Plik jest zabezpieczony znakiem wodnym

Redakcja:Aneta ‌Borowiec, ‌Paweł Goźliński

Korekta:Maria ‌Paluch

Projekt ‌graficzny okładki:Ola Niepsuj

Ilustracje:Wawrzyniec Święcicki

Projekt ‌graficzny makiety i skład:Elżbieta ‌Wastkowska

ul. Czerska 8/10, ‌00-732 ‌Warszawa

www.wydawnictwoagora.pl

WYDAWNICTWO KSIĄŻKOWE:

Dyrektor wydawniczy:Małgorzata ‌Skowrońska

Redaktor naczelny:Paweł Goźliński

Koordynacja projektu:Katarzyna ‌Kubicka

© copyright ‌by ‌Agora ‌SA ‌2018

© copyright ‌by Andrzej Gryżewski & ‌Przemysław ‌Pilarski 2018

Wszelkie ‌prawa zastrzeżone

Warszawa 2018

ISBN: ‌978-83-268-2076-2 (epub), 978-83-268-2077-9 (mobi)

Książka, ‌którą ‌nabyłeś, jest ‌dziełem twórcy i wydawcy. ‌Prosimy, abyś przestrzegał praw, ‌jakie ‌im przysługują. ‌Jej ‌zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie ‌osobom ‌bliskim lub ‌osobiście znanym. ‌Ale nie publikuj jej ‌w internecie. ‌Jeśli ‌cytujesz ‌jej fragmenty, nie zmieniaj ‌ich ‌treści i koniecznie ‌zaznacz, czyje ‌to dzieło. A kopiując ją, ‌rób ‌to jedynie na użytek osobisty.

Szanujmy cudzą własność i prawo!

Polska Izba Książki

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej

SPIS TREŚCI

MÓJ STEFAN TO..., MÓJ STEFAN TAMTO..., czyli penis niejedno ma imię

PRZYCHODZI MĘŻCZYZNA DO SEKSUOLOGA, czyli koniec uciekania od problemów

SAPER MYLI SIĘ TYLKO RAZ, czyli o męskim wstydzie

TRZYDZIEŚCI TRZY CENTYMETRY RASPUTINA, czyli rozmiar ma znaczenie

PRZYJRZYJ SIĘ DOBRZE SWOJEMU PRZYJACIELOWI, czyli anatomia penisa

PIĘĆDZIESIĄT CZTERY MINUTY RAZ NA TRZY DNI, czyli jak działa penis

DLACZEGO ON ZASYPIA PO SEKSIE, czyli kilka rzeczy, których nie wiecie o orgazmie

TO NIE POTWÓR Z LOCH NESS – męski punkt G istnieje

SKĄD SIĘ BIORĄ FANTAZJE SEKSUALNE?

MATEMATYKA I SZTUKI WIZUALNE W SEKSIE, czyli o koszyku seksualnym

SEKS TO NIE SPORT, czyli mój pierwszy raz

O DOJRZEWANIU SEKSUALNYM – od okresu płodowego do emerytury

O ANTYKONCEPCJI I TYLKO O TYM, bo to cholernie ważny temat

„BĘDZIE DZISIAJ ROBOTA?”, czyli jak zachęcić kobietę do seksu

ATOMY ORAZ ZWIĄZKI Z PARTNERAMI mylonymi z matkami w tle

SAMOGWAŁT I SAMIEŃSTWO, czyli czemu masturbacja ma taki zły PR

CZY PENISA MOŻNA ZŁAMAĆ, czyli problemy i recepty

KOŃ NA RYCERZU I INNE PROBLEMY, które przychodzą z czasem

JAK TU SIĘ NIE SPIESZYĆ, czyli o radzeniu sobie z przedwczesnym wytryskiem

A KIEDY KOŃCZY SIĘ POWSTANIE...

JAK MAM POŻĄDAĆ, kiedy nie pożądam?

