąć Nura, który z każdym kolejnym pytaniem spinał się coraz bardziej. Zrobił się pobudzony, a jego spojrzenie nabrało dziwnego wyrazu. – Czy widział pan mordercę? – Czarnecki ponowił pytanie bardziej stanowczo.

– Ghul. – Nur ledwo wyszeptał to słowo.

Churami dopytał Nura, jakby nie dosłyszał odpowiedzi albo nie był pewny, czy aby na pewno dobrze zrozumiał.

– Ghul.

Mężczyzna zaczął się cały trząść, szybciej oddychał, a przekrwione oczy stały się jeszcze bardziej czerwone. Powtórzył to jedno słowo kilkakrotnie, za każdym razem wypowiadając je z coraz większym lękiem. Dopiero gdy Czarnecki nakazał mu napić się wody, nieco się uspokoił. Inspektor skierował uwagę na Churamiego, który wyglądał na kompletnie zbitego z tropu.

– Co znaczy to słowo, które bez przerwy powtarza? – zapytał tłumacza.

– Ghul to… – Churami na moment zawiesił głos, próbując znaleźć słowa. – Ghul to rodzaj dżina.

– Dżina?

– Tak, ale nie takiego, jak pan prawdopodobnie sobie wyobraża. Nie takiego, co wychodzi z lampy i spełnia życzenia. W ich kulturze istnieje wiele podań o dżinach, które, przenosząc to na grunt europejski, są czymś w rodzaju duchów bądź zjaw. Albo… jak to jest po polsku…? Maszkar chyba. Potworów.

Czarnecki pojrzał na Churamiego, następnie przeniósł spojrzenie na Nura i z powrotem na tłumacza. Obaj nie prezentowali teraz przesadnie wiarygodnej postawy, choć Nur wyglądał na skrajnie przerażonego.

– Czym dokładnie jest ten ghul?

– Mama straszyła mnie nim, gdy byłem dzieckiem. Jeszcze w Afganistanie, gdy próbowałem oddalić się od obozowiska lub wioski. – Oczy Churamiego również dziwnie rozbłysły. – Ghul to zły dżin, który zwabia, a następnie zabija i pożera swoje ofiary, głównie podróżnych.

– Jak wygląda?

– Zwykle zdeformowany, zgarbiony, o nierównych, przerażających rysach i wypaczonej twarzy. Ma długie pazury do rozrywania ofiar i mocne zęby do rozgryzania kości. Ghule często przebywają też w okolicach nekropolii, bo żywią się zwłokami i…

– Wystarczy – przerwał Czarnecki. – Zapytaj go, gdzie widział tego… ghula.

Churami przetłumaczył, ale mężczyzna tylko pokręcił głową. Na polecenie inspektora tłumacz dodał, że jeśli przesłuchiwany nie odpowie, to szansa na azyl drastycznie zmaleje. Wtedy Nur podniósł głowę i spojrzał inspektorowi w oczy. Przez chwilę wpatrywał się w nie nienawistnym wzrokiem, po czym włożył palce do ust, rozchylił wargi i wyszczerzył zęby. Zawarczał jak pies, a następnie wydał z siebie kilka gardłowych dźwięków.

– Niech odpowie – zażądał Czarnecki.

Churami przekazał żądanie, a Nur, nie spuszczając wzroku z inspektora, wyciągnął palce spomiędzy zębów i wrócił do poprzedniej pozycji. Chwilę później opowiedział, co widział.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 16

Głuchą ciszę rozdarł przeciągły dźwięk syreny pociągu relacji Zielona Góra – Wrocław. Poniósł się echem po okolicznych polach skąpanych w białym puchu. Wtedy na horyzoncie spomiędzy drzew nieśmiało wyłonił się maleńki, świetlisty punkcik. Pozostała minuta, może minuta i dziesięć sekund.

On stał i patrzył. Z każdą kolejną sekundą świetlisty punkt stawał się coraz większy, a wraz z nim wzbierał charakterystyczny szum. Lokomotywa wciąż była jeszcze daleko, ale czasu pozostawało niewiele. Popatrzył w zachmurzone, czarne niebo. W żółtawym świetle latarni płatki śniegu zdawały się tańczyć i wirować. Pomyślał, że jest w tym coś niepowtarzalnego i absolutnie pięknego. Wybrał jeden z największych i skupił na nim wzrok. Obserwował, jak leniwie opada. Wyciągnął rękę, a śnieżynka po długiej podróży osiadła na rękawie jego płaszcza.

Pociąg pokonał już połowę drogi od ściany lasu. Niewielkie światełko rozdzieliło się wyraźnie na dwa reflektory, których ostre smugi przecinały mrok. Można było dostrzec obły zarys lokomotywy. Charakterystyczny szum wzmógł się jeszcze bardziej. Zdał mu się niepokojący i złowieszczy. Następna syrena sprawiła, że mężczyźnie zadrżały nogi. Poczuł nagłe i nieodparte parcie na pęcherz. Zdziwił się, bo przez ostatnie lata zawsze miał problem z oddawaniem moczu. Przerost prostaty, może nawet rak. Niedawno zrobił badania, ale jeszcze nie zdążył odebrać wyników. Przez kilka następnych sekund walczył ze wzbierającym ciśnieniem, ale w końcu poddał się i silny strumień ciepłego moczu oblał mu uda. Pomyślał, że to już nie ma żadnego znaczenia. Poczuł ulgę.

Nie pamiętał, aby ostatnimi laty śnieg sypał tak gęsto. Według wszelkich prognoz święta Bożego Narodzenia w końcu miały być mroźne i białe. Tak jak w reklamach, na filmach i w jego młodości. Głuchą ciszę ponownie rozdarła syrena. Za plecami usłyszał warkot silnika przejeżdżającego samochodu.

Włożył rękę pod poły płaszcza i wyciągnął krucyfiks. Figurka Jezusa Chrystusa zalśniła w świetle latarni złotym blaskiem. Służył mu od dekad. Ścisnął go mocno, ucałował, wtedy całe jego ciało przeszył silny dreszcz. W jego oczach pojawiły się łzy. Pomyślał, że nie zasługuje na życie u boku Pana.

Schował krucyfiks i postanowił wdrapać się na ośnieżoną barierkę. Podjął próbę i poczuł silny ból w lędźwiowej części kręgosłupa. Był już stary i zniedołężniały. Zrezygnował, ale pomyślał, że to go nie powstrzyma. Przełożył jedną rękę na drugą stronę. Lokomotywa była już kilkadziesiąt metrów od wiaduktu. Kolejna syrena. I kolejna. Poczuł, jak drżą mu bębenki. Nie miał wiele czasu. Z niemałym wysiłkiem przełożył nogę nad barierką i przerzucił ciężar na drugą stronę. Poczuł szarpnięcie, palce drugiej dłoni jeszcze przez sekundę kurczowo zaciskały się na poręczy, ale chwilę później ciało bezwładnie spadło na tory.

Gdy lokomotywa rozdzierała je na strzępy, w starej chacie kilkanaście kilometrów dalej gospodarz właśnie zwęszył obecność obcego. Wezbrał w nim potężny gniew. Zawył z wściekłości, a zawtórowała mu krążąca w pobliżu sfora.

Wtedy poczuł zew krwi i ruszył na łowy.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 17

Brudny usiadł przy narożnym stoliku, ostatnim przy oknie. Sam nie wiedział, co go podkusiło, bo dokładnie w tym samym miejscu przez pierwszych kilkanaście lat życia jadł śniadanie, obiad i kolację. Zwykle posilał się sam, ponieważ nikt nie chciał się do niego przysiąść. Gwidona dbała, aby nie miał lekko.

Stołówka tonęła w półmroku, bo do kolacji wciąż było jeszcze daleko. Brudny słyszał odgłosy z kuchni, czuł zapachy unoszące się w powietrzu. Sama jego obecność w tym miejscu wydawała mu się wręcz nierealna. Przesunął palcami po ceracie. Była nowa, ale niewiele różniła się wyglądem od tej sprzed dwudziestu kilku lat. Podniósł ją i dostrzegł wyryty w drewnie napis „Brudny Harry”. Prychnął z niedowierzaniem, zamknął oczy i poczuł, jak przeszłość wraca. Jak po kolejnym laniu od starszych kolegów siedzi z podbitym okiem, rozbitą wargą i przy każdej łyżce zupy chwyta się za skopane nerki. I wyobraża sobie, jak zamienia się w Clinta Eastwooda i każdemu po kolei wymierza sprawiedliwość. Pięścią i prochem. Bez litości. Jak Brudny Harry.

Pamięta, jak Gwidona dostrzega napis, który wyrył na stole. Uderza go w głowę i wyprowadza. On ma wtedy tylko dwanaście lat. Zamyka go w zimnej piwnicy i rozkazuje przeprosić Boga. Na klęczkach. W innym wypadku przyśle po niego swoich zbirów. Pierun, Łycha, Francuz czy przewodzący im Kwiczoł lubowali się w gnębieniu młodszych wychowanków. Czasem sami z siebie, czasem na wyraźne polecenie Gwidony. Mali sadyści na smyczy starej, złośliwej i okrutnej baby. Tchórze.

Brudny poczuł, jak wzbiera w nim gniew. Zamknął powieki i uspokoił oddech, który wcześniej gwałtownie przyspieszył. Wtedy usłyszał kroki. Otworzył oczy. Pomiędzy stolikami w jego kierunku szły dwie postaci w habitach. Pomyślał, że to absolutnie irracjonalne przeżycie.

– To siostra Maria, o której wspominałam – przedstawiła towarzyszkę Augustyna.

– Szczęść Boże, panie komisarzu.

– Dobry wieczór. – Brudny uścisnął dłoń zakonnicy. – Czy moglibyśmy zostać sami? – zapytał matkę przełożoną.

– Oczywiście, już znikam.

Siostra Augustyna ukłoniła się i odeszła. Brudny i Maria zostali sami. W półmroku dostrzegł jej zdenerwowanie i nienaturalny błysk w oczach. Pamiętała go. On ją też.

– Od razu wiedziałam, że to nie… że to nie pan. – Maria chwyciła wiszący pomiędzy piersiami krucyfiks. – I przepraszam, bardzo przepraszam. To nigdy nie powinno się zdarzyć. To nie miało prawa się zdarzyć…

– A jednak się zdarzyło.

– Co wieczór modlę się do Boga, aby mi wybaczył. Ale co ja wtedy mogłam…?

Zakonnica oparła się o stół i Brudny musiał podtrzymać jej drugą rękę, aby nie upadła. Pomógł jej usiąść. Marię pamiętał jako dwudziestokilkuletnią siostrę, która trafiła do hieronimek, gdy on był jeszcze małym dzieckiem. Należała do jednej z nielicznych, które nie wpisywały się w surowy system wychowawczy stosowany przez Gwidonę. Maria potrafiła zagrać z nim w planszówkę, pomóc w lekcjach, czasem podrzucić coś do jedzenia, gdy matka przełożona zasądziła mu kolejną pokutę. Wiedziała jednak o tym, co dzieje się w murach sierocińca, i nic jej nie usprawiedliwiało.

– Nie przyszedłem tu, aby rozliczać panią za błędy z przeszłości. Chcę, aby opowiedziała mi pani o Gwidonie.

Maria podniosła wzrok na komisarza. Szare oczy zaszły mgłą, a z kącików oczu popłynęły łzy. Brudny wręczył jej chusteczkę, którą otarła policzki.

– Ależ Krzysztofie… – wydukała. – Przepraszam… – Nakryła drżącą dłonią jego rękę. – Panie komisarzu… Ja tylko… tak pana pamiętam… Tak się cieszę, że wyszedł pan na ludzi. Pan był taki… taki… samotny. Robiłam, co mogłam, aby panu…

– Pani Mario. Proszę się uspokoić. Jeszcze raz powtarzam, że nie przyszedłem pani rozliczać. Potrzebuję tylko informacji o Gwidonie.

– Ale co ja mogę jeszcze dodać, żeby nie zgrzeszyć? – Maria złożyła dłonie do modlitwy. – Pan Jezus potrafi wybaczać, ale…

– Chciałbym tylko, aby pani zastanowiła się nad ostatnimi miesiącami życia Gwidony. Czy zauważyła pani coś niepokojącego? Jakieś dziwne, nienaturalne zachowanie?

Zakonnica była roztrzęsiona. Zacisnęła swoją dłoń na dłoni Brudnego i spojrzała mu głęboko w oczy.

– Czy pan mi wybaczy? – zapytała przez łzy.

– To już przeszłość, pani Mario. Nie wracajmy do tego.

– Czy pan mi wybaczy? – powtórzyła rozpaczliwym tonem.

Brudny nigdy nie miał zamiaru wybaczyć tego, co spotkało go w sierocińcu hieronimek. Nikomu. Horror, jaki tu przeżył, wyrył w jego umyśle wyrwę niemożliwą do zasypania. Chciał zabrać rękę i powiedzieć to jasno, ale tym razem coś go powstrzymało. Wróciły obrazy z przeszłości. Na żadnym z nich nie mógł zwizualizować sobie Marii w złym świetle.

– Wybaczam – odparł po dłuższej chwili.

– Dziękuję. Dziękuję, Krzysztofie. – Zakonnica padła na kolana i zaczęła całować jego dłoń. Brudny poczuł się wyjątkowo niekomfortowo i posadził Marię z powrotem na krześle. Kobieta w końcu puściła jego rękę i spoglądając w górę, wyszeptała coś o Bogu, Jezusie i Maryi.

– Co ma mi zatem pani do powiedzenia?

Maria jeszcze przez kilkanaście sekund trwała w swojej modlitwie, po czym chwyciła swój krucyfiks. Jej pomarszczone palce zacisnęły się na ciemnym drewnie.

– Gwidona odeszła – wyszeptała. – Po co rozdrapywać rany?

– Proszę odpowiedzieć.

– No dobrze… dobrze… – Maria zamknęła oczy i odetchnęła głęboko, jakby właśnie doznała wyjątkowej ulgi. – Gwidona… – Na chwilę zawiesiła głos. – Gwidona miała wiele tajemnic. Nie mogło być inaczej, skoro zdołała przetrwać tu tyle lat i utrzymać wszystko w sekrecie. Gdy w końcówce lat dziewięćdziesiątych, mniej więcej kiedy pan powoli wchodził w dorosłość, zaczęto podejrzewać, że w placówce źle się dzieje, odpuściła i zaczęła zacierać ślady, ograniczać, a w końcu zrywać kontakty z… – Maria przez chwilę szukała odpowiedniego słowa – …wizytatorami.

– Pedofilami – poprawił ją Brudny.

– Tak, pedofilami. Przepraszam. To trzeba nazywać po imieniu. Proszę wybaczyć. To bardzo boli i…

– I co dalej?

– Podobno sprawą zainteresowały się media, a nawet policja, ale ostatecznie wszystko rozeszło się po kościach. Doszło do roszad. Część sióstr odesłano w inne miejsca. Miałyśmy spotkanie z biskupem, który nakazał nie poruszać więcej tego tematu.

– Biskup Albert?

– Tak. Był w tej kwestii bardzo stanowczy.

– Groził wam?

– Tak to można nazwać, choć nigdy nie ujął tego w tak bezpośredni sposób. W każdym razie dał do zrozumienia, że gdyby sprawa wyszła na jaw, odpowiemy wszystkie bez wyjątku. Bałyśmy się, więc siedziałyśmy cicho. Żadna z nas nie chciała trafić do więzienia.

– Jak wyglądały następne lata? Co robiła Gwidona?

– Następne lata były spokojniejsze. Tak jak mówiłam, matka przełożona trochę odpuściła. Wtedy zaczynały się te… wie pan… te nowoczesne czasy z internetem i telefonami komórkowymi. Pojawiły się możliwości wyjazdów, nawet zagranicznych, dla najbardziej uzdolnionych wychowanków.

– Skupmy się na Gwidonie. Musiała mieć jakieś miejsce, gdzie trzymała dokumenty.

– Nie wiem. Może. W swoim gabinecie? Ale po jej śmierci policja wszystko zabrała.

– Bardziej chodzi mi o dowody. Jestem przekonany, że trzymała coś w zanadrzu, na wypadek gdyby ktoś chciał ją pociągnąć do odpowiedzialności. Przecież przychodzili tu nie tylko zwykli księża, ale także biskupi, a sporadycznie nawet ludzie spoza stanu duchownego. To był biznes.

– Boże święty, nie wiem. – Maria rozłożyła ręce. – Matka przełożona nigdy nie wracała do tego tematu. Zaczęto szeptać dopiero niedawno, gdy w mieście wybuchła panika w związku z tymi okropnymi morderstwami, wie pan…

– Wiem. Co szeptano?

– Gdy upubliczniono wizerunek podejrzanego, kilka sióstr, w sumie ja też, zaczęło podejrzewać, że to może być ktoś wychowany w placówce. Ale nie, ja nie wierzyłam. Od początku byłam pewna, że pan nie jest w to zamieszany. Czułam to tu, o tu… – Maria przycisnęła dłoń do serca. – Pan miał w sobie naturalną dobroć, nawet jeśli pan na co dzień jej nie okazywał. Wiedziałam…

– Jak zareagowała Gwidona?

– Stała się nerwowa. Wszystkie to odczułyśmy.

– Czym to się objawiało?

– No… po prostu. Zrobiła się opryskliwa, poirytowana, chyba nawet zaczęła się bać. Ale odnośnie do tego… – Maria zmarszczyła brwi i zamyśliła się. – Podobnie zachowywała się, gdy wracała z tych cyklicznych wyjazdów.

– Jakich wyjazdów?

– Nie wiem, nigdy nikomu o tym nie opowiadała, w każdym razie na pewno nie mnie. Pamiętam tylko, że raz na dwa tygodnie bez słowa opuszczała placówkę. Najczęściej wieczorem i zwykle wracała ostatnim autobusem przed północą, gdy już wszyscy spali.

– Jeździła sama?

– Zawsze. Potem często do późna modliła się w kaplicy, a następnego dnia bywała bardzo rozdrażniona, niekiedy wściekła. Schodziłyśmy jej wtedy z drogi, bo z byle powodu wpadała w gniew.

– Jak długo to trwało?

– Oj, chyba z kilkanaście lat? Może więcej…

Brudny zamilkł. Wrócił do przeszłości. Pamiętał, że gdy był już na ostatniej prostej do opuszczenia sierocińca, Gwidona zaczęła zachowywać się dziwnie. Stała się podminowana, rozeźlona, poirytowana, bardzo łatwo wpadała w gniew. On miał już piętnaście czy szesnaście lat i nie ruszały go jej humory, ale młodsi wychowankowie często musieli odcierpieć swoje. Zwłaszcza we wtorki…

– Pamiętam to – przemówił po chwili.

– Czyli trwało to jeszcze dłużej. Będzie ponad dwadzieścia lat.

– I przez ten cały czas nic się nie zmieniło?

– Matka przełożona była bardzo… regularna. Miała wiele rytuałów, ale ten chyba przetrwał najdłużej. Do samego końca.

– Kiedy ostatnio wyjechała z placówki?

– Tydzień przed śmiercią? Tak, dokładnie, bo odeszła w następny wtorek.

– Czy zachowywała się tego dnia jakoś szczególnie dziwnie?

– W tamte dni cały czas była zestresowana. Teraz już wiemy dlaczego.

Brudny chciał zadać kolejne pytanie, ale poczuł wibrowanie telefonu w kieszeni spodni. Przeprosił rozmówczynię i wyciągnął komórkę. Dzwonił Czarnecki.

– Igor?

– Słucham. – Brudny wyczuł w tonie inspektora zdenerwowanie.

– Gdzie jesteś?

– U hieronimek. Coś się stało?

– Stało się. Mamy kolejnego trupa.

– Gdzie?

– Facet rzucił się przed chwilą pod pociąg z wiaduktu w Starym Kisielinie.

Brudny zamilkł. Jeszcze kilkadziesiąt minut temu tamtędy przejeżdżał, a tuż za mostem pomógł jednemu z kierowców wyciągnąć samochód z rowu. Na wiadukcie zapalił papierosa. Aż chciałoby się powiedzieć, że to przypadek, ale…

– Samobójca? – zapytał po krótkiej chwili.

– Wszystko na to wskazuje.

– Dobra. Zaraz tam będę. Tylko…

– …czy to może mieć jakiś związek z naszą sprawą? – dokończył za niego Czarnecki.

– No właśnie…

– W normalnej sytuacji rzekłbym, że nie.

– Ale?

– Ofiarą jest ksiądz.

Komisarz zamknął oczy. W takie zbiegi okoliczności nie wierzył. Ani on, ani nikt z grupy. Całkiem pechowo w takie zbiegi okoliczności nie wierzyły też wszystkie lokalne media, których wysłannicy już pędzili na złamanie karku.

Już wkrótce na miasto znów miał paść blady strach.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 18

Autobus linii „0” był prawie pusty, nie licząc młodej pary na samym przodzie i postawnego mężczyzny, który siedział dwa rzędy za nimi. Ksiądz Rafał Pelc obserwował go z niesmakiem. Pasażer wyglądał na jakieś czterdzieści lat, miał tłuste i niechlujnie zaczesane włosy do ramion i dziwną narośl na nosie. Natarczywie wlepiał wzrok w urodziwą nastolatkę, zupełnie ignorując fakt, że jej chłopak najwyraźniej czuł się z tym coraz gorzej. Był od niego większy, silniejszy i gdyby znaleźli się w miejscu, gdzie obowiązywałoby prawo dżungli, z pewnością skorzystałby z okazji i przemocą odebrał młodzianowi to, czego w tej chwili tak pożądał. Bo że pożądał, nie ulegało żadnej wątpliwości. Nawet nie próbował udawać, oblizując od czasu do czasu dolną wargę i puszczając dziewczynie obleśne całusy.

Ksiądz Pelc gardził przemocą, ale w tym wypadku chętnie złapałby faceta za kołnierz i wyrzucił na najbliższym przystanku. Kiedyś, gdy był mały, uwielbiał filmy z Jeanem-Claude’em Van Damme’em. Potrafił przeczekać cały dzień pod wypożyczalnią kaset wideo w oczekiwaniu na klienta, który właśnie oddawał jeden z jego ulubionych tytułów. Potem biegł do domu, aby obejrzeć najnowszy film z udziałem swojego idola, aby dzień później budzić się o świcie i biegać po ogrodzie w samych gatkach, tłuc w kupiony przez ojca worek i udawać, że potrafi medytować jak buddyjscy mnisi. Miał wtedy dziesięć lat i zawsze marzył, żeby w końcu postawić się kolegom, od których zawsze był niższy, chudszy i mniej wysportowany. Matka natura nigdy jednak nie wysłuchała jego próśb i choć z całych sił starał się poprawić swój wygląd, nie był w stanie oszukać genów, które odziedziczył po słabowitym ojcu i wiecznie chorującej matce. Pelc poddał się, gdy dostał kolejny łomot w ósmej klasie podstawówki, co gorsza od chłopaka z klasy piątej. Wstyd, jakiego się najadł, przelał czarę goryczy i Pelc rozumiał, że Van Damme’em już nigdy nie będzie, a szkolna „elita” to dla niego za wysokie progi. Postanowił, że w liceum nie będzie się już wygłupiał i udawał, że jest w stanie przebić szklany sufit. Postawił na naukę, bo ta przychodziła mu łatwo. Dużo czytał, zawsze odrabiał zadania domowe i często pomagał kolegom i koleżankom z klasy, także tym, którzy po cichu podśmiechiwali się z kujona i patrzyli na niego z wyższością. Szybko odkrył, że sprawia mu to przyjemność. Rówieśnicy zaczęli patrzeć na niego przychylniej, doceniać jego osobowość i nieprzeciętną inteligencję, mało tego, niektóre dziewczyny zaczęły dawać mu wyraźne znaki, że mogłyby być zainteresowane czymś więcej niż wspólną nauką po lekcjach czy doraźnym przepisywaniem zadań domowych przed dzwonkiem.

Pelc od zawsze miał dość niskie mniemanie o sobie i zaskoczyło go takie zainteresowanie ze strony płci przeciwnej. Zaczął się częściej masturbować, robił to kilka, a czasem nawet kilkanaście razy dziennie. Nałogowo oglądał filmy porno. Często wyobrażał sobie, że to samo będzie robić z jedną czy drugą koleżanką, a może nawet z dwiema. W końcu nadarzyła się okazja numer jeden, ale młody Pelc zawiódł na całej linii. Nie rozumiał, dlaczego pomimo namiętnych i gwałtownych pieszczot nie był w stanie osiągnąć wzwodu, i trochę się przestraszył. Agnieszka, bo tak miała na imię pierwsza kobieta, z którą nawiązał bliższy kontakt, nie dała mu drugiej szansy, ale prawdę zachowała dla siebie. Gosię poznał pół roku później, ale i ona nie potrafiła sprostać jego potrzebom. Miała cierpliwość i przez ponad pół godziny próbowała zaspokoić go oralnie, ale jego narząd zdawał się zupełnie niezainteresowany jej staraniami. Nieudane drugie podejście podłamało młodego Pelca, tym bardziej że Gosia postanowiła nie trzymać tego w tajemnicy i już wkrótce cała szkoła plotkowała, że Rafał to impotent albo pedał. Trzecie podejście zdarzyło się krótko po maturze, ale i tym razem Pelc nie stanął na wysokości zadania, a pijana Karolina jeszcze tej samej nocy rozpowiedziała wszystkim wokół, że Rafałowi nie staje. Obóz w górach skończył się dla Pelca, zanim na dobre się zaczął, a on po raz pierwszy zaczął poważnie myśleć o tym, aby zniknąć na zawsze. Kolejne dni spędził w samotności, rozważając, czy jest sens, aby żył. Nie rozumiał swojej przypadłości, bo nie czuł pociągu ani do mężczyzn, ani do dzieci, o co przez chwilę zaczął się podejrzewać, gdy uzmysłowił sobie, że na stronach porno najczęściej wyszukuje fraz „teen”, „anal” i „threesome”. Po wielogodzinnych rozmyślaniach postanowił, że da sobie ostatnią szansę i pójdzie na całość. W sieci odnalazł portal z ogłoszeniami prostytutek i wyselekcjonował to, co do tej pory najbardziej go fascynowało. Dwie nastoletnie, biseksualne dziewczyny, za dodatkową opłatą oferujące stosunek analny odnalazł dopiero w Poznaniu, ale nie zastanawiał się ani chwili dłużej. Wziął w garść całą odłożoną gotówkę i pojechał pociągiem do stolicy Wielkopolski. Hardcore’owy duecik też nie dał rady. Młodemu Rafałowi nawet nie drgnął, mimo że dziewczyny okazały się całkiem miłe, wyrozumiałe i przez opłaconą godzinę dawały z siebie wszystko.

Jeszcze tego samego wieczoru Pelc uchlał się tanią wódką i w pijackim widzie postanowił popełnić samobójstwo. W swoistej niedorzeczności przypomniał sobie, że przecież do tego czasu sporo nagrzeszył, udał się więc do kościoła, aby się wyspowiadać. Świątynia pomimo późnej pory była otwarta, w środku jednak nie zastał nikogo. Zaczął rozglądać się za księdzem, ale nie mógł go znaleźć, w związku z czym zaczął bełkotać coś pod ołtarzem. Swoim zachowaniem zdołał w końcu przyciągnąć kapelana, który widząc pijanego i zrozpaczonego człowieka, postanowił mu pomóc. Pelc był szczery jak nigdy w życiu i opowiedział wszystko, a młody ksiądz Kamil wysłuchał blisko dwugodzinnej spowiedzi. Rozumiał chłopaka doskonale i poprosił, aby ten przyszedł do niego następnego dnia. Pelc nie zabił się, bo akurat zaczął trzeźwieć, a poza tym zawsze był tchórzem. Poszedł jednak do tamtego kościoła, bo nie miał innego pomysłu, a gdy ksiądz Kamil zaproponował mu wyjście z sytuacji, Pelc doznał objawienia. Dwa dni później złożył papiery do seminarium.

Autobus zatrzymał się i drzwi rozsunęły się z sykiem. Ksiądz wstał i wysiadł, z ulgą przyjmując fakt, że ten nieprzyjemny typ poszedł w jego ślady. Niepokoiło go, że mógł pojechać z tą młodą parą aż do pętli. Po tym wszystkim, co ostatnio działo się w mieście, często nawiedzały go czarne myśli. Może gdyby wiedział o tym, że w nieodległym Starym Kisielinie rozczłonkowane ciało innego kapłana właśnie było chowane do czarnego worka, zmieniłby plany. Ale nie wiedział i planów nie zmienił. Nieświadom niczego poprawił kołnierz kurtki, podciągnął suwak pod szyję i pomyślał o matce.

Mróz trzymał mocno, a do tego sypał gęsty śnieg. Poczekał, aż autobus odjedzie, w przeciwieństwie do mężczyzny, który wyskoczył na ulicę i omal nie wpadł pod nadjeżdżający samochód. Pojazd ominął go o centymetry, wpadł w poślizg i zjechał na przeciwległy pas, ale po kilku sekundach kierowca zdołał opanować maszynę. Obie strony poczęstowały się niewybrednymi wiązankami, po czym samochód pojechał dalej, a mężczyzna przebiegł na drugą stronę ulicy i zniknął pomiędzy zamkniętymi budkami z kwiatami i zniczami. Zanim Pelc doszedł do przejścia dla pieszych, nieznajomy już zniknął.

Kierując się do grobu matki, Pelc starał się odrzucić ponure myśli. Zawsze był estetą i potrafił cieszyć się drobnymi przejawami piękna, zwłaszcza piękna natury. A ten wieczór zdawał się wręcz magiczny. Zima, która przyszła wcześniej niż w ostatnich latach, od pierwszych dni grudnia była sroga, ale piękna. Wszechobecna biel, gałęzie uginające się pod ciężarem białego puchu, skrzypienie lśniącego śniegu pod butami. Czyste, mroźne powietrze. I te niezwykłe, jakby wyjęte z bajki Disneya, płaty śniegu, które leniwie zaściełały cały boży świat.

Od śmierci matki minęły trzy lata, ale on wciąż bardzo tęsknił. Odwiedzał ją przynajmniej raz w tygodniu, siadał na ławeczce i przez godzinę żył wspomnieniami. Ona jedna go rozumiała i zawsze wspierała. Czasem zastanawiał się, dlaczego Bóg zdecydował się zabrać ją do swojego królestwa tak wcześnie, ale nigdy Go nie obwiniał. Nie śmiał. Pan miał swój plan, tak jak wobec każdego. Tak jak wobec niego. Nie było sensu walczyć z przeznaczeniem, nie było sensu opierać się woli Boga.

Uliczka pomiędzy mogiłami była zupełnie pokryta śniegiem, podobnie jak mijane płyty nagrobne. Oblepione świeżym puchem przypominały białe kurhany. Było w tym coś magicznego, niemal surrealistycznego. Jakby znajdował się w jakiejś starożytnej nekropolii w odległej, dzikiej i niedostępnej krainie, gdzie wciąż rządzą pradawne prawa natury, a nad spokojem zmarłych czuwają tajemne istoty.

Pelc przykucnął i miotełką oczyścił płytę nagrobną. Zdjął rękawiczki i wyciągnął z torby znicz. Odszukał w kieszeni zapałki. Gdy potarł jedną o draskę, a płomień rozświetlił mrok, przeszył go nieprzyjemny dreszcz. Zorientował się, że nie jest sam. Obejrzał się za siebie, ale nikogo nie dostrzegł. Przez chwilę nasłuchiwał, a z letargu wyrwało go silne pieczenie. Syknął z bólu i wyrzucił wypaloną zapałkę, po czym odruchowo włożył oparzony palec do ust. Usiadł na ławeczce i spróbował raz jeszcze. Znicz zapłonął.

Postawił go na płycie i ponownie rozejrzał się wokół siebie. Pomyślał, że jest przewrażliwiony. Z powrotem skierował wzrok na grób. Potarł i chuchnął w dłonie, po czym złożył je i – jak to miał w zwyczaju – rozmowę z matką rozpoczął od krótkiej modlitwy. Wtedy znów poczuł dyskomfort. Nie był sam.

Tym razem lęk nie pozwolił mu odwrócić głowy. Przez umysł przeleciała mu obleśna twarz mężczyzny z autobusu.

Skrzypienie śniegu za plecami. Ciepły strach rozlewający się po ciele. Wola Boga.

Obłok cuchnącej pary otulającej jego kark i policzki.

Gdy ksiądz umierał, nie był w stanie zrozumieć, dlaczego Bóg wezwał go do siebie, wysyłając po niego samego diabła.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 19

Brudny pojawił się na wiadukcie po niecałych dwudziestu minutach. Podróż minęła mu na rozmyślaniu o rozmowie z siostrą Marią, o Gwidonie i jej tajemnicach oraz potencjalnym powiązaniu z samobójstwem lokalnego księdza. Informacji wciąż było niewiele i nie mógł wykoncypować nic sensownego, zwłaszcza że nie zdążył zejść do podziemi sierocińca. Piwnice zawsze uchodziły wśród wychowanków za przedsionek piekła, z czym Brudny w pełni się zgadzał, bo spędził tam niejedną pokutną noc. Nikt jednak nie wiedział, co dokładnie kryją podziemia klasztoru, gdyż Gwidona dbała o to, aby stare mosiężne drzwi na końcu najdłuższego korytarza nigdy nie zostały otwarte w obecności któregokolwiek z wychowanków. Czasem, gdy pokutował w ciemności jednego z lochów, słyszał kroki matki przełożonej, brzęk kluczy, skrzypienie zawiasów, w końcu dziwne odgłosy wydobywające się z czeluści rozległych katakumb. A może to były tylko jego wyobrażenia? Koszmary przerażonego dziecięcego umysłu? Gdy dorósł, tak to sobie tłumaczył.

Teraz w końcu mógł się przekonać. Katakumby musiały jednak poczekać. Podobnie Oksana, która dzwoniła do niego już trzy razy, a on za każdym razem wciskał czerwoną słuchawkę i odpisywał, że oddzwoni. Najpierw „po południu”, potem „wkrótce”, a teraz „wieczorem”. Nie rozumiał kobiet, zwłaszcza nieodpartego dążenia do dyskusji o rzeczach nieistotnych i potrzeby wyrzucania z siebie tysięcy niepotrzebnych słów. Nawet Julka w tej kwestii nie odstawała od ogółu i momentami potrafiła go zmęczyć. Zadzwoniła do niego wkrótce po opuszczeniu sierocińca.

– Cześć, Igor.

– Cześć.

– Trochę się pokręciłam, popytałam, ale szału nie ma. Opowiem ci, jak wrócisz.

Brudny właśnie w takich momentach zastanawiał się, dlaczego kobiety muszą informować facetów o tak oczywistych rzeczach. Zrozumiałby, gdyby zadzwoniła z przełomowym oświadczeniem, a przynajmniej jakimś konkretem, który mógłby rzucić nowe światło na prowadzone śledztwo. Ale to?

– Mamy kolejnego trupa – oznajmił.

– O w mordę. Kto to?

– Ksiądz. Wszystko wskazuje na samobójstwo.

– Mam wziąć taksówkę?

– Nie musisz. Pewnie już go pozbierali. Właśnie tam jadę. To wiadukt kolejowy po drodze z sierocińca. Facet podobno rzucił się pod pociąg.

– Grubo. Teraz?

– Na to wygląda. Krótko po tym, jak tamtędy przejeżdżałem.

– Śmierdzi na kilometr.

– No.

– Chyba jednak przyjadę.

– Naprawdę nie musisz. Przejrzyj akta, które kazałem wysłać kuratorowi. Znasz hasło do mojej skrzynki.

– Dużo tego?

– Będziemy mieli co robić.

– Okej. Wzięłam ci ten pokój, co chciałeś. Kupić coś na wieczór?

– Mam jamesona. Muszę kończyć, bo właśnie dojeżdżam.

– Wezmę coś do jedzenia. Na razie.

– Cześć.

Brudny zaparkował przed policyjną blokadą kilkadziesiąt metrów od wiaduktu. Wysiadł z samochodu i po zaprezentowaniu odznaki pilnującemu taśmy posterunkowemu wszedł na zabezpieczony teren. Na miejscu znajdowało się kilkunastu policjantów. Pośród nich Czarnecki, który właśnie wychylał się za barierki i penetrował wzrokiem stojący na torach pociąg. Lokomotywa znajdowała się około dwustu metrów dalej. Tam też trwały gorączkowe prace, co było widać po rozstawionych reflektorach i tańczących w mroku lampkach czołowych, których używali technicy.

Drogę pokrywała co najmniej dziesięciocentymetrowa warstwa świeżo nawianego śniegu, który zaczynał pokrywać też wyżłobione przez samochody koleiny. Zaspy na poboczach, utworzone przez sporadycznie jeżdżące pługi, w niektórych miejscach przekraczały metr wysokości, na okolicznych polach pokrywa pewnie nie była wiele cieńsza. Wciąż sypało i według prognoz nic nie zapowiadało, że aura ma się zmienić. Brudny nałożył czapkę, postawił kołnierz i skierował się w stronę wiaduktu. Czarnecki dostrzegł go w momencie, gdy przypalał papierosa.

– Dobry wieczór, komisarzu – przywitał się w swoim stylu Czarnecki.

– Średnio dobry, inspektorze – odparł Brudny. – Jak to wygląda?

– Raczej samobójstwo. Ślady w śniegu są trochę przysypane, ale wciąż widoczne. Wygląda na to, że ofiara była sama.

– Zidentyfikowano już zwłoki?

– Nieoficjalnie, ale z dużą dozą prawdopodobieństwa możemy stwierdzić, że należą do proboszcza tutejszej parafii, niejakiego Zygmunta Widlarza.

– W jakim są stanie?

– Rozczłonkowane. Technicy wciąż szukają fragmentów wzdłuż torów. Na przodzie lokomotywy wyraźny ślad po uderzeniu. Sprawa wydaje się czysta.

– Nie w przypadku naszego śledztwa. – Brudny skierował spojrzenie na dodatkowo zamknięty i zabezpieczony teren po drugiej stronie jezdni przy zjeździe z wiaduktu. – Te ślady są moje.

– Jak to twoje?

– Jadąc do hieronimek, zatrzymałem się zaraz za mostem i pomogłem jakiemuś facetowi wydostać się z zaspy pomiędzy tamtymi drzewami. – Brudny skinął w kierunku wyraźnej wyrwy w śniegu pomiędzy dwoma słusznych rozmiarów bukami. – Zanim odjechałem, zapaliłem jeszcze w tym miejscu. – Jego wzrok znów spoczął na zabezpieczonym fragmencie przy barierkach po drugiej stronie jezdni.

– Gdybym nie był sobą, powiedziałbym, że przyciągasz kłopoty.

– Mam tak od zawsze.

– Łukasz. – Inspektor zaczepił kręcącego się obok starszego sierżanta Warszawskiego.

– Tak, szefie?

– Rozesłałeś ludzi po domach?

– Tak.

– A gdzie Jakub?

– Jeszcze chwilę temu widziałem go na dole przy pociągu. Rozmawiał z którymś z techników.

– Przekaż mu, aby zajął się mediami. Albo nie, zajmij się tym osobiście, proszę. Są za blisko i nie chcę, aby któremuś wpadło do głowy, żeby się tu zakraść.

Brudny zerknął nad ramieniem inspektora. Kilkadziesiąt metrów dalej, pomiędzy błyskającymi kogutami radiowozów, kłębiło się kilkanaście osób z mikrofonami i kamerami. Dziennikarskie hieny łaknęły kolejnej jatki.

– Co mam im powiedzieć?

– Poinformuj, że wszystko wskazuje na samobójstwo i że jutro rano wydamy oświadczenie w tej sprawie.

– Załatwione, szefie.

Warszawski obrócił się na pięcie i ruszył w dół ulicy. Brudny lubił tego faceta. Był konkretny i nie mówił więcej, niż należało. A gdy otrzymał polecenie, błyskawicznie zabierał się do pracy. Komisarz wziął w dłoń trochę śniegu i zgasił w niej papierosa, a niedopałek zawinął w chusteczkę. Odkaszlnął zalegającą flegmę, która również trafiła do zawiniątka, a następnie do kieszeni.

– Nic tu po mnie, Romek. Jakby co, dzwoń – oznajmił.

– Nie chcesz zobaczyć ciała?

– Nie.

– W sumie co tu oglądać – mruknął zgodnie Czarnecki. – Dowiedziałeś się czegoś u hieronimek?

– Jeszcze nie wiem. Może.

– Powiesz mi, gdy coś ustalisz… – Inspektor posłał Brudnemu dwuznaczne spojrzenie.

– Nie żartuj, Romek. Da radę tędy przejechać?

– Pozwoliłbym ci, ale nie chcę denerwować Anki. Wiesz, jaka jest.

– Wiem.

– Cofnij się jakieś pięćset metrów i skręć w prawo w kierunku Parku Naukowo-Technologicznego. Powstał tu kilka lat temu. Tamtędy dotrzesz do tej nowej drogi. Prowadzi do obwodnicy.

– Dzięki.

– Zanim pojedziesz. Odebrałem zeznania od świadków z tego obozowiska dla bezdomnych.

– Nie słychać euforii w twoim głosie…

– Większość z przesłuchanych nie wniosła do sprawy nic nowego. Z dwoma wyjątkami.

Brudny rzucił inspektorowi zaintrygowane spojrzenie. Czarnecki kontynuował:

– Ci Afgańczycy. Twierdzili, że coś widzieli.

– „Coś”? – Brudny mocno zaakcentował to słowo. – Dawaj, Romek. Takie podsycanie nie jest w twoim stylu.

– Brzmi idiotycznie, ale w świetle pozostałych zgłoszeń… Krótko – oni twierdzą, że widzieli niejakiego ghula.

– A co to ten ghul?

– Dżin. Istota z tych ichnich legend.

– Jak cię znam, Romek, to trudno mi uwierzyć, że…

– Według nich pożera ludzi i wygląda jak nasz wilkołak.

– Hmm… – Brudny chrząknął. – No to w takim razie będziemy szukać afgańskiego ghula o wyglądzie polskiego wilkołaka. Ale to jutro.

– Ta ironia też nie jest w twoim stylu, Igor. Po prostu chciałem, żebyś wiedział.

– Dzięki.

– Widzimy się jutro o dziewiątej.

– Na razie.

Brudny odwrócił się i poszedł do samochodu. Przez moment pomyślał, aby zadzwonić do Zawadzkiej i poprosić ją, aby pogrzebała w systemie na temat Widlarza, ale wycofał się z tego pomysłu. Miała co robić, a poza tym planował odwiedzić jeszcze jedno miejsce.

Nie spał od trzeciej nad ranem, był zmęczony i wcale nie miał ochoty jechać tam, gdzie planował. Nie zwykł robić rzeczy na pokaz albo dlatego, że wypada. I gdyby nie to, że przez prawie trzydzieści dziewięć lat żył w przeświadczeniu, że jest sam jak palec, pewnie olałby temat. Ale miesiąc temu dowiedział się, że ma brata, który pewnie słyszał już, że Brudny jest w mieście.

Uśmiechnął się na myśl, że zobaczy bratanicę. Gdy wsiadał do samochodu, nagle bardzo zapragnął usiąść z rodziną przy stole. Pomyślał, że przecież marzył o tym całe życie.

* * *

W tym samym czasie w lokalnym radiu redaktorka Kaminowicz poinformowała słuchaczy, że w Starym Kisielinie doszło do tragedii, gdyż proboszcz lokalnej parafii prawdopodobnie popełnił samobójstwo, rzucając się pod nadjeżdżający pociąg. Kiedy chwilę później podała jego imię i nazwisko, leżący na pryczy zielonogórskiego aresztu mężczyzna poczuł, jak zalewa go fala gorąca. Zamknął oczy i schował twarz w dłoniach. Przełknął ślinę. Przez następne kilka minut próbował uspokoić targające nim emocje i wszystko sobie przypomnieć. W końcu wstał, poprawił wygnieciony podkoszulek i zaczął walić pięścią w drzwi. Po dłuższej chwili w korytarzu aresztu rozległy się ciężkie kroki jednego ze strażników.

– Czego, Kwiczoł? – warknął Gargamel, gdy tylko odsunął zasuwę.

– Chcę rozmawiać z Czarneckim – oznajmił mężczyzna w celi.

– To, czego ty chcesz, Kwiczoł, gówno nas tu obchodzi.

– Powiedz, że mogę mu pomóc. Powiedz, że znałem Widlarza. I wszystkie jego grzechy.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 20

Komisarz Brudny zaparkował swojego patrola i wyłączył silnik. W oknie od kuchni widać było krzątającą się panią domu. Czuł się trochę nieswojo, bo nie przywykł do podobnych spotkań rodzinnych, poza tym nie był przygotowany – o tej porze wszystkie kwiaciarnie były już zamknięte. Szczęśliwie Żabki jeszcze nie, dlatego zatrzymał się po drodze przy jednej z nich i kupił białe wino i jakieś jajka niespodzianki dla bratanicy. Postanowił nie uprzedzać o przybyciu, aby nie zmuszać brata i jego małżonki do szeroko zakrojonych przygotowań na wizytę gościa. Pomyślał, że przyjedzie się przywitać, wypije lampkę wina i wróci do hotelu, zwłaszcza że czekało go jeszcze sporo pracy, a nie chciał zostawiać wszystkiego na głowie Julki.

Anna Trochan go dostrzegła. Przez krótką chwilę wpatrywała się w niego, a gdy dołączył do niej mąż, na ich twarzach wymalowały się szerokie uśmiechy. Brudny chwycił butelkę wina i słodycze dla bratanicy i wysiadł z samochodu. Otworzył bramkę w momencie, gdy w drzwiach stanął brat.

– Wiedziałem, że jesteś w mieście – rzekł Filip Trochan. Miał na sobie dżinsy i bordowy sweter i wyglądał na szczęśliwego ojca rodziny. Wyszedł na odśnieżony ganek, aby uściskać brata.

– Dobrze cię widzieć, brachu. – Brudny poklepał Filipa po plecach i poczuł, jak przeszywa go ciepły dreszcz. – Nie dzwoniłem, bo nie chciałem cię niepokoić i…

– Daj spokój, Igor. Wchodź, proszę.

Brudny otrzepał buty ze śniegu i niepewnie przekroczył próg. Nie lubił sytuacji, w których nie czuł się swobodnie, i zwykle takich unikał, ale już wcześniej zauważył, że pewnych rzeczy musi się po prostu nauczyć. Funkcjonowanie w rodzinnej strukturze było jedną z nich.

– Igor! – Anna Trochan rozłożyła ręce i mocno przytuliła komisarza. – Nawet nie wiesz, jak się cieszę, że przyjechałeś.

– Chciałem wpaść wcześniej, ale… – Brudny wręczył gospodyni wino i słodycze dla małej Lenki – …pewnie już słyszeliście, co się dzieje w mieście.

– Tak, ale… skąd wiedziałeś?

– Co masz na myśli? – Brudny powiesił płaszcz na wieszaku.

– Jajko z Zingsami. Lena uwielbia Zingsy.

Brudny spojrzał niepewnie na prezent, który kupił dla bratanicy. Nie miał pojęcia, o czym bratowa mówi.

– Dobra, nieważne, Igor. Trafiłeś w dziesiątkę. – Anna odwróciła się i krzyknęła w stronę schodów. – Lenka! Zejdź, proszę, wujek przyjechał.

Chwilę później Brudny ciepło przywitał się z bratanicą. Z zaskoczeniem spostrzegł, że gdy drobne rączki objęły go za szyję, oczy mu się zaszkliły. Z trudem opanował emocje. Nie był typem przytulasa i musiał dbać o swój wizerunek nawet w obecności brata, dlatego unikając kontaktu wzrokowego, zapytał o drogę do toalety. Gdy wyszedł, Filip wciąż czekał w korytarzu.

– Chodź, bracie. Opowiadaj, co u ciebie.

Brudny wszedł do salonu. Anna sprzątała w pośpiechu gazety ze stołu i przecierała blat. W kominku płonęły polana drewna, a w telewizji leciały wiadomości.

– Nie chciałbym wam przeszkadzać, bo już chyba trochę późno – rzekł, siadając na jednym z foteli.

– Słyszałeś go? – rzuciła Anna, chwytając się pod boki. – On nie chce przeszkadzać. Igor… – Pokręciła wymownie głową. – Lepiej powiedz, na co masz ochotę. Kawy czy czegoś mocniejszego?

– Może kieliszek wina. Więcej nie mogę, bo prowadzę.

– Możemy cię przenocować – zaproponował Trochan. – W domu jest dużo miejsca, a poza tym taka okazja nie zdarza się często.

– Dzięki, Filip, ale może innym razem. Mam jeszcze dużo pracy.

– Dobra, komisarzu. Ale obiecaj, że jak się ze wszystkim uporasz, to usiądziemy przy dobrej whisky.

– Masz to jak w banku.

Anna przygotowała kieliszki, a mąż nalał wina. Na stole pojawiło się też kilka przystawek w postaci serów, oliwek i orzeszków. Gospodyni tłumaczyła się, że nie była przygotowana, że bałagan, że to i tamto, ale Brudny skwitował wszystko uśmiechem. Lena wyjątkowo mogła zostać trochę dłużej, w związku z czym wyjaśniła wujkowi wszystkie zawiłości świata Zingsów – figurek przedstawiających rzeczy codziennego użytku w formie bohaterów i złoczyńców. Brudny dowiedział się, że Siekiera walczy z Drewnem, a Profesor K jest największym wrogiem Enigmy. I że on sam jest najlepszym wujkiem świata, bo w jednym z podarowanych jajek znajdowała się niezwykle rzadka, a co za tym idzie bardzo cenna Złota Gwiazda, która jest kapitanem jednej z zingsowych drużyn. Brudny głównie słuchał, również tego, o czym opowiadali Filip i Anna, których życie po wydarzeniach z jesieni również uległo dość poważnej zmianie. Brat zdołał już wrócić do pracy, a wyniki kliniki wystrzeliły. Żona jeszcze nie wznowiła praktyki i zastanawiała się czy nie poświęcić się rodzinie. Rozmawiali o wszystkim i o niczym, Brudny został niejako zmuszony do opowiedzenia o swojej relacji z Oksaną i życiu w „świetle fleszy”, w końcu stali się swego rodzaju celebrytami, a ich twarze znała niemal cała Polska. Po godzinie Brudny postanowił się pożegnać, ale Anna namówiła go jeszcze na kawę, został więc, a rozmowa ostatecznie zeszła na aktualną sytuację w mieście.

– I w związku z tym Czarnecki cię tu sprowadził? – dociekał Trochan.

– Zapytał, czy jestem zainteresowany. Zgodziłem się.

– I co o tym wszystkim myślisz?

– Trudno powiedzieć. Śmierć tej zakonnicy, obecność wilków, doniesienia o wilkołakach, teraz jeszcze samobójstwo tego księdza… Brzmi jak fabuła kiepskiego horroru, ale coś jest na rzeczy. Za dużo zbiegów okoliczności. Jestem przekonany, że cała ta afera musi mieć jakiś związek z Gwidoną i hieronimkami. Nie wiem jeszcze jaki, ale się dowiem.

– Gdy o tym słyszę… ech… – Trochan spuścił głowę.

– Daj spokój. To nie był nasz wybór.

– Często o tym myślę.

– To przeszłość.

– Nie dla mnie. Nic nie poradzę, że czuję się winny.

– Filip… – Brudny na chwilę zawiesił głos. Poczekał, aż znów złapie kontakt wzrokowy z bratem. – To nie czas na takie rozmowy, ale powiem krótko. Skup się na sobie i swojej rodzinie. A teraz wybacz, ale muszę wracać do pracy.

– Służba nie drużba, jak to mówią.

Brudny wstał i poklepał brata po ramieniu. Pożegnał się z Anną i po chwili stał już na ganku, wygrzebując z kieszeni płaszcza wymiętą paczkę papierosów. Gdy odjeżdżał, kątem oka dostrzegł, że oboje stoją przy oknie w kuchni i odprowadzają go wzrokiem. Pomachali mu, a on odwzajemnił gest. Zaraz też wyciągnął telefon i wybrał numer Oksany.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 21

Ogarniał go nieprzenikniony mrok.

Mężczyzna był wyczerpany, ale wiedział, że nie może się zatrzymać. Jej śmierć była blisko. Czuł to. Zwęszył ją. Bo śmierć też ma swoją woń. Odór zgnilizny stawał się coraz silniejszy. I to, co wydobywało się z jej trzewi. Coś nieuchwytnego, niezrozumiałego. Nie był w stanie tego pojąć, bo prawie nigdy nikt mu niczego nie tłumaczył. Od zawsze kierował się instynktem. Dziś instynkt mówił: „spiesz się”.

Las był cichy i spokojny. Wiatr niemal zupełnie ustał. Płaty śniegu wciąż leniwie opadały na dziurawy płaszcz mężczyzny, który wspiął się na wzniesienie i ominąwszy powalony pniak, zaczął się zsuwać po zboczu. W pewnym momencie nie utrzymał równowagi, upadł i stoczył się bezwładnie, raniąc sobie rękę o wystający konar. Warknął nerwowo. Nie dlatego, że poczuł ból, ale dlatego że spod pazuchy wypadły mu rzeczy, które niósł. Pozbierał je i ruszył w kierunku gęstego młodnika, który pozwalał skrócić drogę i zaoszczędzić czasu. Pochylił głowę, gdy wszedł pomiędzy drzewa. Jedną ręką torował sobie drogę. Kolejne gałęzie pękały z trzaskiem, który niósł się ponurym echem. Słyszał skrzypienie śniegu, chrypliwy oddech i coraz szybsze bicie własnego serca.

Jego wzrok nie był przyzwyczajony do ciemności. Nie rozumiał dlaczego. Wiedział tylko, że noc to noc. Czas drapieżców. Przyjmował świat taki, jaki był. Kiedyś ją o to zapytał, ale nie otrzymał satysfakcjonującej odpowiedzi. Mimo to lubił mrok. W mroku spędził większość swego życia. Mógł się ukryć. Albo zaczaić. W ciemności czuł się bezpiecznie.

Nagle instynkt kazał mu się zatrzymać. Poczuł lęk. Znał go doskonale. Jeden z najsilniejszych ludzkich odruchów, który od zarania dziejów pozwalał człowiekowi przetrwać w niesprzyjającym środowisku. Tak jak jemu. Od urodzenia aż do dzisiejszej nocy.

Uniósł głowę i wciągnął nosem mroźne powietrze. Nozdrza poruszyły się nieznacznie. Poczuł silny dreszcz, a włosy na jego ciele się zjeżyły. Sygnał ostrzegawczy. Już wiedział, że nie jest sam.

Wtedy usłyszał warknięcie. Spodziewał się go. Chwilę potem kolejne. I kolejne.

Wysoko na niebie chmury rozstąpiły się i w odbitym blasku księżyca dostrzegł kilkanaście par oczu. Drapieżcy go otoczyli. Zrozumiał, że tym razem to on stanie się ofiarą.

Zdał się na instynkt. Jak zawsze. Wyciągnął spod płaszcza jedną ze zdobyczy i rzucił w kierunku wygłodniałej zwierzyny. Drapieżcy nawet nie drgnęli. Nie poruszyła się ani jedna para oczu. Mężczyzna poczuł, jak zalewa go fala gorąca. Zrozumiał, że nie ma wyjścia. To nie był jego pierwszy raz. Powoli odłożył w śnieg resztę zdobyczy, wyjął zza paska nóż i przykucnął. Zdjął buty i oparł dłonie o zmrożony grunt. Jego zmysły wyostrzyły się do granic możliwości, mięśnie napięły, do żył chlusnęła adrenalina. Nie myślał, po prostu wykonywał to, co podpowiadał mu instynkt.

Usłyszał kolejne warknięcie. Było inne. Głębokie, dzikie, stare. Pierwotne niczym pradawne odgłosy matki natury. Jedne z błyszczących ślepi poruszyły się i nieznacznie zbliżyły. Mężczyzna zacisnął dłoń na rękojeści noża. I czekał.

Niespełna minutę później gęsty bór przeszył gardłowy skowyt. Niósł się ponurym echem, oznajmiając wszystkim mieszkańcom lasu ważną wieść.

Sfora miała nowego samca alfa.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 22

Droga do komendy okazała się prawdziwą mordęgą. Wciąż padał śnieg, a do tego nad ranem zerwał się silny wiatr, który tylko potęgował uczucie zimna. Auta stały w korkach, bo choć drogowcy uwijali się jak w ukropie, to w starciu z tak ostrym i niespodziewanym atakiem zimy byli bez szans.

Inspektor Czarnecki bezradnie przyglądał się kolejnym kierowcom, którzy utyskiwali na innych użytkowników drogi, nieporadne służby i bezlitosną matkę naturę. Zanim dotarł do Wrocławskiej, doliczył się czterech stłuczek i trzech porzuconych na poboczu pojazdów. Na ulicach Zielonej Góry panował kompletny chaos, sznury samochodów ciągnęły się nieprzerwanie niemal na każdej z głównych arterii miasta, wobec czego dwukrotnie przeleciała mu przez głowę myśl, która w innej sytuacji nigdy nie miałaby prawa zaistnieć. Odsunął ją jednak od siebie. To nie byłoby w porządku wobec pozostałych uczestników ruchu drogowego, aby wzywać patrol, który na sygnale utorowałby mu drogę do pracy.

Do swojego gabinetu wszedł prawie półtorej godziny po opuszczeniu domu, co było chyba absolutnym rekordem. Do spotkania zespołu wciąż jednak pozostawało jeszcze prawie pół godziny, w związku z czym mógł pozwolić sobie na kawę i poranną prasówkę. Na pierwszych stronach kolejnych gazet królowało wydarzenie z ostatniego wieczoru. „Samobójstwo księdza”, „Tragedia w Starym Kisielinie”, „Ksiądz ginie pod kołami pociągu” – krzykliwe tytuły aż biły po oczach, choć treść wydawała się stosunkowo uboga w fakty. Już nad ranem otrzymał sygnały, że media domagają się wyjaśnienia sytuacji, która z oczywistych przyczyn podejrzanie korelowała z niedawną śmiercią siostry Teresy. Ciężar poprowadzenia konferencji prasowej zrzucił jednak na podinspektora Zimnego, bo choć gardził wysługiwaniem się podwładnymi, tym razem po prostu nie miał czasu na zajmowanie się rzeczami, które uważał za nieistotne. Miał wystarczająco wiele pracy, także tej zaległej; dopiero gdy spotkał na schodach podkomisarza Rafalskiego, zorientował się, że wyleciała mu z głowy sprawa przesłuchania jednego ze świadków. „Łowca trolli” – jak przedstawił się mężczyzna twierdzący, że spotkał się oko w oko z wilkołakiem, po opuszczeniu izby wytrzeźwień został w całym tym zamieszaniu zwolniony i do tej pory nie było wiadomo, gdzie obecnie się znajduje.

Czarnecki nie wiązał z jego ewentualnymi zeznaniami wielkich nadziei, mimo to był na siebie zły, że umknął mu ten temat. Stworzenie przez Rafalskiego portretu pamięciowego mogło przecież dać kolejny impuls, nawet jeśli to, co opowiadał ten bezdomny, wydawało się kompletną bzdurą.

Bzdura. Całe to śledztwo brzmiało jak jedna wielka bzdura. Wilki, odciski bosych stóp w miejscu zbrodni, ludzkie włosy w trzewiach ofiary, afgańscy świadkowie opowiadający o potworach jedzących zwłoki. Wilkołak…

Ten ostatni drażnił go najbardziej, ale z każdą kolejną godziną przyzwyczajał się do niego. Siedząc w fotelu i popijając kawę, zdał sobie sprawę, że w pewien absurdalny sposób bierze taką możliwość pod uwagę. Brzmiało to niedorzecznie, ale ciąg zdarzeń, zeznania kolejnych świadków i fakty sugerujące kanibalistyczne skłonności sprawcy nie pozwalały ignorować takiej hipotezy. Oczywiście nie w dosłownym znaczeniu, wiadomo, że wilkołaki były jedynie kulturowym wymysłem złaknionej legend społeczności. Kanibale jednak już nie. Oni istnieli, o czym śledczy na całym świecie już nieraz się przekonali. Żyli wśród lokalnych społeczności, chodzili do kościoła, sąsiadom mówili „dzień dobry” i mierzwili czupryny ich pociechom, gdy te mijały ich na drodze. A w nocy ruszali na łowy.

Czarnecki przełożył kolejną stronę gazety. Znajdował się na niej komentarz jednego z szanowanych redaktorów, który prześmiewczo odnosił się do tego właśnie problemu. Z grubsza rzecz biorąc, zadrwił z poruszonego w mieście tematu wilkołactwa, co Czarnecki przyjął z pewną dozą zadowolenia. Wtedy też, po chwili zastanowienia, zdał sobie sprawę, że tylko dlatego akceptuje krążące na obrzeżach śledztwa słowo „wilkołak”. Wilkołak brzmiał groteskowo i w rozmówcy wzbudzał co najwyżej politowanie. Kanibal wywoływał zupełnie inną reakcję. Kanibal wzbudzał strach. Kanibal przerażał. Kanibal siał grozę i popłoch i miał moc, aby w jednej chwili doprowadzić miasto do histerii, przy której ta wywołana przez Rzeźnika z Nietkowa jawiła się co najwyżej jako straszna bajka na dobranoc.

Gdy tylko o tym pomyślał, rozległo się pukanie. Inspektor odłożył gazetę, poprawił okulary i krawat, po czym poinformował, że drzwi są otwarte. Komisarz Brudny i podkomisarz Zawadzka wyglądali na wyraźnie niewyspanych. Oboje mieli podkrążone, przekrwione oczy i roztaczali nieprzyjemną woń dymu papierosowego.

Czarnecki przywitał się, po czym zajął się przygotowywaniem kawy.

– Jakieś nowe informacje o tym samobójcy? – zapytał Brudny, gdy usiadł przy stole.

– Nic konkretnego – odparł inspektor. – Na razie zbieramy zeznania parafian. Z tego, co mi wiadomo, Widlarz niczym specjalnym się nie wyróżniał. Ludzie mieli o nim dobre zdanie.

– Jak o nich wszystkich – burknęła Zawadzka.

– Cóż… – Czarnecki chciał coś dodać, ale ostatecznie zmienił zdanie. – Dla ciebie białą, jeśli mnie pamięć nie myli?

– Poproszę.

– Długo wczoraj pracowaliście?

– Do czwartej. Mamy pierwsze wnioski, ale jeszcze za wcześnie, aby o tym mówić. Ludzie Anki pracują przy tej pogodzie? – Brudny zmienił temat i wymownie zerknął przez okno.

– Dałem jej wolną rękę, ale w tych warunkach… – Czarnecki odsłonił firankę i popatrzył na zamieć. – Wątpię. Przy takiej aurze nawet gdyby miała do wykorzystania setkę ludzi, to pewnie niewiele mogliby zdziałać.

– Na kaprysy matki natury nie mamy wpływu.

– Otóż to.

Czarnecki zalał wrzątkiem obie szklanki, wyciągnął z lodówki śmietankę i postawił naczynia na stole. Zdążyli wymienić jeszcze kilka zdań, gdy ponownie rozległo się pukanie i po chwili do pokoju weszła prokurator Winnicka. Przywitała się i – odmawiając kawy – usiadła obok Brudnego. Zanim wyłożyła z teczki dokumenty, w gabinecie pojawili się kolejni członkowie grupy. Czarnecki z zadowoleniem zauważył, że pomimo fatalnych warunków na ulicach nikt się nie spóźnił.

Zaczął od przypomnienia wydarzeń ze Starego Kisielina, z wyraźnym zaznaczeniem, że w chwili obecnej chciałby, aby wszyscy skupili się na głównym wątku śledztwa, czyli śmierci siostry Teresy. Pierwsza głos zabrała Anna Borucka. To właśnie wyniki z laboratorium były tymi, które w obecnej sytuacji należały do najbardziej pożądanych.

– Dobra wiadomość jest taka, że jesteśmy na tropie – zaczęła. – Ślady na miejscu zbrodni i te przy porzuconych zwłokach należą do tej samej osoby, co tylko potwierdza hipotezę, że mamy do czynienia z morderstwem. Próbki DNA nie pozostawiają cienia wątpliwości, poczynając od śliny, przez włosy, po skórę pod paznokciami ofiary. Zabójcą jest młody biały mężczyzna w wieku pomiędzy dwadzieścia a trzydzieści lat, raczej wysoki, silny, choć mający jakąś wadę postawy. Włosy ciemne, rozmiar buta czterdzieści pięć, mocny, choć zaniedbany zgryz.

– Co znaczy mocny i zaniedbany zgryz? – zapytał Brudny.

– Odlew szczęki, jaki stworzyliśmy na bazie śladów po zębach, jest stosunkowo rzadki w dzisiejszych czasach. – Borucka wyciągnęła na dowód biały fragment gipsu. – Każdy protetyk powiedziałby, że jego właściciel nigdy nie był u dentysty.

Gipsowa forma wędrowała z ręki do ręki. Owszem, zęby były krzywe i rosły pod różnymi kątami, ale odlew na nikim nie zrobił większego wrażenia.

– W dzisiejszych czasach wciąż wielu mężczyzn jest z dentystą na bakier – podsumowała Winnicka. Nikt nie oponował i w gruncie rzeczy większość podzielała jej zdanie, choć Czarneckiemu nie spodobał się lekceważący ton pani prokurator.

– Owszem. – Borucka postanowiła nie ciągnąć tematu. – Pytałeś, dlaczego mocny? – zwróciła się do Brudnego. – Ludzkie zęby nie są przystosowane do rozłupywania kości, a ten facet wgryzał się w nie, jakby żywił się tak na co dzień. Ślady na kościach tamtej ręki również należą do sprawcy mordu na siostrze Teresie.

Przez pomieszczenie przemknął cichy szmer.

– Czyli oficjalnie mamy w mieście kanibala – zauważył z pełną powagą podinspektor Zimny.

– I drugą ofiarę – dodała Zawadzka.

– Wszystko na to wskazuje – potwierdziła Borucka. – Ślady nie pozostawiają złudzeń, że sprawca nie tylko zamordował siostrę Teresę, ale także rozszarpał jej trzewia i częściowo pożarł jej narządy wewnętrzne. Właśnie w jamie brzusznej jest najwięcej DNA sprawcy.

– Jaka jest szansa, że potencjalna druga ofiara jeszcze żyje? – rzucił w eter Czarnecki.

– Mała. Moim zdaniem jest już martwa – odparła psycholog policyjny Elżbieta Pałka.

Przez dłuższą chwilę wszyscy trwali w milczeniu, próbując przetrawić nowe fakty. Nawet jeśli większość przybyłych na spotkanie spodziewała się takiego rozwoju sytuacji, to ostateczne potwierdzenie z laboratorium zabrzmiało co najmniej bardzo ponuro.

– Jak w takim razie brzmi ta zła wiadomość? – przerwał ciszę Brudny.

– Nie chciałam, żeby tak to zabrzmiało… – Borucka wysiliła się na uśmiech. – W każdym razie DNA sprawcy nie figuruje w systemie i na pewno nie należy do żadnego z bezdomnych mieszkających przy wysypisku śmieci.

– Z jednej strony zła, z drugiej dobra – żachnął się Zimny. – W końcu będziemy mogli ich zwolnić do… ach…

Wszyscy pracownicy komendy wiedzieli, jakim utrudnieniem jest obecność w budynku trzydziestu ośmiu bezdomnych. Na każdym rogu korytarza można było usłyszeć, że komenda miejska to nie chlew i miejsce dla brudasów. Rzadko który funkcjonariusz pochylił się nad losem tych biednych ludzi i przyniósł herbatę lub poczęstował kanapką, co swoją drogą napawało inspektora rozgoryczeniem, czasem wręcz odrazą. Z trudem akceptował znieczulicę kolegów po fachu, zwłaszcza nieopierzonych posterunkowych, którzy z każdym kolejnym rocznikiem zdawali się prezentować postawę coraz bardziej roszczeniową i nielicującą ze składaną przysięgą i wykonywanym zawodem. Sam komendant też ostatnio nie dawał najlepszego przykładu. Na żadną z tych rzeczy Czarnecki nie mógł jednak wiele poradzić, dlatego niefortunną uwagę Zimnego pominął milczeniem.

– Elu? – Inspektor ponownie zwrócił się do Pałki. – Mogłabyś przybliżyć nam profil sprawcy?

Rudowłosa profilerka siedziała pomiędzy Zawadzką i starszym sierżantem Warszawskim. Od początku spotkania notowała coś na kartce papieru, od czasu do czasu poprawiając mimowolnie opadający kosmyk.

– Zacznę od tego, że jeszcze nigdy nie spotkałam się z takim przypadkiem. – Pałka obrzuciła spojrzeniem członków grupy. – Zaryzykowałabym twierdzenie, że w ostatnich kilkudziesięciu latach podobne morderstwo nie zostało zanotowane nigdzie na świecie. A przynajmniej w krajach cywilizowanych. Ktoś z was pamięta ostatniego kanibala?

– Andriej Czikatiło? – zaryzykował Zimny.

– Tak. On był ostatnim seryjnym mordercą kanibalem. Wyrok wykonano czternastego lutego tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego czwartego roku.

– Dość dawno.

– Ostatnią ofiarę zamordował cztery lata wcześniej, zatem trzydzieści lat temu. To naprawdę dużo czasu. Ale dlaczego o tym mówię… – Pałka poprawiła okulary i założyła niesforny kosmyk za ucho. – Nie odnotowano podobnych przypadków z dość prostego powodu. Od momentu gdy śledczy otrzymali nową broń w postaci badań DNA, a także innych oraz wszechobecnego monitoringu, tego rodzaju morderca jest praktycznie wyłapywany w ciągu kilku dni, zanim na dobre stanie się seryjniakiem. A nasz sprawca jest absolutnie wyjątkowy i przejawia wszystkie cechy osobowości psychotycznej.

– Typ niezorganizowany – wtrąciła Zawadzka.

– Powiedziałabym, że skrajnie niezorganizowany. Nie mam zamiaru nikogo poddawać dodatkowej presji, ale przy tylu pozostawionych śladach w normalnych warunkach powinien już siedzieć w areszcie.

– Coś sugerujesz? – spytał Zimny.

– Może to brzmi kiepsko, ale taka jest prawda. Zdaję sobie jednak sprawę z naszych obecnych możliwości.

– To dobrze, bo w lesie nie ma monitoringu, psy są bezużyteczne, a tysiące hektarów lasu są pokryte metrową warstwą śniegu. My natomiast mamy dwudziestu ludzi i…

– Wszyscy to wiemy, Grzegorz. – Do rozmowy wtrącił się Czarnecki. – Owszem, aura nam nie sprzyja, okoliczności również, dlatego musimy pracować jeszcze ciężej. Zakładam jednak, że Ela jeszcze nie skończyła…

Pałka rzuciła Czarneckiemu wymowne spojrzenie. Nie miała zamiaru podważać kompetencji, a tym bardziej obrażać nikogo z członków zespołu, ale pragnęła podkreślić skrajnie psychotyczną osobowość sprawcy. I fakt, że według wszelkich prognoz morderca nie poprzestanie na jednej ofierze, mało tego, niedługo przyjdzie czas na kolejną.

– Zatem jak wspomniałam, nasz człowiek to morderca niezorganizowany. Najpewniej stosunkowo młody, poniżej trzydziestki, stanu wolnego, o niskim ilorazie inteligencji, prawdopodobnie poniżej średniej. Ofiary dobiera przypadkowo. Pochodzi z niższej warstwy społecznej, został wychowany przez matkę, ojca nie miał. A jeśli już, to ten w ogóle się nim nie interesował. Wychowywany w surowej dyscyplinie. Raczej nie pracuje, jeśli jednak jest gdzieś zatrudniony, to wykonuje nieskomplikowane zadania, w których kontakty społeczne są ograniczone. Powinniśmy szukać stróżów, wszelkich pomocników murarzy czy magazynierów. Mógł być notowany za kradzieże, żebractwo lub ekshibicjonizm. Zapewne nie ma samochodu, co potwierdzają pozostawione ślady. To natomiast oznacza, że porusza się pieszo, wobec czego najpewniej mieszka w pobliżu miejsca zbrodni.

– W jakim promieniu? – zapytał Zimny.

– Myślę, że nie więcej niż dziesięć, góra piętnaście kilometrów.

– Czyli całe miasto i okoliczne wsie.

– Raczej te drugie. To samotnik. Wysoki, szczupły, zaniedbany, jak wykazały próbki zbadane w laboratorium, nosi brodę, może mieć też długie włosy. Zapewne cierpi na dolegliwości wpływające na wygląd zewnętrzny. Z tego powodu woli nie pokazywać się publicznie. Typ aspołeczny.

– Świadkowie wspominali, że ma coś w rodzaju garbu.

– Z pewnością jakąś wadę postawy – wtrąciła Borucka. – Ale garb rzecz jasna pasuje.

– Morderca prowadzi nocny tryb życia. Zdarza mu się odwiedzać cmentarze. Nie wybiera ofiar logicznie, więc możemy być przygotowani, że kolejną może zostać praktycznie każdy. Nie ma własnych, stałych narzędzi zbrodni. Nie martwi się śladami daktyloskopijnymi oraz żadnymi innymi. Zazwyczaj nie jest w stanie odbyć stosunku z ofiarą, choć zdarzają się przypadki, że robi to z martwą lub całkowicie nieprzytomną. Działa impulsywnie i jest niezdolny do rezygnacji z zaspokojenia swoich popędów. Często pastwi się nad zwłokami, przejawia skłonności kanibalistyczne.

– Wypisz wymaluj nasz człowiek – rzucił Krzywicki. – Od początku czułem, że będzie ostro.

– Czym się kieruje, mordując swoje ofiary? – zapytał Czarnecki.

– Taki typ zwykle nie panuje nad emocjami. W naszym modelowym wręcz przypadku nie mam wątpliwości, że kieruje się gniewem. Poziom bestialstwa najczęściej jest wprost proporcjonalny do skali wzburzenia. Wyniki sekcji i laboratoryjne wyraźnie wskazują, że ciął ofiarę, gdzie popadnie, aby finalnie dosłownie rozszarpać ją na strzępy.

– I częściowo pożreć… – dorzuciła Zawadzka.

– Tak. Kanibalizm jest ostateczną i najwyższą formą ukarania i zbezczeszczenia ofiary. Zwłaszcza gdy sprawca pożera ją jeszcze za życia.

– Chryste… – jęknęła Winnicka.

– Tym człowiekiem rządzi niewyobrażalny gniew. I to jest słowo klucz. – Pałka podniosła kartkę, na której odręcznie napisała drukowanymi literami słowo GNIEW, dodatkowo jeszcze kilkakrotnie je podkreślając. – Gniew, złość, wściekłość, niemożliwe do opanowania. One go nakręcają do działania.

– Jak mordercę z Nietkowa?

– W pewnym sensie tak. Można użyć takiego porównania. Ale w tym człowieku jest coś jeszcze. Tak gwałtowny wybuch musi mieć wyjątkową przyczynę. W życiu sprawcy musiało wydarzyć się coś strasznego właśnie teraz, w ciągu kilku ostatnich dni, może tygodni. Coś, co obudziło w nim bestię.

– Albo bestia w końcu została spuszczona ze smyczy… – wszedł jej w słowo Brudny.

– Albo tak. – Pałka przyznała komisarzowi rację. – Dlatego po pierwsze sugeruję sprawdzić w systemie wszystkie podejrzane zgłoszenia i aresztowania, a po drugie zwolnienia z więzień i szpitali psychiatrycznych w całym kraju z ostatnich sześciu miesięcy.

– To trochę zajmie – oznajmiła Winnicka.

– Właśnie dlatego sugerowałabym zacząć już teraz.

– Kiedy znów zabije? – zapytał Czarnecki.

– Może to zrobić w każdej chwili. Niezorganizowani nie planują, oni poddają się emocjom i działają, a tym człowiekiem rządzi potężny gniew. Uważam, że nie mamy wiele czasu.

– Niestety… – wtrącił Warszawski, zerkając na wyświetlacz swojego smartfona. – Czas właśnie się skończył.

Czarnecki rzucił sierżantowi pytające spojrzenie.

– Mamy kolejnego trupa – dodał nieco speszony faktem, że nagle spojrzenia wszystkich spoczęły na nim.

– Gdzie? – Czarnecki z trudem zachował spokój.

– Na cmentarzu.

– Kim jest ofiara? – To pytanie inspektor zadał już z duszą na ramieniu.

– To ksiądz.

Czarnecki zamknął oczy i po raz pierwszy od miesięcy osobiście skalał język soczystym „kurwa mać”. Nie powiedział tego na głos. Wyręczyli go pozostali. Chwilę później wszyscy członkowie grupy wstali z krzeseł i pospieszyli do samochodów.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 23

Na miejscu zbrodni Brudny nie spędził więcej czasu, niż to było konieczne. Nie dlatego, że był wrażliwcem i z trudem przychodziło mu oglądanie zmasakrowanych i zdefragmentowanych zwłok. Śmierć kolejnego duchownego ostatecznie przechyliła szalę i tylko utwierdził się w przekonaniu, że wszystko, co dzieje się w mieście, ma swoje źródło w sierocińcu hieronimek.

– Myślisz, że zrobił to któryś z wychowanków? – zagaił Czarnecki, przytrzymując kołnierz kurtki i chroniąc się przed zacinającym śniegiem.

– Nie wiem. W tych murach łatwo było skrzywić dzieciakowi psychikę. Ale jeśli nawet, to dlaczego właśnie teraz?

– Po ostatnim śledztwie o placówce stało się głośno w całym kraju. Może to było impulsem?

– Może…

Brudny po raz ostatni spojrzał na zmasakrowany korpus. Zmrożone szczątki leżały na płycie nagrobnej, wciąż częściowo przysypane śniegiem. Ofiara była pozbawiona głowy, rąk i prawej nogi, a w jamie brzusznej zionęła krwawa dziura. Kilku techników – tocząc nieustanną walkę z zamiecią – odkrywało kolejne ślady po rzezi, do której doszło tu kilka, może kilkanaście godzin temu. W woreczkach foliowych wylądowały już włosy, fragmenty materiału, guziki od sutanny i cała masa innych, potencjalnie istotnych dowodów w śledztwie. Wszystko wokół było czerwone od krwi, która kontrastowała z bielą śniegu, nadając miejscu zbrodni jeszcze bardziej złowieszczy charakter.

Komisarz nic już więcej nie powiedział. Przez kilka chwil stał ze spojrzeniem wbitym w zwłoki, po czym sięgnął do kieszeni płaszcza i wyjął niewielki pęk kluczy, który otrzymał od siostry Augustyny. Podrzucił go i chwycił w garść, po czym bez słowa ruszył w kierunku zaparkowanego pod cmentarzem patrola.

W drodze do Zaboru próbował poukładać myśli, ale przychodziło mu to z wielkim trudem. To działo się za szybko. Śmierć goniła śmierć. Kolejne dowody i zeznania świadków przysłaniały te zebrane zaledwie kilka czy kilkanaście godzin wcześniej, w pewien sposób dewaluując ich znaczenie dla śledztwa. W takim tempie każdą sprawę prowadziło się niezwykle trudno, prowadzący dodatkowo musiał walczyć z ciążącą presją, gdyż morderca był skrajnie nieprzewidywalny i mógł zaatakować w każdej chwili. Do tego dochodziła kwestia mediów, które z pewnością już wywęszyły temat i wkrótce rzucą się na Czarneckiego jak sępy na padlinę. Rozdmuchana sprawa oznaczała dodatkową presję z Warszawy, a z dużą dozą prawdopodobieństwa można było założyć, że tak bestialskie wyczyny mordercy nie umkną też uwadze dzienników z państw ościennych. Zwłaszcza że Zielona Góra zasłynęła już w Europie niewiele ponad miesiąc temu.

Brudny wzdrygnął się na samą myśl. Nie lubił tego określenia. Nigdy wcześniej nie angażował się osobiście w prowadzone śledztwa, ale tamto siłą rzeczy wryło się w jego pamięć i pozostawiło piętno, którego nie dało się wymazać ot tak.

Odsunął te myśli. Musiał skupić się na zadaniu, bo dzięki temu mógł uciec od wszystkich problemów, z którymi musiał mierzyć się Czarnecki. Owszem, brał udział w śledztwie, był członkiem zawiązanej przez inspektora grupy dochodzeniowo-śledczej, ale jego rola była nieco inna. Miał odnaleźć bądź ewentualnie wykluczyć zależności pomiędzy śmiercią siostry Teresy (teraz także już samobójstwa księdza Widlarza i kolejnej, wciąż jeszcze niezidentyfikowanej ofiary) a sierocińcem hieronimek, w związku z czym nie musiał się bezpośrednio angażować w czynności stricte operacyjne. Teraz jednak, biorąc pod uwagę wszystkie poszlaki, uwaga Czarneckiego z pewnością skoncentruje się na sierocińcu, czym inspektor dał wyraz w czasie ostatniej rozmowy. I rzeczywiście – założenie, że kolejne zgony duchownych nie mają żadnego powiązania z placówką w Zaborze, byłoby skrajną niekompetencją. Dlatego Brudny musiał działać szybko, póki na głowę nie zwalą mu się wszyscy decydenci tego świata od komendanta po prokuratora generalnego. I media, które prędzej czy później też zwęszą temat i będą deptać mu po piętach.

Brudny zaparkował w cichej uliczce przy parku, kilkadziesiąt metrów od bramy placówki. Upewniwszy się, że nikogo nie ma w pobliżu, szybkim krokiem podszedł do bramy. Siostra Augustyna najwyraźniej spodziewała się go, bo nie musiał długo czekać. Przemknął przez dziedziniec i po chwili już był w środku.

– Szczęść Boże, komisarzu – przywitała się matka przełożona. W jej tonie próżno było szukać oznak optymizmu. Z pewnością wiedziała już o samobójstwie Widlarza, ale najwyraźniej jeszcze nie dotarły do niej informacje o morderstwie na cmentarzu. Brudny uznał, że nie będzie przekazywał kolejnych ponurych wieści.

– Dzień dobry – mruknął.

– Bardzo dziś zimno. Ma pan ochotę na kawę lub herbatę?

– Dziękuję. Nie tym razem – odparł. – Jeśli pani pozwoli, od razu zejdę do piwnic. Sam – dodał stanowczo.

– Oczywiście, choć miałam nadzieję, że usłyszę od pana coś na temat… – Augustyna spuściła głowę i przytknęła dłoń do piersi. – Boże jedyny… Wszyscy mówią o tej tragedii na wiadukcie i…

– Przykro mi. Tajemnica śledztwa.

– Nie poznałam osobiście księdza Widlarza, wieczny odpoczynek racz mu dać Panie, ale…

– Przepraszam, obowiązki. – Brudny wyciągnął pęk kluczy i skinąwszy nieznacznie głową, bez słowa się oddalił.

Jechał tu z twardym postanowieniem, że nie będzie wracał do przeszłości, ale gdy tylko stanął na skraju schodów wiodących do podziemi klasztoru, poczuł ucisk w żołądku. Oczami wyobraźni ujrzał wściekłe oblicze siostry Gwidony, która trzymając go za ucho, prowadziła w mrok piwnic.

– Tępy gówniarzu – syczała. – Komunię wyplułeś? Pana Jezusa? Nie wstyd ci?

– To nie ja! To nie ja! – bronił się mały Krzyś.

– Ty czy nie ty, pokuta się należy. A na pewno nie zaszkodzi takiemu małemu grzesznikowi jak ty.

– Ale to Pierun i Kwiczoł wypluli, a na mnie zrzucili winę. Przysięgam na Boga!

– I jeszcze wzywasz imię Pana nadaremno! Już ja ci pokażę ty mały, nędzny diabelski pomiocie!

Wzdrygnął się na wspomnienie wykrzywionej w gniewie twarzy Gwidony. Od kiedy pamiętał, wydawała mu się stara, brzydka i pomarszczona. Miała blisko osadzone małe oczy, haczykowaty nos i wielkie usta, przez co gdy rozwierała je w krzyku, przypominała miotającą zaklęcia wiedźmę. Zawsze z dyscypliną w ręku, której nie wahała się użyć wobec nawet kilkuletnich dzieci.

Brudny zszedł piętro niżej i włączył światło. Jarzeniówka syknęła i kilkakrotnie zamigotała na żółtawo, po czym niespodziewanie zgasła. Nigdy nie był przesądny, ale teraz złapał się na tym, że właśnie o czymś takim pomyślał. Nie najlepszy znak nie był jednak w stanie odwieść go od podjętej decyzji, dlatego wyciągnął z kieszeni płaszcza małą latarkę i włączywszy ją, ruszył do najniższych kondygnacji.

Zauważył, że zrobiło się chłodniej i wilgotniej. Gdzieś z rury kapała woda, a ceglane ściany pokrywał grzyb. Trzy piętra pod ziemią zapanowała już niemal całkowita cisza, a odgłosy biegających i dokazujących na górze wychowanków placówki zastąpiło truchtanie wszędobylskich szczurzych łapek. Brudny namierzył na ścianie kolejny włącznik, ale ten nie działał. Nie zastanawiając się dłużej, poświecił w szeroki korytarz, wzdłuż którego znajdowały się niewielkie pomieszczenia. To głównie w nich Gwidona umieszczała niesfornych – w swoim mniemaniu oczywiście – wychowanków na czas pokuty. Zwykle ze świeczką, Pismem Świętym, kocem i wiaderkiem na fekalia, czasem bez jedzenia, gdy uznała, że przewinienie wymaga przymusowej głodówki.

Brudny otworzył jedne z drzwi. Zawiasy zaskrzypiały i jego oczom ukazała się malutka piwniczka. Wydała mu się jeszcze mniejsza niż kiedyś. Miała nie więcej niż sześć metrów kwadratowych i w dzisiejszych czasach nie spełniałaby nawet warunków izolatki dla więźniów. Komisarz omiótł wnętrze światłem latarki. Pomieszczenie było całkiem puste, z wyjątkiem wiszącego na ścianie niewielkiego drewnianego krzyżyka. Brudny zbliżył się i przesunął po nim palcami. Wtedy zmurszałe drewno u góry krucyfiksu ukruszyło się i krzyżyk obsunął się tak niefortunnie, że ostatecznie, utrzymawszy się na dolnym gwoździu, wylądował w pozycji do góry nogami.

Kolejny zły omen?

Brudny mruknął pod nosem i skarcił się za tak zabobonne podejście. Nie wierzył w znaki, czarne koty, pechowe trzynastki i odwrócone krucyfiksy. Uważał to za stek bzdur, zresztą podobnie traktował wszystko, co przez lata próbowano mu wpajać w tej przeklętej placówce. Nienawidził hipokrytów, a właśnie w ludziach związanych z Kościołem widział największy odsetek tych, którzy mówili jedno, a robili drugie. Gwidona należała do najbardziej ekstremalnych przykładów, podobnie jak dziesiątki księży pedofilów, których przed laty gościła w sierocińcu i którym bez najmniejszych oporów oddawała w ręce bezbronnych wychowanków.

Tępy gówniarzu…

Brudny poczuł, jak lodowaty dreszcz spłynął mu po kręgosłupie. Mógłby przysiąc, że ją usłyszał. Jakby właśnie nachyliła się nad jego uchem.

Gwidona. Stara, pomarszczona, gniewna.

Przez krótką chwilę się zawahał, ale szybko skarcił się w myślach. Obrócił się. Za plecami nie było nikogo. Nikt się nie czaił. Cisza i mrok.

Poczuł się jak idiota. Opuścił pomieszczenie i ruszył w głąb korytarza, który kawałek dalej łagodnie skręcał w lewo. Przeszedł jeszcze około czterdziestu metrów i z zaskoczeniem stwierdził, że na końcu nie znajdują się żadne drzwi. Nigdy tu nie był, ale w czasie kolejnych pokut wielokrotnie słyszał, jak Gwidona szła w tamtym kierunku. Szczęk kluczy, ponury dźwięk skrzypiących zawiasów i odgłosy z głębi katakumb, które sprawiały, że ze strachu zatykał uszy.

Czy przerażony młody umysł płatał mu figle? Przecież nie tylko on je słyszał. O katakumbach krążyły w sierocińcu upiorne opowieści, a Gwidona tylko podsycała strach, nigdy jednoznacznie nie prostując powtarzanych po cichu historii.

Brudny zbliżył się do ściany i dotknął palcami zimnych cegieł. Nie znał się na budowlance, ale nietrudno było się zorientować, że różnią się od pozostałych. Miały nie więcej niż kilkanaście lat.

Wyciągnął zza paska pistolet i rękojeścią obstukał kilka miejsc. Głuchy pogłos tylko utwierdził go w przekonaniu, że za ścianą znajduje się wolna przestrzeń.

Katakumby.

– Wszystko w porządku, panie komisarzu?

Brudny obrócił się gwałtownie i wystrzelił źródło światła wprost w twarz stojącej na załamaniu korytarza Augustyny. Zakonnica osłoniła oczy, a komisarz zorientował się, że mierzy w jej głowę nie tylko snopem światła z latarki. Szybko się zmitygował i schował broń.

– Przepraszam. Nie usłyszałem pani – rzekł i zdenerwowany zacisnął zęby.

Jak zdołała się zakraść tak cicho? Nie powinien pozwolić podejść się tej kobiecie.

– Chciałam się upewnić, bo dopiero później sobie przypomniałam, że przecież w piwnicach od tygodni nie działa światło – wytłumaczyła. – Zabrałam dla pana latarkę, ale widzę, że pan komisarz sobie poradził. Chyba się wygłupiłam…

– Następnym razem proszę się tak nie skradać.

– Nie skradałam się. Chciałam pomóc.

– Mogłem panią… – Brudny ugryzł się w język.

– Zastrzelić?

– Pani to powiedziała. – Brudny pożałował, że w ogóle się odezwał. To miejsce źle na niego wpływało. Był kłębkiem nerwów. – Będę musiał przebić się przez tę ścianę. Ma pani jakieś narzędzia?

– Teraz chce pan wyburzyć ścianę? – upewniła się rozmówczyni.

– Chyba mówię wyraźnie.

– Nie wiem, czy tak można. Ten klasztor ma blisko trzysta lat i zapewne będzie konieczne pozwolenie konserwatora zabytków.

– Ta ściana… – Brudny wymownie poświecił w stronę muru – …ma nie więcej niż dwadzieścia.

– Jest pan pewny?

– Tak, jestem pewny.

Augustyna podeszła bliżej. Stawiała kroki niemal bezszelestnie. Brudny pomyślał, że to trochę upiorne. Dotknęła zimnych cegieł. Miała długie i zadbane palce.

– Ma pan rację, komisarzu – powiedziała po chwili, w jej tonie było coś niepokojącego. – Wciąż jednak nie jestem pewna, czy mogę podjąć taką decyzję. Nie chciałabym zostać pociągnięta do odpowiedzialności za zniszczenie zabytkowej części obiektu. Poza tym…

– Wezmę to na siebie. I naprawdę nie mam więcej czasu. Ma pani narzędzia czy mam iść do samochodu po saperkę?

– Poproszę pana Rysia. Na pewno ma w narzędziowni jakiś sprzęt.

Brudny nie znał pana Rysia, choć pamiętał jego zgnuśniałego i – choć to było jego zdanie – nieco opóźnionego w rozwoju wuja Alfonsa, którego Gwidona traktowała gorzej niż psa. Alfons był człowiekiem odpowiedzialnym za utrzymanie klasztoru w odpowiednim stanie i takie same zadanie dostał w schedzie po wuju pan Rysio. Dbał o podwórze, zajmował się drobnymi naprawami, a większe miał zlecać wyspecjalizowanym firmom.

– Może jednak skoczę po saperkę. – Brudny nauczony przeszłością pomyślał, że tak będzie szybciej, jako że odnalezienie Alfonsa niemal zawsze graniczyło z cudem.

– Pan Rysio ma taki duży młot. Przydatna rzecz na moje oko.

– Młot wezmę, ale wolę zająć się tym sam.

– W takim razie proszę za mną, komisarzu. W drodze na górę opowie mi pan, co naprawdę wydarzyło się w Starym Kisielinie.

– Mówiłem już, że nie mogę.

– A ja mogę… grzecznie poczekać na konserwatora zabytków. Poza tym jest pan dziś opryskliwy i niemiły. Nie wiem, czym sobie na to zasłużyłam, bo staram się panu w miarę możliwości pomagać. Święta jednak nie jestem i nie mam tyle cierpliwości do dorosłych mężczyzn, którzy zachowują się jak naburmuszeni smarkacze. Poza tym…

– Dobrze już. Chodźmy po ten młot – uciął.

W innym wypadku podobna sytuacja z pewnością dość mocno by go zirytowała, ale Augustyna miała w sobie coś, co sprawiało, że można było jej wiele wybaczyć. Emanowała niezwykle pozytywną energią, a do tego potrafiła być pomocna, choć stanowcza. Miała też swoje zasady, a Brudny lubił ludzi z zasadami. I do jasnej cholery, jakim cudem zdołała się do niego tak podkraść?

W drodze na górę Brudny z grubsza opisał Augustynie sytuację z wczorajszego wieczoru. Nie wdawał się w szczegóły, zresztą nawet nie musiał lawirować, bo sam nie znał ich zbyt wiele. Na szczęście poszukiwania pana Rysia nie trwały długo, dużo łatwiej było go namierzyć niż jego wuja. Dlatego już pięć minut później Brudny stał przy ścianie z dziesięciokilowym młotem w ręku.

Gdy wychowanek klasztoru kruszył pierwsze cegły, inspektor Czarnecki właśnie przygotowywał się do konferencji prasowej. Nie miał wyjścia. Musiał ostrzec mieszkańców, że w mieście grasuje prawdziwy potwór.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 24

Inspektor Czarnecki usiadł w fotelu i poluzował krawat. Przez dłuższą chwilę wpatrywał się w krajobraz za oknem. Matka natura nie odpuszczała. Burza śnieżna nie tylko nie słabła, ale z każdą godziną wiatr się wzmagał. I według wszelkich prognoz taka aura miała się utrzymać co najmniej kilkanaście godzin. To oznaczało, że w zasadzie nie dało się prowadzić czynności operacyjnych. Brakowało ludzi, odpowiedniego sprzętu, a praca kryminalistyków w takich warunkach była praktycznie niemożliwa. Teraz do tego wszystkiego doszły media, które dowiedziawszy się o odkryciu kolejnych zmasakrowanych zwłok, rozpętały piekło. I na nic zdały się jego prośby o wstrzemięźliwość. Dla kolejnych naczelnych liczyła się klikalność, a walący po oczach „kanibale” czy „wilkołaki” tę klikalność zapewniały.

Że też musiał przejmować się takimi sprawami. Inspektor ściągnął okulary, wyjął chusteczkę i przetarł szkła. Przez chwilę oddawał się tej czynności, analizując sytuację, w jakiej się znalazł. Nie była najlepsza, co do tego nie miał najmniejszych wątpliwości. Co gorsza, morderca wciąż miał nad nim przewagę i mógł uderzyć praktycznie w każdej chwili. Był absolutnie nieobliczalny i to czyniło go tak niebezpiecznym. Czarnecki w całej swojej karierze nie spotkał się jeszcze z takim przypadkiem. Zwykle przy prowadzeniu śledztw można było przewidzieć pewne ruchy przeciwnika. Ale nie tym razem. Ten człowiek był absolutnie nieprzewidywalny i chyba w ogóle nie dbał o to, że może zostać złapany i postawiony przed sądem. Bo jak wytłumaczyć fakt, że nawet nie próbował zacierać śladów? Kwestią czasu było jego aresztowanie i – tu psycholog policyjny miała rację – w normalnych warunkach już pewnie siedziałby w celi. Psy policyjne zapewne szybko załatwiłyby sprawę, bo wytropienie takiego człowieka nie stanowiłoby dla nich problemu. Niestety, w lesie były bezużyteczne, a aura nie pomagała. Morderca mógł dalej robić swoje.

Jakby na niczym mu nie zależało…

Czarnecki wyjął z kieszeni marynarki notes i zapisał myśl. Rzeczywiście, temu człowiekowi najwyraźniej nie zależało na niczym. Być może nawet na własnym życiu. Pomyślał, że musi poruszyć tę kwestię w rozmowie z Pałką, ale właśnie wtedy zadzwonił jego telefon. Odebrał.

– Słucham, Grzegorz.

– Zadzwonił do mnie Bielicki.

– Bielicki?

Artur Bielicki od dwunastu lat był dyrektorem zielonogórskiego aresztu. Miał opinię surowego, ale sprawiedliwego wychowawcy i odpowiedniego człowieka na odpowiednim stanowisku. Choć Czarnecki miał z nim rzadki kontakt, kojarzył go raczej pozytywnie.

– Powiedział, że jeden z aresztantów koniecznie chce z tobą porozmawiać.

– Kimkolwiek jest, wybrał sobie kiepski czas.

– To Lis.

– Tym bardziej. Akurat to ostatnia osoba, z którą miałbym ochotę rozmawiać.

– Podobno twierdzi, że znał Widlarza.

– Do tej pory już przesłuchaliśmy pewnie z kilkadziesiąt osób, które znały Widlarza. Poza tym ten człowiek jest absolutnie niewiarygodny.

– Poczekaj. Wiem, że działa na ciebie jak płachta na byka, ale może jednak warto go wysłuchać. Bielickiemu powiedział, że może pomóc. Że zna Widlarza i – cytuję – wszystkie jego grzechy.

Czarnecki odetchnął głęboko. Lis był ostatnią osobą, u której mógłby szukać pomocy, poza tym sprawa samobójstwa Widlarza oficjalnie nie została objęta śledztwem i przejął ją komisarz Adrian Warchulik. Biorąc jednak pod uwagę, że Widlarz był duchownym, pracował w parafii mieszczącej się o rzut beretem od sierocińca hieronimek i postanowił targnąć się na życie akurat pomiędzy dwoma bestialskimi zabójstwami ludzi Kościoła, na sprawę należało spojrzeć nieco inaczej.

– Dobrze. Wyślij tam Warszawskiego. Niech z nim pogada i wybada, o co mu chodzi – rzekł po chwili namysłu.

– Odpada. Powiedział, że będzie rozmawiał wyłącznie z tobą.

Czarnecki cmoknął nerwowo. Miał na głowie wystarczająco wiele, ale nie powinien zupełnie zignorować sprawy. W sumie Lis mógł wiedzieć całkiem sporo. A jeśli samobójstwo Widlarza miało jakikolwiek związek z prowadzonym przez niego śledztwem, jego zeznania mogły pomóc w pochwyceniu sprawcy.

– Zastanowię się.

– Będziesz się kontaktować z Bielickim osobiście czy mam pilotować ten temat?

– Zajmij się swoją robotą. Ja to załatwię.

– Okej. Jest jeszcze druga sprawa.

– Słucham.

– Jeden z patroli namierzył tego pijaczka, co mówił, że gadał z wilkołakiem.

– Przywieźli go na komendę?

– No właśnie nie. Nie chce opuścić przytułku dla bezdomnych, a nie mamy prawnych instrumentów, aby go stamtąd wyciągnąć.

– Nie przyjmuję tego do wiadomości, Grzegorz. Niech go jakoś przekonają. Skoro przebywa w przytułku, to zakładam, że jest trzeźwy, bo pijanych nie przyjmują. Może być zatem przydatny.

– Przekażę.

– Daj mi znać, jak go przywiozą.

– Dobra. Na razie.

– Cześć, Grzegorz.

* * *

– Rozumie pan, że dzięki pana pomocy może uda się uratować czyjeś życie? – Inspektor Czarnecki od blisko dziesięciu minut próbował namówić świadka na złożenie zeznań. Do tej pory zdołał ustalić, że nazywa się Andrzej Szałamacha, od dwunastu lat jest bezdomnym i wcześniej był leczony psychiatrycznie.

– A co ja będę z tego miał? No co? – Szałamacha był uparty jak osioł.

– No właśnie to, że może się pan przyłożyć do schwytania sprawcy.

– A co, jeśli ja nie chcę, żebyście go złapali?

– Przypominam, że sam się pan do nas zgłosił. Dlatego bardzo liczymy na współpracę.

– Wtedy byłem pijany. Poza tym niewiele pamiętam. – Szałamacha skrzyżował ręce na słusznych rozmiarów brzuchu, wyraźnie dając do zrozumienia, że nie zamierza powiedzieć nic więcej. Oblizał spękane usta i zrobił dziwną minę.

Czarnecki nawet nie chciał pytać, w jaki sposób funkcjonariusze z patrolu zmusili go do przyjazdu na komendę. Po części obwiniał się o to, bo zapewne długo nie główkowali i zrobili jakieś głupstwo, czym zdenerwowali świadka. Mleko jednak się wylało, a teraz nawet on powoli zaczynał tracić cierpliwość. Postanowił, że będzie musiał nagiąć swoje zasady.

– Panie Andrzeju – zwrócił się do mężczyzny surowszym tonem. – Jeśli pan uchyli się od współpracy, możemy oskarżyć pana o utrudnianie śledztwa, a nawet – jeśli dojdzie do kolejnego morderstwa – o współudział. Zwłaszcza biorąc pod uwagę to, co pan przed chwilą powiedział…

– Taaak? A co ja takiego powiedziałem, panie władzo? – Szałamacha wciąż prezentował butną postawę.

– Że pan nie chce, żebyśmy go złapali. To w zupełności wystarczy, aby przekonać każdy sąd.

Mężczyzna mruknął coś pod nosem i zaczął lękliwie rozglądać się po sali przesłuchań. Najwyraźniej ten argument przebił się do jego świadomości.

– No dobra – burknął. – Jak tak wam zależy, to powiem, ale najpierw chcę dostać to, co mi obiecaliście.

– Co panu obiecaliśmy? – Czarnecki posłał srogie spojrzenie w kierunku lustra weneckiego.

– Pizzę rodzinną z szynką i bekonem i sześciopak piwa. Taka była umowa.

Czarnecki pomyślał, że później policzy się z posterunkowymi.

– Gwarantuję panu, panie Andrzeju, że dotrzymamy umowy. Ale nie ma nic za darmo. Najpierw odpowie pan na moje pytania.

– A chuj, niech będzie – burknął Szałamacha. – Co tam chcecie wiedzieć?

– Wszystko, co pan pamięta. W pierwszej kolejności proszę powiedzieć, gdzie doszło do spotkania z tym człowiekiem?

– Człowiekiem? – Mężczyzna prychnął. – To nie człowiek, panie. To jakiś diabeł był.

– Proszę odpowiadać na pytania. Gdzie doszło do spotkania?

– Ech… na ogródkach działkowych za tymi fermami kurczaków. Tam w lesie, koło tego wysypiska.

– Co pan tam robił?

– Mieszkałem. Wie pan, nawet ciepło, do sklepu blisko…

– Jakiego sklepu?

– No, śmietniska ma się rozumieć. Tam prawie jak w sklepie. Można dostać wszystko, i to za darmo.

– Mógłby pan dokładnie wskazać to miejsce?

– Co? Śmietnisko?

– Miejsce spotkania z tym człowiekiem.

– A pewnie.

– Świetnie. Świetnie, panie Andrzeju.

Czarnecki coś zanotował w notesie. Kątem oka cały czas obserwował zachowanie rozmówcy. I sam nie wiedział, co ma o tym wszystkim myśleć. Szałamacha z pewnością byłby w stanie konfabulować, jeśli tylko wyczułby, że może coś na tym zyskać. Mimo to mógł być jedyną osobą, która miała ze sprawcą bezpośredni kontakt.

– Jak doszło do spotkania?

– Wysrałem się do wiadra i mi śmierdziało, to se wyszłem wywalić to gówno. Gdy wracałem, to się zagapiłem i wypierniczyłem. Chciałem wstać i wtedy go zobaczyłem. Znów prawie się sfajdałem.

– Jak wyglądał ten człowiek?

– Diabeł. Albo no… ten… wilkołak. Wysoki był, mordę miał zarośniętą. Tylko te oczy mu było widać. Takie czerwone. No, jak diabeł najprawdziwszy z koszmarów jakichś.

Inspektor spodziewał się takiego obrotu sytuacji, poza tym w swojej karierze słyszał już bardziej absurdalne rzeczy. Nie dał się wyprowadzić z równowagi, zwłaszcza że język ciała rozmówcy nie wskazywał, aby ten kłamał. W stanie, w jakim Szałamacha się wówczas znajdował, mógł widzieć to, co akurat sobie wyobraził. Wystarczyło, że usłyszał w radiu wypowiedź jednego z mieszkańców mówiących o grasującym po okolicy wilkołaku i otumaniony umysł mógł spłatać mu figla.

– Miał na sobie jakąś garderobę?

– No goły nie był. Nie wiem. Nie pamiętam. Pamiętam też, że miał owłosione stopy i wielkie, zagięte pazury.

– I co się wtedy stało?

– No kazał mi dać buty, to mu je dałem. No i jeszcze płaszcz mi zabrał.

– Mówił coś?

– Mówił.

– A co konkretnie?

– Nie rozumiałem go dobrze, bo się jąkał i mówił tak jakoś niewyraźnie. Na pewno coś o tych butach, że je chce.

– I tak mu je pan oddał?

– No wiadomo. Dobrze, że wypity byłem, bo pewnie bym się zesrał ze strachu. A tak… ech… Poza tym w altance miałem drugą parę, co się grzała przy piecyku.

– Groził panu?

– Coś tam gadał, ale nie pamiętam. Poza tym diabeł, nie diabeł, w taką pogodę trzeba sobie pomagać.

– I co było potem?

– Poszedł sobie. To znaczy pobiegł.

– W butach?

– A chuj go tam wie.

Czarnecki pomyślał, że wystarczy. Jego podejrzenia co do wiarygodności zeznań tego człowieka okazały się słuszne. Przynajmniej tak chciał się usprawiedliwić przed samym sobą. Niestety, musiał przyznać, że Szałamacha wzbudził w nim jeszcze większy niepokój. Brzmiało to idiotycznie, ale jego absurdalne zeznania idealnie wpisywały się nie tylko we wszystkie inne, ale także w materiał dowodowy. Podobne rzeczy mówili dwaj przesłuchiwani Afgańczycy, a odcisk stopy sprawcy pasował jak ulał do opisu kolejnego przesłuchanego świadka. Fakt, że na cmentarzu technicy zdołali odkryć tylko ślady starych butów, też w pewnym sensie mógł korelować z tym, co mówił Szałamacha. Do tego obrażenia na ciałach ofiar, ślady po włosach, odciski zębów. Kierując się logiką, powinien więc szukać kogoś przypominającego wilkołaka, ale takie zachowanie właśnie nie miałoby nic wspólnego z logiką. Lekceważąc natomiast wszystkie te absurdalne zeznania i niekoniecznie oczywiste poszlaki, w zasadzie zostałby z niczym. Musiał jakoś zareagować, bo czuł, że śledztwo powoli wymyka mu się spod kontroli.

Inspektor podziękował świadkowi za poświęcony czas i poinformował go, że za chwilę pojawi się policjant, który na bazie jego zeznań stworzy portret pamięciowy podejrzanego. Następnie wstał i minąwszy się z Rafalskim w drzwiach, poszukał wzrokiem Zimnego. Podinspektor prowadził ożywioną rozmowę z prokurator Winnicką.

– Grzegorz… – Czarnecki podszedł bliżej. – Daj chwilę Rafalskiemu, a potem weź tego faceta, ze dwóch techników i pojedźcie w to miejsce.

– Masz na myśli te działki?

– Tak. Do tego czasu ma tu być ta cholerna pizza i piwo.

– Pan, inspektorze, naprawdę wierzy w te bzdety? – zapytała zdumiona prokurator.

– Wiara nie ma tu nic do rzeczy, pani prokurator. Ktoś morduje ludzi i wyżera ich wnętrzności, a świadkowie twierdzą, że jest owłosiony i wygląda jak wilkołak. Brzmi to niedorzecznie, ale takie są fakty. A my musimy przyjąć je do wiadomości, czy nam się to podoba czy nie.

– To rzeczywiście brzmi niedorzecznie.

– Możemy tylko dostosować się do sytuacji. I reagować.

– Czyli jednak szukamy kanibala? Czy może wilkołaka? A może kanibala-wilkołaka? – Winnicka rzuciła inspektorowi drwiące spojrzenie. – Bo wie pan, inspektorze. Formalnie rzecz biorąc, to nie pana, tylko moje śledztwo i nie chciałabym, żeby rozpisywali się o Winnickiej uganiającej się za wilkołakami.

– Proszę mi wierzyć, że też tego nie chcę. Ścigamy człowieka i nic się w tej kwestii nie zmienia. Ale musimy spojrzeć na sprawę z innego punktu widzenia. Inaczej zabrniemy w ślepy zaułek.

– To jakaś paranoja…

– Lepiej, pani prokurator, żeby takie opinie nie wyszły poza te mury.

– Tu muszę się z panem zgodzić, inspektorze. – Winnicka nerwowo poprawiła połę żakietu.

– Aha, Grzegorz… – Uwaga Czarneckiego znów skupiła się na Zimnym. – Zanim pojedziecie w tamto miejsce, powiedz Rafalskiemu, żeby przekazał rysunek naszym informatykom. Cokolwiek na nim będzie, niech przeszukają sieć w poszukiwaniu takich masek. I mają potraktować to jako informację ściśle tajną. Ten szkic w żadnym wypadku nie może trafić do mediów.

– Jasne. A ty jakie masz plany?

– Jadę do aresztu porozmawiać z Lisem. A wieczorem… – Czarnecki zerknął na zegarek – …o siódmej kolejne spotkanie grupy. Musimy na nowo podzielić zadania. Poinformuj ludzi.

– Czyli dziś w nocy nie śpimy…

– Do jutra do południa chcę mieć wyselekcjonowane potencjalne miejsca nory tego zwyrodnialca. Zabierajcie się do roboty.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 25

Brudny wypuścił z dłoni młot. Wytarł czoło z potu i wsadził głowę w wybity otwór. Poświecił latarką i z zaskoczeniem zanotował, że czeka go przynajmniej jeszcze jedna przeszkoda. Metr dalej znajdowała się okratowana brama. Nie tracąc czasu, znów sięgnął po młot i powiększył dziurę, a następnie kilkakrotnie rąbnął nim w zardzewiałą kłódkę, która chwilę później z brzękiem upadła na betonowe podłoże. Popchnął wrota. Musiał włożyć w to sporo siły, bo od lat nieoliwione zawiasy stawiały twardy opór, wydając wyjątkowo paskudny, świdrujący w uszach dźwięk.

Powietrze w zamurowanej komorze było gęste i lepkie. Brudny pomyślał, że podobne wydobywa się ze starych krypt grobowych. Cuchnęło grzybem i starością. Panowała niezmącona cisza.

Brudny omiótł światłem latarki ceglane ściany i łukowaty strop. Brakowało w nim kilku cegieł i zwisały jakieś korzenie, przez co całość nie prezentowała się zbyt solidnie. Komisarz zrobił kilka kroków, po czym poświecił wzdłuż korytarza. Jego latarka, choć mała i poręczna, była jedną z silniejszych na rynku, mimo to długa wiązka światła nie odnalazła końca tunelu. Przeszedł jeszcze kilkanaście metrów, aż natrafił na boczną komorę. Wejście zagradzały masywne żelazne drzwi, które na szczęście były lekko uchylone. Zardzewiałe zawiasy zaskrzypiały, ale ostatecznie poddały się. Brudny wszedł do środka.

Pomieszczenie było puste, jeśli nie liczyć wiszącego na ścianie krzyżyka, choć w przeciwieństwie do piwniczek, do których Gwidona zsyłała wychowanków na pokutę, dużo bardziej przestronne. Brudny przeszukał okolicę, ale nie natrafiwszy na nic specjalnego, opuścił komorę i po chwili skierował się ku następnej. Każda z trzech kolejnych wyglądała identycznie, dopiero w piątej natrafił na szpitalne łóżko na kółkach. Stalową konstrukcję pokrywała rdza, podobnie kilka naczyń i stojące w rogu wiadro. Brudny obejrzał dokładnie każde z nich. Wypełniała je czarna, cuchnąca maź, a z jednego wystawały słusznych rozmiarów nożyce. Chwycił je przez chusteczkę i uniósł na wysokość oczu, po czym z powrotem włożył do naczynia. Skrzywił się na myśl, do czego mogły służyć. Nawet nie chciał sobie tego wyobrażać.

Uwagę skupił na ścianach. Omiótł je światłem latarki, podobnie łukowaty strop. Na kilku cegłach dostrzegł jakiś cień. Zbliżył się i z zaskoczeniem stwierdził, że to ślad po odbitej dłoni. Podobne widywał na miejscach zbrodni. Gdy ofiara walczyła o życie.

Odciśnięte palce były długie i wiotkie. Prawdopodobnie należały do kobiety. Chwilę później nie miał już co do tego żadnych wątpliwości. Przesunął strumień światła i dostrzegł kolejne ślady. Podobne też widywał w przeszłości. Wtedy gdy ofiara ostatecznie opadała z sił i osuwała się na podłogę.

Brudny nerwowo przygryzł wargi. Zatęchłe powietrze zgęstniało jeszcze bardziej. Gdzieś w oddali usłyszał pisk jednego z buszujących gryzoni.

Te odgłosy. Lata temu. Ponure echa z katakumb.

On pokutujący w ciemności.

Wzdrygnął się na wspomnienie z przeszłości. To było takie realne. Jakby wydarzyło się wczoraj. Odetchnął głęboko i przesunął światło latarki wzdłuż ściany. Wtem coś przykuło jego uwagę. Prawie to przeoczył. Przykucnął i przybliżył twarz do cegieł tak blisko, że poczuł na policzkach ich nieprzyjemny chłód.

Na kilku z nich ktoś wyrył trzy zdania.

Agatka Szlachetko, marzec 1997.

Kocham cię, córeczko. Spoczywaj w pokoju.

Brudny poczuł mrowienie w kręgosłupie. Kojarzył to nazwisko. Należało do jednej z wychowanek sierocińca, mniej więcej w jego wieku. Miała na imię Alina i była jedną z bardziej urodziwych dziewczyn w placówce. Pamiętał też, że miała długie czarne włosy, które zwykle splatała w warkocz, pięknie malowała i świetnie grała w warcaby, ba, nie było na nią mocnych nawet wśród starszych wychowanków. Lubił ją, bo miała fajny charakter i coś, co sprawiało, że przy niej człowiek czuł się swobodnie.

Myśl, że mogła urodzić w tych piwnicach, sprawiła, że Brudnemu zjeżyły się na ciele wszystkie włosy. Poczuł wyjątkowo nieprzyjemny dreszcz. W 1997 roku Alina miała trzynaście, czternaście lat. Pamiętał, że w pewnym momencie zniknęła, przestała pojawiać się w stołówce czy na placu zabaw. W tamtych czasach to było normalne, wychowankowie często odchodzili, aby po miesiącu czy roku powrócić, gdyż adoptujący ich rodzice rzadko kiedy byli w stanie znieść piętno, jakie odciskały na tych dzieciach lata spędzone pod okiem Gwidony. Podświadomie założył, że podobna historia mogła spotkać Alinę, zwłaszcza że wtedy zmieniła się, zmarkotniała, stała się apatyczna. Nie dopytywał. Każdy dzieciak, który doznał choć namiastki miłości, po czym porzucano go i zmuszano do powrotu, rozpadał się na drobne kawałeczki. Nie zazdrościł im. To musiało być okropne uczucie. Wiedział jednak, że w tym sierocińcu każdy musiał nieść swój krzyż. Tak jak on.

Przełknął nerwowo ślinę. Powrót do przeszłości nagle stał się zbyt bolesny. Wstał i powoli zaczął się wycofywać. Jego myśli krążyły wokół najgorszych możliwych scenariuszy. Powoli układały się w jedną, jakże ponurą i złowieszczą całość. Poczuł, że cały drży. Nie ze strachu. W jego ciało i umysł wdzierał się niewyobrażalny gniew. Z trudem opanował emocje, ale jeden gwałtowny ruch sprawił, że zahaczył nogą o wiadro i omal się nie wywrócił. Wzruszony płyn, którym było wypełnione, częściowo przelał się przez krawędzie, przerzedzając czarny kożuch na powierzchni. Brudny poświecił w to miejsce i pozbywając się resztek kożucha, zajrzał w głąb wiadra. W świetle latarki mignęło coś białego, ale mętna woda nie pozwalała jednoznacznie ocenić, co znajduje się na dnie. Skupił wzrok, w końcu postanowił opróżnić zawartość na betonową podłogę. Przechylił wiadro, wylał wodę i ciemny, kleisty osad z dna. Przykucnął. Poświecił. Zagryzł wargi i zamknął oczy. Pomyślał, że ten koszmar nigdy się nie skończy.

* * *

Na zawartość wiadra składało się kilkadziesiąt ludzkich kosteczek i drobniutka czaszka. Z pewnością należały do noworodka, wszystko wskazywało na to, że wspomnianej na wyrytym w cegłach napisie Agatki Szlachetko.

Brudny przez chwilę przyglądał się zdefragmentowanemu szkieletowi, po czym wstał i opuścił pomieszczenie. Wyciągnął z kieszeni płaszcza telefon, ale zorientował się, że nie ma zasięgu. Schował go z powrotem i wyjął paczkę papierosów. Drżącą ręką zapalił jednego, zaciągnął się głęboko i oparł o ścianę. Trwał tak przez chwilę, paląc w milczeniu. Uspokoił oddech, opanował emocje, w końcu wcisnął niedopałek pomiędzy pokruszone cegły i ruszył dalej. Tym razem na chłodno przeczesał jeszcze trzy kolejne piwnice. Nie były puste, choć – co przyjął z prawdziwą ulgą – nie natrafił na więcej niemowlęcych zwłok. W notesie zapisał kolejne nazwisko. Też je znał. Imię i nazwisko wyryto na jednej z cegieł. Zuzanna Kuleja. Pamiętał, że należała do najpiękniejszych dziewczyn w sierocińcu, choć była bardzo zamknięta w sobie. Kiedyś jej pomógł, a ich drogi na krótki czas się przecięły.

Ona też tu była.

Brudny przez kolejne kilkanaście minut krążył po starych korytarzach, aż dotarł do największego pomieszczenia na końcu głównego tunelu. Było zupełnie puste, a do tego częściowo zawalone, uznał więc, że najwyższy czas wyjść na powierzchnię. W drodze na górę zastanawiał się, co najpierw powinien zrobić. Złapał sygnał już piętro pod ziemią. Wspinając się po schodach, wybrał numer Czarneckiego.

– Cześć, Romek – zaczął, łamiąc ich niepisaną zasadę.

– Słucham cię, Igor. – Ton inspektora wyrażał niepokój.

– Przyjedź do sierocińca. I zabierz ze sobą mocną ekipę techników. Będą tu mieli pełne ręce roboty.

– Aż boję się zapytać, co znalazłeś…

– Mam przynajmniej jednego trupa.

– Kolejny? – Czarnecki prawie krzyknął.

– Nie, nie. Spokojnie. To zwłoki, a w zasadzie resztki szkieletu noworodka sprzed dwudziestu kilku lat.

– Coś ty tam odgrzebał, Igor?

– Boję się, że może być ich więcej. Gwidona… – Brudny zacisnął nerwowo zęby. – Ona chyba je mordowała.

– Kogo, na Boga?

– Dzieci, Romek. Noworodki. Urodzone przez wychowanki placówki. Po prostu przyjedź.

Czarnecki westchnął ciężko. Wiedział, że Brudny ma bardzo osobisty stosunek do sierocińca i byłej matki przełożonej, ale Gwidona nie żyła od ponad miesiąca i te rewelacje, choć z pewnością wyjątkowo ponure i wymagające wyjaśnienia, w chwili obecnej dość poważnie komplikowały jego plany. Rozmowa z Lisem musiała poczekać, być może zebranie członków grupy też. Pytanie brzmiało, czy to, co odkrył Brudny, miało bezpośredni związek z prowadzonym śledztwem. Jednak inspektor nie mógł go w tej chwili zadać. Po pierwsze, byłoby to nieprofesjonalne, po drugie, nie w jego stylu, a po trzecie, podważyłby pracę komisarza, który bądź co bądź wykonał kawał dobrej roboty. W końcu, biorąc pod uwagę zaistniałe fakty, nie można było wykluczyć jakiejś zależności, a nawet zaryzykować stwierdzenia, że było to bardzo prawdopodobne. I w normalnej sytuacji z pewnością nie zastanawiałby się nad gruntownym przebadaniem sprawy. Ale tu chodziło o czas. Czas, którego nie miał, bo czuł na karku oddech mordercy, który mógł uderzyć w każdej chwili. Może za kilka dni, może jutro. A może zaraz.

– Już wysyłam patrol, aby zabezpieczył teren. Sam przyjadę za jakieś pół godziny. Anka nie będzie zadowolona. Nie ma tylu ludzi, bo wątpię, aby jej ekipa już skończyła działać przy zwłokach na cmentarzu, a jeśli nawet, to pewnie badają dowody w laboratorium.

– Jak uważasz, Romek. Moim zdaniem to nie przypadek.

– Rzeczywiście, nie wygląda. I proszę, nie zrozum mnie źle. Naprawdę postaram się przysłać mocną ekipę.

– Poprzednia zawaliła na całej linii…

– Igor… – Czarnecki chciał coś dodać, ale zrezygnował. Nie było sensu. – Wysyłam ludzi i już jadę.

– Czekam. Na razie.

– Cześć.

Brudny rozłączył się, spojrzał na korytarz i upewniwszy się, że jest sam, odszukał i wybrał numer Julki. Odebrała dopiero po czwartym sygnale.

– No w końcu – jęknęła. – Dzwoniłam, ale byłeś poza zasięgiem…

– Tu go nie było. Słuchaj, Julka. Mam pilną prośbę.

– Wal.

– Chcę, abyś sprawdziła w systemie dwie kobiety. – Brudny podał dane byłych koleżanek z sierocińca. – To wychowanki hieronimek. Powinny być mniej więcej w moim wieku.

– Zapisałam. Ale wiesz, że to może chwilę potrwać.

– Po prostu je namierz.

– Okej. Zdradzisz mi coś więcej?

– Długa historia. Opowiem, gdy przyjadę. Jesteś w hotelu?

– Tak. Siedzę nad tymi papierami od kuratora i już mi oczy…

– Dobra. To zrób sobie przerwę. Ja muszę tu zostać do czasu przyjazdu Czarneckiego. A ty skup się na tych babkach.

– Dobrze czuję, że znowu wdepnąłeś w jakieś gówno?

– Jak zwykle masz nosa.

– A mam się bać?

– To tylko przeszłość, Julka. Wstrętna, kurewska przeszłość.

– Okej. W takim razie czekam w hotelu.

– Na razie.

– Cześć.

W momencie gdy się rozłączył, zabrzmiał dzwonek. Bez namysłu przeszedł trzy kroki w przód, ale po chwili stanął, zacisnął zęby i zamknął oczy. Odruch bezwarunkowy. Gwidona nie tolerowała spóźnialskich w stołówce. Takich zawsze czekała kara albo pokuta. Wziął kilka głębokich wdechów. Pomyślał, że musi jak najszybciej opuścić to miejsce.

– Czy wszystko w porządku, komisarzu? – Augustyna znów zdołała go zaskoczyć.

– Tak. – Brudny otrząsnął się z chwilowego letargu. – A w zasadzie nie. Nic nie jest w porządku, proszę pani.

– Coś się stało? – Augustyna wyglądała na szczerze zaniepokojoną.

– W ciągu kwadransa pojawi się patrol, aby zabezpieczyć piwnice, a w ciągu godziny cały zespół kryminalistyczny.

– Boże mój… Co tam się…?

– W piwnicy znajdują się zwłoki dziecka.

– Chryste Panie… – Augustyna przyłożyła dłoń do piersi, jej głos drżał, jakby zaraz miała wpaść w czarną rozpacz.

– Więcej nie mogę zdradzić. Teren zostanie zamknięty do odwołania. Proszę poinformować wychowanków o zaistniałej sytuacji i przygotować ich na wizytę policji.

– Boże mój, Boże mój jedyny…

– Proszę się uspokoić i wykonać moje polecenie.

– Ale… panie komisarzu… – Augustyna z trudem cedziła kolejne słowa. – Proszę mi tylko powiedzieć… czy, czy… czy to któryś z naszych…

– Nie, proszę pani. To nie ma z panią nic wspólnego.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 26

Czarnecki przybył do sierocińca prawie po czterdziestu minutach. Warunki na drogach okazały się wyjątkowo trudne i rzadko przekraczał trzydzieści pięć kilometrów na godzinę. Przywitał się z Brudnym, który pomagał dwóm posterunkowym zabezpieczyć teren.

Komisarz wprowadził go w szczegóły i przekazał swoją interpretację faktów. Trudno było się z nią nie zgodzić, choć przyswojenie tak szokującej prawdy nie było łatwe. Ale jeśli Gwidona – co już wcześniej zostało ustalone i w stu procentach potwierdzone – pozwalała księżom pedofilom wykorzystywać chłopców, to dlaczego nie miałaby dopuszczać do gwałcenia dziewczynek. Stąd już krótka droga do wniosku, że w przypadku tych drugich stosunek z dorosłym mężczyzną mógł zakończyć się zajściem w ciążę. Co wtedy? W świetle odnalezionych w piwnicach dowodów resztę można było sobie dopowiedzieć. Aż strach pomyśleć, ile niemowlęcych zwłok mogło kryć się w murach sierocińca.

Na miejscu zjawiła się Borucka z czwórką techników. Uprzedzeni o warunkach, w jakich przyjdzie im pracować, zabrali ze sobą sto metrów kabla.

– Jak tak dalej pójdzie, to chyba przestaniemy się lubić, komisarzu – zagadnęła.

Brudny zmierzył ją podejrzliwie wzrokiem. Dopiero po chwili zrozumiał, o co jej chodziło.

– No, dziś raczej się nie wyśpicie. – Spróbował się uśmiechnąć. – Gdyby poprzednia ekipa choć trochę się postarała, to nie mielibyśmy tego problemu – dodał.

– Co prawda, to prawda. Są tam szczury? – Borucka zmieniła temat.

– Są.

– Szlag by to. Dużo?

– No po prostu są. Nie wiem, ile to dla ciebie dużo.

– Nie znałem cię z tej strony… – wtrącił się Czarnecki, udając zdziwionego.

– Nie… No co ty, Romek. Może i jestem kobietą, ale nie o to chodzi. Nie boję się szczurów, tylko tego, że mogą poprzegryzać kable. Już kiedyś miałam taką sytuację. Podobno takie mądre, ale naprawdę nie wiem, co je do nich ciągnie.

– Trudno będzie się ich teraz pozbyć.

– Wiem. I właśnie dlatego nauczona doświadczeniem wzięłam sto metrów kabla.

Borucka puściła oko do policjantów i zajęła się poganianiem swoich ludzi. Czarnecki i Brudny wrócili do rozmowy, ale przerwała im Zawadzka. Komisarz przeprosił i odebrał.

– Mamy fart, Igor. Ta cała Szlachetko widnieje w systemie.

– Na to liczyłem.

– I co tu dużo mówić… dziewucha ma całkiem bogatą kartotekę. Zakłócanie spokoju, kradzieże, posiadanie i sprzedaż narkotyków…

– Siedzi czy jest na wolności?

– Odbębniła dwa krótkie wyroki. Wyszła dwa lata temu.

– Powiedz, że udało ci się ją namierzyć…

– To akurat nie było trudne. Jest prostytutką. Mam już nawet jej telefon.

– Pracuje w okolicy?

– W Zielonej Górze. Dokładnie na Owocowej.

– Julka… – Brudny rzadko kiedy używał takiego tonu.

– Co?

– Jesteś zajebista.

– Dobra już, Igor. Nie pierdol. Powiedz lepiej… Masz zamiar się do niej wybrać?

– Tak. Wyślij mi ten numer.

– Okej.

– A ta druga dziewczyna? Masz coś o niej?

– No właśnie nic. W KSIP-ie jej nie ma. Będę potrzebowała więcej czasu.

– Mogła zmienić nazwisko. Tak robiło wielu wychowanków sierocińca.

– Poszukam.

– Dobra, jesteśmy w kontakcie. Dzięki.

– Pa.

Brudny schował telefon do kieszeni płaszcza. Czarnecki posłał mu pytające spojrzenie.

– Mam trop – rzucił krótko.

– Znów nam dołożysz roboty?

– Postaram się.

Czarnecki nie zamierzał dłużej zatrzymywać komisarza. Pokręcił tylko wymownie głową, ale tego Brudny już nie zauważył, bo był w drodze do wyjścia. Chciał jak najszybciej opuścić to przeklęte miejsce.

* * *

Nieco ponad godzinę zajęło Brudnemu dotarcie na ulicę Owocową. Około pięciu minut odśnieżenie patrola, kolejne pół godziny dojechanie do miasta, a kwadrans spędził na stacji paliw, gdzie oprócz przymusowego tankowania skusił się jeszcze na kawę i hot doga z kabanosem. Początkowo planował jeszcze wpaść do hotelu, ale gdy zaspokoił pierwszy głód, uznał, że porządny posiłek zje, jak załatwi sprawę.

Długo szukał miejsca parkingowego, bo większość samochodów była unieruchomiona. Stały od wielu dni nieodśnieżane, przypominając wielkie bałwany. Nie wątpił, że znaleźli się kierowcy, którzy do tej pory nie wymienili opon na zimowe. Od lat mieli to samo wytłumaczenie – zima ich zaskoczyła, podobnie zresztą jak służby miejskie. A że tegoroczny atak był wyjątkowo niespodziewany i bezwzględny, pozostawało im korzystać z transportu miejskiego albo siedzieć na tyłku i wcinać pączki.

Brudny w końcu stanął przy jednym z drzew, częściowo wbijając się maską w zaspę. Wyłączył radio i nieustannie pracujące wycieraczki, ale pozostawił samochód na chodzie. Wybrał numer, który wysłała mu Zawadzka.

– Halo? – Głos i ton rozmówczyni nie brzmiał zachęcająco.

– Cześć. Chciałbym się umówić.

– Świetnie, kotku. Przyjmuję na Owocowej. Kiedy chcesz przyjechać?

– Akurat jestem w okolicy.

– To zapraszam. Klatka sześćdziesiąt osiem H, jak Halina. Kiedy dokładnie możesz być?

– Za pięć minut.

– Bądź za kwadrans. Muszę się ogarnąć. W tę pogodę nie spodziewałam się klientów.

– Jaki numer mieszkania?

– Jak będziesz pod klatką, to zadzwoń. Wtedy ci powiem.

– Do zobaczenia.

– Pa, kotuś.

Brudny schował telefon i z powrotem pogłośnił radio. W Radiu Zielona Góra właśnie leciała audycja, w której dziennikarze debatowali nad bezpieczeństwem mieszkańców. Przełączył. Nie chciał się denerwować. Delikatnie uchylił okno, aby zapalić, ale wystarczyła centymetrowa szpara, aby wycofał się z tego pomysłu. Z papierosa jednak nie zrezygnował i wkrótce wnętrze patrola utonęło w kłębach białego dymu. Spojrzał na zegarek i wbił w Google Maps dokładny adres. Klatka sześćdziesiąt osiem H znajdowała się minutę drogi piechotą od samochodu.

Papierosa wypalił w towarzystwie jednej ze wschodzących gwiazd polskiej estrady. Utwór o rockowym zacięciu nawet przypadł mu do gustu, choć nie miał pojęcia, jaki jest jego tytuł ani kto go wykonuje. Pomyślał, że powinien w końcu zadzwonić do Oksany, ale uznał, że nie jest to najlepszy pomysł, zwłaszcza biorąc pod uwagę fakt, że właśnie planował odwiedzić prostytutkę. Ostatnio bardziej przejmował się głupotami i sam nie wiedział, co o tym myśleć. Z jednej strony czuł, że staje się dla świata kimś więcej niż tylko samotnym, zgorzkniałym gliną, z drugiej odnosił wrażenie, że ten świat zaczyna go osaczać. Burzy wewnętrzny spokój, wymusza pewne decyzje i zachowania, wciąga w relacje międzyludzkie, od których zawsze stronił. Do tej pory nigdy nikomu nie musiał się tłumaczyć, teraz miał wrażenie, że czasem tłumaczy się przed samym sobą.

Zgasił papierosa, wyjął ze schowka broń i włożył za pasek. Wątpił, aby była mu potrzebna, ale w takich miejscach wolał mieć się na baczności. Włączył wycieraczki, które zdmuchnęły z przedniej szyby świeżo nawiany śnieg. Matka natura nie odpuszczała. Śnieg zacinał i tworzył w powietrzu maleńkie trąby powietrzne, a bezlistne drzewa uginały się pod naporem wichury. Na ulicach było całkiem pusto, jedynie w pobliskim parku jakiś mężczyzna spacerował z psem. Żaden z nich zdawał się nie przejmować szalejącą wichurą. Biegli jedną z alejek, a mężczyzna od czasu do czasu rzucał zwierzakowi patyki, które ten po chwili z powrotem przynosił mu w zębach.

Brudny włożył czapkę, po raz ostatni profilaktycznie rozejrzał się po okolicy, po czym wyłączył silnik i otworzył drzwi. Szybko zapiął poły płaszcza, postawił kołnierz i pospiesznie ruszył w kierunku mieszkania Aliny Szlachetko. Wybrał numer do byłej koleżanki, która podała mu dokładny adres, i już kilkadziesiąt sekund później stał pod jej drzwiami. Musiała na niego czekać, bo nie zdążył zadzwonić, gdy drzwi się dyskretnie uchyliły.

– Cześć.

– Cześć.

Nie pierwszy raz miał do czynienia z prostytutką, ba, swego czasu zdarzało mu się korzystać z ich usług, teraz jednak sytuacja wydała mu się dziwnie krępująca.

Przyjrzał się uważnie kobiecie. Nigdy wcześniej nie widział jej w bieliźnie, ale wątpliwości co do tego, kim była, uleciały niemal natychmiast. Owszem, czas może nie okazał się dla Aliny zbyt łaskawy, twarz wyglądała na wysłużoną latami harówki w podrzędnych burdelach, a do tego miała widoczną nadwagę, mimo to Brudny był pewny, że to ta sama dziewczyna, która kiedyś z uśmiechem na ustach ogrywała w warcaby wszystkich bez wyjątku.

– No co tak stoisz, kotek? Rozbierz się i zapraszam. – Ona na pewno go nie poznała.

– Zaparzysz kawy?

– Aż tak przemarzłeś? – W jej tonie dało się wyczuć nutę szczerej troski. – Pewnie, że zaparzę. Nie lubię, jak klienci mają zimne dłonie.

– Czarna, bez cukru.

– Jak sobie życzysz, kotku.

Kobieta poszła do kuchni i po chwili zniknęła za winklem, Brudny tylko powiódł za nią wzrokiem. Wciąż próbował wybadać, jak zacząć rozmowę, żeby jej nie wystraszyć. Albo po prostu nie wkurwić.

– Co tak stoisz jak ten chuj na weselu? – Szlachetko raptem wyłoniła się zza rogu. – No chodź, chodź. Zrobię ci kawy, a potem miło się zabawimy.

Brudny ściągnął czapkę i zrobił kilka kroków w jej kierunku, ale prostytutka najpierw ostrzegawczo podniosła palec, a potem skierowała go wprost na jego nogi.

– Buty, kotuś – oznajmiła. – U mnie nie chodzi się po domu w buciorach.

Nie chcąc wprowadzać nerwowej atmosfery, zrobił, o co poprosiła, zdjął płaszcz i poszedł za nią. Szlachetko najwyraźniej wcześniej wstawiła wodę, bo ta właśnie się gotowała. Zalała dwa kubki i jeden wręczyła komisarzowi.

– Płatne z góry. Dwie stówki, jak w ogłoszeniu. – Kobieta wymownie wyciągnęła dłoń. – No chyba że chcesz w tyłek, to jeszcze stówka ekstra, ale najpierw muszę zobaczyć twój sprzęt.

– Nie przyszedłem tu dla seksu. Chcę porozmawiać. – To zwykle było najniebezpieczniejszym momentem w rozmowie z prostytutką. Każda odbierała to jako zły omen. Alina tylko zmarszczyła brwi.

– Jeśli nie jesteś psem ani nikim takim, to możemy porozmawiać, ale z ceny nie zejdę.

– Jestem psem. Wiem, że nazywasz się Alina Szlachetko i wychowałaś się w sierocińcu hieronimek. I właśnie o tym chcę z tobą porozmawiać.

Kobieta zakrztusiła się i oblała dłoń wrzątkiem. Nagle zrobiło się nerwowo.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 27

W areszcie było cicho i spokojnie. O tej porze większość wychowawców i pracowników biurowych już zakończyła pracę, a strażnicy zwykle pili kawę, grali w karty albo oglądali telewizję. Biorąc pod uwagę fakt, że właśnie trwał konkurs skoków narciarskich, można było założyć w ciemno, że ich uwaga skupia się na wyczynach całkiem nieźle radzących sobie w tym sezonie biało-czerwonych.

Na Czarneckiego czekano. Inspektor zadzwonił do dyrektora Bielickiego, zanim zszedł do piwnic sierocińca. Ustalili godzinę spotkania z aresztantem na siedemnastą, wobec czego nie miał wiele czasu. W podziemiach klasztoru spędził więc zaledwie dwa kwadranse, uznając, że wróci w momencie, gdy Borucka i jej ludzie odpowiednio przygotują miejsce. Na odchodne przedyskutował jeszcze wszystko z siostrą Augustyną, próbując na szybko rozwikłać kwestie proceduralne, gdyż z dużą dozą prawdopodobieństwa można było założyć, że prace techników kryminalistycznych potrwają nie kilka godzin, lecz kilka dni, jeśli nie tygodni. Klasztor opuścił niecałą godzinę po Brudnym i pojechał wprost do aresztu.

– Aresztant czeka na pana inspektora w sali numer sześć na pierwszym piętrze – poinformował Czarneckiego dyżurujący strażnik.

– Jest rozkuty?

– Tak jak pan inspektor prosił. Wiem też, że nie chciał pan asysty strażnika. Czy podtrzymuje pan to zdanie?

– Tak.

– Czy ma pan ze sobą broń?

– Nie.

– Zatem zapraszam do pokoju numer sześć. Tędy proszę.

Strażnik o pucułowatej twarzy otworzył zakratowaną bramę i przepuścił gościa. Czarnecki stosunkowo dobrze znał rozkład pomieszczeń w areszcie, w związku z czym nie musiał kluczyć i szybko odnalazł punkt docelowy. Stanął przed drzwiami i zajrzał przez judasza. Aresztant siedział na krześle, a w rogu pilnował go jeden ze strażników. Inspektor przetarł okulary, poprawił krawat i wziął głęboki oddech. Nie spodziewał się zobaczyć tego człowieka tak szybko. Gdyby nie to, że w przyszłości z pewnością byłby wzywany na świadka w prowadzonej przeciwko niemu sprawie, nie chciałby widywać go już nigdy więcej. Pomyślał, że los bywa wyjątkowo przewrotny.

Otworzył drzwi.

Od razu skupił uwagę na strażniku. Wystarczyło delikatne skinienie, aby ten ulotnił się z pomieszczenia i zajął miejsce na korytarzu. Czarnecki usiadł naprzeciwko aresztanta. Nie zamierzał odzywać się pierwszy. Wbił w niego suche spojrzenie i czekał.

– Kto by pomyślał, co? – Lis uniósł dłonie, które jeszcze chwilę wcześniej były skute kajdankami. Przez chwilę patrzył na nie, po czym skupił uwagę na inspektorze. – No co, Romek? Nie przywitasz się ze starym kolegą?

– Zdrajców nie nazywam kolegami – odburknął Czarnecki. – I odpuść sobie, proszę, te pierdoły, bo nie mam na nie czasu. Czego chcesz?

– Kurczę, Romek. Gdzie twój wiktoriański sznyt? Pamiętam, że…

– Nie będę się powtarzał, Krzysztof. Mów, co dla mnie masz, albo wychodzę.

Krzysztof Lis był prokuratorem, z którym Czarnecki współpracował przez ostatnie dziesięć lat. Inspektor długo nie wiedział, że naprawdę nazywa się Kwiczoł, a jego przeszłość jest ponura i skażona potwornym piętnem. Wspólnie rozwiązali dziesiątki spraw, ufał mu bezgranicznie i nigdy by nie pomyślał, że może go tak zawieść. Do czasu sprawy Rzeźnika z Nietkowa. Wtedy grzechy byłego współpracownika nieoczekiwanie wyszły na jaw, a on sam, podkopując i specjalnie utrudniając prowadzone śledztwo, ostatecznie dopuścił się zbrodni, z pełną premedytacją mordując Gwidonę, matkę przełożoną zarządzającą Placówką Opiekuńczo-Wychowawczą Hieronimek Zielonogórskich w pobliskim Zaborze. Przez Czarneckiego został skreślony jako prokurator, przyjaciel i człowiek.

– Wiesz już, że dobrze znałem Gwidonę…

– Wiem.

– Domyślasz się więc, że znałem też wielu jej… hmm… – Lis teatralnie przewrócił oczami. – Gości?

Czarnecki nawet nie drgnął. Prokurator nie miał szans, aby wciągnąć go w swoje gierki. Lis musiał uznać zalegającą ciszę za swoiste potwierdzenie.

– Goście przychodzili do sierocińca w ściśle określonym celu. To byli głównie księża, ale także biskupi czy nawet dobrze ustawieni partyjniacy. Za symboliczną opłatą mogli sobie grzeszyć, ile dusza zapragnie. Jedni woleli chłopców, inni dziewczynki. Jedni byli mili, inni trochę mniej. Pojawiali się i tacy, którzy zaczynali od chłosty, a ich ofiary przez następny tydzień nie mogły usiąść na dupie.

– Do brzegu, Krzysztof. Masz jeszcze minutę i jeśli nie powiesz mi czegoś, czego nie wiem, wychodzę.

Lis pochylił głowę i podrapał się po kilkudniowym zaroście.

– Znam ich grzechy. Widlarza też. – Prokurator oparł łokcie na blacie i pochylił się, skracając dystans. – Może nawet wiem, dlaczego zabił się właśnie teraz…? – Posłał Czarneckiemu sugestywny uśmiech.

Inspektor milczał. Wpatrywał się w Lisa, próbując ocenić jego możliwości negocjacyjne. Zdążył już postawić hipotezę, że Widlarz był pedofilem. Jego ludzie drążyli ten temat i wkrótce miał otrzymać raport. Ale dlaczego zdecydował się odebrać sobie życie właśnie teraz? To wciąż pozostawało zagadką, a w świetle kolejnych morderstw na osobach duchownych mogło być kluczem do rozwiązania zagadki i schwytania mordercy.

– Ja nie prowadzę sprawy Widlarza. Skontaktuj się z komisarzem Warchulikiem – zaryzykował. – Jeśli to wszystko, to…

– Romek… – Lis nie dał się sprowokować. – Nie myślisz chyba, że dałem się na to nabrać. Niejedną sprawę wspólnie rozwiązaliśmy i obaj doskonale wiemy, że samobójstwo Widlarza jest ściśle powiązane z tymi morderstwami, czyż nie?

– Może tak, może nie.

– Morderca jest brutalny, prawda? W gazetach piszą, że rozpruwa ofiary na żywca. Odcina ręce. Nogi. Wybebesza flaki. Podobno nawet…

– Dość. – Czarnecki doskonale zdawał sobie sprawę, że Lis gra na najniższych instynktach. – Jeśli wiesz coś, co może pomóc, to słucham. Jeśli nie…

– To co? Założysz mi sprawę za utrudnianie śledztwa? – Lis parsknął wyjątkowo zjadliwym śmiechem.

– Czego chcesz? Konkretnie.

Lis w jednej chwili przyjął poważny wyraz twarzy i posłał inspektorowi wyzywające spojrzenie.

– Zmiany kwalifikacji na zabójstwo w afekcie – rzekł z pełnym przekonaniem. – I miejsca w więzieniu w Rawiczu.

– Tego nie da się załatwić od ręki.

– Chcę to na piśmie, Romek. Dobrze wiesz, że moje żądanie nie jest wygórowane. Znam procedury i jeśli prokurator się uprze, to spokojnie może podciągnąć to pod paragraf czwarty artykułu sto czterdzieści osiem. Moja trudna przeszłość powinna załatwić sprawę.

Za zabójstwo polegające na pozbawieniu życia innego człowieka pod wpływem silnego wzburzenia usprawiedliwionego okolicznościami groziło od roku do dziesięciu lat pozbawienia wolności. Za morderstwo z premedytacją Lis mógłby dostać – zwłaszcza biorąc pod uwagę wykonywany wcześniej zawód – nawet dożywocie. I rzeczywiście, zmiana kwalifikacji miałaby dla niego sens. Trudne dzieciństwo pod okiem Gwidony mogłoby wywołać emocjonalny wybuch, skutkujący zabójstwem w afekcie. Lis miał o co walczyć. I całkiem dobrze to sobie wykombinował, bo z dużą dozą prawdopodobieństwa wyszedłby na wolność po trzech, góra sześciu latach.

– Nie mogę sam podjąć takiej decyzji. Wiesz, że muszę przegadać to z prokuratorem prowadzącym twoją sprawę.

– Wiem. Pamiętaj tylko, że morderca nie będzie czekał. Od teraz kolejne życie jest w twoich rękach…

– Wiesz, kim on jest czy nie? – Czarnecki rzadko kiedy dawał ponieść się emocjom, ale wiedział, że rozmówca ma rację. Ten zwyrodnialec mógł uderzyć dosłownie w każdej chwili.

– Przynieś papier, to ci powiem.

– I ty, Krzysztof, pracowałeś w wymiarze sprawiedliwości…

– Jak dobrze zauważyłeś… pracowałem.

– Daj mi coś, co mnie przekona, że nie blefujesz.

– Sprawdź DNA Widlarza i porównaj z tym, które pobraliście z miejsca zbrodni.

– Sugerujesz, że…

– Pospiesz się. On już wyruszył na kolejne polowanie.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 28

– Wypierdalaj!

Prostytutka poderwała się z krzesła i wsadziła oparzoną dłoń pod strumień zimnej wody. Brudny przyjął jej wybuch złości ze spokojem. Postanowił, że poczeka. Zimna woda powinna nieco ostudzić jej temperament.

– No wypierdalaj, powiedziałam – powtórzyła, zaciskając z bólu zęby.

– Nie odejdę, dopóki mi nie opowiesz, co wydarzyło się w podziemiach sierocińca w marcu tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego siódmego.

Alina Szlachetko zmierzyła komisarza pogardliwym spojrzeniem, ale nie powtórzyła po raz trzeci. Stała z dłonią pod strumieniem wody i nerwowo dyszała.

– Kim ty, kurwa, jesteś? – syknęła przez zęby.

– Nazywam się Igor Brudny i jestem komisarzem stołecznej policji. Ale kiedyś…

– No przecież, kurwa – przerwała mu. – Ty jesteś tym psem, co wygląda jak Rzeźnik z Nietkowa. Wiedziałam, że skądś cię znam. Zatem powtórzę po raz ostatni. Wypierdalaj!

– Kiedyś nosiłem inne nazwisko. – Brudny nie dał się sprowokować. – Znaliśmy się. Tego w telewizji nie mówili, ale też jestem wychowankiem hieronimek.

– Chuja tam. Nie wierzę ci.

– Nosiłaś długi warkocz, byłaś najlepsza w warcaby i miałaś talent do malowania. Kiedyś, aby mnie pocieszyć, narysowałaś nawet moją karykaturę…

Szlachetko zmarszczyła brwi i zmrużyła oczy, wyrażając zaciekawienie. Zakręciła kurek i wytarła dłoń w kuchenny ręcznik. Jęknęła, gdy przyłożyła materiał do skóry. Była zaczerwieniona, ale oparzenie nie wyglądało na poważne. Kobieta z powrotem usiadła na krześle i przyjrzała się Brudnemu. Wyraz jej twarzy się zmienił. Gniew uleciał, ale w jego miejsce pojawiło się wiele równie negatywnych emocji. Smutek, zgryzota, udręka, cierpienie. On też je wszystkie znał. Znali je wszyscy wychowankowie Gwidony.

– Ty jesteś Krzysztof… – rzekła po dłuższej chwili milczenia. – Pamiętam cię. Byłeś zawsze taki… taki… – przyglądała mu się, szukając odpowiedniego słowa – …taki samotny.

Brudny przełknął ślinę. Poczuł nieprzyjemne uczucie w krtani, jakby ktoś owinął wokół niej pace i zacisnął pięść.

– Nowak. Tak się nazywałem – odparł możliwie obojętnym tonem.

– Tak, tak. Pamiętam. Ta stara wiedźma chyba za tobą nie przepadała.

– Powiedzmy, że nie należałem do jej ulubieńców.

– Mało kto potrafił się jej postawić. – Szlachetko pokiwała głową z uznaniem, ale po chwili wstała i nalała sobie do szklanki zimnej wody. – A teraz powiedz, po co tu przyszedłeś. Czego naprawdę chcesz?

– Chcę wiedzieć, co ci tam zrobili.

– Po co ci to?

– Prowadzę śledztwo w sprawie morderstw tych duchownych. Uważam, że mogą mieć jakiś związek z hieronimkami.

– Phi… – prychnęła Szlachetko. – Przez moment myślałam, że ktoś wreszcie zajmie się tymi czarnymi. Bo ja ich wcale nie żałuję.

Prostytutka zarzuciła włosy do tyłu i spięła je gumką, po czym sięgnęła po leżące na blacie papierosy. Przypaliła jednego i włożyła przewieszony przez krzesło szlafrok. Brudny nie omieszkał dołączyć i po chwili kuchnia utonęła w kłębach dymu.

– Domyślasz się, że też mam dość krytyczny stosunek do Kościoła, ale ci ludzie nie byli winni grzechów Gwidony.

– Pierdolisz. Kimkolwiek jest ten, co ich odpala, jak dla mnie robi kawał dobrej roboty. Chuj z nimi.

Brudny mógł się spodziewać właśnie takiej reakcji. Wśród setek wychowanków hieronimek zapewne na palcach jednej ręki można było policzyć tych, którzy potrafili odciąć się od przeszłości i zmienić wrogi stosunek do duchowieństwa. Pozostałym sutanna i habit kojarzyły się głównie – a może i jedynie – z poniżeniem, bólem i cierpieniem.

Rozmowa wyraźnie zeszła na złe tory. Brudny musiał jakoś zareagować.

– Dziś odkryłem w piwnicach wyryty przez ciebie napis. Dotyczył, jak założyłem, twojej zmarłej córki…

Szlachetko nie odpowiedziała. Ta informacja wyraźnie ją poruszyła, bo przełknęła nerwowo ślinę, a jej oddech przyspieszył. Chwilę później w jej oczach zaczęły zbierać się łzy.

– Po co ci to, człowieku? Sam wiesz, jak było.

– Tego nie wiedziałem. Byłaś jedyna?

– A gdzie tam jedyna. Było nas przynajmniej cztery. Ja, Aga, Monika i Zuzka. Ale nie pytaj mnie o nie. Nie miałam z nimi kontaktu od opuszczenia sierocińca. No, może prócz Moniki, ale jakieś dwa lata później poznała jakiegoś faceta i wyjechała do Anglii. Słuch po niej zaginął.

– Jak to wyglądało w twoim przypadku?

– Ale co?

– Wszystko.

– Ech… – Szlachetko zaciągnęła się głęboko i strzepała nadmiar tytoniu do popielniczki. – No co… Przychodzili, robili z nami, co chcieli, i odchodzili. Gwidona kazała im nakładać prezerwatywy, ale wiesz, jak to jest. Jedni jej słuchali, inni nie. Ja nawet nie miałam pojęcia, że jest jakieś zagrożenie ciążą. Miałam, kurwa, dwanaście lat.

Prostytutka wytarła wierzchem dłoni łzę, która urwała się z kącika i spłynęła po policzku. Brudny sięgnął do kieszeni spodni po chusteczki i położył paczkę na stole.

– Co robiła Gwidona, gdy zorientowała się, że jedna z was jest w ciąży?

– Nakazywała ukrywać ten fakt jak najdłużej, a potem wymyślała jakąś bzdurę, że dajmy na to jakieś małżeństwo się nami zainteresowało, i zabierała nas do piwnic. Przynajmniej tak było ze mną. Przesiedziałam w tych ciemnościach prawie trzy miesiące.

– Z kim rodziłaś?

– Z Gwidoną i Bernadettą. Prawie dwa dni. Bez żadnych środków znieczulających.

– Co się stało potem?

– Moja córka udusiła się pępowiną podczas porodu. Przynajmniej tak powiedziała mi Gwidona. Nie wiem, ile w tym prawdy, ale wolę tak myśleć. Jest mi wtedy lżej. – Szlachetko znów przytknęła chusteczkę do zaczerwienionych oczu. – Widziałam Agatkę tylko przez moment, ale ta stara wiedźma nawet nie dała mi jej potrzymać. Nawet jej, kurwa, nie pożegnałam…

Brudny kątem oka spostrzegł stojącą na blacie częściowo opróżnioną butelkę wódki. Wstał i nalał do szklanki słuszną porcję. Prostytutka łapczywie wypiła, a chwilę później zupełnie się rozkleiła. Dał jej chwilę na wypłakanie się i otarcie łez.

– A pozostałe? Ich dzieci przeżyły poród?

– Moniki na pewno nie, choć dowiedziałam się o tym dopiero po wyjściu z sierocińca. Co do Agi i Zuzki, to nie wiem. Pierwsza była kilka lat starsza i tylko słyszałam, że też była w ciąży, a Zuzki od momentu, jak urodziła, już nie widziałam.

– Byłyście z Zuzką w ciąży w tym samym czasie?

– No, w sumie tak, choć ona urodziła krótko po tym, jak Gwidona zabrała mnie do piwnic. Słyszałam jej krzyki. Też długo się męczyła, ale przynajmniej urodziła zdrowe dziecko. Pamiętam jego płacz. Do tej pory śni mi się po nocach.

– I już jej później nie widziałaś?

– Nigdy. Podobno wpadła w oku jakiemuś małżeństwu z zagranicy i ją adoptowali. Taką informację podała mi Gwidona.

Brudny pamiętał, że Zuzanna była bardzo nieśmiała i małomówna, ale za to zjawiskowo piękna. Miał piętnaście lat i już od jakiegoś czasu interesował się płcią przeciwną, a Zuzanna, nad wiek dojrzała, kusiła swoimi krągłościami na każdym kroku. Nie podkochiwał się w niej, ale nieraz powiódł za nią wzrokiem, gdy przechadzała się po dziedzińcu w zwiewnej letniej sukience. Pewnego dnia stanął nawet w jej obronie, gdy starszy od niego wychowanek o ksywce Dziadu (pomimo młodego wieku wyglądał jak dziad i był wyjątkowo szpetnym i perfidnym skurwysynem) wepchnął ją do kotłowni i tam zaczął się do niej dobierać. Zgwałciłby ją, gdyby nie Brudny, który akurat odbywał kolejną karę i musiał dorzucać do pieca. Kiedy usłyszał krzyki dziewczyny, wyskoczył zza rogu i przyłożył Dziadowi po nogach trzonkiem od łopaty, a potem jeszcze obił mu mordę. Oczywiście obaj musieli odcierpieć swoje, Brudny podwójnie, bo prócz surowej pokuty zasądzonej przez Gwidonę Dziadu dopadł go z kolegami tydzień później. Po tym spotkaniu założono mu siedem szwów, ale to nic, dostawał już gorsze lanie. W każdym razie było warto. Zwłaszcza że Zuzka zwróciła na niego uwagę i w ramach podziękowania dała mu soczystego buziaka. Wtedy po raz pierwszy w życiu całował się z dziewczyną.

Pół roku później Zuzka opuściła placówkę. Piękne dziewczyny zawsze miały więcej szczęścia niż reszta wychowanków. Przyjął to ze smutkiem, ale mógł jedynie pogodzić się z tym faktem. Żałował tylko, że się nie pożegnała. Ale rozumiał jej decyzję. Gdyby ktoś chciał go adoptować, nie oglądałby się za siebie. A że akurat odbywał kolejną pokutę, to inna sprawa.

– Kiedykolwiek później rozmawiałaś o tym z Gwidoną?

– O czym? – Szlachetko jakby wyrwała się z chwilowego letargu.

– Mam na myśli twoją sytuację…

– Raz spróbowałam, ale kiepsko się to skończyło. Zresztą sam wiesz, jaka była Gwidona…

– A gdy już opuściłaś sierociniec?

– Nie. Nie wracałam do tematu. Chciałam o tym zapomnieć. Wyrzucić wszystkie te lata z pamięci. Wyjechałam do Wrocławia, a potem… ech… sam widzisz. – Szlachetko wymownie odsłoniła poły szlafroka, ukazując czerwony koronkowy stanik. – Daję dupy za pieniądze.

Mówiła szczerze. Brudny znał się na tej robocie, tajniki mowy ciała nie były mu obce i potrafił ocenić, czy ktoś kłamie. Nieliczni byli w stanie go oszukać, a w tej kobiecie można było czytać jak w otwartej księdze.

– Ostatnie pytanie… – Brudny zapalił jej kolejnego papierosa. – Wiesz, kto mógł być ojcem twojego dziecka?

– Nie jestem pewna, ale w tamtym okresie przychodziło do mnie dwóch. Jeden to był wyżej postawiony, biskup jakiś albo coś. A drugi bywał stosunkowo regularnie, chyba jakiś lokalny klecha. Ale nie wiem. Nie interesowałam się. To wciąż boli.

Brudny wyciągnął smartfon i wbił coś w wyszukiwarkę. Na wyświetlaczu wyskoczyło kilkanaście zdjęć. Powiększył jedno z nich i przystawił urządzenie przed oczy kobiety.

– To jeden z nich? – zapytał.

Szlachetko przyjrzała się z bliska. Zmrużyła oczy, ale chwilę później jej źrenice rozszerzyły się, jakby zobaczyła ducha. Rozpoznała go.

– Tak. To ten skurwysyn – syknęła przez zęby.

Brudny z powrotem schował telefon do kieszeni. Postanowił, że nie będzie dłużej dręczył nieszczęsnej kobiety. Powiedziała, ile wiedziała, nawet więcej, niż się spodziewał. Wstał, pożegnał się i opuścił lokal.

– Krzysztof! – zawołała, gdy już schodził po schodach. Brudny obrócił się. – Nie chcę, żebyś myślał, że jestem potworem – rzuciła przybitym tonem. – I tak naprawdę to nie chcę, żeby umierali kolejni ludzie.

Brudny tylko nieznacznie skinął głową i ruszył w dół klatki schodowej. Musiał odszukać Zuzannę Kuleję.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 29

Gdy tylko Czarnecki opuścił pokój, w którym rozmawiał z Lisem, wybrał numer do Boruckiej. Nie odpowiadała, a automatyczna sekretarka informowała, że szefowa techników jest poza zasięgiem. Założył, że pewnie pracuje w piwnicach sierocińca, co nie znaczy, że cała sytuacja go nie zirytowała. Musiał porozmawiać z Borucką tu i teraz, a perspektywa przebijania się ponownie do Zaboru w taką śnieżycę nie uśmiechała mu się ani trochę. Schodząc po schodach, wybrał numer do podinspektora Zimnego.

– Cześć, Grzegorz.

– Cześć, Romek.

– Gdzie jesteś? – zapytał Czarnecki, gdy w tle usłyszał gwiżdżący wiatr i wściekle wyjący silnik.

– W lesie na tych cholernych działkach! – Zimny musiał krzyczeć do słuchawki. – Zakopaliśmy się i nie możemy wyjechać.

– Dacie radę?

– Poczekaj…

W tle coś zazgrzytało, zaszumiało, w końcu dało się słyszeć trzask drzwi. Zrobiło się trochę ciszej.

– Mogę mówić.

– Na pewno dacie sobie radę?

– Tak, bez obaw. Już wezwałem pomoc. Zaraz mają tu być.

– Jak już dzwonię… Udało się coś ustalić?

– Romek… – Zimny zaciągnął niemal z wyrzutem. – Tu jest gorzej niż, za przeproszeniem, na pieprzonej Syberii. W tych warunkach nic nie zdziałamy.

– W takim razie odpuśćcie. Mam inną prośbę. Namierz jakiś patrol, który przebywa w Zaborze, i poinformuj ludzi, że ktoś musi zejść do piwnicy sierocińca i odnaleźć Borucką.

– Jasne. Ale czy ja o czymś nie wiem?

– Nie zdążyłem cię poinformować. Ściągnąłem tam Ankę, bo Brudny odkrył na miejscu kolejne zwłoki.

– Jasny gwint. Kolejny duchowny?

– Nie. To szkielet noworodka. Ogólnie długa historia. Ale wracając do tematu… Niech ją znajdą i powiedzą, że ma do mnie zadzwonić.

– No dobra. Zaraz to ogarnę. A robimy dziś to spotkanie grupy?

– Tak. O dwudziestej. Obecność obowiązkowa. Przypomnij o tym wszystkim.

– Pewnie.

– Działaj, Grzegorz. Na razie.

– Na razie.

Opuścił budynek aresztu i niespecjalnie zaskoczony zobaczył, że jego renault megane zaledwie po godzinie przypomina bałwana. Odśnieżył samochód i chwilę później był już na zakorkowanej ulicy. Poruszając się żółwim tempem, intensywnie myślał nad wszystkim, co wydarzyło się dzisiejszego dnia. Odkrycie zwłok księdza Pelca na cmentarzu i noworodka w sierocińcu czysto teoretycznie mogło nie mieć ze sobą nic wspólnego. Oba znaleziska różniło niemal wszystko. Łączyło jedno – instytucja Kościoła. To jednak wystarczyło, aby podjąć próbę znalezienia wspólnego mianownika, ba, inspektor podświadomie czuł, że Brudny trafił na coś, co może stać się kluczem do rozwikłania zagadki. Spotkanie z Lisem tylko utwierdziło go w tym przekonaniu. Wydarzenia z przeszłości w jakiś sposób łączyły się z teraźniejszością. Był tego niemal pewny.

Z zamyślenia wybił go nagły trzask. Gwałtownie obrócił się w tamtym kierunku, ale zielone światło sprawiło, że nie podjął interwencji. W normalnych warunkach pewnie by wysiadł i rozdzielił dwóch skaczących sobie do gardeł kierowców, z których jeden ewidentnie zawinił, wjeżdżając drugiemu w tyłek. Teraz jednak nie miał na to czasu. Zwłaszcza że rozległ się dzwonek w zestawie głośnomówiącym. Oddzwaniała Borucka. Wcisnął delikatnie pedał gazu i odebrał.

– No cześć, Romek. Co się dzieje?

– Cześć. Powiedz mi, proszę, czy dałaś do badania próbki DNA Widlarza?

– Oczywiście.

– A czy wrzuciłaś je w system?

– Jeszcze nie miałam takiej możliwości. Wiesz, jak jest. Nie mam wolnej chwili. Ciągle w terenie.

– W takim razie pojedź do laboratorium i porównaj próbki DNA Widlarza i mordercy. To bardzo ważne.

– Chryste, Romek… – jęknęła. – Ja już naprawdę nie wiem, w co ręce włożyć.

– To absolutny priorytet.

– Czekaj, czekaj. Co ty sugerujesz? – Borucka nagle zmieniła ton. – Że Widlarz maczał w tym palce?

– Nie wiem. Może. Dlatego potrzebuję potwierdzenia z laboratorium.

– No dobra. W takim wypadku… Tylko niech mnie ktoś podrzuci. Przyjechałam służbowym, a w nim jest jeszcze sporo sprzętu, który może być przydatny moim ludziom tu na dole.

– Są tam jeszcze ci policjanci?

– Kręcą się gdzieś.

– Pojedź z nimi. Dziękuję, Aniu.

– Nie ma za co, Romek. Cześć.

– Cześć.

Czarnecki właśnie dojechał w okolice galerii Focus Mall, ale to właśnie tu zaczynał się istny uliczny horror. Okres przedświąteczny zawsze rządził się swoimi prawami, ale to, co działo się w tej chwili, przechodziło wszelkie pojęcie. Wydawało się, że gigantycznego korka, który uformował się w okolicy wjazdu na parking galerii, nie da się pokonać nawet na sygnale. Inspektor zrozumiał, że na odległą o nie więcej niż kilometr komendę nie dotrze szybciej niż za pół godziny, a jako że należał do stoików i w życiu nauczył się, że nie ma sensu denerwować się na rzeczy, na które nie ma się wpływu, po raz kolejny wybrał numer do podinspektora Zimnego.

– No cześć.

– Cześć. Wydostaliście się?

– Tak, już wracamy. A ty dodzwoniłeś się do Boruckiej?

– Już jedzie do laboratorium. Słuchaj, Grzegorz. Mam kolejną prośbę. Stoję w korku na Wrocławskiej i pewnie zejdzie mi jeszcze z pół godziny, a nie mam numeru do nikogo od komputerowców. Skontaktuj się z kimś ogarniętym i powiedz, żeby sprawdził logowania z numeru Widlarza z ostatniego tygodnia.

– Najpierw trzeba by poinformować Warchulika. To jego sprawa.

– Zrób, co trzeba. To bardzo ważne. Jak Warchulik będzie miał jakiekolwiek obiekcje, to niech dzwoni do mnie.

– W porządku.

– Wszyscy potwierdzili obecność na zebraniu grupy?

– Ci, do których się dodzwoniłem. Krzywicki nie odbiera. Do Boruckiej nie dzwoniłem.

– Dzięki, Grzegorz.

– Nie ma za co.

– Widzimy się wkrótce. Na razie.

– Cześć.

W trakcie rozmowy Czarneckiemu udało się dojechać do ronda. Czyli jakieś sto metrów. I wyglądało na to, że ma czas przynajmniej na jeszcze jedną rozmowę. Wybrał numer do Brudnego.

– Cześć, Igor.

– Cześć. Na dobre przestajemy pajacować?

– Ach… – Czarnecki dopiero po chwili zrozumiał aluzję. – Nie mam do tego głowy, komisarzu. Możesz rozmawiać?

– Jestem w hotelu. Jem.

– Smacznego. Jak sytuacja?

– Krótko. – Brudny akurat coś przeżuwał. – Widlarz był pedofilem. I prawdopodobnie ojcem tego dziecka.

– Tego z…

– Tak, tego. Szanse są pięćdziesiąt na pięćdziesiąt. Dotarłem do matki. Powiedziała, że w tamtym okresie Gwidona zmuszała ją do współżycia z dwoma facetami. Jednym z nich był Widlarz.

– Jak ci się to udało?

– Naprawdę mam ci tłumaczyć? – Brudny znów miał pełne usta.

– Nie musisz, ale byłbym wdzięczny, gdybyś zechciał.

– Po prostu robię swoje. – Czarnecki wyobraził sobie, jak Brudny właśnie dłubie sobie w zębach. – Może kiedyś ci opowiem.

– Mam wrażenie, że poprawiają się twoje zdolności interpersonalne.

– Yhy… Muszę kończyć. Jem.

– Igor…

– Tak?

– Widzimy się o ósmej na zebraniu grupy. Pojawiło się sporo nowych tropów. A do tego czasu może będzie więcej.

– Jasne. Na razie.

– Cześć.

Czarnecki zdawał sobie sprawę, że Brudny to trudny człowiek i miłość, którą zapałali do siebie po nocnej akcji w Nietkowie, może być szorstka. I rzeczywiście, uwielbiał go za nieszablonowe i wręcz niespotykane podejście do pracy, ale bezpośredniość tego człowieka była doprawdy wyjątkowa. Uśmiechnął się pod nosem. Chyba miał do niego słabość.

Chwilę potem wybrał kolejny numer. Tym razem do żony.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 30

– Nic, Igor. Nic a nic. Laska przepadła jak kamień w wodę. – Zawadzka teatralnie rozłożyła ręce.

– W papierach z sierocińca też nie ma żadnej wzmianki? – zapytał Brudny, wpychając do ust pieroga.

– Tak. Wciąż nic. W przypadku każdego innego adoptowanego wychowanka są szczegółowe informacje, ale gdy chodzi o tę Kuleję, nie ma nawet drobnej wzmianki. Żadnej daty, nazwisk, adresu. W naszym systemie również. Zuzanna Kuleja nie istnieje dla świata.

Brudny popił kolejnego ruskiego sokiem z mango. Wytarł usta wierzchem dłoni i dopiero po chwili sięgnął po jedną z chusteczek.

– A Widlarz?

– W papierach się nie pojawia. Ale w systemie natrafiłam na drobną wzmiankę. W dwa tysiące pierwszym jedna z matek zgłosiła, że na katechezie molestował jej córkę. Nic mu nie udowodniono, bo nie było świadków. Sprawie nawet nie nadano biegu.

– Gdzie to było?

– W szkole podstawowej numer dwadzieścia jeden imienia Karola Wojtyły na osiedlu Pomorskim w Zielonej Górze.

– Pomorskie leży tuż obok Starego Kisielina, w którym mieszkał.

– To by się zgadzało.

– Poza tym nic?

– Nic.

– A ma jakąś rodzinę?

– Ojciec i matka zmarli. Ojciec w siedemdziesiątym piątym, a matka w osiemdziesiątym szóstym. Ma siostrę, która wyemigrowała do Stanów jeszcze przed transformacją.

– Jakieś kochanki? Dzieci? Podejrzani znajomi?

– Na to potrzebowałabym więcej czasu. Może warto popytać tego komisarza, co prowadzi jego sprawę?

– Wątpię, żeby tak mocno drążył. Wszystko wskazuje na samobójstwo, więc pewnie się nie przemęczają.

– Pewnie tak. – Zawadzka cmoknęła i sięgnęła po kolejnego paluszka. – Chcesz piwo?

– Wolałbym coś mocniejszego.

– Ja też, ale…

– Wiem. Za… – Brudny zerknął na zegarek i zakaszlał – …godzinę z hakiem mamy być w biurze Czarneckiego.

– To chcesz to piwo czy nie? – Zawadzka wstała z fotela i poszła do lodówki. Wyjęła dwie schłodzone warki.

– Nie. – Brudny rozkaszlał się jeszcze mocniej, w końcu wypluł do chusteczki zalegającą flegmę. – Nie chcę się załatwić na dobre.

– Jak sobie chcesz. – Zawadzka uniosła brwi i odstawiła jedną z puszek do lodówki. Odruchowo sięgnęła po papierosa, ale zaraz schowała go z powrotem do paczki. W hotelu był całkowity zakaz palenia.

– Oka też chciała zapalić… – mruknął Brudny.

– Że co?

– No Oksana. Tak jakoś mi się skojarzyło. – Komisarz sięgnął po karton z sokiem mango i ugasił pragnienie. – Też chciała zapalić i wyszła po fajki do Żabki. Wtedy ją dopadł.

– Dziwne masz skojarzenia. – Zawadzka obrzuciła go podejrzliwym spojrzeniem. – W ogóle dziwnie się ostatnio zachowujesz. Wszystko w porządku, Igor?

– Ech… – Brudny niedbale machnął ręką. Pomyślał, że rzeczywiście ostatnio gada za dużo i bez sensu. Kiedyś zwykł milczeć i zazwyczaj dobrze na tym wychodził. Rozsiadł się wygodnie w fotelu i spojrzał za okno. Na dworze wciąż szalała wichura. Parapet przyprószyła już co najmniej dziesięciocentymetrowa warstwa śniegu i nic nie zapowiadało, że w najbliższym czasie coś się zmieni. Nagle poczuł się zmęczony. Wygodniej rozłożył się w fotelu i zamknął oczy.

Zawadzka przez chwilę obserwowała przyjaciela. Jego klatka piersiowa miarowo unosiła się i opadała. Dawno nie widziała Brudnego w takim stanie. Rozumieli się bez słów i wyczuwała, że w tej chwili chce zostać sam. Cała ta sytuacja, począwszy od śledztwa w sprawie Rzeźnika z Nietkowa, a skończywszy na ostatniej wizycie w sierocińcu, gdzie odkrył ciało zamordowanego noworodka, z pewnością się na nim odbiła. Próbowała zrozumieć, co musiał czuć, wracając do tego miejsca, by zmierzyć się z oprawcą sprzed lat, odnaleźć nieznanego brata… W jego zamkniętym i na swój sposób poukładanym życiu doszło do gigantycznych zawirowań i zaczynała się obawiać, czy zdoła on przez to wszystko przebrnąć bez uszczerbku na psychice. Do tej pory nie wyobrażała sobie, aby coś mogło złamać Igora Brudnego, ale gdy tak teraz na niego patrzyła, zaczynała mieć wątpliwości.