WEŹ PIGUŁKĘ? NIEKONIECZNIE czyli co zrobić, gdy konar nie chce zapłonąć

DZIECKO SIĘ BAWI, DOROSŁY MA KŁOPOT, czyli o seksualnych uzależnieniach

PARK TRAMPOLIN, czyli jak wyjść z nałogu, a najlepiej jak w niego nie wpaść

HOMO PORNOGRAFICUS, czyli jak zmieniają nas czerwone tuby i tindery

O CHOROBACH WENERYCZNYCH, czyli o tym, ile oraz jak ryzykujemy w seksie

DLACZEGO MĘŹCZYŹNI ZDRADZAJĄ?

TAŃCZĄCY PENIS I MARTWA KOZA, czyli jak urozmaicić życie seksualne w związku

MONOLOGI PENISA, czyli daj mu głos

BIBLIOGRAFIA

PODZIĘKOWANIA

PRZYPISY

MÓJ STEFAN TO ..., MÓJ STEFAN TAMTO ...,

czyli penis niejedno ma imię

Podobno mężczyźni nie mają nigdy problemów z seksem?

To prawda. Przychodzi do mnie klient i mówi: „Mój Stefan to ..., mój Stefan tamto ...”. Dopytuję: „Pański partner?”. A on, że nie. Że to jego penis. I to z penisem jest coś nie tak. Z facetem zawsze jest wszystko w porządku.

Wielu mężczyzn ma poczucie, że członek jest osobnym bytem, a przecież nie można przyjść na terapię z samym tylko członkiem! To nie zęby czy gardło, że otwierasz usta, demonstrujesz, co ci dolega i wychodzisz z receptą. Problemy w seksie zawsze dotyczą całego człowieka.

Dlaczego wolimy myśleć, że penis to oddzielny byt?

To ułatwia sprawę. Porozmawiam z terapeutą o członku, poskarżę się na niego, terapeuta coś z tym zrobi i problem się rozwiąże. Spotkania z seksuologiem pacjenci traktują trochę jak wizytę u barbera: „Proszę przyciąć moją brodę według uznania, a ja ocenię, czy mnie to zadowala”. To myślenie magiczne, trochę jak w kulturach pierwotnych – teraz proszę odbyć rytuał przebłagalny nad tym nieskorym do współpracy organem. Zaklinamy więc kapryśne bóstwo. Nie wychodzi mi w seksie z partnerką, partnerem, więc pewnie mój mały bóg domaga się świeżej krwi! Trzeba poszukać kolejnej ofiary. To bardzo częste podejście.

Jeden z moich klientów przez rok spotykał się z kobietą i gdy wreszcie zamieszkali razem, to skończył się seks.

Bóstwo zakaprysiło?

Tak. Zaczął mieć problemy i „rozwiązywał” je, szukając sobie na boku kolejnych kobiet. Dwie, trzy w miesiącu. Nie próbował nigdy zastanowić się, co powoduje tę żarłoczność. Dopiero kiedy zaczęliśmy terapię, okazało się, że jego problem ma psychoanalityczne podłoże – fatalne relacje z matką, które przekładają się na lęk przed bliskością w seksie. Z nową osobą seks hula, ale gdy tylko zaczyna się tworzyć jakaś więź – koniec z seksem.

Czyli on karmi bestię nowymi kobietami, zamiast zastanowić się, dlaczego ta bestia jest głodna. Penisa trzeba chyba przyszyć facetom, żeby odkryli, że to oni sterują tym „potworem”.

Rzeczywiście, my tu na sesjach „przyszywamy” penisa, i bywa to niekiedy równie bolesne, jak gdyby robić to za pomocą igły i nici. Traktowanie członka jako czegoś zewnętrznego daje dużo korzyści – skoro jest czymś, co tylko gdzieś tam się pałęta, no to co ja zrobię, że taki jest rozkapryszony? Gdy nagle okazuje się częścią mnie, to muszę wziąć za niego odpowiedzialność.

Częścią mnie? Przecież jesteśmy od dzieciństwa odseparowywani od seksualności: nie dotykaj się tam, to be, fe, to grzech.