Chwilę później w pokoju rozległo się donośne chrapanie. Zawadzka uśmiechnęła się na myśl, że nawet w tej sytuacji Brudny wydaje się jej bardzo sexy. Upiła piwa i resztę wylała do zlewu, a potem ustawiła budzik, położyła się na kanapie i też zamknęła oczy. Zasypiając, cofnęła się myślami o dwa lata, do wspólnie spędzonej nocy. Jedynej, podczas której kochała się z mężczyzną, a nie pieprzyła.

* * *

Godzina drzemki pozwoliła obojgu nieco podładować akumulatory. Droga do komendy terenowym patrolem zajęła im kilka minut, nawet biorąc pod uwagę panujące na dworze warunki. Brudny zaparkował tuż przy budynku, który o tej porze zdawał się niemal opustoszały. Tylko w kilku oknach wciąż paliło się światło.

– Nie dziwię się, że Czarnecki szuka posiłków w Warszawie, skoro tu wszyscy tacy pracowici – zagadnęła Zawadzka, gdy zbliżali się do głównego wejścia.

Brudny nie skomentował. Otworzył drzwi i przepuścił przyjaciółkę. Resztę drogi do gabinetu Czarneckiego pokonali w milczeniu. Gdy weszli do środka, zastali całą ekipę i komisarz odruchowo zerknął na zegarek. Stawili się punktualnie.

– Zatem jesteśmy w komplecie – oznajmił Czarnecki i postawił na stole dwie dodatkowe szklanki z parującą kawą. – Dziś zabraknie tylko Ani, która została pilnie wezwana do laboratorium. Będziemy z nią jednak w stałym kontakcie. Możemy zaczynać?

Wśród członków grupy dochodzeniowo-śledczej nastąpiło wyraźne poruszenie. Wszyscy bez wyjątku byli już wyraźnie zmęczeni, ale ze zniecierpliwienia malującego się na twarzach można było wyczytać, że wyczekiwali przełomu. Wieloletnie doświadczenie podpowiadało im, że tak nagle zwoływane spotkanie musiało być wynikiem zdobycia informacji mogących rzucić zupełnie nowe światło na prowadzone śledztwo, może nawet doprowadzić do pochwycenia mordercy.

Czarnecki odczekał, aż Zawadzka zajmie miejsce, następnie wymownie spojrzał na Brudnego. Komisarz odwzajemnił spojrzenie i upił łyk kawy, po czym obrócił się tak, aby pozostali członkowie grupy mogli go lepiej słyszeć.

– Z dużym prawdopodobieństwem mogę powiedzieć, że morderca ma jakiś związek z sierocińcem hieronimek – oznajmił pewnym tonem. – Nie wiem jeszcze jaki dokładnie, ale sądzę, że powinniśmy szukać go wśród wychowanków.

– Skąd ta hipoteza? – zapytała Winnicka, po czym wbiła w niego drapieżne spojrzenie.

– W podziemiach klasztoru odkryłem zwłoki noworodka. To dziecko niejakiej Aliny Szlachetko, jednej z wychowanek hieronimek. Znałem ją i dzięki podkomisarz Zawadzkiej udało się ją błyskawicznie namierzyć. Potwierdziła, że w murach sierocińca urodziła córkę, która jednak zmarła krótko po porodzie.

– Jaki to ma związek z naszym śledztwem?

– Jako prawdopodobnego ojca Szlachetko wskazała Widlarza.

– Widlarz to w sumie chyba nie nasza sprawa, prawda? – Do rozmowy włączył się Czarnecki. Brudny od razu wyczuł jego intencje. Inspektor próbował sprowokować dyskusję.

– A jakie to ma znaczenie? – Do akcji wkroczyła Pałka. – Też jestem przekonana, że Widlarz jest częścią tej układanki. Jak często zdarzają się w mieście brutalne morderstwa zakonnicy i księdza, a zaraz po księdzu inny duchowny popełnia samobójstwo? Ktoś potrafi to sensownie wytłumaczyć?

Czarnecki pokiwał z uznaniem głową. Podparł kciukiem brodę i czekał na rozwój sytuacji.

– Myślę, że wszyscy zgadzamy się co do tych zależności, ale jaki bezpośredni związek ma odkrycie komisarza Brudnego z naszym śledztwem? – zapytał podinspektor Zimny. – Jaki związek ma z tym wszystkim Widlarz?

– Widlarz popełnił samobójstwo, więc coś musiało go do tego skłonić – zripostowała Pałka. – Ludzie nie wskakują pod pociąg ot tak. Tę decyzję wywołał jakiś silny bodziec. Powiedziałabym gwałtowny, dla Widlarza być może szokujący. Ale dlaczego właśnie teraz, tuż przed tym, jak komisarz Brudny dokopał się do prawdy?

– A jaka jest prawda? – Pytanie Winnickiej zawisło nad stołem niczym miecz Damoklesa.

– Prawda jest taka, że w sierocińcu rządziła nie Gwidona, tylko pedofile – zaczął Brudny ochryple. – Gwałcili chłopców i dziewczynki, a matka przełożona nie tylko to tolerowała, ale i tuszowała wszelkie ślady. I była w tym tak zajadła i bezwzględna, że posuwała się do mordowania noworodków.

– Noworodków? – Winnicka wyraźnie szła na starcie z Brudnym. – Do tej pory usłyszałam o jednym noworodku, który zmarł… – prokurator ostatnie słowo wyraźnie zaakcentowała – …tuż po porodzie.

– Szanse są pięćdziesiąt na pięćdziesiąt, bo Szlachetko w tamtym czasie współżyła z dwoma mężczyznami. Laboratorium wkrótce da odpowiedź. A co do reszty… Nie tylko ona urodziła w murach sierocińca. Według jej relacji zrobiły to przynajmniej jeszcze trzy inne wychowanki, a po ich dzieciach nie ma żadnego śladu. Mało tego, jedna z nich, niejaka Zuzanna Kuleja zniknęła krótko po porodzie. Papierów o jej rzekomej adopcji nie ma, w naszym systemie nie figuruje, w żadnych dokumentach nie ma o niej najmniejszej wzmianki.

– Zakładając, że ma pan rację, komisarzu, i noworodki, a być może nawet jedna z wychowanek, zostały zamordowane, a ich zwłoki leżą gdzieś w podziemiach sierocińca… to wciąż jednak nie pozwala nam wytypować mordercy, czyż nie?

– Ale mamy potwierdzony motyw – wtrąciła się Pałka. – Morderca kieruje się gniewem i szuka zemsty, co zresztą ustaliliśmy już wcześniej. Najpierw zabija i okalecza zakonnicę, która uosabia Gwidonę, następnie równie okrutnie pozbawia życia księdza, który jest odpowiednikiem…

– Widlarza – wyrwało się Winnickiej.

– Widlarz dostrzega, że przeszłość zaraz go dopadnie, woli nie ryzykować i postanawia sam je sobie odebrać.

– Bo z oczywistych przyczyn nie może prosić policji o ochronę – włączyła się do rozmowy Zawadzka.

– Właśnie.

– To ma sens – skomentował Zimny i zerknął pytająco na Czarneckiego. Przecież jeszcze godzinę temu inspektor poprosił go, aby zorganizował człowieka, który sprawdzi logowania Widlarza z ostatniego tygodnia. Czyżby wiedział o tym wcześniej?

Pomiędzy członkami grupy rozgorzała zażarta dyskusja. Pojawiały się kolejne sugestie, kim może być morderca i dlaczego Widlarz zdecydował się ostatecznie popełnić samobójstwo. Gdy chwilę później z podziemi sierocińca nadeszła informacja o odkryciu kolejnych szczątków noworodka, burza mózgów zaogniła się jeszcze bardziej. Czarnecki z satysfakcją przysłuchiwał się kolejnym hipotezom, niecierpliwie oczekując telefonu od Boruckiej. Szefowa kryminalistyków właśnie wykonała powierzone jej zadanie. Gdy zobaczyła na ekranie wynik porównawczy, drżącą ręką wybrała numer do inspektora.

– Tak, Aniu? – Czarnecki nie był w stanie ukryć zdenerwowania.

– Nie wiem, skąd wiedziałeś, ale… – Borucka zdawała się roztrzęsiona. – Jeszcze mogę powtórzyć test, bo…

– Anka…

– Chryste, Romek. Analiza porównawcza wskazuje, że morderca jest spokrewniony z Widlarzem.

– A więc jednak…

Czarnecki zamknął oczy. Błyskawiczna analiza faktów pomogła mu poukładać rozsypane puzzle w jedną całość. Pozwolił dokończyć Boruckiej, po czym podziękował za wykonaną pracę i rozłączył się. Popatrzył na swoich ludzi, którzy gorączkowo przerzucali się pomysłami. Tylko jeden człowiek nie brał udziału w dyskusji. Ich spojrzenia się spotkały, a Czarnecki pomyślał, że komisarz też już wie.

Inspektor schował telefon do kieszeni marynarki, wyciągnął chusteczki i przetarł szkła okularów. Następnie podszedł do stołu i uciszył swoich ludzi.

– Wiemy już, kim jest morderca – oznajmił, wprawiając swoich ludzi w konsternację. – Analiza porównawcza DNA Widlarza i śladów pozostawionych na miejscu zbrodni wskazuje, że mordercą jest jego syn.

– O kurwa – wyszeptała Winnicka.

– Wyniki nie pozostawiają najmniejszych wątpliwości. Niestety nie wiemy nic więcej. Nie znamy jego imienia ani nazwiska, nie wiemy, gdzie mieszka ani czym się zajmuje. W związku z tym jeszcze dziś chcę poznać odpowiedzi na te pytania.

– A matka? – zapytała Pałka. – Ona może być kluczem… – dodała nieco mniej pewnie.

– Ustalenie jej tożsamości to nasz główny cel. Znajdziemy ją, znajdziemy mordercę. Do roboty.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 31

Kolejne cztery godziny nie przyniosły spodziewanych efektów i Romuald Czarnecki uznał, że ludziom należy się odpoczynek. Wszyscy byli zmęczeni, niektórzy członkowie grupy nie spali (nie licząc krótkich drzemek) od kilkudziesięciu godzin i ich wydajność spadała na łeb na szyję. Późna pora i fatalna pogoda nie pomagały w działaniach terenowych, a podkomendni komisarza Adriana Warchulika, prowadzącego śledztwo w sprawie samobójstwa Widlarza, podobnie jak on sam nie byli specjalnie skorzy do pomocy. Co prawda, Czarnecki wymusił wgląd do protokołów z przesłuchań mieszkańców Starego Kisielina, ale tak jak się spodziewał, policjanci niespecjalnie przyłożyli się do pracy i zeznania sąsiadów proboszcza wiele do sprawy nie wnosiły. Nachodzenie mieszkańców o tej porze nie wchodziło w grę, wobec czego inspektor musiał odpuścić i skupić się na poszukiwaniach w sieci. Zaprzęgnięci do działania komputerowcy też wiele nie wskórali, a ich jedynym osiągnięciem było namierzenie ostatnich logowań telefonu Widlarza. Biorąc pod uwagę wszystkie utrudnienia, można było uznać to za mały sukces, bo w dzień śmierci jedno z logowań nastąpiło poprzez stację telekomunikacyjną znajdującą się w Drzonkowie pod Zieloną Górą. Było to o tyle istotne, że w jej zasięgu znajdował się obszar potencjalnego działania mordercy. Nadużyciem byłoby twierdzenie, że dzięki temu można by zlokalizować jego norę, ale pewna szansa na to istniała, zwłaszcza że Widlarz był jego ojcem. I mógł próbować nawiązać z nim kontakt.

Obszar ten był jednak bardzo rozległy, a w jego zasięgu znajdowało się przynajmniej dziesięć wsi. Zalesiony teren pełen dzikich i nieuczęszczanych ścieżek również utrudniałby poszukiwania, zwłaszcza przy tak fatalnej pogodzie, która w zasadzie uniemożliwiała działanie w terenie. Nawet gdyby mieć odpowiedni sprzęt i stu ludzi, obława mogłaby nie przynieść spodziewanych efektów. Najpierw należało zawęzić poszukiwania, poczekać na lepsze warunki atmosferyczne, które pozwoliłyby na użycie policyjnego helikoptera, a potem wysłać jedną bądź dwie grupy uderzeniowe i dorwać mordercę.

Takie były procedury i Czarnecki musiał się z tym pogodzić. Po akcji w Nietkowie, po której – choć ostatecznie udało się uratować zakładników i unieszkodliwić cel – dostał naganę, musiał być czujny. Kolejne działanie wbrew procedurom mogło zakończyć się dla niego fatalnie. Tu nie było miejsca na najmniejszy błąd, a porażka nie wchodziła w grę. Musiał przygotować się do akcji perfekcyjnie i odnieść spektakularny sukces.

Gdy minęła pierwsza w nocy, Czarnecki zarządził przerwę i wysłał ludzi do domów. Działania terenowe miały zostać wznowione o ósmej, jego samego czekała jeszcze przeprawa z komisarzem Warchulikiem i komendantem Niemcem. O ile pierwszego był jeszcze w stanie spacyfikować i w razie nieporozumień skorzystać ze swojego autorytetu, o tyle drugi należał do wagi ciężkiej i pójście z nim na wymianę ciosów nie przyniosłoby nic dobrego. A co do tego, że waga superciężka w postaci komendanta głównego, a być może i samego ministra, powoli zaczynała wchodzić bezpośredniemu przełożonemu na głowę, inspektor nie miał wątpliwości. Raport, który Czarnecki przedłożył Niemcowi kilkanaście godzin wcześniej, musiał nim wstrząsnąć. Słowo „kanibal” w każdym budziło lęk i choć dokument dawał szansę na przyznanie dodatkowych środków i ludzi, sprawiał, że informacja o grasującym po mieście psychopacie z pewnością dotarła już na samą górę. Od jutra wszyscy znów mieli patrzeć inspektorowi na ręce.

Czarnecki zamknął drzwi gabinetu na klucz i opuścił budynek komendy. Na dworze wciąż szalała wichura. Gdy odśnieżał szyby, z zazdrością spojrzał, jak mija go Brudny z Zawadzką. Ich nissan patrol zdawał się zupełnie ignorować niesprzyjające warunki. Machnął im i skupił się na wykonywanej czynności.

Do domu dotarł po półgodzinie. Wziął prysznic, ustawił budzik na szóstą trzydzieści i położył się do łóżka. Zasnął, gdy tylko przyłożył głowę do poduszki, ale nie dane mu było cieszyć się odpoczynkiem tak długo, jak to sobie zaplanował. Ze snu wyrwał go sygnał telefonu. Odebrał.

– Romek… – Zachrypnięty głos komisarza Brudnego specjalnie go nie zaskoczył.

– Nie możesz spać? – Inspektor dopiero teraz spojrzał na zegarek. Właśnie minęła piąta.

– Skąd wiedziałeś o Widlarzu?

– To naprawdę nie może poczekać?

– Po prostu odpowiedz.

– Nie wiedziałem. Czekałem na telefon od Ani.

– Wiesz, o co mi chodzi… – Czarnecki usłyszał, jak Brudny zaciąga się papierosem i wydmuchuje dym przez otwarte okno.

– Wiem. – Inspektorowi zrobiło się głupio.

– Zaufanie. Pamiętasz?

– Porównanie DNA Widlarza i mordercy zasugerował Krzysztof Lis. Byłem u niego wczoraj po południu. – Czarnecki nie chciał przed Brudnym niczego ukrywać, ale z powodu natłoku pracy do tej pory po prostu nie miał okazji o tym pogadać.

– Co mu obiecałeś?

– Zmianę kwalifikacji czynu.

– Na zabójstwo w afekcie?

– Tak.

– Cwany sukinsyn. – Brudny znów zakaszlał. – Powiedział coś jeszcze?

– Nie. – Czarnecki zapalił lampkę nocną i założył okulary. – Myślisz, że może wiedzieć więcej?

– Może wiedzieć wszystko. Zawsze był przybocznym kundlem Gwidony.

– Co byś w takim razie zrobił na moim miejscu?

– Jeśli to miałoby uratować niewinnego człowieka? – Brudny zaciągnął się mocno. – To samo, Romek. Zrobiłbym to samo.

– Więcej mi nie powie, jeśli nie dostanie podpisanego papieru. Ale… – Czarnecki nie był w stanie ukryć zmęczenia i dyskretnie ziewnął. – Możemy wrócić do rozmowy rano?

– Możemy, ale chyba nie myślisz, że dzwoniłbym do ciebie tylko po to, aby zapytać o Lisa…

– Masz coś? – Czarnecki usiadł na brzegu łóżka.

– Męczy mnie to od dłuższego czasu, ale nie chciałem, żebyś myślał, że ogląd sytuacji przysłaniają mi pobudki osobiste.

– Mów.

– Uważam, że wciąż za mało miejsca poświęcamy osobie, która przewija się praktycznie w każdym aspekcie tego śledztwa. I to ona, a nie Widlarz, może być kluczem do rozwiązania zagadki.

Czarnecki od razu zrozumiał, o co chodzi komisarzowi.

– Bo już nie żyje?

– Właśnie.

– Kontynuuj…

– Kto był pierwszą ofiarą?

– Zakonnica.

– Kto kolejną?

– Ksiądz.

– Obu ofiar z Gwidoną nic nie łączyło, ale tylko pozornie. Gdyby wziąć pod uwagę pewne wzorce, łączy je z nią niemal wszystko. Pamiętasz, co mówiła wtedy Elka?

– Chodzi ci o tę zamordowaną dziewczynę?

– On zaszlachtował ją tylko w zastępstwie.

Czarnecki lubił takie nieszablonowe myślenie. Brudny znów mu zaimponował. I go zaintrygował.

– Kontynuuj, proszę…

– Dysponując wiedzą, że morderca jest synem Widlarza, z dużym prawdopodobieństwem możemy uznać, że poród odebrała Gwidona. Znów więc pojawia się ona.

– Taką wstępnie przyjęliśmy hipotezę.

– Szlachetko twierdziła, że słyszała krzyk noworodka. I to przez dłuższy czas. Dlaczego zatem Gwidona nie pozbyła się dziecka, skoro wszystko wskazuje, że mordowała inne noworodki?

– Może Widlarz na to nie pozwolił? Może stało się coś, co jej to uniemożliwiło? Powodów mogą być setki.

– Zgadza się. Ale nie o powód tu chodzi. Jeśli dziecka nie zabiła, to coś musiała z nim zrobić.

– Ukryła je.

– Właśnie. Nie Widlarz. Ona!

Czarnecki wsunął stopy w kapcie i wstał z łóżka. Wiedział już, że szybko do niego nie wróci.

– Dlaczego ona? – Jego ton zdradzał podekscytowanie.

– Bo od początku wszystkim sterowała. Ona organizowała spotkania z pedofilami, ona brała za to pieniądze, ona była za wszystko odpowiedzialna. Zatem ona musiała też pozbywać się ewentualnych problemów.

– Brzmi sensownie.

– A jeśli ukryła dziecko…

– Musiała pilnować, aby nikt się o nim nie dowiedział.

– Więziła je.

– Przez dwadzieścia trzy lata.

– I właśnie dlatego ten facet jest teraz taki wkurwiony. – Czarnecki usłyszał, jak Brudny zamyka okno. – Uwierz mi, Romek. Jeśli na świecie jest ktoś, kto mógłby doprowadzić człowieka do takiego szaleństwa, to ta stara jędza. Gwidona. I to ona trzyma klucz do drzwi, za którymi czai się morderca.

W jednej chwili wszystko stało się oczywiste. Ostatnie słowa zadźwięczały w uszach inspektora niczym uderzenie katedralnego dzwonu. „Klucz do drzwi, za którymi czai się morderca”. Brudny miał rację. Dosłownie i w przenośni. Drzwi Gwidony były jego drzwiami. Jej dom jego norą.

* * *

– Jak na to wpadłeś? – Czarnecki wręczył rozmówcom szklanki z kawą.

– Poczekajmy. – Brudny stonował emocje i upił łyk. – To wciąż na razie tylko jedna z hipotez.

– Ale jedyna, która od początku do końca trzyma się kupy – wtrąciła Zawadzka.

– Istotnie.

Inspektor przysiadł się do stołu, na którym wciąż stały trzy szklanki z resztkami paluszków i dwa talerzyki z częściowo skonsumowanymi ciasteczkami na wagę. Zwykle taki widok można było uznać za cud, bo członkowie grupy rzadko kiedy zostawiali po pracy choćby okruszki. Tym razem apetyt im najwyraźniej nie dopisał i tylko można było się zastanawiać, jaka w tym zasługa człowieka, którego obrali sobie za cel.

– Powiesz nam? – Czarnecki nie odpuszczał.

Brudny sięgnął do kieszeni płaszcza i wymownie spojrzał na inspektora, który tylko kiwnął głową na znak, że ma jego zgodę. Zawadzka podsunęła mu jeden z kubków po kawie.

– Od początku czułem, że Gwidona ma z tym wszystkim jakiś związek. – Brudny zapalił papierosa. – Znałem ją aż za dobrze i wiedziałem, do czego jest zdolna, ale z oczywistych względów starałem się wypierać pewne kwestie. Chyba nawet udawałem sam przed sobą. Nie chciałem, abyście myśleli, że nie potrafię sobie poradzić z przeszłością albo coś w ten deseń.

– Nie brzmisz jak Igor Brudny…

– Może i coś w tym jest. – Komisarz strzepnął popiół do popielniczki. – W każdym razie po rozmowie z jedną z tych zakonnic, które pamiętały jeszcze stare czasy, i odnalezieniu kości tego noworodka, zacząłem składać to do kupy. Może gdybym nie był świadkiem pewnych rzeczy, nie wpadłbym na to. Ale pamiętałem. Pamiętałem Alinę Szlachetko, Zuzannę Kuleję. I Gwidonę, która krótko po zniknięciu tej drugiej stała się wyjątkowo rozeźlona. Chodziła poirytowana, łatwo wpadała we wściekłość i w ogóle lepiej było schodzić jej z drogi. Pamiętam też, choć wcześniej nigdy nie zwracałem na to uwagi, że od tego momentu raz na dwa tygodnie zaczęła znikać, a do sierocińca wracała bardzo późno, zwykle grubo po północy. Słowa Aliny Szlachetko tylko potwierdziły moje przypuszczenia, podobnie jak pomoc, której udzielił ci Kwiczoł. Gwidona coś ukrywała. Pytanie brzmiało co. Albo kogo.

– Jej śmierć wszystko zburzyła…

– Ten zbieg okoliczności od początku nie dawał mi spokoju. Dlaczego zaledwie miesiąc po śmierci Gwidony ktoś zamordował zakonnicę? I to w tak bestialski sposób. Macie jakiś pomysł?

– Jeśli był trzymany pod kluczem, to mógł…

– Zgłodnieć! – wyrwała się Zawadzka.

– Ostro… – mruknął Brudny. – Choć znając wyczyny mordercy, nie brzmi całkiem absurdalnie. Ale rzeczywiście, pewien schemat mógł zostać zachwiany, a brak kolejnej wizyty Gwidony sprawić, że więzień zaczął szukać swojej szansy.

– Na ucieczkę.

– Dokładnie.

– To ma sens, ale… – Czarnecki zawiesił głos.

– Tak, wiem. To wciąż tylko hipoteza. Powiedziałbym, że nawet mocno naciągana. Przez co musiał przejść, żeby jeść ludzkie mięso?

– I jak zdołał się wydostać.

– Właśnie. – Brudny zgasił papierosa i rzucił Czarneckiemu szelmowskie spojrzenie. – Ale chyba znam sposób, aby przekonać się, czy mamy rację…

– Jak znajdziemy chałupę tej jędzy, to się przekonamy – burknęła Zawadzka.

– To może potrwać.

– Igor… – Czarnecki z trudem musiał przyjąć do wiadomości, że tok rozumowania Brudnego zaskakiwał nawet jego.

– Z kim Gwidona mogłaby zostawić dziecko, aby nie martwić się o jego wychowanie?

– Z matką. To… – Zawadzka aż pokręciła głową z niedowierzaniem. – Boże, to przecież takie oczywiste.

– Możemy założyć, że mogła pomóc synowi w ucieczce?

– Tak pewnie zrobiłaby każda kochająca matka.

– Nawet za cenę śmierci?

– Do czego ty dążysz, Igor? – Zawadzka też się pogubiła.

– Sugeruję obudzić laboratorium. Niech Anka porówna DNA tej niezidentyfikowanej ręki. Idę o zakład, że należy do matki naszego kanibala.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 32

– Wybaczcie. – Borucka spuściła głowę. – Czuję się odpowiedzialna, że ta informacja nie wypłynęła wcześniej.

W gabinecie Romualda Czarneckiego znajdowali się wszyscy członkowie grupy dochodzeniowo-śledczej zajmującej się sprawą morderstw zielonogórskiego kanibala. Zostali zaznajomieni z nowymi tropami i hipotezą Brudnego, a fakt, że badania laboratoryjne potwierdziły przypuszczenia komisarza, docenili – każdy na swój sposób – wyrazami szacunku.

– Odpowiedzialny za śledztwo jestem ja – odparł Czarnecki. – I to ja powinienem zlecić ci taką analizę. Nie obwiniaj się.

– Ech… Romek. Mów, co chcesz. I tak czuję się z tym fatalnie.

– Jeszcze słowo Anka i pójdziesz do kąta. – Czarnecki wysilił się na lichy żart, czym wzbudził na twarzy Boruckiej szczery uśmiech. – A teraz wracamy do pracy. Ten młodzieniec jest nieobliczalny i może zaatakować w każdej chwili. Czy ktoś chce coś dodać?

Czarnecki omiótł wzrokiem twarze swoich ludzi. Wyglądali na skupionych i gotowych do działania, choć nieco onieśmielonych faktem, że jakiś mruk ze stolicy odwalił za nich prawie całą robotę. Inspektor miał nadzieję, że ta sytuacja zmobilizuje podkomendnych do jeszcze bardziej wytężonej pracy, zwłaszcza że warunki atmosferyczne z każdą godziną miały się poprawiać, dzięki czemu już wkrótce można będzie myśleć o zaplanowaniu obławy. Do tego czasu inspektor chciał mieć na stole adres domu Gwidony, bo choć z pozoru uzyskanie takiej informacji wydawało się banalne, pierwsze próby spełzły na niczym. Według akt nikt nie zgłosił się w sprawie identyfikacji zwłok, na skromnym pogrzebie nie pojawił się żaden członek rodziny (jeśli w ogóle byli tacy), nawet prokurator Brunon Kotelski prowadzący sprawę jej śmierci potraktował sprawę po macoszemu i nie mogąc znaleźć jej personaliów, w dokumentach wpisywał po prostu „Gwidona”. Zdobycie adresu denatki było absolutnym priorytetem i Czarnecki nie mógł opędzić się od myśli, że najprościej byłoby zapytać o to siedzącego w areszcie Lisa. Według wszelkich znaków na niebie i na ziemi prokurator znał tę cenną informację. Niestety inspektor nie dysponował w tej chwili żadnymi argumentami, aby przekonać go do mówienia, zwłaszcza że Kotelski raczej nie należał do osób o ugodowym charakterze i błyskawiczne namówienie go do tak radykalnej zmiany kwalifikacji czynu graniczyło z cudem. Owszem, warto było spróbować, ale Czarnecki nie mógł wiązać z tym pomysłem wielkich nadziei, wobec czego należało rzucić wszystkie siły, aby samemu odkryć miejsce zamieszkania Gwidony.

– Co wiemy o tej kobiecie? – spytał.

– W dokumentach przekazanych Igorowi przez kuratora Pawła Witka, który zajmuje się nieprawidłowościami w sierocińcu hieronimek, nie ma żadnej wzmianki o Gwidonie – zaczęła Zawadzka. – A przynajmniej nic na temat jej personaliów.

– Gwidona zawsze potrafiła zadbać o dyskrecję – mruknął Brudny. – Lata praktyki.

– Komu podlega taki zakon? – Czarnecki zmienił temat.

– Powiedziałbym, że Kościołowi – strzelił Zimny.

– Zakony podlegają tylko Watykanowi – poprawił go Brudny. – Są niezależne od lokalnych diecezji, ale każda zakonnica musi gdzieś przyjąć śluby i imię zakonne. Jeśli mamy gdzieś szukać, to tylko w kurii diecezjalnej.

– Pojedziesz tam, Łukasz? – Czarnecki rzucił Warszawskiemu pytające spojrzenie.

– Jasne, szefie.

– Mogę zająć się tym osobiście – zaoferował się Brudny. – Powiedzmy, że znam teren, a biskup jest moim starym znajomym.

– Bez urazy, Igor, ale jak znam życie, pewnie nie ucieszy się na twój widok.

– Pewnie nie…

– Niech zajmie się tym Łukasz.

– Nie pali mi się, więc jak chcesz. W każdym razie proponuję dorzucić mu kilku ludzi, bo archiwa z lat siedemdziesiątych niekoniecznie muszą być zapisane w formie cyfrowej.

– Też pojadę – rzuciła Zawadzka.

– Niech tak będzie. Możecie się zbierać.

Warszawski i Zawadzka zabrali swoje rzeczy i pospiesznie opuścili gabinet inspektora. Czarnecki poluzował krawat.

– Jak wygląda sprawa przesłuchań sąsiadów Widlarza? Grzegorz?

– Pod nieobecność Warszawskiego sprawę pilotuje Wicha. W sumie wysłaliśmy pięć patroli, więc w ciągu kilku godzin powinniśmy mieć pierwsze zeznania.

– Wiedzą, żeby pytać również o Gwidonę?

– Oczywiście. Kolejne cztery patrole wysłałem do Zaboru. Po jednym do Raculi, Drzonkowa, Kiełpina i Ochli. Wiedzą, co robić.

– Dobrze. Robert… Jesteś już po sekcji Pelca i Widlarza?

– Tak, ale nic nowego nie usłyszysz. Mogę tylko potwierdzić, że pierwszy zmarł wskutek przerwania tętnicy szyjnej i dostania się dużej ilości krwi do płuc. Nie ma najmniejszych wątpliwości, że w następstwie ataku tego samego sprawcy, który zamordował siostrę Teresę. Drugi zginął na miejscu z powodu obszernych obrażeń mózgowo-czaszkowych, a mówiąc po ludzku, pociąg po prostu rozpieprzył mu głowę w drobny mak. Nic nie wskazuje na to, żeby ktoś mu w tym pomógł. Na dziewięćdziesiąt dziewięć procent samobójstwo. Oczywiście w obu przypadkach trafiło się kilka smakowitych kąsków, ale…

– Jeśli nie pomogą w śledztwie, to oszczędź nam szczegółów.

– Ech… nigdy nie mogę rozwinąć myśli i…

– Robert!

– Dobra już, dobra. – Krzywicki wykonał gest jakby zamykał usta na klucz.

– Grzegorz? Rozmawiałeś z kimś z koła myśliwych?

– Dostali oficjalne pozwolenie na odstrzał wilków. Czekają na poprawę pogody.

– Znaki ostrzegawcze?

– Przy większości głównych ścieżek do lasu już stoją, choć oczywiście nie wszędzie. Ale Gośka Staśkiewicz poinformowała media. Z tego, co widziałem i słyszałem, wywiązują się z zadania i wciąż trąbią o zakazie wstępu do lasu.

– Psy?

– Podkomisarz Barański rozkłada ręce. Póki nie pozbędziemy się wilków, są w zasadzie bezużyteczne. A nawet jeśli, to i tak musi minąć kilka dni, zanim woń, jaką po sobie pozostawiły, całkiem się ulotni.

– Na ilu ludzi możemy liczyć podczas obławy?

– Przynajmniej stu, w tym dwie grupy uderzeniowe antyterrorystów.

– Powinno starczyć.

– Igor? Chciałbyś coś dodać?

– Niekoniecznie.

– Jedyny znałeś Gwidonę. Może jest coś…

– Powiedziałem już wszystko, Romek.

– Aniu? – Uwaga Czarneckiego skupiła się na Boruckiej. – Badanie toksykologiczne?

– Wykonane.

– Traseologia, daktyloskopia, osmologia?

– Mamy gotowe wszystkie próbki.

– Mechanoskopia?

– Stop ostrza z lat pięćdziesiątych. Ślady rdzy na kościach i tkankach. Najpewniej wojskowy albo myśliwski. Dziś już takich nie produkują.

Czarnecki podrapał się po policzku i z niesmakiem zauważył, że dziś rano się nie ogolił. Zdarzyło mu się to po raz pierwszy od blisko trzydziestu lat. Chwilę potem wszystkich zluzował.

* * *

Rozmowa z komendantem nie należała do najprzyjemniejszych, ale Czarnecki wyszedł z niej z tarczą. Nie tylko otrzymał dodatkowych ludzi, lecz także zdołał wynegocjować sprowadzenie z Dolnego Śląska czterech policyjnych land cruiserów, specjalnie przygotowanych do ekstremalnie trudnych warunków terenowych i pogodowych. Wozów tych zwykle używano w akcjach na obszarach górskich. Było to o tyle ważne, że prognozy na kolejne dni wcale nie należały do najlepszych. Owszem, ostatnia burza przyciągnęła ze sobą ciepły front i miało nastąpić gwałtowne ocieplenie, ale to oznaczało, że leśne ścieżki mogą stać się kompletnie nieprzejezdne, zwłaszcza że tereny na południowy zachód od miasta należały do podmokłych. Sprzęt od kolegów z Wałbrzycha i Kłodzka mógł więc okazać się zbawienny, w razie gdyby trzeba było uganiać się za mordercą po lasach.

Drugie spotkanie wyglądało już znacznie gorzej. Prokuratora okręgowego Brunona Kotelskiego złapał tuż przed lunchem. Nie był to najlepszy czas na tego typu negocjacje, bo stutrzydziestokilogramowy Kotelski nigdy nie ukrywał, że lubi dobrze zjeść, a poza tym należał do dość oślizłych i nadętych typów, których Czarnecki po prostu nie lubił. Nie miał jednak wyjścia, gdyż krótko później prokurator miał zaplanowany ważny wyjazd służbowy i byłby nieuchwytny przed kolejne dwa dni. Czarnecki umówił się z nim więc w kantynie prokuratury, gdzie Kotelski właśnie rozprawiał się z potężnym schabowym, zapewne smażonym specjalnie dla niego.

– Chyba zdajesz sobie sprawę, Romualdzie, co oznacza taka radykalna zmiana? – Prokurator od zawsze miał paskudną manierę i każdego rozmówcę traktował nieco z góry.

– Tak.

– A ja chciałem walczyć o dożywocie. – Kotelski nabił na widelec kawał mięsa i spojrzał spode łba na inspektora. – I czego się po mnie teraz spodziewasz, Romualdzie? Że zejdę do pięciu czy dziesięciu lat? – Nie czekając na odpowiedź, Kotelski włożył do ust schabowego i zaczął przeżuwać.

– Lis może pomóc w schwytaniu mordercy. W pewnym sensie już pomógł, naprowadzając nas na…

– Chwila, chwila. – Kotelski nachylił się w kierunku inspektora. – Co mam przez to rozumieć?

Czarnecki poczuł się jak uczniak. Naprawdę nie lubił tego faceta, bo wykorzystywał każdą okazję, aby pokazać rozmówcy, gdzie jest jego miejsce. Zboczenie zawodowe, które można było zauważyć u wielu prokuratorów, u niego przybrało gargantuiczne rozmiary.

– Wstępnie zgodziłem się mu pomóc.

Kotelski odkroił kolejny kawałek kotleta. Wymownie pokręcił głową z dezaprobatą.

– Stawiasz mnie w bardzo niekomfortowej sytuacji, Romualdzie. Nie spodziewałem się tego po tobie.

Czarneckiego korciło, żeby utrzeć rozmówcy nosa. Kotelski znany był z tego, że długo prowadził swoje sprawy i sam rzadko angażował się w śledztwa, zrzucając wykonanie czarnej roboty różnej maści aplikantom. Sprawa odkrycia tożsamości Gwidony zapewne wyglądała podobnie i Kotelski, idąc po linii najmniejszego oporu, tę kwestię zostawił sobie „na później”. Inspektor nie chciał jednak wchodzić na wojenną ścieżkę z człowiekiem, który jednym podpisem mógł otworzyć usta Lisowi.

– Dzięki niemu połączyliśmy istotne fakty i jesteśmy bliżej schwytania mordercy. A jestem niemal pewny, że wie więcej. Być może nawet zna miejsce, w którym ten człowiek się ukrywa. Nic jednak nie powie, jeśli nie dostanie papieru.

– Taka postawa tylko utwierdza mnie w przekonaniu, że powinien resztę życia spędzić za kratami.

– Brunon… – Czarnecki uznał, że czas wyłożyć karty na stół. – Wiesz doskonale, że jestem ostatnią osobą, której taka sytuacja jest na rękę. Współpracowałem z Lisem ponad dziesięć lat, ufałem mu, był jednym z moich najbliższych współpracowników. To, co zrobił, zasługuje na najwyższy wymiar kary, i też byłbym rad, gdyby ten zakłamany gnojek już nigdy nie wrócił na łono społeczeństwa. Ale dzięki niemu możemy uratować czyjeś życie. Sam widzisz, co się dzieje w mieście. Ten psychopata jest kompletnie nieprzewidywalny i…

– Plotkują, że to kanibal… – Do ust powędrował widelec pełen kiszonej kapusty. – Prawda to?

– Nie słyszałeś tego ode mnie.

– Sprawa, na której można zrobić karierę…

– Karierę? – Czarnecki nie mógł uwierzyć w to, co słyszy.

– Jak go nie odpalicie, to zdjęcia z procesu będą transmitowane na cały świat.

– Coś insynuujesz?

– Ależ skąd, Romualdzie! – obruszył się Kotelski. – Ale jeśli mam być szczery, to nie podoba mi się, że mam stać się ofiarą nieudolnie prowadzonego śledztwa, stracić szansę na wpakowanie Lisa do więzienia na długie lata, a do tego załatwić tej nadętej pindzie Winnickiej sławę i splendor.

Czarnecki należał do ludzi o wyjątkowo spokojnym usposobieniu, zwykle odpornym na wszelkie akty agresji werbalnej, ale po tym oświadczeniu Kotelskiego poczuł, jak krew zaczyna się w nim gotować. Wbił w prokuratora spojrzenie, które mogłoby ściąć białko jajka.

– Tu chodzi o ludzkie życie, Brunon – rzekł powoli i wyraźnie, za wszelką cenę starając się ukryć targające nim emocje. – Ten facet pożera ofiary żywcem… – dodał odważniej.

– Żywcem? – Kotelski prychnął. – Nie robisz mnie w bambuko?

– Naprawdę myślisz, że śmiałbym cię okłamywać w takiej sprawie?

Kotelski dyskretnie beknął i wytarł usta chusteczką. Chwycił słoniowatą dłonią szklankę z kompotem i wychylił do dna.

– Muszę to przemyśleć, Romualdzie – oznajmił, wstając od stołu. – Poinformuję cię o swojej decyzji, jak tylko ją podejmę.

Czarnecki skinął na znak, że przyjął słowa prokuratora do wiadomości. Pomyślał, że ten pseudoerudyta to zwykły cham i być może powinien inaczej poprowadzić tę rozmowę. Nie dość, że Kotelski go obraził, zarzucając nieudolność w prowadzeniu śledztwa, to jeszcze wyraźnie dał do zrozumienia, że nie liczy się dla niego nic poza własną karierą i nim samym. Mimo wszystko inspektor życzył mu miłej podróży i obaj mężczyźni uścisnęli sobie ręce na pożegnanie. Pewne zasady nigdy nie wychodziły z mody, nawet jeśli druga strona najzwyczajniej w świecie tego nie rozumiała.

Wskazówki na ściennym zegarze stołówki wskazywały, że zbliża się południe. Czarnecki pomyślał, że skontroluje sytuację w kurii, ale przeciągłe burczenie w brzuchu uświadomiło mu, że dziś jeszcze nic nie jadł. Nagle poczuł ssanie w żołądku i pierwotny pomysł zszedł na drugi plan. Zamówił dewolaja z ziemniakami i buraczkami i na kwadrans zapomniał o całym świecie.

* * *

Czarnecki stał, wpatrując się w krajobraz za oknem. Spomiędzy chmur nieśmiało przebijały się promienie słońca. Wiatr zelżał, był cieplejszy i nie wciskał się już tak natarczywie za kołnierz. Przy parkingu komendy pracowały służby, które próbowały uporać się z zalegającymi na ulicy i chodniku gałęziami i zwałami zmrożonego śniegu. W radiu właśnie leciała prognoza pogody i jakaś młoda prezenterka poinformowała, że jeszcze dziś po południu temperatura podskoczy do dwóch, trzech stopni powyżej zera, ale w nocy można spodziewać się kolejnych, miejscami obfitych opadów.

W pewnym momencie dostrzegł nadjeżdżającego od strony miasta nissana patrola. Brudny nie zdradził po ostatnim spotkaniu grupy, czym zamierza się zająć, ale Czarnecki nie miał zamiaru wnikać w jego plany. Do tej pory ten niepokorny chłopak i tak odwalił osiemdziesiąt procent roboty i inspektor mógł tylko w duchu dziękować sobie za tak trafny wybór, a Brudnemu za podjęcie decyzji o przyjeździe do Zielonej Góry i dołączeniu do zespołu. Zawadzka najwyraźniej musiała poinformować partnera o zakończeniu działań w kurii, bo chwilę później obok patrola zaparkował radiowóz Warszawskiego. Pomyślał, że ci młodzi policjanci to fantastyczni ludzie, ale właśnie wtedy rozległo się pukanie, a do środka wkroczył podinspektor Grzegorz Zimny w towarzystwie psycholog policyjnej Elżbiety Pałki. W ręce trzymał jakieś dokumenty.

– Udało się? – zapytał Czarnecki.

– Adresu nie mamy. – Skrzywił się. – Ale trochę się dowiedzieliśmy.

– Wstawię wodę na kawę.

Czarnecki przygotował się, że zdobycie adresu, pod którym mógł znajdować się morderca, nie będzie łatwym zadaniem, mimo wszystko poczuł się trochę zawiedziony. Fiasko rozmów z Kotelskim uświadomiło mu, że od teraz może liczyć tylko na siebie i swoich ludzi.

Woda w czajniku osiągnęła temperaturę wrzenia w momencie, gdy ponownie rozległo się pukanie. Do środka weszli Warszawski, Brudny i Zawadzka. Zdjęli kurtki i zajęli miejsca. Czarnecki dołączył chwilę później, gdy już rozstawił na stole szklanki w obowiązkowych koszyczkach. Minutę później dołączyła do nich Winnicka.

– Na czym stoimy? – zaczął.

– Tak jak wspominałem, adresu nie udało się ustalić, bo w podaniu o przyjęcie w poczet sióstr hieronimek podała fałszywy – odparł podinspektor Zimny.

– Skąd ta pewność? – Czarnecki nieco się ożywił.

– Wrocławska 12A. To adres Palmiarni.

Inspektor się zamyślił. Ta informacja, choć w gruncie rzeczy zła, mogła okazać się cenna. W tym momencie każdy rasowy glina powinien zadać sobie pytanie, dlaczego posunęła się do oszustwa. Młoda kobieta pragnąca zostać siostrą zakonną raczej nie zaczynałaby kariery od kłamstwa. Musiała mieć jakiś powód. I to poważny.

– Niech ktoś sprawdzi na wszelki wypadek tę Palmiarnię – polecił Czarnecki.

– Już wysłałem ludzi.

– Świetnie. A wy zastanówcie się, dlaczego to zrobiła. Gdy Grzegorz skończy, chcę usłyszeć jakieś sensowne propozycje.

– Tak więc adresu nie mamy, ale za to wiemy, kim była. – Zimny płynnie wrócił do głównego punktu. Chwycił w dłoń jeden z dokumentów. Kontynuował: – Nazywała się Aleksandra Gertruda Hübner, córka folksdojcza Hansa Hübnera i Polki Krystyny Marchewki. Urodzona w Ziębicach na Śląsku w tysiąc dziewięćset pięćdziesiątym trzecim.

– Ciekawa miejscówka swoją drogą – rzuciła Zawadzka. – Pamiętacie, kto urodził się w Ziębicach?

– Karl Denke – zareagowała natychmiast Pałka. – Jeden z najsłynniejszych seryjnych kanibali. Facet przez lata zamordował przynajmniej czterdzieści osób, a ich mięso peklował i sprzedawał na bazarze we Wrocławiu.

– Kolejny zbieg okoliczności? – Zawadzka uniosła brew i rzuciła wszystkim wyzywające spojrzenie.

– Proszę, nie odbiegajmy od tematu – polecił Czarnecki. – Grzegorz, kontynuuj.

– W pięćdziesiątym siódmym Hübnerowie, Gwidona miała jeszcze starsze rodzeństwo Artura i Agatę, przeprowadziła się do Zielonej Góry i zamieszkała w kamienicy na deptaku. Jednak już niecały rok później matka zmarła na gruźlicę, a ojciec zniknął. W tamtych czasach była tylko jedna placówka opiekuńczo-wychowawcza, ale w pożarze w siedemdziesiątym pierwszym wszystkie papiery uległy zniszczeniu. Ślad się urywa i tak naprawdę nie wiadomo, co stało się z dziećmi. Przez kolejne jedenaście lat nie ma w dokumentach żadnej wzmianki o rodzinie Hübnerów. Nazwisko to pojawia się następny raz dopiero w tysiąc dziewięćset siedemdziesiątym pierwszym, w dokumencie wystawionym przez matkę przełożoną Placówki Opiekuńczo-Wychowawczej Hieronimek Zielonogórskich, jako dowód przyjęcia Aleksandry Gertrudy Hübner w poczet sióstr zakonnych Zakonu Hieronimek Zielonogórskich i obrania przez nią imienia Gwidona. Dodam, że tylko dzięki temu jednemu dokumentowi udało się uzyskać pozostałe informacje. Gdyby nie zachował się w kurii diecezjalnej, ta kobieta mogłaby robić za ducha.

– Wspomniałeś o rodzeństwie…

– Już ich szukamy, ale to potrwa.

Czarnecki poprawił okulary. Liczył na więcej. Niemożność ustalenia adresu mordercy w zasadzie zmuszała go do zorganizowania szeroko zakrojonej obławy, która obejmie obszar około stu kilometrów kwadratowych. Poczynając od południowych krańców miasta, przez takie wsie jak Racula, Drzonków, Sucha, Zatonie, Kiełpin, Ochla czy traktowany już jako jedna z dzielnic Zielonej Góry Jędrzychów. A nawet, biorąc pod uwagę miejsce zamieszkania ojca mordercy, Stary Kisielin, Ługowo i kilka miejscowości na wschód od miasta.

To nie było optymalne rozwiązanie, ale chyba jedyne rozsądne, żeby nie rzec: konieczne. Zwlekanie odpadało, należało działać. Podobną strategię inspektor zastosował, zasadzając się na Rzeźnika z Nietkowa, ale wtedy poruszał się po terenie o promieniu nie większym niż trzy kilometry i dysponował znacznie bardziej szczegółowymi informacjami dotyczącymi lokalizacji potencjalnej nory mordercy. W obecnej sytuacji dochodziła jeszcze kwestia trudnych warunków terenowych, gdyż poszukiwany poruszał się po lasach, które nie dość, że były gęste i częściowo rosły na terenach podmokłych, to jeszcze na niemal całym obszarze zalegała warstwa śniegu miejscami przekraczająca nawet metr. Podczas szeroko zakrojonej obławy należało liczyć się więc z tym, że wypłoszony z domu morderca mógł nie tylko znaleźć inną kryjówkę, ale też, jeśli dobrze znał teren, niepostrzeżenie przeniknąć pomiędzy rozciągniętymi patrolami i uniknąć pochwycenia. Biorąc natomiast pod uwagę jego poziom agresji i brak jakichkolwiek zahamowań, przyparty do muru mógł stać się poważnym zagrożeniem dla nieświadomych niebezpieczeństwa mieszkańców. Tak, niestety, stało się podczas poprzedniego śledztwa, gdzie uciekający przed pościgiem morderca w bestialski sposób pozbawił życia dwóch przypadkowych wędkarzy. Za to Czarnecki też został przez przełożonych surowo skrytykowany.

Pewne było jedno. Nie mógł bezczynnie siedzieć i czekać, aż adres Gwidony zostanie mu podany na tacy. Morderca był szalony, nieprzewidywalny i niezwykle niebezpieczny. I mógł uderzyć w każdej chwili.

– Łukasz, Igor. – Czarnecki podjął decyzję. – Na podstawie uzyskanych informacji zajmiecie się wytypowaniem dwóch potencjalnych lokalizacji. Ela, pomożesz im. Julka, koordynuj działania naszych ludzi odpowiedzialnych za namierzenie adresu Gwidony. Grzegorz, ty określisz obszar działań i zorganizujesz ludzi, którzy wezmą udział w obławie. Dogadaj się też z kołem łowieckim. Nie chcę na miejscu akcji z bronią nikogo, kto nie nosi odznaki. Ja poinformuję naczelnika wydziału o naszych planach i skontaktuję się z Kostyrą, aby zmobilizował ludzi z grupy uderzeniowej.

– Powtórka z rozrywki? – zagaił Warszawski.

– Oby nie. Ma być bez przypadkowych ofiar, a tego świra chcę mieć żywego. Biorący udział w akcji pracują do dwudziestej pierwszej, a potem każdy wraca do domu się wyspać. Spotykamy się w biurze o szóstej rano. Uderzymy przed wschodem słońca. Wszystko jasne?

Zebrani pokiwali głowami na znak, że przyjęli rozkazy do wiadomości. Każdy zdawał sobie sprawę z ryzyka takiej operacji, ale w tej chwili to było jedyne wyjście. Dowody, jakimi dysponowali, pozwalały określić, kim jest morderca, a poszlaki – w przybliżeniu ustalić miejsce jego przebywania. Co prawda z naciskiem na „w przybliżeniu”, ale lepsze to niż nic. Nikt nie wątpił, że trzeba działać. I to szybko.

– Jeszcze jedno, Grzegorz. Są jakieś wieści od Jakuba?

– Nasi ludzie obskoczyli już większość sąsiadów Widlarza, ale niczego specjalnego się nie dowiedzieli. To samo w Zaborze. Zmowa milczenia jakaś albo co…

– A w tych okolicznych wsiach?

– Na razie cisza.

– Dołóż po patrolu do każdej ze wsi na terenie, gdzie będzie prowadzona obława. Tylko niech nie rzucają się w oczy. Nie chcę go przestraszyć. Mieszkańców też.

– Jasne, Romek.

– Jedno pytanie… – Brudny oparł się łokciami o blat stołu. – Zbliża się odwilż. Temperatura ma być dodatnia całą noc, a od północy ma lać. Czy jesteśmy przygotowani do działania w terenie?

– Oprócz naszych dwóch pathfinderów będziemy mieli do dyspozycji cztery specjalnie zmodyfikowane land cruisery od kolegów z południa kraju. Poradzą sobie w każdych warunkach. No i w razie czego mamy w odwodzie helikopter.

– W porządku.

– No i jest jeszcze twój patrol – zauważył Warszawski. – Chyba się nada, no nie?

– Taaa… – jęknął Brudny. – Nada się.

W biurze zaległa cisza. Przez chwilę każdy w zamyśleniu przetwarzał rozkazy inspektora. Za oknem słońce świeciło już pełnym, jaskrawym światłem i nic nie wskazywało, że jutro czeka ich droga przez mękę.

– Ostatnia sprawa. – Czarnecki dopił resztkę kawy i poprawił okulary. – Ktoś ma jakiś pomysł, dlaczego Gwidona podała w kurii fałszywy adres?

– Może po prostu go nie miała – burknął Brudny.

Ten facet nie przestawał go zadziwiać. Powiedzieć, że jego proces myślowy był oryginalny, to jakby nic nie powiedzieć.

– Ktoś to skomentuje?

Nikt się nie odezwał. Teoria Brudnego nie tylko mogła się bronić, ale w sumie w dość prosty sposób wyjaśniała problemy, z jakimi obecnie się borykali. Biorąc pod uwagę tragiczną i w sumie dość niejasną przeszłość Gwidony, można było zaryzykować twierdzenie, że przed wstąpieniem do zakonu była bezdomna, a gdy tylko osiągnęła wymaganą przy składaniu ślubów pełnoletność, używając fortelu, została zakonnicą. I znalazła upragniony dom.

– Jakieś pytania? – Czarnecki wstał od stołu. – Jeśli nie, to zabierajcie się do roboty. Wieczorem chcę znać miejsce jego nory.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 33

Współpraca ze starszym sierżantem Łukaszem Warszawskim układała się wzorowo. Warszawski nie truł, nie marudził, nie obiecywał, nie kłapał jadaczką bez sensu, tylko działał. Skupiony na zadaniu mówił tyle, ile wymagała tego sytuacja, słowa cedził i starał się, aby każde niosło jakąś informację. Dlatego Brudny szybko doszedł z nim do porozumienia i już przed osiemnastą wytypowali wspólnie cztery lokalizacje, które można by uznać za rokujące. Wtedy do gabinetu wszedł Czarnecki. Starał się ukryć emocje, ale wyglądał na co najmniej podekscytowanego.

– Mamy ciekawe zgłoszenie. Powinno wam pomóc – oznajmił bez zbędnych ceregieli. – Pokażcie, co macie.

Warszawski przedstawił wyniki ich dotychczasowej pracy. Dwie lokalizacje mieściły się na obrzeżach miasta w pobliżu ogródków działkowych na Jędrzychowie: ferma drobiu znajdująca się w lesie nieopodal wysypiska pomiędzy Raculą a wspomnianym Jędrzychowem oraz leśniczówka na północ od Kiełpina. Dwa pozostałe miejsca oznaczono w zagajnikach na skraju wschodniej części Drzonkowa.

– Skupmy się na tych. – Czarnecki wskazał dwa ostatnie. – Przed chwilą otrzymałem informację od Grzegorza, że jeden z patroli przesłuchał proboszcza z parafii w Drzonkowie. Facet na początku trochę konfabulował, ale gdy go ździebko przycisnęli, w końcu zeznał, że Gwidona odwiedzała go w co drugi poniedziałek około dwudziestej. Przyjeżdżała autobusem obładowana siatkami z zakupami, następnie brała pozostawiony w zakrystii rower i gdzieś znikała.

– Dostarczała więźniowi prowiant – mruknął Brudny.

– Na bank – dodał Warszawski.

– Na to wygląda. W każdym razie cel podróży musiał znajdować się stosunkowo blisko. A najbliżej są właśnie te dwa zabudowania. – Czarnecki wbił palec w ekran laptopa. – Co to za budynki?

– Jakieś rozpadające się chałupy. Obie opuszczone. Co ciekawe, ten znajdujący się nieco głębiej w lesie chyba w ogóle nie ma adresu… – Warszawski uśmiechnął się chytrze.

– Jak to widzisz, Igor?

– To by pasowało. – Brudny zmarszczył brwi i skupił się na ekranie. – Ze trzy kilometry od działek, gdzie doszło do interakcji z mordercą, plus minus cztery od wysypiska śmieci, gdzie znaleziono zwłoki siostry Teresy, jakieś sześć do miejsca zbrodni i siedem do cmentarza miejskiego.

– I ten adres… – powtórzył Warszawski. – A raczej jego brak.

– Taaa… – Brudny podrapał się po szyi. – Tak, to zdecydowanie ma sens.

– Też jestem za tym, aby spróbować.

– Można by to załatwić po cichu już teraz – zasugerował komisarz.

– Procedury już ruszyły. Kotowicz wkrótce tu będzie, aby podpisać rozkazy. Poza tym nie chcę kolejnej improwizacji.

– Romek… – Brudny zakaszlał. – Wszystko wskazuje na to, że ten typ nie dysponuje bronią palną. Spokojnie można by się zakraść i…

– Właśnie tak chcesz się zakraść?

Brudny zrozumiał aluzję. Rzeczywiście momentami nie potrafił zapanować nad reakcjami walczącego z przeziębieniem organizmu. Kaszel, choć suchy i raczej niegroźny, bywał uciążliwy.

– Poza tym chcę poczekać, aż zacznie padać. Na pewno łatwiej będzie się zakraść, jeśli już o tym mowa. – Czarnecki posłał komisarzowi wymowne spojrzenie. – Ty w ogóle bierzesz jakieś leki?

– Masz rację. – Brudny zacharczał jeszcze kilkakrotnie i przełknął ślinę, aby oczyścić przełyk. – I chyba kupię sobie jakiś Gripex albo coś…

– Kup koniecznie. Nie chcę, abyś mi tu pozarażał wszystkich dookoła. A wracając do tematu. Nie zapominajmy, że zawsze istnieje prawdopodobieństwo, że się mylimy. Albo faceta po prostu może nie być w domu. Nie będziemy ryzykować takiego scenariusza. On nie może się wymknąć.

– Skupiamy się tylko na tym miejscu? – wtrącił się Warszawski.

– Nie.

– Zatem?

– Drugą pętlę zaciśniemy wokół fermy drobiu. Znajduje się w centralnym punkcie działania mordercy, dokładnie pomiędzy terenem działkowym a wysypiskiem śmieci. To miejsce na północ od pierwszej lokalizacji, znacznie bliżej miasta, co pozwoliłoby też na zabezpieczenie akcji solidnym buforem, gdyby facet jednak zdołał się wymknąć. Tak na wszelki wypadek. Nie chcemy przecież, aby dostał się w obszar gęściej zaludniony.

– Jak chcesz podzielić ludzi? – dopytał Brudny.

– Ty i Julka pojedziecie ze mną do chaty w Drzonkowie. Łukasz z Grzegorzem zasadzą się na południe od fermy drobiu. Dwie grupy uderzeniowe. Reszta funkcjonariuszy rozstawiona przy drogach i wejściach do lasu od południowych krańców miasta, wzdłuż dróg krajowych dwieście osiemdziesiąt trzy i dwieście siedemdziesiąt dziewięć, które łączą się na północ od Zatonia i Kiełpina.

– Z tej pętli nikt się nie wyśliźnie.

– Obyśmy nie musieli się o tym przekonywać.

– No dobra. Jak dla mnie plan jest okej. – Brudny odchylił się na krześle. – Podeślij do nas Julkę i popracujemy nad szczegółami.

– Zaraz jej przekażę. Działajcie.

– Romek…?

– Tak?

– Gdzie w pobliżu komendy dostanę coś na ten cholerny kaszel?

– Naprzeciwko jest Lewiatan. Tam coś znajdziesz.

– Dzięki.

– Nie ma za co. Wracam dokończyć sprawy papierkowe. Za… – Czarnecki zerknął na zegarek – …nieco ponad godzinę spodziewam się Kotowicza. Do tej pory wszystko ma być dopięte na ostatni guzik.

* * *

W pokoju numer sto dwadzieścia cztery hotelu Pod Dębem było cicho i parno. Brudny właśnie wyszedł z kąpieli i owinięty jedynie ręcznikiem nalał sobie szklankę jamesona. Rozsiadł się wygodnie na kanapie i położył nogi na stole. Upił trochę whisky i poczuł, jak alkohol przyjemnie drażni jego przełyk i spływa do żołądka. Zamknął oczy w oczekiwaniu, jak z jego mięśni zejdzie napięcie. Oddychał głęboko i spokojnie. Myślał.

Po raz ostatni przewinął w głowie wydarzenia z ostatnich godzin. Krótko po ostatecznym wyborze głównego celu, wspólnie ze starszym sierżantem Warszawskim i Julką, dokonali możliwie dokładnej analizy warunków terenowych. Budynek stał pomiędzy drzewami, przy gęstym zagajniku i niewielkiej sadzawce. Chata wyglądała na zapuszczoną, nie okalało jej żadne ogrodzenie, a wokół walały się trudne do zdefiniowania przedmioty, mogące być równie dobrze porzuconymi maszynami jak spróchniałymi konarami bądź pniakami po wyrębie. Od najbliższego sąsiada dzieliło ją około ośmiuset metrów i nie prowadziła do niej żadna droga, nie licząc wydeptanej ścieżki, która ciągnęła się kilkadziesiąt metrów od południowej ściany. Według gminnych map i dokumentów okoliczny obszar nie był uzbrojony, do chałupy nie dochodziły żadne media i wyglądało to na budowlaną samowolkę. W zasadzie teren nadawał się do przeprowadzenia dobrze skoordynowanej akcji, zwłaszcza że w pobliżu nie było zabudowań i interwencja nie powinna zagrozić innym mieszkańcom. Niestety, okolica należała do podmokłych, co przy obecnej pogodzie mogło stanowić spore utrudnienie.

Gdy w końcu wszystko zostało dopięte na ostatni guzik, do pomieszczenia wkroczyli naczelnik wydziału Marek Kotowicz i dowódca grupy antyterrorystycznej Rafał Kostyra. Zapoznali się z koncepcją przeprowadzenia akcji, przedyskutowali kilka kwestii, ale nie próbowali zbytnio ingerować w plany. Pierwszy z nich podpisał rozkazy i pożegnał się. Drugi został trochę dłużej i blisko godzinę wspólnie omawiali taktykę. Tuż przed dziewiątą Czarnecki oznajmił, że czas na odpoczynek, i rozkazał ludziom dobrze się wyspać. Akcja miała być szybka, czysta i zakończyć się pełnym sukcesem.

Wszystko wydawało się przygotowane w najdrobniejszych szczegółach, mimo to Brudny miał złe przeczucie. Pewnych rzeczy nie potrafił wytłumaczyć. Po prostu to czuł. Zwłaszcza jedno nie dawało mu spokoju. Podzielił się wątpliwościami z Czarneckim, ale żaden z nich nie zdołał wymyślić nic sensownego, a wynik ich rozważań – jakikolwiek by był – i tak nie mógł wpłynąć na zaplanowaną taktykę.

Hipoteza Brudnego broniła się niemal na każdym kroku. Z jednym wyjątkiem. W sprawie kanibala prawdopodobnie musiał być ktoś trzeci. Bo jeśli jego teoria była prawdziwa, a wszystko wskazywało, że przynajmniej jest bardzo bliska prawdy, to zakładając, że Gwidona więziła i dziecko, i matkę, można było zadać sobie pytanie, jakim cudem akurat krótko po jej śmierci udało im się uwolnić. Wyjście numer jeden: ani jedno, ani drugie nie było w ostatnim czasie trzymane pod kluczem, co biorąc pod uwagę wcześniejsze długoletnie przebywanie w ciemnej piwnicy/suterenie/lochu, mogło sprawić, że u więzionych pojawił się syndrom sztokholmski. Najsłynniejszym tego typu przykładem była w ostatnim czasie sprawa Nataschy Kampusch. Porwana w wieku dziesięciu lat przez Wolfganga Přiklopila przez kolejne osiem była bita, gwałcona, poniżana, mimo to przez długi czas nie zdecydowała się na ucieczkę, choć miała wiele okazji. Mało tego, w późniejszym okresie przyznała, że dążyła do nawiązania z oprawcą pewnej relacji, gdyż była to jedyna osoba, z jaką miała kontakt. Czy taki wariant mógł zaistnieć w tym wypadku? Brudny wątpił, bo przeczyło temu wiele czynów, zwłaszcza bestialskie mordy, których dopuścił się więziony. Musiał pałać do swoich oprawców trudną do opisania nienawiścią, wobec czego zapewne przy pierwszej lepszej okazji swój gniew skupiłby na Gwidonie. To w zasadzie wykluczało syndrom sztokholmski.

Rozwiązanie numer dwa pozwalało zakładać, że swój udział w całej sprawie miał Widlarz. Bez względu na to, czy brał czynny udział w uwięzieniu syna (i prawdopodobnie matki), śmierć Gwidony mogła wygenerować kilka różnych scenariuszy. W każdym z nich Widlarz był tym, który w ostatecznym rozrachunku uwalniał syna. Zorientowawszy się, w jak dramatycznej sytuacji się znalazł, jaką syn pała do niego nienawiścią i jakie czekają go konsekwencje, gdy sprawa w końcu ujrzy światło dzienne, ksiądz mógł doznać załamania nerwowego, a wyrzuty sumienia i narastający strach przed nieuchronnym tłumaczyłyby decyzję o popełnieniu samobójstwa. Tajemnicze logowanie z radiostacji w Drzonkowie wpisywałoby się w ten scenariusz, choć niezupełnie, w sumie było jedynym w tej okolicy i nastąpiło dopiero w dzień, gdy proboszcz ze Starego Kisielina targnął się na swoje życie. Oczywiście można by założyć, że bywał tam wcześniej i po prostu nie zabierał ze sobą telefonu, ale ta teoria w dzisiejszych czasach zdawała się wyjątkowo naciągana. Na usta cisnęło się jeszcze jedno pytanie: dlaczego po tym, jak uwolnił syna, ten od razu zaatakował zakonnicę i posunął się do morderstwa, ba, nie tylko ją zabił, ale i częściowo pożarł? Owszem, po dwudziestu trzech latach pod kluczem, być może bicia, maltretowania i poniżania, w jego mózgu mogło dojść do nieodwracalnych zmian, ale czy najpierw nie szukałby po prostu pomocy?

W końcu ostatnie rozwiązanie, chyba najgorsze, pozwalające sądzić, że w tym całym galimatiasie bierze jeszcze udział osoba trzecia. Ktoś, kto do tej pory nie został zidentyfikowany ani nawet rozpoznany jako potencjalne zagrożenie. Człowiek – a może nawet grupa ludzi – który w jakiś sposób przyczynił się nie tylko do złamania psychiki więzionego chłopaka, ale też do stworzenia potwora. Nieczułego, bezlitosnego, skrajnie okrutnego kanibala, którego z jakiegoś powodu po latach gehenny uwolniono. Przypadek Rzeźnika z Nietkowa miał podobne podłoże, choć poziom agresji i obłąkania obecnego celu sugerował, że chłopak musi mieć zupełnie zdruzgotaną psychikę, można by zaryzykować twierdzenie, że jest kompletnie niepoczytalny. W każdym razie śmierć Gwidony i Widlarza dałoby się sensownie wpisać w podobny scenariusz, nie wyłączając pobudek kierujących tą dwójką w przeszłości. Kim jednak mogłaby być tajemnicza osoba trzecia? Przypadkowym zboczeńcem? Pedofilem? Znajomym Gwidony? Kimś z jej rodziny? Księdzem? Tak, ostatni wariant mógłby tłumaczyć brutalny mord na Pelcu, ale czy skoro Gwidona tak bardzo dbała o zachowanie całej sytuacji w tajemnicy, to oddawałaby chłopaka obcym? Nie. To musiałaby być osoba zaufana. Może w takim razie ktoś z rodziny? Brudny łamał sobie głowę od dobrej godziny, ale każda kolejna hipoteza przynosiła więcej pytań niż odpowiedzi. Ale miał przeczucie. Paskudne przeczucie, że coś może pójść nie tak.

Spojrzał na zegarek. Dochodziła dwudziesta trzecia. Wstał, otworzył okno i zapalił papierosa. Dopił drinka. Postarał się oczyścić umysł. Przed snem sprawdził i wyczyścił broń, po czym położył się do łóżka. Zanim się zorientował, spał twardym snem i chrapał jak zwierz.

W tym samym czasie zaledwie kilka kilometrów dalej mężczyzna podjął ostateczną decyzję. Wyszedł z chałupy i w strugach deszczu ruszył w gęstwinę. Czuł ogromne rozgoryczenie i wzbierający gniew. W uszach bez przerwy dźwięczały mu jej słowa: „Idź tam. Idź. Przeżyjesz”. Za plecami usłyszał odgłosy wilczych łap. Warknął nerwowo i odgonił dzikie zwierzęta. Sfora nie mogła mu towarzyszyć. Nie tym razem.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 34

– Wszystko w porządku? – zagadnęła Zawadzka. Miała na sobie kurtkę i kamizelkę kuloodporną. Włosy spięte w krótki kucyk schowała pod czapką z daszkiem.

– Tak – odparł lakonicznie Brudny. On także, choć niechętnie, włożył kamizelkę.

– Dziś dopadniemy kanibala. Znów będziesz miał swoje pięć minut. – Przyjaciółka posłała mu szelmowski uśmiech i puściła oko.

Brudny nie skomentował. Rzucił jej tylko krótkie, niewiele mówiące spojrzenie. Julka znała go i wiedziała, że nie było sensu drążyć. Zajęła się wsuwaniem kilku niesfornych kosmyków pod czapkę, po czym wyjęła z kieszeni paczkę gumy do żucia i włożyła dwie pastylki do ust. Akurat w tym momencie furgonetka nieznacznie podskoczyła na jakiejś nierówności i paczka wymsknęła się z jej dłoni i wylądowała pod nogami Brudnego. Komisarz podniósł ją i bez słowa oddał właścicielce. Ich spojrzenia raz jeszcze się spotkały. Widział, że jest trochę zdenerwowana, choć robiła wszystko, aby to ukryć. W policyjnej suce była jedyną kobietą. Brudny zerknął na siedzących obok funkcjonariuszy z grupy uderzeniowej. Żaden nawet nie spojrzał w ich stronę. Siedzieli w milczeniu na ławach po obu stronach pojazdu wpatrzeni przed siebie, skoncentrowani na zadaniu. Wszyscy jak jeden mąż byli ubrani w maskujące kombinezony bojowe, mieli na sobie kamizelki kuloodporne i niemieckie karabinki Haenel MK556. Kojarzył kilku z nich z akcji w Nietkowie. To byli twardzi i świetnie wyszkoleni faceci, na których można było polegać.

– Dwie minuty – dobiegło z kabiny kierowcy.

Wśród policjantów nastąpiło poruszenie. Kilku z tych, którzy jeszcze tego nie zrobili, założyło kominiarki i noktowizory. Reszta po raz ostatni sprawdziła broń, poprawiła hełmy, zapięła paski zabezpieczające. Brudny wyciągnął swojego walthera i upewnił się, że jest naładowany i zabezpieczony. Zawadzka opuściła okular noktowizora i sięgnęła po przeciwdeszczową narzutę. Drugą zaproponowała parterowi, ale komisarz w milczeniu pokręcił głową.

– Na pewno? – zapytała półszeptem.

– Nie jestem z cukru – odparł Brudny.

– Jak chcesz.

Furgonetka zwolniła i skręciła w boczną uliczkę. Zaczęło mocniej trząść i kołysać. To był znak, że wjechali na ostatnią prostą, długą i wyboistą drogę, która odbijała od głównej trasy kilkaset metrów za terenem Wojewódzkiego Ośrodka Sportu i Rekreacji. Z trudem można było uwierzyć, że zaledwie nieco ponad kilometr od znanego w całym kraju i regularnie odwiedzanego przez mieszkańców ośrodka mogło znajdować się miejsce wieloletniej kaźni matki i jej syna, a dziś chata bezlitosnego mordercy kanibala.

Jechali jeszcze przez kilkadziesiąt sekund, po czym samochód się zatrzymał. Chwilę później drzwi się otwarły i dwunastu antyterrorystów płynnie, jeden po drugim, wyskoczyło na zewnątrz. Brudny przepuścił Julkę i ostatni opuścił pojazd. Nie zdziwił się specjalnie, gdy jego buty natychmiast ugrzęzły w błocie. Mieszanina topniejącego śniegu i ziemi sprawiła, że okoliczne tereny zamieniły się w jedno wielkie grzęzawisko. W wielu miejscach, zwłaszcza przy drodze i na polach, wciąż zalegały masy śniegu, który skropiony i ubity deszczem zamienił się w twarde bryły lodu.

Padało. Niezbyt mocno, ale krople zdawały się nienaturalnie duże i ciężkie. Wiatr niemal zupełnie ucichł, co sprawiało, że było jakby cieplej niż w rzeczywistości. Brudny spojrzał w niebo i deszcz zmoczył mu nieogoloną twarz. Trwał tak przez chwilę. W tle padały kolejne komendy Kostyry, który po raz ostatni instruował swoich ludzi. Brudny słyszał szum deszczu, chlupot wody pod ciężkimi butami, klikanie przeładowywanych karabinków. Poczuł, jak adrenalina powolnym strumieniem wypełnia jego żyły. Lubił to uczucie. Nakręcało go do działania jak nic innego.

– Komisarzu – odezwał się dowódca grupy uderzeniowej. – Ruszamy.

Brudny skinął na znak, że jest gotowy. Założył noktowizor i pomachał dłonią przed okularem.

– Idzie pan za mną. Proszę się nie wychylać i słuchać poleceń. Od teraz ja tu rządzę, zrozumiano?

Brudny pokiwał głową.

– Czy to jasne, komisarzu? – Najwyraźniej Kostyra oczekiwał bardziej wyrazistej odpowiedzi.

– Jasne, szefie – mruknął Brudny.

Nie miał mu tego za złe. Sam na jego miejscu zachowałby się tak samo. Nie znali się, a opinia niepokornego gbura i samotnika chodzącego własnymi ścieżkami z pewnością nie pomagała. Dla Kostyry tak naprawdę był jedynie ciężarem.

Brudny złapał jeszcze spojrzenie Czarneckiego, który nie miał zamiaru pchać się przodem. Inspektor miał już swoje lata, znał swoje ograniczenia i pewne kwestie wolał zostawić młodszym, sprawniejszym i lepiej wyszkolonym specjalsom. Podobnie jak Julka miał zarzuconą przezroczystą narzutę przeciwdeszczową, a na głowie odznaczał się spiczasty kaptur. Porozumiewawczo skinęli do siebie. To wyrażało więcej niż tysiąc słów. Szanowali się, rozumieli, po raz drugi wspólnie rozgryźli sprawę brutalnego mordercy. Byli świetnym duetem, choć z początku obu wydawało się to absurdalne. Teraz musieli doprowadzić sprawę do końca.

Brudny poszukał jeszcze wzrokiem Zawadzkiej. Stała kilka metrów od niego i po raz ostatni sprawdzała broń. Podszedł do niej i rzucił jej swój sztuczny uśmiech, który tak dobrze znała. Chwilę później ruszyli za uzbrojonymi po zęby antyterrorystami.

Mężczyźni narzucili dość solidne tempo, nie zważając na to, że nawierzchnia była na przemian błotnista i śliska. Po przebyciu około trzystu kroków Kostyra przystanął na skraju lasu i kilkoma gestami rozdzielił swoich ludzi, którzy rozbiegli się pomiędzy drzewa. W niektórych miejscach wciąż zalegała kilkudziesięciocentymetrowa warstwa śniegu, więc Kostyra zwolnił, aby podkomendni mogli w bezpiecznej odległości oskrzydlić cel. Las w tym miejscu nie był jeszcze zbyt gęsty, ale wciąż trzeba było zachować czujność, bo na niewysokich świerkach i jodłach zalegały czapy białego puchu, który pod naporem deszczu co rusz urywał się i spadał na podłoże. W pewnym momencie dowódca przykucnął i ruchem ręki przywołał kroczących kilka metrów za nim Brudnego i Zawadzką. Wskazał na punkt pomiędzy drzewami. Nawet z tej odległości można było zobaczyć, że stojąca w gęstwinie chałupa to rozlatująca się rudera. Zapadający się dach i krzywe ściany świadczyły o tym, że właściciel tego przybytku raczej nie traktował go jako stałego miejsca zamieszkania. Kostyra rozejrzał się na boki. Jego podkomendni oddalili się już na dobrych sześćdziesiąt metrów i powoli zaczynali zataczać szeroki łuk. Dowódca dał znak, że mogą ruszać.

Weszli w głęboki śnieg. Był mokry i głośno skrzypiał przy stawianiu kolejnych kroków. Odgłos zdawał się donośny, ale to było złudzenie. Brudny wiedział, że zagłuszał go szum deszczu, który z każdą kolejną minutą zdawał się tylko wzmagać. Co rusz jakaś czapa śniegu odrywała się z gałęzi i z plaśnięciem uderzała w podłoże. Od czasu do czasu było słychać trzask i większy fragment spadał razem ze słabszym konarem. Atmosfera zgęstniała. Jeszcze bardziej w momencie, gdy w oknie dostrzegli światło. Kostyra też je zauważył. Tańczyło nieregularnie niczym płomienie w ognisku. Brudny przymknął oko i w zielonkawym świetle noktowizora spostrzegł słup dymu wydobywający się z komina.

Morderca był w środku. I niczego się nie spodziewał.

Chałupa znajdowała się już tylko niecałe sto metrów przed nimi. Gdy zbliżyli się jeszcze bardziej, Brudnemu przyszło na myśl, że wygląda upiornie. Właśnie tak można było wyobrazić sobie domostwo stroniącego od ludzi, kryjącego się w głuszy kanibala. Kostyra znów przykucnął i sprawdził podkomendnych, którzy okrążali chatę. Wszyscy byli na swoich pozycjach. I wtedy stało się coś, czego nie przewidzieli.

Pierwsze warknięcie nie przebiło się do świadomości Brudnego, ale kolejne sprawiły, że poczuł, jak jeżą mu się wszystkie włosy. Dochodziły zza pleców, po których w jednej chwili spłynął lodowaty dreszcz. Zastygł w bezruchu, jego oczy powędrowały na prawo, gdzie kucała Zawadzka. Ona też to usłyszała. Ich spojrzenia spotkały się, ale to nie jej wzrok przyciągnął jego uwagę. Zaledwie kilka metrów po jej prawej ręce czworo świecących ślepi świdrowało ich w prymitywnej żądzy krwi. Dwa potężne basiory obnażyły kły.

Brudny odbezpieczył walthera i powoli zaczął okręcać się na pięcie. Kolejne warknięcia sprawiły, że znajdujący się kilka metrów z przodu Kostyra i trzech jego ludzi również zorientowali się, że niespodziewanie z myśliwych stali się zwierzyną. Ale Brudny już o to nie dbał. Słuchał instynktu, a ten kazał mu spojrzeć zagrożeniu w twarz.

Za plecami podkradły się kolejne cztery sztuki, a kątem oka dostrzegł trzy pary ślepi po prawej. Z poziomu podłoża wilki wydawały się nienaturalnie wielkie. Warczały, toczyły pianę z pysków i kłapały zębami. Bez wątpienia szykowały się do ataku. Dwa najbliżej Julki zrobiły kilka kroków w jej kierunku, po czym nagle rzuciły się do ataku.

Padły strzały.

Pierwszego wilka Zawadzka trafiła w locie, drugi, chcąc dopaść jej gardła, wbił zęby w przedramię, którym instynktownie zasłoniła szyję. Upadła na plecy i za wszelką cenę próbowała go z siebie zrzucić, nie zdając sobie sprawy, że kula Brudnego już utkwiła w jego brzuchu i zwierzę jest martwe. Trwało to kilka sekund, bo po chwili sfora, przestraszona hukiem wystrzałów, rozpierzchła się po lesie.

– Kurwa mać! – wrzasnął Kostyra i doskoczył do Brudnego i jego partnerki. – Wszystko z nią w porządku?

– Jestem cała – odparła zadziornie Zawadzka, próbując zrzucić z siebie kudłate cielsko.

– Biegiem do chaty. Wszyscy! Biegiem, kurwa! – nawoływał dowódca.

Tu już nie było żadnego planu. Ten, kto znajdował się w chałupie, musiał usłyszeć wystrzały.

Brudny jednym mocnym szarpnięciem uwolnił przyjaciółkę, która niemal natychmiast klęknęła. Kurtka i narzuta przeciwdeszczowa były na przedramieniu poszarpane, ale nie dostrzegł krwi. Jeśli Julka była ranna, obrażenia nie były poważne.

– Możesz iść? – spytał, kątem oka widząc, jak Kostyra i jego ludzie przedzierają się przez śnieg i pędzą w kierunku budynku.

– Mogę, kurwa – syknęła zła jak osa Zawadzka.

– Na pewno, Julka?

– Nie wkurwiaj mnie. Idź! – Wstała. – Dorwij tego sukinsyna! Będę tuż za tobą.

Brudny zerwał z głowy noktowizor i spojrzał przyjaciółce w oczy. Była w szoku, ale nic nie wskazywało, że jej życiu czy zdrowiu grozi niebezpieczeństwo. Nie namyślając się dłużej, ruszył śladami czwórki antyterrorystów.

* * *

Śnieg był głęboki, w niektórych miejscach sięgał powyżej kolan i Brudny z trudem pokonywał kolejne metry dzielące go od chałupy. Gałęzie raniły mu twarz i dłonie, ale nie dbał o to. Miał tylko jeden cel – dopaść mordercę i raz na zawsze zamknąć ten paskudny rozdział w swoim życiu. Tylko w ten sposób mógł uwolnić się od Gwidony i upiorów, które za nią kroczyły.

Odbił w lewo, aby ominąć najgęściej zalesiony fragment lasu, ale szybko tego pożałował. Zanim się zorientował, wylądował na tyłku. Upadek był bolesny, bo wyrżnął kością ogonową w oblodzony brzeg sadzawki ukryty pod warstwą śniegu. Pozbierał się, klnąc pod nosem, i o mało znów się nie przewrócił, ale ostatecznie kilka sekund później znów był pomiędzy drzewami. Dostrzegł, że Kostyra i jego ludzie już ustawili się przy drzwiach chaty. Nie padły żadne komendy mające na celu ostrzeżenie gospodarza przed wtargnięciem policji. Brudny usłyszał tylko głuchy trzask pękających desek i bitego szkła. Gdy w końcu wybiegł spomiędzy drzew, antyterroryści byli już w środku. Obrócił się przez ramię. Julka znajdowała się jakieś dwadzieścia metrów za nim, a wokół nie świeciły się żadne wilcze ślepia. Podkręcił tempo i dziesięć sekund później dobiegł do drzwi, które zabezpieczał jeden z ludzi Kostyry.

– Czysto! Czysto!

Komendy członków grupy uderzeniowej wybrzmiewały z każdego kąta zapuszczonej chałupy. Brudny poczuł, jak jego nozdrza wypełnia obrzydliwa, niezwykle intensywna woń zgnilizny. Zatęchłe powietrze było gęste jak galareta, a smród trudny do wytrzymania. Mrok rozświetlały jedynie blask dogasającego ognia i tańczące po ścianach snopy światła z latarek przymocowanych do karabinków antyterrorystów. Dwóch z nich klęczało przy kominku. Pochylali się nad ciałem przykrytym dziurawymi kocami.

– Wezwać śmigłowiec ratowniczy – rzucił jeden z nich do zainstalowanego przy hełmie mikrofonu. – Mamy ranną kobietę. Jej stan jest krytyczny.

Brudny chciał podejść bliżej, ale na jego ramieniu wylądowała wielka dłoń Kostyry. W półmroku jego kanciasta twarz przypominała skropioną wodą woskową maskę. Był wściekły.

– Spierdolił nam – warknął. – Zostań tu i przekaż Czarneckiemu, że idziemy za nim. Niech druga grupa odetnie mu drogę ucieczki od północy.

– Idę z wami.

– Nie! – zaprotestował. – Zostań tu z nią i czekaj na Czarneckiego. Potrzebuję wszystkich swoich ludzi. Czy to jasne?!

Akurat w tym momencie do chaty wpadła Zawadzka. W rannej ręce trzymała pistolet, drugą ją podtrzymując.

– Nie zgubcie go – burknął i obrócił się w kierunku przyjaciółki.

Kostyra wydał kolejne rozkazy. Jego ludzie, włącznie z dwoma klęczącymi przy ofierze, błyskawicznie stawili się przy wyjściu.

– Jest nieprzytomna i ledwo oddycha. Nie dajcie jej umrzeć – rzucił na odchodne mężczyzna o nosie boksera i po chwili cała drużyna opuściła chałupę i zniknęła w strugach deszczu.

– Nie ma go? – spytała nieco zdezorientowana Zawadzka.

– Nie – odparł Brudny. – Z ręką w porządku?

– Trochę krwawi, ale przeżyję.

– Dołóż do ognia. Trzeba zająć się tą kobietą.

Brudny zbliżył się do leżącej przy kominku drobnej postaci okrytej starym kocem. Przegniłe deski były upaprane krwawymi wymiocinami i ekskrementami. W świetle pląsającego ognia jej twarz zdawała się blada jak ściana. Oczy miała zamknięte, zapadnięte w czaszce, podobnie policzki, przez co przypominała kościotrupa. Oddychała płytko spękanymi, ciemnymi od zaschniętej krwi ustami.

– Kim ona jest? – zapytała Zawadzka, dorzucając dwa grube polana do ognia.

– Przekonajmy się.

Brudny delikatnie uniósł wilgotny koc. Gdy tylko to zrobił, w ich nozdrza uderzyła fala potwornego smrodu.

– Chryste – jęknęła Zawadzka i przyłożyła poszarpany rękaw do nosa.

Ich oczom niemal od razu ukazał się sterczący, ropiejący kikut. Rana wyglądała paskudnie i choć reszta kryła się pod skołtunionym swetrem, oboje nie mieli wątpliwości, że ręka gnije.

– To jego matka… – szepnęła Zawadzka.

Brudny z powrotem okrył kocem nieszczęsną kobietę. Odgarnął z wychudzonej twarzy kilka kosmyków. Przez chwilę bacznie się jej przyglądał, w końcu nerwowo przyłożył pięść do ust i ugryzł się w palec wskazujący.

– Co jest, Igor?

– Znam ją.

– To…?

– Zuzka.

– Ta Zuzka?

– Tak. To Zuzanna Kuleja. W sierocińcu… – oczy Brudnego się zaszkliły – …była chyba najbliższą mi osobą.

– Jezu, Igor… – Zawadzka położyła dłoń na jego przedramieniu, ale Brudny odsunął się i próbując ukryć emocje, sięgnął po krótkofalówkę.

– Gdzie ten cholerny helikopter? – rzucił do słuchawki.

– Jest w drodze – odpowiedział mu znajomy, zdyszany głos. Czarnecki też był w drodze. – Macie go?

Brudny nie odpowiedział. Usiadł obok koleżanki z dzieciństwa i przyłożył dłoń do jej czoła. Pomimo dojmującego zimna zdawało się rozpalone. Zuzanna Kuleja była pierwszą dziewczyną, z którą nawiązał bliższy kontakt, którą pocałował, która obudziła w nim człowieka. To ona sprawiła, że w tym diabelskim sierocińcu chwilami czuł się jak ludzka istota. Pamiętał ją jako piękną, uwodzicielską, ale nader wszystko przemiłą osobę i gdyby tylko wiedział… Gdyby tylko wiedział, co zrobiła jej ta stara jędza…

Odgarnął palcami kilka przyklejonych do twarzy kosmyków. W tle narastał łoskot nadlatującego helikoptera. W pewnym momencie kobieta zaczęła drżeć i gwałtownie kaszleć, a po chwili z jej ust wypłynęła strużka krwawego śluzu. Brudny objął dłońmi jej głowę, próbując jakoś pomóc. Wtedy Zuzanna otworzyła oczy.

Jej powieki drgały przez chwilę, w końcu uniosły się, ukazując cudne niebieskie oczy. Kobietą wstrząsnęła seria spazmów, ale po chwili znów leżała spokojnie. Wbiła spojrzenie w nachylonego nad nią komisarza.

– To ja, Zuza. Krzysztof. Pomogę ci. Zaraz zabiorą cię do szpitala. – Brudny drżał jak osika.

– Krzysztof? – wyszeptała zdezorientowana.

– Z sierocińca. My…

– Gdzie… – Jej usta ledwo się poruszały. – Gdzie jest…

Odgłos lądującego śmigłowca ratowniczego zagłuszył jej szept. Spękane usta poruszyły się jeszcze kilkakrotnie, ale nie wydobył się z nich żaden słyszalny dźwięk. Chwilę później do chaty pospiesznie wbiegła ekipa ratowników medycznych.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 35

Inspektor Romuald Czarnecki z pokerową miną obserwował krążącego od ściany do ściany komendanta Wacława Niemca. Przygotowywał się na to spotkanie od momentu, gdy stało się jasne, że mordercy udało się umknąć, choć ani on, ani towarzyszący mu na dywaniku dowódca antyterrorystów Rafał Kostyra, nie byli w stanie sensownie wytłumaczyć, jak do tego doszło.

– Jak, kurwa!? – wybuchł nagle Niemiec. – Wytłumaczcie mi to, bo tego, kurwa, nie pojmuję. Jakim cudem pozwoliliście temu zwyrodnialcowi spierdolić wam sprzed nosa?

Sprawa wciąż była świeża i Czarnecki jeszcze nie napisał raportu, ale Niemiec na pewno zdążył się już zorientować w sytuacji. Tu nie chodziło o wytłumaczenie się, tylko pozwolenie, aby wybuchowy charakter komendanta znalazł ujście. Czarnecki to wiedział, więc chwilowo postanowił nie zabierać głosu, aby nie drażnić szefa.

– Znajdziemy go. To kwestia czasu – odparł niepewnie Kostyra.

Niemiec zatrzymał się i obrzucił piorunującym spojrzeniem potężnego dowódcę grupy uderzeniowej. Gdyby mogło zabijać, Kostyra padłby trupem.

– Znajdziemy go, tak?! – warknął. – Kto go, kurwa, znajdzie? Ty? – Komendant był tak wściekły, że omal się nie zapluł. – W sumie dwudziestu czterech wyszkolonych antyterrorystów! I prawie setka policjantów. I co? Ja tego, kurwa, nie rozumiem. Nie mogę tego pojąć! – Niemiec znów zaczął krążyć od ściany do ściany. Przetarł dłonią ogoloną czaszkę i poluzował krawat. – Powinienem was obu odsunąć od śledztwa i wyrzucić na zbity pysk. A ty, Romek… – Komendant wyciągnął palec wskazujący i wycelował w Czarneckiego. – A ty… Gdyby nie to, że… Ach… Jasna cholera! Co ja mam z wami zrobić? Wiecie, że w każdej chwili mogą tu być Gołaś z Buczyńskim?

Arkadiusz Gołaś był komendantem głównym policji, a Jarosław Buczyński wiceministrem spraw wewnętrznych. Obaj, mocno związani z partią, znani byli z tego, że nie wybaczali błędów. W ostatnich latach, gdy nieco podupadła kultura sprawowania władzy, wystarczyło pomówienie albo jedna niefrasobliwie wypowiedziana opinia niezgodna z linią rządzących, aby pożegnać się ze stołkiem. A Niemiec, choćby z powodu nazwiska, był już na cenzurowanym.

– Ja jestem odpowiedzialny za przygotowanie akcji. I ja odpowiadam za jej fiasko – oznajmił Czarnecki.

– Romek, nie wkurwiaj mnie! Wiesz doskonale, że i tak to ja za to beknę.

– Władza każdą porażkę potrafi przedstawić w swoich mediach jako zwycięstwo. Zrobimy to samo – odparł ze stoickim spokojem inspektor. – Po pierwsze, zdołaliśmy uratować jedną z potencjalnych ofiar mordercy, a po drugie, nie sądzę, aby Buczyński chciał przyznawać się do zupełnej klęski. Pomożemy mu w tym. Poza tym z pewnością spróbuje udowodnić obywatelom, że potrafi zadbać o ich bezpieczeństwo.

Komendant zatrzymał się i jeszcze raz przetarł spoconą czaszkę. Zmarszczył czoło, zdradzając, że intensywnie myśli.

– I tak mnie wypierdolą – burknął. – Nigdy nie byłem z ich bajki.

– Nie sądzę – odparł Czarnecki. – Nie mogą tego zrobić, bo wtedy przyznaliby się do porażki.

– Ty zawsze jesteś taki kurewsko spokojny, Romek…

– Po prostu próbuję znaleźć rozwiązanie. Musimy zrobić wszystko, aby skupić uwagę na fakcie uwolnienia Zuzanny Kulei. To jest nasz sukces, czyż nie?

– No może i masz trochę racji… – Komendant zdawał się wracać do równowagi.

– Do tego czasu pochwycimy tego faceta. Nie mógł daleko uciec.

Niemiec oparł się o biurko. Zamknął oczy i westchnął ciężko. Sytuacja nie była idealna, ale jeśliby spojrzeć na nią nieco inaczej, nie wyglądała tak fatalnie. Jego ludzie rzeczywiście zdołali uratować przetrzymywaną kobietę, a morderca przecież nie mógł zapaść się pod ziemię. Ponad setka funkcjonariuszy pracowała bez przerwy, sprawdzała każdy dom w okolicy i prędzej czy później musiała go odnaleźć. I pewnie poszukiwany już dawno byłby w areszcie, gdyby nie jeden kardynalny błąd. Ulewa, która runęła na miasto jeszcze przed świtem, zatarła wszystkie potencjalne ślady i ludzie Kostyry, a następnie technicy kryminalistyczni nie zdołali odszukać żadnego tropu. Zalegający śnieg, na którym widać by było choćby odciski butów, pod wpływem gwałtownego deszczu stopniał i zamienił okolicę w jedno wielkie bagno. Szukanie czegokolwiek w takim grzęzawisku nie miało szans powodzenia i traseolodzy rozkładali ręce. W akcie desperacji jeszcze kilkadziesiąt minut temu próbowano wykorzystać psy, ale te nadal nie chciały współpracować.

Pozostawała jeszcze kwestia uratowanej kobiety. Fakt, że była matką mordercy, zdecydowanie nie pomagał, bo tak naprawdę pojawiało się więcej pytań. Przemoc w rodzinie, nawet skrajnie okrutna, nie była w historii kryminalistyki czymś wyjątkowym, ale kanibalizm już tak. Kto mógłby odrąbać matce rękę i ją zjeść? To przechodziło ludzkie pojęcie i po prostu nie mieściło się w głowie. Owszem, głód potrafił doprowadzać ludzi do ostateczności – karty historii pełne były opowieści o rodzicach zabijających i pożerających własne dzieci w czasie wielkiego głodu, ale to nie była Ukraina lat trzydziestych ubiegłego stulecia ani Chiny Mao Zedonga początku lat sześćdziesiątych. To była Zielona Góra, stuczterdziestotysięczne miasto w centrum Europy, gdzie półki uginały się od towarów z całego świata, a ludzie żyli i funkcjonowali w jako takiej harmonii. Kanibalizm zawsze kojarzył się z czymś skrajnie prymitywnym, dzikim, pierwotnym i absolutnie odrażającym. Dlatego w każdym cywilizowanym społeczeństwie budził tak wielki lęk. Co musiało się więc wydarzyć, aby doprowadzić człowieka do takiego skrzywienia? Zuzanna Kuleja być może znała odpowiedź na to pytanie, ale w chwili obecnej znajdowała się w stanie śpiączki i według lekarzy, którzy w drodze do szpitala zdołali dwukrotnie wyciągnąć ją z zapaści, mogła już się nie obudzić.

I to miał być, kurwa, sukces, pomyślał Niemiec. Poczuł, że znowu wzbiera w nim gniew, i znienacka grzmotnął pięścią w stół. Zaklął szpetnie i skupił uwagę na Kostyrze i Czarneckim.

– Macie dwadzieścia cztery godziny – rzucił w ich stronę. – I mam w dupie, czy przyprowadzicie mi go w kajdankach czy rozpieprzycie mu łeb. Jutro o tej porze ma być po sprawie. Zrozumiano?

Szansa na doprowadzenie akcji do końca w tak krótkim czasie wcale nie była taka oczywista, ale przy zaangażowaniu wszystkich dostępnych ludzi całkiem realna. Nie było sensu dyskutować i wykłócać się z Niemcem. Komendant musiał coś powiedzieć, aby nie stracić autorytetu, poza tym obaj mężczyźni zdawali sobie sprawę, że nie będzie miał łatwej przeprawy z decydentami ze stolicy. Czarnecki uznał, że wystarczy nic nie obiecywać, aby wyjść z tej sytuacji z tarczą. Tak też zrobił i chwilę później czyścił okulary na korytarzu komendy.

– Znajdziemy tego sukinsyna. – Kostyra poklepał inspektora po ramieniu. – To kwestia czasu.

– Nie mamy go wiele.

Dowódca antyterrorystów popatrzył na inspektora. Teoretycznie to już nie była jego sprawa. Jednostek, którymi dowodził, nie wykorzystywano do poszukiwania zbiegów. Owszem, gdy już takowego namierzono, a dodatkowo został uznany za wyjątkowo niebezpiecznego bądź istniały mocne przesłanki, że przetrzymuje zakładników, wzywano Kostyrę. Jego ludzie wchodzili do kryjówki delikwenta i w mało wyszukany sposób przywoływali go do porządku. W szeroko zakrojonych obławach jednak nie uczestniczyli. Mimo to coś go gryzło. Czarnecki wyłapał ten moment zawahania.

– Mów, proszę.

– To nie jest ani twoja, ani nasza wina – oznajmił Kostyra pół tonu ciszej niż zwykle. – Ktoś musiał skurwielowi pomóc. Albo go ostrzec. Nawet gdyby te cholerne wilki nie weszły nam w paradę, to i tak nie zastalibyśmy go na miejscu.

Czarnecki zmarszczył brwi i zacisnął zęby. Kiedyś podobna sugestia nie zwróciłaby jego uwagi, ale po niedawnej akcji z Lisem zrozumiał, że żaden scenariusz nie jest niemożliwy.

– Co konkretnie masz na myśli?

– Sam nie wiem – mruknął niepewnie Kostyra. – Ale życie już nas nauczyło, że nie można ufać nikomu.

Czarnecki pamiętał, jak wspólnie z prokuratorem wyjechali wtedy upolować mordercę, a upolowali jedynie prokuratora. Inspektor nie skomentował. Westchnął ciężko.

– Ktoś konkretny? – zapytał bez ogródek. Jeśli Kostyra już poruszył ten temat, to powinien mieć odwagę, żeby wskazać podejrzanego.

– Nie wiem. – To była rozczarowująca odpowiedź. – Ale ten sukinsyn musiał wiedzieć, że po niego idziemy.

– Tylko że drewno w kominku wciąż płonęło – zwrócił mu uwagę Czarnecki.

– Dogasało. Mógł mieć nawet kilka godzin przewagi.

– Jakieś sugestie?

– Nie chciałbym wchodzić w szefa buty, ale…

– Nie krępuj się.

– Poszerzyłbym promień poszukiwań. Przynajmniej do piętnastu, a może nawet dwudziestu kilometrów. Ten facet chyba dobrze czuje się w lesie, ale z tego, co wiem, nie należy do specjalnie lotnych w zacieraniu śladów. Przestało padać i jeśli jest w ruchu, to może zostawi jakieś tropy.

To była cenna uwaga. Czarnecki zawsze wsłuchiwał się w zdanie swoich rozmówców. O ile antyterroryści zwykle byli uważani za raczej mało wyrafinowanych brutali, o tyle akurat Kostyra należał do ludzi, którzy równie dobrze mogliby się wykazać podczas najtrudniejszych śledztw. Mający sześcioletnie doświadczenie w Jednostce Wojskowej Komandosów, Kostyra był nie tylko silnym, wyszkolonym i skutecznym szturmowcem, ale także świetnie radzącym sobie w terenie zwiadowcą.

– Pomożesz mi go szukać, Rafał? – Czarnecki przeszedł do sedna.

– Może szef nie wie, ale moja najmłodsza siostra jest zakonnicą. Pewnie, że pomogę, szefie.

* * *

Brudny wspólnie z Zawadzką opuścili budynek komendy. Wcześniej, krótko po nieudanej akcji, zawiózł ją do lekarza, który założył sześć szwów na pogryzionej ręce. Rany nie były poważne, choć z pewnością bolesne, Julka jednak nie narzekała, bo była twarda i nie miała zamiaru uskarżać się na takie „zadrapania”. Brudny znał ją i wiedział, że nie musi się nad nią użalać, wobec czego także nie poruszał tematu. Co innego, jeśli chodzi o jedzenie. W pewnym momencie dopadł ich wilczy głód, a że oboje nie należeli do wybrednych i chcieli po prostu napchać puste żołądki, komisarz zabrał przyjaciółkę do ulubionej pizzerii Koloseum. Przez chwilę wahał się, czy to aby najlepszy pomysł, ale ponieważ nie bardzo orientował się w aktualnej topografii zielonogórskich jadłodajni, postanowił, że nie będzie wydziwiał.

Droga do celu zajęła im nieco ponad kwadrans. Pokonanie tych paru kilometrów zwykle nie trwałoby dłużej niż kilka minut, ale po śnieżycy, która zdołała unieruchomić kilkadziesiąt samochodów w całym mieście, przyszedł czas na lokalne podtopienia, które w kilku miejscach wyjątkowo utrudniały kierowcom życie. Chyba najbardziej właśnie na wysokości Planetarium Wenus, znajdującego się w pobliżu pizzerii. To właśnie tam aleja Konstytucji 3 Maja obniżała się do najniższego poziomu, skąd w kierunku galerii Focus Mall i Palmiarni znów zaczynała piąć się w górę, tworząc pośrodku naturalną nieckę, do której z obu stron spływała deszczówka. Podczas największych ulew studzienki zwykle nie były w stanie zebrać takiej ilości wody i w niecce robiło się bajoro, które uniemożliwiało ruch pojazdów. Tak było i tym razem, choć zdawało się, że najgorsze już minęło i co odważniejsi kierowcy samochodów terenowych i wysoko zawieszonych SUV-ów próbowali swoich sił. Nissan patrol przejechał bez problemu, następnie Brudny skręcił w Moniuszki i Jedności, w końcu zaparkował zaledwie kilkanaście metrów od lokalu.

Podczas jazdy nie rozmawiali. Brudny czuł się kiepsko, choć nie dawał tego po sobie poznać. Zawadzka jednak doskonale zdawała sobie z tego sprawę. Znała go od lat i wiedziała, że czasem lepiej pomilczeć. Igor w żadnym wypadku nie należał do sentymentalnych typów, ale ta kobieta w chałupie, nawet jeśli nic jej z nim nie łączyło, musiała być dla niego kiedyś niezwykle ważna. Julka dostrzegła to w jego oczach, w tym, jak na nią patrzył, we łzach, które tak nieporadnie powstrzymywał. Przez lata nie wiedziała zbyt wiele, znała tylko strzępy informacji, które kiedyś niechcący wyjawił jej, gdy zdarzyło im się być naprawdę blisko. Igor nie lubił mówić o ponurej przeszłości i dopiero przy okazji śledztwa w sprawie Rzeźnika z Nietkowa zdradził jej nieco więcej. Niejako wymusiła to na nim, bo opierał się do samego końca. Ale nawet gdy opowiedział jej o próbie molestowania przez księdza i tym, do czego w ostateczności się posunął, wciąż wiele historii z sierocińca pozostawało dla niej tajemnicą. Nie pojmowała tragedii tego człowieka. Bardzo jej to ciążyło, ale przywykła. Po odprawie w biurze Czarneckiego przez moment pomyślała nawet o tym, aby zostawić go samego, ale ostatecznie uznała, że skoro tego nie zaproponował, to najwyraźniej tego nie potrzebuje. Brudny nigdy nie owijał w bawełnę i z pewnością by ją o tym poinformował. Postanowiła, że poczeka. Nauczyła się przy nim cierpliwości. Prędzej czy później zawsze zaczynał mówić. To był znak, że wychodzi ze swojej jamy.

Opuścił gardę, gdy zajęli miejsca.

– To ten sam – oznajmił niby mimochodem.

– Co ten sam?

– Stolik. Tu jadłem, gdy zaszedł mnie Kwiczoł.

– Lubisz rytuały. Wiem. – Zawadzka chwyciła kartę dań i omiotła spojrzeniem zestaw serwowanych pizz. – Jaka tu jest najlepsza?

– „Śmierć na arenie”.

– Pewnie ostra.

– Jak diabli.

– To sobie odpuszczę. A ta… – Wskazała palcem. – „Uczta Marka Aureliusza”. Z cielęciną i kukurydzą. Brzmi nieźle, nieprawdaż?

– Dobra jest. Ja pozostanę przy „Śmierci na arenie”. Słuchaj, Julka…

– Co do picia?

– Wszystko jedno. Cola może być. – Zawadzka już była pewna, że Brudny wyszedł ze swej pieczary. Znów zaczynało mu na czymś zależeć. Na tym, co ważne. – Myślę, że ten gnojek jeszcze nie powiedział ostatniego słowa.

– Bez wątpienia. Ale dopadniemy go. To kwestia czasu.

– Nie chodzi mi o… – Brudny chciał powiedzieć kanibala, ale ugryzł się w język, bo dwa stoliki obok siedzieli klienci, którzy mogliby go usłyszeć. Młoda dziewczyna z blond kucykiem i aparatem na zębach i najpewniej jej partner, na oko nieco starszy brunet z kolczykiem w nosie. Wyglądało, że raczej są zajęci sobą, ale wyskakiwanie z określeniem „kanibal” zdecydowanie nie byłoby z jego strony rozsądne.

Zawadzka zmarszczyła brwi, ale po chwili się domyśliła, o kogo mu chodzi.

– Masz na myśli Lisa? – upewniła się półszeptem.

– Nazywa się Kwiczoł.

– Okej, Kwiczoł. Ale że co? Że jest w to zamieszany?

– Tylko głośno myślę. Wiedział o tym, że Widlarz jest ojcem mordercy. Może wiedzieć więcej. Może nawet…

Do stolika podeszła rudowłosa kelnerka. Przyjęła zamówienie podejrzliwie przyglądając się Brudnemu, który nie chcąc zwracać na siebie uwagi, odwrócił głowę w stronę okna.

– Nie wierzę, że mógł mieć jakiś udział w jego zniknięciu – rzekła Zawadzka, gdy znów zostali sami. – Jest za kratami i nie ma żadnego kontaktu ze światem zewnętrznym. Rozmawiał tylko z Czarneckim, a on jest poza podejrzeniem.

– Obiecał mu zmianę kwalifikacji.

– Drażni cię to?

– Nie. Wkurwia mnie co innego. Wkurwia mnie, że ten sukinsyn wciąż żyje. – Brudny zacisnął pięści z taką siłą, że aż zbielały mu knykcie. – Zdajesz sobie sprawę, że on o wszystkim wiedział? Musiał wiedzieć, skoro naprowadził Czarneckiego na Widlarza. I nic z tym nie zrobił, choć był tu prokuratorem przez blisko piętnaście lat.

– Sama chętnie odstrzeliłabym mu jaja, ale co chcesz z tym zrobić?

Brudny nie odpowiedział. Z niezwykłym trudem przychodziło mu jednak przyswojenie informacji, że aresztowany prokurator mógł być świadomy dramatu rozgrywającego się w tamtej chacie. Może właśnie to było motywem zabójstwa? Może Lis zamordował Gwidonę w obawie, że zacznie mówić? Gdyby złożyła zeznania, jego kariera nie tylko byłaby skończona, ale też z pewnością postawiono by mu zarzuty, być może nawet współudziału w przestępstwie. Ta hipoteza nie była pozbawiona podstaw i mogła się bronić. Fakt, że ten człowiek miałby teraz dostać niewysoki wyrok, spędzał Brudnemu sen z powiek.

– Nic – mruknął pod nosem zrezygnowanym tonem.

– Nie zamartwiaj się tym gnojem. Nawet gdy wlepią mu kilka lat, to w kiciu dostanie za swoje. Więźniowie zgotują mu piekło.

– Wiesz dobrze, że to już nie te czasy. Trafi na ochronkę i włos mu z głowy nie spadnie. A gdy wyjdzie, będzie śmiał się nam w twarz. Mnie, tobie, Czarneckiemu. I Zuzce…

Zawadzka dostrzegła, jak komisarz zacisnął nerwowo zęby. Makabryczny obraz okaleczonej, zagłodzonej i cierpiącej Zuzanny Kulei wstrząsnął nią mocno, choć dla niej była zupełnie obcą osobą. Dla Igora wręcz odwrotnie. Jego emocje były w pełni zrozumiałe.

– Może skupmy się na mordercy. Potem pomyślimy, co z Lisem.

– Kwiczołem.

– Kwiczołem.

– Ale masz rację, Julka. Zjemy i wrócimy do tej chaty. Jest już po południu. Technicy powinni kończyć robotę. Może znaleźli coś interesującego.

– I takiego Igora lubię.

– Spadaj.

Brudny chciał jeszcze coś dodać, ale w tej właśnie chwili ponownie zmaterializowała się ciekawska kelnerka. Dyskretnie obserwując Brudnego, postawiła na stole dwie szklanki i dwie butelki coli oraz położyła sztućce. Nie dało się nie zauważyć, że przeciągała każdą czynność, próbując potwierdzić swoje przypuszczenia. Po kilkunastu sekundach wszystko było już jasne. Połapała się, z kim ma do czynienia. Oboje dostrzegli, jak podekscytowana rozmawia z koleżanką przy ladzie, zakrywa usta i ukradkiem posyła mu spojrzenia. Julka jak zwykle wykorzystała sytuację, aby przyjacielowi nieco dogryźć. Brudny nieumiejętnie się przed tymi atakami bronił. Atmosfera rozluźniła się na dobre, a krótko później rudowłosa kelnerka z zalotnym uśmiechem dostarczyła dwie ociekające serem pizze.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 36

Ostatni kilometr do chaty przypominał odcinek rajdu dla samochodów terenowych. Ulewny deszcz i topniejący śnieg zamienił piaszczystą drogę w dziurawe grzęzawisko. Dojechali do linii drzew, gdzie trasa skręcała na północ. Od tego momentu musieli poruszać się pieszo.

Brudny włożył trzymane w bagażniku kalosze. Nie spodziewali się aż tak trudnych warunków, wobec czego Zawadzkiej musiały wystarczyć wysokie służbowe buciory, które co prawda nie nadawały się do chodzenia po bagnie, ale były wygodniejsze i przy każdym kroku nie klinowały się w głębokim błocie. Znów zaczęło siąpić, a niebo zasnuły stalowe chmury. Nad głowami przelatywały kruki i gawrony, skrzecząc złośliwie, a gdzieś z oddali dochodził dźwięk pracujących pił łańcuchowych należących do służb tnących konary tarasujące ulice. Brudny odetchnął głęboko. W powietrzu unosił się niespotykany o tej porze roku wiosenny zapach. Nie pasował do tej ponurej atmosfery, która była aż nadto wyczuwalna.

Minęli miejsce, w którym zostali zaatakowani przez wilczą sforę. Nie dostrzegli śladów walki ani zwierzęcej juchy. Pod stopami mieli teraz nasiąkły wodą dywan z mchu i zgniłego listowia. Martwe zwierzęta zostały zabrane, a resztę zmyła woda. Gdzieniegdzie zalegały jeszcze zmrożone, przypominające bryły lodu czapy śniegu, ale trudno było wierzyć, że odkryją przed nimi jakiekolwiek tajemnice.

Gdy zbliżyli się do chaty, dostrzegli, że wokół rudery wciąż kręci się wielu techników. Ich zwykle śnieżnobiałe kombinezony były ubłocone, wielu pracowało na kolanach. W wodzie pobliskiego bajora dwóch nurków po raz ostatni sprawdzało sprzęt, aby po chwili zniknąć w wyrąbanym przeręblu i ciemnej toni. W oddali pracowały ekipy z psami w złudnej nadziei, że w końcu któryś z czworonogów złapie trop.

Do chaty prowadziła wyznaczona przez techników ścieżka. Teren nie różnił się od reszty, a buty momentami zagłębiały się w błocie po kostki, ale nie chodziło o to, aby komukolwiek ułatwiać zadanie, a jedynie o to, aby zminimalizować zagrożenie zanieczyszczeniem ewentualnych śladów. Brudny szedł pierwszy, a Zawadzka jego śladami. Nie uchroniło jej to przed kompletnym ubłoceniem butów, ale nie dbała o to. Nie należała do nadętych niuniek pokroju Winnickiej, która właśnie ze względu na warunki terenowe nie zdecydowała się jeszcze przyjechać do domu mordercy. Julka pomyślała, że wprawdzie nie ma takich cycków i nóg do nieba, ale przynajmniej można na nią liczyć.

Przy drzwiach stał korpulentny posterunkowy. Miał na sobie przeciwdeszczówkę i narzucony na czapkę kaptur. Przywitał ich skinieniem głowy.

– Proszę założyć folie ochronne na buty – Wskazał kubeł, w którym znajdowały się plastikowe jednorazówki. – Ale pan, komisarzu…? – Policjant zmarszczył czoło, widząc ubłocone niemal po kolana kalosze.

– Coś nie tak? – Brudny już domyślał się, o co chodzi.

– Pan ściągnie te kalosze, komisarzu.

– Mam wejść w skarpetach?

– Polecenie doktor Boruckiej. Ale przy foliach znajdują się jednorazowe kapcie. – Brudny posłał posterunkowemu pytające spojrzenie. – Chodzi pan na kręgle, komisarzu?

– Nie.

– Tam leżą takie właśnie kapcie. Na nie też zakładamy folię ochronną.

Brudny rzeczywiście nigdy nie był w kręgielni. Głównie dlatego, że nikt nigdy go tam nie zaprosił, ale także ponieważ podobne przyziemne rozrywki nużyły go i traktował je jak stratę czasu. Przynajmniej zawsze tak to sobie tłumaczył.

W milczeniu zmienił obuwie i razem z Zawadzką założyli plastikowe jednorazówki, po czym wkroczyli do głównej izby. W środku było cieplej niż na dworze, a na ścianach i suficie rozlokowano lampy, które oświetlały wnętrze. W ostrym ledowym świetle pomieszczenie wyglądało koszmarnie. Niemal na całej podłodze walały się różne śmiecie: stare garnki, potłuczone słoiki i talerze, reklamówki, nadgniłe opakowania po produktach, brudne szmaty, a nawet poroże jelenia. Prawie każdą z tych rzeczy oznaczono numerem. Zatęchłe powietrze cuchnęło zgnilizną, choć słabiej niż nad ranem.

– Cześć. – Borucka zmaterializowała się niczym duch tuż za ich plecami.

– Cześć.

– I jak wam się podoba nora naszego kanibala? – zagadnęła, gdy opuściła z twarzy maseczkę.

– Ja bym się z nim nie zamieniła – rzuciła ze skwaszoną miną Zawadzka.

– Jak z filmów, co?

Brudny pomyślał dokładnie o tym samym. Rzadko kiedy oglądał filmy o psychopatycznych mordercach, tym bardziej o mordercach kanibalach, ale gdzieś w pamięci pozostał mu obraz jednego z nich. Już nie pamiętał tytułu, a tym bardziej fabuły, ale jedna ze scen przedstawiała właśnie wnętrze domostwa takiego zwyrodnialca. Ta chałupa wyglądała jak sceneria z tamtej lichej produkcji.

– Macie coś nowego? – zapytał, zmieniając temat.

– Całe tony. – Borucka poprosiła dwójkę swoich ludzi, aby na chwilę wstrzymali prace. Wyłączyła światło ledowe i włączyła nadfioletowe. – Popatrzcie na to…

– O kurwa… – jęknęła Zawadzka.

Pokój wypełnił fioletowy blask dwóch zainstalowanych lamp UV. To było standardowe działanie na miejscach zbrodni, ale efekt przerósł wszystko, co do tej pory Brudny widział. Niemal całe pomieszczenie lśniło fluorescencyjnymi paćkami. Spryskane roztworem luminolu z dodatkiem substancji utleniającej, który w kontakcie z krwią sprawiał, że ta zaczynała świecić na zielono, przedstawiały doprawdy makabryczną scenerię. Brudny z Zawadzką w milczeniu omiatali wzrokiem izbę. Plamy były dosłownie wszędzie. Na podłodze, ścianach, kominku, kocach, walających się śmieciach, a największe skupisko znajdowało się przy drewnianej ławie.

– Tam jadał – oznajmiła Borucka, widząc, że spojrzenia obojga skupiły się na tym miejscu. – W kącie znaleźliśmy jeszcze głowę Pelca i kilka ludzkich szczątków. Obgryzione do kości.

– Chryste… – Dla Zawadzkiej tego już było za wiele.

– Kilka to znaczy ile?

– Mamy przynajmniej jeszcze jedną ofiarę. Właściciela tej nogi. – Borucka wskazała leżącą w foliowym worku kończynę. Była oderżnięta na wysokości kolana i prawie w całości ogołocona z tkanek. – Ofiar może być więcej, ale potrzebuję wyników z laboratorium – dodała, spuszczając głowę.

– Mężczyzna czy kobieta.

– Raczej mężczyzna.

– Czarnecki już wie?

– Poinformowałam go godzinę temu.

– To już trzecia ofiara w ciągu tygodnia. Facet nie patyczkuje się ani trochę.

– To nie facet. To bestia – sprostowała go Borucka. – Nigdy czegoś takiego nie widziałam i w najgorszych koszmarach nie śniło mi się, że zetknę się z tym w pracy.

– Chyba zaraz zwymiotuję – niespodziewanie oznajmiła Zawadzka, gdy szefowa techników z powrotem włączyła światło.

– Ja już to zrobiłam. I wcale się tego nie wstydzę. Chcesz woreczek?

Zawadzka pokręciła głową.

– Wystarczy trochę świeżego powietrza – odparła i wycofała się w kierunku wyjścia.

Borucka powiedziała swoim ludziom, że mogą wracać do pracy. Ściągnęła z głowy biały kaptur i głęboko westchnęła.

– To jest jakaś makabra, Igor – rzekła, ciężko wzdychając. – Jeszcze nigdy mi się nie zdarzyło, abym w pracy czuła ciarki na plecach. I chyba nawet cieszę się, że nie mamy dostępu do piwnicy. Boję się, co możemy tam znaleźć.

– Co z nią?

– Zalana. I chyba do tego częściowo zawalona.

– Żaden z nurków jeszcze jej nie sprawdził?

– Przeszukują bajoro. Pewnie im zejdzie, bo woda jest brudna i mętna. Widoczność prawie zerowa.

– Mogę zerknąć?

– Pewnie.

Borucka poprowadziła Brudnego do izby obok, całej zawalonej śmieciami z wyjątkiem oczyszczonego fragmentu drewnianej podłogi pośrodku, gdzie wyraźnie odcinała się pokrywa z zardzewiałym uchwytem. Komisarz włożył lateksową rękawiczkę i pociągnął za uchwyt. Stare zawiasy zaskrzypiały i klapa ze zgrzytem się uniosła. Przykucnął i poświecił latarką. W dół prowadziły drewniane schody, ale ponad wodą znajdowały się tylko trzy, reszta znikała w mrocznej toni. Położył się i wsadził głowę w otwór. Pomiędzy podłogą a powierzchnią wody było około siedemdziesięciu centymetrów wolnej przestrzeni, ale już dwa metry dalej znajdował się zawał.

– Trzeba będzie to wszystko wypompować – mruknął. – Macie sprzęt?

– To był jeden z pierwszych rozkazów Romka. Niestety, pompy szybko się zatykają. Woda jest tylko przy powierzchni. Niżej zaczyna się gęsta breja.

– Tak czy siak trzeba będzie to oczyścić. Ile może wam to zająć?

– Ręcznie nawet kilka dni. Podejrzewam, że nie będziemy mieli wyboru, bo żadna pompa nie wyciągnie tego syfu.

– Kiepsko. – Brudny podniósł się i z powrotem opuścił pokrywę. – Nawet jeśli jest tam coś, co pomogłoby nam w schwytaniu tego sukinsyna, to będzie na to za późno.

– Za późno? Na co za późno? – Borucka aż się wzdrygnęła.

– Po kilku dniach może być już na drugim końcu Polski.

– Ty chyba nie mówisz poważnie, Igor. Musicie go złapać. Ten… ten… to pieprzone zwierzę trzeba dopaść. I najlepiej zabić.

Brudny ściągnął rękawiczkę i schował ją do kieszeni. Nie skomentował ostatnich słów szefowej kryminalistyków. Borucka wyraźnie się zagalopowała, bo osobie na jej stanowisku nie przystawało mówić takich rzeczy. Morderca czy nie, miał prawo do życia i sprawiedliwego procesu. Nawet jeśli komisarz też uważał inaczej.

– Dopadniemy go – mruknął, gdy opuszczali pomieszczenie, choć szybko zdał sobie sprawę, że czuje coś zupełnie przeciwnego.

Borucka odwróciła się gwałtownie, jakby wyłapała w jego głosie wątpliwość. Nagle sam zdał sobie sprawę z silnego rozdźwięku pomiędzy tym, co powiedział, a tym, co naprawdę pomyślał. Kobieta w białym kombinezonie wbiła w niego zawzięte spojrzenie.

– Zróbcie to. Nawet boję się myśleć, że ta bestia wciąż jest na wolności. Bo to bestia, Igor! Nie człowiek, ale pierdolona bestia! Rozumiesz? – Borucka podniosła głos. Jeszcze nigdy nie słyszał, aby ta filigranowa brunetka tak bluzgała. Naprawdę była roztrzęsiona. Jej oczy lśniły dziwnym blaskiem. Chwyciła go za ramię i mocno ścisnęła. – Rozgryzłeś to, Igor, bo znałeś tę zakonnicę. Musiała być prawdziwym potworem. Ty wiesz to najlepiej. I tylko ty możesz dopaść monstrum, które tu wyhodowała.

– Bo tylko jedna bestia Gwidony może złapać drugą? – Brudny popatrzył jej w oczy. Borucka poluzowała uścisk i speszona odwróciła głowę.

Zdała sobie sprawę, że poniosły ją emocje, a zachowanie odbiegało od standardów profesjonalistki, za jaką się uważała. Mimo swojej początkowej reakcji Brudny nie czuł do niej żalu. Miała rację. Był jedyną osobą, która twardo postawiła się Gwidonie. Nigdy nie dał się złamać. Nie poddał się. Pokonał ją.

A teraz Gwidona szukała zemsty zza grobu.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 37

Śmigłowiec powoli wzbijał się w powietrze. Inspektor Czarnecki spojrzał na zegarek. Dochodziła trzecia, a wciąż nie miał żadnych informacji o poszukiwanym. Kilkakrotnie rozmawiał z podinspektorem Zimnym, który koordynował obławę, ale za każdym razem słyszał to samo. Czyli zero konkretów. Działamy. Szukamy. Na razie nie natrafiliśmy na żadne ślady.

Raport zdany przez Borucką też nie napawał optymizmem. Szefowa techników stwierdziła, że wśród znalezionych szczątków znajdują się fragmenty ciała jeszcze jednej ofiary. Najprawdopodobniej należały do mężczyzny w sile wieku, ale jednoznaczna ocena była możliwa dopiero po ich dokładnym przebadaniu. Tak szczątkowe informacje nie wystarczały, aby zacząć poszukiwania, bo w rejestrze osób zaginionych znajdowało się przynajmniej kilkanaście nazwisk, a z tego, co powiedziała Mariola Kostecka z Wydziału Poszukiwań i Identyfikacji Osób, w ostatnich dwóch tygodniach na terenie województwa lubuskiego nie odnotowano żadnego nowego przypadku, nie licząc jednej siedemnastolatki z Gubina, której historia zaginięcia miała zupełnie inne podstawy i prowadziła za zachodnią granicę. Sama identyfikacja szczątków też nastręczała problemów, bo do tej pory Borucka oprócz fragmentów ciała Pelca i siostry Teresy zdołała odkryć jedynie niepasującą do reszty odrąbaną nogę. Do kogo należała? To pozostawało zagadką i jeśli wynik badań DNA nie da się w najbliższym czasie porównać z danymi znajdującymi się w systemie, odnalezienie właściciela będzie niezwykle trudne, jeśli nie niemożliwe.

W działania Brudnego Czarnecki nie ingerował. Nauczył się, że ten człowiek chadza swoimi ścieżkami i dopóki jest skuteczny, nie ma sensu go naciskać, a tym bardziej sprawdzać. Stratą czasu byłoby angażowanie go w szeroko zakrojoną obławę, wobec czego inspektor dał mu wolną rękę, w nadziei że komisarz wkrótce do niego zadzwoni i podzieli się dobrymi wieściami. Z towarzyszącą mu Zawadzką, którą bardzo polubił, tworzyli perfekcyjny duet i wyglądało na to, że na każdym kroku idealnie się uzupełniają. Brudny, podobnie zresztą jak on sam, należał do starej szkoły i wszystkie nowinki techniczne, zwłaszcza zaś działalność w sieci, nie należały do jego najmocniejszych stron. W przeciwieństwie do przyjaciółki, która w świecie cyfrowym czuła się jak ryba w wodzie. Zawadzka dysponowała też niezwykle istotną umiejętnością łagodzenia trudnego charakteru partnera, który dzięki temu stawał się dla otoczenia bardziej przystępny i nie wzbudzał w kolegach po fachu tak silnej antypatii. Fakt, że przeżyli wspólnie niejedną akcję i byli gotowi wskoczyć za sobą w ogień, tylko utwierdzał go w przekonaniu, że powinni, a nawet muszą pracować razem i nie ma sensu narzucać im jakichkolwiek proceduralnych obostrzeń.

– Skupimy się na terenach na południe i wschód od Zielonej Góry. – Z zamyślenia wyrwał go głos pilota. – Przelecimy nad jego domem, następnie zrobimy kilka kółek nad lasami w najbliższej okolicy. Potem odbijemy bardziej na południe i przeczeszemy tereny pomiędzy Świdnicą a Niedoradzem.

Czarnecki poprawił kask i pokazał wystawiony kciuk na znak, że akceptuje plan pilota. Siedzący obok niego Kostyra uśmiechnął się złowieszczo.

– Tu jest podgląd kamery termowizyjnej – dodał, wskazując palcem na ekran niewielkiego monitora. – Naprawdę świetna rzecz, zwłaszcza podczas polowań.

Czarnecki nie miał wielkich nadziei, gdy wsiadał do policyjnego helikoptera. Sam nie był do końca świadomy dlaczego, ale podskórnie czuł, że choćby posiadali dziesięć podobnych maszyn i latali nad okolicznymi lasami i wsiami dwadzieścia cztery godziny na dobę, to i tak nie zdołają namierzyć mordercy. Potwierdzeniem jego przypuszczeń były słowa Pałki, która negowała pomysł szeroko zakrojonej obławy.

– To nie ten typ sprawcy – mówiła profilerka. – Owszem, jest okrutny, bezwzględny i sprawia wrażenie, że nie boi się niczego, ale to nieprawda. Boi się. Ten dom i teren, na którym działał, to całe jego życie. Wszystko inne go przeraża.

– Sugerujesz, że ukrył się gdzieś w okolicy?

– Prawdopodobnie. I sądzę, że może chcieć wrócić. Do jedynego miejsca, które zna. W którym czuje się bezpiecznie. Może nawet zjawi się szybciej, niż nam się wydaje.

– Do tej pory nikt nie natrafił na żaden ślad…

– Niech szukają dalej. On jest jak dziecko. Mało tego. Sądzę, że jest dość poważnie upośledzony, a jego IQ nie przekracza poziomu inteligencji dziesięciolatka, najwyżej dwunastolatka.

Czarnecki pomyślał o skrajnym bestialstwie mordercy. Dzieci, nienauczone empatii, potrafiły zmieniać się w małe, bezlitosne potwory. To właśnie szwadrony śmierci złożone z kilkunastolatków siłą wcielonych do bojówek w zapomnianych afrykańskich krajach znane były z niepohamowanego okrucieństwa, braku jakichkolwiek skrupułów, a nawet uprawianego na wrogach kanibalizmu.

– To wyjaśniałoby pewne kwestie… – odezwał się zamyślony, ale szybko spochmurniał. – Tylko nie wystawiałoby najlepszego świadectwa ani mnie, ani całej zielonogórskiej policji.

– Zapomniałeś, jak dzieciaki bywają kreatywne?

Czarnecki zmarszczył brwi. Szybko przywołał w pamięci historie, gdy bawił się ze swoimi dziećmi w chowanego. Jedną pamiętał nad wyraz dobrze. Jego syn miał wtedy może trzy lata. Zaczynali zabawę akurat w momencie, gdy zadzwonił telefon. Rozmowa nie trwała długo, ale kiedy odłożył słuchawkę i zaczął szukać, okazało się, że mały Jarek zniknął. W ciągu kwadransa przeczesał całe mieszkanie, prosił, wołał, groził, ale szkraba nie znalazł. Z duszą na ramieniu wybiegł na klatkę schodową, na podwórze, ale wciąż po synku nie było najmniejszego śladu. Spanikowany, już chciał zgłosić jego zaginięcie, gdy nagle do jego uszu dobiegł ledwo słyszalny szmer. Dochodził z sypialni. Jarek tam był, schowany głęboko pod łóżkiem pomiędzy materacami w dwudziestocentymetrowej szparze. Przeleżał tam skulony w kłębek prawie godzinę, w absolutnym milczeniu, doskonale się bawiąc.

To dało mu do myślenia, ale policyjne procedury były nieubłagane, a obława konieczna. Na terenach wokół lasu, gdzie działał morderca, znajdowało się mnóstwo potencjalnych kryjówek, w których mógłby znaleźć tymczasowe schronienie, poczynając od okolic wysypiska, przez setki domków działkowych i stare, opuszczone zakłady. Jego ludzie większość tych miejsc już jednak sprawdzili albo właśnie teraz tym się zajmowali. Niestety, morderca jakby zapadł się pod ziemię, wobec czego należało działać według procedur, poszerzyć obszar poszukiwań, pozamykać drogi. Śmigłowiec pozwalał koordynować wszystko z góry, przy okazji dzięki kamerze termowizyjnej można było śledzić podejrzane postacie kręcące się na obrzeżach wsi i lasów. Mimo to Czarnecki czuł, że szukają igły w stogu siana. A ten dzieciak siedzi gdzieś skulony i czeka. I będzie czekał, aż zgłodnieje. Wtedy wyjdzie. I znów ruszy na polowanie. Wzdrygnął się na tę myśl. Kojarzyła mu się z czymś dzikim, prymitywnym, skrajnie barbarzyńskim. Wszystkim tym, czego nie tolerował, nawet w małych, wydawałoby się niegroźnych, dawkach. Ten człowiek nie był w stanie nawiązać żadnych głębszych relacji, jego ofiary nie mogły liczyć na litość. Kierowały nim podstawowe, pierwotne żądze. Był drapieżcą. Kanibalem. Bliżej mu było do dzikiego zwierzęcia niż człowieka.

– Jesteśmy nad jego norą – ogłosił pilot. – Niezły tam Sajgon mają, co? – dodał, zerknąwszy za okno.

Czarnecki nic nie odpowiedział. Nie mógł opędzić się od fatalistycznych myśli. Od początku nie brał poważnie pod uwagę doniesień o grasującym po lasach wilkołaku. Ale czy mógł postąpić inaczej? Czy ktokolwiek na jego miejscu potraktowałby takie relacje serio? Pana Mietka z osiedla, bezdomnego alkoholika, który przedstawił się jako „łowca trolli”, i dwóch zabobonnych imigrantów z Afganistanu? Odpowiedzi zdawały się oczywiste, ale przecież pojawiały się inne poszlaki. Ślady zębów, odcisk stopy, skołtunione włosy. I makabryczne zbrodnie, których nie dopuściłby się żaden człowiek o zdrowych zmysłach. Szukał szaleńca w przebraniu i nawet nie brał pod uwagę, że przeciwnikiem może być prawdziwa bestia.

Teraz ta bestia zdawała się kpić z niego i całej zielonogórskiej policji. Morderca nawet nie próbował udawać, że dba o zacieranie śladów. Zabijał, kroił, pożerał i odchodził jak gdyby nigdy nic. A on nie mógł go dopaść. Nawet gdy namierzył jego norę, ten zwyrodniały dzieciak i tak go przechytrzył. Jak to możliwe? Nie! To niemożliwe. To po prostu nie było możliwe i coraz częściej do jego świadomości docierała ponura myśl. Morderca nie działał sam. Ktoś musiał mu pomagać, co gorsza, to mógł być ktoś z jego najbliższego otoczenia.

– Wszystko w porządku, szefie? – Tubalny głos Kostyry wyrwał go z letargu.

– Tak – odparł i uniósł kciuk.

– Pełno ich tam. Jak mrówków, no nie? – zagadnął ponownie, jakby nie był do końca przekonany, że inspektor jest szczery.

– Ania zawsze wywiązuje się ze swoich zadań w stu procentach. – Nawet sam Czarnecki dostrzegł wyjątkową sztuczność kurtuazyjnej odpowiedzi.

Maszyna wisiała kilkadziesiąt metrów nad chałupą mordercy, wzbudzając zaciekawienie pracujących na dole techników. Najwyraźniej nie byli zadowoleni, bo dwóch z nich zaczęło machać rękami, sygnalizując, aby odlecieli.

– Dobra, spadamy, bo chyba nas tu nie chcą – zakomenderował pilot i delikatnym ruchem drążka sterowniczego płynnie wprowadził maszynę z powrotem w ruch.

Czarnecki wbił wzrok w leśne ostępy. Rozciągały się jak okiem sięgnąć. Widok na iglaste korony z tego miejsca miał w sobie coś majestatycznego, ale i złowieszczego. Idealnie wpisywał się w klimat całości. Inspektor czuł coraz większą presję. Wróciła do niego rozmowa, którą odbył krótko przed wylotem z Kotelskim. Był to swoisty akt desperacji, ale w obecnych okolicznościach nie mógł nie spróbować.

– Wybacz, Romualdzie, ale nie mogę się zgodzić – oznajmił nadętym tonem prokurator. – Śmiem sądzić, że oskarżony nie będzie w stanie pomóc ci już w niczym więcej.

– Mylisz się, Brunon. Jestem prawie pewny, że on coś ukrywa.

– „Prawie” nie zadowala mnie w najmniejszym stopniu.

– Ale…

– Miałeś swoją szansę, ale dałeś, za przeproszeniem, dupy, że się tak wyrażę. W czym Lis miałby ci jeszcze pomóc?

– Czuję, że coś wie. Ale nie wyciągnę z niego nic, jeśli nie położę na stole oficjalnego dokumentu z twoją zgodą na zmianę kwalifikacji czynu.

– Przykro mi, Romualdzie. Twoje przeczucie to dla mnie za mało. Lis za to, co zrobił, powinien trafić za kratki na długie lata. Nie mogę mu odpuścić, bo twój policyjny nos podpowiada ci, że być może coś wie. Taka jest moja decyzja i proszę, abyś ją uszanował.

Wtedy po raz pierwszy w życiu Czarnecki rozłączył się bez pożegnania z rozmówcą. Nie robił tego nawet wówczas, gdy kolejnymi telefonami torpedowali go ankieterzy czy różnej maści naciągacze. Ale po rozmowie z Kotelskim był wściekły i nie powstrzymał się, aby nie skalać języka nieakceptowalnym w każdej innej sytuacji „skurwysynem”.

Czarnecki wrócił myślami do rozmowy z Pałką. Jej słowa nie dawały mu spokoju. Tak, dzieciaki zdecydowanie bywały kreatywne, co lata temu udowodnił ojcu trzyletni synek. I potrafią chować się w miejscach, o których człowiek nawet by nie pomyślał. Wtedy poczuł, jak zalewa go fala gorąca. Mówił o tym Brudny, Zimny, Kostyra, nawet pilot. I to zaledwie kilkanaście minut temu. Mało tego, zdarzało się, że on sam posługiwał się tym terminem.

– To szukanie igły w stogu siana. – Te słowa Kostyry w końcu przebiły się do jego świadomości. Jakby wyjął mu je z ust.

– Rafał? – zagaił.

– Tak, szefie?

– Co byś zrobił, gdybyś znalazł się na miejscu mordercy?

Dowódca antyterrorystów się odwrócił. Na jego twarzy malował się grymas, jakby nie był pewny, czy na pewno dobrze zrozumiał pytanie.

– Co ja bym zrobił? – dopytał skonfundowany.

– Tak.

– Nie wiem, szefie. Kurczę, zastrzelił mnie szef tym pytaniem.

– Spróbuj.

– Ukryłbym się. Przy takiej pogodzie, nie znając terenu…

– Byłeś zwiadowcą w Afganistanie, prawda?

– Dwa lata w JWK. Ale to tajne informacje i…

– Nie chcę znać szczegółów. Gdzie kryli się talibowie?

– Wszędzie. Często pomagali im lokalni mieszkańcy, ale głównie w piwnicach albo w górskich jaskiniach.

– Na swoim, dobrze znanym terenie.

– Nooo tak… – Kostyra zaczął się domyślać, do czego dąży inspektor. Mruknął i wyszczerzył zęby w grymasie zadowolenia.

– Jak nazywaliście te kryjówki? – Czarnecki nie odpuszczał.

– To były nory…

Czarnecki dał mu chwilę, aby przyswoił i poukładał w głowie komplet puzzli. To było jak grom z jasnego nieba. Potrzebował wzbić się w powietrze, aby zrozumieć, że nie tędy droga.

Pałka miała rację. Ten dzieciak oszukał ich wszystkich.

– Proszę zawrócić maszynę. – Inspektor nie miał zamiaru dłużej tracić czasu. – Od kilku dni szukamy jego nory, a gdy już ją znaleźliśmy, to błądzimy po cholernych lasach.

– Jest na swoim terenie… – Oczy Kostyry rozbłysły niezdrowym podnieceniem.

– Jak mawiają, pod latarnią najciemniej. – Czarnecki ściągnął zaparowane okulary i zaczął przecierać je chusteczką. Gdy założył szkła z powrotem, dostrzegł na twarzy pilota zakłopotanie. – Natychmiast lądujemy – powtórzył rozkaz.

– Ale gdzie dokładnie? – Pilot zdawał się zdezorientowany nagłą zmianą planów.

– Przy chacie mordercy. Zejdziemy pod ziemię. Wprost do jego nory.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 38

– Ależ pan śmierdzi papierochami! – fuknęła pielęgniarka. – Nie wpuszczę pana, choćby sam ordynator i wszyscy święci mi kazali. Ta nieszczęsna kobieta potrzebuje spokoju.

Brudny spojrzał na pielęgniarkę z obojętną miną. Wyglądała na nieprzejednaną. Widać było, że z niejednego pieca chleb jadła i nie da się łatwo przekonać do zmiany zdania. Miała okrągłą twarz i krzaczaste brwi, a na nosie okulary, spod których mierzyła komisarza surowym wzrokiem. Pomalowane na czerwono usta ułożyła w drapieżny dzióbek, przez co przypominała wkurwioną sowę.

– Pięć minut. Tylko o tyle proszę. – Brudny wysilił się na słaby uśmiech.

– Nie i koniec.

Drzwi do Klinicznego Oddziału Chirurgii Urazowo-Ortopedycznej już miały się zamknąć, ale zatrzymały się na bucie Brudnego.

– Jestem policjantem poszukującym tego, który jej to zrobił. I jedyną bliską jej osobą – rzekł, wyciągając odznakę.

– Co pan? – syknęła, marszcząc sowie brwi. – Wie pan, ile ja takich odznak w życiu widziałam?

– Bardzo panią proszę.

– Albo pan zabierze tę nogę, albo będę zmuszona wezwać ochronę – zagroziła, a jej ton zdradzał, że żarty się skończyły.

Komisarz zacisnął zęby i wycofał stopę. Drzwi się zatrzasnęły, a Brudny pomyślał, że trafił na wyjątkowo wredne babsko. Obrócił się na pięcie w poszukiwaniu kogoś, kto przekaże mu jakieś informacji na temat Zuzanny Kulei. Akurat nie było na horyzoncie nikogo, więc znalazł wolną ławkę i usiadł. Wiedział, że została już zoperowana i leży w śpiączce, ale niewiele więcej. Chciał ją po prostu zobaczyć. Upewnić się, że jest bezpieczna i ktoś się nią opiekuje.

– Doktorze… – Z jednego z pokoi wyłonił się szczupły mężczyzna mniej więcej w jego wieku. Miał krótkie, ciemne włosy i kilkudniowy zarost. W rękach niósł zdjęcie rentgenowskie, które pobieżnie omiatał wzrokiem. – Doktorze, mogę na chwilę? – powtórzył Brudny, gdy lekarz nie zareagował za pierwszym razem.

– Słucham pana. – Mężczyzna wydawał się wyrwany z zamyślenia.

– Chciałem odwiedzić jedną z pacjentek, ale nie zostałem wpuszczony.

– Jest pan członkiem rodziny? – Lekarz znów bezceremonialnie skierował wzrok na zdjęcie.

– Nie, ale…

– Zatem to zrozumiałe. Muszę pana przeprosić, bo…

– To ważne. – Ton Brudnego się zmienił. Wyciągnął legitymację służbową, a doktor obruszony jego impertynencją w końcu spojrzał mu w oczy. – Jestem policjantem i chcę znać stan zdrowia Zuzanny Kulei, która została tu niedawno zoperowana i leży teraz w śpiączce.

Najwyraźniej udało mu się w końcu przyciągnąć uwagę lekarza, który zaczął mu się przyglądać z niezdrową fascynacją.

– Pan jest… pan jest tym komisarzem, który dorwał…

– Tak. To ja. – Okropnie irytowała go ta rozpoznawalność. – Czy otrzymam od pana informację na temat pacjentki?

– Tak. Powiem panu, komisarzu. – Mężczyzna mówił, jakby był pod wpływem.

– Zatem?

– Jest w stanie ciężkim, ale stabilnym. Jej życiu nie zagraża niebezpieczeństwo.

– Tylko tyle?

Dopiero teraz lekarz jakby otrząsnął się z chwilowego letargu. Wzdrygnął się lekko.

– Pani Kuleja jest w śpiączce pod respiratorem – odezwał się bardziej przekonująco. – W rany wdała się gangrena, ale oczyściliśmy je. Niestety, musieliśmy amputować rękę na wysokości ramienia. Jeśli chodzi o ogólny stan zdrowia, to jest bardzo wycieńczona. Ale przeżyje.

– Chcę, aby miała najlepszą opiekę. Może mi pan to obiecać?

– Zawsze otaczamy naszych pacjentów naj…

– Najlepszą. Rozumie pan, doktorze?

Lekarz skinął głową. Brudny podziękował i skierował się w stronę klatki schodowej. Zbiegł na parter i przemknął do wyjścia. Gdy tylko opuścił budynek szpitala, wyciągnął paczkę papierosów i zapalił jednego. Zaciągnął się głęboko. Zamknął oczy i przez moment rozmyślał, co powinien zrobić w następnej kolejności. Przed oczami stanęła mu Julka siedząca w prostym podkoszulku na ramiączkach przed ekranem laptopa i w skupieniu stukająca w klawisze. Wiedział, że zawsze może na niej polegać. Nie musiał robić podchodów. Wystarczyło powiedzieć, czego potrzebuje, a ona od razu zabierała się do pracy. I zawsze robiła wszystko z takim zaangażowaniem, jakby jutro miał skończyć się świat. Uwielbiał ją za to, ale czasem miał wyrzuty, bo wiedział, co do niego czuje. Wiedział, że gdyby tylko dał jej jakiś znak, bez zastanowienia wzięłaby go w pakiecie z wszystkimi jego wadami i ułomnościami, całą ponurą historią, a nawet jamesonem i Brudnym Harrym. Od czasu gdy związał się z Oksaną, ta sytuacja zaczynała mu ciążyć. Julka niby pogodziła się z tym faktem, a nawet na swój sposób potrafiła cieszyć się z tego, że on w końcu kogoś ma, ale Igor doskonale zdawał sobie sprawę, że jej słowa nie do końca są szczere. O to miał do siebie największe pretensje. Że nie umiał wybrnąć z tej skomplikowanej sytuacji. Zaufanie i szczerość cenił ponad wszystko. W pierwszej kwestii jego wiara pozostawała niezachwiana, ale w drugiej w ich relacji coś zaczynało szwankować. Te sytuacje zdarzały się coraz częściej. Czuł, że Julka przez niego cierpi, a on nic nie mógł zrobić. I właśnie w takich sytuacjach jak teraz miał wrażenie, że perfidnie ją wykorzystuje.

A przyjaciółka na jego prośbę wzięła na radar Kwiczoła. Brudny nie miał wątpliwości, że stary znajomy z sierocińca jest zamieszany w prowadzoną sprawę. I w dodatku siedzi w niej po uszy. Tak naprawdę od niego wszystko się zaczęło, bo gdyby przed kilkudziesięcioma dniami nie odesłał Gwidony na tamten świat, prawdopodobnie morderca nie zacząłby zabijać. Gehenna Zuzki trwałaby dalej, siostra Teresa, ksiądz Pelc i zapewne także Widlarz wciąż by żyli. Nikt nie zostałby rozszarpany ani roztarty na miazgę na torach. A on, nieświadom horroru, jaki od dwudziestu trzech lat przeżywała Zuzka, pewnie prowadziłby jakąś nieciekawą sprawę w stolicy.

Co byłoby lepsze? To wszystko go przytłaczało. Coraz bardziej się angażował. Raz cieszył się w duchu, że Kwiczoł zabił tę starą jędzę, aby chwilę później karcić się za tak nieprofesjonalne podejście do wykonywanej pracy. Ale czy to wciąż była wyłącznie praca? A może osobista zemsta? Próba wyrwania się ze szponów przeszłości?

Podobne pytanie przewalały mu się przez głowę lawinowo, a on nie potrafił się odciąć. Niezbyt komfortowa sytuacja z Julką dokładała niepotrzebnych emocji i sprawiała, że czuł się osaczony. Kiedyś jego życie było o wiele prostsze. Gdy miał tylko siebie, jamesona i Brudnego Harry’ego. I jeszcze ten pieprzony Kwiczoł. Sukinsyn prześladował go niemal całe dzieciństwo, a dziś, nawet gdy siedział za kratkami, wciąż rozdawał karty. Brudny był pewny, że prokurator nie powiedział jeszcze ostatniego słowa i trzymał asa w rękawie. Niestety, on nie miał żadnej karty przetargowej. Nawet jeśli korciło go, aby się do niego wybrać i po prostu zapytać, co wie, taka desperacka próba z góry była skazana na porażkę. Może gdyby Julce udało się dokopać do jakichś…

Z zamyślenia wyrwał go dźwięk wibrującego w kieszeni telefonu. Dzwonił Czarnecki. Odebrał.

– Igor, słyszysz mnie?

Huk pracujących łopat wirnika sprawił, że komisarz aż odsunął aparat od ucha. Odgłosy maszyny prawie całkiem zagłuszały słowa inspektora.

– Ledwo co.

– Igor…

– Jestem.

– Gdzie jesteś? – Brudny musiał się bardzo skupiać, żeby zrozumieć rozmówcę.

– Pod szpitalem.

– Przyjedź do domu mordercy.

– Do czyjego domu?

– Domu mordercy! Słyszysz? Domu MOR-DER-CY!

– Masz coś?

– Chyba tak. Lecę tam.

– Co takiego masz?

– Chyba wiem, gdzie on się ukrywa.

– Kto się wyrywa?

– UK-RY-WA! Chyba wiem! Ukrywa się MOR-DER-CA!

Brudny poczuł nagły przypływ adrenaliny. Tym razem się nie przesłyszał. Rozłączył się, zgasił papierosa i popędził w kierunku przyszpitalnego parkingu.

* * *

Gdy dojechał na miejsce, już zmierzchało. Wciąż siąpiło, co gorsza znów zerwał się nieprzyjemny wiatr, który wciskał swój zimny jęzor w każdy nieosłonięty kawałek ciała. Temperatura wciąż wynosiła kilka stopni powyżej zera, ale uczucie chłodu było wyjątkowo dokuczliwe.

Brudny zatrzymał patrola przy linii drzew, kilkadziesiąt metrów od startującego helikoptera. Dostrzegł trzymającego się za kołnierz płaszcza Czarneckiego, który chronił się przed pędem powietrza z wirników maszyny. Komisarz wysiadł i otworzył bagażnik, w którym leżały ubłocone kalosze. Włożył je i ruszył w kierunku człapiącego jak bocian inspektora. Spotkali się mniej więcej w połowie drogi.

– Jesteś pewny, że chcesz tam iść w tych butach? – Brudny wymownie spuścił wzrok na jego elegancko wypolerowane oxfordy.

– Nie miałem tego w planach – odparł Czarnecki. – Jakoś sobie poradzę.

– Mam wodery, jeśli chcesz.

– W takim razie jeśli byłbyś tak uprzejmy…

Brudny z powrotem otworzył bagażnik i wyciągnął swój survivalowy zestaw na każdą okazję. Zawsze woził go ze sobą, bo nigdy nie było wiadomo, gdzie i kiedy może się przydać. Wyciągnął wodery i wręczył je inspektorowi.

– Dziękuję. Jesteś sam? – zagadnął Czarnecki, zmagając się z szelkami.

– Tak. Julka ma robotę, ale po drodze zadzwoniłem do niej i uprzedziłem o sytuacji. Gdyby była potrzebna, to od razu przyjedzie. Masz chyba jeszcze jakieś luźne patrole…

– Znajdzie się, ale dobra. Nieważne. Słuchaj, Igor… – Czarnecki zacisnął na szyi kołnierz płaszcza jeszcze mocniej i odprowadził wzrokiem odlatujący helikopter. Już chciał kontynuować, gdy na wysokości zabudowań dostrzegł zbliżający się radiowóz. – Jedzie Elka. Poczekamy. Chciałbym, żeby też przy tym była.

– Mówiłeś, że znasz miejsce kryjówki tego świra. Nie powinniśmy się pospieszyć? – Brudny nie był przekonany.

– Poczekaj. Jeśli mam rację, to nam nie ucieknie – odparł enigmatycznie.

Brudny odchrząknął i dyskretnie wypluł flegmę. Lekarstwa, które kupił, pomogły i już prawie nie kaszlał, ale za to w gardle wciąż zbierał mu się paskudny śluz. Miał nadzieję, że Czarnecki wie, co robi, bo czas uciekał. Skupił uwagę na zbliżającym się radiowozie. Kierowca poruszał się na jedynce, tocząc nierówną walkę z głębokimi, wypełnionymi czarną breją dziurami. Dwukrotnie prawie ugrzązł w błocie, ale ostatecznie zdołał dotrzeć do linii drzew.

Policjanci skinęli swojemu szefowi, a po chwili z samochodu wygramoliła się psycholog policyjny. Czarnecki musiał ją ostrzec, że warunki terenowe będą fatalne, bo na nogach miała wysokie kalosze.

– Jasny gwint – jęknęła, gdy gumiaki ugrzęzły aż po kostki. – Mogłeś powiedzieć, to też sprawiłabym sobie takie wodery.

– Głupi zawsze ma szczęście – zażartował Czarnecki. – Na szczęście komisarz miał jedną parę, której mi użyczył. Idziemy?

– A powiesz w końcu, o co chodzi z tą kryjówką? – zagaił Brudny, gdy ruszyli w kierunku linii drzew. Nie należał do ludzi niecierpliwych, ale wobec tego, co mu powiedział inspektor zaledwie kilkanaście minut temu, beztroskie zachowanie tymczasowego przełożonego było co najmniej dziwne.

– Chyba wiem, gdzie on jest – oznajmił bez emocji. – Wpadłem na to dzięki tobie, Elu.

– Dzięki mnie? – Pałka szeroko otworzyła oczy ze zdumienia.

– Pamiętasz, jak wspomniałaś o tym, jak dzieci potrafią być kreatywne?

– No tak, ale…

– Moment – wtrącił się Brudny. – To wiesz, gdzie on się ukrywa, czy nie?

– Podejrzewam.

– Skąd więc ten spokój?

– Pozwólcie, że wam wytłumaczę. Jeśli mam rację, to nie musimy się spieszyć. Jeśli nie, pośpiech nic nam nie da.

Brudny skinął głową i z powrotem skupił uwagę na przeszkodach tarasujących drogę do chałupy. Odgarnął ręką kilka wystających gałęzi młodej jodły, a następnie przeskoczył leżące drzewo. Pod nogami zachlupotało nasączone wodą poszycie. Poczekał na Czarneckiego i Pałkę, którzy zdecydowali się obejść przeszkodę.

– Zatem… – Inspektor wrócił do tematu. – Gdy powiedziałaś o tych dzieciach, od razu przypomniała mi się jedna sytuacja z moim Jarkiem. Miał wtedy trzy latka. Bawiliśmy się w chowanego. Nie wnikając w szczegóły, ukrył się w sypialni pod łóżkiem w tak ciasnej szparze, że w życiu bym nie pomyślał, że to w ogóle możliwe. Trochę spanikowałem, ale ostatecznie, i tylko dlatego, że się poruszył i zaszeleścił pokrowiec na materac, udało mi się go znaleźć. Siedział tam dobre czterdzieści minut jak mysz pod miotłą. – Czarnecki skinął dwóm policjantom idącym z naprzeciwka. – Gdy wspomniałaś o swoich podejrzeniach, że ten facet, a w zasadzie dzieciak, bo ma zaledwie dwadzieścia trzy lata, może być ograniczony umysłowo, nie mogłem przestać o tym myśleć. Gdy dodałaś, że zapewne ukrył się gdzieś w pobliżu, bo okolica domu to jedyna, jaką zna, w końcu dotarło do mnie, że może brniemy w ślepą uliczkę.

Brudny słuchał w skupieniu. Analizował każde kolejne słowo. Gdy w końcu weszli na wyznaczoną przez techników ścieżkę i dostrzegł brodzących w błocie ludzi Boruckiej, wszystko zaczęło błyskawicznie układać się w idealną całość.

– Dlatego wciąż nie znaleźliśmy żadnych śladów – rzucił, nawet nie zdając sobie sprawy, że całe zdanie wypowiedział na głos.

– Sugerujesz, że on… – zaczęła Pałka, ale zwątpiła.

– …w ogóle nie wyszedł z domu – dokończył za nią Czarnecki.

Brudny spojrzał na krzywe ściany chałupy. Teren wokół domostwa był grząski i w pierwszej chwili można było tego nie dostrzec, ale cała zachodnia ściana od strony bajora wyglądała, jakby zapadła się o dobre pół metra. Wodna breja miała tam największą głębokość, dochodzącą do kilkudziesięciu centymetrów, i kompletnie uniemożliwiała pracę technikom.

– Piwnica jest zalana. Wyraźnie widać zawał. Gówniane fundamenty, jeśli w ogóle jakiekolwiek były, nie wytrzymały i doszło do osunięcia ziemi – wyliczał Brudny.

– Otóż to.

– Stąd ten twój spokój – mruknął sceptycznie komisarz.

– Nie możemy znaleźć jego śladów, bo on w ogóle nie opuścił domu. On wciąż tam jest.

– Przysypany zwałami ziemi – rzuciła podekscytowana Pałka.

– Pozostaje mieć taką nadzieję.

Dotarli do drzwi. Korpulentnego posterunkowego, który pilnował wejścia przed południem, zastąpiła filigranowa blondynka o dużych, zielonych oczach. Przywitała się z całą trójką i pomogła wyciągnąć niezbędne jednorazowe kapcie i plastikowe osłonki.

W progu na taborecie siedziała Borucka. Wyglądała na wyczerpaną, mimo to pochylona w skupieniu przeglądała w aparacie wyniki swojej pracy.

– Ty wciąż tutaj? – zagadnął Czarnecki, ale szybko zdał sobie sprawę, że się nie popisał.

– Jeśli to miał być żart, Romek, to jest do dupy – odparła, nawet nie unosząc wzroku. – Za przeproszeniem, oczywiście – dodała z ironią.

– Wybacz, Aniu, to nie tak miało zabrzmieć – próbował się wytłumaczyć. – Ale wpadłem na trop, który jeśli okaże się trafny, może oszczędzić nam więcej nerwów.

Borucka uniosła głowę, marszcząc brwi.

– Niech to będą naprawdę dobre wieści, bo mam dość. I czuję dreszcze na samą myśl, że ten psychopata wciąż jest na wolności.

– No właśnie, może być całkiem blisko.

– I to mają być dobre wieści? – burknęła z niedowierzaniem Borucka.

– Jeśli mam rację, to tak, bo szukamy trupa.

– Słucham?

– I może właśnie leży gdzieś pod twoimi nogami.

Borucka odruchowo spojrzała na częściowo odchodzące od podłogi linoleum.

– Rzucamy wszystkie siły, aby oczyścić piwnicę – rzucił inspektor, zanim dotarło do niej, co mógł mieć na myśli. – Pracujemy całą noc.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 39

Oczyszczenie piwnicy z wody, szlamu i osuniętej ziemi okazało się bardziej skomplikowane, niż mogłoby się wydawać. Teren był niestabilny i musieli wynająć profesjonalną ekipę, gdyż nierozważne działania mogły spowodować kolejne tąpnięcie i zawalenie się całej ściany. Brudny przez jakiś czas nadzorował z Czarneckim prace, ale gdy okazało się, że do wieczora zdołano wypompować jedynie wierzchnią warstwę wody, wspólnie uznali, że ich obecność nie jest niezbędna i – biorąc przykład z Pałki, która odjechała wcześniej – opuścili zabezpieczony teren.

Brudny odwiózł inspektora do domu przed dwudziestą pierwszą. W drodze omówili kilka kwestii związanych ze śledztwem, ale komisarz nie tryskał optymizmem. Teoria Czarneckiego wciąż pozostawała tylko teorią, a Brudny przeżył wystarczająco wiele, także rozczarowań, aby nie poddawać się nadmiernemu entuzjazmowi. Bez ciała nie miał powodów do radości. Wręcz przeciwnie – jeśli hipoteza inspektora by się nie obroniła, oznaczałoby to, że morderca zdobył nad nimi jeszcze większą przewagę. Z Czarneckim umówili się, że nazajutrz spotkają się na miejscu o siódmej rano, i Brudny ruszył w stronę hotelu.

Po drodze zajechał do osiedlowego sklepu, gdzie kupił dwie paczki papierosów, gumę do żucia i sok z czarnej porzeczki, następnie włączył zestaw głośnomówiący i zadzwonił do Oksany. Tak naprawdę nie miał ochoty z nią rozmawiać, ale tłumaczył sobie, że związek wymaga także pewnych poświęceń. I choć nie należał do mężczyzn z dużym doświadczeniem w tego typu relacjach, postawa, jaką prezentował w tej kwestii, trochę go niepokoiła i wywoływała lekki dyskomfort. Rozmawiali krótko, pobieżnie opisał dzień w pracy, nie wnikając w szczegóły, powiedział, że ją kocha i tęskni, po czym się rozłączył. Poczuł ulgę, co jeszcze podsyciło jego wątpliwości. Owszem, kochał i tęsknił – w obu kwestiach nie kłamał – ale czy tak bardzo, jak Oksana by tego chciała? Tak bardzo jak on sam by tego chciał? Tu odpowiedzi nie były już takie jednoznaczne.

W hotelu zajrzał do pokoju Julki, która jak zwykle siedziała przed ekranem laptopa. Wyniki jej pracy były marne, bo cwany prokurator zadbał, aby jego przeszłość została starannie wymazana. Razem wypili więc po szklaneczce jamesona i Brudny, z flaszką pod pachą, poszedł do siebie. Zjadł dwie bułki z żółtym serem i pomidorem, wykąpał się i nalał sobie jeszcze jedną whisky, tym razem naprawdę dużą. Opróżnił ją, zastanawiając się nad różnymi sprawami, a gdy kładł się spać, przed oczyma stanęła mu siostrzenica. Na tę myśl uśmiechnął się, a dziwne i niepożądane myśli uleciały. Chwilę później zasnął jak kamień.

Obudził się o szóstej, a pół godziny później siedział już z Julką w patrolu i jechał do chałupy mordercy. Od rana padał deszcz ze śniegiem, który jeszcze przed wschodem słońca zamienił się w śnieg. Temperatura znów zeszła poniżej zera, ale przynajmniej przestało wiać. Gdy Brudny po pierwszych oględzinach wyszedł zapalić, okolicę już przykrywała kilkucentymetrowa warstwa białego puchu.

– W takim tempie to nie oczyszczą tej piwnicy do świąt – burknął, zapalając papierosa.

Czarnecki nie miał najlepszego humoru. Liczył, że o tej porze prace będą na ukończeniu, tymczasem zdołano wyciągnąć zaledwie kilka ton ziemi. Szef wynajętej ekipy tłumaczył się bezpieczeństwem i utrudnieniami związanymi z kursem kolizyjnym, na jaki weszli z technikami Boruckiej, ale nawet biorąc pod uwagę ostatnią kwestię, chyba rzeczywiście mogli postarać się bardziej.

– Nie mam też żadnych informacji od Grzegorza – odezwał się inspektor. – Gdybym mógł, zakończyłbym obławę i ściągnął wszystkich tutaj.

– A kolejna ofiara? Coś już wiadomo?

– Nie. Wyniki DNA mają być znane jakoś przed południem.

– Mam złe przeczucie.

– Nie lubię, gdy masz złe przeczucia. Jak ty masz złe przeczucia, to wtedy my wszyscy zwykle mamy problem.

Brudny prychnął i spojrzał na inspektora.

– Już ci kiedyś mówiłem. Mam tak od zawsze.

– Przyciągasz problemy, ale to żadna nowość – powiedział Czarnecki zmęczonym tonem. Zamilkł na chwilę i spojrzał w kierunku chaty.

– Myślisz, że on tam jest? – zmienił temat.

– Gdzie? Na dole?

– Tak.

Brudny zaciągnął się po raz ostatni. Po nieudanej obławie inspektor postawił wszystko na jedną, dość niepewną, kartę. Wiedział, że Czarnecki jak nigdy potrzebował teraz wsparcia, ale nie mógł oprzeć się wrażeniu, że jego ostatnie decyzje były krótkowzroczne. Każda chwila spędzona na odkopywaniu piwnicy zwiększała ryzyko, że morderca ucieknie. Albo, rozwścieczony wtargnięciem na jego teren, zaatakuje ze zdwojoną siłą. Brudny przykucnął i zgasił papierosa w kałuży, a peta wyrzucił do zaimprowizowanego kosza na śmieci.

– Wątpię, Romek – odparł w końcu. – Mówiłem, mam złe przeczucia.

– Myślisz, że to nie koniec?

– Myślę, że te chłopy powinny ruszyć swoje leniwe dupska i oczyścić piwnicę z tego gnoju.

– Ująłbym to inaczej, ale tu muszę się z tobą zgodzić.

– Przejdę się – zmienił temat Brudny. – Muszę pomyśleć. Przekaż Julce, okej?

– Dobrze.

Brudny skinął na pożegnanie i ruszył w stronę lasu. Inspektor odprowadził go wzrokiem, próbując zignorować osobliwe uczucie w żołądku. Jego własna teoria nagle wydała mu się głupia, wręcz banalna, oparta na myśleniu życzeniowym i wierze w nieokreślony cud. Zrozumiał, że śledztwo powoli wymyka mu się z rąk i jeśli w piwnicy nie znajdą ciała mordercy, wszyscy będą w wielkich tarapatach. Chwilę później, przepuszczając dwóch mężczyzn taszczących wanienkę ziemi, wrócił do chałupy kanibala. Przeszedł go nieprzyjemny dreszcz. Wtedy usłyszał sygnał telefonu. Dzwonił podinspektor Zimny.

– Cześć, Grzegorz.

– Cześć, Romek.

– Natrafiliście na coś?

– Niestety. Nic. Dopiero co wznowiliśmy poszukiwania. W tych warunkach jesteśmy jednak głusi i ślepi. Psy nawet nie chcą wchodzić do lasu. Do tego znów pada śnieg. Zastanawiam się, czy nie powinniśmy pogonić koła łowieckiego, aby odstrzelili te wilki.

– To i tak niewiele da – odparł Czarnecki. Był już po rozmowie z podkomisarzem Bogdanem Barańskim, który zapoznawszy się z sytuacją, jasno określił kwestię wykorzystania psów tropiących. Na terenie, na którym żeruje wataha, psy są bezużyteczne nawet do kilkunastu dni po jej odejściu. – Ich zapach jest bardzo specyficzny i długo się utrzymuje. Poza tym musiałbym to uzgodnić z Niemcem, a wątpię, żeby wyraził zgodę, aby na terenie obławy chodzili cywile z bronią. Nawet doświadczeni myśliwi – dodał, poczuwając się do obowiązku ostatecznego wyjaśnienia sprawy.

– No dobra. Ale słuchaj, bo w sumie dzwonię w konkretnej sprawie.

– No…

– Przed chwilą dzwonił do mnie Bielicki z informacją, że Lis oczekuje spotkania.

– Tak to ujął?

– Też mnie to zdziwiło, dlatego się upewniłem. Właśnie tak to ujął. Że Lis oczekuje spotkania.

Czarnecki spodziewał się, że aresztowany prokurator będzie próbował się z nim skontaktować, ale po klęsce w rozmowie z Kotelskim, który jednoznacznie powiedział, co myśli o zmianie kwalifikacji czynu, wcale nie spieszyło mu się do ponownego widzenia. Nawet jeśli gardził tym człowiekiem bardziej niż większością bandytów, których wsadził za kratki, wizja spotkania się z nim twarzą w twarz i przyznania się do fiaska rozmów, a co za tym idzie niedotrzymania danego słowa (choć niczego mu nie obiecywał, to jednak w związku z faktem, że Lis przyłożył się do rozwiązania zagadki, czuł się zobowiązany), spędzała mu sen z powiek. Co gorsza, Czarnecki był przekonany, że Lis wciąż może znać ważne czy wręcz bezcenne informacje, a gdy zrozumie, że został oszukany, to potencjalne źródło wyschnie raz na zawsze.

– Przekaż Bielickiemu, żeby na wieczór zorganizował widzenie – polecił Zimnemu.

– No dobrze.

Czarnecki wyczuł w tonie podinspektora lekkie zaskoczenie. Dłużej jednak nie mógł zwlekać. Odmowę spotkania Lis odebrałby jako jasny sygnał, że został wykorzystany, a na zmianę kwalifikacji nie ma szans. Gdyby do wieczora znaleźli ciało, byłoby jednak po sprawie i ucierpiałby co najwyżej jego honor. W innym wypadku będzie musiał improwizować.

– Ostatnie pytanie, Grzegorz. Komputerowcy namierzyli w sieci jakąś maskę tego…

– Wilkołaka? No, mnie też wciąż z trudem to słowo przechodzi przez gardło. Ale tak. Jest tego sporo. – Zimny znów się nieco ożywił. – Od nakładek na szczękę czy dłonie po całe kostiumy. Ale takiego, jaki narysował Rafalski, to nie ma nigdzie.

– Masz może ten rysunek, bo w tym całym zamieszaniu nawet nie zdążyłem się z nim zapoznać?

– Pewnie, zaraz ci prześlę.

– Dzięki. W takim razie jesteśmy w kontakcie.

– Pewnie. Na razie.

– Na razie.

Już po kilku sekundach przyszła wiadomość. Czarnecki od początku nie traktował zbyt poważnie doniesień o wilkołaku, podobnie jak zeznań Szałamachy czy afgańskich imigrantów, dlatego w natłoku obowiązków po prostu zapomniał o portrecie pamięciowym, jaki miał stworzyć podkomisarz Rafalski. Gdy jednak ujrzał dzieło swojego człowieka, przebiegł go zimny dreszcz. Rafalski, owszem, był prawdziwym mistrzem w swoim fachu, ale to, co stworzył, nie mogło być maską.

Inspektor patrzył w oczy bestii. I nie mógł oprzeć się wrażeniu, że one też na niego patrzą. Nie tylko z ekranu smartfona.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 40

Prószył śnieg.

Brudny szedł leśną ścieżką, która prowadziła niewielkim wzniesieniem. Ostatnie odgłosy cywilizacji ucichły. Słyszał jedynie swój oddech, skwierczenie palącej się bibułki papierosa i skrzypienie śniegu pod butami. I krakanie masy wron i kruków, które przesiadywały na górnych gałęziach okolicznych sosen i świerków i co chwila zrywały się do lotu. Wschodzące słońce chwilami znajdowało między chmurami wąską szparę i rzucało promienie na leśne ostępy. Odbite światło oślepiało, ale przyjemnie muskało twarz.

Komisarz przystanął przy zwalonym drzewie. Było stare i zapewne runęło już jakiś czas temu, bo korzenie wyglądały na martwe. Przykucnął i zajrzał w wykrot, gdzie dostrzegł niewielki otwór. Przez chwilę obserwował go, ale mała nora była albo opuszczona, albo zamieszkujące ją zwierzę wyczuło niebezpieczeństwo i głęboko się skryło. Podniósł się, oczyścił fragment pnia ze śniegu i usiadł, kierując twarz w stronę słońca. Zamknął oczy i przez nieokreślony czas siedział, próbując uspokoić myśli. Wyciągnął broń i przez moment przyglądał się lśniącej w ostrym świetle stali. Profilaktycznie sprawdził, czy jest dobrze zabezpieczona i z powrotem schował ją za pasek spodni. Sięgnął do kieszeni płaszcza po paczkę papierosów. Z niepokojem dostrzegł, że został mu ostatni, mimo to wyciągnął go i zapalił. Z jego ust buchnęła olbrzymia chmura pary i dymu, która leniwie powędrowała ku górze. Panowała niemal głucha cisza. Żadnych odgłosów samochodów, ludzkich rozmów, dźwięków pracujących maszyn. Tylko on i las. Gęsty, dziki las.

Wtem usłyszał za plecami trzask gałązki. Odwrócił się gwałtownie, automatycznie wyciągając broń, ale dostrzegł tylko niewielką sarnę. Zwierzę zastygło i przez chwilę wpatrywało się w niego, po czym zerwało się do biegu i zniknęło w gąszczu młodych jodeł. Brudny schował broń i wbił wzrok w gęstwinę. Myślał. Myślał, co zrobiłby jako morderca. Z miejsca odrzucił teorię Czarneckiego. W życiu nauczył się, że pewne są tylko śmierć i podatki. On dodawał do nich jeszcze pokutę. W dzieciństwie doświadczył jej niezliczoną ilość razy, bo surowa kara ze strony Gwidony zawsze była nieuchronna. Dlatego wciąż nie mógł opędzić się od złych myśli. Tak jakby duch tej starej jędzy wciąż przy nim był. Najpierw przy okazji śledztwa w sprawie brata, potem w trakcie penetrowania katakumb klasztoru hieronimek, a teraz tu. Nawet w tym cholernym lesie czuł jej złośliwą obecność. Od jakiegoś czasu miał wrażenie, że nigdy się od niej nie uwolni, a matka przełożona będzie go prześladować do końca życia. I tylko wyjaśnienie i odkrycie wszystkich jej okrutnych czynów mogło sprawić, że ponura przeszłość odejdzie w zapomnienie. Ale czy Gwidona dopuściłaby do tak banalnego zakończenia? Czy tak łatwo wypuściłaby go ze swoich szponów?

Brudny oparł głowę na otwartej dłoni, w której trzymał dopalającego się papierosa. Trwał tak przez chwilę w zamyśleniu, po czym zaciągnął się po raz ostatni i wrzucił niedopałek do dziury po pniaku. Gdy już miał się ruszyć z miejsca, zdał sobie sprawę, że nagle ustał wrzask ptactwa. Nawiedziło go gwałtowne uczucie silnego niepokoju. Cisza stała się nienaturalna. Nawet tu. W gęstym lesie.

Wtedy go dostrzegł i zastygł w miejscu. Poczuł, jak cierpnie mu skóra, a serce podchodzi do gardła. Zaledwie kilka metrów przed sobą ujrzał potężnego wilka. Miał posklejaną od zaschniętego błota sierść i odsłaniał kły. Stał bez ruchu i wpatrywał się w niego, a z pyska i nozdrzy wydobywały się obłoki pary. Ręka komisarza powędrowała za pasek spodni, ale gdy usłyszał powarkiwania tuż za plecami, zaczęły drżeć mu dłonie. Zwierzęta, które zaszły go od tyłu, były jeszcze bliżej. Niemal czuł na karku ich oddech. Perfekcyjna zasadzka.