Myślę, że to jest główna przyczyna tego, jak traktujemy nasze ciało poniżej pasa. Bo skoro z tym rejonem jest coś nie tak, to lepiej nie mieć z nim za wiele wspólnego. Matki są bardzo często przerażone tym, że ich syn bawi się członkiem.

Dłubanie w nosie nie budzi aż takiego przerażenia, a przecież i nos, i penis są po prostu częściami ciała.

Trzeba na siebie spojrzeć całościowo, czyli po pierwsze: uznać, że mam różne części ciała. A po drugie: zagłębić się w siebie, w to, co przeżywam, czego doświadczam. To zupełnie wbrew temu, do czego wychowuje się młodych mężczyzn. Oni nie mają przeżywać, tylko usilnie odcinać się od emocji.

Czy kąpię się w morzu, czy siedzę w piaskownicy, muszę być w majtkach. Co takiego się w nich kryje, że powinienem się tego wstydzić?

Ha! Dobre pytanie. Spotkało to nawet Jezusa. Już od XVI wieku zaczęto zamalowywać jego penisa na obrazach, zakrywać go na rzeźbach. Opowiada o tym świetna książka Seksualność Chrystusa. Jednocześnie nic nie stało na przeszkodzie, by w średniowieczu masowo handlować na kilogramy jego rzekomym napletkiem, jako relikwią.

No właśnie! Przecież konsekwencją grzechu pierworodnego był wstyd, rozpoznanie przez Adama i Ewę tego, że są nadzy. Od tamtej pory nie ruszali się nigdzie bez listka.

Grzech pierworodny to odkrycie przez człowieka, że jest istotą seksualną.

Instynkt jest jednak silniejszy niż religia czy kultura.

Inaczej już dawno by nas nie było. Brak kontaktu z seksualnością to brak kontaktu z samym sobą. To wyraźnie widać, kiedy mężczyźnie – począwszy od dwudziestego piątego roku życia – wraz z wiekiem maleje poziom testosteronu i zaczyna on mieć problem na przykład ze wzwodem. Czuje się przerażony i bezsilny, jakby spadła na niego bomba atomowa.

I nie ma na to zupełnie wpływu?

Na wiele rzeczy związanych z ciałem nie mamy wpływu. Na to, że siwiejemy, że pogarsza nam się słuch czy ostrość widzenia. Jednak to wciąż jest moje ciało i przyczyna tego leży we mnie, a nie na zewnątrz.

To prawda, ale mogę coś przedsięwziąć, na przykład zacząć brać leki.

Akurat w przypadku problemów z członkiem tabletki to nie zawsze najlepsze rozwiązanie. Bardzo często od tego właśnie zaczynają wizytę moi klienci: proszę mi dać jakąś tabletkę. Jeden klient nie widział tego, że problem pojawia się akurat wtedy, kiedy jego żona ma dni płodne. Starali się o dziecko, a on bał się ojcostwa, więc jego ciało reagowało chwilowymi zaburzeniami erekcji.

Jak pracujesz z takim mężczyznami?

Proponuję, żeby nauczyli się kontaktu z samym sobą.

Łatwo powiedzieć.

I nie tak trudno się tego nauczyć. Trzeba się obserwować. Coś się dzieje, to zbadaj swoje myśli. Psychoterapia poznawczo-behawioralna (CBT) jest rewelacyjna w nauczeniu się wielu metod, które pomagają mieć wgląd w swoje myśli i uczucia. Zapytaj siebie, co czujesz w danym momencie. Czy to lęk? Czego się boisz? Może to złość lub smutek? Zaopiekuj się sobą.

Trzeba więc dawać samemu sobie więcej nie tylko uważności, ale i uczucia.