Zacisnął palce na zimnej stali i z ledwo słyszalnym kliknięciem odbezpieczył broń. Wtedy zwęszył coś jeszcze. Może to tylko przerażony umysł płatał mu figle, ale poczuł paskudną woń zgnilizny, która dochodziła zza pleców. Usłyszał skrzypienie śniegu, choć wilk przed nim nie poruszył się nawet o centymetr. Adrenalina chlusnęła do jego żył. Gwałtownie obrócił się i oddał serię strzałów. Z sześciu czających się wilków, dwa padły, skomląc żałośnie i barwiąc biały puch na czerwono. Pozostałe, słysząc huk wystrzałów, w popłochu rzuciły się do ucieczki, ale Brudny nie dbał już o to, w obawie przed potężnym samcem na przodzie. Gdy się odwrócił, dostrzegł pomiędzy drzewami już tylko jego ogon.

– Kurwa mać! – krzyknął. Oddychał nierówno, nerwowo. Obrócił się jeszcze kilka razy z pistoletem wycelowanym przed siebie, ale nie dostrzegł żadnego zagrożenia. Przetarł wolną dłonią spocone czoło. Dwa metry za powalonym drzewem jeden z wilków wciąż żył, skomląc i przebierając łapami. Brudy przeskoczył konar i stanął nad rannym zwierzęciem. – Sukinsyn… – warknął i oddał jeszcze jeden strzał wprost w głowę drapieżnika.

Rozejrzał się raz jeszcze, po czym usiadł na śniegu. Echo wystrzałów jeszcze długo niosło się po lesie, ale już po kilkunastu sekundach usłyszał dochodzące zza wzniesienia okrzyki nadbiegających ludzi, wśród nich głos Julki. Jeszcze przez chwilę trwał w bezruchu, po czym nagle wstał i otrzepał się ze śniegu. Właśnie wtedy pomiędzy drzewami dostrzegł wspinającą się przyjaciółkę. Była w obstawie czterech innych policjantów, a kilkanaście metrów za nimi truchtał Czarnecki.

– Żyjesz?! – krzyknęła, ujrzawszy komisarza.

– Nic mi nie jest – odparł Brudny, siląc się na spokój.

– Co tu się stało? Do kogo strzelałeś? – zapytała, ale odpowiedź znalazła na ziemi. – Znowu? – syknęła z mieszaniną zdumienia i wściekłości.

– Dałem się zajść jak dzieciak.

– Nie jesteś ranny?

– Nie, ale było blisko. Naliczyłem siedem sztuk. Razem z tymi. – Brudny wskazał na dwa martwe drapieżniki. – Duże skurwysyny i chyba naprawdę myślą, że to ich teren.

– Chuj, a nie ich teren – warknęła Zawadzka i schowała trzymany pistolet do kabury pod pachą. Wtedy na miejsce dobiegł zdyszany Czarnecki. Omiótł spojrzeniem trupy zwierząt.

– Przyciągam kłopoty. Pamiętasz? – mruknął Brudny, wciskając walthera za pasek.

– Aż nadto. Wszystko w porządku?

– Nic mi nie jest, ale wolałbym nie przeżywać tego po raz trzeci.

– Gdzieś w pobliżu musi być ich legowisko. Bronią go.

– Ktoś mógłby wezwać w końcu jakiegoś speca od wilków, bo na moje oko coś tu jest, kurwa, nie tak – wtrąciła Zawadzka, nie zważając na obecność inspektora. – To nie jest jebana syberyjska tajga, żeby watahy wilków biegały i atakowały ludzi jak gdyby nigdy nic.

Słowa policjantki pozostały bez odpowiedzi. Nie miała zamiaru nikomu dokopać, ale zabrzmiało to, jakby piła do Czarneckiego. Inspektor nie dał jednak nic po sobie poznać, tylko zbliżył się do martwych zwierząt. Przykucnął i przyjrzał się wilczym truchłom. Krew wciąż wyciekała z ran i barwiła śnieg na czerwono. W ostrych promieniach słońca niesamowicie kontrastowała ze świeżo opadłym, lśniącym białym puchem.

– Zostało ich tylko pięć – Brudny przerwał przedłużającą się ciszę.

– O pięć za dużo – mruknęła Zawadzka. – W którą stronę zwiały?

Brudny wskazał kierunek ucieczki pozostałych członków sfory. Przybyli posterunkowi wykorzystali sytuację, aby podejść i obejrzeć martwe drapieżniki, które zwykle wszyscy z tu obecnych mogli podziwiać jedynie na kanałach przyrodniczych. Wymienili kilka uwag, przedyskutowali pozostawione w śniegu ślady, długość pazurów i zakrwawionych kłów. Tylko Czarnecki wciąż milczał. Bił się z myślami. W końcu podjął decyzję. Nie miał zamiaru lekceważyć absolutnie niczego. Podniósł się i przywołał najbliżej stojącego funkcjonariusza.

– Idź na dół i powiedz doktor Boruckiej, żeby przysłała tu dwóch techników – polecił. – A wy, panowie, zabezpieczcie teren – zwrócił się do pozostałej trójki. – I to migiem.

* * *

– Co ty chcesz tu znaleźć? – Szefowa ekipy techników stała nad ciałami martwych wilków. Zdecydowała się pofatygować osobiście, aby zobaczyć, dlaczego inspektor ponownie uszczupla jej i tak już wątłą ekipę. Wyglądała na skonsternowaną i podenerwowaną.

– Nie jestem pewien, ale chcę, żebyś dokładnie przebadała te zwierzęta – odparł Czarnecki.

– To chyba robota dla weterynarza, nie?

– Przepraszam, źle się wyraziłem. Potrzebuję próbek sierści, śliny i tym podobnych.

– Czy ja, Romek, o czymś nie wiem? – Borucka odgarnęła kilka luźnych włosów z czoła. Ten gest miał swoją wymowę.

– Wiem, że masz już dość. Wszyscy mamy. Ale działam profilaktycznie.

– Powiedz mi tylko, co ci chodzi po głowie. Przynajmniej będę wiedzieć czego mam szukać.

Czarnecki spojrzał na przyprószone śniegiem truchła.

– Śladów DNA sprawcy? Jakichś substancji? Nie wiem, może wirusa wścieklizny?

– DNA sprawcy? – Jej ton wyrażał zdumienie.

– Za dużo zbiegów okoliczności. Nie masz podobnego wrażenia?

– Może i coś w tym jest. Ten zwyrodnialec bardziej przypomina mi jedną z tych bestii niż człowieka. Ale podchodząc do tematu racjonalnie… ech…

– No właśnie w tym tkwi nasz problem. Od początku podchodzimy do sprawy racjonalnie, ewidentnie negując przesłanki, które wydają nam się co najmniej niepoważne. Ale musimy zmienić taktykę. Coś ci pokażę.

Inspektor wyciągnął z kieszeni telefon i wszedł w galerię pobranych zdjęć. Wyszukał to wysłane mu przez podinspektora Zimnego, po czym skierował ekran smartfona w stronę rozmówczyni.

– No właśnie tak sobie wyobrażam tego zwyrodnialca. Aż ciarki przechodzą – rzekła Borucka i wzdrygnęła się.

– Po prostu chcę się upewnić. Nic poza tym.

– No dobra. Daj mi godzinę.

– Oczywiście.

– Aha, Romek. Tylko zostaw mi tu kilku ludzi z bronią. Chciałabym pracować we względnym spokoju…

– Już wydałem rozkazy. Tych dwóch policjantów nie będzie was odstępować na krok do momentu, gdy skończycie i zejdziecie na dół. – Czarnecki skinął w stronę pary rosłych funkcjonariuszy stojących w pobliżu.

– Okej – mruknęła Borucka. – Pójdę na dół po sprzęt i zabieram się do pracy.

– Z innej beczki… – Oboje ostrożnie zaczęli schodzić ze wzniesienia. – Miałaś już jakieś sygnały z laboratorium o DNA trzeciej ofiary?

– Jeszcze nie. Jest lekkie opóźnienie, ale… – szefowa techników zerknęła na zegarek – …za kilka godzin, pewnie około piętnastej, powinniśmy dostać wyniki. Co nie zmienia faktu, że jeszcze trochę potrwa szukanie w systemie.

– A poza tym?

– Mamy parę niewyraźnych śladów w błocie, trochę krwi wokół domu, resztki po jedzeniu, strzępy różnych materiałów. I masę tej cholernej sierści i włosów. Większość próbek jest już w laboratorium i w zasadzie tylko potwierdza nasze przypuszczenia. Szczerze mówiąc, to już nie wiem, czego mamy szukać.

– Widziałem Alka Dobrowolskiego. Jak sobie radzi?

– Jest czarny od stóp do głów. – Borucka parsknęła śmiechem. – Grzebie w tym błocie centymetr po centymetrze, ale co tylko znajdzie jakiś fajny odcisk, to po paru metrach gubi trop. Ta ulewa zdecydowanie nam nie pomogła. Gdyby tylko psy mogły pracować…

– Na zwierzęta nie możemy liczyć.

– Widziałam. Nawet nie chcą się zbliżyć w okolice chaty. Jeden z twoich, taki chyba trochę nadgorliwiec, próbował wszystkich możliwych sztuczek, ale poległ. Owczarek wbił łapy w błoto i koniec. Nie ruszył się na centymetr. Gorzej niż osioł.

Rozmawiali jeszcze przez chwilę, idąc wąską ścieżką w asyście dwóch funkcjonariuszy. Gdy w końcu wyszli z gęstwiny, dostrzegli niepewnie poruszającą się postać. Stawiała chwiejne kroki po wąskich deskach, które ułożyli robotnicy, aby ułatwić sobie pracę i wywozić taczkami ziemię i szlam. Miała na sobie wodery i futro z obszernym, obszytym włosiem kapturem. W takim zestawie wyglądała komicznie.

– Proszę, proszę – zaintonowała wyraźnie rozbawiona Borucka. – Pojawiła się i nasza gwiazda. Ciekawe, czy pod tymi woderami ma szpilki? – prychnęła.

Czarnecki nie skomentował. Zawsze starał się zachować neutralność w takich sytuacjach, choć coraz bardziej drażniło go podejście Winnickiej do prowadzonego śledztwa. Zastanawiał się, czy nie ocenił jej zaangażowania zbyt pochopnie. Powinna stawić się na miejscu już wczoraj, czego nie zrobiła. I choć wobec braku kolejnych ofiar (nie licząc potencjalnego właściciela oderżniętej nogi) jej natychmiastowy przyjazd tutaj nie był konieczny, to mogłaby dać przykład i trochę bardziej się postarać.

Gdy przeszli jeszcze kilka metrów, z chałupy wyłoniła się Zawadzka. Jej uwagę niemal natychmiast przykuła zbliżająca się prokurator. Zareagowała jeszcze bardziej wyraziście, choć odwróciła się, aby ukryć rozbawienie. Po chwili dołączył do niej Brudny, który widząc całą sytuację, zachował jednak całkowitą powagę.

– Szlag by trafił tego sukinsyna. – Winnicka przywitała się w niecodziennym stylu.

– I tak jest lepiej niż wczoraj – odparł z pewnej odległości Czarnecki, chcąc profilaktycznie wyeliminować ewentualne nieporozumienia w samym zarodku.

– Czy ci psychopaci zawsze muszą mieszkać w takich miejscach? Dzień dobry wszystkim.

Zebrani przywitali się chłodno, a Zawadzka ponownie się odwróciła, z trudem powstrzymując wybuch śmiechu. Nie miała ochoty zapalić kolejnego papierosa, ale zrobiła to, aby czymś się zająć.

– Po minach widzę, że jeszcze go nie znaleźliście. – Winnicka zdjęła kaptur i rozejrzała się po okolicy.

– Wynajęta ekipa wciąż pracuje. W ciągu kilku godzin powinniśmy poznać odpowiedź – wyjaśnił Czarnecki.

– Żadnych nowych trupów?

– Wciąż nic… – do rozmowy niespodziewanie włączył się Brudny.

Czarnecki nie był pewien, czy Brudny właśnie podważył jego autorytet, ale nie chciał sprawdzać tego w obecności prokurator. Przegonił tę myśl i skupił się na zgromadzonych. Akurat w tym momencie z chaty wyszedł kolejny robotnik z taczką pełną rozmiękłej ziemi, a za nim krępy kierownik o imieniu Waldek. Miał okrągłą twarz, szeroki nos, a pod nim sumiaste wąsy.

– Jak idą prace? – zagadnął inspektor.

– Zejdzie do jutra albo i dłużej, kierowniku – odparł chrypliwie pan Waldek. – Tam będzie ze trzydzieści kubików, a trzeba pamiętać, że to niepewny grunt. Ziemia wciąż się osuwa i jest niebezpiecznie.

– Do jutra? – Czarnecki był wyraźnie rozczarowany.

– Albo i dłużej. Jako rzekłem.

– Nie może pan zorganizować więcej ludzi?

– Ale po co, jak nie idzie inaczej robić. Ścisk tu jak diabli, nie ma gdzie… włożyć – Mężczyzna zmitygował się, widząc, że znajduje się w towarzystwie kobiet. – A do tego ciągle muszę handryczyć się z tymi mądralami w białych smokingach.

Borucka już chciała zainterweniować, ale ugryzła się w język. Ten facet działał jej na nerwy, ale był w tej chwili równie niezbędny jak ona i jej ludzie. Do tego prosty jak budowa cepa, z takimi ludźmi należało postępować ostrożnie, bo taki pan Waldek w każdej chwili mógł urażony pieprznąć łopaty w kąt i po prostu sobie pójść.

– Naprawdę nie ma innej możliwości? – upewnił się Czarnecki.

– Chcecie, kierowniku, ostrożnie, to robimy ostrożnie. A jak ostrożnie, to powoli. Ale jak kierownik chce, to zawsze mogę podjechać koparką.

– Ciężki sprzęt odpada.

– No to jutro albo i dłużej. Nic nie poradzę, kierowniku. Moi ludzie i tak pracują pełną parą na trzy zmiany.

Mężczyzna wyciągnął paczkę papierosów i zapalił jednego. Wyraźnie był z siebie zadowolony. Zaciągnął się, jakby chciał wypalić całego papierosa na jednym wdechu i wyjął z kieszeni roboczego drelichu nowego smartfona, zupełnie tracąc zainteresowanie grupą śledczych.

– Idę po sprzęt – rzuciła Borucka obojętnie i zniknęła w chałupie.

– Julka i ja pojedziemy coś zjeść – powiedział Brudny. – Wygląda na to, że na razie nic tu po nas.

– A ja chętnie obejrzę wnętrze – odezwała się Winnicka.

Czarnecki pomyślał, że nie ma już czego ratować. Skinął Brudnemu i Zawadzkiej, po czym zaoferował prokurator jednorazowe kapcie i po jej kilkuminutowej i jakże nierównej walce z nieznośnymi woderami w końcu zaprosił Winnicką do izby.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 41

Anna Borucka miała już wszystkiego serdecznie dość. Jeszcze nigdy w życiu nie czuła się tak przemęczona. Jej ludzie pracowali na wszystkich frontach, a ilość materiału dowodowego zdawała się nieprzebrana. Część z nich musiała dodatkowo oddelegować do działania w sierocińcu, wobec czego wciąż brakowało jej rąk do pracy. Pyskata córka też dawała jej się we znaki, bo nie dość, że dwa dni temu przyłapała ją na paleniu marihuany, to jeszcze dowiedziała się, że „jest zjebaną matką, która przez popierdoloną pracę w ogóle się nią nie interesuje i nawet nie ma pojęcia, że od blisko roku regularnie kocha się ze swoim chłopakiem”. Te słowa ją zszokowały i bardzo zraniły, choć nie dała tego po sobie poznać. Zagryzła zęby i wypłakała się dopiero późną nocą, gdy Jagoda już spała. Długo nie mogła zasnąć, choć wiedziała, że grubo przed świtem będzie musiała stawić się w laboratorium, aby przygotować najświeższe raporty na poranną odprawę u Czarneckiego. Miała coraz więcej czarnych myśli i choć kochała tę pracę, zaczynała się zastanawiać, czy to, co robi, nie ma zbyt negatywnego wpływu na jej życie osobiste. Tak mówił jej pierwszy mąż, podobne zdanie miał drugi, trzeci na razie na horyzoncie się nie pojawił, a ona nie mogła sobie przypomnieć, kiedy ostatni raz uprawiała seks. A teraz jeszcze ten kanibal. Na samą myśl, że może znajdować się w okolicy, cierpła jej skóra. Wciąż czuła się winna, że nie wpadła na to, aby porównać próbki DNA Widlarza i mordercy oraz mordercy i kości – wtedy jeszcze niezidentyfikowanej – ręki. Słowa Czarneckiego wcale nie poprawiły jej humoru, bo od zawsze uważała się za perfekcjonistkę i takie niedopatrzenia wcześniej jej się nie zdarzały. Gdyby nią nie była, mogłaby sobie tłumaczyć, że przecież to nie jest obowiązkowa procedura, a poza tym te dwie sprawy zdawały się nie mieć ze sobą wiele wspólnego. Co z tego, skoro się okazało, że jednak miały, a ona musiała świecić oczami przed całą grupą.

Z zamyślenia wyrwał ją donośny trzask dobywający się z piwnicy. Aż podskoczyła, przez co upuściła torbę ze sprzętem, który właśnie miała zamiar zabrać, aby pobrać próbki z martwych zwierząt. Okrzyki „kurwa mać”, poprawione bardziej krwistym „kurwa jego jebana mać”, nie tylko jej nie uspokoiły, ale jeszcze bardziej nadwerężyły rozedrgane nerwy. Jakby tego wszystkiego było mało, musiała też użerać się z bandą robotników, którzy wynosząc ziemię, zachowywali się tak, jakby co najmniej dokopali się do złotego pociągu.

Chwyciła torbę i wezwawszy jednego ze swoich ludzi, skierowała się do wyjścia. W przedsionku minęła Czarneckiego i Winnicką, którzy nieco zaaferowani odgłosami dobywającymi się z piwnicy próbowali zorientować się w sytuacji. Minęła ich bez słowa i w asyście dwóch czekających na nią na dworze policjantów poszła do lasu.

Kwadrans później klęczała nad ciałem potężnego basiora. Czuła się nieswojo w obecności tak dużych zwierząt, zwłaszcza że nigdy wcześniej nie widziała wilka z tak bliska. Oba drapieżniki rzeczywiście robiły wrażenie i zdecydowanie nie przypominały czworonogów hasających po osiedlowych ulicach. Najpierw pobrała próbki krwi i śliny, następnie zajęła się przeczesywaniem posklejanej sierści i wydłubała z niej kilka cząstek zaschniętego błota i innych rzeczy, które tam się właśnie znalazły. Złapała się na tym, że robi to szybko i – z trudem przyznała się do tego przed sobą – po łebkach. Nie mogła się skupić. Dostrzegł to nawet Adam, towarzyszący jej podwładny.

– Wszystko w porządku, szefowo? – zapytał, zerkając na nią ponad drugim zwierzęciem.

– Tak, Adam. – Borucka przetarła nadgarstkiem odsłonięte czoło. – Chyba po prostu powinnam się dobrze wyspać.

– Jeśli szefowa chce, to sam się tym zajmę. Zejdzie trochę dłużej, ale…

– Dzięki, ale nie – przerwała mu. – To zarówno twoja, jak i moja praca.

– Okej. – Szczupły technik wzruszył ramionami i z powrotem skupił się na skubaniu wilczej sierści drugiego wilka.

Borucka wstała i rozprostowała kości. Z zaniepokojeniem zauważyła, że w pobliżu nie ma policjantów, którzy mieli ich ochraniać. Uspokoiła się dopiero po chwili, gdy dostrzegła ich kilkanaście metrów dalej. Obaj oddawali mocz na powalony konar i najwyraźniej całkiem dobrze się przy tym bawili.

Wróciła do pracy, ale gdy tylko z powrotem położyła dłoń na ciele wilka, poczuła, jak unoszą się jej wszystkie włoski. Jej serce zaczęło bić szybciej, a po plecach spłynął lodowaty dreszcz. Zsunęła maseczkę na brodę i rozejrzała się lękliwie, ale nie dostrzegła żadnego zagrożenia. Policjanci właśnie skończyli i dyskutując o wyższości Messiego nad Ronaldo, beztrosko szli w jej kierunku. Pomyślała, że musi wziąć wolne i obiecała sobie, że zrobi to od razu po zamknięciu śledztwa. Ponownie pochyliła się nad martwym zwierzęciem. Wtedy lęk powrócił. Ze zdwojoną siłą. W pobliżu był ktoś jeszcze. Czuła na plecach jego palące spojrzenie.

– Aaaaa! – Pełen bólu wrzask nagle rozdarł ciszę, a ona, przerażona, zerwała się na równe nogi. – Aaaaaaa! Kurwaaa! – Policjant darł się, jakby go obdzierano ze skóry. Leżał w śniegu i trzymał się za nogę, wijąc się z bólu.

Szefowa techników zerwała z twarzy maseczkę i upewniwszy się raz jeszcze, czy jest bezpiecznie, podbiegła do obu mężczyzn. Rosły blondyn wciąż leżał i klął jak szewc, a łysy kolega o szerokich barach majstrował coś przy jego lewej stopie.

– Co się stało? – zapytała podniesionym tonem.

– Wnyki, kurwa! – krzyknął, mocując się z kawałem żelastwa.

– Zostaw. Nie otworzysz tego! – polecił młody technik, który przybiegł zaraz za Borucką. Barczysty nie zareagował. – Znam się na tym. Zostaw, bo odetnie mu nogę!

– Kurwa!

Policjant dał się przekonać i puścił żelazne szczęki, po czym zakrwawioną dłonią wyszarpnął przymocowaną do paska krótkofalówkę i wezwał karetkę. Borucka nie mogła mężczyźnie pomóc w żaden sposób. Adrenalina, która na krótko przed tym incydentem chlusnęła do jej układu krwionośnego, teraz rozlewała się po całym ciele. Nerwowo spojrzała przez ramię. To trwało krócej niż okamgnienie, ale dałaby sobie rękę uciąć, że dostrzegła uciekające zwierzę. Kilka trzaskających w oddali gałęzi było tego niezbitym dowodem. Poczuła strach. Poczuła, że już nie chce więcej brać w tym wszystkim udziału.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 42

Brudny wykorzystał ten dzień na odpoczynek. W obecnej sytuacji, gdy musieli czekać na efekt pracy pana Waldka i jego ludzi, a także na wyniki próbek z laboratorium, mógł sobie pozwolić na chwilę oddechu. Chałupa mordercy – na tyle, na ile to było możliwe – została przebadana, najbliższa okolica również, szeroko zakrojona obława także trwała. Niczego nie dało się przyspieszyć, a bezcelowe błąkanie się po lesie mogło tylko narazić człowieka na niepotrzebne niebezpieczeństwo. Po ostatniej przygodzie z wilkami tylko utwierdził się w tym przekonaniu, wobec czego postanowił, że nic się nie stanie, jeśli na kilka godzin odetnie się od prowadzonego śledztwa. Poinformował o swoich planach Czarneckiego, który nie tylko nie oponował, ale nawet zachęcił go do tego pomysłu, usłyszawszy relację z wypadku jednego z policjantów, który omal nie stracił nogi. Komisarz więc nie tylko miał czyste sumienie, ale też potraktował to jako polecenie służbowe.

Po opuszczeniu chaty mordercy wspólnie z Zawadzką zjedli w knajpce o swojsko brzmiącej nazwie Kuchnia Polska, mieszczącej się naprzeciwko Uniwersytetu Zielonogórskiego. To był pomysł Julki, bo miała już dość kolejnych pizz czy makaronów i chciała zjeść porządny, dwudaniowy polski obiad. Na dodatek ta niewielka jadłodajnia mieściła się na wylotówce z miasta i nie była oblegana przez klientów jak te w centrum. Brudny pomysłowi przyklasnął, zwłaszcza że też marzył o solidnym schabowym z ziemniakami i mizerią. W oczekiwaniu na zamówiony posiłek wybrał numer do brata, z którym umówił się na siedemnastą. Gdy Filip usłyszał, że Igor jest z Julką, nie omieszkał zaprosić obojga, mało tego, zagroził, że jeśli nie pojawią się razem, to nie wpuści go do domu. Spotkanie zostało więc przyklepane, należało jedynie odświeżyć się, odczekać dwie godziny i ruszyć do pobliskiego Jędrzychowa. W drodze powrotnej do hotelu Brudny zakupił butelkę jamesona i jedno z wyżej cenionych win chilijskich, które należały do ulubionych pani domu. Pomyślał też o siostrzenicy, więc dwadzieścia nowych figurek już wkrótce miało uzupełnić jej bogatą kolekcję Zingsów, a swoje dorzuciła Zawadzka, która szarpnęła się na zestaw z bazą za ponad sto złotych.

Czas w hotelu spędzili oddzielnie. Wzięli gorący prysznic i zdrzemnęli się. Zawadzka nieco krócej, gdyż postanowiła trochę zadbać o ciało, włosy i makijaż, a podobne rytuały zwykle zajmują kobietom nieco więcej czasu. Robiła to rzadko i choć nie chciała się do tego przyznać przed samą sobą, dziś miała w tym ukryty cel. Doskonale zdawała sobie sprawę z tego, że na co dzień prezentuje się raczej mało atrakcyjnie, wobec czego – wciąż żywiąc cichą nadzieję – postarała się, aby tym razem jej prezencja sprawiła, że Igor dostrzeże w niej kogoś więcej niż koleżankę po fachu.

Kwadrans przed siedemnastą zapukała do niego do pokoju. Otworzył jej postawny, ogolony mężczyzna w dżinsach i koszuli. Wyglądał cholernie przystojnie i Zawadzka pomyślała, że najchętniej oddałaby mu się tu i teraz.

– Co za zmiana? – Szeroko otwarte oczy i wyraz twarzy komisarza zdradzały, że jest pod wrażeniem.

– Mogłabym powiedzieć to samo. – Zawadzka zalotnie przeszła obok Brudnego, kręcąc biodrami. – I nawet użyłeś perfum – dodała z przekąsem. – No, no, no… Nie poznaję kolegi.

– Nie wiedziałem, że wozisz ze sobą takie ciuchy. – Brudny zgasił atmosferę.

– Kobieta zmienną jest, nie słyszałeś?

Brudny bez skrępowania zmierzył wzrokiem przyjaciółkę od góry do dołu. Dzięki szpilkom zdawała się wyższa, jej umięśnione nogi wydłużyły się, a jędrne pośladki ponętnie zarysowały pod przylegającą do ciała czarną spódnicą. Nieduże piersi nagle uwydatniły się pod ciasnym topem, a idealnie zaczesane do tyłu, wymodelowane włosy oraz pomalowane oczy, usta i paznokcie dopełniły całości, sprawiając, że komisarz lekko się zapowietrzył.

– Kurczę, naprawdę dobrze wyglądasz – wydukał w końcu.

– I vice versa.

Oboje przez moment patrzyli na siebie jak dwójka niepewnych swoich oczekiwań nastolatków. Brudny w końcu otrząsnął się z chwilowego zauroczenia.

– Gotowa? – zapytał.

– Jak widać.

– Nie będzie ci zimno?

– Jeszcze nie zwariowałam. Zaraz włożę kurtkę. Dzwoniłeś po taksówkę?

– Nie, a ty?

– Nie.

Oboje wyciągnęli telefony, ale Zawadzka po chwili schowała swój z powrotem do torebki, pozwalając, aby jej mężczyzna (bardzo podobało jej się to określenie) ją wyręczył. Brudny wybrał pierwszą z korporacji, która pojawiła się w wyszukiwarce i zamówił kurs do Jędrzychowa. Dziesięć minut później siedzieli już w taksówce, którą prowadził łysy gaduła na oko po pięćdziesiątce. Oczywiście pojawił się temat morderstw, co komisarz wykorzystał, aby dowiedzieć się, co w mieście się na ten temat mówi i jaka jest ogólna wiedza mieszkańców. Niepokojące było, że już plotkowano o kanibalu i choć Czarnecki wciąż nie zdecydował się wypuścić do mediów oficjalnego komunikatu, kolejne przecieki mogły go do tego zmusić.

Droga zajęła im niecały kwadrans. Brudny zapłacił za kurs i pożegnawszy się z taksówkarzem, skierował się do domu brata. Trochanowie już na nich czekali. Po wylewnym przywitaniu i wręczeniu prezentów zasiedli przy zastawionym stole.

– Lenka już nie mogła się ciebie doczekać – powiedziała Anna, dostawiając w ostatniej chwili jeszcze dwa talerzyki z ciastem. – A teraz to już w ogóle zwariuje na twoim punkcie.

– I będzie miała nową ulubioną ciocię – dorzucił mąż.

– Och, Julio. – Uwaga pani domu skupiła się na Zawadzkiej. – Po tym jak kupiłaś jej tę bazę, uwierz mi, nie da ci żyć. Od tygodni suszyła nam głowę, a tu proszę. Bingo.

– Igor mi podpowiedział – odparła skromnie. – Cieszę się, że prezent się spodobał.

– Spodobał? Ha! Strzał w dziesiątkę to mało powiedziane.

Anna przygotowała ostatnią kawę i komplet filiżanek wkrótce wylądował na stole. Przez najbliższą godzinę rozmawiali o wszystkim prócz tego, co obecnie dzieje się w mieście. Zawadzka opowiadała, jak kiedyś razem pracowali i jak przed laty Igor uratował jej życie, przyjmując przeznaczoną dla niej kulę. Kilka razy klepnęła go w udo, aby podkreślić, jakimi byli doskonałymi partnerami i jak przechlapane miały wszystkie zbiry, które obierały ich sobie za cel. Brudny momentami czuł się zażenowany, bo nigdy nie lubił, jak ktoś w jego obecności chwalił go za cokolwiek. Z niepokojem zauważył też, że dłoń Julki coraz częściej zostawała na jego udzie dłużej niż powinna, wobec czego krótko po spożyciu kawy zaproponował, aby otworzyć butelki z alkoholem. W tym czasie wyszedł z przyjaciółką na papierosa, ale nie dostrzegł w jej zachowaniu niczego podejrzanego. Zamienili zaledwie kilka zdań na temat gospodarzy i ich córki, po czym po skorzystaniu z toalety wrócili do salonu. Brudny profilaktycznie przesiadł się na jeden z dwóch stojących w rogu foteli, aby przy szklaneczce jamesona móc chwilę porozmawiać z bratem na osobności. Kobiety zajęły się sobą, a mężczyźni sobą.

– Jak sytuacja z tym psychopatą? – Trochan od razu przeszedł do rzeczy.

– Trudno jednoznacznie ocenić. – Brudny upił whisky. – Jesteśmy blisko, ale on wciąż jest krok przed nami.

– Możesz to jakoś rozwinąć czy to tajemnica służbowa?

– Nie powinienem.

– Nie naciskam. Powiedz tyle, ile możesz.

– Znaleźliśmy jego norę, ale jego samego nie. Albo się ukrył, albo nie żyje.

– To już coś. Skąd pomysł, że może być martwy?

– To przypuszczenie inspektora Czarneckiego. I w sumie sporo za tym przemawia, ale dowiemy się, dopiero gdy pan Waldek… – Brudny zrobił wymowny grymas – …upora się z oczyszczeniem piwnicy.

– Jaki pan Waldek?

– W piwnicy domu należącego do mordercy doszło do zawału, a do tego została zalana. Czarnecki wynajął jakąś firmę, która zajmuje się takimi rzeczami, a niejaki Waldek jest tam chyba szefem. Jak to uprzątną, to wszystkiego się dowiemy.

– Zakładacie, że został przysypany?

– Bierzemy taką możliwość pod uwagę, choć… – Brudny znów zanurzył usta w alkoholu – …ja wolę nastawić się na coś przeciwnego. Swoją drogą… wiesz, że w ciągu ostatnich czterdziestu ośmiu godzin dwa razy zaatakowały mnie wilki?

– Pieprzysz!

– Poważnie. Dwukrotnie wpadliśmy w zastawioną przez nie zasadzkę. To znaczy dwukrotnie wpadłem ja. Nie myślałem, że zwierzęta potrafią tak doskonale współpracować. Discovery prawdę mówi…

– Aż trudno uwierzyć. Julka też brała w tym udział?

– Tak. Nie pochwali się, ale pod rękawem ma opatrunek.

– Jasna cholera…

– Ale spokojnie. Ugryzienie nie było groźne. Kilka szwów załatwiło sprawę.

– Badała się na wściekliznę? Wiesz, lepiej uważać na takie rzeczy…

– Nawet nie pytałem, ale to chyba normalna procedura, prawda?

– Raczej tak, ale w sumie trzeba by pogadać z jakimś weterynarzem. Opowiedz, kurczę, jak do tego doszło?

Brudny opisał obie sytuacje, przy pierwszej nie wnikając w szczegóły prowadzonej akcji. Drugą zreferował bardziej szczegółowo, choć Trochan musiał się mocno nagimnastykować, aby wyciągnąć od brata więcej niż suchą relację. Nalał po kolejnej szklaneczce i potowarzyszył bratu na papierosie w garażu. Gdy po raz trzeci sięgnął po butelkę, kobiety zaprotestowały, domagając się większej atencji.

– A co u twojej Oksany? Jak wam się wiedzie? – zagaiła pani domu, gdy mężczyźni z powrotem dosiedli się do stołu.

– Doszła do siebie – wymamrotał Brudny.

– Ona chyba ucierpiała najbardziej z nas wszystkich. Jak sobie przypomnę to wszystko… – Anna wymownie pokręciła głową.

– Już nic jej nie dolega. Pozostały blizny. – Brudny pomyślał o ich ostatnim seksie na kuchennym stole. Wtedy powiedziała mu niemal dokładnie to samo. „Już nie boli. To tylko blizny”. Poczuł się niekomfortowo. Nie musiał nawet patrzeć w stronę Julki, żeby wyczuć, że ten temat też jej nie leży. Delikatnie rzecz ujmując. Nagle zapragnął znaleźć się w hotelowym pokoju. Sam.

– Zmieńmy temat – zasugerował Trochan, nieco ratując sytuację. – To jeszcze nie czas na powrót do przeszłości.

– Masz racje, mężu. Choć nie wiem, czy kiedykolwiek będzie dobry czas. A mówię to jako dyplomowany psycholog i…

– Aniu, starczy.

Brudny nie lubił jakichkolwiek ograniczeń, a w obecnej chwili poczuł się jak pies na łańcuchu. Chwilami nowe życie wydawało mu się nazbyt skomplikowane. Był świetnym gliną, ale w zawirowaniach relacji międzyludzkich czuł się jak słoń w składzie porcelany. Na szczęście brat znów stanął na wysokości zadania i napełniwszy szklanki po raz trzeci, podjął jakiś niezobowiązujący temat o szalejącym gdzieś na Dalekim Wschodzie nowym szczepie niebezpiecznego wirusa, którego pierwsze przypadki odnotowano również w Europie. Rozmowa wróciła na normalne tory, choć Brudny wciąż czuł pewien dyskomfort.

Czwarta opróżniona szklaneczka oznaczała koniec butelki i brat sięgnął do barku po kolejną. Brudny zdążył się do tego czasu wyluzować i odzyskać spokój ducha. Mało tego, dał się namówić na partyjkę w scrabble, bo choć nawet nie śmiał marzyć, że kiedyś znajdzie się w takiej sytuacji, wspólna gra wprowadziła go w jeszcze bardziej beztroski nastrój. Wtedy w kieszeni dżinsów poczuł wibrowanie smartfona. Dzwonił Czarnecki.

– Dobry wieczór, inspektorze – przywitał się „po staremu”.

– Dobry wieczór, komisarzu – odparł Czarnecki, w mig orientując się, że Brudny nie jest sam.

– Poczekaj, wyjdę. – Brudny, wstrzymując gestem Zawadzką, wyszedł do garażu. – Jestem po paru drinkach, ale mów. Coś nowego?

– Ekipa na razie do niczego się nie dokopała, ale chciałem cię poinformować, że mamy wyniki DNA trzeciej ofiary. Facet nazywa się Wiktor Lach.

– Czyli jest w bazie danych… – Brudny zapalił papierosa. – Niech zgadnę. Kolejny pedofil?

– Masz na myśli księdza?

– No księdza, księdza.

– No to cię zaskoczę, bo właśnie nie. To jakiś myśliwy, a w zasadzie kłusownik z okolic Szklarskiej Poręby. Lat sześćdziesiąt dziewięć. Pijak, złodziej i ekshibicjonista. Przynajmniej dziewięciokrotnie karany za drobne przestępstwa, choć brak w systemie danych sprzed osiemdziesiątego dziewiątego.

– No i modus operandi naszego kanibala poszedł do pieca…

– Coś ci to mówi? – Czarnecki nie chciał przedłużać, bo nie lubił rozmawiać z ludźmi będącymi pod wpływem.

– Wiktor jak?

– Wiktor Lach, lat sześćdziesiąt dziewięć.

– Nie przypominam sobie.

– W porządku. Mam jeszcze jedną sprawę, ale porozmawiamy o niej jutro.

– Jeśli coś pilnego, to mów.

– Nie, to nic pilnego. – Czarnecki nie był w tej kwestii do końca szczery, ale poruszenie akurat tego tematu w obecnej chwili z pewnością nie przyniosłoby nic dobrego. Lis nie tylko na niego działał jak płachta na byka.

– W takim razie do jutra, Romek.

– Cześć – pożegnał się oschle Czarnecki.

Brudny czuł, że whisky uderzyła mu do głowy, i pomyślał, że jednak powinien przystopować. Jego obecny stan nic jednak nie zmieniał w kwestii pamięci, a dałby sobie rękę uciąć, że nigdy nie spotkał się z człowiekiem o nazwisku Lach. I to ze Szklarskiej Poręby? Co mógł robić w Zielonej Górze kłusownik ze Szklarskiej Poręby?

Wilki.

Tak. To miałoby sens. Na tamtych terenach roiło się od wilczych watah, ale nie wyjaśniało, co stary kłusownik miałby robić taki kawał drogi od domu. Komisarz jeszcze przez chwilę próbował wykoncypować coś bardziej przekonującego, ale gdy skończył palić, porzucił ten pomysł. Dziś wieczorem to mijało się z celem. Zgasił peta i wrócił do rodziny. W drodze do salonu pomyślał, że słowo „rodzina” jeszcze nigdy nie brzmiało dla niego tak zajebiście.

* * *

Gdy trzy godziny później Zawadzka pomagała mu położyć się do łóżka, Czarnecki kończył oglądać nocne wiadomości, a pan Waldek gonił do pracy robotników przybyłych na trzecią zmianę, pewien mężczyzna drżał w obawie o własne życie. Miał spętane ręce, a w szyję wpijała mu się skórzana obroża. Leżał na plecach i z trwogą patrzył na sączącą się z oderżniętej nogi krew. W piwnicy wciąż unosiła się woń przypiekanej tkanki, a przypalona rana sprawiała niewyobrażalny ból. On jednak nie mógł nawet krzyknąć. Wepchnięta w gardło szmata pozwalała mu jedynie na zduszone stęknięcia, które nie miały szans dotrzeć do niczyich uszu. Prócz jednych.

Jego oprawca leżał kilka metrów dalej. W mroku. W żałosnym świetle żaru dostrzegał tylko kontur jego skulonej sylwetki. Spał, wydając z siebie od czasu do czasu zwierzęce pomruki. Mężczyzna spojrzał na wsunięte w żar ostrze myśliwskiego noża. Wiedział, co go czeka, i to przerażało go jeszcze bardziej. Nie był w stanie się na to przygotować. Nikt by nie był.

Wylał już morze łez, ale choćby wylał cały ocean, nie mógł liczyć na litość. W panicznych próbach starał się tłumaczyć, ale wszelkie błagania trafiały w kompletną próżnię. On zdawał się w ogóle na nie nie reagować. Zwykle milczał. I robił swoje.

Wtedy obrócił się na drugi bok. Uniósł powieki i mężczyzna dostrzegł błysk jego oczu. Biła z nich dzikość. Pierwotna i prymitywna. To były oczy naturalnego drapieżcy. Przez kilkanaście sekund świdrowały bezbronną ofiarę, po czym oprawca podniósł się i zbliżył do żaru. Chwycił rękojeść noża. Ostrze przybrało barwę krwistej czerwieni. Obrócił narzędzie w dłoni. Powoli na czworakach zbliżył się do nagiej ofiary. Obrócił mężczyznę na brzuch, jakby był kawałkiem mięsa. Jego rachityczne palce zaczęły ugniatać i wpijać się w napięte do granic możliwości mięśnie. Nieszczęśnik w panicznej próbie uwolnienia się zaczął wierzgać, ale chwilę później poczuł, jak gorące ostrze wsuwa się w tkanki. Jego stłumiony krzyk rozpłynął się w mroku.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 43

Brudny ocknął się ze świdrującym bólem głowy. Otworzył oczy i spojrzał na zegarek. Dochodziła ósma. Wciąż miał na sobie dżinsy i koszulę, a w ustach posmak przetrawionego alkoholu. Ile wypili z bratem? Pamiętał, że Julka burczała mu nad uchem, że już wystarczy, a Filip sięgał po trzecią butelkę. Droga do domu już mu umknęła. Podobnie jak moment, gdy kładł się do łóżka.

Sięgnął po telefon. Na szczęście do tej pory nie pojawiły się żadne nieodebrane połączenia. Niechętnie przyznał przed samym sobą, że wyraźnie przesadził. Pocieszający był fakt, że przynajmniej nie przespał się z Julką. Tak pijany nie dałby rady. Doskonale pamiętał, jakie zrobiła na nim wrażenie. Wyglądała cholernie seksownie i na pewno nie powiedziałaby „nie”. Te myśli sprawiły, że poczuł gwałtowne wyrzuty sumienia. Kochał Oksanę, jak więc mógł w ogóle zastanawiać się nad tym, żeby pójść z przyjaciółką do łóżka?

Z powrotem przyłożył głowę do poduszki i westchnął ciężko. Ta sytuacja zaczynała go wkurwiać coraz bardziej. Nie potrafił się w niej odnaleźć i miał nadzieję, że wczoraj nie dał Julce żadnych dwuznacznych znaków. Zebrał się w sobie i wstał. Za oknem świeciło piękne słońce. Otworzył je, aby nieco przewietrzyć zatęchły pokoik. W kieszeni płaszcza znalazł wymiętą paczkę papierosów. Wyciągnął jednego i zapalił przy oknie, ale gdy tylko się zaciągnął, zrobiło mu się niedobrze. Zirytowany własną głupotą, zaklął i zgasił papierosa na parapecie. Naprawdę czuł się kiepsko i miał nadzieję, że przynajmniej do południa Czarnecki da mu spokój. Nadzieja prysła w momencie, gdy leżący na szafce smartfon zaczął domagać się uwagi. Dzwonił nie kto inny jak inspektor Czarnecki.

– Dzień dobry, inspektorze – wymamrotał do słuchawki przepitym głosem.

– Dzień dobry, komisarzu. Nie obudziłem?

– Nie. Jestem na nogach.

– To dobrze, bo chciałem z tobą porozmawiać.

Brudny zaklął w myślach. Z łatwością wyczuł, że coś jest nie tak. Pomyślał, że naprawdę jest nieodpowiedzialny.

– Daj mi pięć minut. Oddzwonię – mruknął.

– Dobrze, czekam.

Komisarz odłożył telefon i poszedł do toalety. Opróżnił pęcherz, kołysząc się, jakby wciąż był pijany. Ściągnął przepoconą koszulę i rzucił w kąt, następnie obmył twarz zimną wodą i wyszczotkował zęby. Nadużyciem było stwierdzenie, że poczuł się lepiej, ale przynajmniej nie miał już kapcia w ustach. Oparł się rękami o umywalkę i z zażenowaniem spojrzał na odbicie w lustrze. Pomyślał, że jameson dawno go tak nie sponiewierał, po czym chwycił telefon i wybrał numer Czarneckiego.

– Jestem – burknął.

– To dobrze. Słyszę, że jesteś wczorajszy, ale będziesz musiał się ogarnąć.

– I tak nie mieliśmy nic lepszego do roboty, prawda? – odciął się Brudny. Czuł się źle, ale za nic nie miał ochoty tłumaczyć się inspektorowi. Czarnecki nie skomentował.

– Późnym popołudniem znów rozmawiałem z Lisem.

– Brzmi kiepsko od samego początku.

– I lepiej nie wygląda. Kotelski odmówił współpracy i nie podpisał papierów, wobec czego zmiana kwalifikacji czynu nie wchodzi w grę.

– Kwiczoł pewnie się nie ucieszył… – Brudny specjalnie zaakcentował pierwsze słowo.

– Owszem, nie ucieszył się. W niewybredny sposób poinformował mnie, że nie mam co liczyć na jakąkolwiek pomoc z jego strony.

– Nie ma co się dziwić. To kawał wyjątkowo parszywego sukinsyna. Tylko… – Brudny runął z powrotem na łóżko. – Jak ten gnojek mógłby nam jeszcze pomóc?

– Twierdzi, że wie, gdzie ukrywa się morderca.

– Kłamie.

– Nie sądzę.

– W takim razie po co ci to powiedział, skoro nie chce zdradzić gdzie? – Brudny czuł, jak krew pulsuje mu w skroniach.

– Prowadzi jakąś grę, której do końca nie rozumiem.

– Ja tym bardziej. Ale już na odległość czuję tu jakiś gnój.

– No właśnie dlatego nie chciałem psuć ci wczorajszego wieczoru.

– Do brzegu, Romek…

– On chce się z tobą spotkać.

– Wykluczone.

– Powiedział, że będzie rozmawiał tylko z tobą i jeśli się zgodzisz, to cytuję: zastanowi się i być może powie, gdzie ukrywa się morderca.

Ostatnie, czego Brudnemu brakowało na kacu, to spotkanie z Kwiczołem. Poza Gwidoną nie było na świecie osoby, która równie mocno zalazła mu za skórę.

– Nie chcesz poczekać?

– Dzięki tobie straciłem przekonanie, że to zakończy się tak banalnie – powiedział szczerze Czarnecki. – Jeśli w piwnicy znajdziemy trupa, to będzie po sprawie. Jeśli nie, to jest szansa, że będziemy o krok przed mordercą.

– Nie dajesz mi wyboru. – Brudny poczuł w gardle gorycz kwasów żołądkowych.

– Musisz spróbować. Nic nie ryzykujemy.

– No dobra. Spotkam się z nim. – Brudny nie mógł dalej oponować. Czarnecki rzeczywiście postawił go w sytuacji bez wyjścia. – Tylko daj mi gwarancję od Kotelskiego, że jak go przypadkiem zatłukę, to będę odpowiadał co najwyżej za zabójstwo w afekcie.

Po drugiej stronie zapadła cisza. Brudny szybko pojął, że znów przesadził.

– Ty żartujesz… – Czarnecki rzekł bez przekonania.

– Masz rację. Kiepski żart.

– Będziesz gotowy w południe? – Inspektor nie drążył.

– Tak.

– Zatem ustalone. Dzięki.

– Na razie.

– Cześć.

Czarnecki rozłączył się, a Brudny poczuł, że zbiera mu się na wymioty. Usiadł na brzegu łóżka i spróbował przetrzymać. Chwilę później pobiegł do toalety.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 44

Krzysztof Lis siedział przy stole i czekał. Miał na sobie sprane dżinsy i zmechacony zielonkawy T-shirt. Nie był to strój, w jakim normalnie przyjmowałby gości, ale od dłuższego czasu nie miał w tej kwestii wiele do powiedzenia. Tak naprawdę od blisko półtora miesiąca w ogóle nie miał nic do powiedzenia. Tym większe było rozczarowanie, gdy inspektor Czarnecki nieoczekiwanie nie wywiązał się z umowy, jaką zawarli. Nie spodziewał się tego. Znał tego człowieka od dobrych piętnastu lat i nawet jeśli w ostatnim czasie ich relacje – mówiąc oględnie – gwałtownie się popsuły, uważał, że jest człowiekiem honoru i dotrzyma danego słowa.

– Prokurator Kotelski nie zmieni zdania – poinformował go poprzedniego dnia. – Robiłem, co mogłem, ale jest nieugięty.

– Umawialiśmy się. – Lis z trudem próbował zachować kamienną twarz.

– Mogę cię tylko przeprosić. Pomogłeś nam.

– Ale…

Lis należał do ludzi o przenikliwym umyśle i potrafił wyczuć, że jego sugestia była pomocna, ale nie na tyle, aby zamknąć śledztwo. Elegancki sposób bycia inspektora mógł sugerować, że przyszedłby poinformować go osobiście w obu wypadkach, ale po dziesiątkach wspólnie rozwiązanych spraw umiał wyczytać w oczach byłego partnera, że do złapania mordercy jeszcze daleka droga.

– Ale co?

– Ale wciąż nie złapaliście mordercy, mam rację? – Kąciki ust Lisa ledwo zauważalnie się uniosły.

– Jesteśmy już blisko.

– Nie sądzę.

– Nic ode mnie nie wyciągniesz, Krzysztof. Ale jeśli masz w sobie choć odrobinę przyzwoitości, to jako były prokurator powinieneś powiedzieć wszystko, co wiesz.

– Czyli wciąż jesteście daleko… – Lis zarechotał zjadliwie. – Zdołaliście go w ogóle namierzyć czy aż tak bardzo straciłeś formę?

– Jeśli wiesz, gdzie się ukrywa, to powiedz. Wtedy wrócimy do tematu, a ja będę miał mocną kartę przetargową w rozmowie z Kotelskim.

– Oj, Romek, Romek… – Lis pokręcił głową. – Rozczarowałeś mnie. Naprawdę myślisz, że jestem skończonym idiotą?

– To twoja jedyna szansa.

– Na co? – Lis pochylił się i skrócił dystans.

– Jeśli powiesz, gdzie on się ukrywa, twoja prośba zostanie rozpatrzona jeszcze raz. Nic nie ryzykujesz. Możesz tylko zyskać.

– Ile zyskałem teraz?

Czarnecki nie miał zbyt wielu atutów. Nie przekonał Kotelskiego za pierwszym razem, jaką więc mógł dać Lisowi gwarancję, że uda mu się za drugim.

– Nic – przyznał zgodnie z prawdą.

– Papier, Romek. Chcę na tym stole zobaczyć podpisany przez Kotelskiego dokument, w którym stwierdza, że będę sądzony z artykułu sto czterdzieści osiem paragraf cztery Kodeksu Karnego. – Lis wymownie postukał palcami wskazującymi o blat stołu. – W przeciwnym razie możesz zabierać swoje przemądrzałe dupsko i więcej nie wracać. Ale gdy zginie kolejny niewinny człowiek, przypomnij sobie, że mogłeś temu zapobiec.

Emocjonalny szantaż był ciosem poniżej pasa. Czarnecki nie miał jednak żadnych argumentów. I choć znali się jak łyse konie, tym razem nikt nie miał zamiaru nikomu ułatwiać życia za darmo.

– Wiesz, gdzie on jest, czy nie?

– Papier.

– Wiesz czy nie?

– Papier, Romek. Tylko papier pozwoli ci usłyszeć odpowiedź na to pytanie.

Cisza. Obaj mierzyli się spojrzeniem niczym wytrawni bokserzy. Czarnecki pierwszy spuścił wzrok. Rywal miał przewagę. A jemu brakowało argumentów, aby ją zniwelować.

– Dopadniemy go z twoją pomocą czy bez – rzekł, wstając od stołu. – A ty zgnijesz w więzieniu ze świadomością, że mogłeś pomóc uratować czyjeś życie, a tego nie zrobiłeś. Żegnam.

Czarnecki ruszył w kierunku drzwi. Zawołał strażnika.

– Czekaj! – mruknął Lis. Inspektor gestem ręki wstrzymał wartownika. Obrócił się na pięcie i spojrzał na odwróconego plecami byłego prokuratora. – Przyślij Brudnego.

– Po co?

– Chcę z nim pogadać.

– On tym bardziej nie zdoła ci pomóc.

– Po prostu go przyślij.

To była niewysoka cena. Czarnecki miał świadomość, że Lis może próbować wciągnąć ich w swoją grę, ale mimo wszystko warto było zaryzykować. Nie znał ich wspólnej przeszłości na tyle, aby móc jednoznacznie ocenić, jak silne relacje ich łączyły i jakie tajemnice dzielili. Obaj byli sierotami, z oboma los obszedł się nadzwyczaj okrutnie, obaj przeżyli piekło sierocińca hieronimek. I nawet jeśli od zawsze stali po przeciwnych stronach barykady, to Brudny mógł być jedynym człowiekiem na świecie, który dzierży klucz do złamanej psychiki Lisa.

– Porozmawiam z nim. Tyle mogę dla ciebie zrobić.

Czarnecki porozmawiał. Szczęk otwieranego zamka za plecami był tego dowodem. Lis się nie odwrócił. Patrzył przed siebie, wsłuchując się w odgłos powolnie stawianych kroków. Dopiero gdy Brudny usiadł po drugiej stronie stołu, ich spojrzenia się spotkały.

– Czego chcesz? – syknął komisarz.

Przez dłuższą chwilę Lis milczał. Od wielu godzin przygotowywał strategię, ale widok Brudnego nieco rozregulował jego emocje.

– Mogę zaoferować ci pomoc w schwytaniu mordercy.

– Nie mam czasu na bzdury, więc jeśli chcesz coś powiedzieć, to teraz.

– Coś ty taki nerwowy? Przecież to ja siedzę za kratkami.

– Mów, co wiesz, albo wychodzę.

– Spokojnie, Krzysiek. Chyba mogę tak do ciebie mówić…

– Ostatnia szansa, Kwiczoł. – Brudny miał przekrwione oczy nie tylko z powodu niewyspania i potwornego kaca. Pod ciężkim spojrzeniem komisarza Lis poruszył się niespokojnie.

– Okej. Wyluzuj. – Postanowił nie igrać z ogniem. On był jego jedyną nadzieją. – Wiem już, że nie znaleźliście sprawcy tych morderstw. W innym wypadku by cię tu nie było.

– Do brzegu, Kwiczoł.

– Znaleźliście przynajmniej adres, pod którym Gwidona chowała tego bękarta?

Brudny poczuł, jak jego żyły wypełniają się lawą. Tak jak podejrzewał, ten sukinsyn wiedział o wszystkim od samego początku. I nie zrobił z tym nic. Przez prawie piętnaście lat nie zainteresował się horrorem, jaki przeżywała Zuzanna Kuleja z dzieckiem. Do czego to doprowadziło?

– Nie ty tu zadajesz pytania. Mów, co wiesz.

– Z jakiegoś powodu tu przyszedłeś…

– Dla jasności, Kwiczoł. Gówno mnie obchodzi, czy Czarnecki ci pomoże. Dla mnie mógłbyś zgnić w więzieniu. Ale jeszcze możesz sobie pomóc. Mów albo wychodzę.

– Nie zrobiło na tobie wrażenia, gdy wspomniałem o Gwidonie. Sami połączyliście ją z Widlarzem, więc pewnie znaleźliście tę chatę. Tylko że… – Lis zaśmiał się cynicznie – …naszego urwisa w domu nie było. Mam rację?

– Przeginasz, Kwiczoł.

– A mamusia była?

Brudny gwałtownie zerwał się z krzesła. Doskoczył do Lisa, po czym chwycił go za gardło i zacisnął palce z taką siłą, że odciął dostęp tlenu. Przez kilka następnych sekund trzymał go w żelaznym uścisku. Przysunął się na odległość zaledwie kilku centymetrów i spojrzał mu w oczy. Żyły na skroniach prokuratora gwałtownie nabrzmiały, a nagły wzrost ciśnienia sprawił, że w jego lewym oku doszło do małego wylewu.

– Wiedziałeś o wszystkim od początku, skurwysynu. Powiedz mi, dlaczego nie miałbym cię zabić tu i teraz? – Komisarz poluzował uchwyt. Lis gwałtownie nabrał powietrza i odkaszlnął.

– Chcesz tego, prawda? – syknął. – Chciałbyś dostać swoją szansę…

– Mów, kurwo, gdzie jest ten zwyrodnialec, albo przysięgam, że w każdym zasranym więzieniu w tym kraju dowiedzą się, że jesteś prokuratorskim cwelem. – Brudnemu puściły nerwy. – Zamęczą cię, rozumiesz? Zamęczą, a w końcu zajebią! Taki będzie twój finał, jeśli zaraz nie otworzysz mordy i nie wyrzygasz całej prawdy.

– Mogę dać ci tę szansę… – Lis rzucił mu wyzywające spojrzenie.

Brudny wyprostował się, gdy kątem oka dostrzegł patrzącego przez okienko w drzwiach strażnika. Jego wzburzenie z pewnością nie umknęło jego uwadze. Musiał się hamować.

– Wiesz, gdzie on się ukrywa? – zapytał, tonując emocje.

– Wiem. I mogę cię do niego zaprowadzić. Ale tylko ciebie…

– Jak niby to sobie wyobrażasz?

– Wyciągniesz mnie stąd, a ja zaprowadzę cię do mordercy.

– To niemożliwe. – Brudny parsknął śmiechem. – Chyba za długo tu siedzisz. Znasz przecież procedury i…

– Daj mi skończyć – przerwał Lis. – Gdy już się z nim rozprawisz, rozkujesz mnie i dasz mi godzinę. Wtedy będziesz miał swoją szansę.

– Oszalałeś, Kwiczoł. Kompletnie ci się we łbie popierdoliło. To jest niewykonalne.

– Nie jesteś w ciemię bity. Wymyślisz coś. W przeciwnym razie zginie jeszcze wiele niewinnych osób.

Ten argument trudno było lekceważyć. Brudny spuścił wzrok i przez moment intensywnie się zastanawiał. Nie raz i nie dwa balansował na granicy przepisów, rzadko stosował się do procedur, przez co wielokrotnie lądował na dywaniku komendanta. Zawsze jednak spadał na cztery łapy, bo nigdy nie odmawiał brania najtrudniejszych spraw i cechowała go niezwykła skuteczność w łapaniu wszelkich zbirów. Jednak ten numer to było coś zupełnie innego. Nawet jeśli Kwiczoł rzeczywiście zaprowadziłby go do mordercy, a jemu udałoby się go unieszkodliwić, wydział wewnętrzny z pewnością by mu nie odpuścił. Bankowo czekałaby go nagana z wpisem do akt, przymusowy urlop, a prawdopodobnie także proces i wyrok. W najgorszym razie wydalenie z policji, utrata emerytury i kilka lat w zawiasach. Ale czy podczas akcji w Nietkowie Czarnecki nie zachował się podobnie? Nie ryzykował swojej reputacji? Jak by to się skończyło, gdyby inspektor odmówił pomocy i zadziałał według procedur? Oksana z pewnością zginęłaby okrutną śmiercią, podobnież jego brat z żoną.

– Dobrze – oznajmił. – Załóżmy, czysto teoretycznie, że się zgodzę i jakimś cudem zdobędę od Kotelskiego dokument przekazania więźnia, a następnie wyprowadzę cię z aresztu bez informowania Czarneckiego. Dlaczego niby miałbyś mi zaufać?

– Bo wtedy dostaniesz swoją szansę… – Lis wyszczerzył zęby w szyderczym uśmiechu.

Brudny miał mętlik w głowie. Kac nie pomagał. Miał wrażenie, że nie myśli jasno. Mimo to propozycja była niezwykle kusząca. Miał szansę upiec dwie pieczenie na jednym ogniu. Aresztować mordercę i raz na zawsze uwolnić się od Lisa. Ale czy to byłoby zgodne z jego zasadami? Moralnie właściwe?

– Gdy mnie rozkujesz, będę zbiegiem. A zbiega można zabić, prawda? – Lis podsycał jego wątpliwości. – Dasz mi godzinę, a potem zrobisz, co chcesz. No dalej, ile będziesz chodził na smyczy Czarneckiego?

– Skąd pewność, że po tym jak cię rozkuję, po prostu nie strzelę ci w łeb?

– Razem się wychowaliśmy, Krzychu. W tym diabelskim sierocińcu można było poznać się na ludziach. A ciebie znam lepiej niż ktokolwiek na świecie. I choć nigdy nie było nam po drodze, to wiem, że jesteś człowiekiem honoru.

Brudny wbił spojrzenie w oczy starego wroga. W tej jednej kwestii Kwiczoł się nie mylił. W sierocińcu hieronimek można było poznać się na ludziach. I rzeczywiście, gdyby w tej chwili przystał na propozycję, dotrzymałby słowa. Taki właśnie był. Zbieg dostałby godzinę. I ani sekundy więcej.

– Zastanowię się – burknął, po czym skierował się do wyjścia.

– Pamiętaj, Krzychu, że zegar tyka. On wkrótce znów wyruszy na łowy.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 45

– I jak, lepiej? – zagadnęła Zawadzka, gdy Brudny przekroczył prób jej pokoju. Komisarz nie odpowiedział. To było w jego stylu, ale Julka potrafiła wyczuć jego emocje lepiej niż ktokolwiek inny.

Zamknęła drzwi. Miała na sobie jasne dżinsy i biały bawełniany podkoszulek na ramiączkach, a w dłoni trzymała ogryzek jabłka. Skubnęła resztki miąższu i wyrzuciła go do śmietnika, po czym usiadła na łóżku. Przez moment w milczeniu obserwowała przyjaciela, który krążył po pokoju jak dzikie zwierzę w klatce.

– Powiesz mi w końcu, co się dzieje?

– Ten skurwysyn o wszystkim wiedział. Od samego początku. – Brudny zwykle do większości sytuacji podchodził na chłodno, rzadko się denerwował i prawie nigdy nie tracił nad sobą panowania. Teraz wyglądał jak facet, który mógłby zabić kogoś gołymi rękoma.

– Co konkretnie?

– Wszystko, Julka. Wszystko, kurwa!

– Usiądź na dupie i opowiedz spokojnie. – Zawadzka klepnęła dłonią w materac łóżka. Brudny posłuchał, w jego oczach płonął ogień.

– Wiedział o Zuzannie Kulei, o tym, że była więziona, o tym, że miała syna. Musiał wiedzieć też o Gwidonie i… – Brudny schował twarz w dłoniach. – No wszystko, kurwa, wiedział. Wszystko! I przez piętnaście lat, odkąd był tu prokuratorem, nie zareagował.

– Czego od ciebie chciał?

– Żebym go stamtąd wyciągnął. – Brudny w niedowierzaniu pokiwał głową. – Twierdzi, że może zaprowadzić nas do mordercy.

– To chyba dobra wiadomość, no nie?

– Źle się wyraziłem, Julka. Mówił tylko o mnie. Chce, żebym w jakiś sposób wyciągnął go z aresztu i pojechał do nory tego psychola, a gdy dopadnę mordercę, oczekuje, że jemu samemu dam zwiać.

– Cooo? – Zawadzka była naprawdę zaskoczona.

– O tak, po prostu. Chce, żebym go rozkuł i dał mu godzinę.

Nieco teatralnie uniosła brwi, zrobiła wielkie oczy i wymownie cmoknęła. Nie musiała długo myśleć, żeby wiedzieć, czym grozi taka akcja.

– Chyba nie zamierzasz się zgodzić… – mruknęła niepewnie. – Chyba że już…

– Nie – przerwał jej. – Jeszcze nie zwariowałem.

– Ale… – Zawadzka znała go na tyle, że wiedziała, że musi być jakieś „ale”.

– On chyba naprawdę wie, gdzie ukrywa się ten gówniarz. Poza tym… – Brudny chciał jeszcze coś dodać, ale ugryzł się w język. Tego nie mógł powiedzieć nawet Julce. Wciąż bił się z myślami. Pragnął śmierci tego człowieka bardziej niż kogokolwiek innego, a godzinę temu właśnie otrzymał taką sposobność na tacy. To była cholernie kusząca perspektywa, choć cena, jaką musiałby za nią zapłacić, z pewnością będzie bardzo wysoka.

– Co chciałeś powiedzieć?

– Ech… nic takiego. Mam mętlik w głowie.

Zawadzka zmierzyła go podejrzliwie wzrokiem. Trudno było ocenić, czy się zdradził. Możliwe. Julka była jak policyjny pies. Gdy zwęszyła trop, nigdy nie odpuszczała.

– Nie chcę gadać jak upierdliwa żona, ale gdybyś mnie posłuchał, to dziś wyglądałbyś jak człowiek.

– Tak właśnie gadasz. – Brudny udał poirytowanie, ale tak naprawdę ucieszył się, że zmieniła temat.

– Rzygałeś jak kot.

– Słyszałaś?

– Pewnie pół hotelu słyszało.

– Kurwa… – Komisarz przetarł dłonią czoło.

– Mówiłeś Czarneckiemu? – Zawadzka wróciła do tematu.

– Nie. Nie może się o tym dowiedzieć. Przynajmniej na razie.

– Ej… Igor. Ty naprawdę bierzesz to pod uwagę?

– Nie wiem, Julka. Może wciąż jestem pijany.

– Chyba po prostu za bardzo się nakręcasz. Ludzie nie są ślepi. Widzą to. – Zawadzka wstała i otworzyła okno. Odsunęła firankę, zerknęła, czy na dworze nikt się nie kręci, i sięgnęła po paczkę fajek. – Za bardzo się zaangażowałeś i tak naprawdę, w normalnych warunkach, powinieneś zostać odsunięty od śledztwa – dodała i zapaliła papierosa.

Komisarz podniósł wzrok. Chciał zaprotestować, ale się powstrzymał. Julka miała stuprocentową rację. Właśnie dlatego policjant biorący udział w śledztwie nie mógł mieć bliskich powiązań z ofiarami bądź sprawcami. To był elementarz tej roboty. Aby wykluczyć możliwość, że emocje kiedykolwiek wezmą górę nad rozsądkiem i chłodną kalkulacją. Brudny poczuł, jak narasta w nim bezsilność. Czarnecki zaproponował mu udział w grupie w roli eksperta, nie zakładając, że śledztwo rozwinie się w tak osobistym dla komisarza kierunku. Na Gwidonę mógł przymknąć oko, bo nie żyła już ponad miesiąc. Nie miał jednak pojęcia, że w trakcie działań operacyjnych na pierwszy plan wyłoni się Zuzanna Kuleja (Brudny do tej pory nie zdradził, jak silna relacja łączyła ich w dzieciństwie), a w kluczowym momencie do akcji wkroczy oprawca z sierocińca, Krzysztof Kwiczoł, inspektorowi od zawsze znany jako prokurator Krzysztof Lis.

– Masz rację – przyznał Brudny po krótkiej chwili milczenia. – Za bardzo się zaangażowałem. Ale co niby mam zrobić?

– Odpuść trochę. Poczekajmy. Może morderca naprawdę leży w tej piwnicy.

Brudny poczuł, jak znów wzbiera w nim gniew.

– Wiesz dobrze, że tam go nie ma! Gdybyśmy nie tracili czasu w tej pieprzonej chacie, nie musielibyśmy układać się z Lisem.

– Igor… pozwól, abyśmy się o tym przekonali. Potem pomyślimy, co dalej.

Brudny westchnął głęboko. Przez chwilę siedział i w milczeniu przyglądał się przyjaciółce, która odwrócona tyłem dopalała w oknie papierosa. Pomyślał o wczorajszym wieczorze i o tym, że z pewnością musiała ułożyć go do łóżka, gdy schlał się jak wieprz. Dziś postawiła go do pionu jak niesfornego dzieciaka. Zawsze mógł na niej polegać. Na każdym polu. Była jego najlepszą przyjaciółką. I zawsze będzie.

Zerknął na zegarek. Dochodziła czternasta. Inspektor musiał być czymś bardzo zajęty, skoro jeszcze nie próbował się skontaktować. Ta myśl sprawiła, że poczuł wyrzuty sumienia. Czarnecki mu ufał, a on natychmiast wykluczył możliwość poinformowania go o nieetycznej propozycji Kwiczoła. Najgorsze w tym wszystkim było to, że doskonale wiedział dlaczego. Sprawa poszukiwań nie miała tu nic do rzeczy. Nie chciał zamykać sobie furtki, aby raz na zawsze uwolnić się od przeszłości. Aby zabić znienawidzonego oprawcę z dzieciństwa.

* * *

Inspektor Czarnecki od blisko dwóch godzin krążył po zamkniętym terenie wokół chaty. Z każdą mijającą minutą malała jego nadzieja, że robotnicy dokopią się do ciała mordercy. Kierujący robotami popracował nad swoimi ludźmi, którzy w ciągu ostatniej doby bardziej ochoczo wzięli się do oczyszczania piwnicy, zwłaszcza że została im praktycznie tylko ziemia. Inspektor zniecierpliwiony schodził na dół kilka razy, a nawet próbował włączyć się do kopania, ale w pewnym momencie uzmysłowił sobie, że jego obecność nie tylko nie ułatwia robotnikom pracy, ale wręcz utrudnia wypracowany schemat działania.

Teraz stał na ganku i obserwował las. Iglaste korony świeciły się blaskiem odbijanego od śniegu słońca, które nad ranem śmiało przebiło się przez chmury. Nad głową latały gromady wron. Wiele z nich upodobało sobie dach chałupy i skrzeczało złośliwie. Poza tym wokół było prawie pusto. Technicy kryminalistyczni zakończyli prace na miejscu i skupili się na działaniach w laboratorium. Mieli materiału pod dostatkiem, ale Borucka uprzedziła inspektora, że raczej nie ma co liczyć na przełom. W promieniu kilkuset metrów kręciło się więc tylko kilku funkcjonariuszy, którzy pilnowali, aby nikt niepowołany nie zbliżył się do terenu wokół chałupy.

Czarnecki myślał o wszystkim, co się do tej pory zdarzyło. Śledztwo, które czysto teoretycznie powinno zbliżać się ku końcowi, stanęło w martwym punkcie. Morderca wciąż był nieuchwytny i Czarnecki ciągle się zastanawiał, gdzie popełnił błąd. Czy mógł zdecydować się na atak w nocy? Czy wtedy udałoby się go zaskoczyć? A może rzeczywiście istniał ktoś trzeci, kto od początku pociągał za sznurki? Kolejne pytania rodziły się w jego głowie, coraz bardziej spychając na margines nadzieje na odnalezienie ciała mordercy. I do tego jeszcze ten ranny policjant, któremu wnyki niemal odcięły nogę. Gdyby był człowiekiem przesądnym, pewnie powiedziałby, że to śledztwo od początku jest przeklęte. Fatalna pogoda, wilki, których obecność uniemożliwiała korzystanie z psów tropiących, zawalona piwnica, niemożność nawiązania kontaktu z jedyną ocalałą ofiarą, która w dodatku była matką poszukiwanego, w końcu prokurator Kotelski, który nie chciał pójść na układ w sprawie Lisa. Można tak było wymieniać bez końca. Czarnecki nie wierzył jednak w żadne zabobony i nie szukał usprawiedliwień. Za taką, a nie inną sytuację winił wyłącznie siebie. Spojrzał na zegarek. Dochodziła czternasta. Komisarz powinien być już po rozmowie z Lisem. Inspektor miał złe przeczucie i w ciągu ostatniej godziny niemal zupełnie stracił przekonanie, że ich spotkanie w ogóle powinno dojść do skutku. Przed oczami niemal zwizualizował mu się napis PROCEDURY. Pomyślał, że igra z ogniem.

Wyciągnął z kurtki telefon. Brudny był jedynym współpracownikiem, z którym od dwóch godzin nie miał kontaktu. Chciał wybrać numer, ale się zawahał. Komisarz nie sprzeciwił mu się otwarcie i dalej wykonywał jego polecenia, ale coś było nie tak. Zuzanna, Lis, Gwidona – z każdą chwilą Brudny angażował się w śledztwo coraz mocniej. I robił się coraz bardziej nieobliczalny.

– Cześć, Romek – przywitał się Brudny, jego głos wciąż brzmiał nienaturalnie.

– Cześć. Długo wam zeszło…

– Musiałem ochłonąć. Ale w skrócie, Kwiczoł brzytwy się chwyta i chce, żebym to ja zainterweniował.

– I co mu powiedziałeś?

– Że chyba się z mułem na mózgi pozamieniał. Skoro ty nie zdołałeś przekonać Kotelskiego, to moje szanse wyglądają raczej mizernie. Ale dałem mu też do myślenia…

– A konkretnie?

– Mam kilka znajomości w więzieniach. Trochę go postraszyłem. Tak po swojemu, jeśli wiesz, co mam na myśli…

– Boję się pytać.

– To nie pytaj.

Brudny nie miał zamiaru kłamać. Wiedział, że stary inspektor jest ekspertem w swoim fachu i w mgnieniu oka może zwęszyć podstęp. Dlatego powiedział prawdę, choć nie całą. Zastanawiał się, jak wypadłby w rozmowie w cztery oczy, bo choć doskonale potrafił ukrywać uczucia i był równie sprytny, najdrobniejszy grymas czy tik nerwowy mógłby go zdradzić i jego wiarygodność zostałaby nadszarpnięta. Taka odpowiedź dawała mu jeszcze jedną możliwość. Zostawiała otwartą furtkę. Tak na wszelki wypadek.

– Jeśli nie znajdziemy ciała, czas może gwałtownie przyspieszyć. – Najwyraźniej to wyjaśnienie było dla Czarneckiego wystarczające, bo zmienił temat. – Nie możemy pozwolić sobie na kolejne ofiary.

– Przekonałeś się?

– Robotnicy kończą. Nie ma śladu ciała.

– Kiepsko – rzucił Brudny bez cienia satysfakcji.

– Owszem.

Brudny nie chciał kontynuować tej rozmowy. Czuł się źle z tym, że nie powiedział inspektorowi całej prawdy. Teraz było już za późno i musiał udawać, że niemoralna propozycja nigdy nie padła.

– A co z tym Lachem? – zagadnął. Czuł, że w tym wypadku sprawa może być rozwojowa. Kłusownik mógł mieć coś wspólnego z tymi wnykami.

– Na razie nie znaleźliśmy żadnych powiązań, ale na wszelki wypadek zleciłem porównanie jego DNA z DNA sprawcy i wszystkich ofiar.

– Dobry ruch. Kiedy wyniki?

– Może jeszcze dziś wieczorem. Poza tym stoimy w miejscu. Mogę tyko dodać, że światełkiem w tunelu jest poprawa stanu zdrowia Zuzanny Kulei. Wciąż jest w śpiączce, ale lekarze twierdzą, że stan się ustabilizował.

– To dobrze… – Brudny zawiesił na chwilę głos. Nawet Czarneckiemu nie powiedział, że z Zuzą łączyło go coś więcej. Westchnął ciężko. Gdy zdążył pomyśleć, że mur dzielący go od świata ostatecznie runął, ten budowany z tajemnic i kłamstw wznosił się coraz wyżej.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 46

W piwnicy nie odnaleziono ciała, a jedynie trochę śladów krwi i rzeczy, które w takich miejscach znajdować się miały pełne prawo. Uwagę śledczych przykuło kilka narzędzi, zardzewiałych wnyków, rozwalony szpadel, słusznych rozmiarów młot i przede wszystkim kilkadziesiąt walających się butelek wina Grempler produkowanego w lokalnych winnicach jeszcze grubo przed drugą wojną światową. Część z nich była opróżniona, choć większość wciąż zakorkowana i zdatna do spożycia. Było to o tyle ciekawe, że wartość każdej była trudna do oszacowania i na rynku mogłaby osiągnąć niezłą cenę. Pytanie brzmiało też, skąd w piwnicy opuszczonej rudery znalazła się taka ilość szacownego, blisko stuletniego trunku.

Materiał został oczywiście przekazany do laboratorium, choć nikt nie wiązał z nim nadziei na przełom. Brudny nie czuł rozczarowania, choć kilkudniowa zwłoka negatywnie odbijała się na jego nerwach. Czarnecki przyjął kolejne niepowodzenie ze spokojem wynikającym z trzydziestoletniego doświadczenia. W głębi duszy czuł się jednak przyparty do muru. Nie poruszał tego tematu w rozmowie z Brudnym, który od samego początku poszukiwań nie krył swojego sceptycyzmu. Wiedział, że komisarz nigdy nie posunąłby się do małostkowego „a nie mówiłem”. Nie musiał – powtarzający to w głowie inspektora głos Lisa w zupełności wystarczył.

Teren ostatecznie zamknięto, zabezpieczono i na wszelki wypadek ustawiono kilka patroli, mających na celu pilnowanie, aby przez najbliższe dni nikt niepowołany, zwłaszcza zaś wysłannicy żądnych sensacji mediów, nie próbował spenetrować chałupy. Obława trwała, została rozszerzona najpierw na całe województwo, a następnie na ościenne. Przeszukano też wszystkie możliwe kryjówki w promieniu kilkunastu kilometrów od miejsca zamieszkania mordercy, niestety, nie natknięto się na żaden ślad. Ziarno niepewności zasiała też Borucka, która potwierdziła, że w sierści obu zastrzelonych przez Brudnego wilków natknęła się na DNA kanibala. Czarnecki właśnie tego się spodziewał, choć nie do końca wiedział, co ma z tą informacją zrobić. Nie chciał się do tego przyznać, ale przerażało go, że te wszystkie opowieści o wilkołaku mogą mieć w sobie ziarno prawdy, bo ślady jego krwi i włosów wyraźnie wskazywały, że sprawca musiał mieć bezpośredni kontakt z obydwoma drapieżnikami. Sekcja zwierząt nie wykazała jednak, aby w ich żołądkach znajdowało się nieprzetrawione ludzkie mięso, wobec czego teoria, że mógł zostać zaatakowany i pożarty, również odpadała. Jaki zatem mógł mieć związek z tymi zwierzętami? Lękiem napawała go każda nasuwająca się odpowiedź, bo choć nauce podobno były znane przypadki zgodnego współistnienia człowieka z wilkiem, to jednak nigdy żaden z nich nie został szczegółowo udokumentowany. Taka symbioza wydawała mu się całkiem irracjonalna, choć nauczony doświadczeniem, nie wykluczył jej.

Między innymi dlatego w czasie akcji poszukiwawczej inspektor Czarnecki nie zdecydował się na rozesłanie portretu pamięciowego, który w jego mniemaniu tylko pogorszyłby sprawę. Pociągła, zarośnięta i wykrzywiona twarz, przypominająca jako żywo oblicze wilkołaka, mogłaby rozpętać w mieście prawdziwe piekło, a policję w gruncie rzeczy ośmieszyć. I nawet jeśli on miał swoje podejrzenia, nie mógł ich oficjalnie wygłaszać, a jedynymi ludźmi, z którymi podzielił się swoimi wątpliwościami, byli Brudny i Pałka. Psycholog policyjny obiecała, że zgłębi temat, a komisarz przyjął słowa inspektora do wiadomości, jak zwykle nie okazując prawie żadnych emocji. Aby nie narazić na szwank reputacji grupy, a w zasadzie całego wydziału, Czarnecki ostatecznie postanowił działać po cichu. Na jego wyraźne polecenie skontrolowano przynajmniej tuzin błąkających się po melinach brodatych obszarpańców, ale na ogół podejrzani mieli mocne alibi albo nie spełniali odpowiednich kryteriów. Dwóm, którzy pasowaliby najbardziej, pobrano próbki DNA, ale i one wypadły negatywnie.

Do świąt Bożego Narodzenia pozostały niecałe dwa tygodnie i ludzie wpadli w szał zakupów. Ponownie wyszli na ulice, a media, nie mając dopływu świeżych informacji, których Czarnecki skąpił, jak zwykle zasłaniając się dobrem śledztwa, przestały traktować doniesienia o wilkołaku poważnie. Oczywiście temat wciąż nie schodził z pierwszych stron gazet, ale czwartego dnia po akcji nieco stracił impet, gdy Czarnecki kategorycznie zaprzeczył, aby poszukiwany posuwał się do kanibalizmu. Wciąż nie odwołano zakazu wstępu do lasów, a policja w końcu dała zielone światło myśliwym na odstrzał sfory wilków, choć przepychanki proceduralne z tym związane miały jednak jeszcze trochę potrwać. Sam morderca zapadł się pod ziemię. I choć brak nowych ofiar pozwalał sądzić, że być może nastąpił jakiś przełom, Czarnecki każdego dnia uczulał wszystkich podwładnych, aby nie dali się zwieść pozorom. Skoro nie odnaleźli ciała, morderca żył. A skoro żył, w każdej chwili mógł zaatakować.

Brudny większość czasu spędzał w hotelu lub na komendzie, ale już pierwszego dnia postanowił, że skupi się na tropie, jaki pozostawiła po sobie ostatnia odkryta ofiara. By nie myśleć o Lisie, wziął na siebie zdobycie informacji o tajemniczym Wiktorze Lachu. Intuicja podpowiadała mu, że zestawienie takich słów jak wilk/kłusownik/wnyki nie jest przypadkowa, w związku z czym wybrał się do Jeleniej Góry, a następnie do Szklarskiej Poręby, gdzie wspólnie z Julką postarali się zasięgnąć języka u źródła. Informacji udzielił im podkomisarz o smutnej i zmęczonej twarzy, niejaki August Kałużny, który od lat musiał się z Lachem użerać i znał go lepiej niż ktokolwiek inny. Jak się okazało, mężczyzna był całkiem dobrze znany policji i straży granicznej. Nie miał stałego miejsca zamieszkania, gdyż według ich relacji krążył po górach, sypiając gdzie popadnie, począwszy od schronisk (gdy akurat miał pieniądze), przez opuszczone rudery, po domy zamożniejszych obywateli (gdzie mościł się pod ich nieobecność). Policja miała z nim trzy światy i często – choć z uwagi na popełniane przez niego przestępstwa zwykle nie dłużej niż kilka miesięcy – gościła go też w swoich progach. Zazwyczaj zimą, gdy nudziło mu się łażenie po górach, a kłusowanie było nieopłacalne, bo utrudnione z racji warunków atmosferycznych. Wtedy, czasem bezczelnie i z pełną premedytacją, dawał się łapać na pomieszkiwaniu w czyimś domu i po szybkim procesie dostawał karę grzywny, która z braku gotówki zwykle była zamieniana na krótką odsiadkę. Niemal każdego roku sytuacja się powtarzała, choć nie zawsze tylko po polskiej stronie granicy, gdyż Lach był również karany w Czechach. Według podkomisarza Kałużnego mężczyzna ten był też samotnikiem i większość czasu spędzał w towarzystwie dwóch wilczurów, które były nie mniejszym utrapieniem dla turystów, zwłaszcza pod nieobecność swojego pana. Stronił od ludzi i nigdy nie nawiązywał bliższych znajomości, nawet ze współwięźniami, którzy uważali go za dziwaka. Miał też na koncie dwa wyroki za obnażanie się, dwukrotnie przed małymi dziewczynkami na przygranicznych szlakach. Co ciekawe dysponował też samochodem, a dokładnie starą jak świat terenową ładą nivą, na którą przypadkiem natknęła się dwa miesiące temu straż graniczna przy jednej z górskich dróg pomiędzy Szklarską Porębą i Świeradowem-Zdrój. Wyglądała na porzuconą już jakiś czas temu, co potwierdził jej stan, który uniemożliwiał jazdę, gdyż wysłużony silnik po prostu odmówił posłuszeństwa. Pojazd, niestety, został na koszt państwa zezłomowany dwa tygodnie temu.

Po powrocie do Zielonej Góry Zawadzka przystąpiła do pracy z jeszcze większym zapałem. Okazało się, że łada niva o tych samych numerach rejestracyjnych została zatrzymana na drodze krajowej numer dwieście osiemdziesiąt trzy między Barcikowicami a Zatoniem oddalonym od Drzonkowa zaledwie o kilka kilometrów. System wykazał, że do kontroli drogowej doszło w poniedziałek drugiego czerwca dwa tysiące czternastego roku, a w bagażniku znajdował się martwy dzik. Raport nie zawierał więcej szczegółów, najwyraźniej kierowca jakoś wyłgał się z posiadanego ładunku, co z powodu stosunkowo częstych potrąceń dzikich zwierząt na tych terenach nigdy nie wzbudzało specjalnych podejrzeń.

Brudny spotkał się z jednym z funkcjonariuszy, który pełnił wówczas służbę (drugi z powodów dyscyplinarnych został zwolniony trzy lata temu), niestety nie zdołał wyciągnąć z nieco przygłupiego w jego mniemaniu mężczyzny nic sensownego, gdyż ten tłumaczył się, że nie pamięta o tym incydencie. Komisarz wyczułby, jeśli policjant próbowałby kręcić, ale nic takiego się nie zdarzyło, wobec czego dziękując mu oschle, zostawił go w spokoju.

Krótko później odebrał telefon od Czarneckiego, który poinformował go o tym, że na odnalezionych w piwnicy butelkach wina znajdowało się mnóstwo odcisków palców Lacha. Fakt ten powodował, że sprawa nagle zrobiła się rozwojowa, gdyż to oznaczało, że stary kłusownik nie znalazł się w chacie mordercy zupełnie przypadkowo, a przynajmniej wydawało się to mało prawdopodobne. Brudny zaczął mieć swoje podejrzenia i po jakimś czasie stworzył pewną hipotezę, która, choć nie była pozbawiona pewnych logicznych luk, mogła się bronić. Jednak sam fakt, że brał ją pod rozwagę, przerażał go nie mniej niż ostatnie spotkanie z wilczą watahą, a myśl, że może mieć rację, sprawiała, że cierpła mu skóra. Uznał więc, że dopóki nie wykluczy wszystkich innych możliwości, swoje wyszukane koncepcje zachowa dla siebie, nie dzieląc się przypuszczeniami nawet z Julką.

W ciągu tych dni komisarz stał się też bardziej mrukliwy niż zwykle. Julka doskonale wiedziała, co mu chodzi po głowie, ale nie dopytywała, pokładając wiarę w jego mądrość i rozsądek. Propozycja Kwiczoła nie dawała mu jednak spokoju i coraz częściej zastanawiał się, czy nie wrócić do tematu. Wieczorami, przy szklance jamesona, nawet sobie to wszystko poukładał, mało tego, wbrew pozorom taka akcja czysto teoretycznie nie wydawała się specjalnie trudna do przeprowadzenia. Przy odrobinie szczęścia procedury można było nieco nagiąć, choć konsekwencje takiego nieautoryzowanego działania wciąż trudno było przewidzieć, a żadna z możliwości nie prezentowała się dla niego zbyt korzystnie. Pozostawała jeszcze kwestia tego, czy – a raczej kiedy – morderca znów uderzy. Pozostając w głębokim ukryciu, mógł czekać tygodniami, a nawet miesiącami, choć jego modus operandi sugerował coś przeciwnego. Dlatego, po chwilowym rozprzężeniu, ciśnienie w komendzie ponownie zaczynało rosnąć, a Czarnecki – rugany każdego dnia przez Niemca – oczekiwał, że sprawa w końcu ruszy do przodu. Kolejne brutalne morderstwo mogło przechylić szalę i nie tylko strącić w niebyt inspektora, ale i zachwiać reputacją całej zielonogórskiej policji.

Brudny rozsiadł się wygodnie w fotelu. Za oknem od paru godzin było już całkiem ciemno. Na szczęście od trzech dni nie prószył śnieg, choć temperatura spadła nieco poniżej zera. Wziął drugą tego wieczora szklankę z whisky i przez moment siedział, delektując się jej ostrym zapachem, który tak lubił. Jego myśli znów zaczęły krążyć wokół niebezpiecznego tematu. Nie mógł się od nich uwolnić. Upił porządny łyk, niemal opróżniając szklanicę. Kostki lodu zadźwięczały przyjemnie. Kwiczoł znów pojawił się ze swoją propozycją. Brudny wychylił resztę i od razu dolał niemal do pełna. Wtedy usłyszał pukanie.

– Wejdź – burknął przekonany, że to Julka.

To nie była Julka.

Drzwi uchyliły się i w progu stanęła prokurator Winnicka. Miała na sobie gustowny płaszcz w kolorze ecru i wysokie, połyskujące kozaki. Lśniące czarne włosy opadały jej do piersi, a w uszach połyskiwały złote kolczyki w kształcie dużych okręgów. W rękach trzymała butelkę czerwonego wina.

– Dobry wieczór, komisarzu – przywitała się, wchodząc do środka. Stukot jej obcasów był dobrze słyszalny na drewnianej podłodze.

Brudny zaniemówił. Winnicka była ostatnią osobą, jakiej się spodziewał. I jaką chciałby zobaczyć. Drzwi jednak zamknęły się za wysoką prokurator, a ona stanęła przed nim, eksponując butelkę i delikatnie nią potrząsając. Było za późno.

– Pomyślałam, że w obecnej sytuacji przydałaby się chwila relaksu. Ma pan ochotę wypić ze mną butelkę czerwonego pinot noir rocznik tysiąc dziewięćset trzydziesty ósmy, komisarzu Brudny?

Jej odwaga i bezpośredniość zaskoczyły go. Nie było wielkim grzechem, że przytuliła jedną z butelek odnalezionych w chacie mordercy, ale wydało mu się to co najmniej niestosowne. Mimo to nie był w stanie wydusić z siebie słowa. Mógłby jej nie lubić, uważać za zarozumiałą jędzę, a nawet butną sukę, ale nie mógł odmówić jej klasy. Winnicka wyglądała olśniewająco. Biła z niej pewność siebie, ale i swoista, jakby ulotna eteryczność, której absolutnie by się u niej nie spodziewał. Skłamałby, gdyby powiedział, że już jakiś czas temu nie pomyślał o niej jak o obiekcie pożądania. A Winnicka teraz stała przed nim z jasnym przekazem: „przyszłam do ciebie, aby się z tobą pieprzyć”.

– Czuję się trochę nieswojo… – wyszeptała zalotnie. – Powie pan coś, komisarzu, czy każe mi pan tak stać przez następną godzinę?

– Nie wiem, czy powinienem mieszać – odparł, błyskawicznie orientując się, że palnął głupstwo. – I to chyba nie najlepszy pomysł – dodał po chwili nieco pewniej, świadomie zostawiając sobie furtkę.

– Lampka dobrego wina jeszcze nikomu nie zaszkodziła – rzekła Winnicka i usiadła w wysłużonym fotelu. Przewiesiła czerwoną torebkę przez oparcie i założyła nogę na nogę. – Zimno tu u pana, komisarzu.

Minął pierwszy szok i Brudny zaczął powoli odzyskiwać kontrolę. Druga szklanka whisky sprawiła, że poczuł przyjemny szmer w skroniach.

– Nie spodziewałem się gościa. Zwłaszcza pani, pani prokurator – rzekł, mierząc ją wzrokiem już znacznie pewniej.

– Możesz mi mówić Arleta. – Winnicka wyciągnęła smukłą dłoń w kierunku komisarza. – Mówienie sobie po imieniu chyba jest w naszym zasięgu…? – dodała kokieteryjnie.

Brudny podał jej dłoń. Wiedział, że dał się wciągnąć w jej grę, ale nie potrafił po prostu wygonić tej kobiety z pokoju, bo miała w sobie coś, co przypominało mu jego samego. Odwagę, siłę, śmiałość, stanowczość? Pomyślał, że w obecnej sytuacji chyba nie jest jednak zbyt stanowczy.

– Igor. – Podali sobie dłonie. – Niestety, pokój nie został wyposażony w lampki do wina, więc…

– Pomyślałam o tym. – Winnicka z brzękiem wyjęła z torebki dwa kieliszki na długich, smukłych nóżkach.

– Ja jednak pozostanę przy whisky. – Brudny musiał nieco zgasić jej zapał. I tak był na siebie zły, że w ogóle pozwolił jej tu wejść. To nie wróżyło nic dobrego.

– Nie nalegam. Ja się jednak napiję. Otworzysz?

Brudny chwycił butelkę i korkociąg. Pomyślała o wszystkim. Miała plan i chciała go zrealizować bez względu na wszystko.

– Po co tu przyszłaś? – zapytał oschle, gdy zdał sobie sprawę, że to posunęło się trochę za daleko.

– Tak jak powiedziałam. Pomyślałam, że przydałaby się nam chwila relaksu. – Winnicka nie dała się onieśmielić. – Poza tym nie mam zamiaru tego ukrywać, ale imponujesz mi. Jako gliniarz i jako facet.

– Zawsze dostajesz, czego chcesz?

– Prawie…

Brudny wyciągnął korek i nalał Winnickiej jedną trzecią lampki.

– Bezpośrednia jesteś.

– Bywam. Rzeczywiście. Od czasu do czasu. Ty chyba też nie masz z tym problemu?

– Taki nasz urok.

– Nasz…? – Winnicka posłała komisarzowi zalotne spojrzenie i zanurzyła pełne czerwone usta w lampce z winem.

– Zarówno mój, jak i twój. Bez podtekstów.

– Długo pracujesz z tą twoją koleżanką? – Nagle zmieniła temat.

– Na pewno usłyszała, że tu jesteś. Ale nie sypiamy ze sobą.

– Przyjaciółka?

– Ktoś więcej.

– Masz szczęście. Widać, że skoczyłaby za tobą w ogień. – Winnicka wypiła jeszcze trochę wina, po czym odchyliła głowę i odetchnęła głęboko. Zamknęła oczy. – Tego mi było trzeba.

Przez moment milczeli. Winnicka nie unosiła powiek. Wzrok Brudnego przykuł złoty krzyżyk, który ułożył się na kusząco zaokrąglonej piersi.

– Jesteś wierząca? – zapytał.

Winnicka delikatnie uchwyciła krzyżyk i przesunęła go kilkakrotnie pomiędzy palcami.

– Tak. Wierzę w Boga – odparła, wciąż nie otwierając oczu. – A ty, Igor? Wierzysz, że ktoś patrzy na nas z góry?

– Nie.

– Dlaczego?

– Religia to opium dla ludu, aby trzymać go w ryzach. Nic więcej.

– Mówisz tak, bo ludzie, którzy poświęcili swoje życie Bogu, skrzywdzili cię?

– Nie dlatego.

– To dlaczego? – Winnicka uniosła powieki i spojrzała w oczy komisarza. Mógłby przysiąc, że w jej źrenicach zapłonęły dwa niewielkie ogniki. Upiła wina w oczekiwaniu na odpowiedź, której nie miała nigdy usłyszeć.

– Robi się późno, a jutro czeka nas sporo pracy.

Brudny uznał, że najwyższy czas zakończyć to spotkanie. Nie dlatego że prokurator zeszła na niewygodny dla niego temat, ale dlatego że zaczynała mieć nad nim przewagę. Choć na co dzień uparcie ciężko pracował na wizerunek twardego i ponurego gliny, z którym lepiej było nie zadzierać, nigdy nie czuł się zbyt komfortowo w towarzystwie kobiet, które potrafiły przejmować inicjatywę. Ta kobieta niewątpliwie była w tym mistrzynią.

– Szkoda. – W jej tonie dało się wyczuć nutę rozczarowania. – Miałam nadzieję, że uda nam się najpierw trochę porozmawiać.

– Najpierw?

Winnicka wstała i obeszła niewielki stolik. Poruszała się jak modelka na wybiegu, stawiając kolejne kroki z wyuczoną precyzją. Zbliżyła się do Brudnego, po czym pociągnęła za spinający jej talię pasek. Rozsunęła poły płaszcza i zsunęła go z ramion. Pod spodem miała tylko gustowną, czerwoną bieliznę podkreślającą jej kuszące kształty. Komisarz omiótł łakomym spojrzeniem doskonałe ciało. Na dłużej zatrzymał się na szerokich biodrach, które wręcz nienaturalnie kontrastowały z wąską talią i długimi, szczupłymi nogami. Zanim wróciła świadomość, Winnicka wykorzystała chwilę zawahania i usiadła mu na kolanach.

– W torebce mam pejcz i kajdanki. Chcę, żebyś mnie skuł i mocno zerżnął. Zrobisz to dla mnie, komisarzu Brudny? – syknęła i wsunęła mu język do ust.

Brudny nie zaoponował. Położył dłonie na biodrach Winnickiej, która teraz wiła się na nim zmysłowo. Całowała go drapieżnie, ocierając się pośladkami o jego krocze. Pojękiwała przy tym pożądliwie, a jej ruchy zdawały się z każdą upływającą sekundą przyspieszać. Brudny zacisnął palce na biodrach i przysunął ją do siebie jeszcze bliżej. Wtedy prokurator odrzuciła głowę do tyłu, eksponując duży, krągły biust, a następnie chwytając i przyciskając głowę komisarza do swoich piersi.

Już był jej. Jak każdy inny, którego obrała sobie za cel. Uśmiechnęła się lubieżnie na tę myśl, jeszcze mocniej przyciskając jego głowę do piersi. Wtedy jednak stało się coś, czego nie doświadczyła nigdy wcześniej. Brudny uniósł dłonie nieco wyżej i gwałtownie odepchnął ją od siebie.

– Starczy – oznajmił tonem nieznoszącym sprzeciwu. – Wyjdź. Ubierz się i wyjdź. Natychmiast.

Winnicka była zaskoczona. Chwyciła go za krocze. Jego męskość nie pozostawiała wątpliwości, że właściciel jest w pełni gotowy do stosunku.

– Tak chcesz się ze mną droczyć, komisarzu? Chcesz, żebym wzięła go najpierw w usta? – rzuciła zalotnie, ugniatając przez spodnie jego członek.

– Nie żartuję. Ubierz się i wyjdź – powtórzył Brudny. Przed jego oczami wciąż lekko drgały kształtne piersi niedoszłej kochanki. – Nie będę powtarzał po raz trzeci – dodał, rzucając jej wyzywające spojrzenie.

Górna warga Winnickiej uniosła się z pogardą. Przekaz dotarł. Przestała się ruszać, ale po chwili zmrużyła oczy i zbliżyła swoją twarz do jego. Ich usta ponownie się spotkały, a Brudny poczuł jeszcze silniejszy dopływ krwi. Ona też. Jęknęła cichutko, dając mu do zrozumienia, że wyczuła ten delikatny ruch w jego spodniach. Powoli zbliżyła się do jego ucha i zagłębiła w nim ciepły język.

– Tego wieczora mogę być twoją niewolnicą – szepnęła. – Skujesz mnie i zrobisz z moim ciałem, co ci się żywnie podoba. Nie będzie tabu. Żadnego… – dodała, zaciskając dłoń na jego męskości.

Brudny miał wrażenie, że zaraz eksploduje. Dawno nie był tak napalony. Winnicka doskonale wiedziała, jak rozpalić nawet najbardziej zatwardziałego faceta. Opamiętał się jednak. Miał zasady. Chwycił ją nieco poniżej pach i ściągnął z siebie. Zrobił to w milczeniu, ignorując fakt, że próbowała się opierać. Gdy w końcu zsunęła się z fotela i niezgrabnie wylądowała na podłodze, zdała sobie sprawę, że to koniec gry. Jej oczy zapłonęły z wściekłości, a twarz wykrzywiła się w nienawistnym grymasie. Utrzymała jednak emocje na wodzy. Wstała i włożyła płaszcz, teatralnie zaciskając pasek na wąskiej talii.

– Straciłeś okazję życia – syknęła pogardliwie i poszukała dłonią przewieszonej na fotelu torebki. – Resztę możesz sobie zachować, gnoju – dodała, zerkając na prawie nietkniętą butelkę gremplera.

Brudny nic nie odpowiedział. Odprowadził ją wzrokiem. Winnicka opuściła pokój, nie odwracając się przez ramię, a stukot jej obcasów niósł się po hotelowych korytarzach jeszcze przez jakiś czas. Komisarz zamknął drzwi i przetarł dłonią spocone czoło. Wciąż czuł silne podniecenie. Odetchnął głęboko, po czym niechętnie wrócił na łóżko. Chwycił szklankę jamesona i położył się, a jego myśli zaczęły krążyć wokół Oksany. Wyrzuty sumienia już czekały za rogiem i miały uderzyć ze zdwojoną siłą. Dlaczego w ogóle pozwolił posunąć się tej kobiecie tak daleko? Czy naprawdę jest aż taki słaby? A może uczucie, jakim darzy Oksanę, to tylko fikcja?

Dopił whisky i zamknął oczy. Zanim zasnął twardym snem, minęły jeszcze dwie godziny, w czasie których nie znalazł odpowiedzi na żadne stawiane sobie pytanie.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 47

Gracjan Bogusz i Adam Wierć mieli siedemnaście lat i byli przyjaciółmi od dziesięciu. Nigdy nie należeli do szkolnych prymusów, a kolejni nauczyciele przy obu nazwiskach, po krótszych lub dłuższych staraniach, zwykle stawiali krzyżyk. Ich brak poszanowania dla reguł panujących w szkole i poza nią nie do końca był wyłącznie ich winą, podobnie jak zamiłowanie do wagarowania, wszczynania kolejnych awantur i namiętnego poszukiwania narkotycznych doznań. Rodziny, w jakich się wychowali, nie należały do wzorcowych, zwłaszcza Gracjana, którego ojciec większość jego życia przesiedział w więzieniu, a matka – choć starała się z całych sił, bo nie była złą kobietą – rzadko kiedy potrafiła związać koniec z końcem, przez co wiecznie tonęła w długach. Od najmłodszych lat chłopak musiał więc kombinować, co zwykle kończyło się bijatykami, nękaniem młodszych i drobnymi kradzieżami, a ostatnio zaczął parać się dilerką, począwszy od klasycznej marihuany po substancje, których skład był równie zagadkowy jak parówek z dyskontu. Sytuacja jego kolegi Adama tylko na pozór wydawała się nieco korzystniejsza. Ojciec nie był bandytą, choć z racji tego, że pracował w transporcie, syn widywał go niemal równie rzadko, przez co zupełnie stracił z nim kontakt. I nawet jeśli pojawiał się w domu na kilka dni w miesiącu, a na koncie bankowym numerki się zgadzały, Adam nie widział w nim żadnego autorytetu, zwłaszcza gdy dwa lata temu przyłapał matkę, gdy robiła w samochodzie – oczywiście pod nieobecność męża – laskę jakiemuś zupełnie obcemu facetowi. Syn był zdruzgotany i pomimo błagań swojej rodzicielki wyjawił ojcu prawdę, ale jego reakcja sprawiła, że stracił szacunek do obojga. Nigdy nie zapomni, gdy roztrzęsiony pojechał z nim do sklepu i gdy stanęli na parkingu, powiedział, co widział. Ojciec tylko wzruszył ramionami i odparł: „Wiem. Dlatego nigdy nie ufaj babom, synu”.

To wspomnienie wracało do Adama bardzo często, zwłaszcza gdy łapał doła po wypaleniu kolejnego blanta. Tak jak tego sennego piątkowego popołudnia, gdy wpadli na pomysł, aby się ujarać i przekonać, czy to prawda, o czym we wsi plotkują.

– Piździ jak chuj – mruknął Gracjan, obserwując zza drzewa stojący radiowóz. Był młodym, krępym mężczyzną średniego wzrostu i miał dłonie jak bochny chleba. Owalna twarz, duży płaski nos i szeroka szczęka nie sprawiały, że wyglądał, jakby grzeszył inteligencją.

– No… – odparł Adam, który jeszcze sekundę temu po raz enty wyjawiał ojcu prawdę na parkingu pod Lidlem. Był wyższy i szczuplejszy od swojego kompana. Blond włosy zaczesywał do tyłu, dlatego nie nosił czapki, która psułaby mu fryzurę.

– Obejdziemy ich od południa. Nie ma szans, że się kapną. – Gracjan przekazał blanta koledze i wstrzymał oddech.

– No sam już nie wiem. Rzeczywiście piździ i nie wiem, czy chce mi się teraz łazić po lasach. Wprowadzili zakaz, a do tego pełno psiarni się kręci. Sam widzisz…

– Weź wyluzuj. Masz już bombę i jak zwykle wydaje ci się, że wszyscy się na ciebie gapią.

– Wolałbym ci złoić dupę w FIFĘ. – Adam posłał kumplowi wyzywający uśmiech.

– Pff. – Gracjan prychnął pogardliwie. – Chyba śnisz, chłopcze. Kto komu wczoraj złoił dupsko?

– Jakbyś wiecznie nie grał tą zasraną Barceloną, to…

– Dobra, skończ już. Słyszałem to setki razy, a ty wciąż dostajesz łomot. Idziesz czy nie?

– Idę.

Przyjaciele ruszyli polną ścieżką w kierunku linii drzew. Znali te tereny jak własną kieszeń, zresztą nieraz po kolejnych wybrykach ukrywali się w tych okolicach przed wzywanymi patrolami policji. Po dwóch minutach weszli w las. Wyglądał inaczej niż jeszcze kilka dni temu. Biały puch praktycznie zupełnie zniknął, tylko gdzieniegdzie zalegały czapy zmrożonego śniegu. Pod ich butami chrzęściło zmarznięte poszycie, a nad głowami skrzeczało ptactwo.

– A te wilki? Jesteś pewny, że ich tam nie ma? – zagadnął wyraźnie zaniepokojony Adam.

– Mówiłem ci, masz bombę i się srasz. Bazyl codziennie chodzi wypierdalać z lasu choinki i jeszcze nie widział żadnego wilka. To bujdy tych zjebanych mediów, aby nastraszyć takich jak Bazyl.

– No w sumie to mam bombę. O ja pierdolę! – Adam przystanął i oparł się o drzewo. Miał wrażenie, że las pulsuje, a drzewa wyciągają szponiaste gałęzie, aby go schwytać. – Coś ty za materiał wytrzasnął?

– Dobry, nie? – Gracjan zaśmiał się triumfalnie. – Też mnie kopnęło.

– Masakra. Chyba przesadziłem…

– Noo… Dobrze jest. Chyba…

Przyjaciele popatrzyli sobie w oczy, po czym parsknęli niekontrolowanym śmiechem. Znali się jak łyse konie i rozumieli bez słów. Wspólnie spróbowali już chyba każdej możliwej substancji i potrafili docenić dobry towar. A ten naprawdę walił po łbie nie gorzej niż stary dobry kwas.

– Ty, Boguś, ja naprawdę nie ogarniam – wyjęczał Adam, gdy w końcu opanował nagły atak głupawki.

– Ja też, stary. Bez jaj, jest bania. Dawaj, podejdziemy od tamtej górki i przyjaramy jeszcze jednego, a potem pobrechtamy z tej psiarni.

– Nie wiem, czy jeszcze chcę…

– Weź nie pierdol, Adaś. Masz i skręcaj. – Gracjan dał kompanowi bletki, ustniki i woreczek z suszem.

Adam znał swoje możliwości i zdawał sobie sprawę, że ma słabszą głowę zarówno do alkoholu, jak i każdej innej używki. Mimo to często ulegał silniejszemu i pewnemu siebie Gracjanowi, który już przed laty przyjął funkcję szefa. Gdy byli sami, to mu nie przeszkadzało, bo dogadywali się znakomicie, ale czasem irytował go fakt, że stary kumpel wszędzie musi szukać awantury, a on z racji łączącej ich przyjaźni nie miał wyjścia i często musiał w nich uczestniczyć. Tak naprawdę dziś rzeczywiście wolałby ujarać się w ciepłym domu i pograć w FIFĘ, ale Gracjan uparł się, aby zobaczyć, co wyprawia się w tamtej chacie. A że Gracjan jak zwykle załatwiał towar, to on decydował.

Chwycił zestaw do robienia blanta i maszerując za kolegą, zaczął skręcać. Miał w tym duże doświadczenie i długimi palcami bez problemu mógł robić to w ruchu. Z pełną premedytacją dołożył nieco więcej tytoniu niż zwykle i mieszankę zawinął, po czym polizawszy brzeg papierowej bletki, zakleił ją, tworząc równego i eleganckiego jointa.

– Gotowy? – zagadnął Gracjan, gdy kątem oka zauważył, że kompan wsadza go z powrotem do paczki fajek.

– Tak, ale wypalimy, jak dojdziemy. Na razie mam taką banię, że nie pytaj.

– Dobra. Daj przynajmniej fajkę.

Adam wyciągnął paczkę marlboro i poczęstował przyjaciela. Zapalili papierosy i zaczęli wspinać się na wzgórze. Ich kiepska forma fizyczna szybko dała o sobie znać i przystanęli obok zwalonego drzewa. Ciężko dyszeli, a z ich ust wydobywały się obłoki pary zmieszanej z dymem.

– Chyba rzucę te fajki – burknął Gracjan, nie mogąc złapać tchu.

– Jasne – podsumował jego kompan.

– Poważnie mówię. W mordobiciu przeszkadza.

– I może zioło też przestaniesz jarać…?

– Ziółko to co innego, przyjacielu…

Gracjan uśmiechnął się i znów zaczęli rechotać. Przysiedli w sporych rozmiarów wykrocie i osłaniając się od wzmagającego się wiatru, zapalili blanta. Nagle zrobiło się ciemniej, a korony wysokich sosen zaczęły dygotać. Adam pomyślał, że wzmagający się szum to zły omen, chwilę później podzielił się swoją teorią z Gracjanem i znów wybuchnęli niekontrolowanym śmiechem. Trzask pękającego konaru gdzieś w oddali sprawił, że przestali. Wtedy spadły pierwsze płatki śniegu, który już za kilka godzin znów miał otulić leśne ostępy białym puchem.

– Zesrałeś się? – zagadnął Gracjan, wykrzywiając się z obrzydzenia.

– Weź mnie nawet nie wkurwiaj. Chryste, co ty żresz? – skontrował Adam i aż zatkał nos.

– To nie ja, debilu!

– Jasne. Że niby ja, tak? Weź, człowieku…

– Ty… – Gracjan pociągnął nosem kilkakrotnie. – To chyba gdzieś stąd wali. – Przysunął się do niewielkiego otworu przypominjącego norę jakiegoś gryzonia.

– Jeśli tam coś jest, to już pewnie dawno zdechło. Dawaj, idziemy – zasugerował Adam.

– Czekaj chwilę.

– Zostaw to. Cuchnie jak padlina.

– Czekaj, czekaj. Chyba coś słyszałem.

Przyjaciele nadstawili uszu, ale szum drzew i wszędobylskie trzaski pękających gałązek nie pozwoliły im wychwycić żadnego dźwięku.

– Mam pomysł – zapalił się Gracjan. – Jeśli tam coś jest, to ujaramy to. Daj bucha.

– Zostaw to i chodź. Za godzinę zacznie robić się ciemno i nie chcę tu być. Może nie wiesz, ale wilki polują w nocy.

– Wyluzuj z tymi wilkami. Tego Discovery się chyba naoglądałeś za dużo.

– Lepiej Discovery niż dziesięć razy dziennie Pornhuba.

– Dobra, skończ pierdolić i czekaj chwilę. – Gracjan mocno się zaciągnął i przyłożył usta do otworu, po czym wdmuchnął do środka wszystko, co miał w płucach. Był na tyle blisko, że znów wydawało mu się, że usłyszał jakiś dźwięk. Drapania. Albo kopania.

– Idziesz czy nie?

– No czekaj. Mówiłem ci, że coś tam jest. Może jakiś borsuk albo coś.

– Tak. Borsuk. Na pewno… – Adam drwił, ale nie był w stanie odwieść kolegi od tego głupiego pomysłu. Doszedł do wniosku, że Boguś coś sobie uroił i utkną tu na następne pół godziny.

– Czekaj. Poświecę telefonem.

Przyłożył aparat do otworu, ale nie zdążył przysunąć twarzy. Znieruchomiał.

– O kurwa… – jęknął niepewnie.

– Co znowu?

– Widziałeś to?

– Nic nie widziałem. Dawaj, idziemy – odparł Adam, który był już dwa kroki dalej.

– Mam bombę, ale…

Gracjan cofnął się o krok, gdy z dziury po raz drugi buchnął cuchnący obłok pary. Adam też go dostrzegł. Zmarszczył brwi. Silnie otumaniony umysł nie był w stanie zebrać myśli. Przez chwilę tępo gapił się w zmarzniętą ziemię. Kilka grudek się ukruszyło.

– Ty, tam naprawdę coś jest – oznajmił po chwili.

– Co ty powiesz? – zakpił Gracjan.

– Lepiej chodźmy.

– Chyba oszalałeś. Nie przegapię takiej okazji. Ujarałeś kiedyś borsuka?

– Skąd wiesz, że to borsuk?

– A co innego? Przecież nie wilk, pacanie.

– Gdybyś nie wiedział, to wilki mieszkają w norach, debilu! Ja idę.

– I mają dziesięć centymetrów średnicy. – Gracjan prychnął. – Przekonajmy się. I przestań się srać jak baba – dodał i przystawił twarz do otworu.

Nie był w stanie dokładnie ocenić odległości, w jakiej znajdowało się gnieżdżące się w środku nory stworzenie, ale nie było to więcej niż metr, może półtora. Od czasu do czasu migała mu tylko brunatna sierść, to znikająca, to pojawiająca się za obsuwającą się ziemią. Odgłos szurania i kopania stał się bardziej donośny, a gdy usłyszał dziwne charczenie, poczuł się nieco mniej pewnie. Pomyślał, że jednak nie chciałby, aby to coś przekopało się na zewnątrz, gdy on wciąż tam będzie. Słowo jednak się rzekło i nie chcąc wypaść przy Adamie na tchórza, zaciągnął się mocno i raz jeszcze wdmuchnął dym do otworu.

Szuranie ustało. Ruch w norze też. Gracjan przez chwilę się przysłuchiwał, po czym rzucił koledze triumfalne spojrzenie. Przyłożył twarz do otworu i zajrzał do wnętrza nory. Wtedy poczuł, jak kleszcze strachu zaciskają się na jego gardle, a po kręgosłupie spływa lodowaty dreszcz. Zaledwie kilkanaście centymetrów dalej spoglądało na niego przekrwione, szeroko otwarte oko. W ostrym świetle latarki źrenica skurczyła się do rozmiaru główki od szpilki, ale to nie zmieniło przekazu gospodarza. Był wściekły.

I chociaż instynkt kazał Gracjanowi uciekać, otumaniony olbrzymią dawką zakwaszanego THC umysł nie był w stanie zareagować wystarczająco szybko. Zanim chłopak zdołał się pozbierać, silna ręka przebiła się przez zmrożoną ziemię i chwyciła chłopaka za gardło. Gracjan próbował walczyć, wił się jak piskorz, ale nie mógł wyrwać się z morderczego uścisku. W akcie desperacji posłał przyjacielowi błagalne spojrzenie. Adam stał dwa metry dalej i jak zaczarowany patrzył na rozgrywający się przed jego oczyma dramat. Do biegu zerwał się dopiero w momencie, gdy gospodarz w końcu przebił się i niczym jakaś obrzydliwa larwa, oblepiony grudami ziemi, wypełzł z nory i potężnym ciosem ogłuszył miotającą się ofiarę.

Adam pędził ile sił w nogach, nie oglądając się za siebie i nie zważając na raniące mu policzki gałęzie. Dwukrotnie potknął się o wystające pniaki. Raz zarył twarzą w zmrożone poszycie, paskudnie zdzierając sobie skórę z lewego policzka. Wtedy też odważył się obrócić. Szybko tego pożałował. Sześć sztuk. Dużych. Tuż za nim. Zrozumiał, że ta wyprawa była największym błędem w jego życiu. Zdążył się podnieść, ale gdy tylko zrobił krok, poczuł, jak pierwszy drapieżnik wgryza się w jego łydkę. Ułamek sekundy później drugi wbił kły w pośladek. Adam upadł i chciał krzyczeć, ale głos uwiązł mu w gardle. Był zbyt zmęczony. Nie miał sił walczyć. Zanim stracił przytomność, dostrzegł nad sobą żółte ślepia i rozwarty, ociekający śliną pysk.

Gdy wilki zaczęły pożerać Adama, półprzytomny Gracjan właśnie znikał w mroku. Instynktownie wbił paznokcie w ziemię, ale kolejne szarpnięcia miarowo ściągały go w głąb nory. Ostatnie, co zarejestrował, to tańczące u jej wylotu płatki śniegu i złowieszczy szum drzew. Zima wracała, a las wkrótce znów miał utonąć w morzu białego puchu.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 48

Czarnecki dotarł do Łazu krótko po ósmej. W niewielkiej wsi leżącej po drodze do Zaboru umówił się z Markiem Fedorowskim, właścicielem winnicy kultywującej tradycję słynnej wytwórni win Gremplera. Odnalezienie tylu butelek drogocennego wina sprzed ponad osiemdziesięciu lat (a niektóre egzemplarze liczyły nawet ponad setkę) było czymś co najmniej niespotykanym. A im bardziej wgryzał się w temat, tym mocniej czuł, że to może być ciekawy trop.

Zaparkował przy gustownie zdobionej bramie. Dom wyglądał na zadbany, a ganek i teren przy garażu był odśnieżony. Zadzwonił przez domofon przy furtce i po krótkiej chwili rozległ się dźwięk otwierającego się zamka. Gdy był w połowie drogi, drzwi otworzył mu postawny mężczyzna o nieco zmierzwionych włosach i dość zmęczonym wyrazie twarzy.

– Dzień dobry, inspektorze – powitał go i zaprosił do środka. Mężczyźni wymienili uścisk dłoni, a Fedorowski pomógł Czarneckiemu zdjąć kurtkę. Zaprosił go do ciekawie i niepospolicie urządzonego salonu. To, co jednak najbardziej rzucało się w oczy, to znajdujący się na jednej ze ścian pokaźnych rozmiarów mebel z sześcioma rzędami elegancko poukładanych win. Gospodarz od razu wychwycił ciekawskie spojrzenie inspektora.

– Wszystkie własnej roboty – oznajmił z dumą w głosie. – Od pierwszych zabutelkowanych przed dziesięcioma laty, gdy winnica rozpoczęła działalność, po roczniki ubiegłoroczne.

– Imponujące. – Czarnecki zbliżył się do starego, bogato zdobionego regału. – Nie wątpię, że muszą być najwyższej klasy.

– Takie są. Wiem, że jest pan na służbie, ale z chęcią wybiorę dla pana coś specjalnego.

– Ależ nie trzeba, panie Marku.

– Żaden gość nie ma prawa opuścić moich progów bez wybranego trunku. Gustuje pan w wytrawnych pinot noir, jak mniemam… – Fedorowski dostrzegł, na których butelkach wzrok Czarneckiego zatrzymał się nieco dłużej.

– Owszem. To mój ulubiony, ale nie śmiałbym…

– Proszę nie kończyć… – Gospodarz uniósł ręce w geście nieznoszącym sprzeciwu. Wyciągnął butelkę i wręczył ją inspektorowi. – Proponuję rocznik z dwa tysiące siedemnastego. Ma niesamowity kolor i absolutnie wyjątkowy smak. Świeże wiśniowe nuty przechodzą w wędzoną śliwkę, a czekoladowe usta podkreślają obecność starego drewna. Proszę mi wierzyć. Jest wyborne.

Czarnecki przyjął prezent.

– Dziękuję. Będzie okazja, aby wznieść toast, gdy w końcu uda mi się zamknąć śledztwo.

– Ach, tak. – Fedorowski pokiwał głową w pełnym zrozumieniu i wskazał inspektorowi fotel w pobliżu kominka. Czarneckiemu zaimponował styl winiarza, który szybko wyczuł jego intencje i z klasą przeszedł do meritum. – Proszę wybaczyć, że wcześniej nie zapytałem. Napije się pan kawy?

– Poproszę czarną, bez cukru.

Gospodarz na chwilę zniknął w kuchni. Rozległy się dźwięki pracującego ekspresu. Po kilkudziesięciu sekundach Fedorowski pojawił się z tacką i dwiema filiżankami. Miały fikuśne roślinne wzory i wyglądały na wykonane ręcznie. Postawił je na stole.

– Domyślam się, że chodzi o morderstwa na tych duchownych… – zagadnął, gdy wygodnie rozsiadł się w fotelu.

– W istocie.

– Mam nadzieję, że nie znalazłem się w kręgu podejrzanych… – Na twarzy gospodarza zagościł subtelny uśmiech.

– Oczywiście, że nie. – Czarnecki upił łyk kawy. – Przyszedłem do pana, ponieważ chciałbym uzyskać kilka szczegółowych informacji na temat win Gremplera, których, jak mniemam, tylko pan będzie w stanie mi udzielić.

– Służę pomocą, inspektorze.

Czarnecki sięgnął do swojej teczki, z której wyciągnął jedną z butelek odnalezionych w chałupie mordercy. Na ten widok winiarzowi aż zaświeciły się oczy.

– Na Boga! – zawołał. – Toż to przedwojenny grempler. I do tego rocznik trzydziesty szósty. Prawdziwe arcydzieło. Skąd pan to ma, inspektorze?

– Ze względu na dobro śledztwa nie mogę panu powiedzieć. Chciałbym natomiast zadać kilka pytań.

– Oczywiście, proszę pytać. Mogę się przyjrzeć?

– Proszę. – Czarnecki przekazał butelkę w ręce gospodarza, który ujął ją, jakby odbierał od żony nowo narodzonego syna. Dał mu chwilę, aby zapoznał się z etykietą i ocenił, czy to aby na pewno oryginał. – Możemy zaczynać? – zapytał, gdy uznał, że winiarz miał wystarczająco dużo czasu.

– Tak, oczywiście. Proszę pytać.

– Gdzie te wina zostały wyprodukowane?

– W zielonogórskiej winiarni. W zakładzie Friedricha Augusta Gremplera przy zbiegu ulic Drzewnej i Sowińskiego. – Fedorowski nie spuszczał wzroku z butelki, wyglądał jak dziecko, które właśnie dostało ulubionego lizaka.

– Ile takich butelek mogło zachować się do dziś?

– Dziś to białe kruki. Takich jak ta może kilka. Wie pan, inspektorze… – Gospodarz w końcu oderwał spojrzenie od etykiety. – Po wojnie odnaleziono tysiące, ale większość po prostu wypito. Dziś odnalezienie podobnej do tej graniczy z cudem, choć oczywiście pojedyncze sztuki mogą znajdować się na regałach bogatych kolekcjonerów. Całkiem niedawno jeden z mieszkańców wykopał w ogródku butelkę musującego wina Gremplera z tysiąc dziewięćset trzydziestego ósmego. Szczęściarz sprzedał ją za siedem tysięcy złotych.

Czarnecki pozwolił sobie na chwilę milczenia. Ponownie ujął filiżankę i umoczył usta.

– Na ile wyceniłby pan ten egzemplarz? – zapytał służbowym tonem.

– Uuu… – Gospodarz raz jeszcze uniósł butelkę pinot noir. – Ta może osiągnąć cenę nawet kilkakrotnie wyższą. To świetny rocznik i nie przypominam sobie, aby w ostatnich latach pojawił się na rynku kolekcjonerskim choć jeden egzemplarz.

– Czyli ile?

– Trudno powiedzieć. Może nawet kilka tysięcy euro.

– Sugeruje pan, że większość takich znalezisk trafia za granicę?

– Zwykle tak. Głównie do Niemiec, nad czym ubolewam. Ale wiadomo. Nasi sąsiedzi mają nieporównywalnie większy kapitał i prawie zawsze są w stanie przebić oferty rodzimych koneserów.

– Gdzie były przechowywane te wina przed wojną?

– Te piwnice są rozsiane po całym mieście. Z tych największych to na pewno przy Moniuszki, Wrocławskiej i oczywiście najsłynniejsza przy Wodnej.

– Wodnej na osiedlu Słowackiego? – Czarnecki teraz bacznie obserwował swojego rozmówcę.

– Zgadza się. To w tej chwili prywatny teren. Należy do jednego z mieszkańców i, niestety, nie jest przystosowany do zwiedzania.

– A gdzieś poza miastem?

– Było ich mnóstwo, ale bombardowania, a następnie wtargnięcie na te tereny Armii Czerwonej sprawiło, że wiele zostało ogołoconych, a następnie zniszczonych.

– Czy jest szansa, że do dziś mogły się jakieś zachować?

– Gdybym znał ich położenie… – gospodarz posłał butelce gremplera tęskne spojrzenie – …to byłbym bardzo bogatym i jeszcze szczęśliwszym człowiekiem.

– Czyli według pana nie istnieją żadne mapy takich piwnic?

– Nigdy na takie się nie natknąłem, ale zawsze może pan spróbować pogrzebać w miejskich archiwach. Tu jednak sukcesów nie wróżę, bo sam przejrzałem dziesiątki tysięcy dokumentów. Niestety, bez efektów.

– A Niemcy?

– No tak… – Fedorowski skrzywił się i upił łyk kawy. – Zawsze może pan spróbować u naszych sąsiadów.

– Zna pan kogoś, kto mógłby mieć takie dokumenty?

– W Niemczech jest kilku koneserów zielonogórskich trunków, ale powiedzmy, że… – Fedorowski zrobił kwaśną minę – …nie przepadamy za sobą. Wie pan, inspektorze… Oni chyba do dziś nie mogą się pogodzić, że utracili te ziemie, a biznes Gremplera kultywuje Polak.

– Mimo wszystko byłbym wdzięczny, gdyby dał mi pan jakieś namiary.

– Musiałbym odkurzyć pamięć i pogrzebać w starych dokumentach. Do wieczora postaram się przesłać panu mailem kilka nazwisk i adresów.

– Będę czekał. – Czarnecki wyciągnął wizytówkę i wręczył ją gospodarzowi, który czując, że spotkanie nieuchronnie zbliża się do końca, raz jeszcze wziął butelkę gremplera w dłonie.

– Ile ja bym dał, żeby to cudo trafiło do mojej kolekcji… – rozmarzył się.

Czarnecki pomyślał, że w każdym innym wypadku nie byłoby wielkim nadużyciem, gdyby w ramach podziękowań ofiarował gospodarzowi wino, ale kiedy przypomniał sobie, jaką ma wartość i skąd zostało zabrane, myśl czym prędzej uleciała.

– Przykro mi, ale to dowód w sprawie – wyjaśnił bez ogródek.

– Domyślam się. Pewnie ma swoją historię…

Inspektor nie podjął wyzwania. Atmosfera zrobiła się nieco niezręczna, dlatego postanowił nie przedłużać wizyty. Grzecznie podziękował za udzielone informacje i pożegnał się z gospodarzem, po czym wyszedł na zewnątrz. Na otwartej przestrzeni hulał wiatr, który na odległych, pokrytych świeżym puchem pagórkach tworzył niewielkie, śnieżne trąby powietrzne. Winnica jak okiem sięgnąć tonęła w bieli. Sceneria miała w sobie coś majestatycznego i gdyby nie okoliczności, z pewnością zatrzymałby się tu na dłużej, aby przy lampce dobrego wina posłuchać o historii i kulturze zielonogórskiego winiarstwa. Zimny podmuch, który wdarł się za kołnierz, przywrócił go do rzeczywistości. Na głowie miał inne sprawy, dlatego szybkim krokiem ruszył do zaparkowanego niedaleko samochodu.

W drodze powrotnej do miasta słuchał Radia Zielona Góra. O dziwo przez kwadrans nie pojawiła się żadna wzmianka o niedawnych morderstwach. Miał w tej kwestii ambiwalentne odczucia. I nawet jeśli czysto teoretycznie fakt, że temat nieco ucichł, mógłby zostać uznany za dobry znak, policyjny nos podpowiadał mu coś zupełnie przeciwnego. Jego ponure przypuszczenia potwierdziły się krótko po tym, jak zaparkował pod komendą. Do samochodu stojącego po przeciwnej stronie ulicy akurat wsiadał podinspektor Zimny. W dłoni trzymał telefon. Czarnecki nie odebrał połączenia, tylko wychynął zza swojego auta i machnął ręką. Zimny, upewniwszy się, że ulicą nic nie jedzie, potruchtał w kierunku inspektora.

– Właśnie do ciebie dzwoniłem. – Wyciągnął rękę na powitanie.

– Widziałem. Masz coś? – Czarnecki już chciał ruszyć w kierunku schodów prowadzących do komendy, ale Zimny zatrzymał go ruchem ręki.

– Nic dobrego, Romek. Mamy kolejnego trupa.

– Kto to?

– Młody chłopak. Siedemnastolatek z Drzonkowa. Znaleźli go w lesie w pobliżu chaty.

– Jak to możliwe? Teren był pilnowany. – Ton Czarneckiego zdradzał niezwykłe jak na niego zdenerwowanie.

– Nie wiem.

– To nasz morderca?

– Nie wiadomo. Pewne jest to, że zajęły się nim wilki. Wokół zwłok jest masa ich śladów.

– Mam już tego dość – rzucił wściekle Czarnecki. – To skandal! Dlaczego ta wataha jeszcze nie została wybita, skoro daliśmy kołu łowieckiemu zielone światło? Możesz mi to jakoś wytłumaczyć, Grzegorz?

– Mają swoje procedury i…

– Ach… dobra. Przepraszam cię. Niepotrzebnie się unoszę. Rozumiem, że wybierałeś się właśnie w to miejsce?

– Tak.

– Dobrze. Pojedź swoim. Obdzwoń ludzi. Brudnego zostaw mnie.

– Jasne. Do zobaczenia.

– Cześć.

Czarnecki odprowadził wzrokiem swojego podwładnego, po czym wsiadł do auta. Jeszcze nigdy nie czuł się tak zdruzgotany. Siedemnastolatek zagryziony przez wilki? Brzmiało koszmarnie, choć lepiej niż morderstwo. Ale czy mógł się łudzić, że to rzeczywiście sprawka wilków? Szczerze w to wątpił. Pomyślał, że tym razem nie odpuści i rozliczy funkcjonariuszy, którzy zostali wyznaczeni do pilnowania okolicy. Jeśli okaże się, że nie przyłożyli się do swoich obowiązków należycie, dopilnuje, aby odpowiedzieli za swoje zaniedbania. I nie będzie taryfy ulgowej.

Uruchomił samochód i wybrał numer do Brudnego. Poinformował go o zaistniałej sytuacji i wycofał auto, omal nie zajeżdżając drogi i nie powodując kolizji z jednym z radiowozów. Po raz pierwszy od niepamiętnych czasów zaklął na głos wyjątkowo szpetnie. Odetchnął, aby uspokoić skołatane nerwy i dopiero po dłuższej chwili wrzucił jedynkę i ruszył w stronę Drzonkowa.

* * *

Niecałe pół godziny później stał razem z Brudnym nad zmasakrowanymi zwłokami Adama Wiercia. Wokół jak zwykle kręciło się mnóstwo techników w białych kombinezonach z szefową Anną Borucką na czele. Na miejsce dotarli też psycholog policyjny Elżbieta Pałka, prokurator Arleta Winnicka, podinspektor Grzegorz Zimny, starszy sierżant Łukasz Warszawski i oczywiście podkomisarz Julia Zawadzka, którą Brudny zabrał z hotelu. Do kompletu brakowało jedynie patomorfologa, Roberta Krzywickiego, który musiał dokończyć rozpoczętą niedawno sekcję zarąbanego siekierą mieszkańca Żagania.

W pierwszej kolejności Czarnecki przesłuchał funkcjonariuszy obu patroli odpowiedzialnych za pilnowanie okolic chaty. Od razu wyczuł, że nie są do końca szczerzy i choć zapewne nie mijali się z prawdą, tłumacząc się, że nic nie widzieli i nic nie słyszeli, to fakt ten zapewne musiał mieć jakieś podłoże. Bez namysłu zarekwirował ich prywatne smartfony, aby w późniejszym terminie dokładnie wyjaśnić, dlaczego zmysły czworga policjantów nagle tak ucierpiały, że żaden nie zauważył nic niepokojącego, a zwłaszcza nie usłyszał odgłosów walki i krzyków rozszarpywanego przez drapieżniki chłopaka. Ich miny – gdy kazał im odejść – mówiły same za siebie, co tylko utwierdziło go w przekonaniu, że zamiast zajmować się pracą, zapewne siedzieli w nagrzanych samochodach i śmigali na Facebooku bądź grali w jakieś gierki dla imbecylów.

W tym czasie Brudny już krążył wokół zwłok, od czasu do czasu kucając i przyglądając się z bliska głębokim ranom szarpanym. Ciało było mocno okaleczone, choć nie zdefragmentowane i wciąż częściowo przykryte warstwą białego puchu. Podobnie jak rozwleczone w promieniu kilkunastu metrów fragmenty jelit i innych narządów wewnętrznych, które kolejni technicy dopiero oczyszczali ze świeżo nawianego śniegu. To wszystko oraz ledwo już widoczne ślady czerwieni i odcisków wilczych łap sugerowało, że chłopak musiał już leżeć dobrych kilka, może nawet kilkanaście godzin. Uzyskane chwilę wcześniej od Warszawskiego informacje wskazywały, że zwłoki należą do znanego policji siedemnastoletniego Adam Wiercia (tożsamość została jednoznacznie potwierdzona na podstawie znalezionych przy denacie telefonie komórkowym oraz legitymacji szkolnej), a zgłoszenie o odkryciu zwłok przekazał czterdziestotrzyletni Andrzej Bazylewicz, jeden z sąsiadów ofiary. Zagadkową kwestią pozostawał natomiast brak jakichkolwiek innych śladów ludzkiej ingerencji, bo jeśli śnieg całkiem nie zasypał śladów zwierząt, powinien też zdradzić obecność potencjalnego mordercy. Technicy co prawda dopiero zaczynali swoją pracę, ale gołym okiem było widać, że w pobliżu zwłok nie znajdował się ani jeden odcisk buta czy ludzkiej stopy, co mogło sugerować, że śmierć chłopaka mogła mieć inne przyczyny, niż śledczy zakładali. Wszyscy komentowali ten fakt już od samego początku, gdyż zaistniała sytuacja dość mocno zbiła ich z tropu. Brudny jednak nie słuchał tego ględzenia. On takim zbiegom okoliczności z założenia wiary nie dawał. Miał wrażenie, że wszyscy zaangażowani w śledztwo tylko czekali i gadali. W przeciwieństwie do mordercy.

Polemikę chóru naiwniaków kilka minut później przerwał Zimny, który odbywszy krótką telefoniczną rozmowę z jednym z funkcjonariuszy przesłuchującym mieszkańców we wsi, poinformował, że prawdopodobnie ostatnim człowiekiem, który widział ofiarę, był jego najbliższy kolega, równie niesforny i znany policji Gracjan Bogusz. Gracjana nikt jednak nie widział od czasu, gdy wspólnie z Wierciem wyszli z jego domu poprzedniego dnia około piętnastej. Żadna z matek do tej pory nie zgłosiła zaginięcia syna, gdyż obie były przyzwyczajone, że ich pociechy często nie wracały do domów na noc, nie poczuwając się do obowiązku tłumaczenia rodzicielkom powodu nieobecności.

Brudny miał swoją opinię na ten temat, ale wobec zerowego materiału dowodowego czasowo wolał zachować ją dla siebie. Nie podzielał też dość optymistycznych hipotez stawianych choćby przez wyjątkowo dziś oschłą prokurator Winnicką, która zakładała, że Gracjan może być zamieszany w śmierć przyjaciela. Jego teoria zakładała coś zupełnie innego. Według niego Gracjan miał na głowie znacznie poważniejsze problemy niż ukrywanie się przed wymiarem sprawiedliwości. Jeśli w ogóle jeszcze ją miał.

– Jesteście w stanie odtworzyć trasę, którą się poruszał? – zagadnął Borucką, gdy ta skończyła wydawać polecenia podwładnym.

– Może. Nie wiem, Igor. – Szefowa techników westchnęła. – Kilkanaście metrów dalej widać, że zarył o jakiś pień, ale nic poza tym. Odcisków butów nie ma, bo poruszał się, zanim jeszcze spadł śnieg. A ten jak na złość pokrył ewentualne miniślady, na które moglibyśmy się natknąć, próbując taką trasę odtworzyć.

Brudny nie skomentował. Skrzywił się jedynie i odwrócił głowę w stronę oddalonego o kilkadziesiąt metrów młodnika. Borucka błyskawicznie wychwyciła intencje komisarza i poczuła się zawstydzona.

– Tam oczywiście wyślę ludzi. Na drzewach i gałęziach powinny zostać jakieś poszarpane włókna albo… cokolwiek… – dodała, dostrzegłszy minę rozmówcy. Ostatnio popełniała coraz gorsze błędy, a w obecności tego faceta czuła większy dyskomfort niż zwykle. Nie dlatego, że jawił się jako obmierzły i nieprzyjemny typ, ale dlatego że był zawodowcem z krwi i kości. I ona, jako ekspert w swojej dziedzinie, nie chciała w jego oczach wyglądać na amatorkę.

– Znasz te lasy? – Brudny zmienił temat.

– Nie bardzo. To nie moje tereny.

Komisarz omiótł spojrzeniem linię drzew. Na nisko zawieszonych gałęziach młodych świerków zdążyły już utworzyć się śniegowe czapy. Nieco dalej górowały korony wysokich sosen, a las się przerzedzał. Tam znacznie trudniej byłoby odtworzyć trasę ofiary.

– Miał coś przy sobie?

– To masz na myśli? – Borucka wyciągnęła z kieszeni woreczek strunowy z kilkoma szyszkami marihuany. Brudny przytaknął, a szefowa techników otworzyła go i powąchała zawartość. – Mocne dziadostwo. Czuć, że naszpikowane chemią jak jasna cholera – dodała, krzywiąc się i przysuwając woreczek w okolice nosa komisarza.

– Przyszli tu obaj, aby sobie zapalić – burknął Brudny.

– Normalne w tych czasach.

– Ale wrócił tylko jeden.

– Prawie.

– No tak… Prawie.

Borucka przez moment przyglądała się komisarzowi. Jego twarz była pozbawiona wyrazu. Duże płatki śniegu opadały mu na włosy, nos i policzki, po czym stopniowo topniały na skórze. On nie spuszczał wzroku z gęstwiny, co wydało jej się złowieszcze i sprawiło, że dostała gęsiej skórki.

– Uważasz, że drugiego chłopaka dopadł ten zwyrodnialec? – zapytała w końcu, przełykając głośno ślinę. Brudny nie odpowiedział. – Myślisz, że on gdzieś tam jest? Powiedz mi, Igor. Coś wiesz! – Borucka chwyciła komisarza za przedramię.

Brudny wolno obrócił głowę w kierunku kobiety w białym kombinezonie. Błyszczące oczy zdradzały, że wewnątrz niej buzują niezwykle silne emocje. Wpatrywała się w niego, jakby był ostatnią deską ratunku.

– No powiedz coś, Igor – szepnęła.

– Czas z tym skończyć – mruknął i zdjął jej dłoń z przedramienia, po czym nie dodając nic więcej, obrócił się i skierował w stronę Czarneckiego. Poprosił go na stronę.

– Zorganizuj mi spotkanie z Kwiczołem. Najlepiej od razu – wycedził bez ogródek.

Czarnecki zmierzył go podejrzliwie wzrokiem. Miał wystarczająco dużo kłopotów i nie był do końca przekonany, czy to najlepszy pomysł.

– Igor, nie mamy pewności, czy to nasz człowiek. Daj technikom sprawdzić wszystkie ślady…

Urwał, bo Brudny zmierzył go wściekłym spojrzeniem.

– Na co jeszcze chcesz czekać, Romek? – mówił coraz głośniej. – Najpierw liczyliśmy na to, że zginął pod chatą, teraz mamy nadzieję, że jeden naćpany gówniarz zabił drugiego? Kurwa mać!

W lesie zapanowała martwa cisza. Krzątający się niedaleko technicy zamarli, a Borucka poruszyła się niespokojnie. Inspektor patrzył na Brudnego z kamienną twarzą. Nie odpowiedział. Komisarz pokręcił głową.

– Romek… musimy przycisnąć Lisa. Nie ufam mu tak samo jak ty, ale nie możemy pozwolić sobie na kolejnego trupa.

– Przekonasz go? – zapytał w końcu inspektor.

– Tak. – Brudny odchrząknął. – Trzeba działać szybko, zanim informacja o śmierci tego chłopaka do niego dotrze. Kwiczoł nie może się o tym dowiedzieć.

– Popieram.

W prowadzeniu tego typu pertraktacji taktyka miała kluczowe znaczenie. Gdyby Lis dowiedział się o kolejnej ofierze, miałby silniejszą pozycję negocjacyjną. Do tego momentu z każdym dniem tracił, a jego pewność siebie słabła.

– Załatwisz z Kotelskim przekazanie więźnia? Ja dopilnuję, żeby Kwiczoł zaczął gadać.

– Masz plan?

– Dostał kilka dni na przemyślenie swojej sytuacji.

– Posłucha cię?

– Nie wiem, Romek. Ale prędzej mnie niż kogokolwiek innego.

– Jeszcze dziś zadzwonię do Kotelskiego. Jeśli wszystko pójdzie dobrze, to myślę, że jutro będziemy mogli go zabrać. Kiedy chcesz do niego pojechać?

– Nawet zaraz. Mam dość tego śledztwa. I chcę dopaść tego sukinsyna.

Brudnemu wydało się, że przez twarz Czarneckiego przemknął jakiś cień. Irytacja? Gniew? Rozczarowanie?

– Słuchaj, Romek… – podjął już ciszej i spokojniej. – Ci gówniarze poszli do lasu zajarać zioło. Pewnie z czystej głupoty. Ale dziwnym zbiegiem okoliczności ciało jednego z nich zostało znalezione niecały kilometr od chaty mordercy, którego do tej pory nie zdołaliśmy dorwać. Nie trzeba być geniuszem, żeby dostrzec powiązanie. Co do drugiego… – Brudny ponownie spojrzał na świerkowy młodnik. – Ten chłopak gdzieś tam jest. W jego kryjówce. Może żyje, może nie. Ale tam jest. I może potrzebować naszej pomocy.

Czarnecki omiótł spojrzeniem gęstwinę. Ośnieżone świerki stały niewzruszone. W milczeniu pozwalały matce naturze robić swoje. Czy gdyby mogły mówić, zdradziłyby prawdę? Inspektor pomyślał, że mają w sobie coś złośliwego i nikczemnego. Jakby naigrywały się z niego i wszystkich zebranych, czerpiąc z tego perfidną przyjemność.

Spojrzał na zegarek. Dochodziła jedenasta.

– W południe może być?

– Może.

– W takim razie dzwonię do naczelnika. Poproszę, aby wszystko przygotowali.

– Dzięki.

– Igor… – Brudny już okręcał się na pięcie, aby się oddalić, ale ton Czarneckiego zatrzymał go w pół kroku.

– No? – mruknął. Ich spojrzenia spotkały się na chwilę.

– Nic.

Jego nic wcale nie znaczyło nic. Czarnecki miał obawy. Wysyłał nieobliczalnego, zaangażowanego osobiście komisarza, by układał się z człowiekiem, który sprawił mu tyle bólu i cierpienia. A mimo zachowania, za które powinien zostać odsunięty od śledztwa, Czarnecki mu ufał. Brudnemu nie dawało to spokoju. Ale podjął już decyzję. To musiało się skończyć. Bez względu na cenę.

Chwilę później zgarnął Zawadzką i wspólnie poszli do patrola.

* * *

– Jestem z tobą, Igor – oznajmiła policjantka, choć wcale nie była zadowolona z podjętej przez przyjaciela decyzji. Siedziała na jego łóżku, podczas gdy on palił papierosa przy uchylonym oknie.

– Jesteś pewna? – dopytał. – Wiedz, że tego od ciebie nie oczekuję. Znasz konsekwencje.

– W dupie mam konsekwencje. Najwyżej zostanę szafiarką. – Zawadzka puściła do niego oko, po czym wystawiła zaciśniętą pięść, aby przybić żółwika. – Zawsze byłam po twojej stronie i zawsze będę – dodała z przekonaniem.

Brudny wszelakie tego typu gesty zwykle ignorował, uznając je za zbyteczne i po prostu głupie, ale ostatnia wizyta u brata przypomniała mu, że czasem musi zluzować. Z bratanicą przybił chyba ze dwadzieścia żółwików w najróżniejszych konfiguracjach i wcale nie czuł się z tym jak głupek. Zgasił papierosa na parapecie i odwzajemnił gest. Julka wstała i mocno, po przyjacielsku, uściskali się i poklepali po plecach.

– A następnym razem szybciej wypierdol tę sukę z pokoju – mruknęła i posłała mu zawadiacki uśmiech.

– Ech… – Brudny machnął ręką.

– Dziś nawet na ciebie nie spojrzała…

– Daj spokój, Julka. Nie chce mi się nawet o tym gadać.

– Okej.

Brudny usiadł w fotelu przy oknie, odchylił głowę i zamknął oczy. To, co planowali, mogło kosztować ich naprawdę wiele. Wyprowadzenie aresztanta bez wiedzy inspektora i prokuratora ocierało się o pomoc w ucieczce, a to już było poważne przestępstwo, za które oboje mogli trafić do więzienia. Gdyby jednak dzięki temu udało się dopaść mordercę, który w brutalny sposób zamordował siostrę zakonną i proboszcza, akurat w tym kraju mogłoby sprawić, że większość win za jednym pstryknięciem prokuratora generalnego zostałaby wybaczona i przy dobrym wietrze skończyłoby się na pisemnej naganie. Niestety, inna opcja nie wchodziła w grę. Kwiczoł był sukinsynem jakich mało, ale nie można mu było odmówić ponadprzeciętnego sprytu i przenikliwego umysłu. Gdyby komisarz próbował go wyrolować i dla przykładu wtajemniczyć w akcję Czarneckiego, stary lis prawie na pewno wyczułby podstęp i zamilkł na wieki. Operacja musiała zostać przeprowadzona w całkowitej tajemnicy, z wyłączeniem Zawadzkiej, która choćby z powodów proceduralnych (przekazanie aresztanta mogło dojść do skutku tylko w sytuacji, gdy odbierało go minimum dwóch funkcjonariuszy) musiała wziąć w niej udział. Prokurator doskonale znał procedury i bez wątpienia zdawał sobie sprawę, że przy ewentualnych działaniach Brudnemu będzie musiał ktoś towarzyszyć. Jedynym wyborem była właśnie Zawadzka i Kwiczoł nie mógł tej decyzji negocjować ani z nią choćby polemizować.

Komisarz sięgnął po karton z sokiem z mango. Wlał do gardła pozostałe resztki i klepnąwszy się w uda, aby dodać sobie nieco animuszu, wstał z fotela.

– Podziałasz z tymi telefonami? – zapytał przyjaciółkę. Julka miała sprawdzić szanse na włamanie się do systemu i przejęcie kontroli nad telefonami Kotelskiego i Czarneckiego. W razie potrzeby w odpowiednim momencie miała je po prostu na jakiś czas odciąć od sieci. Tym samym Zawadzka nie tylko ryzykowała karierę, ale narażała się na dużo poważniejsze nieprzyjemności, z odsiadką włącznie.

– Zobaczę, co da się zrobić. Miejmy nadzieję, że nasi ludzie nie dorabiają na boku w wywiadzie… – odparła, ale w jej tonie próżno było szukać pełnego przekonania. Musiała liczyć się z konsekwencjami, mimo to była gotowa skoczyć za Brudnym w ogień.

– Bądź ostrożna. – W jego tonie pojawiła się wyraźna nutka powątpiewania.

– Pewnie.

– Może jeszcze uda mi się go przekonać…

– Przestań, Igor. Wiesz, że to nieprawda.

– Zobaczymy.

– Podjęłam decyzję. I jeśli zajdzie potrzeba, nie zawaham się. – Zawadzka jako jedyna osoba na świecie potrafiła czytać emocje Brudnego. Znali się od lat, wielokrotnie wyciągali z kłopotów, wzajemnie ratowali sobie życie, a po jednej z niebezpiecznych akcji w porywie chwili nawet wylądowali w łóżku. Wiedziała, że gryzą go wyrzuty sumienia i nie mogła go wypuścić w takim stanie do aresztu. Spotkanie z Lisem musiało generować dodatkowy stres związany z ponurą, jakże trudną i okrutną przeszłością. Przed tą rozmową Igor musiał mieć czysty umysł. – Słyszałeś, co powiedziałam?

– Tak… Dzięki, Julka.

– Kto nie ryzykuje, ten nie pije szampana.

– Tak mówią… Zbieram się.

– Na razie.

Brudny nie odpowiedział, tylko kiwnął przyjaciółce na pożegnanie i skierował się do drzwi. W drodze do aresztu i tak myślał o Julce.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 49

Brudny wszedł do salki pewnym krokiem. Usiadł naprzeciwko byłego prokuratora, postawił kubek parującej kawy na stole i oparł przedramiona na blacie. Poczekał, aż strażnik wyjdzie i przekręci klucz w zamku, po czym wyjął z kieszeni płaszcza paczkę papierosów. Wyciągnął ją w kierunku aresztanta, ale ten nie zareagował, wobec czego pstryknął palcami w denko i pierwszego, który nieco się wysunął, włożył między zęby. Zapalił i wbił spojrzenie w oblicze Lisa.

– Jak chcesz to zrobić? – spytał prokurator z obojętnym wyrazem twarzy.

– Nic ci do tego. Musisz tylko wiedzieć, że z oczywistych względów będzie nas dwoje, a akcja zostanie przeprowadzona jutro.

– Będzie z tobą ta blond laleczka?

– Ta blond laleczka marzy, aby wpakować ci kulkę w łeb, więc na twoim miejscu uważałbym na słowa.

– O której zaczynamy?

– Jeszcze nie wiem. Na pewno po południu. Czarnecki chciałby zaskoczyć go…

– Czarnecki…? – Górna warga i nozdrza Lisa zadrgały nerwowo.

– Nie weźmie w tym udziału. Ale musi myśleć, że przyjedziesz na komendę, aby zdobyć podpis Kotelskiego.

– Chyba nie chcesz mnie oszukać…?

– Nie jestem głupcem. Dałem ci słowo i go dotrzymam. Zresztą…

– Jest ci to na rękę, co? – przerwał Lis, a kąciki jego ust uniosły się w szyderczym grymasie.

– Skupmy się na planie – odparł Brudny. Postanowił, że bez względu na wszystko nie da się wyprowadzić z równowagi. Upił łyk kawy i mocno się zaciągnął. – Teraz ja będę zadawał pytania.

– Słucham? – Twarz Lisa znów zamarła w bezruchu.

– W jakiej okolicy przebywa morderca?

– Bez żartów – prychnął prokurator.

– Muszę to wiedzieć. Inaczej nie zdołam przygotować się do akcji, a patroli w lasach nie brakuje.

– Skąd pewność, że nasz ancymon jest w lesie?

Brudny musiał spróbować. Nie tylko dlatego, że rzeczywiście będą musieli uważać, żeby nie natknąć się na patrol policji, ale także dlatego, że chciał wysondować, czy Lis nie zmyśla.

– Powiesz mi czy mam wyjść?

– Gówno ci powiem, dopóki nie wsiądziemy do samochodu.

Brudny pomyślał, że niepotrzebnie postawił sprawę na ostrzu noża. Z trudem przychodziła mu rozmowa z tym człowiekiem i choć próbował trzymać nerwy na wodzy, momentami tracił koncentrację.

– Dobra, inaczej. – Komisarz upił kawy. – Ile czasu zajmie nam dojechanie do jego nory?

– Mało.

– Czyli?

– Mało. Więcej ci nie powiem.

To musiało wystarczyć. Brudny był niemal przekonany, że morderca ukrywa się gdzieś w pobliżu chaty, a to, co powiedział Lis, wpisywało się w to założenie.

– Zrobimy tak. – Mocno się zaciągnął. – Jutro przyjadę po ciebie z podkomisarz Zawadzką. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, opuścimy areszt i natychmiast pojedziemy do jego kryjówki. W sumie będziemy mieć godzinę na znalezienie i aresztowanie mordercy, a ty kolejną dla siebie. Każda dodatkowa minuta, której będę potrzebował, aby unieszkodliwić tego faceta, sprawi, że ty ją stracisz. Dlatego nie kombinuj. Czy to jasne?

Lis przewiercał spojrzeniem swojego rozmówcę. Potrafił wyczuć kłamstwo przynajmniej równie dobrze jak Brudny. I równie dobrze lawirować. Bez tych umiejętności nie przetrwałby zarówno pod srogim batem Gwidony, jak i w późniejszej pracy zawodowej.

– Po wszystkim rozkujesz mnie i dasz latarkę – zażądał.

– Nie rozkuję cię i nie dostaniesz latarki.

– Dostanę latarkę, a ręce będę miał skute z przodu.

– Nic nie dostaniesz. I nie rób ze mnie wała. Znamy się nie od dziś i wiem, że potrafisz sam przełożyć ręce nad głową.

– Masz dobrą pamięć, Krzychu… – Jeszcze w czasach sierocińca Lis doskonale opanował sztukę uwalniania się z więzów, zwłaszcza gdy Gwidona zaciskała pętlę na przegubach za plecami. Odpowiednie predyspozycje fizyczne i siła woli sprawiły, że przełożenie rąk nad głową nie stanowiło dla niego większego wyzwania.

– Daruj sobie. I nie nazywaj mnie tak, bo zmienię zdanie.

– Jak sobie chcesz, stary druhu. – Lis wyszczerzył zęby w szyderczym uśmiechu, ale Brudny nie dał się sprowokować.

– Wszystko jasne? – zapytał.

– Jak słońce.

– Jeśli mnie oszukasz…

– Wiem, wiem. W więzieniu zrobią mi z dupy jesień średniowiecza.

Brudny już nic nie dodał. Pomyślał, że ta groźba w ogóle nie była potrzebna. Lis doskonale wiedział, co go czeka, jeśli nie doprowadzi go do mordercy. Miał dużo czasu, aby to sobie przemyśleć i zwizualizować. Komisarz zgasił papierosa w kubku z kawą i wstał z krzesła. Chwilę później opuścił pomieszczenie.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 50

Do końca dnia Brudny nie mógł sobie znaleźć miejsca. Najpierw pojechał do szpitala, gdzie spędził prawie godzinę przy łóżku Zuzanny Kulei. Na szczęście jej stan poprawił się na tyle, że można ją było odwiedzić, choć oczywiście wciąż nie dało się nawiązać z nią żadnego kontaktu. Od momentu wprowadzenia jej w śpiączkę farmakologiczną lekarze nie mogli jej wybudzić i na pytanie, kiedy Zuzka otworzy oczy, bezsilnie rozkładali ręce.

– Może zaraz, a może za miesiąc lub rok – tłumaczył doktor Jachimowicz, który kilka dni wcześniej ją operował. – Dwukrotnie próbowaliśmy ją wybudzić, ale nie dało rady. Jej organizm doznał potężnego szoku i wciąż jest słaby. Jednak jesteśmy dobrej myśli.

W takim przekonaniu Brudny opuścił budynek szpitala i zakupiwszy na stacji benzynowej hot doga z kabanosem, pojechał do hotelu, po czym wspólnie z Julką poszedł na komendę, gdzie o szesnastej dołączyli do zorganizowanego naprędce spotkania grupy operacyjnej.

Przełomu nie było. Podczas dyskusji pojawiło się kilka teorii dotyczących śmierci Adama Wiercia, ale każda mająca na celu udowodnienie, że nie łączy się ona z działalnością mordercy, była dla niego nie do przyjęcia. Owszem, w promieniu stu metrów od rozszarpanego ciała nie znaleziono żadnego dowodu na ingerencję osoby trzeciej, ale wobec zaginięcia Gracjana Bogusza nie miało to w zasadzie żadnego znaczenia. Technicy uporali się z robotą w zaledwie kilka godzin, bo nikt nie mógł od nich wymagać, aby w kilkunastu przez następne dni chodzili na klęczkach i centymetr po centymetrze przeszukiwali las, zwłaszcza że jak na złość znów zaczął obficie sypać śnieg, który w zasadzie uniemożliwiał pracę. Borucka dotrzymała słowa i zdołała zdobyć kilka istotnych śladów mogących naprowadzić śledczych na drogę, jaką poruszała się ofiara. Niestety, strzępy kurtki czy mikroślady naskórka na połamanych gałązkach urwały się zaraz za gęstym młodnikiem. Oczywiście w grę nie wchodziło też wykorzystanie psów.

Decyzją Czarneckiego odwołano z szeroko zakrojonej obławy pięćdziesięciu funkcjonariuszy, których przerzucono na teren, gdzie znaleziono ciało Wiercia. O trzynastej ruszyli w las w poszukiwaniu Bogusza, ale do tej pory nie było sygnałów, że natrafili na jakiś ślad. Szybko zapadający zmrok, niebezpieczeństwo spotkania z agresywną wilczą sforą i pogarszająca się pogoda zmusiła inspektora do zawieszenia poszukiwań, które miały być wznowione następnego dnia o świcie. To była jedyna sensowna decyzja, choć Brudny wątpił, aby policjanci natknęli się na jakikolwiek trop. Morderca, choć zdawał się działać w sposób arogancki, żeby nie powiedzieć skrajnie prymitywny, musiał być jednak wyjątkowo sprytny. To był jego teren, jego las, jego dom i pewnie znał każdą możliwą kryjówkę, których w leśnych ostępach były tysiące i drugie tyle w okolicach wysypiska oraz ogródków działkowych. Przy tak niesprzyjającej pogodzie mogli się z nim bawić w kotka i myszkę przez następne tygodnie, a on i tak pozostawałby nieuchwytny. Jego nieobliczalność też należało wziąć pod uwagę, bo przyparty do muru mógł zaatakować w najmniej spodziewanym momencie. Nie tylko depczących mu po piętach funkcjonariuszy, ale także mieszkańców przylegających do lasu domostw, na co szczególną uwagę zwróciła psycholog policyjny Elżbieta Pałka.

Brudny nie włączał się do dyskusji do czasu, aż Czarnecki rozdzielił zadania i wszystkich zluzował. Wspólnie z Zawadzką odprowadził wzrokiem Winnicką, która ostatnia opuściła jego gabinet, a gdy za drzwiami ucichło echo jej obcasów, spotkał się wzrokiem z inspektorem.

– Będzie gadał – oznajmił bez cienia emocji.

Czarnecki nabrał powietrza w płuca i uniósł brwi.

– To dobra wiadomość – odparł po chwili i pokiwał z uznaniem głową. Był bardzo ciekawy, jakim sposobem komisarz namówił go do współpracy, ale zrezygnował z drążenia tego tematu. – Na szczęście z Kotelskim też nie było problemu. Jutro do południa ma mi przesłać papiery. Założyłem, że najlepiej będzie, jak to wy go odbierzecie i to wasze nazwiska będą na dokumencie. Czy to wam pasuje?

– Przywieziemy go. – Brudny miał nadzieję, że Czarnecki tak właśnie zrobi. Pomyślał, że o jeden problem mniej.

– Jesteś pewny, że nie będzie kombinował?

– To tchórz. Myślę, że przez te kilka dni dobrze się zastanowił i zrozumiał swoją sytuację. Czeka go długa odsiadka, w najgorszym razie nawet dożywocie. A tak przynajmniej może mieć nadzieję, że po wszystkim sąd spojrzy na niego łaskawszym okiem.

– Wątpię, żeby Kotelski zmienił zdanie.

– Kotelski nie jest sędzią, ale… żeby nie było… – Brudny wykrzywił usta w pogardliwym grymasie. – Dla mnie ten sukinsyn może zgnić w pierdlu.

– No tak… – Czarnecki westchnął głęboko i odchylił się na krześle. Przez chwilę patrzył przez okno w jakiś sobie tylko znany punkt. Brudny starał się zachowywać normalnie, ale nie mógł oprzeć się wrażeniu, że inspektor coś podejrzewa. Nie był jednak w stanie absolutnie nic wyczytać z jego twarzy.

– Byłem w szpitalu. – Postanowił zmienić temat, bo przedłużająca się cisza zaczęła sprawiać mu coraz większy dyskomfort. – Stan Kulei jest stabilny, choć wciąż leży w śpiączce i lekarze nie wiedzą, kiedy się obudzi.

– Tak, wiem. Grzegorz zdał mi raport. – Czarnecki ocknął się z zamyślenia. – Miejmy nadzieję, że ta kobieta szybko dojdzie do siebie. Była ci bliska, prawda?

Brudny pożałował, że zdecydował się skierować rozmowę na niewłaściwy tor. Znów musiał kłamać.

– Znaliśmy się. Wspominam ją dobrze, choć nie mieliśmy dużego kontaktu – odparł częściowo zgodnie z prawdą.

– Jaka to była dziewczyna? – zapytał niemal troskliwym tonem, ale widząc grymas na twarzy komisarza, zmitygował się. – Nie chcesz do tego wracać. Rozumiem. Po prostu chciałem ją sobie jakoś… wyobrazić.

– Miła, ładna, wyciszona. Tyle ci mogę powiedzieć, bo rozmawiałem z nią może dwa razy w życiu. Gwidona miała w zwyczaju odseparowywać chłopców od dziewcząt, aby nie kusić losu.

– Gdy myślę o tym, przez co przeszła i na jaki desperacki ruch się zdecydowała, aby pomóc synowi… I do czego to wszystko doprowadziło… Nieszczęsna kobieta… – Czarnecki zamknął oczy i pokiwał smętnie głową. Widać było, że jej los nie jest mu obojętny.

Przez moment milczeli. Każdemu udzieliła się ponura atmosfera, zwłaszcza Brudnemu, na tyle, że zdołał zapomnieć o dręczących go wyrzutach sumienia względem inspektora. Życie Zuzanny Kulei rzeczywiście było istnym piekłem. Po wybudzeniu ze śpiączki piekło mogło tylko trwać. Bo jak oswoić matkę z faktem, że jej syn został okrzyknięty największym potworem w historii polskiej kryminalistyki? Że jeśli przeżyje moment aresztowania, resztę życia spędzi w więziennej izolatce? A co z nią? Czy w ogóle jest możliwe, że po tych wszystkich latach niewyobrażalnej gehenny Zuzanna zdoła wrócić na łono społeczeństwa? Te wszystkie pytania pozostawały bez odpowiedzi i Brudny pomyślał, że może lepiej by było, aby nigdy się nie obudziła.

– Dość smęcenia – wypalił w pewnym momencie i na potwierdzenie podniósł się z krzesła. – Biadoląc nad losem innych, w niczym im nie pomożemy.

– Racja – dorzucił z pełną aprobatą Czarnecki. – Mam sporo pracy i muszę wszystko na jutro przygotować. Trzeciej szansy możemy już nie dostać.

Czarnecki pożegnał się z obojgiem przyjaciół i gdy zamknął za nimi drzwi, zagotował wodę na kawę. Wyciągając z szafki szklankę, zerknął na butelkę osiemdziesięcioczteroletniego czerwonego gremplera. Jeśli w okolicach Zielonej Góry faktycznie rozciągała się sieć piwnic, to ich namierzenie mogło znaczącą przybliżyć ich do zamknięcia śledztwa. Z nikim nie podzielił się jednak tym, czego dowiedział się podczas spotkania z Markiem Fedorowskim. Nawet z Brudnym. Grasujący wokół Zielonej Góry morderca po raz pierwszy od trzydziestu lat sprawił, że inspektor Romuald Czarnecki zwątpił w swoje umiejętności. Wiedział, że to niedojrzałe, ale czuł, że musi sobie udowodnić, że nadal jest prawdziwym gliną.

Nasypał do szklanki dwie i pół łyżeczki kawy i zalał ją wrzątkiem. Chwilę później usiadł do laptopa i odświeżył strony źródłowe o historii fabryki win Friedricha Augusta Gremplera. Jego policyjny nos podpowiadał mu, że jest na tropie.

* * *

Kilka godzin później, gdy Czarnecki dopinał sprawy proceduralne dotyczące zaplanowanej akcji, Brudny kończył drugą szklankę jamesona, a prokurator Lis knuł na więziennej pryczy plan ucieczki, Gracjan Bogusz otworzył oczy.

Zobaczył mrok. Czerń. Przez kilkanaście następnych sekund mrugał niepewnie, nie mogąc zorientować się, co się z nim dzieje. Wielokrotnie budził się po narkotykach, nie będąc w stanie odróżnić snu od jawy. Tym razem sen zdawał się wyjątkowo realny. Za bardzo.

Gwałtownie nabrał powietrza w płuca i poczuł, jak jego nozdrza wypełnia niewyobrażalny fetor. Żołądek zaprotestował i Gracjan zwrócił nieprzetrawioną do końca pizzę, paskudząc sobie kurtkę i spodnie. Gardło go paliło, jakby zwymiotował kwasem. Pokręcił głową i poczuł, jak na szyi otwierają się strupy. Odruchowo chciał przyłożyć dłoń i zatamować krwawienie, ale wtedy zorientował się, że jego ręce są spętane za plecami. Spróbował się oswobodzić, ale stracił równowagę i przewrócił się na bok.

– Kurwa! – warknął, gdy uderzył skronią w twarde podłoże. Było zimne, mokre i znajdowały się na nim grudy ziemi.

Dopiero wtedy do jego świadomości dotarło, że to jednak nie jest sen. Skroń zaczęła gwałtownie pulsować, otworzyła się kolejna rana. Krew ściekała po czole, oczach i policzkach. Nagły atak bólu niemal go sparaliżował. Pierwsza migawka sprawiła, że w jego umysł wkradła się fala strachu. Ręka na jego gardle. Druga wznieciła w jego umyśle pożar. Wypełzająca spod ziemi istota. Niczym jakiś robal lub ogromna, odrażająca larwa. Trzecia sprowadziła silne dreszcze i sprawiła, że w jednej chwili znalazł się na granicy obłędu.

Z jego oczu trysnęły łzy. Wydał z siebie przeciągły jęk niczym dziecko, które zaraz miało eksplodować niepohamowanym płaczem. Z każdą kolejną sekundą zaczęła do niego docierać okrutna prawda. Gdy już nie był w stanie opanować narastającej paniki i otworzył usta, aby wrzasnąć, jakaś brutalna siła wepchnęła mu do gardła kawał mokrego i cuchnącego materiału, wobec czego wydał z siebie jedynie stłumiony jęk. Czuł na twarzy chropowatą dłoń, a szmata wdzierała się coraz głębiej. Gracjan zaczął się krztusić, znów mu się cofnęło, ale droga na zewnątrz była już zablokowana. Otworzył szeroko nabiegłe krwią oczy. Histerycznie pragnął nabrać powietrza, ale dopływ tlenu został odcięty. Dusił się. Wtedy brutalna siła wyciągnęła mu z gardła kawał szmaty, a on poczuł, jakby razem z nią wyrwano mu płuca.

– Cicho… – usłyszał ponury głos z mroku, a razem z nim podmuch odrażającego fetoru na swojej twarzy. Ktoś, kto do niego przemówił, znajdował się nie dalej niż kilkanaście centymetrów od jego twarzy. To sprawiło, że poczuł nagłe ciśnienie na pęcherz, nad którym nie zdołał zapanować.

Z trudem poskromił odruch krztuszenia. Przełyk palił żywym ogniem, ale nie odważył się wydać z siebie żadnego dźwięku. Mimo że panowały egipskie ciemności, zacisnął powieki i zamarł w bezruchu. Nie chciał ponownie ujrzeć tego czegoś. A to było tuż-tuż. Słyszał, jak dyszy. I jak go obwąchuje. Niczym pies albo inne zwierzę. Wtedy poczuł na skroni ciepły język. Przesunął się wzdłuż ucha aż do linii włosów. Wzdrygnął się, ale nie próbował się bronić. Wiedział, że nie ma żadnych szans, i pozwolił temu czemuś posmakować swojej krwi. Może liczył, że to mu wystarczy? Zagryzł wargi, aby nie krzyknąć. Szybko poczuł metaliczny smak krwi. Tak, teraz obaj czuli jej smak. Gracjan pomyślał, że bardzo by chciał, aby w tej chwili stanęło mu serce.

Wtedy język z cichym plaśnięciem odkleił się od rany i chłopak poczuł na twarzy delikatny ruch powietrza. Dyszenie ustało, odór zgnilizny zelżał, a do jego uszu dotarł ledwo słyszalny odgłos szurania. To odeszło. Nasyciło się i odeszło.

Gracjan jeszcze przez chwilę leżał w bezruchu, próbując ze wszystkich sił zapanować nad gwałtownymi reakcjami organizmu. Kolejne dreszcze sprawiły, że zaczął dygotać, a jego oddech stał się szybki i płytki. Pod zaciśniętymi powiekami zebrały się kolejne łzy, które zaczęły szukać ujścia. Lękał się jednak otworzyć powieki i ponownie spojrzeć w mrok. Nie chciał oglądać tego szkaradnego oblicza. Ta myśl sprawiła, że nie zdołał utrzymać nerwów na wodzy i rozpłakał się jak dziecko. Przez kilkanaście kolejnych sekund pojękiwał żałośnie, aż usłyszał w mroku pełne niezadowolenia warknięcie. Zamilkł, z trudem powstrzymując się przed wydawaniem kolejnych dźwięków. Leżał nieruchomo w nadziei, że to coś pozostało na miejscu. Modlił się o to do Boga z całych sił. Obiecał mu, że jeśli go stąd zabierze, zmieni się i już nigdy nie zgrzeszy.

Wtedy usłyszał kliknięcie. Znał je doskonale, bo używał zapalniczki przynajmniej kilkadziesiąt razy dziennie. Lekkie, ciepłe powietrze owiało jego lewy policzek, a Gracjan wyobraził sobie najgorsze. Instynkt kazał mu spojrzeć śmierci w oczy. Gdy powoli uniósł powieki, przez łzy dostrzegł rozmazany kontur swojego oprawcy. Długi, rachityczny palec dotykał nabrzmiałych, ociekających krwią ust.

– Ćśśśśś…

Znów poczuł odrażający podmuch zgnilizny na twarzy. Płomień zgasł.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 51

Brudny wstał z łóżka, zrobił sto pompek i drugie tyle brzuszków, po czym poszedł do łazienki. Wziął gorący prysznic, na który nie znalazł czasu poprzedniego wieczora. Dochodziła dopiero szósta rano, ale nie spał już od ponad godziny. Miał niespokojny sen, w którym po raz kolejny wrócił do sierocińca hieronimek.

– Teraz go possiesz, mały lachociągu. – Pamiętał te słowa starszego chłopaka i wcale nie były tylko wytworem jego wyobraźni. Kwiczoł próbował go upokorzyć w ten sposób dwa razy. Za pierwszym uratowała go jedna z sióstr, która niespodziewanie zaszła bandę jego oprawców od tyłu. Drugim razem musiał radzić sobie sam i zdoławszy wyswobodzić rękę z uścisku innego ciemiężyciela, potężnym uderzeniem niemal rozgniótł jądra oprawcy.

Towarzysze Kwiczoła spuścili mu za to potworny łomot. Złamana ręka, trzy żebra i dwanaście szwów na zmasakrowanej twarzy, a po krótkiej rekonwalescencji, w bonusie od Gwidony, dwa tygodnie pokuty z podziemiach. Ale wytrwał. I choć miał tylko jedenaście lat, wrócił na górę z podniesioną głową. Kwiczoł, który przez kolejny miesiąc chodził okrakiem, już nigdy więcej nie wyciągnął w jego obecności swojego członka, choć tłukł go wspólnie z bandą swoich kompanów przy każdej możliwej okazji. To trwało długie lata i gdyby Brudny miał zliczyć podobne sytuacje, pewnie poszłoby w setki.

Dziś, po ponad dwudziestu pięciu latach, mógł mu odpłacić.

Drażniła go myśl, że z pełną premedytacją angażuje się w śledztwo osobiście. Zdawał sobie sprawę, że podobna propozycja od jakiegokolwiek innego więźnia z dużą dozą prawdopodobieństwa zostałaby przez niego odrzucona. Śmierć tego chłopaka rozszarpanego przez wilki pomogła mu podjąć decyzję, ale czy to nie był jedynie pretekst? Czysto teoretycznie ten zbuntowany nastolatek rzeczywiście mógł znaleźć się w nieodpowiednim miejscu o nieodpowiedniej porze i po prostu zginąć przez własną głupotę. Brudny nie brał jednak tego pod uwagę. Przynajmniej łatwiej mu było myśleć, że decydując się na taki ruch, w końcu dopadnie mordercę i nikt więcej już nie zginie. Ale nawet patrząc na to w ten sposób, czy miał prawo wciągać w to Julkę? Od zawsze twardo stąpał po ziemi i wiedział, że konsekwencje nieautoryzowanej – a w zasadzie w pełni zaplanowanej bezprawnej akcji – wcale nie muszą skończyć się na naganie. Będąc wobec siebie szczery, musiał uznać, że nie tylko jest to mało prawdopodobne, ale niemal pewne. Mimo wszystko brnął w to szaleństwo, narażając się na utratę wszystkiego, co ciężką pracą zdołał przez lata osiągnąć. Nie mógł dłużej czekać. To było silniejsze od niego. Tylko zamknięcie tego śledztwa mogło sprawić, że raz na zawsze upora się z traumą z dzieciństwa. Zamknięcie śledztwa czy zlikwidowanie Kwiczoła?