Mężczyzna jest wychowywany do tego, żeby działać jak automat, ale żaden z nas nie jest automatem. W seksie nie jest tak, że trzeba realizować kolejne zadania: jej orgazm, mój orgazm, przekręcam się na drugi bok i kropka. Zdobywanie check pointów w czasie seksu to jak jedzenie na czas. Skupiasz się na tym, że masz pół minuty, a nie na smaku. Mało tego – mózg nie zdąży w tak krótkim czasie odnotować, że coś zjadłeś, więc będziesz potrzebował więcej jedzenia, i to aż o czterdzieści procent. Tak samo jest z seksem: uprawiając szybki seks, potrzebujesz go coraz więcej. Stąd tak duża grupa mężczyzn, którzy po seksie z partnerką biegną do laptopa, by poprawić sobie doznania pornografią.

Czyli promujemy slow sex.

W seksuologii jest on promowany już od lat siedemdziesiątych Oczywiście wtedy nie nazywano tego w ten sposób. Okoliczności też były inne, na przykład pornografia nie była ani tak dostępna, ani rozwinięta na taką skalę. Mniej czynników negatywnie wpływało na naszą seksualność. A dzisiaj? Po co się starać w sypialni, skoro można sobie po cichu obejrzeć filmik albo transmisję z kamerki? Jeden mój pacjent noc w noc spędza po kilka godzin w toalecie – siedzi ze smartfonem i masturbuje się, gdy jego partnerka śpi.

Kto wie, może już niedługo znajdziemy się w sytuacji, kiedy trzeba będzie zacząć promować międzyludzki, realny seks.

Ten facet siedzący nocami na sedesie też w jakimś sensie odprawia rytuał – karmi swoje bóstwo masturbacją.

Utarło się niesłuszne przekonanie, że jedynym erogennym miejscem u mężczyzny jest penis, a więc jego stymulacja wystarczy mu za całe życie seksualne.

Jedyne miejsce erogenne, samotna wyspa na oceanie, osobny byt. Sfera seksu to jedno, a reszta naszego ciała i emocji to co innego.

Stąd biorą się różne, nieraz przerażające, historie. Pewien mój pacjent, przekonany że masturbacja jest szkodliwa i grzeszna, karał za nią swój członek, polewając go gorącą wodą. Bo poparzony trudno będzie dotykać.

Jak czytamy w „Ewangelii wg św. Mateusza”: „jeśli twoje oko jest dla ciebie powodem grzechu, wyłup je i odrzuć od siebie”.

A jeśli powodem grzechu jest członek, polej go wrzątkiem albo natrzyj czosnkiem. Nie żartuję. Inny mój pacjent to robił, podrażniając błony śluzowe, co skutecznie zniechęcało go do dotykania siebie „tam”.

Dotykania siebie „tam”, czyli dotykania swojego „Stefana”. Albo „Wacka”. Ciekawe są te określenia.

Spotykam się też często w gabinecie z metaforyką wojenną. Działo, dzida, maczeta, harpun, lanca.

Niektórzy mówią „mój mały”. To deprecjonujące. Genitalia to chyba jedyna część ciała, której nadaje się jakieś ksywy. Nikt raczej nie nazywa swojej pachy Wandą, a łokcia Zenonem.

Kobiety o swojej pochwie mówią „moja Helenka”, „moja pusia”, „moja cipka”. Jedna moja klientka na swoją waginę mówi „moja joni” i uważam, że to naprawdę piękne, indyjskie określenie. Co ciekawe, wyłącznie mężczyźni używają wulgaryzmów, opisując swojego penisa. Mówią „fiut”, „kutas” „chuj”.

Skąd się to bierze?

Najczęściej z przyzwyczajenia, bo tak im się zakodowało od czasów podwórka. To właśnie w okresie szkoły podstawowej i liceum chłopcy dużo ze sobą rozmawiają o genitaliach, wszędzie rysują członki – na ławce, na tablicy, na murach. Wtedy też zapamiętują sobie, że prawdziwy facet mówi o swoich genitaliach po męsku, czyli wulgarnie.

Rówieśnicy podyktowali im słownik dotyczący ich anatomii, seksu i w dalszych etapach życia niewiele się zmienia. W moim gabinecie też często klienci posługują się tym językiem.

To słownictwo przez najbliższe lata raczej się nie zmieni.