Siadł na łóżku i ukrył twarz w dłoniach. Te wszystkie myśli rozsadzały mu głowę. Sierociniec, Gwidona, Kwiczoł. Cierpienie, ból, zemsta…

Gdy krótko po akcji w Nietkowie dowiedział się o tym, że Kwiczoł zamordował Gwidonę, w duchu mu za to podziękował. Myślał, że to będzie ostateczny koniec. Ona w końcu trafi do piekła, a on do więzienia, co w jego przypadku piekłem niewątpliwie być powinno. Okazało się jednak, że stara jędza potrafi być równie upierdliwa po śmierci jak za życia. Od początku czuł, że nie zamknął tego rozdziału, i gdy tylko Czarnecki zadzwonił do niego z propozycją przyłączenia się do jego zespołu przy nowym śledztwie, podjął decyzję, zanim inspektor wprowadził go w szczegóły. Nie pomylił się. Gwidona, choć jej trup już od ponad miesiąca gnił na cmentarzu, wciąż pociągała za sznurki. I tak jak przed laty korzystała z usług swojego kundla. Ironią losu był fakt, że to właśnie jej najwierniejszy pies posłał ją na tamten świat, ironią było również to, że mogła – z czego Kwiczoł pewnie nawet nie zdawał sobie sprawy – sterować nim nawet zza grobu.

Kwiczoł powinien do niej dołączyć, pomyślał Brudny. Wtedy to się skończy. I nawet jeśli on sam poniesie tego konsekwencje, raz na zawsze uwolni się od dwójki największych oprawców z dzieciństwa. Otworzył szufladę, w której trzymał broń. Chwycił walthera, ale w tym momencie rozległo się pukanie. Szybko odłożył go z powrotem. Nie chciał, aby Julka przyłapała go w tak idiotycznej sytuacji, w ręczniku i z pistoletem w ręku.

– Wejdź! – krzyknął, choć po przygodzie z Winnicką przeszło mu przez myśl, że to przecież wcale nie musi być Julka.

Zawadzka wkroczyła do pokoju. Miała na sobie dżinsy i zapinaną na zamek bluzę z kapturem, a włosy jak zwykle spięła w krótką kitkę. W jednej dłoni trzymała częściowo ogryzione jabłko, a drugą chwyciła krzesło i usiadła na nim okrakiem, kładąc przedramiona na oparciu.

– Gotowy? – zapytała i wgryzła się w miąższ.

– A ty?

– Nie odpowiada się pytaniem na pytanie. – Patrzyła na niego wyzywająco.

– Dziś go dopadniemy.

– To ubieraj się i chodź na śniadanie. O ósmej załatwiłam nam godzinkę na strzelnicy.

Brudny zerknął na zegarek.

– To za niecałe czterdzieści minut – burknął nieco zdezorientowany. Julka trochę go zaskoczyła, choć znajdująca się w pobliżu hotelu strzelnica Gwardii od dłuższego czasu aż się prosiła, aby z niej skorzystać. Przyjaciółka wspominała mu o tym już dwa dni temu, bo chciała upewnić się, że z jej ranną ręką wszystko w porządku, ale wiecznie znajdował jakiś pretekst, aby tam nie pójść. Nie był przesądny, ale przecież przed chwilą wyjął pistolet, najgorsze, że w sumie nie wiadomo po co. Znak?

– No co tak patrzysz? – zagadnęła, przeżuwając kolejny kęs jabłka. – Czuję, że dziś będziemy musieli strzelać celnie.

– No dobra.

– Zbieraj się. Na śniadanie zamówiłam twoją ulubioną jajecznicę na boczku.

Zabrzmiało trochę dwuznacznie. Tylko dwie kobiety wiedziały, że rano uwielbia zjeść jajecznicę na boczku. I obie zrobiły mu ją po wspólnie spędzonej nocy.

* * *

Trening strzelecki udowodnił, że oboje są w dobrej formie. Pół godziny później byli już na komendzie, gdzie Czarnecki objaśnił członkom grupy dochodzeniowo-śledczej plany na dzisiejszy wieczór. Oczywiście nie mógł przedstawić żadnych szczegółów, gdyż wszystko zależało od tego, co zaproponuje im Lis, ale mieli być zwarci i gotowi do akcji. Brudny czuł się fatalnie, biorąc w tym udział, i nawet w pewnym momencie zaświtała mu myśl, aby wtajemniczyć inspektora w cały plan. Odrzucił ją jednak równie szybko, jak się pojawiła. Po pierwsze (nawet gdyby poinformował go o tym w rozmowie w cztery oczy), było już za późno i postawiłby go w bardzo niewygodnej sytuacji przed resztą grupy, po drugie, Czarnecki mógłby z automatu odwołać akcję, a po trzecie, nawet gdyby ostatecznie postanowił ją kontynuować, Kwiczoł z pewnością domyśliłby się, że jest kiwany. Wszystko musiało wyglądać naturalnie i tak się odbyć.

Niestety, wznowione poszukiwania zaginionego Gracjana Bogusza też nie przyniosły żadnych rezultatów, mało tego, w lesie doszło do scysji pomiędzy penetrującymi teren policjantami i grupą uzbrojonych myśliwych. Z racji tego, że nikt ich nie poinformował o kolejnej akcji poszukiwawczej, zwłaszcza zaś nie zostało cofnięte wydane kilka dni wcześniej pozwolenie na odstrzał wilczej sfory, sytuacja tylko się zaogniła. Nieporozumienie musiał telefonicznie łagodzić Czarnecki, a Brudny dostrzegł, że z coraz większym trudem przychodziło mu zachowanie stoickiego spokoju, jakim zwykle emanował. W końcu wysłał na miejsce starszego sierżanta Warszawskiego, aby w jego imieniu zajął się sprawą i przy okazji ocenił działania funkcjonariuszy.

Na odprawie pojawiła się jeszcze jedna dość istotna informacja, która tylko potwierdziła przypuszczenia Brudnego odnośnie do tajemniczego kłusownika z Karkonoszy.

– Badania laboratoryjne wskazują, że Wiktor Lach najprawdopodobniej przebywał w chałupie przez dłuższy czas – oznajmiła Borucka. – Oprócz odrąbanej nogi, jego DNA odnaleźliśmy na niedopałkach po papierosach, butelkach po winie, resztkach jedzenia i w większości miejsc, których potencjalny mieszkaniec mógłby używać.

– Sugerujesz, że nie był przetrzymywany siłą? – zapytał podinspektor Zimny.

– Ślady były wszędzie, poczynając od piwnicy, przez kuchnię, salon i znajdujący się na zewnątrz wychodek. Nic nie wskazuje, aby ktoś ograniczał mu swobodne poruszanie się, a tym bardziej więził go, aby na końcu rozczłonkować.

Brudnego kusiło, aby zaprezentować grupie swoją teorię już wcześniej, ale przez długi czas zwlekał, nie chcąc otwierać kolejnego frontu, który w końcowym rozrachunku mógłby wnieść raczej niewiele w kwestii schwytania mordercy. Na szczęście szefowa kryminalistyków odrobiła zadanie domowe i drugi raz nie popełniła tego samego błędu.

– To mi dało do myślenia – kontynuowała. – Biorąc pod uwagę takie przesłanki jak wiek ofiary, niejasną przeszłość i dość poważne dziury w życiorysie, postanowiłam porównać próbki należące do Lacha ze wszystkimi innymi należącymi do osób, które miały jakikolwiek związek ze sprawą, zwłaszcza z zabezpieczonymi po morderstwie, do którego doszło w sierocińcu na matce przełożonej półtora miesiąca temu. Wynik jest jednoznaczny. Gwidona to siostra Wiktora Lacha.

Informacja ta nie wstrząsnęła członkami grupy z prostej przyczyny – w żaden sposób nie przybliżała ich do schwytania sprawcy. Mogła mieć natomiast znaczenie w ostatecznym rozwikłaniu zagadki, w jaki sposób mordercy udało się uwolnić. Niektórych wychowanków lepiej było nie spuszczać ze smyczy, ta myśl przemknęła Brudnemu dziś drugi raz. Resztę można było sobie dopowiedzieć i wyglądało na to, że zarówno Gwidona, jak i jej niesforny brat nie docenili tych, których niejako wzięli pod swoją opiekę. Czy rzeczywiście taka była prawda i Lach mógł pilnować chałupy i jej mrocznej tajemnicy? Możliwe, choć w obecnej sytuacji informacja ta wnosiła niewiele. Chociaż…

Brudnemu zaświtała pewna myśl, ale nie zdążył się w niej zagłębić, gdy ożywioną dyskusję przerwał Zimny.

– Właśnie dostałem informację, że lekarze złapali kontakt z Zuzanną Kuleją – oznajmił podekscytowany. To zdanie zupełnie wybiło Brudnego z rytmu i myśl uleciała. Zuzka musiała wiedzieć, gdzie ukrywa się jej syn.

– Pojadę do niej – rzekł komisarz tonem nieznoszącym sprzeciwu.

– Ja z tobą – równie stanowczo oznajmiła Pałka.

Czarnecki nie oponował, wobec czego Brudny i Pałka chwycili płaszcze i opuścili gabinet. Niestety, w szpitalu okazało się, że ich radość była przedwczesna, a lekarz prowadzący poinformował, że, owszem, pielęgniarka nawiązała kontakt z pacjentką, ale zapomniał dodać, że raptem na kilkanaście sekund i tylko wzrokowy. Tłumaczył się nawałem obowiązków i niespodziewanym wezwaniem do nagłego i zagrażającego życiu przypadku, mimo to Brudny nie omieszkał doktora solidnie zrugać, zwłaszcza że byli umówieni, że w razie jakichkolwiek zmian w stanie pacjentki to właśnie komisarz, a nie nikt inny miał zostać poinformowany pierwszy. Finał był taki, że opuścili szpital z niczym, co gorsza, zdawali sobie sprawę, że ten chwilowy przebłysk (niekoniecznie świadomy) nie miał w zasadzie większego znaczenia, a Kuleja mogła znajdować się w śpiączce przez kolejną godzinę albo rok.

Tymczasem spotkanie w gabinecie Czarneckiego dobiegło końca, wobec czego Brudny podrzucił Pałkę do laboratorium (umówiła się tam z Borucką), a sam pojechał do hotelu. Przez następną godzinę nie wiedział, co ze sobą zrobić, w związku z czym dokładnie wyczyścił broń. Oczekiwanie na wiadomość od Czarneckiego dłużyło się i sprawiało, że zaczynał się denerwować. Na dodatek zaczęła się jeszcze dobijać Oksana, z którą dość znacznie ograniczył ostatnio kontakt. Odebrał, ale rozmowa nie trwała nawet minuty, bo skłamał, że ma do wykonania niezwykle pilną sprawę służbową i odezwie się dopiero następnego dnia. W końcu o czternastej czterdzieści siedem zadzwonił leżący na stole telefon.

– Cześć, Igor.

– Cześć.

– Mam papiery od Kotelskiego. Możesz po nie przyjechać – poinformował służbowym tonem Czarnecki.

– Kiedy przekazanie?

– Jak najszybciej.

Brudny się skrzywił. To nie była dobra wiadomość. Musiał rozegrać to tak, aby mieć przynajmniej dwugodzinny bufor pozwalający mu na odebranie aresztanta i wykonanie planu.

– Na papierach jest to godzina osiemnasta, ale spróbuję pogadać z naczelnikiem aresztu, aby wydał odpowiednie polecenia, żeby odebrać Lisa szybciej – dodał Czarnecki.

Te słowa sprawiły, że komisarz odetchnął z ulgą. Trochę zdziwiła go pierwsza odpowiedź inspektora, bo przekazanie więźnia zawsze odbywa się według ściśle ustalonych procedur, a jedną z nich jest właśnie konkretna godzina. To był jedyny problem, który należało pokonać, aby odebrać Kwiczoła wcześniej, ale miał plan, który nieźle rokował. Sugestia Czarneckiego dodatkowo pozwalała mu na ewentualną elastyczność w rozmowach ze strażnikami. Przy dobrych wiatrach mógł ukraść od pół godziny do godziny bez martwienia się, że sprawa wyjdzie na jaw. Niestety, nadal za mało. Potrzebował co najmniej dwóch.

Niecałe dwadzieścia minut później był już z Julką w gabinecie Czarneckiego. Odebrał papiery, próbując wysondować sytuację w areszcie.

– Jest po trzeciej. Kiedy możemy po niego jechać?

– Myślę, że za jakieś dwie godziny. Bielicki wie, że będziecie wcześniej. Chciał go przetrzymać do wieczornego posiłku, ale wybiłem mu to z głowy.

– Wojuje z nimi?

– Zna prawo i wie, co i kiedy mu przysługuje. Prawda jest taka, że najchętniej już dawno by się go pozbyli.

– Wszystko gotowe?

– Tak. Kotowicz będzie pod telefonem, a gdy tylko dogramy szczegóły akcji, przyjedzie podpisać rozkazy. Dwa oddziały specjalne będą czekać przy komendzie. Do tego śmigłowiec i dziesięć nowoczesnych dronów, dzięki którym będziemy mogli oświetlić teren z góry.

– Drony i Czarnecki pasują jak pięść do oka. – Brudny wysilił się na lichy żart.

– Trzeba iść z duchem czasu.

– No dobra… – skonstatował komisarz i popatrzył na zegarek, a następnie na Julkę. – Zjemy coś i pojedziemy po tego gnojka.

– Oby miał coś sensownego do powiedzenia. – Czarnecki zdjął okulary i zaczął przecierać je chusteczką. – Nie ufam mu i mam złe przeczucie – dodał, szukając w oczach Brudnego potwierdzenia swoich wątpliwości.

– To się okaże – odparł komisarz, po czym obrócił się na pięcie i wspólnie z Zawadzką opuścił biuro inspektora. Rzucili sobie krótkie, wymowne spojrzenie. Przekaz brzmiał „poszło gładko”. Oboje wiedzieli jednak, że prawdziwe schody dopiero się zaczną.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 52

Szczęk zamka wybił Krzysztofa Lisa z zamyślenia. Podniósł się z pryczy, gdy ciężkie drzwi otworzyły się i stanął w nich Gargamel, wysoki, wychudzony strażnik o szczurzej twarzy pooranej bliznami po wyciskanych latami pryszczach.

– Wstawaj, Kwiczoł. Wychodzisz – rzucił lekceważącym tonem, tym razem nie ubarwiając wypowiedzi kolejnym złośliwym żartem.

Lis wstał i wyprężył się jak struna.

– Odwróć się – rozkazał zirytowany jego zachowaniem Gargamel. – Ręce razem – dodał, zakuwając go w kajdanki.

Pomaszerowali długim korytarzem, następnie schodami w dół. Tam, po drugiej stronie bramy do oddziału czekali na niego mężczyzna w czarnym prochowcu i niewysoka blondynka z krótkim blond kucykiem. Bacznie go obserwowali. Lis posłał im zjadliwy uśmiech, ale żadne z nich nie zareagowało. Strażnik stojący obok nich trzymał telefon przy uchu, ale w końcu zrezygnowany schował urządzenie do kieszeni.

– Jakiś problem? – mruknął Brudny.

– Naczelnik jest poza zasięgiem – wykrztusił strażnik.

Komisarz teatralnie przewrócił oczami, a Zawadzka równie wymownie westchnęła i pokiwała głową z dezaprobatą. Mieli szczęście, bo mężczyzna na dyżurze był dopiero w stopniu kaprala, a do tego wyglądał na młodego i nieco zahukanego. Kilka uwag i gestów na pokaz powinno wystarczyć, aby wywrzeć na nim presję.

– Zadzwoń do inspektora Czarneckiego – zasugerował Brudny, cmokając i unosząc brwi w wystudiowanym zniecierpliwieniu. – Chyba że ja mam to zrobić… – dodał, wyciągając własny smartfon.

– Wszystko zostało dograne, a Bilski wyraził zgodę, więc jaki tu problem? – Zawadzka włączyła się do rozmowy.

– No tak… Ale przekazał mi, że przyjedziecie około siedemnastej, a jest…

– Szesnasta trzy. Czyli prawie siedemnasta. – Brudny nie odpuszczał.

– Spróbuję jeszcze raz.

– Słuchaj no, panie… – Zawadzka przyjrzała się plakietce z nazwiskiem na piersi mężczyzny – …kapralu Kuglarz. Ma pan podpisane przez prokuratora papiery?

– Wyglądają dobrze – odparł, raz jeszcze omiótłszy je wzrokiem.

– W takim razie o co chodzi? Ten człowiek – wskazała palcem na Lisa – jest jedyną osobą, która może nas doprowadzić do mordercy od ponad tygodnia terroryzującego miasto. Porywa ludzi, na żywca wybebesza, a resztki zjada niczym cholerny Hannibal Lecter. Na komendzie czeka na niego przynajmniej setka ludzi gotowa do wyruszenia w teren, a pan, panie Kuglarz, pierdoli nam tu o… no właśnie, kurwa, o czym, bo sama nie wiem? – Zawadzka teatralnie rozłożyła ręce.

Julka była dobra w takich gadkach. Po pierwsze, była kobietą i mogła pozwolić sobie na ciut więcej, bo tylko nieliczni potrafili jej odpysknąć. Po drugie, jej w sumie dość niewinne oblicze w jednej chwili potrafiło zmienić się z miłego i sympatycznego w roszczeniowe i kurewsko wredne. Ten kontrast i pojawiający się w związku z tym silny dysonans u rozmówców sprawiał, że ich asertywność zwykle znikała jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki.

Mężczyzna jeszcze przez chwilę z niepewnym wyrazem twarzy trzymał telefon przy uchu. W ciszy dało się słyszeć komunikat „wybrany numer znajduje się poza zasięgiem”. Brudny i Zawadzka wymownie spojrzeli na zegarki.

– Przez to całą akcję szlag trafi – mruknął pod nosem Brudny i zaczął przestępować z nogi na nogę. – Dobra, zadzwonię do Czarneckiego, bo mam już tego, kurwa, serdecznie dość i…

– No, właśnie dzwoniłem. Nie odbiera… – Ton mężczyzny był coraz bardziej niepewny, a na jego skroniach pojawiły się pierwsze kropelki potu. Dla młodych stażem strażników procedury zwykle były świętością, ale fakt, że przez swoją nadgorliwość mógł narazić akcję pochwycenia mordercy, sprawiał, że skorupa zaczynała pękać. Gdy Brudny wykręcił numer do inspektora i również nie doczekał się odzewu, a Zawadzka warknęła, że to „jakiś pierdolony skandal”, kapral Kuglarz w końcu nakazał otworzyć okratowaną bramę.

Brudny teatralnie pokiwał głową i posłał mu spojrzenie w stylu „i po co to wszystko było”, po czym chwycił Lisa za łokieć i lekko szarpnąwszy, poprowadził do wyjścia. Miał niecałe dwie godziny i musiał działać szybko, dlatego zaraz po opuszczeniu budynku przyspieszyli kroku. W światłach reflektorów, przy gęsto sypiącym śniegu, Brudny pomyślał, że wyglądają jak zbiedzy. Nie mógł się opanować i kątem oka zerknął na wieżyczkę strażniczą. Z góry przyglądał im się okutany w ciepły płaszcz mężczyzna. Nie trzymał w rękach broni, choć fakt ten wcale nie poprawił komisarzowi samopoczucia. Otworzył drzwi patrola i wepchnął prokuratora na tylne siedzenie, po czym usiadł za kierownicą i włączył silnik. Wycieraczki ściągnęły z przedniej szyby warstwę świeżo nawianego śniegu, a z głośników zabrzmiało Merry Christmas Everyone Shakin’ Stevensa. Brudny ściszył, a następnie przełączył na inną rozgłośnię, bo świąteczny utwór nijak miał się do zaistniałej sytuacji. Chwilę później – tym razem już bez problemów – wyjechali poza bramę aresztu.

– Gdzie teraz? – syknął, zerkając w lusterko wsteczne.

Lis przez dłuższą chwilę nie odpowiadał. Patrzył w oczy kierowcy i analizował jego mowę ciała. Brudny wiedział, że gdyby spróbował go oszukać, wyczułby to natychmiast. Lis miał równie przenikliwy umysł i był równie cwany jak on sam.

– Do lasu przy chacie – odparł prokurator po dłuższej chwili.

– Czy tam ukrywa się morderca? – zapytała Zawadzka.

– Po prostu jedź. – Lis zignorował jej obecność. – I lepiej omijaj patrole.

– Mamy pięćdziesiąt cztery minuty.

– Wystarczy.

Lis wyszczerzył zęby i posłał w kierunku lusterka wstecznego zjadliwy uśmiech, po czym odwrócił się do okna. Przechylił głowę i spojrzał w niebo. Noc była ciemna i śnieżna. Pomyślał, że to dobry znak.

* * *

Do lasu wjechali już po ośmiu minutach. Brudny obrał mniej uczęszczaną drogę od zachodu, a dokładnie od Jędrzychowa. W ciągu ostatnich kilku dni zapoznał się ze wszystkimi możliwymi leśnymi ścieżkami oraz rozstawieniem patroli, które zabezpieczały jedynie główne wjazdy, pomijając te dzikie i rzadko uczęszczane. Większość z nich z założenia nie musiała być pilnowana, bo przeciętny samochód osobowy, zwłaszcza w obecnych warunkach pogodowych, nie byłby w stanie sobie poradzić na często trudnym, pofałdowanym i grząskim terenie. Szczęśliwie dla całej trójki w zielonogórskich lasach nie było wyzwania, któremu jego patrol by nie podołał.

Brudny postanowił nie wyłączać reflektorów, gdyż nie spodziewał się w lesie nikogo, kto mógłby ich zatrzymać. W obecnej atmosferze strachu nikt o zdrowych zmysłach, włączając w to patrole policji, nie kręciłby się w głębi lasu po zmroku. Rozkręcona przez media awantura z wilkołakiem w tle sprawiła, że ludzie unikali spacerów nawet za dnia, a śmierć młodego chłopaka, której z oczywistych względów ukryć się nie dało, ludzki lęk jedynie podsyciła. Gdy gruchnęła informacja, że Adam Wierć został rozszarpany przez wilki, temat wilkołactwa powrócił ze zdwojoną siłą, a zielonogórski las wśród mieszkańców zyskał miano przeklętego. Tu rządziła sfora i nawet policji trudno było z tym faktem polemizować.

Kiedy minęli znajdujące się na skraju lasu ogródki działkowe, mrok stał się gęsty jak zupa. W świetle penetrujących go reflektorów od czasu do czasu migały błyszczące ślepia czającej się w zaroślach zwierzyny. Grube płaty śniegu leniwie opadały pomiędzy drzewami, wyściełając poszycie i iglaste korony coraz grubszą warstwą śniegu. Brudny otworzył okno. W nozdrza uderzył go ożywczy zapach dzikiej, choć groźnej w swej istocie natury. Panowała niemal niezmącona cisza, rozrywana jedynie groźnymi pomrukami trzylitrowego benzyniaka. Konary wysokich sosen wysuwały po nich szponiaste palce, jakby chciały ich pochwycić i wciągnąć w gęstwinę. Las zdawał się ich obserwować. I ostrzegać.

– Dojeżdżamy. Gdzie teraz? – zapytał Brudny.

– Jedź do chaty – odparł Lis.

– Chata jest pilnowana. Nie igraj, Kwiczoł, bo…

– Stań po drugiej stronie wzgórza.

Brudny wcisnął hamulec. Patrol ślizgał się na śniegu jeszcze kilka metrów i prawie uderzył w drzewo.

– Po co chcesz jechać do chaty? – warknął, obracając głowę w kierunku prokuratora.

– Dowiesz się, jak tam dotrzemy – odrzekł Lis bez emocji.

– Nie wkurwiaj mnie, Kwiczoł. Chałupa została przeryta od góry do dołu. Nie ma tam nic, czego już nie widziałem.

– To twoje zdanie, choć… – Lis prychnął pogardliwie. – Czarnecki jest już stary i mógł stracić formę, ale ty?

– Nie chcę kolejnych wskazówek. – Brudny próbował nie dać się sprowokować. – Masz doprowadzić mnie wprost do mordercy.

– Mówiłam, że nie można ufać temu skurwielowi – syknęła Zawadzka, ale Lis zupełnie ją zignorował.

– Wywiążę się z umowy – rzekł z przekonaniem w głosie.

– Kwiczoł… – Brudny wyszczerzył zęby, a jego dłonie zacisnęły się na kierownicy z taką siłą, że aż zatrzeszczał skórzany pokrowiec. Nie dodał nic więcej, tylko delikatnie wcisnął gaz. Koła szybko złapały przyczepność i terenówka wróciła na trasę.

– On coś kombinuje, Igor. Nie widzisz tego? – ostrzegła Zawadzka.

– To miej go na oku – odburknął Brudny.

Wciąż mógł jeszcze zawrócić, ale podskórnie czuł, że Lis nie kłamie. Zawsze cenił sobie zdanie przyjaciółki, ale tym razem instynkt podpowiadał mu, że Julka się myli. Jeśli prokurator zamierzał lawirować, to na pewno wybrałby inną lokalizację. Przecież doskonale wiedział, że chałupa została namierzona, a następnie przeszukana. Po co zatem kierowałby ich w to miejsce? To byłoby zupełnie bez sensu. Musieli coś przeoczyć. Tajną skrytkę? Podwójną podłogę? Ukrytą piwnicę? Do tego ten szpadel i wino warte fortunę. Choć zdawało się to niemożliwe, Brudny nie takie rzeczy widział w życiu. Poza tym od początku miał to niepokojące wrażenie, że morderca znajduje się w pobliżu. Że nie opuścił matni. Niemal fizycznie czuł jego obecność.

Zawadzka posłała mu gniewne spojrzenie, ale nie skomentowała. To z pewnością nie było miłe, ale absolutnie nie potrzebowali w obecnej sytuacji bezsensownej kłótni. Podjęli decyzję, a Lis był skuty, bez broni i przede wszystkim sam przeciwko im dwojgu. Jego szanse w razie ewentualnej i niespodziewanej konfrontacji oscylowały w okolicy zera.

Brudny zwolnił i wyłączył reflektory. Zbliżali się do chaty. Co prawda gęsty młodnik, który rósł po obu stronach leśnej dróżki, z dużą dozą prawdopodobieństwa związałby światło reflektorów, ale komisarz wolał nie ryzykować. O ile mógł zakładać, że w głębi lasu nie natknie się na żaden patrol, o tyle w pobliżu chaty na pewno znajdowały się przynajmniej dwa. Co prawda oba na jego skraju, ale funkcjonariusze mieli obowiązek – na wyraźny rozkaz Czarneckiego – przynajmniej raz na godzinę robić obchód po okolicy. Owszem, z powodu grasującej sfory mieli trzymać się linii drzew, mimo to należało pozostać czujnym.

– Krzychu… – Lis nachylił się nieco, aby znaleźć się bliżej kierowcy. – Wiesz w ogóle, z czym masz do czynienia? – zagadnął, krzywiąc się przy tym jak hiena.

– Olśnij mnie.

– Nie wiesz. Oboje nie wiecie, prawda? – Prokurator zarechotał. – Ale powiedz szczerze. Gdy dowiedziałeś się, że udusiłem tę sukę, to ci ulżyło, mam rację?

Lis znał jego mocne i słabe strony, zwłaszcza zaś wszystkie lęki, lepiej niż ktokolwiek inny. Nikt, kto nie przeżył dzieciństwa pod batem Gwidony, nie zdołałby tego zrozumieć. Brudny posłał prokuratorowi pogardliwe spojrzenie, ale nie dał mu satysfakcji.

– Nie musisz odpowiadać – kontynuował Lis. – Obaj znamy prawdę. Wyświadczyłem światu przysługę, i dobrze o tym wiesz.

– Sobie, owszem. Światu niekoniecznie.

– Nie pierdol, Krzychu.

– Nie nazywaj mnie tak.

– Dobra, już dobra… Igorze. – Prokurator przewrócił oczami i mocno zaakcentował wymówione imię. – Tylko nie rżnij już takiego świętojebliwego. Gwidona zasługiwała na śmierć. Żałuję tylko, że nie zabiłem jej wcześniej. Tolerowałem tę sukę przez tyle lat, choć dziś wiem, że powinienem był postąpić inaczej. Może wtedy do tego wszystkiego by nie doszło.

Zawadzka prychnęła i pokiwała głową z zażenowaniem.

– Nie udawaj, że obchodzi cię śmierć tych ludzi – syknęła, ale Lis ponownie ją kompletnie zignorował.

– Lubiłem Zuzkę. I ty chyba też, prawda?

Tym razem Brudny nawet nie spojrzał w lusterko. Zacisnął tylko zęby, a palce na kierownicy. Lis zaczynał igrać z ogniem i doskonale się przy tym bawił.

– Ty chyba nawet się w niej podkochiwałeś, co? Ale co tam, przecież wszyscy wodzili za nią wzrokiem. Piękna buźka, duże cycki, jędrny tyłek. Ech… – Lis westchnął i odchylił się w tylnym fotelu. – Pamiętam, jak spuściłeś wpierdol Dziadowi, gdy chciał ją bzyknąć w kotłowni. Ale i to nic nie dało, bo Zuzka nie dla nas była. Jak to zwykła mówić Gwidona: „Nie dla psa kiełbasa”.

Brudnemu puściły nerwy. Przyhamował i już miał zareagować, gdy wyręczyła go Zawadzka. Silnym prawym prostym grzmotnęła Lisa prosto w nos. Trzask pękającej kości był aż nadto słyszalny. Prokurator jęknął z bólu, a z nozdrzy popłynęła krew. Zaklął pod nosem, ale po chwili opanował się i odchylił głowę do tyłu.

– Daj mu jakieś chusteczki, bo zapaskudzi mi całe auto – syknął nieco zdezorientowany Brudny. Lis miał ręce skrępowane za plecami i nie mógł się nawet wytrzeć. Julka wyciągnęła opakowanie jednorazówek i przycisnęła kilka do twarzy prokuratora. Wzdrygnął się z bólu, ale nie oponował. Jego oczy kipiały z gniewu.

– Pierdolony śmieć – warknęła i wcisnęła chusteczki w nozdrza.

– To by było na tyle, jeśli chodzi o Zuzkę – rzekł Brudny. – Chata znajduje się za wzgórzem, jakieś trzysta, może czterysta metrów stąd. Wysiadamy i lepiej trzymaj mordę na kłódkę, jeśli nie chcesz, aby wypatrzył nas jakiś patrol.

– Zginiecie oboje – wychrypiał Lis.

– To się jeszcze okaże – skontrowała Zawadzka i otworzyła drzwi, po czym chwyciwszy prokuratora pod łokieć, wyciągnęła go z auta.

Atmosfera nagle zrobiła się ciężka i niepokojąca. Stali w zupełnym mroku, gdzie nawet z kilku metrów trudno było dostrzec kontury drugiej osoby. Echa pękających gałązek zdradzały, że nie są sami. Las żył swoim życiem. Zwierzyna skradała się i polowała, drzewa szeptały, a śnieg z ledwo słyszalnym szumem opadał na ich czapki i płaszcze. Brudny upewnił się, że w kieszeni ma wyciszony telefon, a za paskiem walthera. Miał nadzieję, że przynajmniej przez następne pół godziny Czarnecki nie będzie próbował się z nim skontaktować. Wyciągnął z kieszeni latarkę. To samo zrobiła Zawadzka. Po chwili mrok przeszyły dwa wąskie snopy światła.

– Idziemy – polecił Brudny i pierwszy ruszył w górę wzniesienia.

Zawadzka szturchnęła Lisa, który niechętnie podążył za komisarzem. Wspinali się w milczeniu. Pod nogami skrzypiał śnieg i zmrożone poszycie. Brudny od czasu do czasu rozświetlał mrok po bokach, aby się upewnić czy na pewno nikt im nie towarzyszy. Nie miał zamiaru ponownie dać się zaskoczyć, podobnie jak przyjaciółka, która zarówno często świeciła przed siebie, jak i penetrowała mrok za plecami. Gdy osiągnęli szczyt, z głębi lasu poniósł się przeciągły skowyt. Zawadzka poczuła, jak cierpnie jej skóra, a dłoń, w której trzyma latarkę, zaczyna drżeć. Szybciej i bardziej nerwowo niż wcześniej omiotła światłem drzewa wokół. Nie umknęło to uwadze Lisa.

– Boisz się, co? – zadrwił prokurator. – One już wyczuły krew.

– Zamknij się! – warknęła w odpowiedzi i popchnęła Lisa z taką siłą, że potknął się o jeden z wystających pniaków i niemal przewrócił.

Przez kolejne kilka minut schodzili ze wzniesienia. Poza starymi, wysokimi sosnami rosło tu mnóstwo młodych świerków i jodeł, przez co przeprawa w czasie bezksiężycowej, ciemnej nocy wcale nie należała do najłatwiejszych. Wiele powalonych i torujących drogę drzew oraz wyrastających znienacka grubych pniaków też nie pomagało w pokonywaniu kolejnych metrów. Najbardziej odczuł to Lis, który z racji tego, że ręce miał skute za plecami, był częściowo pozbawiony kontroli nad ciałem, przez co dwukrotnie stracił równowagę i obsunął się po ośnieżonym gruncie. Gdy przebili się przez gęstwinę i stanęli na wydeptanej ścieżce, Brudny wyłączył latarkę, a po nim, niechętnie, to samo zrobiła Zawadzka. Znów ogarnął ich mrok i ich oczy musiały przyzwyczaić się do ciemności. Po kilkunastu sekundach dostrzegli zarys chałupy. Wokół było cicho i spokojnie, a w ciemności nie tańczyły żadne światła. Nic nie wskazywało, aby w pobliżu ktoś się kręcił.

Komisarz ręką wskazał, że mogą kontynuować marsz, ale wtedy ciszę rozdarł kolejny przeciągły skowyt. Brudny zamarł w bezruchu, gdy uświadomił sobie, że jest zdecydowanie donośniejszy niż jeszcze kilka minut temu. Sfora była blisko. Zapewne już wpadła na ich trop.

Przyspieszyli kroku, a Lis burknął pod nosem coś o tchórzostwie. Skarcony kopniakiem przez Zawadzką zamilkł i nieco opieszale ruszył śladami Brudnego. Ona nie mogła przestać zerkać za plecy. Mrok był jednak nieprzenikniony. Kontury drzew przypominały jej jakieś złowrogie istoty i oczami wyobraźni widziała, jak iglaste gałęzie nagle się rozsuwają i coś z nich wyłazi. Termin, który ukuła w myślach, sprawił, że poczuła ciarki na plecach. Jeszcze nigdy „coś” nie było tak przerażające. Jej serce waliło, jakby wstrzyknęła w nie solidną porcję adrenaliny, a oddech stał się szybki i płytki. Gdy za plecami usłyszała trzask pękającej gałązki, błyskawicznie wyciągnęła pistolet i wymierzyła w ciemność. Obłok pary z ust, pulsowanie w klatce piersiowej, drżenie rąk. Jeszcze nigdy nie czuła tak silnego lęku.

– Co jest, Julka? – usłyszała stłumione wołanie Brudnego. Razem z Lisem znajdowali się już kilkanaście metrów dalej.

– Nic – odparła i potruchtała w ich kierunku.

Brudny podniósł rozwieszoną między drzewami taśmę policyjną, z której posypał się świeży puch. Do chaty pozostało jeszcze około trzydziestu metrów. Rozejrzał się. Wciąż nic nie wskazywało, aby mieli jakiekolwiek towarzystwo. Cisza wręcz otumaniała. Zarys budynku był już dobrze widoczny. Jeszcze kilka kroków i znajdą się przed drzwiami.

Kolejny skowyt sprawił, że poczuł ucisk w żołądku. Niósł się ze wzniesienia. Drapieżniki były blisko. Może kilkaset metrów stąd. Wtedy dotarli pod drzwi. Brudny zerwał taśmę i popchnął je. Donośne skrzypnięcie tylko wzmogło dopływ adrenaliny do krwi. Chwilę później byli w środku, a Zawadzka poczuła falę zimnych dreszczy. Włączyła latarkę i ostra smuga światła rozdarła mrok. Po chwili to samo zrobił Brudny. Wycelował wprost w twarz prokuratora, który odruchowo przymknął powieki.

– Mów – warknął.

– Piwnica.

– Jeśli coś kombinujesz… – zaczął Brudny.

– To odstrzelę ci jaja – dokończyła Zawadzka i na dowód wyciągnęła swojego glocka. Przytknęła go do pleców Lisa. – Ruszaj – rozkazała i puknęła go lufą.

Prokurator zrobił kilka kroków w kierunku zejścia do piwnicy. Nie byli zaskoczeni, że znał rozkład pomieszczeń. Musiał tu wcześniej być. Pod ich krokami deski skrzypiały żałośnie, a w powietrzu wciąż unosiła się nieprzyjemna woń stęchlizny. W końcu Lis stanął przed zamkniętym włazem i wymownie spojrzał na dwójkę policjantów.

– Ja go nie otworzę – rzekł z drwiną w głosie.

Brudny przykucnął, aby złapać stalowy uchwyt, ale wtedy w jego kieszeni zawibrował telefon. Wyciągnął go, aby się upewnić, że to Czarnecki. Nie pomylił się. Inspektor zaczynał się niecierpliwić. W milczeniu schował urządzenie z powrotem do kieszeni.

Ponownie chwycił za ucho i uniósł pokrywę. Stare zawiasy zaskrzypiały, a ponura piwnica otworzyła czarną paszczę.

– Złaź na dół, Kwiczoł – rozkazał. – Nie mamy wiele czasu.

Po chwili cała trójka zanurzyła się w mrok.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 53

Czarnecki schował telefon do kieszeni i spojrzał na zegarek. Poprawił okulary. Zbliżała się siedemnasta i był ciekaw, czy Brudny już odebrał Lisa. W jego gabinecie czekali psycholog policyjny Elżbieta Pałka, prokurator Arleta Winnicka i podinspektor Grzegorz Zimny. Do kompletu brakowało jeszcze starszego sierżanta Łukasza Warszawskiego oraz dowódcy grupy antyterrorystów Rafała Kostyry, którzy ustalali jakieś szczegóły na parkingu komendy, a także czterech komputerowców, których zadaniem było trzymanie pieczy nad działaniami zdalnymi, w tym operowaniem dronami. No i oczywiście Brudnego oraz Zawadzkiej.

Niedopowiedzeniem byłoby stwierdzenie, że brak odpowiedzi ze strony komisarza wprawił Czarneckiego w zakłopotanie. Nie pierwszy raz zdarzało się, że Brudny nie odbierał, a później oddzwaniał. Wynikało to głównie z tego, że prawie zawsze jego telefon był wyciszony, a że chował go w kieszeni płaszcza, nie zawsze czuł wibrowanie. Inspektor zdążył się do tego przyzwyczaić, jak do wielu innych przywar i niedoskonałości, których komisarzowi nie brakowało.

Tak naprawdę Czarnecki niecierpliwił się z zupełnie innego powodu. Gdy wczoraj w końcu nawiązał kontakt z Horstem Wagnerem, bogatym właścicielem jednej z największych winnic pod Alzey w słynnym regionie Hesji Nadreńskiej i zarazem najsłynniejszym ekspertem od historii winiarstwa w okolicach przedwojennej Zielonej Góry, udało mu się potwierdzić, że mężczyzna ma w swoich kolekcjach – prócz wielu najwyższej klasy wiekowych trunków z fabryki Gremplera – mapy piwnic, w których je przed wojną składowano. Dzięki swojemu wrodzonemu talentowi i wiktoriańskiemu sposobowi bycia, który ekscentrycznemu osiemdziesięciolatkowi niewątpliwie przypadł do gustu, zdołał go uprosić, aby takowe mu zeskanował i przesłał na skrzynkę pocztową. Stary winiarz z racji wieku oraz posiadanych na kontach milionów oczywiście nie zajmował się osobiście tak przyziemnymi sprawami, wobec czego zlecił to swoim ludziom i uprzedził, że może to trochę potrwać, gdyż jego archiwa obfitują w masę dokumentów z tamtych czasów. Obiecał jednak, że postara się, aby odpowiedź przyszła w ciągu dwudziestu czterech godzin.

Do siedemnastej minęło dwadzieścia dwie godziny i czterdzieści jeden minut. Czarnecki nie mógł jednoznacznie ocenić, czy stary winiarz potraktował jego prośbę poważnie, choć w jego oczach wydał się człowiekiem, na którego słowie można było polegać. Pozostawała wiara w niemiecką punktualność i solidność. Mimo to inspektor zaczynał się niepokoić. Opanowanie tego wrażenia napięcia przychodziło mu z trudem i nie był pewny, czy aby na pewno odnosi się ono tylko do oczekiwania na odpowiedź Horsta Wagnera. Sprawdził na telefonie skrzynkę pocztową, a następnie na wszelki wypadek spam. Odpowiedzi nie było.

Postanowił, że przygotuje swoim ludziom kolejną kawę, gdyż, jak się spodziewał, czekała ich długa noc, być może także pełna niekoniecznie pozytywnych emocji. Wszyscy tu zebrani doskonale znali Krzysztofa Lisa i Czarnecki miał pewne obawy, jak grupa zareaguje na fakt, że ich wieloletni towarzysz i współpracownik, z którym rozwiązali tyle trudnych i zagmatwanych śledztw, teraz będzie występował w roli mordercy, który ma wskazać miejsce ukrywania się innego mordercy. Jeszcze kilka miesięcy temu brzmiałoby to niedorzecznie, mimo to już wkrótce miało się wydarzyć.

Gdy zalewał kolejne szklanki wrzątkiem, słyszał, że właśnie ten temat jest na tapecie. Gorączkową dyskusję przy oknie prowadziły Winnicka i Pałka. Pierwsza, z racji bycia prokuratorem okręgowym, znała go głównie od strony zawodowej i traktowała jak rywala. Nie miała o Lisie, najdelikatniej mówiąc, najlepszego zdania i nie bała się głośno o tym mówić. Druga próbowała dociec, jak skomplikowaną konstrukcję psychiczną musi mieć ten człowiek, skoro z jednej strony zajmował się łapaniem i wsadzaniem za kratki przestępców, a z drugiej – przez lata przymykał oko na to, co działo się w chacie w Drzonkowie. Nie mieściło się jej to w głowie i nie potrafiła wytłumaczyć jego czynów nawet horrorem dzieciństwa.

Czarnecki chwycił tackę z czterema kawami i zaniósł ją do podłużnego stołu. Siedział przy nim tylko Zimny, zagłębiony w analizowaniu jakichś raportów. Gdy spostrzegł zbliżającego się inspektora, podniósł głowę. Wyglądał na przepracowanego i jakby zrezygnowanego. Czarnecki doskonale zdawał sobie sprawę, że podinspektor przez ostatnie dni harował jak wół. Był jego prawą ręką i faktycznym wykonawcą kolejnych poleceń, w związku z czym tak naprawdę koordynował wszystko, od setek kolejnych przesłuchań świadków po szeroko zakrojoną obławę. Cieszył się, że ma go w swojej drużynie.

– Kiedy będą? – zagaił zmęczonym głosem.

– Nie odbiera – odparł inspektor. – Napij się jeszcze kawy. Czeka nas ciężki wieczór.

– Kawa już na mnie nie działa. Dziś wypiłem chyba z dziesięć i nic nie czuję.

– Wyśpisz się, gdy go dopadniemy.

– Na urlopie na… – Zimny zawiesił głos, szukając w myślach miejsca, o którym wspominał Czarnecki.

– Zanzibarze… – wyręczył go inspektor, puszczając do niego oko.

– Tak. Na Zanzibarze, na Zanzibarze… – Zimny uśmiechnął się słabo.

Czarnecki postanowił dłużej nie przeszkadzać. Zimny nie był w najwyższej formie, mimo to nie przestawał pracować. Skupienie się w takim momencie nie było łatwe. Zerknął na rozmawiające panie, które najwyraźniej połączyła jakaś nić porozumienia. Cieszyło go to, bo choć Winnickiej na wielu polach, zwłaszcza społeczno-interpersonalnych, można było wiele zarzucić, to jej skuteczność na sali sądowej była zabójcza. Gdyby nad nią jeszcze trochę popracował, mogłaby być silnym punktem jego ekipy w przyszłych latach.

Sięgnął po telefon i odświeżył pocztę elektroniczną. Przez kilka sekund kółeczko w rogu obracało się, sugerując, że urządzenie „myśli”. Wtedy się pojawiła. Wiadomość od Horsta Wagnera była zatytułowana „Karte der Weinkeller in Grünberg und Umgebung”. „Mapa piwnic winiarskich w Zielonej Górze i okolicach”. Odstawił szklankę z kawą i podekscytowany otworzył załącznik. Stary dokument był częściowo zniszczony, ale czytelny nawet dla laika.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 54

– Co tu się stało? – zapytał Lis, rozglądając się po wciąż nie do końca uporządkowanej piwnicy.

– Ty nam, kurwa, powiedz – warknęła Zawadzka.

Na drewnianej podłodze wciąż leżało jeszcze sporo ziemi i połamanych desek zabezpieczających ściany. Cały dom był jedną wielką samowolką budowlaną i człowiek, który go budował, z pewnością nie miał zbyt wielkiego doświadczenia.

– To się zawaliło – rzekł prokurator. W jego głosie dało się wyczuć nutkę zakłopotania.

– Co ty powiesz? – zadrwiła Zawadzka.

– Gdzie morderca? – Brudny przeszedł do sedna.

– Tam.

Komisarz poświecił latarką w kierunku, który Lis wskazał machnięciem głowy. Zobaczył to, co wcześniej, czyli stertę osypującej się ze ściany ziemi.

– Nie wkurwiaj mnie, Kwiczoł – ostrzegł. – Masz ostatnią szansę.

– Tam jest tunel. A przynajmniej był – odparł ze spokojem prokurator. – Długo się zastanawiałem, jakim sposobem się na niego nie natknęliście, ale teraz już rozumiem.

– Jaki tunel?

– Nie wiem. Po prostu tunel. Zajrzałem tu tylko raz, gdy skończyłem… – Lis ugryzł się w język. Matka przełożona zabrała go tu, aby pomógł jej w kilku sprawach wymagających męskiej ręki. Omal się nie wygadał. – No, ogólnie nie wchodziłem tam, bo Gwidona mi zabroniła. Wiem tylko, że tam przetrzymywała Kuleję i tego jej bachora.

Brudny zbliżył się do usypanej sterty ziemi. Robotnicy oczyścili większość ścian, jedną za drugą, ale ostatecznie pozwolili, aby ziemia ponownie samorzutnie się osuwała, gdyż dzięki temu naturalnie zabezpieczała grunt przed zupełnym zawaleniem. Pomyślał o grząskim, podmokłym terenie, który po ulewie zamienił się w bagno, zwłaszcza pomiędzy chatą a wzgórzem. W tak ciężkich warunkach pogodowych nikt nawet nie podejrzewał, że taki stan rzeczy mógł mieć przyczynę inną niż naturalna. Do tego ten odnaleziony szpadel, młot, strzaskane deski, ślady po kopaniu. Ktoś musiał się mocno napracować, aby doprowadzić do zawalenia się tunelu i częściowo piwnicy. Jego intencje były klarowne – chciał po prostu wszystko zatuszować.

– Co jest we wnętrzu tego wzgórza? – zapytał komisarz, próbując utrzymać nerwy na wodzy.

– Nie wiem. Może jakiś bunkier?

– Ta chata została zbudowana grubo po wojnie. A to oznacza, że musiało być do niego jakieś inne wejście. Gdzie ono jest?

Lis uniósł podbródek i wykrzywił usta w grymasie pogardy.

– Gdzie ono jest? – powtórzyła za przyjacielem Zawadzka i gwałtownie chwyciła, a następnie ścisnęła jądra prokuratora. Lisowi aż zabrakło tchu. Jęknął żałośnie, bo ból był nie do zniesienia.

– Zaprowadzę was – wyskamlał przez zęby. Policjantka poluzował uścisk.

– Teraz już wiem, dlaczego stanąłeś po stronie Gwidony – syknęła z drwiną w głosie.

– Pierdol się!

Zawadzka zarechotała i cała trójka pospiesznie opuściła piwnicę. Brudny spojrzał na zegarek. Według planu zostało im zaledwie dwanaście minut. Wyłączyli latarki i z lekkim skrzypnięciem uchylili drzwi. Opuścili chałupę i stanęli, wpatrując się w gęsto porośnięte drzewami wzgórze. Wyglądało na większe. Wtedy ciszę rozdarł kolejny przeciągły skowyt. Wprost z gęstwiny naprzeciwko. Wszyscy głośno przełknęli ślinę, czując, jak zalewa ich fala pierwotnego lęku. Drapieżcy już na nich czekali.

* * *

Pobiegli truchtem w kierunku, który wskazał Lis. Przy wzgórzu zatrzymali się i prokurator przez moment szukał odpowiedniej ścieżki. Przez ostatnie kilka dni całymi godzinami odtwarzał ją sobie w pamięci, leżąc na więziennej pryczy. Punkty charakterystyczne, powalone drzewa, wystające pniaki. Kiedyś tu był i wykonał zadanie, jakie zleciła mu Gwidona. To było jednak wiele lat temu. Okolica się zmieniła. Musiał się skupić.

– Tędy – rzekł i puścił komisarza przodem.

Weszli pomiędzy drzewa. Trzymali się blisko siebie. Odgarniane przez Brudnego gałęzie regularnie uderzały podążającego jego śladem prokuratora w twarz, od czasu do czasu raniąc czoło i policzki. Nie mógł się ochronić, bo ręce miał skute za plecami. Nie protestował jednak. Po raz pierwszy w życiu wolał być jak najbliżej Brudnego. Bo to on miał broń, a wataha była blisko. I ten las. Miał wrażenie, że czujne oczy śledzą każdy ich ruch. Nie był aż takim tchórzem, jak sugerowała Zawadzka, ale teraz bał się jak jasna cholera. Każdy trzask w gąszczu świerków przyprawiał go o mocniejsze bicie serca. Policjantka była tuż za nim. Nie wątpił, że też nie chce zostać z tyłu. Gdyby wiedziała, gdyby wiedzieli oboje, z czym mają do czynienia, na pewno by się tu o tej porze nie zapuścili. Na tym wzgórzu, w tym mroku, czaiła się śmierć.

– Na pewno wiesz, dokąd idziemy? – zapytał Brudny. Jemu też udzieliła się atmosfera. Wolał, aby już było po wszystkim. Wolał stanąć oko w oko z kanibalem już teraz, bo z każdą kolejną sekundą czuł się mniej pewnie. Czekanie było najgorsze.

– Jeszcze kawałek – odparł zasapany prokurator. Miał swój plan, który mógł się udać. Pamiętał dwa charakterystyczne miejsca. Jedno szczególnie. To przy nim przed laty przysiadł i po skończonej pracy wypalił lufkę marihuany.

Po kolejnych dwóch minutach znaleźli się na szczycie. Tam las nie był już tak gęsty i dominowały głównie stare sosny. Niektóre leżały powalone, a teren był usłany wgłębieniami przypominającymi leje po bombach. To było to miejsce.

– Poświeć wyżej – zażądał. Brudny wykonał polecenie.

Lis próbował się skoncentrować, ale w świetle latarki okolica wyglądała zupełnie inaczej niż za dnia dwadzieścia trzy lata temu. Tę jedną sosnę jednak dobrze zapamiętał. Była charakterystyczna, bo mniej więcej w połowie jej pień rozwidlał się. To na nim spoczęło światło latarki Brudnego. Oba konary były pokryte grubą warstwą śniegu, ale Lis nie miał wątpliwości, że trafił w odpowiednie miejsce.

– Tam – wskazał. – Przy tej sośnie. Tam jest wejście do bunkra.

Brudny ruszył w tę stronę, wyciągając zza paska walthera. Instynktownie czuł, że może mu być potrzebny. W kieszeni płaszcza znów poczuł wibracje telefonu, ale po raz kolejny je zignorował.

– Gdzie dokładnie? – Stanął przy grubym pniu, machając latarką w tę i we w tę.

– Tam. Za drzewem. – Lis wskazał dokładne miejsce i głośno przełknął ślinę.

– Co ty, kurwa, knujesz? – warknęła Zawadzka, która błyskawicznie to wychwyciła. Wsunęła lufę pomiędzy jego pośladki. – Mów albo odstrzelę ci jaja.

Zamilkła, gdy znienacka poczuła nagły przypływ adrenaliny. Brudny też zamarł. I jemu instynkt podpowiedział, że coś jest nie tak. Zawadzka z cichym kliknięciem odbezpieczyła broń, a prokurator odruchowo stanął na palcach. Trzy sekundy później to uczucie stało się wręcz porażające i cała trójka poczuła, jak na ich żołądkach zaciskają się zimne palce strachu.

Mrok w końcu dał głos.

Zawadzka powoli odwróciła się w kierunku, z którego doszło pierwsze warknięcie. Dwoje błyszczących ślepi mignęło w świetle latarki. Świdrowały potencjalną ofiarę, a wyszczerzone kły były obietnicą rychłej śmierci. Drugi drapieżnik, znajdujący się po lewej stronie, kłapnął zębami, a kolejne dwa pojawiły się za plecami.

Brudny miał tylko kilka sekund na podjęcie decyzji. Jeśliby strzelił, huk z pewnością zaalarmowałby znajdujących się na skraju lasu funkcjonariuszy i plan spaliłby na panewce. Jeśli nie, wilki mogły zaatakować. Decyzja mogła być tylko jedna. Lepiej odsiedzieć swoje i żyć, niż trzymać za słowo i dać się rozszarpać na strzępy. Pozostawała tylko jedna kwestia. Brudny musiał się upewnić, czy Lis mówi prawdę.

Wciąż trzymając na muszce najbliżej stojącego samca, zrobił pierwszy krok. Potem następny. I jeszcze jeden. Wtedy usłyszał nagły trzask i poczuł gwałtowne szarpnięcie. Chwilę później jego piszczel przeszyła fala potężnego bólu.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 55

Czarnecki otworzył laptopa. Musiał zobaczyć mapę na dużym ekranie. Był podekscytowany. Za jego plecami zebrali się wszyscy obecni w gabinecie członkowie grupy dochodzeniowo-śledczej. W powietrzu aż iskrzyło od emocji.

– To może być to – powiedział podinspektor Zimny. Wpatrywał się w skan mapy winiarskich piwnic, która znacznie różniła się od obecnych. Ale głęboko w lesie, na południe od miasta, znajdował się duży obiekt wyraźnie oznaczony jako ten, którego przeznaczeniem jest przechowywanie win. – Trzeba by to nanieść na aktualne mapy. Wtedy zyskamy pewność.

Do biura wkroczyło dwóch policjantów z pionu łączności i informatyki. Obaj wyglądali podobnie. Wysocy, szczupli, w okularach, z kozią bródką. Różnili się tylko tym, że pierwszy był łysy, a drugi nosił włosy zaczesane do tyłu i spięte w kucyk. Pod pachami taszczyli torby ze sprzętem.

– Dobrze, że jesteście – przywitał ich Czarnecki. – Rozłóżcie laptopy. Wyślę wam mapę, którą nałożycie na aktualne. Migiem – rozkazał.

Mężczyźni wyglądali na nieco zaskoczonych takim powitaniem, ale błyskawicznie rozłożyli sprzęt i zaczęli uderzać w klawisze. Wymieniali uwagi, a w ich okularach odbijał się blask ekranów. Trwało to chwilę, którą Czarnecki wykorzystał na ściągnięcie na miejsce Warszawskiego i Kostyry. Weszli do biura akurat w momencie, gdy jeden z informatyków obrócił swój laptop frontem do inspektora.

– To chyba wasze miejsce… – oznajmił zadowolony.

Czarnecki zmarszczył brwi. Nie był ekspertem, ale szybko wywnioskował, że obiekt na starej mapie winnic idealnie pokrywa się z terenem na zachód od chałupy mordercy.

– To wzgórze… – mruknął Zimny.

– Tak – rzekł Czarnecki, ale w jego tonie próżno było szukać zadowolenia. – Morderca ukrywał się w starej piwnicy. Cały czas mieliśmy go na wyciągnięcie ręki – dodał zniesmaczony. – Rafał – wezwał dowódcę grupy antyterrorystycznej.

– Tak, szefie…

– Szykuj ludzi. Ja zadzwonię do Kotowicza, aby wydał pozwolenie na akcję. Łukasz… – Jego uwaga skupiła się na stojącym obok starszym sierżancie Warszawskim. – Skontaktuj się z tymi patrolami przy chacie i poinformuj ich o planowanej akcji. Nie mogą być zaskoczeni, ale niech się nie wychylają.

– Czyli go mamy? – upewnił się Kostyra.

– Tak bym tego nie ujął… – inspektor wstał z krzesła, przyciągając uwagę wszystkich swoich ludzi – …ale jeśli dziś wszyscy dobrze wykonamy swoją robotę, to w końcu go dopadniemy – dodał z większym niż zazwyczaj animuszem. – To groźny i bardzo niebezpieczny człowiek. Pamiętajcie o tym. A teraz do roboty. Za pół godziny chcę tu mieć przygotowany plan akcji.

Wszyscy wzięli się do gorączkowej pracy. Czarnecki odszedł, aby uniknąć narastającego harmidru, i wykręcił numer do Brudnego. Miał szczerą nadzieję, że nieco przedłużająca się akcja przekazania aresztanta jeszcze nie doszła do skutku. Lis w tym momencie był mu już zupełnie niepotrzebny.

Brudny wciąż nie odbierał.

Czarnecki poczuł ukłucie niepokoju. Coś mu nie grało. Brudny powinien oddzwonić. Spojrzał na zegarek. Siedemnasta. O tej porze mieli zaczynać. Zaśnieżone ulice, przedświąteczny chaos, korki? To mogło opóźnić przybycie komisarza, ale nie tłumaczyło, dlaczego nie odbierał. Gdy przypomniał sobie ostatni wybuch Brudnego, tak niepodobny do opanowanego zazwyczaj komisarza, jego niepokój przeistoczył się w obawę.

Procedury, pomyślał i wybrał numer Brudnego raz jeszcze. Gdy po sześciu sygnałach nie doczekał się odpowiedzi, w jego umyśle włączyła się syrena alarmowa.

* * *

Brudny zawył z bólu, gdy żelaza ze szczękiem zatrzasnęły się tuż nad kostką. Zardzewiałe ostrza przebiły skórzane buty i weszły w mięśnie, zatrzymując się dopiero na kości. Wtedy najbliżej stojący basior zebrał się do skoku i rzucił się na komisarza. Upadając, Brudny dwukrotnie zdążył nacisnąć spust. Ciszę rozdarł huk wystrzałów, a trafiony w locie wilk opadł bezwładnie na klatkę piersiową niedoszłej ofiary. Przez chwilę kopał jeszcze w śniegu tylnymi nogami, po czym znieruchomiał. Zawadzka zrobiła wielkie oczy i nie zważając na niebezpieczeństwo czyhające pomiędzy drzewami, ruszyła w kierunku przyjaciela. To był ten moment.

Lis zacisnął zęby i wytężając wszystkie siły, przełożył skute ręce nad głową. W celi przygotowywał się do tego całymi godzinami, bo choć za czasów sierocińca manewr ten doprowadził do perfekcji i nie przysparzał mu prawie żadnych problemów, to dziś nie był już równie giętki jak przed laty. Kątem oka dostrzegł, że błyszczące ślepia zniknęły w mroku. Wilki, najwyraźniej zaskoczone i przestraszone zaistniałą sytuacją, wycofały się, ale nie łudził się, że zaniechają ataku. Nie miał wiele czasu. Jego plan się powiódł i musiał kuć żelazo póki gorące.

Metr przed nim Zawadzka klęczała przy komisarzu, który przestał się wydzierać i zrzuciwszy z siebie ciało wilka, w akcie desperacji próbował palcami rozewrzeć stalowe kleszcze. Policjantka klęła pod nosem i starała się pomóc, ale szybko zdała sobie sprawę, że nie tędy droga. Obróciwszy się z latarką w ustach, omiotła wzrokiem pobliskie drzewa i zorientowawszy się, że drapieżniki zniknęły, położyła pistolet przy nodze i wyszarpnęła z kieszeni spodni telefon. Wtedy Lis ruszył w jej kierunku.

Brudny nie zdążył jej ostrzec. Prokurator zarzucił ręce ponad głową Zawadzkiej i gwałtownie przyciągnął z powrotem do siebie. Łańcuch od kajdanek werżnął się w jej szyję, odcinając tlen i niemal miażdżąc krtań. Oczy policjantki zaszły krwią, telefon wypadł z dłoni, które odruchowo powędrowały w okolice szyi. Nie była jednak w stanie oprzeć się sile napastnika, który z zaciśniętymi zębami nie odpuszczał ani na chwilę. Złapała kontakt z leżącym w śniegu przyjacielem. Brudny szukał szansy, aby oddać jeden celny strzał. Niestety, Lis sprytnie chował się za Zawadzką, która powoli traciła siły.

– Rzuć broń! – warknął prokurator. Zdawał sobie sprawę, że musi rozbroić przeciwnika, w przeciwnym wypadku jego starania spełzną na niczym. – Rzuć broń, bo przysięgam, że ją uduszę! – dodał z jeszcze większą groźbą w głosie.

– Nigdy nie można ci było ufać, skurwysynu – wysyczał przez zęby Brudny. – Puść ją. I tak zaraz będzie tu setka policjantów, więc nie dokładaj sobie do wyroku.

– Ona zaraz umrze… – Na dowód swoich słów Lis jeszcze mocniej zacisnął łańcuch na szyi. Coś chrupnęło i Brudny przeraził się nie na żarty.

– Czekaj! – zawołał i skrzywił się, gdy zalała go kolejna fala bólu. – Patrz!

Pistolet Brudnego poleciał kilka metrów dalej i zniknął w śniegu. Lis jeszcze przez moment obserwował komisarza, ale w końcu poluzował uścisk. Zawadzka z donośnym jękiem złapała oddech, ale po chwili zaczęła się krztusić i charczeć. Opadła na kolana i złapała się za szyję. Nie była już dla niego zagrożeniem, więc kopnął ją i obszukał jej kieszenie. Wyciągnął kluczyki do kajdanek i rozkuł się, po czym schylił się po jej leżącego przy pniaku glocka.

– Zawsze byłeś taki naiwny – mruknął Lis, sprawdzając, czy broń jest gotowa do użycia. – Myślałeś, że pozwolę zamknąć się w więzieniu? Ja? Prokurator pedał?

– Zwykły cwel – syknął Brudny.

– No i znowu rżniesz cwaniaka – żachnął się. – Wiesz, jakie miałbym tam życie?

– Jeszcze możesz wyjść z tego z twarzą.

– Ech, Krzychu. Nie pierdol. Ty akurat doskonale wiesz. I dlatego mogłeś przewidzieć, że prędzej bym zdechł, niż dał się zamknąć na lata. A teraz dawaj kluczyki i telefon – rozkazał tonem nieznoszącym sprzeciwu.

Brudny, krzywiąc się z bólu, zaczął grzebać w kieszeni spodni. Noga nie krwawiła mocno, ale każdy ruch sprawiał, że zardzewiałe ostrze haratało kość. Pilnował jednak Lisa, który wykorzystał moment, aby przyjrzeć się leżącej obok Zawadzkiej. Wciąż trzymała się za gardło i charczała, z trudem łapiąc oddech. W ostrym świetle białka jej oczu były czerwone jak dwie dorodne czereśnie.

– Zaplanowałeś to od początku do końca, co? – Brudny pomyślał, że musi odwrócić uwagę Lisa od Julki.

– No chyba nie myślisz, że wpadłeś w te wnyki przypadkiem. – Prokurator zarechotał. – Gwidona kazała mi je porozkładać, aby zniechęcić potencjalnych ciekawskich. Ruskie. Jak widać, niezawodne.

– Wiedziałeś o wszystkim. Jak mogłeś? – Komisarz znów skrzywił się z bólu. – Byłeś cholernym prokuratorem…

– Nie filozofuj, Krzychu. Dawaj te pierdolone kluczyki, bo nie mam czasu.

– Dopadną cię. Nie masz żadnych szans. – Brudny w końcu wyjął kluczyki od patrola i rzucił w kierunku prokuratora. Lis chwycił je w garść. Telefon pofrunął jednak w drugą stronę. Prokurator skrzywił się na ten akt niesubordynacji. To nie miało już jednak większego znaczenia.

– Może tak, a może nie. Ty w każdym razie już się o tym nie przekonasz – rzekł z nienaturalnym spokojem w głosie.

– Oszczędź przynajmniej Julkę.

Prokurator zarechotał.

– Prawie jak déjà vu, co Krzysiu?

– Proszę…

Lis wycelował, ale nagle poczuł na kostce zaciśniętą dłoń. Niezbyt silny chwyt był raczej desperackim aktem mającym obronić życie przyjaciela. Prokurator uwolnił stopę i kopnął rękę policjantki, po czym znów skupił uwagę na komisarzu.

– Skurwysyn – burknął. – Myślisz, że ona ci pomoże? – dodał i zrobił pierwszy krok w kierunku Brudnego, ale wtedy usłyszał dochodzące od podnóża wzniesienia krzyki.

Zaklął. Kolejny strzał byłby za dużym ryzykiem i na pewno zdradziłby ich dokładną pozycję. Poprzednie musiały zaalarmować funkcjonariuszy z patrolów, którzy już byli w drodze na górę. Przynajmniej czwórka uzbrojonych policjantów nie wróżyła łatwej przeprawy. Nie mógł tracić ani sekundy więcej. Musiał odpuścić. Zerknął na próbującą się podnieść Zawadzką. Nie planował tego, ale w tej sytuacji warto było mieć jakieś ubezpieczenie. Chwycił ją za rozczochrane włosy i pomógł wstać.

– Złaź do samochodu. I nie próbuj sztuczek, bo drugi raz ostrzegać nie będę – warknął i popchnął ją przodem.

Zawadzka potknęła się o konar i mało nie straciła równowagi, ale jakimś cudem zdołała utrzymać się na nogach. Zaczęli schodzić ze wzgórza, zostawiwszy z tyłu rannego komisarza i ścigających ich policjantów.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 56

Gdy tylko Czarnecki odstawił smartfon od ucha, dostrzegł, jak Zimny unosi ręce i nawołuje, aby go wszyscy posłuchali. W czasie telefonowania do Brudnego inspektor nie stracił czujności i kątem oka widział, że jego podwładny też prowadził rozmowę. Zimny od początku zachowywał się dziwnie, ale jego reakcje szybko zmieniły się w co najmniej impulsywne.

– Uwaga wszyscy! Właśnie dostałem zgłoszenie, że w lesie przy chacie padły strzały – oznajmił donośnym głosem, po czym odnalazł wzrokiem inspektora. – Roman, chyba nie możemy z tym czekać…

– Absolutnie! – Czarnecki zrozumiał, że najgorszy scenariusz właśnie stał się faktem. Reakcja musiała być błyskawiczna. – Czy policjanci podjęli interwencję?

– Taki mają zamiar.

– Niech sprawdzą, co się dzieje, ale mają się na baczności. Powiedz im, że posiłki są w drodze, w tym ludzie Kostyry.

– Jasne.

– A teraz wszyscy do samochodów. Wiecie, co robić!

Rozkazy były jasne. Chwilę później korytarz wypełniło echo licznych, pospiesznych kroków funkcjonariuszy grupy dochodzeniowo-śledczej. Czarnecki też poruszał się truchtem. W myślach przeklinał się za to, że pozwolił Brudnemu dogadywać się z Lisem bez jakiejkolwiek kontroli. W drodze do samochodu próbował dokonać jakiejś szybkiej analizy tego, co mogło wydarzyć się w okolicach chałupy, ale w tak krótkim czasie nie był w stanie wykoncypować niczego sensownego. Nie miał jednak najmniejszych wątpliwości, że to, co się tam dzieje, ma coś wspólnego z Brudnym. Tylko on mógł wpaść na pomysł, aby zaatakować w pojedynkę. Co go jednak do tego skłoniło? Co sprawiło, że porozumiał się z Lisem? Przecież byli największymi wrogami. Czy faktycznie tak bardzo nie docenił determinacji, nie - desperacji Brudnego? Pytania bombardowały głowę inspektora niczym deszcz meteorytów. Ocknął się dopiero w samochodzie, do którego wsiadł z Zimnym.

– Dodzwoniłeś się do Brudnego? – zagaił podinspektor, gdy z lekkim poślizgiem wyjechał na sygnale na główną wylotówkę z miasta. Czarnecki pomyślał, że to pytanie ma drugie dno.

– To on.

– Tam przy chacie?

– Tylko ten facet mógłby zrobić coś tak nieodpowiedzialnego. Jasna cholera!

– Może spróbuj jeszcze raz – zasugerował Zimny, udając, że nie dostrzegł emocjonalnej reakcji szefa. – Jeśli padły strzały, to sytuacja mogła wymknąć mu się spod kontroli. Może mieć kłopoty… – dodał i docisnął pedał gazu.

– On… – Czarnecki chciał coś powiedzieć, ale powstrzymał się. To nie był czas i pora na żałosne wynurzenia, a jeszcze jedna próba nic go przecież nie kosztowała.

Inspektor wyciągnął telefon i wybrał numer Brudnego.

* * *

Adrenalina chlusnęła do żył komisarza z jeszcze większym impetem. Brudny spróbował się podnieść. Pierwsze podejście zakończyło się fiaskiem. Z wściekłością patrzył, jak Lis znika pomiędzy drzewami. Z taką kontuzją nie mógł nawet marzyć, aby zejść ze wzniesienia, a co dopiero dotrzymać im kroku. Poza tym nie miał pistoletu, który teraz leżał gdzieś w śniegu. Pozostała mu latarka i nadzieja.

Przy drugiej próbie zauważył, że ból nagle stał się bardziej znośny. Utrzymał się na nogach i zrobił kilka desperackich kroków, ciągnąc za sobą żelaza. Światło latarki należącej do Julki tańczyło teraz gdzieś u podnóża wzniesienia. Wtem w mroku dostrzegł źródło światła.

Telefon!

Właśnie w tę stronę go wyrzucił. Pewnie dzwonił Czarnecki. Jeśli zdołałby doczłapać się do urządzenia, mógłby natychmiast poinformować inspektora, co się wydarzyło. Lis nie uciekłby daleko. Zwłaszcza że głosy nadciągających policjantów ucichły. Albo się wycofali albo nie znając przyczyny wystrzałów, skradali się, aby zaskoczyć ewentualnego wroga. Zresztą nawet jeśli w końcu przedrą się przez gęstwinę i wespną na szczyt, miną kolejne minuty. Julka nie miała tyle czasu.

Brudny zacisnął zęby i zrobił jeszcze kilkanaście kroków w kierunku wibrującego smartfona. Urządzenie leżało w jakimś zagłębieniu, częściowo pod śniegiem. Położył się na brzuchu i zsunął się do wnętrza dziury, ale przypadkiem zahaczył potrzaskiem o jakiś wystający korzeń. Usłyszał upiorny odgłos stali haratającej kość. Ból był niemal nie do zniesienia. Jęknął i odruchowo chwycił pierwszy z brzegu konar i włożył w zęby. Nieco ulżył sobie w cierpieniu i natychmiast rozejrzał się za wibrującym urządzeniem. Leżało w zasięgu ręki. Czym prędzej chwycił je i odebrał.

– Romek – jęknął. – Lis ma Julkę. Będzie uciekał moim patrolem.

– Gdzie jesteś? – Czarnecki od razu przeszedł do sedna. Na ostateczne rozrachunki przyjdzie jeszcze czas. Teraz musiał reagować, bo sytuacja zdawała się krytyczna.

– Gdzieś na szczycie wzniesienia. To tu, gdzieś pod ziemią ukrywa się morderca.

– Wiem. Jesteś ranny?

– Wnyki – syknął przez zęby. Było mu wstyd. – To Lis je tu kiedyś pozastawiał. Znał miejsce ich rozmieszczenia i…

– Zostań, gdzie jesteś. Pomoc już jedzie – przerwał mu Czarnecki. Teraz liczyły się konkrety.

– Namierzcie Julkę. On jest uzbrojony i jeśli się wymknie, zabije ją.

– W którą stronę ucieka?

– Jest po drugiej stronie wzgórza. Pewnie idzie w kierunku Jędrzychowa, choć to nie jedyna droga.

– Za dziesięć minut przybędzie pomoc. Wytrzymasz?

– Chuj ze mną, Romek. Julka! Tylko ona się liczy…

Brudny chciał jeszcze wystawić głowę z dziury, aby poszukać źródła światła z latarki Zawadzkiej, ale gdy spróbował ponownie wstać, nogi się pod nim ugięły i z jękiem upadł na ziemię. Rozłączył się i schował telefon do kieszeni płaszcza. Nie chciał, żeby Czarnecki słyszał jego żałosne stękanie. Oparł się i poczuł, jak zalewa go niewyobrażalna fala wstydu. Nagle przygniótł go ogrom konsekwencji decyzji, które podjął tylko dlatego, aby ulżyć swoim skrajnie egoistycznym pobudkom. Co on w ogóle sobie myślał? Zawiódł jedynych dwoje przyjaciół, jakich miał. Julki nie zdołał ochronić, a inspektora okłamał, choć wcale nie musiał. Tym gorzej czuł się, rozmawiając z Czarneckim, który nawet się o tym nie zająknął. Był bezradny i kompletnie rozbity. Wyciągnął z kieszeni paczkę papierosów i zapalił jednego. Głęboko się zaciągnął i zamknął oczy. Zgasił latarkę. Marzył, aby zapaść się pod ziemię.

Nie miał pojęcia, że pomyślał o tym w najgorszym możliwym momencie.

* * *

– Wsiadaj, suko! – warknął Lis, próbując wepchnąć Zawadzką na miejsce pasażera. Policjantka obrzuciła go pogardliwym spojrzeniem.

– Pierdol się! – fuknęła i splunęła mu w twarz. Uderzył ją wierzchem dłoni, w której trzymał pistolet, a ona osunęła się na kolana.

– Nie będę powtarzał. Wsiadaj!

Lis chwycił ją za włosy i uniósł, po czym wepchnął do patrola i zamknął drzwi. Obiegł samochód i zanim usiadł za kierownicą, popatrzył na tonące w mroku wzgórze. Nie było widać żadnego śladu pościgu. Wsadził kluczyk do stacyjki i uruchomił silnik.

– Nie próbuj żadnych sztuczek – ostrzegł.

Wciąż była oszołomiona, choć jej konfrontacyjna czy wręcz wojownicza postawa dość mocno go zaskoczyła. Musiał przyznać, że miała jaja nie tylko w momencie, gdy to ona trzymała w ręku broń.

– I tak cię dopadną – jęknęła. – A Igor ci nie odpuści.

– Zamknij się!

Wycieraczki zebrały świeżo nawiany śnieg, a w radiu zabrzmiała jakaś najnowsza świąteczna piosenka młodej gwiazdy polskiej estrady. Nijak miała się do bieżącej sytuacji, ale szybko została zagłuszona przez pomruk wchodzącego na wysokie obroty silnika. Lis nie bawił się w półśrodki. Patrol mógł poradzić sobie w każdych warunkach, dlatego nie próbował cofać i po prostu maksymalnie skręcił kierownicę, aby zawrócić. Zahaczył kilka krzaków i małych drzewek, które z łatwością poddały się sile maszyny. Chwilę później ogromne koła lekko zabuksowały i złapawszy przyczepność, patrol wyrwał do przodu.

Lis zdawał się z trudem panować nad pojazdem. Samochód podskakiwał na nierównościach, a oni – jako że żadne nie zapięło pasów – razem z nim. Zawadzka kaszlała krwią i z trudem łapała oddech, ale kątem oka wciąż obserwowała swojego porywacza. Lis trzymał pistolet w lewej ręce. Nie spuszczała z niego oka.

– Nawet o tym nie myśl – syknął Lis, dostrzegając jej spojrzenie. – Dostaniesz kulkę, zanim zdążysz mrugnąć.

– Nie znasz drogi – próbowała go zdeprymować.

– Ty za to pewnie znasz. Gdzie wyjedziemy?

– Chyba śnisz.

– Gadaj gdzie, kurwo! – Lis wycelował w jej głowę. Pełen desperacji ton zdradzał, że nie blefuje i nie zawaha się pociągnąć za spust.

– Nie jestem stąd, człowieku. Nie mam zielonego pojęcia. – Zawadzka wcale nie kłamała. Słyszała coś o Jędrzychowie, ale w żadnym wypadku nie mogłaby powiedzieć, że jest tego pewna.

Lis zaklął i złapał kierownicę oburącz. Pistoletu jednak nie puścił. To nie był pewny chwyt. Samochód podskoczył na kolejnej nierówności. Wstrząs był na tyle silny, że wysadziło ich z siedzeń i prawie grzmotnęli głowami w dach pojazdu, a pistolet wymsknął się kierowcy z dłoni i zniknął gdzieś pod fotelem. Lis instynktownie przyhamował i zaczął się rozglądać. To był ten moment.

Zawadzka rzuciła się na niego niczym wściekły szerszeń. Przygniotła go swoim ciałem i naparła na kierownicę, kolanem dociskając nogę, którą trzymał na gazie. Silnik zawył wściekle i samochód gwałtownie przyspieszył. Patrola podbiło na jakimś pniaku, a ona zwinęła się w kłębek i zakryła głowę rękami. Chwila zwątpienia i trwogi, następnie huk, trzask, szyba sypiąca się w drobny mak i potężna siła miotająca ciałem jak szmacianą lalką. Samochód wyniosło na bocznej muldzie, wybiło w powietrze, w końcu z łoskotem zatrzymał się na sporej sośnie.

Walnęła w deskę rozdzielczą. Trzask pękających żeber nie pozostawiał złudzeń. To jednak uratowało jej życie, bo odbiła się i wylądowała na miejscu pasażera. Przez kilkanaście następnych sekund słyszała swój ciężki, chrapliwy oddech. Dzwoniło jej w uszach. Podniosła wzrok. Lis wciąż siedział w fotelu kierowcy z głową opartą o kierownicę. Po pokrowcu spływała gęsta krew, która kapała mu na spodnie. Był nieprzytomny.

Wyprostowała nogi. Z zadowoleniem przyjęła, że nie są połamane. Chwilę później przekonała się, że ręce też mocno nie ucierpiały. Gdy jednak chciała wyprostować tułów, poczuła silny ból w prawym boku. Zaklęła pod nosem i zagryzła zęby. Zadziałała instynktownie i odczepiła od paska swoją parę kajdanek. Z grymasem na twarzy zapięła Lisowi jedną obejmę na przegubie prawej dłoni, a drugą na kierownicy.

– To by było na tyle, gnoju – burknęła i zaczęła grzebać ręką pod fotelem kierowcy. Szybko zacisnęła palce na rękojeści swojego glocka, a chwilę później myślami już była przy przyjacielu.

Brudny został na wzgórzu sam, bez broni, a do tego poważnie ranny. Pomyślała, że wilki takiej okazji na pewno nie przepuszczą. Nie miała pojęcia, że czający się w mroku wróg już miał go na wyciągnięcie ręki.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 57

Adrenalina powoli zaczynała puszczać. Brudny przyzwyczaił się do bólu od najmłodszych lat i potrafił sobie z nim radzić, ale najbardziej niepokoił go fakt, że noga była w zasadzie bezużyteczna. Pomyślał, że raz jeszcze spróbuje rozewrzeć żelaza, ale już pierwsza, skrajnie bolesna próba sprawiła, że porzucił ten pomysł. Mógł tylko czekać, aż nadejdzie pomoc, i wierzyć, że Julka jakoś się z tego wykaraska. Znów wstyd, upokorzenie, hańba, pogarda dla samego siebie wylały się na niego niczym ropa z zainfekowanej rany. Poczuł nawet jej odrażającą woń.

Przesunął się, aby nieco inaczej ułożyć nogę i poprawić pozycję, ale wtedy jego łokieć osunął się w jakieś zagłębienie. Ukryta pod warstwą śniegu ziemia zdawała się miękka i jakby świeżo zbronowana. Przy takim mrozie było to co najmniej dziwne. Zmarszczył brwi, gdy do jego nozdrzy dotarła zatęchła woń zgnilizny. Rozejrzał się. Dopiero teraz zorientował się, że znajduje się dokładnie w tym samym wykrocie, przy którym został zaatakowany przez wilki. Ten smród…

To nie był wytwór jego wyobraźni.

Trwało to tylko kilka uderzeń serca. Najpierw poczuł jakiś ruch, potem łaskotanie na plecach, w końcu dwie potężne ręce wyrosły spod ziemi i owinęły się wokół jego szyi i korpusu. Ostre pazury wbiły się w odsłoniętą tkankę i potężna siła zaczęła go ciągnąć w dół. Zacharczał przeciągle, a papieros wypadł mu z ust. Chwycił owłosione ramiona napastnika, ale gdy pierwsze szarpnięcie sprawiło, że jego głowa znalazła się pod ziemią, panicznie rozstawił ramiona w poprzek otworu. Jego palce próbowały chwytać wystające korzenie, penetrowały drobne nierówności i orały zmrożoną ziemię, ale siła agresora była zbyt wielka. Grudy zimnej, czarnej gleby obsypywały mu twarz, wpadały do oczu, nosa i ust, a on z każdą kolejną sekundą niknął w norze coraz głębiej. Chciał walczyć, ale miał za mało miejsca i nie mógł wykonać prawie żadnego ruchu. Dodatkowo zahaczające o kolejne przeszkody wnyki, masakrowały mu mięśnie, ścięgna i kości, przez co miał wrażenie, że zaraz albo odetną nogę, albo zedrą tkankę razem z butem.

Ból był nie do zniesienia i Brudny wydarł się, ale jego chrypliwy krzyk uwiązł w ciasnym przekopie. Zdał sobie sprawę, że właśnie toczy walkę na śmierć i życie z mordercą. Zrozumiał też, że bez broni i faktycznej możliwości poruszania się jego szanse są nikłe, żeby nie powiedzieć żadne. Musiał zachować siły, więc poddał się woli brutalnej istoty, która ciężko dysząc, miarowo ściągała go niżej i niżej. Brudny niedorzecznie pomyślał, że poniesie zasłużoną karę.

W końcu zrobiło się nieco luźniej, ale podrażnione osypującą się ziemią oczy i egipskie ciemności nie pozwalały mu zobaczyć, gdzie jest. W jednej chwili wyostrzyły się pozostałe. Chrapliwe i na swój sposób przerażające odgłosy, jakie wydawał gospodarz tej nory, sprawiły, że Brudny poczuł lodowaty dreszcz. Potworny smród tylko spotęgował odczucie strachu. Mieszanina woni odchodów, spalenizny i gnijącego mięsa drażniła nozdrza i niemal gryzła w gardło.

Po kilku kolejnych szarpnięciach komisarz poczuł pod plecami twardy beton. Najwyraźniej jego bolesna podróż w głąb ziemi powoli dobiegała końca. Postanowił nie reagować. Przynajmniej na razie. Walka z tym krzepkim osobnikiem nie miała w obecnej sytuacji żadnego sensu, a pomoc przecież była w drodze.

Napastnik poluzował uścisk na szyi Brudnego, ale chwilę później komisarz poczuł na twarzy jego szorstkie, nadmiernie owłosione dłonie. W tak gęstym mroku nie był w stanie dostrzec nawet zarysu jego sylwetki, ale delikatny ruch zastałego powietrza niosącego odrażający fetor pozwolił mu wyczuć, że morderca jest tuż-tuż. Na usta spadło mu kilka kropel cuchnącej śliny, a oddech grzał policzek. Morderca znajdował się nie dalej niż kilka centymetrów od niego. Na myśl o obrażeniach, jakich doznały jego poprzednie ofiary, poczuł, że robi mu się niedobrze. Przypomniał sobie wizerunek przedstawiający portret pamięciowy, który pokazał mu Czarnecki. Wtedy mieli z tego co najwyżej niezły ubaw, ale teraz zdecydowanie nie było mu do śmiechu. Nagle uwierzył, że oblicze czające się w mroku niewiele różni się od tamtego rysunku. Ba! Jego prawdziwa natura jest dużo bardziej przerażająca od tej na kartce papieru.

Wtedy do niego dotarło. Morderca sprawdzał, czy jego ofiara wciąż jest przytomna. Myśl, że w tym mroku może czaić się jego twarz, zmroziła go. Zamknął oczy i mimowolnie głośno przełknął ślinę.

Reakcja oprawcy była błyskawiczna. Na skroni Brudnego wylądował potężny cios. Ból minął, a komisarz osunął się w jeszcze głębszy mrok.

* * *

Drobna postać, kulejąc i trzymając się za prawy bok, parła do przodu. Gęsty śnieg leniwie opadał na poszycie, konary i gałęzie okolicznych drzew. W świetle tańczącej w mroku latarki zdawał się robić to jeszcze wolniej niż w rzeczywistości.

Zawadzka właśnie skończyła rozmawiać z Czarneckim. Nie dbała o konsekwencje. W tej chwili zależało jej jedynie na bezpieczeństwie przyjaciela. Nie, nie przyjaciela. Igor był dla niej kimś więcej, i to od dobrych kilku lat. Dlatego zgodziła się na tę akcję, choć rozsądek podpowiadał jej coś przeciwnego. I nie zawahałaby się zrobić tego raz jeszcze, gdyby tego wymagała sytuacja. Kochała go, a gdy się kogoś kocha, nie ma rzeczy niemożliwych.

Poruszała się tak szybko, jak mogła. Nie ujechali więcej niż kilometr, może półtora, więc truchtem powinna wrócić na wzgórze za siedem, może osiem minut. Każdy ruch sprawiał jej ból, ale starała się go ignorować. Oprócz kilku złamanych żeber na szczęście tylko się poobijała. Z telefonem przy uchu pokonywała kolejne metry, a śnieg skrzypiał jej pod nogami. Słyszała swój chrapliwy oddech i bicie serca. Pluła krwią. Nie to jednak było najgorsze. Trzykrotna próba nawiązania połączenia z Brudnym nie przyniosła oczekiwanych rezultatów. To był bardzo zły znak, bo choć widziała, że w czasie dyskusji z Lisem komisarz wyrzucił telefon gdzieś w krzaki, to Czarnecki przed chwilą powiedział jej, że z nim rozmawiał. Igor musiał się do niego doczołgać, dlaczego więc nie odbierał połączeń od niej?

Myśl, że sfora wróciła, sprawiła, że serce podeszło jej do gardła. Poważnie ranny i prawdopodobnie bezbronny (wątpiła, aby zdołał odnaleźć także wyrzuconą broń) Igor nie miałby najmniejszych szans. Wilki rozszarpałyby go na strzępy. Zacisnęła zęby i jeszcze przyspieszyła. Ale czy miała jakąkolwiek szansę, żeby mu pomóc? Żeby zdążyć? W jej serce wlała się nadzieja, gdy uzmysłowiła sobie, że nie usłyszała żadnych krzyków ani odgłosów walki. Była pewna, że Igor tanio by skóry nie sprzedał, a echo tej batalii z pewnością niosłoby się po lesie kilometrami. Ale jeśli zaatakowały od razu, gdy ona jeszcze była w samochodzie?

Boże, spraw, aby to nie była prawda, pomyślała. I choć nigdy wcześniej o nic Boga nie prosiła, w akcie desperacji uczepiła się tylko tej jednej myśli.

Wtem dostrzegła na szczycie wzgórza światło latarki. Czyżby Bóg jej wysłuchał? Potężny zastrzyk adrenaliny sprawił, że wbiegła między drzewa i błyskawicznie zaczęła piąć się w górę wzniesienia. Przeskakiwała kolejne krzewy i powalone konary niczym kozica górska, nie zważając na ból ani zmęczenie. Na szczycie pojawiło się kolejne źródło światła, a potem jeszcze dwa. Chwilę później wszystkie padły jej na twarz.

– Stać! Policja! – krzyknął z góry jakiś mężczyzna. Wcześniej nawet o tym nie pomyślała, ale przecież strzały musiały zaalarmować stacjonujące w pobliżu chałupy patrole. To musieli być oni.

– Jestem policjantką! – zawołała, ale najwyraźniej nie przekonała swoich kolegów po fachu.

– Ręce do góry i ani kroku dalej!

Zawadzka zaklęła pod nosem, ale wolała nie kusić losu. Te krawężniki z pewnością były przerażone zaistniałą sytuacją i z dużą dozą prawdopodobieństwa pierwszy raz celowali do kogoś z pistoletu. Uniosła ręce, ale jedną natychmiast z jękiem opuściła. Ból żeber był zbyt silny.

– Ręce do góry! Ale już! – powtórzył mężczyzna. Jego niepewny, miękki głos zdradzał, że jego właściciel włożył mundur nie dalej niż kilkanaście miesięcy temu.

– Mam złamane żebra. Nie mogę! – warknęła poirytowana Zawadzka. – Jestem policjantką, a mój partner jest w niebezpieczeństwie.

– Na ziemię! – Ten głos należał do kobiety, która najwyraźniej postanowiła wziąć sprawy w swoje ręce. Też nie sprawiała wrażenia, jakby pół życia spędziła na ganianiu bandytów.

Zawadzka uklękła i pochyliła głowę. Zamknęła oczy, aby nie wybuchnąć. Pierdoleni idioci, pomyślała. Usłyszała, jak policjanci schodzą ze wzgórza. Jeden z nich poślizgnął się i na tyłku zjechał kilka metrów w dół. Stek przekleństw po tym incydencie zabrzmiał żałośnie.

– Nazywam się Julia Zawadzka i jestem policjantką – powiedziała możliwie spokojnie, gdy funkcjonariusze zbliżyli się na kilka metrów. – Mój partner Igor Brudny jest ranny i potrzebuje pomocy. To moja odznaka. – Zawadzka zaryzykowała i sięgnęła do kieszeni kurtki po policyjną blachę. – Mogę wstać?

– Tak – odparł mężczyzna. – Przepraszam. Zna pani procedury. Musieliśmy…

Zawadzka się podniosła.

– Nie świeć mi, kurwa, w oczy, człowieku – warknęła, nie mogąc dłużej utrzymać emocji na wodzy.

– Spokojnie. Gdzie pani partner? I co tu się stało?

– Gdzieś tutaj. Igooor! – zawołała, ale odpowiedziało jej tylko echo. – Igooooooor!

– To pani strzelała? – padło kolejne pytanie.

– Nie. Chcecie się na coś przydać, to jakiś kilometr stąd stoi jego nissan patrol, a za kierownicą siedzi zbieg.

– Jaki zbieg? Co tu się dzieje?

– Krzysztof Lis.

– Przecież on…

– Nie mam czasu na wyjaśnienia. Idę szukać Igora. – Zawadzka zamknęła dyskusję i zaczęła penetrować latarką najbliższe drzewa i zarośla. Czuła, jak w jej serce wkrada się coraz większy lęk. Igor nie odpowiadał, a przecież musiał słyszeć jej wołanie.

– Potrzebuje pani pomocy?

– Lepiej zajmijcie się Lisem. Albo sprowadźcie posiłki – rzuciła na odchodne. Była wściekła, że przez tych idiotów straciła tyle cennego czasu. Słyszała jeszcze, jak się naradzają, ale chwilę później ich głosy umilkły, a ona zniknęła w gęstwinie.

Skradając się pomiędzy drzewami, nie myślała o zagrożeniach. Pragnęła tylko jednego – odnaleźć przyjaciela. Żywego. Wyciągnęła telefon i z duszą na ramieniu ponownie wybrała jego numer. Brudny nie miał włączonego sygnału, ale w tej ciszy być może zdołałaby usłyszeć wibracje urządzenia. Albo dostrzec źródło światła z wyświetlacza. Nie było jej to dane.

Czarne myśli wlały się do jej umysłu wartkim strumieniem. Dlaczego nie odpowiada? Dlaczego nie ma po nim żadnego śladu? Ostatkami sił odrzuciła od siebie rozpraszające ją wątpliwości. Skupiła się.

Rozwidlona sosna, pomyślała. Szukamy rozwidlonej sosny. I, błagam Cię, Boże, niech Igor żyje.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 58

Bzzz, bzzz, bzzz…

Brudny ocknął się, gdy jego schowany w kieszeni płaszcza smartfon zaczął domagać się uwagi. Otworzył oczy, ale mrok był nieprzenikniony. Szybko zorientował się, gdzie jest i co się z nim stało. W nieświadomości musiał być nie dłużej niż kilka, może kilkanaście minut. Morderca jednak nie próżnował. Ręce komisarza były spętane za plecami, a sznur wpijał się w przeguby. Na skórze dłoni czuł spływające strużki ciepłej krwi.

Noga wciąż pulsowała, ale ból był znośny. Albo zdążył się do niego przyzwyczaić. Puls tuż nad kostką miarowo wybijał swój rytm i wiedział, że póki leży nieruchomo, da radę wytrzymać. Ale nie mógł po prostu czekać na śmierć. Przesunął nieznacznie tułów, starając się trzymać uszkodzoną kończynę nieruchomo.

Bzzz, bzzz, bzzz…

Smartfon nie przestawał bzyczeć mu w kieszeni. W tej ciszy odgłos zdawał się donośny. Najwyraźniej w pobliżu nie było nikogo. Poruszył się jeszcze trochę i poczuł, jak jakiś ostry przedmiot wbija mu się w lewy bok. Odruchowo poruszył nogami. Fala bólu wróciła, ale zacisnął zęby i jedynie cicho stęknął. Gdy się opanował, zdał sobie sprawę, że kiedy poruszył dolnymi kończynami, usłyszał znajomy brzęk. Szkło. To właśnie jeden taki fragment utkwił przed chwilą w jego ciele. Zdrową nogą zagarnął kilka kawałków, którymi usłane było podłoże. Wtem zamarł w bezruchu. Jednak nie był tu sam. Uniósł lekko głowę i gdy tylko odkleił ucho od zimnego betonu, namierzył jakieś dziwne dźwięki. Jakby szurania, kopania. Skupił się mocniej. Wtedy mrok przemówił.

– On nie słyszy. Poszedł zakopać wejście do nory. Może pan odebrać. – Szept dochodził z bliska i z pewnością nie należał do mordercy. Brudny odetchnął z ulgą, a chwilę później połączył fakty.

– Gracjan Bogusz?

– Tak. Proszę odebrać, bo on zaraz wróci. Nie mamy czasu. – Najwyraźniej dwie noce pod ziemią sprawiły, że spokorniał. Szept zdradzał wyczuwalny pośpiech i pierwotny lęk.

– Nie mogę. Mam związane ręce. Jesteś cały?

– Boję się. Szybko. Błagam.

– Spokojnie, chłopaku. Jestem policjantem, a posiłki są w drodze.

Brudny usłyszał, że chłopakowi zbiera się na płacz.

– Uspokój się – skarcił go. – Wiedzą o tym miejscu. I zaraz tu będą – dodał, choć wcale nie był tego taki pewny. Do tej pory gospodarz świetnie potrafił maskować wejście do swojego domu. Na myśl, że kilka dni wcześniej dał się zwieść jak dziecko, aż się w środku zagotował. Rozwiązanie było na wyciągnięcie ręki.

Komisarz, z trudem ignorując ból, wygiął się w łuk i sięgnął dłońmi zagarnięte nogą szkło. Udało się już za pierwszym razem. W palcach wyczuł rozbitą szyjkę butelki. Pomyślał o odnalezionym w piwnicy winie. Ułożył kawałek ostrzem w kierunku więzów i zaczął ciąć. Sznur był gruby i komisarz miał chwilę na zastanowienie. Zastałe, przesiąknięte fetorem zgnilizny powietrze kryło jeszcze jedną woń. Grzyba. A dokładnie drożdży. Stąd już niedaleka droga do oczywistego wniosku. Znajdował się w starej, zapomnianej winiarskiej piwnicy.

– Skończył. Idzie tu… – Drżący szept chłopaka sprawił, że Brudny zamarł w bezruchu. Nasłuchiwał.

Mężczyzna poruszał się prawie bezszelestnie. Albo widział w ciemności, albo znał każdy centymetr piwnicy. Obie możliwości wydawały się całkiem prawdopodobne. Dwadzieścia trzy lata w takich warunkach z pewnością pozwoliły mu się przystosować.

Bzzz, bzzz, bzzz…

Kurwa mać, pomyślał Brudny. Gospodarz wydał z siebie pomruk niezadowolenia i w mgnieniu oka znalazł się przy nim. Szorstka i włochata dłoń zaczęła brutalnie przeszukiwać jego płaszcz. Komisarz postanowił zaryzykować i dyskretnie ciął dalej. Morderca w końcu wydobył telefon. Sznur na przegubach puścił.

Czy to był ten moment? Zaostrzona szyjka butelki wciąż tkwiła w jego zaciśniętej dłoni, a gardło oprawcy znajdowało się w zasięgu. Ale głowa też… I właśnie wtedy wyświetlacz skąpał oblicze gospodarza w niebieskiej poświacie.

Brudny zamarł i nie poruszył się ani o centymetr, a jego telefon chwilę później zamienił się w kupę bezużytecznego złomu.

* * *

Igor mnie odbił? Nie, to niemożliwe. Nie w takiej sytuacji. Zawadzka wybrała numer jeszcze raz.

„Abonent jest tymczasowo niedostępny”.

Lęk o zdrowie i życie przyjaciela wypełnił każdą komórkę jej ciała. Czuła się bezradna i wściekła zarazem. W nerwach omal nie roztrzaskała telefonu o najbliższy pniak. Wtedy snop światła mignął na znajomym kształcie. Cofnęła wiązkę i omiotła drzewo na wprost. Rozwidlona sosna była na tyle charakterystyczna, że nie można jej było pomylić z żadną inną. Julia skierowała latarkę w stronę ziemi. W śniegu widać było masę śladów, w tym kilka rdzawo połyskujących kropel krwi. Jej krwi. Doskoczyła do drzewa, ale w miejscu, gdzie ostatni raz widziała przyjaciela, leżało jedynie zbryzgane posoką truchło wilka. Rozejrzała się niepewnie. Widok drapieżnika znów poruszył jej głęboko skrywane lęki. Zaklęła pod nosem. Była zła, że nie jest w stanie opanować emocji. Odetchnęła głęboko i wzięła się w garść. Wzbierający strach wyparły obawy o życie Igora.

– Ogarnij się, kobieto – mruknęła, dodając sobie animuszu. – Skoro wyłączył telefon, to wciąż żyje.

Spenetrowała światłem latarki podłoże w poszukiwaniu śladów. Były wyraźne i znaczyła je nieregularna krwawa smuga. Ruszyła ich tropem. W tle słyszała policyjne syreny. Nadciągały posiłki.

Nie było mowy, aby czekała, aż tu dotrą. Większość radiowozów w takich warunkach nie podjechałaby pod samą chałupę i po drodze z pewnością utknęłaby w śniegu. Do tego droga wiodła w górę gęsto porośniętego młodnikiem wzniesienia. Zanim się tu wespną, minie przynajmniej dziesięć minut. O dziesięć za dużo, pomyślała. Miała złe przeczucie. Gdyby wszystko było w porządku, Igor na pewno dałby jakiś znak. Tymczasem nie dość, że milczał, to jeszcze wyłączył telefon.

Stawiała kolejne kroki, słysząc jedynie swój oddech i skrzypienie śniegu pod butami. W jednej dłoni trzymała pistolet, w drugiej, w linii strzału, latarkę. Poruszała się tak cicho, jak tylko mogła. Smuga połyskującej w jasnym świetle krwi wyraźnie znaczyła drogę. Ominęła powalone drzewo i zajrzała do wnętrza otworu powstałego po wyrwanym pniu. Pokryty szkarłatem śnieg wyglądał na mocno wzruszony i był przemieszany z czarną ziemią. Tu ślad się urywał. Zsunęła się ostrożnie do środka i niepewnie się rozejrzała. Jej wzrok przykuł niedopałek papierosa. Chwyciła go w palce i uniosła do oczu. Marka nie pozostawiała złudzeń. Należał do Brudnego.

Wtedy poczuła tę nieprzyjemną woń. Zatęchłe, zalatujące zgnilizną powietrze sączyło się gdzieś spod jej stóp. Wsadziła lufę pistoletu w nienaturalnie wzruszoną ziemię i rozgrzebała ją nieco. Odłożyła latarkę i pomogła sobie drugą ręką. Z łatwością wsadziła ją aż po łokieć i ku swojemu zdumieniu przebiła się na drugą stronę. Instynktownie wycofała ją, a obrzydliwy fetor w jednej chwili stał się dużo bardziej intensywny.

Nora, pomyślała. Wejście, którego szukali. To tu ukrywa się morderca.

Głośno przełknęła ślinę. Nie lubiła ciasnych pomieszczeń i myśl, że będzie musiała wślizgnąć się do wąskiego przekopu, sprawiła, że serce podeszło jej do gardła. Policyjne syreny były już doskonale słyszalne. Czarnecki i Kostyra pewnie wysiedli z samochodów i biegną z pomocą. Ile im to zajmie?

Nie może czekać. Brudny jest ranny, bez broni i najpewniej ma paskudne towarzystwo. Jej przyjaciel nie zostanie zarżnięty jak świnia z rąk tego zwyrodnialca. Nie pozwoli na to.

Chwilę później rozgrzebała ziemię i wsunęła głowę do nory. Powitał ją chłodny, cuchnący, nieprzenikniony mrok.

* * *

Znów ogarnęła go ciemność.

Brudny nie należał do strachliwych mężczyzn. W życiu widział, przeżył i wycierpiał wiele. Zawsze jednak potrafił stawić czoło zagrożeniu, bez względu na to, z kim przychodziło mu się zmierzyć. Ale to, co ujrzał w blasku wyświetlacza, zmroziło go do szpiku kości. Nigdy nie bał się tak jak w tej chwili. Nawet ta okropna, przeraźliwie krzycząca zamazana twarz, która prześladowała go w sierocińcu, nie wzbudzała w nim takiego przerażenia. To doznanie było niewyobrażalnie intensywne. Czysty, nieskażony strach przed bestią. Pierwotny lęk.

Zamknął oczy w obawie, że znów ujrzy oblicze oprawcy. Nie chciał tego. Był w szoku i nawet gdyby miał teraz pod ręką swojego walthera, pewnie zabrakłoby mu odwagi, żeby pociągnąć za spust. Wstrzymał oddech i zacisnął zęby. Rozważania na ten temat były absurdalne, bo dysponował jedynie zaostrzoną szyjką od butelki. W starciu z tym czymś równie dobrze mógłby ściskać w dłoni packę na muchy.

Morderca przykucnął i przez chwilę dyszał nad jego uchem. Brudny udawał, że wciąż jest nieprzytomny. Trwało to kilka, może kilkanaście uderzeń serca, po czym gospodarz, mrucząc coś pod nosem, niemal bezszelestnie się oddalił.

Stężenie adrenaliny w organizmie Brudnego stało się tak wysokie, że praktycznie przestał odczuwać dolegliwości związane z poharataną nogą. Całe jego ciało pulsowało jakimś dziwnym ciepłem, a mięśnie od dłuższego czasu zdawały się napięte do granic możliwości. W norze znów zrobiło się cicho i całkiem czarno. Wtedy usłyszał ten dźwięk. Dochodził z mroku. Szuranie, drążenie, kopanie? A w tle dźwięk policyjnych syren.

– Igor? – Wołanie Julki sprawiło, że niemal podskoczył z wrażenia. Miała zmęczony i chrapliwy głos. Jakim cudem zdołała wyswobodzić się z rąk Lisa? – Odezwij się, jeśli tam jesteś!

Analityczny umysł Brudnego zwykle dobrze radził sobie w sytuacjach stresowych, a decyzje komisarz podejmował błyskawiczne i zazwyczaj najlepsze z możliwych. Teraz było jednak inaczej.

– Igor? Daj jakiś znak!

Na przeciwległej ścianie dostrzegł w ciasnym tunelu ostre światło latarki. Snop tańczył na łączeniu betonowej podłogi i ceglanego muru kilka metrów od niego. Zrozumiał, że Julka schodzi. Czołgała się w przekopie średnicy nie większej niż pół metra, chociaż na co dzień nie wsiadała do wind i do mieszkania wchodziła po schodach. Zawsze imponowała mu jej odwaga. Nie powstrzymała jej klaustrofobia, z którą walczyła od lat, ani fakt, że wchodziła do nory kanibala. A on? Poczuł wzbierającą wściekłość. Nie mógł drugi raz narazić jej na niebezpieczeństwo. Nie miał do tego prawa.

– Nie scho…

Jego głos uwiązł pod szorstkim jak tarka łapskiem mordercy. Szponiaste palce zacisnęły się na jego szczęce z taką siłą, jakby chciały ją zmiażdżyć. Nie było czasu, aby zastanawiać się, jakim cudem zdołał zakraść się do niego tak bezszelestnie, zwłaszcza że druga ręka wylądowała na gardle, odcinając Brudnemu dostęp tlenu. Do jego umysłu wkradła się panika. Musiał ją jakoś ostrzec. Za wszelką cenę.

Wiedział, że to długo nie potrwa i jeśli nie zareaguje teraz, to pozbawiony tlenu mózg wyłączy się, a on zemdleje. Brudny zacisnął palce na szyjce od butelki. Pozycja, w jakiej znajdował się morderca, pozwalała mu zranić go co najwyżej w plecy. Może w bok. Nie zrobi mu wielkiej krzywdy, ale może sprawi, że będzie próbował się bronić. Wtedy krzyknie. I ostrzeże Julkę.

Zebrał w sobie wszystkie siły. Kątem oka dostrzegł, że przyjaciółka już prawie wypełzła z otworu. Uniósł lewą rękę i wbił ostrze w okolice lędźwi oprawcy. Chwilę później stracił przytomność.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 59

Inspektor Czarnecki obserwował, jak cztery drony z charakterystycznym wizgiem wzbiły się w powietrze i oświetliły wzgórze. Światła ich reflektorów tańczyły po iglastych koronach, niczym szperacze na murach więziennych. W ich blasku widać było, jak pomiędzy drzewami przemykali antyterroryści z grupy uderzeniowej, strząsając śnieg z gałęzi. Nie było sensu, aby pchał się pierwszy. Tylko by ich spowolnił. I tak już ledwo dyszał.

Wcześniej wydał kolejne rozkazy. Dwóch ludzi Kostyry zabezpieczyło chałupę, dziesięciu teren wokół wzgórza, a kolejnych ośmiu ruszyło na szczyt. Zimny koordynował akcję obławy na Lisa. We współpracy z Warszawskim zabezpieczali kolejne wjazdy do lasu.

– Jest tam czterech naszych. Uważajcie, do kogo celujecie – ostrzegł profilaktycznie Kostyrę. Dowódca był znany z tego, że w czasie akcji nie bawił się w ceregiele i jeśli trzeba było grać ostro, to nie hamował swoich ludzi.

– Skupimy się na tym gówniarzu, szefie. Żywy czy martwy? – Puścił do niego oko.

– Po prostu rób swoje.

Przez kilkadziesiąt metrów próbował dotrzymać im tempa, ale to z oczywistych względów okazało się niemożliwe. Robił się na to za stary i doskonale zdawał sobie z tego sprawę. Postanowił nie pajacować. Kostyra był doświadczonym i sprawdzonym człowiekiem. Czarnecki miał pewność, że nie da się zaskoczyć i poradzi sobie w każdej sytuacji. On sam mógł koordynować akcję z dołu. Wystarczyło tylko ponownie połączyć się z Brudnym, który czekał gdzieś na szczycie. Komisarz musiał słyszeć, że przyjechali, ale od tej pory inspektor wolał nie tracić z nim kontaktu. Wybrał jego numer. Nie doczekał się odpowiedzi i nawet specjalnie go to nie zdziwiło. Po raz pierwszy od lat stracił cierpliwość. Nie zamierzał zastanawiać się, czy Igor wyłączył telefon czy po prostu padła mu bateria. To nie był moment na takie rozterki. Na rozliczenia przyjdzie czas, gdy to wszystko się skończy.

Kiedy złapał oddech, postanowił ruszyć śladami ludzi Kostyry. Szybko okazało się, że wzgórze – choć za dnia wyglądało na stosunkowo łatwo dostępne – jest śliskie i nie tylko bardziej strome niż w rzeczywistości, ale też gęsto upstrzone niewielkimi świerkami, a jakby tego było mało, to także powalonymi drzewami, pniakami i wszelkiej maści konarami. Inspektor pomagał sobie rękami, ale i tak tempo, jakie sobie narzucił, wcale go nie satysfakcjonowało. Pierwsi antyterroryści dotarli już na górę. Słyszał komendy wydawane przez ich dowódcę.

Znów dostał zadyszki i pomyślał, że spróbuje nawiązać kontakt z Zawadzką. Ona – choć też go mocno rozczarowała – sprawiała wrażenie bardziej przewidywalnej. Przykucnął przy powalonym drzewie i wyciągnął telefon. Wybrał numer. Nie wiedział, że tym samym naraził ją na wielkie niebezpieczeństwo.

* * *

– Kurwa mać! – syknęła przez zęby.

Ostatnie, czego jej było trzeba, to głośny sygnał telefonu. W ciasnym przekopie Zawadzka ledwo mogła się poruszać, a co dopiero odebrać połączenie. Irytujący dźwięk nie przestawał sączyć się z kieszeni dżinsów, a jedynie się wzmagał. To kompletnie wytrąciło ją z równowagi. Usłyszała jakieś odgłosy z wnętrza piwnicy. Charczenie, rzężenie, brzęk tłuczonego szkła. A telefon uparcie dzwonił i w ciasnej norze dźwięk ten zdawał się głośniejszy niż kiedykolwiek wcześniej. Marzyła już tylko o tym, aby w końcu wygrzebać się z tunelu i wyłączyć ten pierdolony dzwonek.

Spanikowała i straciła czujność.

Gdy w końcu wypełzła na betonową podłogę, brutalna siła przygniotła ją do ziemi. Pistolet wypadł jej z dłoni i zniknął w mroku, ale jakimś cudem w drugiej zdołała utrzymać latarkę. Morderca chwycił ją za włosy i szarpnął w górę. Usłyszała, jak skóra trzeszczy na czaszce. Krzyknęła, ale echo uwięzło w mroku. Przez moment próbowała się szarpać, ale silne uderzenie częściowo ją ogłuszyło. Chwilę potem napastnik rzucił nią o ścianę jak workiem ziemniaków. Półprzytomna osunęła się na zimny beton.

Czuła, jak zimna i szorstka ręka wślizguje się jej pod kurtkę. Dotknęła piersi, brzucha, w końcu dorwała się do kieszeni dżinsów. Chwilę później sygnał ustał.

Ocknęła się, gdy poczuła gorący i cuchnący oddech na twarzy. Latarka wciąż znajdowała się w jej lewej dłoni i choć wiązka światła była skierowana gdzieś na przeciwległą ścianę piwnicy, w blasku mogła dostrzec wyraźny zarys kucającego przy niej mężczyzny.

Świdrował ją wzrokiem.

W źrenicach odbijały się dwa lśniące punkty święcącej latarki. Zawadzka wpatrywała się w nie spod przymkniętych powiek jak zahipnotyzowana. Wciąż była oszołomiona, ale z każdą kolejną sekundą, każdym kolejnym cuchnącym oddechem, który owiewał jej twarz, świadomość wracała. W końcu szerzej otworzyła oczy i włosy stanęły jej dęba. To nie mogła być prawda.

Jeszcze nigdy nie była tak przerażona, ale instynktownie uniosła latarkę. Jej ręka drżała, mimo to przesuwała ją powoli, w masochistycznym upodobaniu obnażając szokującą prawdę centymetr po centymetrze. Nigdy nie hołdowała powiedzeniu, że ciekawość to pierwszy stopień do piekła, ale gdy w końcu wiązka światła skąpała oblicze oprawcy w ostrym blasku, pomyślała, że właśnie powitał ją sam diabeł.

Mężczyzna nie miał żadnego ubrania, choć z pewnością nie nazwałaby go nagim. Ciało i – o zgrozo! – twarz w całości były pokryte włosami, które częściowo mokre od śniegu i upaćkane ziemią przypominały umorusaną wilczą sierść. W stosunkowo szczupłej postaci w oczy rzucała się nienaturalnie duża głowa. Szeroki nos porośnięty był najgęściej, a nabrzmiałe wargi kryły przerośnięte dziąsła, z których wystawał szereg pokrzywionych zębów. Gdy przełknęła nerwowo ślinę, rozciągnęły się w jakimś wynaturzonym, perwersyjnym uśmiechu, czemu towarzyszył gardłowy dźwięk. Spękane wargi rozwarły się. Posklejane kudły wokół nich miały rdzawy odcień. Wiedziała, skąd ten kolor. To była zaschnięta krew jego ofiar. Mężczyzna przechylił nieznacznie głowę. Wciąż świdrował ją wzrokiem i Zawadzkiej przyszło na myśl, że patrzy na nią jak na kawał mięsa. Nic więcej. Następny posiłek. Odwróciła głowę i przylgnęła prawym policzkiem do zimnej ściany. Pragnęła, aby jakieś niewidzialne ręce przebiły się przez ceglany mur i zabrały ją jak najdalej od tej kreatury. Ale on wciąż patrzył. W skrytych pod opadającymi strąkami oczach kryła się pewna ciekawość, ale i nieokreślona żądza. Czarne źrenice przywodziły na myśl obietnicę bólu i cierpienia.

Gdy rachityczne palce objęły jej podbródek i powoli zaczęły obracać z powrotem jej głowę, pomyślała, że zaraz umrze. Upuściła latarkę, która poturlała się kilka metrów dalej. Nie była w stanie spojrzeć śmierci w oczy. Nie potrafiła też przyjąć jej w ciszy.

* * *

Paniczny wrzask sprawił, że Brudny ocknął się z letargu. Przez kilka kolejnych sekund dochodził do siebie, ale jeden nieskoordynowany ruch nogi zakleszczonej w potrzasku sprawił, że błyskawicznie wrócił do rzeczywistości. Syknął z bólu i otworzył oczy. Zaraz musiał je zmrużyć, bo oślepiło go światło. Echo krótkiego krzyku wciąż dzwoniło mu w uszach. Znał ten głos.

Latarka. Julka. Morderca.

Znów poczuł uderzenie adrenaliny. Przyjaciółka musiała wpaść w jego łapy. Jej histeryczny wrzask i leżąca na podłodze latarka były tego ewidentnymi dowodami. Znalazła się w niebezpieczeństwie przez niego. Ta myśl sprawiła, że zacisnął zęby i przesunął się kilkadziesiąt centymetrów, aby zejść z linii światła, które zupełnie go oślepiało. Wtedy ją usłyszał. Próbowała krzyczeć, ale gardłowe jęki nie mogły przyciągnąć żadnej pomocy. Towarzyszyły im odgłosy szurania i łoskot uderzeń. Dochodziły niemal dokładnie z naprzeciwka. Julka walczyła o życie.

Brudny nie miał wiele czasu. Rozejrzał się. Rozlany po podłodze blask z latarki dawał nadzieję na znalezienie choćby butelki czy kawałka cegły. Czegoś, czym w desperackim akcie mógłby chociaż rzucić w przeciwnika, odwrócić jego uwagę, kupić im czas. Ludzie Czarneckiego musieli już krążyć w okolicy i można było zakładać, że wkrótce odnajdą wejście do nory. Niestety, prócz paru kilkucentymetrowych fragmentów szkła i niewiele większego kawałka drewna nie dostrzegł nic, co mogłoby choćby dać jakąkolwiek nadzieję na nawiązanie walki.

– Proszę pana – rozległ się szept w pobliżu. Brudny wygiął głowę i kilka metrów dalej, w skąpej łunie światła dostrzegł zarys leżącego w pozycji embrionalnej chłopaka. Ręce miał spętane za plecami, podobnie jak on wcześniej. – Tutaj. Proszę spojrzeć. Koło nogi.

Komisarz zmrużył oczy. W półmroku dało się dostrzec znajomy kształt. Poczuł gwałtowne uderzenie gorąca. Tuż obok stopy Gracjana Bogusza leżał glock Julki.

– Kopnij go do mnie – rozkazał przez zęby, hamując się, aby nie wydać głośniejszego dźwięku.

Odgłosy walki jeszcze się wzmogły. Julka charczała i rzęziła, ale nie dawała za wygraną. Morderca dwukrotnie jęknął z bólu. Cokolwiek tam się działo, ta odważna kobieta nie miała zamiaru oddawać pola i będzie bić się do ostatniej kropli krwi. Wtedy chłopak kopnął pistolet, który okręciwszy się na ziemi kilka razy, wylądował w zasięgu komisarza. Prawie…

Brudny wyciągnął się jak struna, ale zabrakło trzydziestu, może czterdziestu centymetrów. Długość przedramienia. Zaklął w myślach, ale nie namyślając się długo, uniósł się na łokciu i ignorując ból, skrócił brakujący dystans. Żelazny potrzask zachrobotał po betonie. Brudny chwycił pistolet i odbezpieczył.

– Zostaw ją! – warknął, celując w mrok. Światło latarki wciąż go częściowo oślepiało i widział jedynie ledwo widoczny zarys obu szamoczących się przy ścianie postaci.

Cień błyskawicznie odwrócił głowę. Brudny nie widział jego twarzy, ale nie musiał. Ten jeden drobny ruch emanował wręcz namacalnym gniewem.

– Zostaw ją, a przeżyjesz. Wiem, kim jesteś i co ci zrobili. Znam też twoją matkę. Leży teraz w szpitalu i walczy o życie. – Brudny wyrzucał kolejne słowa niczym serie z karabinu maszynowego. Naprawdę nie chciał zabijać tego dzieciaka. Skrzywdzonego przez życie dużo bardziej niż ktokolwiek inny. Zmaltretowanego i zwichniętego psychicznie przez starą wiedźmę, która w końcu znalazła uosobienie swojego diabła.

– Nic nie wiesz – z mroku dobiegło przeciągłe, chrapliwe mruknięcie.

Rozumiał. Brudny przyjął to z zadowoleniem, bo to wcale nie było takie pewne. Chłopak od urodzenia więziony w zatęchłej, zapomnianej piwnicy, przez dwadzieścia trzy lata mający kontakt w zasadzie tylko z matką i od czasu do czasu ze znienawidzoną Gwidoną, mógł być mocno opóźniony. Genetyczna choroba – albo zbiór chorób – która trawiła jego ciało i umysł, mogła tylko utrudnić mu przyswojenie podstawowych form komunikacji.

– Zuzanna była moją przyjaciółką z sierocińca. Wiem, że matka na ciebie czeka. Nie rób głupstw i poddaj się.

– Mama… – Dyszenie stało się jeszcze bardziej gardłowe.

– Twoja matka nie chciałaby tego. Nie chce, żebyś umierał – rzekł Brudny niemal ojcowskim tonem. Jego ręce drżały.

– Mama? – powtórzył gniewnie mężczyzna.

– Odejdź od tej kobiety i połóż się na ziemi.

Morderca puścił Zawadzką, po czym wycofał się i na czworakach ruszył w kierunku Brudnego. Sunął jak zwierzę. Niemal bezszelestnie, jakby na stopach i dłoniach miał kocie poduszki. W końcu zrównał się z leżącą na betonowej podłodze latarką, a snop światła rzucił na ceglany mur jego upiorny cień.

– Zabij go, Igor – syknęła przez zęby Zawadzka. – To bestia, nie człowiek.

– Połóż się twarzą do ziemi. – Brudny ją zignorował. – Zaraz pojawi się tu setka policjantów. Tylko tak możesz wyjść z tego żywy.

Jakby na potwierdzenie z wejścia do nory zaczęły sączyć się przytłumione głosy, a w przekopie rozbłysły tańczące wiązki światła z kolejnych latarek. Kanibal mruknął podejrzliwie i zrobił krok w kierunku Brudnego. Sprężył się niczym drapieżnik przygotowujący się do ataku.

– Zastrzel go. – Zawadzka nie odpuszczała.

– To nie twoja wina, że taki jesteś. Lekarze zajmą się tobą, tak jak twoją matką. Pomogą ci. Połóż się twarzą do ziemi. – Brudny się nie poddawał, ale o kilka milimetrów przesunął palec na spuście. Morderca przysunął się jeszcze o metr. Jeszcze jeden i będzie miał w zasięgu jego ranną nogę.

– Zabij go, kurwa mać! – ryknęła Zawadzka.

– Niech pan go zastrzeli… – Szept Bogusza zdradzał skrajne przerażenie.

– Nie rób tego, chłopcze. Nie zmuszaj mnie, żebym…

Nie dokończył, gdy przyczajony kanibal błyskawicznie zaatakował. Przez ułamek sekundy ujrzał jego lśniące źrenice i grymas na twarzy, którego już do końca życia miał nie zapomnieć. Wyrażał tysiąc uczuć: gniew, smutek, strach, żal, gorycz. Kiedy piwnicę rozdarł huk wystrzałów, a pierwsza kula wbijała się w pierś bestii, Brudny odniósł wrażenie, że dostrzegł jeszcze ulgę. Tak jakby ten psychopatyczny morderca i kanibal tego właśnie pragnął. Odejść na własnych warunkach z piekła, jakim było dla niego życie. Jakby z pełną premedytacją wybrał śmierć.

Wszystko trwało zaledwie mgnienie oka, ale Brudnemu przed oczami stanęło całe życie. Ponury sierociniec, Gwidona, Zuzanna Kuleja, Krzysztof Kwiczoł, srogie kary w klasztornych lochach, nawiedzające go koszmary, krzyki wychowanek rodzących bękartów księży. Jego życie zatoczyło koło. Tu, w tym lesie, w tej piwnicy, raz na zawsze zamknął ten ponury rozdział.

Obie kule trafiły w serce i na Brudnego siłą rozpędu runęły już tylko drgające konwulsyjnie zwłoki. Jeszcze przez kilka sekund widział w oczach mordercy gasnący płomień. Była w tym jakaś absolutna ostateczność, jakiej nie doświadczył nigdy w życiu. Oto morderca i kanibal umarł na rękach człowieka, który jako jedyny szanował jego matkę i który, gdyby znał jej ponury los, na pewno nie dopuściłby do ich cierpienia. W pewnym sensie ten chory i naznaczony potworną chorobą chłopak był mu jedną z najbliższych osób. Brudny był przecież przy jego narodzinach, gdyż odbywał pokutę w jednej z cel w czasie, gdy on przychodził na świat. Teraz nie tylko był przy nim w godzinę jego śmierci, ale sam mu to życie odebrał.

Brudny zamknął oczy. Wyobraził sobie, że ten młody człowiek uwierzył w jego słowa. I właśnie dlatego dokonał takiego wyboru.

Ocknął się, gdy usłyszał głos Julki.

– Igor? Jesteś przytomny? – nawoływała, pokasłując. W tle słyszał już znajome głosy ludzi Czarneckiego.

– Tak. Nic mi nie jest – odburknął, choć było to dalekie od prawdy. Odchylił głowę i zaczął łapczywie chwytać powietrze. Tymczasem Zawadzka pozbierała się i zbliżyła się do przyjaciela.

– Nie strasz mnie więcej, głupku… – Kąciki jej ust uniosły się w zmęczonym uśmiechu.

– Nie obiecuję – odparł.

– Jak noga? – Julka rzuciła spojrzenie na głęboko werżnięte w ciało żelazo.

– No, tu chyba gorzej. Ale chyba się wyliżę, nie?

Zawadzka znów się uśmiechnęła i pokiwała głową. Wreszcie pojawiło się ośmiu antyterrorystów, którzy po krótkiej wymianie zdań zajęli się przetrząsaniem piwnicy. Dwóch skupiło się na pierwszej pomocy Brudnemu.

– Julka? – zagaił Brudny, gdy mężczyźni próbowali unieruchomić jego nogę.

– Co?

– Jak uwolniłaś się od Kwiczoła?

– Właśnie… – mruknęła z satysfakcją w głosie. – Ciekawe, co u niego…

* * *

Ocknął się.

Czuł chłód. Miał wrażenie, że głowa zaraz mu eksploduje. Z trudem oderwał ją od kierownicy. Jęknął z bólu. Krew już częściowo przymarzła. Podobnie jak ta na powiekach. Przez kilka następnych sekund próbował dojść do siebie. Wracały kolejne obrazy. Niczym migawki w starym, niemym filmie z początku lat dwudziestych.

Cela, Brudny, patrol. Wzgórze, wilki, wnyki. Strzały i szalona jazda. I ta nieprzewidywalna wariatka. Drzewo. Wypadek.

Nie mógł rozewrzeć sklejonych przymarzniętą krwią powiek. Sięgnął dłońmi do oczu. Wtedy poczuł szarpnięcie i znajomy brzęk. Ucisk na przegubie. Pociągnął mocniej, nerwowo i w pośpiechu przecierając twarz. W jego umysł wkradła się panika. Gdy w końcu zdał sobie sprawę z własnego położenia, zaczął szarpać przykutą do kierownicy ręką jak opętany. Klął przy tym, na czym świat stoi, wyzywając Brudnego i Zawadzką od najgorszych. Tylko to mu pozostało. Chyba że…

W pewnym momencie w jego serce wlała się odrobina nadziei. Schylił się i wolną dłonią zaczął macać okolice fotela w poszukiwaniu wypuszczonej podczas wypadku broni. Pamiętał, że trzymał ją w lewej ręce, więc musiała gdzieś tu być. Palce histerycznie łapały się wszystkiego, w nadziei że może natrafią na ten kawałek upragnionego metalu.

Wtedy usłyszał stłumiony łoskot. Nie był dziełem człowieka. Co gorsza, niósł się z bardzo, bardzo bliska.

Poczuł ukłucie lęku. Nie był sam.

Krzysztof Lis głośno przełknął ślinę i uniósł głowę. Opadła i częściowo skruszona przednia szyba nie dawała mu już żadnej ochrony przed niespodziewanym gościem. A raczej gośćmi, bo na maskę samochodu właśnie wskoczyły dwa kolejne osobniki. Wilki wpatrywały się w niego, kładąc uszy i odsłaniając kły. Warczały i kłapały zębami.

Gdy kątem oka dostrzegł w lusterku wstecznym jakiś niewyraźny ruch, jeszcze zamarzył o cudzie. Tańczące w mroku światła latarek były jednak daleko. Za daleko. Chwilę później drapieżniki rzuciły się na ofiarę.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

ROZDZIAŁ 60

Brudny ostrożnie oparł kule o szafkę nocną i położył się obok Oksany. Nie chciał jej budzić, bo podejrzewał, że może próbować nieco umilić mu zasypianie, a na to w ogóle nie miał ochoty. To znaczy może i miał, ale okoliczności nie sprzyjały. Po pierwsze, nocowali u brata, po drugie, gościli na wieczorze wigilijnym, a po trzecie, właśnie skończył piątą szklankę whisky i z pewnością ich igraszki nie zakończyłyby się szybko. Gdy tylko nakrył się kołdrą, kobieta odwróciła się i delikatnie pocałowała go w kark.

– Kocham cię, Igor – szepnęła i tak jak się spodziewał, jej dłoń wylądowała na jego przyrodzeniu. Miała czarodziejskie ręce i zanim się obejrzał, był już w pełnej gotowości. – Możemy to zrobić po cichu, kochanie – zaproponowała, całując go w kark.

Brudny przez krótki czas pozwalał się pieścić, ale po chwili położył swoją doń na jej i delikatnie ją odsunął.

– Nie dziś, Oka – odparł.

– Chcesz, to mogę go possać. Nie będziesz musiał nic robić.

– Oka, proszę cię…

Oksana posłusznie zabrała rękę i raz jeszcze pocałowała go w kark, po czym objęła Igora i nic więcej nie dodała. Była cudowną kobietą i jeszcze lepszą kochanką, ale jej naiwność, pewna lekkoduszność, a nawet niedojrzałość powoli zaczynały go irytować. W łóżku działała na niego jak żadna inna, ale nie mógł opędzić się od wątpliwości, przez co dręczyły go wyrzuty sumienia. Podobnie jak z powodu Zawadzkiej i Czarneckiego. Julka znów przyszła mu na ratunek. I znów dzięki niej zdołał oszukać śmierć. Przełamując największe lęki i wciskając się do najbardziej klaustrofobicznej nory, jaką można sobie wyobrazić, po raz kolejny udowodniła mu, że jest najwierniejszą przyjaciółką, może nawet najważniejszą osobą w jego życiu. Gdzie była w tej chwili? Jak zwykle usunęła się w cień, zdając sobie sprawę, że nie ma dla niej miejsca u jego boku. Mówiła, że może w końcu czas odwiedzić stare śmieci i spędzić trochę czasu z rodzicami, ale wątpił, żeby to była prawda. Kto chciałby wracać do domu, z którym kojarzy się tyle nieprzyjemnych i bolesnych wspomnień. To właśnie tam, jako kilkuletnia dziewczynka, nabawiła się klaustrofobii, gdy ojciec pijak zamykał ją w ciemnej komórce na całe noce, aby móc w spokoju robić kolejne popijawy i prać matkę. Dziś do niej dzwonił, ale nie odbierała. To tylko wzmocniło poczucie winy.

Zacisnął powieki i przygryzł usta. Przypomniał sobie, gdy przyszła do jego sali z kołnierzem ortopedycznym na szyi.

– Jak noga? – zapytała ze szczerym współczuciem.

– Będę żył – odparł, choć powrót do pełnej rekonwalescencji mógł trochę potrwać. Lekarze musieli sporo się napocić, aby nastawić pęknięte kości i przede wszystkim z powrotem pozszywać pozrywane mięśnie i ścięgna. Wtedy prawie nie czuł palców u stopy.

– To dobrze… Panie pielęgniarki o ciebie dbają? – W jej oczach pojawił się szelmowski błysk.

– Większość jest w porządku, choć… ech…

– Co „ech”?

– Mam tu taką jedną ulubienicę. – Brudny poprawił pozycję w łóżku. – Trochę się zdziwiła, jak mnie zobaczyła. Powiedzmy, że nie nadajemy na tych samych falach.

– Tylko wskaż mi, która to, a będzie miała do czynienia ze mną. – Zawadzka udała, że strzela z palca i zdmuchnęła dym z wyimaginowanej lufy.

Brudny pokrótce opowiedział jej historię o opryskliwej pielęgniarce, która jakiś czas temu zabroniła mu wejść do sali, gdzie leżała Zuzanna Kuleja. Trochę się pośmiali, gdy tymczasem zjawiła się kobieta, o której mówili. Rzeczywiście wyglądała na dość konkretną i raczej surową w obyciu. Dodała jakieś medykamenty do kroplówki, zapytała, czy komisarz czegoś potrzebuje, i wyszła.

– Widzisz sama. Nie hasają tu tylko cycate i chętne dwudziestokilkulatki – zażartował Brudny.

– Wy wszyscy macie narąbane przez te pornosy.

– Ej… A to nie ty chwaliłaś mi się szpicrutą na…

– No dobra, już dobra…

Znów się zaśmiali, a Zawadzka poczuła, jak pąsowieją jej policzki. Kiedyś, gdy jeden jedyny raz wylądowali w łóżku, dla zabawy rzeczywiście pokazała mu starą, nieużywaną szpicrutę – prezent od jednego z jej byłych, który lubił nieco bardziej ekstrawaganckie wyzwania. Poczuła, że mimowolnie weszli na dość grząski grunt.

– Powiedz mi, Igor… – zaczęła, chcąc uciec od niewygodnego tematu. – Dlaczego się wtedy zawahałeś?

Brudny wiedział, że to pytanie prędzej czy później zostanie zadane. Przez ostatnie dni sam próbował zrozumieć swoje motywy i – w pewnym sensie szukając dla siebie usprawiedliwienia – doszedł do wniosku, że to wszystko właśnie tak musiało się skończyć. Aresztowanie tego nieszczęsnego chłopaka byłoby tylko przedłużeniem jego niekończących się cierpień. Zostałby zamknięty w izolatce, oskarżony i zapewne skazany na dożywotni pobyt w jakimś ośrodku dla obłąkanych, w pokoju bez klamek, jako skrajnie niebezpieczny wybryk natury i obiekt zainteresowania psychiatrów i kryminologów z całego świata. Ale nawet nie o niego tu chodziło. Morderca przeżył to wszystko, czego on sam doświadczył w młodości. Gwidona, Kwiczoł, Kuleja, katusze fizyczne i psychiczne, brak perspektyw, sprowadzenie do roli diabła. Teraz, gdy znał całą prawdę, nie śmiałby porównać swoich doświadczeń z tym, co przeżył ten chłopak przez dwadzieścia kilka lat przykuty do ściany i trzymany na łańcuchu jak pies. Regularnie bity, poniżany, głodzony, w późniejszym okresie karmiony nieobrobioną dziczyzną dostarczaną przez brata Gwidony. Ale w pewnym sensie mógł zrozumieć jego motywy, trawiący go gniew, niemożność akceptacji samego siebie i szok po wyjściu na wolność. Wbrew pozorom ten chłopak był mu bardzo bliski. To jednak nie był ani czas, ani miejsce, aby o tym mówić. Brudny nie miał w sobie tej gotowości i wątpił, aby kiedykolwiek się pojawiła. Pewne rzeczy każdy facet musiał zachować dla siebie. I ani Julka, ani nikt inny nie powinien oczekiwać, że odkryje przed nimi najgłębsze zakamarki swej poharatanej duszy.

– Wolałbym nie wracać do tego tematu – odparł. – Chłopak nie żyje i chyba nic lepszego nie mogło mu się przydarzyć.

– Co prawda, to prawda. – Zawadzka się zamyśliła. Też potrafiła sobie wyobrazić jego ewentualną przyszłość po aresztowaniu. – Masz pozdrowienia od tego Gracjana. Byłam u niego sprawdzić, czy wszystko w porządku.

– I jak?

– Trzyma się. Po tym, co przeszedł, nawet całkiem dobrze. Leży na oddziale obok. Matka go nie odstępuje.

– To dobrze.

– No dobrze… – Zawadzka posłała przyjacielowi dziwne spojrzenie. – Zbliżają się święta. Jadę do rodziców, dlatego chciałam się pożegnać – dodała po krótkiej chwili zadumy.

– Do rodziców?

– Też sporo o tym wszystkim myślałam. Najpierw twój brat, teraz ten…

– Kanibal. – Brudny uznał, że należy nazywać rzeczy po imieniu.

– No właśnie, kanibal. – Zawadzka rozejrzała się po ścianach sali szpitalnej i cmoknęła wymownie. – Gdy się nad tym wszystkim zastanawiam, to dochodzę do wniosku, że moje dzieciństwo nie było aż takie złe. Miałam kochającą matkę, trochę pojebanego ojca… Ale w sumie… Może warto pogodzić się z tym stary pierdzielem. Pewnie długo już nie pociągnie.

– Nie chciałabyś…

– Nie, Igor. Nie chciałabym…

Chwilę później po krótkim przyjacielskim pożegnaniu opuściła salę szpitalną i poszła na dworzec. Brudny czuł, że nie była do końca szczera, a głównym powodem jej odejścia był fakt, że dwa dni wcześniej przyjechała Oksana. Coraz trudniej odnajdywał się w tej porąbanej rzeczywistości. Miał wrażenie, że krzywdzi każdego, kogo spotka na swojej drodze, i zaczynał tęsknić za czasami, gdy nie musiał się tym przejmować, bo zamknięty w swojej skorupie nikomu nie dawał szansy, aby do siebie dotrzeć. Był jednostką aspołeczną i dziś, bardziej niż kiedykolwiek, zdawał sobie z tego sprawę.

Niewiele łatwiej przyszło mu tłumaczyć się ze swoich czynów inspektorowi. Przyszedł do niego dopiero trzy dni po akcji, dwa przed Wigilią, nie odebrawszy żadnego z trzech wykonanych telefonów. Z jego oczu trudno było cokolwiek wyczytać.

– Dzień dobry, komisarzu – przywitał się w starym stylu.

– Dzień dobry, inspektorze – odparł Brudny, próbując podnieść się z łóżka, aby w ten sposób uhonorować przybycie gościa. Czarnecki powstrzymał go gestem i wyciągnął rękę. Komisarz, uścisnąwszy ją, poczuł wzbierający wstyd.

– Jak się czujesz? – Z ulgą przyjął, że Czarnecki nie zrezygnował z bardziej swobodnego kontaktu. Nie znaczyło to oczywiście, że wciąż znajduje się w kręgu jego zaufanych. Tak naprawdę szczerze w to wątpił.

– Jako tako. Noga boli, choć czuję się dość dobrze. Romek, ja…

Inspektor uciszył go, unosząc dłoń. Zamrugał oczami, po czym usiadł na plastikowym krześle obok łóżka.

– Nie odbierałem nie tylko dlatego, że komendant dobrał mi się do tyłka – zaczął z pełną powagą. – Musiałem sobie to wszystko przemyśleć i uznałem, że nie chcę słuchać twoich tłumaczeń. Żyję na tym świecie wystarczająco długo, aby wiedzieć, że jesteś uczciwym człowiekiem i dobrym policjantem. Może nawet najlepszym, jakiego poznałem w życiu. – Twarz Czarneckiego przypominała wyrytą w kamieniu, choć treść jego słów była ostatnią, jakiej Brudny mógł się po tej rozmowie spodziewać. Inspektor kontynuował: – Nie chcę znać powodów, dla których mnie oszukałeś. Nie chcę też doszukiwać się motywów, jakimi się kierowałeś. Twoje osobiste zaangażowanie zostało sprowokowane przeze mnie i tylko do siebie, jako prowadzącego śledztwo, mogę mieć o to pretensje. Dlatego wiedz, że wziąłem pełną odpowiedzialność za akcję. Wszystko to opisałem w raporcie.

– Ale… – Brudny chciał coś powiedzieć, ale kompletnie go zatkało.

– Złożyłem też wniosek o przejście na emeryturę. Odsłużyłem już ponad trzydzieści lat i potrzebuję odpoczynku. Komendant przyjął to ze zrozumieniem i w związku z tym odstąpił od nagany. Zadba też, aby ludzie z wewnętrznego nie grzebali przy sprawie. W sumie akcja nie wyszła najgorzej. Udało ci się dopaść mordercę i uratować dwie potencjalne ofiary, prawda? I to bez dodatkowych strat.

– A Kwiczoł? – Brudny nie mógł dłużej udawać.

– Zagryzły go wilki. W świetle prawa jesteś czysty. Julka też. Poza tym jego śmierć wszystkim tak naprawdę jest na rękę. Nikt nie chciał się babrać w tym bagnie. Wewnętrzny nie będzie węszył. Niemiec obiecał, że tego dopilnuje. Podobno ma poparcie władzy na najwyższych szczeblach.

– Poczekaj, Romek…

– Nie masz się czego obawiać i jak wyzdrowiejesz, będziesz mógł wrócić do pracy.

– Ale… – Brudny wciąż nie był w stanie dokończyć zdania. – Ale przecież to… Chyba nie odchodzisz z mojego powodu?

– Pośrednio. Uświadomiłeś mi, że tracę formę, że się tak wyrażę. – Tym razem kąciki ust inspektora leciutko się uniosły.

Brudny miał czas na przemyślenia i tysiące razy wyobrażał sobie, co powie Czarneckiemu, gdy w końcu spotkają się oko w oko. Swoim zachowaniem postawił inspektora w fatalnej sytuacji, zwłaszcza w oczach pozostałych członków grupy dochodzeniowo-śledczej. Podczas poprzedniego śledztwa zdradził go Lis, a teraz on. Oczywiście skala była nieporównywalna, ale mimo wszystko Czarnecki mógł się jawić jako prowadzący, który nie umie dobrać odpowiednich ludzi, a następnie ich kontrolować. Co do reszty, nikt, włącznie z komendantem, nie mógł mieć zastrzeżeń. Czarnecki był wybitnym policjantem o nieskazitelnej przeszłości, rzadko spotykanej w tej profesji kulturze osobistej, a do tego tytanem pracy. Jego decyzja, która w pewnym sensie mogła być traktowana jako swego rodzaju dymisja, tylko to potwierdzała.

– Nie wiem, co powiedzieć… – Brudny był szczery do bólu. Nie potrafił dłużej kryć emocji przed tym absolutnie niezwykłym człowiekiem, którego tak zawiódł. Nawet jeśli on sam nie żywił urazy.

– Nic nie musisz mówić. Nie chodzi tylko o ciebie. Zlekceważyłem doniesienia o wilkołaku, a powinienem potraktować je poważnie. Wystarczyło wcześniej zlecić Ance badania pod kątem chorób genetycznych, a ja zwlekałem do odkopania piwnicy. Trwają około tygodnia, więc gdybym zrobił to na początku śledztwa, to istniała szansa, że przynajmniej dowiedzielibyśmy się, z kim mamy do czynienia…

– A coś by to zmieniło?

Czarnecki westchnął ciężko. To właśnie z powodu ludzi, którzy doświadczyli tej niezwykle rzadkiej, choć wyjątkowo przykrej przypadłości, powstawały legendy o ludziach wilkach czy po prostu wilkołakach. W wiekach osiemnastym czy dziewiętnastym często występowali w obwoźnych cyrkach, wprawiając widzów w zdumienie i zabawiając ich w zwykle mało wyszukany sposób. Choroba ta charakteryzowała się nadmiernym owłosieniem nie tylko na ciele, ale także dłoniach i twarzy. Często towarzyszyły jej inne objawy, zwłaszcza u cierpiących na najbardziej zaawansowaną hipertrichozę terminalną, którą cechowały dodatkowe mutacje jak nienaturalnie duża głowa z szerokim, płaskim nosem, usta wysunięte do przodu, przerost dziąseł czy zaburzenia w uzębieniu. Ta właśnie skrajna odmiana choroby dotknęła Norberta – bo takie imię nadała mu matka – który przez ostatnie dni terroryzował podmiejskie lasy. Co ciekawe, dotknięci tą przypadłością, już opuszczając łono matki, wykazywali wszystkie charakterystyczne objawy. Brudny mógł sobie wyobrazić reakcję odbierającej poród Gwidony. Widząc zdeformowane i pokryte włosiem dziecko, zabobonna i po prostu głupia baba mogła zachować się nieprzewidywalnie. I nawet jeśli – co do tej pory nie zostało udowodnione – z pełną premedytacją uśmiercała inne noworodki, widok tego jednego mógł sprawić, że zupełnie się pogubiła. Czy rzeczywiście pomyślała, że przyczyniła się do narodzin diabła? Pamiętał, że w sierocińcu pojawiły się plotki o antychryście, ale nikt nie traktował ich poważnie, zwłaszcza on, wyrośnięty i zahartowany piętnastolatek, którego już specjalnie nie obchodziły dziwactwa Gwidony. Ale czy matka przełożona, spętana strachem przed Bogiem, szatanem czy inną wyimaginowaną istotą, z tego właśnie powodu postanowiła zachować niemowlę przy życiu? Faktem było, że krótko po narodzinach Norberta wyraźnie wyhamowała, spokorniała i przede wszystkim, pod przykrywką reorganizacji sierocińca, ucięła wszelkie kontakty ze światkiem pedofilów. Potem już było za późno. Nawet jeśli po czasie zdała sobie sprawę, że nie ma do czynienia z żadnym demonem, nie mogła zamordować, ot tak, ani dziecka, ani matki, tym bardziej że częściowo wtajemniczony w całą sprawę brat nie bardzo chciał się w to wszystko mieszać, ograniczając się jedynie do dostarczania od czasu do czasu jakiegoś ustrzelonego dzika bądź sarny w zamian za kilka skrzynek wina, których w piwnicy były nieprzebrane ilości. Gdyby tylko wiedział, ile było warte…

Samo istnienie zapomnianej piwnicy pozostawało zagadką, choć nietrudno było sobie wyobrazić, że w czasie drugiej wojny światowej Niemcy, uciekając przed nadciągającą Armią Czerwoną, po prostu nie zdążyli jej opróżnić, a jedna z bomb – po których ślady w postaci zagłębień i lejów w ziemi wciąż można było odnaleźć w okolicznych lasach – spadła w okolicach wejścia i na długie lata ukryła je przed potencjalnymi poszukiwaczami. Stare mapy przepadły, a niewielkie wzgórze, jakich w okolicy tysiące, przez lata nie wzbudzało podejrzeń. Niebagatelną rolę musiał w tym odegrać ojciec Gwidony, który – sam będąc kłusownikiem – zapewne podczas jednej z wypraw do lasu przypadkowo natrafił na piwnicę. Jakież musiało być jego zdziwienie, gdy ujrzał taki skarb. Łatwo sobie wyobrazić, że po śmierci żony oddał dzieci do sierocińca, a sam wybudował dom i dla niepoznaki z własnej piwnicy zrobił przekop prowadzący do winnego bunkra. W połowie lat pięćdziesiątych jego chałupa znajdowała się w środku lasu i mógł prowadzić spokojne, wręcz – zwłaszcza z punktu widzenia alkoholika – rajskie życie.

Tę historię przybliżył Wiktor Lach, brat Gwidony, który pozbawiony nogi oraz kilku odkrojonych przez mordercę fragmentów ciała, ostatecznie przeżył i odpowiedział na wszystkie pytania. Ojca wspominał jako sadystę i tyrana, który porzucił jego oraz nieżyjącą już Agatę po śmierci matki, a Gwidonę, kiedyś podobno wyjątkowo urodziwą, zabrał ze sobą. Nie mogła wynieść z domu dobrych wzorców, co z pewnością przełożyło się na jej dorosłe życie. Jeszcze zanim skończyła osiemnaście lat, zdołała odnowić kontakt z rodzeństwem, ale nie mogła z nimi nawiązać głębszych relacji, a zaraz po uzyskaniu pełnoletności w ucieczce przed ojcem wstąpiła do Hieronimek Zielonogórskich, zakonu służebnic pańskich, które na swego patrona wybrały Hieronima Emiliani, włoskiego świętego, opiekuna sierot i porzuconych dzieci. Jej nowym domem został zamieniony na placówkę opiekuńczo-wychowawczą klasztor w podzielonogórskim Zaborze.

Gdy Lach dowiedział się o nieoczekiwanej i tragicznej śmierci siostry, przyjechał do chałupy ojca. Ujrzawszy półdzikiego, skrajnie wygłodzonego chłopaka pożywiającego się odgryzioną ręką matki, postanowił zatuszować zbrodnie Gwidony. Nie miał jednak pomysłu, co zrobić z Zuzanną Kuleją i jej chorym, zdeformowanym i niezwykle agresywnym synem, dlatego uznał, że najlepszym rozwiązaniem będzie zasypanie stworzonego przez ojca przekopu, zwłaszcza że w pijanym widzie omal nie stracił ręki, niebezpiecznie zbliżając się do rozjuszonego Norberta. I to właśnie ojcowski nóż myśliwski, który wtedy wypuścił z dłoni, ostatecznie pozwolił chłopakowi pozbyć się skórzanej obroży, wydłubać z muru cegły, a następnie przekopać się przez pięć metrów ziemi i wydostać na wolność. Jego wściekłość szybko znalazła ujście, gdy dotarł do znajdującej się u podnóża wzniesienia chałupy i dopadł pijanego w sztok Lacha. Tylko dzięki interwencji matki nie zabił go na miejscu. Gniew nie opuścił jednak Norberta i krótko później wyruszył na łowy. Siostra Teresa stała się jego pierwszą ofiarą. Nie do końca rozumiejąc otaczającą go rzeczywistość, zapewne też próbując znaleźć ujście dla kipiących w zwichniętym umyśle emocji, zaatakował niewinną siostrę zakonną, która przypominała mu Gwidonę, później zaś księdza, którego uznał za potencjalnego ojca.

Brudny pomyślał o Kulei. Czy miała na Norberta jakikolwiek wpływ? Nie wierzył, żeby akceptowała jego uczynki. Jeśli jednak posunęła się do tego, aby ofiarować zagłodzonemu synowi własne ciało, to czy jej psychika również nie była kompletnie zdewastowana? Dlaczego nie zdecydowała się poszukać pomocy? Przestraszyła się tego, co może spotkać jedynaka, po tym jak zaatakował Lacha i odrąbał mu nogę? A może tego, że chory i zdeformowany Norbert zostanie uznany za niebezpiecznego psychopatę i na zawsze zamkną go w ośrodku dla obłąkanych?

Komisarz miał mętlik w głowie. Czuł przytłaczający wstyd i poczucie winy. Zwłaszcza w stosunku do inspektora, który przez kolejną godzinę, jak gdyby w ogóle Brudny nie wystąpił przeciwko niemu i nie nadszarpnął jego zaufania, opowiadał mu o wszystkich szczegółach zakończonego śledztwa. Przez jakiś czas zastanawiał się, czy nie wyjawić mu całej prawdy, powiedzieć o motywie, który uznał za jeden z kluczowych przy podjęciu decyzji o wykorzystaniu Lisa. Wycofał się jednak z tego pomysłu. Zrozumiał, że Czarnecki się domyślił. Właśnie dlatego, z szacunku dla niego i ponurej historii jego życia, postanowił nie dociekać i nie zmuszać komisarza do samobiczowania. Brudny poczuł do inspektora jeszcze większy podziw. Nieliczni mieli w sobie tyle empatii i byli w stanie zachować się w tak godny i honorowy sposób.

– I naprawdę po tym wszystkim chcesz odejść? – zapytał, zmieniając temat.

– Postanowiłem. Żona się ucieszy. No i może w końcu zabiorę ją na ten Zanzibar.

– Policja straci najwybitniejszego śledczego w kraju.

– Który już jednak jest stary i stracił formę.

– Gdyby wszyscy mieli taką formę jak ty, Polska byłaby krajem mlekiem i miodem płynącym.

– Przesadzasz. A ty? Jakie masz plany?

– Jeszcze nie wiem – odparł Brudny zgodnie z prawdą. – W moim życiu też trochę się pozmieniało i… – na chwilę zawiesił głos, w obawie przed tym, co chciał powiedzieć – …sam nie potrafię tego wszystkiego do końca ogarnąć.

– Gdybyś chciał zostać w mieście, w komendzie leży moja rekomendacja.

– Boję się pytać… – Brudny uśmiechnął się szczerze.

– To miasto potrzebuje porządnych ludzi. I dobrych policjantów. – Czarnecki poklepał Brudnego po przedramieniu. – Muszę jechać. Nie widziałem żony prawie dwa tygodnie i muszę pomóc przy przygotowaniach do Wigilii.

– Teraz zajmiesz się gotowaniem?

– Nauczę się. Wesołych Świąt, Igor.

– Wzajemnie, Romek. Wesołych Świąt. I… dziękuję za wszystko.

Podali sobie dłonie, patrząc sobie w oczy. Brudny często wspominał ten moment. Budził w nim wiele niejednoznacznych uczuć, które w całym tym szaleństwie kojarzyły mu się jednak bardziej niż pozytywnie.

Zanim inspektor opuścił salę, wręczył komisarzowi raport z sekcji zwłok Norberta. Brudnemu bardzo na tym zależało i już wcześniej skontaktował się w tej sprawie z Krzywickim. Jego opinia okazała się porażająca. Sto sześćdziesiąt cztery blizny na ciele chłopaka były niczym zapis niemożliwej do zrozumienia gehenny. Rany cięte, szarpane, płytkie, głębokie, znajdujące się niemal na każdym skrawku umęczonego latami ciała. Połamane i źle pozrastane kończyny, koszmarne zwyrodnienia większości tkanek i narządów, deformacja dłoni, stóp i paznokci, które według patomorfologa nie były skutkiem jedynie samej choroby.

Raport wstrząsnął Brudnym, ale prawdziwą huśtawkę nastrojów komisarz przeżył kilka godzin później. Dochodziła dwudziesta, gdy do sali wszedł znajomy lekarz. Miał niezwykłe wieści.

– Zuzanna Kuleja się obudziła – oznajmił.

Brudnemu nie trzeba było powtarzać. Chwycił kule i kazał się do niej zaprowadzić. Leżała spokojnie, choć według doktora znajdowała się pod działaniem silnych leków uspokajających. Brudny usiadł obok i nakrył jej dłoń. Spojrzała na niego. Nigdy nie widział, aby czyjeś oczy wyrażały tyle smutku. Przez dłuższą chwilę zastanawiał się, jak zacząć rozmowę. Wyręczyła go.

– Czy Norbert żyje? – zapytała.

Pokręcił głową. Kuleja zamknęła pomarszczone powieki, spod których wypłynęła łza.

– On… – rzekła po dłuższej chwili. – Wychowałam go najlepiej, jak mogłam… Opiekował się mną, gdy Gwidona…

– Wiem, Zuza, wiem…

– Nic nie wiesz, Krzysztof. Nic nie wiesz…

Dokładnie to samo powiedział Norbert na krótko przed śmiercią. „Nic nie wiesz”. To samo myślał Brudny za każdym razem, gdy ktoś próbował zrozumieć jego historię. Czy jednak miał jakiekolwiek prawo porównywać własne cierpienie z tym, co przeżyła Zuzka z Norbertem?

Kuleja opowiedziała mu wszystko. Mówiła nieprzerwanie przez blisko dwie godziny. Zastanawiał się, skąd brała na to wszystko siłę. Czy musiała to z siebie wyrzucić? Może. W każdym razie nie płakała. Od czasu gdy usłyszała o śmierci syna, uroniła tylko jedną łzę. Może przez te lata wypłakała je wszystkie? Tak myślał, gdy sam wycierał kolejne z własnych policzków.

– Gwidona biła zawsze. Mnie i syna. Mówiła, że jestem ladacznicą szatana, a on antychrystem. I tylko pokutą i cierpieniem możemy starać się odkupić winy i przypodobać się Bogu. Jej wiecznie pijany brat nie był lepszy. Bił i szczuł psami. Gdy pił, zostawiał je w piwnicy na łańcuchu sięgającym niemal do ściany, przy której się przed nimi kryliśmy. Zdarzały się okresy, że były z nami wiele dni. Zwykle nie zostawiał im wiele karmy i szybko stawały się głodne i niespokojne. Toczyły pianę z pyska i kłapały zębami tuż obok naszych twarzy. W mroku często widzieliśmy jedynie ich świecące ślepia. To trwało latami, ale kiedyś – Norbert miał dwanaście, trzynaście lat – jeden z psów zerwał się ze smyczy i go zaatakował. Gryzł go i tarmosił, a ja próbowałam go od niego oderwać. Wtedy rzucił się na mnie. Mało brakowało, a by mnie rozszarpał, ale Norbert mnie uratował. Zagryzł go.

Zuzanna opowiadała, jak założono im obroże i przykuto do ściany. Jak karmiono ich surowym mięsem, które przynosił Lach. Jak Norbert zaczął się zmieniać, jak się zachowywał, jak rósł w nim gniew, gdy zaczął dorastać i zdawać sobie sprawę z otaczającej go rzeczywistości. Opowiedziała wszystko, po czym poprosiła, aby zostawił ją samą. Następnego ranka dowiedział się, że wyskoczyła z okna. Zginęła na miejscu.

Brudny mocno to przeżył, ale życie toczyło się dalej. Wyszedł ze szpitala na własne życzenie w Wigilię. Spędził ją w towarzystwie brata. Nadrabiali stracony czas. Kolację, na której nie zabrakło barszczu i karpia, zjedli w rodzinnym gronie, następnie przyszedł czas na choinkę i prezenty. Zanim zasnął, wrócił myślami do wydarzeń sprzed godziny. Gdy już wszyscy poszli spać, wspólnie z bratem popijali whisky i długo rozmawiali.

– Myślałeś o tym, aby tu zostać? – zapytał w pewnym momencie Trochan.

– Nie wiem. To trudne pytanie – odparł Brudny.

– Czyli jednak myślałeś…

– Ech…

– Byłbyś bliżej rodziny. Lenka cię polubiła. Przemyśl to.

– Przemyślę.

– Chcę też, żebyś wiedział, że mój dom zawsze jest dla ciebie otwarty. O każdej porze dnia i nocy. Kocham cię, bracie.

Wstali i uścisnęli się po męsku, klepiąc po plecach. Brudny poczuł, jak wilgotnieją mu oczy, i krótko później udał, że musi skorzystać z toalety. Gdy wrócił, dopili whisky i Brudny, podpierając się kulą, poszedł do swojego pokoju.

Dwa dni później, gdy komisarz Igor Brudny zbierał się do powrotu do Warszawy, inspektor Romuald Czarnecki przeglądał oferty wakacji na Zanzibarze, a prokurator Brunon Kotelski scrollował portal z ogłoszeniami prostytutek, ktoś oglądał jeden z programów informacyjnych. Zaciekawiła go wałkowana od jakiego czasu historia kanibala z Zielonej Góry. Mając akurat chwilę wolnego czasu, wziął pilnik do paznokci, wyłożył nogi na stół i wsłuchał się w szczegółową relację z przeprowadzonej akcji schwytania mordercy. Przez kilkanaście minut oglądał program bez większego zaangażowania. Do czasu gdy w pewnym momencie poczuł, jak zalewa go fala gorąca. Upewnił się. Nie było najmniejszych wątpliwości.

Emocje wróciły. A wśród nich złość i gniew.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

EPILOG

Pół roku później

W ekranie laptopa odbijała się kryształowa szklanka do połowy wypełniona whisky. Prokurator Brunon Kotelski uniósł ją do ust. Kostki lodu zadźwięczały przyjemnie. Przełknął alkohol i sięgnął po tlącego się w popielniczce papierosa.

– Pierdolona wiocha – mruknął pod nosem, zaciągając się głęboko. Od kilku wieczorów scrollował kolejne ogłoszenia prostytutek, w nadziei że znajdzie takie, które spełni jego oczekiwania. Czuł potrzebę zaspokojenia swoich żądzy, ale Zielona Góra nie należała do miast, w których kobiety parające się nierządem mogły znaleźć wielu ekscentrycznych klientów. Dlatego unikały tego miasta jak ognia, zwykle oferując swoje usługi w większych aglomeracjach, gdzie nie brakowało facetów z grubym portfelem. Owszem, zawsze można było znaleźć kilka chętnych, ale ich oferta była raczej uboga. Francuz, seks hiszpański, czasem anal za jakąś dopłatą. Większość tych kobiet nie należała też do specjalnie urodziwych, a do tego miała swoje lata. Tanie dziewczyny z okolicy Brunona niespecjalnie interesowały. Znał ich fochy i tylko się irytował podczas kolejnych spotkań. Mierzył wyżej. I potrzebował czegoś więcej.

Zrezygnowany odchylił się na krześle, a mebel jęknął żałośnie pod jego ciężarem. Podrapał się słoniowatymi palcami po obfitym podgardlu i głęboko zaciągnął papierosem. Zaklął raz jeszcze, zwlókł się z krzesła i poszedł do salonu, po czym ułożył się na skórzanej kanapie. Dopił whisky i odstawił szklankę. Zdegustowany fiaskiem poszukiwań zamknął oczy i pomyślał, że chwilę poleży.

Brunon Kotelski był czterdziestoośmioletnim zdeklarowanym kawalerem. Od ponad dwóch dekad pracował w zielonogórskiej prokuraturze, gdzie nie był specjalnie lubiany, z czego doskonale zdawał sobie sprawę. Nie przejmował się jednak opiniami na swój temat, bo dzięki koneksjom rodzinnym, a także solidnemu umocowaniu w świecie polityki i informacjom dotyczącym decydentów był – przynajmniej na lokalnym terenie – nietykalny. Na swój sposób czuł się szczęśliwy, a przynajmniej robił wszystko, aby to sobie wmówić. I jeśli większości problemów zwykł do siebie nie dopuszczać, tych związanych ze zdrowiem zupełnie ignorować nie mógł. Głównie były one związane z jego tuszą, choć od kilku lat nie mógł poradzić sobie także z chorobami niemającymi z nią wiele wspólnego. Przyczyniały się do nich nie tylko nadużywanie alkoholu, siedzący tryb życia i przesadne obżarstwo, ale także przygodne kontakty seksualne z wieloma partnerkami. Bynajmniej nie z racji faktu, że prokurator był przystojnym i szarmanckim mężczyzną, bo nie był. Swoją chuć w zdecydowanej większości przypadków zaspokajał za pieniądze, a że gustował w drobnych i młodych dziewczynach, a do tego miał wyrafinowane potrzeby, zwykle musiał sięgać do kieszeni głębiej od przeciętnego amatora podobnych rozrywek. Wziąwszy pod uwagę, że wiele takich krótkotrwałych „romansów” miało miejsce w czasie sekswakacji w Afryce bądź Azji, gdzie choroby weneryczne występowały znacznie częściej, wizyty Kotelskiego u zaprzyjaźnionego lekarza stały się normą, a wykwity pojawiające się w okolicach intymnych były coraz bardziej fantazyjne. Ten efekt dodatkowo utrudniał mu życie, bo zdarzało się, że nawet lokalne cichodajki przestawały odbierać od niego telefony. To frustrowało go jeszcze bardziej, przez co jego i tak mocno wysublimowane gusta z każdym dniem ewoluowały w trudnym – nawet dla niego samego – do zdefiniowania kierunku. Tak jak teraz, gdy otumaniony whisky zasnął i śnił mroczne sny.

Ocknął się tuż przed północą. W telewizji akurat trwała debata skurwiałych do cna – w jego mniemaniu – polityków. Nie znosił ich, ale cenił za łapówkarstwo i zdolność do pakowania się w kłopoty, dzięki czemu sporadycznie sam mógł odnosić z tego powodu drobne korzyści. Gdyby nie to, wszystkich co do jednego powsadzałby za kratki, bo z doświadczenia wiedział, że nie istnieli zawodowi politycy, którzy nie byliby umoczeni w jakimś bagnie. Drażniło go też, że ostatnio ich władza nad wymiarem sprawiedliwości znacznie wzrosła, ale na to już nie mógł wiele poradzić. Te kilka asów, które miał w rękawie, wystarczało mu jednak na spokojne życie w mieście, bez obaw, że ktoś nagle zapragnie dobrać mu się do skóry.

Kotelski sięgnął po pilota i przełączył na wykupiony kanał dla dorosłych. Wybrał film z kategorii BDSM, w którym kilku dobrze zbudowanych mężczyzn planowało dokonać pozorowanego gwałtu na unieruchomionej i zakneblowanej nastolatce. Z głośników zaczęły sączyć się przekleństwa rzucane pod adresem aktorki i pierwsze odgłosy brutalnego seksu. Zasunął zasłony, dolał sobie whisky i zapalił papierosa. Przez kilka minut oglądał pornosa, a gdy zgasił peta, ściągnął majtki i zaczął się masturbować. Skończył szybko, po czym wyłączył film i poszedł się wypróżnić. Zrezygnował z prysznica, bo jutro miał wolne. Umył jedynie zęby i kołysząc się niezgrabnie, poszedł do sypialni.

Pomyślał, że jeszcze chwilę poczyta. Wziął do ręki przewodnik po Wietnamie, który miał zamiar odwiedzić wczesną jesienią. Ceny nie były wtedy zbyt wygórowane, bo zaczynał się okres monsunów. On nie nastawiał się jednak na zwiedzanie. Słyszał, że młode Wietnamki są równie chętne i gotowe na wyuzdane zabawy, jak ich koleżanki z osławionej Tajlandii czy Filipin. Wyobraził sobie, jak wybiera sobie dwie młode dziewczyny i upodla je na dziesiątki wymyślnych sposobów. Uwielbiał ich drobne ciała i niewinne z pozoru twarze. Te myśli sprawiły, że poczuł przyjemne napięcie w lędźwiach. Gdy już miał zgasić światło, coś go tknęło. Wstał z łóżka i wsunąwszy zwaliste stopy w kapcie, poszedł do swojego gabinetu.

Laptop wciąż był otwarty na stronie z ogłoszeniami zielonogórskich prostytutek. Odświeżył ją i zaczął scrollować kolejne zdjęcia. Jedno z nich od razu przykuło jego uwagę. Nigdy wcześniej go nie widział, ale błyskawicznie kliknął w ogłoszenie. Podpis „Uległa suka bez hamulców” i kilkanaście fotografii, na których kobieta prezentowała swoje wdzięki w najróżniejszych lateksowych kostiumach, kajdankach, kneblach i sznurach, nie pozostawiał wątpliwości, że jej oferta jest znacznie bogatsza. Pomyślał, że dokładnie takiego ogłoszenia szukał. Uśmiechnął się na myśl, że ta noc nie musi się skończyć tak marnie.

Wrócił do sypialni. Otworzył szufladę i sprawdził, czy ma jeszcze jakieś niebieskie tabletki. Dwie ostatnie viagry leżały w specjalnie zakupionym na tę okazję zakręcanym słoiczku. Chwycił ładujący się smartfon i zapaliwszy papierosa, wklepał podany w ogłoszeniu numer. Po szóstym sygnale włączyła się automatyczna sekretarka.

– Kurwa mać – zaklął. – Już masz pewnie kolejkę chętnych… – dodał zdegustowany zaistniałą sytuacją. Wybrał ponownie, ale sytuacja się powtórzyła. Spróbował jeszcze dwukrotnie, ale kobieta nie odbierała. Poczuł wzbierającą złość. Potrzebował stymulacji jeszcze tej nocy. Piąta próba połączenia się też zakończyła się niepowodzeniem, wobec czego nerwowo zgasił papierosa w szklance i pogodzony z sytuacją wrócił do łóżka. Z powrotem podłączył telefon do ładowarki, ale zamiast odłożyć go na szafkę, raz jeszcze wszedł na portal ogłoszeniowy. Ponownie obejrzał wszystkie zdjęcia kobiety i raz jeszcze przeczytał szczegółowy opis. Skrzywił się na myśl, że ma już trzydzieści trzy lata, co było równoznaczne z tym, że liczy pewnie przynajmniej pięć więcej. Ale nadrabiała przebogatą ofertą i całkiem niezłym ciałem. Pomyślał, że zadzwoni jutro po przebudzeniu. Lubił pieprzyć się z samego rana. Przy odrobinie szczęścia może nie będzie musiał nawet ruszać się z łóżka, a prostytutka zgodzi się przyjechać do niego.

Odłożył telefon na szafkę i zgasił światło. Podrapał się jeszcze w okolicach odbytu. Nie był pewny, czy to normalne, ale przez lata przywykł do tej przypadłości i wolał nie myśleć, że jest objawem jakiejś przywleczonej choroby. Raz jeszcze wyobraził sobie, co zrobi z kobietą z ogłoszenia, po czym przyłożył głowę do poduszki i zamknął oczy. Wtedy usłyszał wibrowanie smartfona.

To nie był numer, pod który dzwonił, ale przywykł, że dziwki oddzwaniają z innych. Podekscytowany odebrał.

– Dzwoniłeś do mnie… – odezwał się dość szorstki głos.

– Tak. Jesteś wolna?

– Jestem.

Gdy prokurator Kotelski przez następne kilkadziesiąt sekund omawiał szczegóły spotkania, nie miał pojęcia, że swoją decyzją już wkrótce postawi na nogi całą zielonogórską policję. Nie spodziewał się też, że czekają go doznania, o jakich nawet mu się nie śniło.

KONIEC
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

OD AUTORA

Kiedy pisałem Sforę, zależało mi na realizmie, dlatego prawie wszystkie miejsca i instytucje, które pojawiają się w książce, istnieją. Okolice chaty kanibala są bardzo podobne, choć na potrzeby fabuły trochę je zmieniłem. W chwili obecnej teren ten nie jest już tak niedostępny, jak jeszcze kilkanaście lat temu. Sama chata nie istnieje, podobnie pobliskie bajoro oraz wzgórze, w którym umiejscowiłem starą piwnicę winiarską (choć tych ostatnich w Zielonej Górze i okolicach jest całkiem sporo). Na kartach powieści przewija się również ferma drobiu, która została już wyburzona. W pełni prawdziwe są natomiast wysypisko śmieci, ogródki działkowe czy winnica w Łazie. Istotną kwestią jest przypomnieć, że na potrzeby fabuły wymyślona została placówka opiekuńczo-wychowawcza sióstr hieronimek w Zaborze. Taka instytucja nie istnieje. Pozostałe miejscowości oraz lokalizacje starałem się oddać jak najbardziej realistycznie, aby Czytelnicy mieszkający w mojej rodzinnej Zielonej Górze i okolicach mogli w trakcie czytania poczuć nieco silniejszy dreszczyk emocji. Natomiast wszyscy bohaterowie, którzy pojawiają się na łamach powieści, są fikcyjni (poza bohaterami luźno zainspirowanymi osobami wspomnianymi w podziękowaniach), w związku z czym wszystkie podobieństwa do prawdziwych postaci i zdarzeń są przypadkowe.

Co do wilków. Zwykle jedna lub dwie watahy są widywane w zielonogórskich lasach, ale oczywiście nie są tak agresywne i unikają ludzi. Ich obecność rzeczywiście wyklucza wykorzystanie psów tropiących. Nigdy też – a przynajmniej ja nic o tym nie wiem – poza zagryzieniem kilku zwierząt w okolicznych gospodarstwach nie zaatakowały na tych terenach człowieka.
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

PODZIĘKOWANIA

Ta książka nigdy by nie powstała, gdyby nie moja ukochana rodzina i liczni przyjaciele, którzy byli nie tylko inspiracją, ale także pomagali i wspierali mnie w chwilach zwątpienia.

Bardzo pragnę podziękować panu Romanowi Czarneckiemu, który jako emerytowany inspektor wydziału dochodzeniowo-śledczego okazał się niewyczerpanym źródłem informacji, dzięki czemu – mam nadzieję – udało mi się oddać realia panujące w komendzie przy prowadzeniu tak skomplikowanych spraw.

Dziękuję też przyjacielowi Tomaszowi Trochanowskiemu, który kontynuuje swoją przygodę w Sforze oraz dwójce fantastycznych ludzi, doktorowi Robertowi Krzywulskiemu oraz jego asystentce Izabeli Nowak, którzy w bardzo przystępny sposób i z niebywałym zaangażowaniem przybliżyli mi realia pracy w prosektorium, dzięki czemu na własne oczy mogłem zobaczyć, a co za tym idzie w najdrobniejszych detalach odwzorować proces przeprowadzenia sekcji zwłok. Dziękuję również staremu koledze Krzysztofowi Fedorowiczowi, który jako właściciel winnicy w Łazie (a co za tym idzie ekspert winiarski) pomógł mi przybliżyć historię słynnych win Gremplera. Krzysztof rzeczywiście kultywuje ich tradycję, a jego wyroby bardzo mocno polecam wszystkim bez wyjątku.

Podziękowania należą się również siostrze Ani Konik (lekarzowi weterynarii) oraz jej mężowi Marcinowi (początkującemu myśliwemu), których porady związane z kwestiami merytorycznymi odnośnie do wilków były bardzo przydatne.

Tradycyjnie dziękuję też moim pierwszym „recenzentom”: rodzicom oraz serdecznym przyjaciołom Krzysztofowi Figurze oraz Grzegorzowi Sikorze, którzy szczerze ocenili Sforę, nie szczędząc krytyki, ale doceniając też jej walory i motywując do wytężonej pracy przy kolejnych tytułach.

Na koniec chciałbym bardzo serdecznie podziękować Wydawnictwu Czarna Owca, które we mnie uwierzyło i zdecydowało się dać szansę, abym mógł wypłynąć na szersze wody. W szczególności Bartłomiejowi Nawrockiemu, Adamowi Dzikowi, Beacie Nowak, Laurze Kusiak oraz Markowi Korczakowi. Opieka, jaką mnie otoczyli, oraz profesjonalizm, jakim cechują się ich działania, są absolutnie wyjątkowe.

Dziękuję też wszystkim, których nie wymieniłem z imienia i nazwiska, a którzy przyczynili się do powstania Sfory w jej ostatecznej wersji.

Na koniec chciałbym podziękować Tobie, Drogi Czytelniku, że zdecydowałeś się sięgnąć po Sforę i dobrnąć do końca tej historii. Mam nadzieję, że powieść odkładasz usatysfakcjonowany. Mogę również zapewnić, że to nie ostatnia przygoda z komisarzem Igorem Brudnym i inspektorem Romualdem Czarneckim, którzy niedługo znów będą musieli połączyć siły, aby rozwiązać kolejną mroczną zagadkę. Kto wie, czy nie najmroczniejszą… Trzeci tom już wkrótce.

Pozdrawiam serdecznie,

Przemysław Piotrowski
===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=

===LxciECQWZVRtXW5ZbgQyCz8Oal1uXWheaAozUGEDZVZmVWMFYFI=