Wiesz, na co jeszcze wpływa to odcięcie się mężczyzn od ich członków? Kiedy przychodzą do mnie z jakimś problemem, są absolutnie przerażeni, nie rozumieją, co się dzieje. Nie umieją więc też nazwać problemu. Ja rozumiem stres w takich sytuacjach, doświadczamy go przecież, kiedy dotykają nas wszelkie zaburzenia zdrowotne. Ale dla dobra terapii trzeba go próbować jakoś przełamać. Lekarze oglądają nasze chore narządy, a praca z terapeutą polega na mówieniu o problemach. A jednak zdarza się, że przychodzi facet i wydusza z siebie: „Mam zaburzenia erekcji”. No to ja próbuję go dopytać – kiedy, w jakich okolicznościach itp. On na to znowu: „Mam zaburzenia erekcji!”. Tylko to jedno zdanie jest w stanie z siebie wydusić.

Zdobył się na odwagę, wystrzelił, a teraz ty musisz coś z tym zrobić. Sam.

Nie da się tak. Musimy pracować razem, żeby coś z tego wyszło. Niektórzy przyprowadzają do mnie swojego penisa tak, jak się przyprowadza psa do weterynarza. „Proszę, oto on. Niech pan go uzdrowi, ja poczekam sobie na korytarzu”. Albo: „Jest dwudziesta druga i to jest ta chwila”, oznajmia klient. „Ale jaka chwila?”, dopytuję. „No, że coś robimy”, odpowiada. I koniec. Niektórzy do tego jeszcze znacząco mrugają.

Słowo „współżycie” jest tak totalnie bezpłciowe. Z kolei „uprawianie seksu” kojarzy się bardziej z wypełnianiem wniosku o dopłaty unijne niż romantycznymi chwilami we dwoje. Tak, że ja się tym facetom nie dziwię. Ale i ciebie oczywiście rozumiem.

Jest taki mit, że „te sprawy” się robi, ale się o nich nie mówi. Nie tylko na terapii, ale też w relacji. Postawa wielu mężczyzn jest taka: ona (lub on) sobie pomyśli, że jestem jakiś słaby, skoro muszę omawiać swoją seksualność, tłumaczyć się z czegoś. Traktują rozmowy na ten temat jak przyznanie się do porażki.

Ale skoro masz problem, to nawet jak o nim nie mówisz, nakręcasz się.

I to jak! Co o mnie pomyśli partnerka, co by powiedział ojciec? Niektórzy nawet pracodawcę w to mieszają: „Na pewno zaraz odkryje, że jestem słabym pracownikiem, bo mam zaburzenia erekcji”.

Prosta zależność. Ale chyba tylko w wypadku aktorów porno.

Pracodawcę naprawdę nie interesuje, czy masz erekcję raz na dwadzieścia dni, czy dwadzieścia razy na dobę. No, chyba że jest to producent porno właśnie. Albo jesteś eskortem.

Właśnie, „masz erekcję”. To ty miewasz erekcję lub jej nie miewasz, panie facecie. Ty, nie jakiś osobny byt o obco brzmiącej nazwie „penis”. Gracie w tej samej drużynie. To jest partnerstwo na całe życie.

To co, przyszywamy facetom penisa?

Zaczynamy.

PRZYCHODZI MĘŻCZYZNA DO SEKSUOLOGA,

czyli koniec uciekania od problemów

Z jakimi problemami zgłaszają się do seksuologa polscy mężczyźni?

Na pierwszym miejscu umieściłbym lęk zadaniowy, wynikający z coraz częstszej postawy polegającej na traktowaniu życia jak niekończącego się egzaminu, w którym ciągle trzeba zdobywać jakieś punkty. Na drugim uplasowałbym uzależnienie od pornografii i masturbacji.

Na trzecim, ex aequo – obniżone libido oraz zaburzenia erekcji. Potem przedwczesny wytrysk, wytrysk opóźniony lub jego brak oraz problemy emocjonalne.

Jakie?

Najczęściej chodzi o to, że ktoś nie jest w stanie zbudować długotrwałej, bezpiecznej relacji albo ktoś jest w relacji, ale nie jest w stanie poradzić sobie z konfliktem z partnerką lub partnerem. Osobna grupa to mężczyźni, którzy nie uprawiają seksu w związku.

To nie są odosobnione przypadki?

To coraz częstsze zjawisko, znak naszych czasów. Z badań wynika, że ten problem dotyczy co trzeciego mężczyzny w związku.

Są wreszcie tacy – i to też nie jest wcale mała grupa – którzy przychodzą do mnie, bo mają problem z tym, że uprawiają seks pozamałżeński, są homoseksualni lub biseksualni albo się masturbują.

Wyrzuty sumienia z powodu religii?

Religii i kultury. Mówiąc o kulturze, mam na myśli jednak kulturę zbudowaną na fundamencie religii. „Masturbuję się, czyli jestem grzeszny, bo marnuję spermę jak Onan”. Inna sprawa, że biblijny Onan uprawiał de facto stosunek przerywany.

„Tracił z siebie nasienie na ziemię”, żeby nie zapłodnić żony zmarłego brata. Bogu się to nie spodobało.

Niezależnie od problemu, z jakim do mnie przychodzą, wielu moich klientów jest niepewnych swojej męskości. Jakim jestem facetem? Czy realizuję współczesne skrypty męskości, czy nie?

Jakie znowu skrypty?

Na przykład skrypt hybrydowej męskości, czyli czy jestem twardym, stuprocentowym samcem z głębinowymi kompetencjami emocjonalnymi i wrażliwością. Skrypt dbającego o siebie, ale jednocześnie będącego nonszalancko niedbałym. Zespół cech niemożliwych, jak to mawia mój znajomy seksuolog, doktor Robert Kowalczyk.

Jak byś scharakteryzował typowego współczesnego mężczyznę?

Typowy przedstawiciel naszych czasów przychodzi do mnie do gabinetu niewyspany, zmęczony, zestresowany, z niedoborami testosteronu, ale za to z dużym poziomem prolaktyny, hormonu, który mu narósł pod wpływem stresu. No i jeśli ten mężczyzna ma zbyt mało testosteronu, to często ma również małe libido, problemy ze sztywnością członka i niewielki poziom energii życiowej. Jeśli ma zbyt dużo prolaktyny, a normalny poziom testosteronu, to również odbije się na seksie, a dodatkowo będzie cierpiał na bóle głowy, depresję, nerwice...

Wygląda na to, że nasze czasy jakieś takie niewesołe.

Na konferencjach seksuologicznych – polskich i międzynarodowych – mówi się ostatnio, że seks jest luksusem. Dlatego coraz więcej osób sięga po używki, uprawia tzw. chemseks. I co za tym idzie, prowadzi bardzo ryzykowny tryb życia. Wiele osób jest przekonanych o własnej niezniszczalności. Miałem klienta – boksera. Cztery godziny snu. Dwa posiłki dziennie. Jeden rano o siódmej, drugi o dwudziestej pierwszej. W ciągu dnia narkotyki, żeby nie czuć się sennym i żeby na takiej bombie funkcjonować. I on żyje tak od kilku lat.

Jeszcze żyje?

Jeszcze. Facet przed trzydziestką, a już po jednym zawale. Przyszedł do mnie z zaburzeniami erekcji i pytaniem, czy mógłbym mu dać coś, co by go podkręciło.

W sensie, na te zaburzenia erekcji?

Tak, chciał jakichś prochów na to, żeby mieć znowu wzwód. Bo przecież on tak super funkcjonuje, jest dynamiczny, skuteczny, zorganizowany, tylko z tym seksem coś mu nie wychodzi ostatnio. Myślał, że to może jakaś wada genetyczna. Był bardzo pewny siebie, a ja widziałem człowieka nad przepaścią. Jedną nogą za krawędzią. Powiedziałem mu, że tak naprawdę recepta nie da mu szczęścia.

A co by go uszczęśliwiło?

Zaproponowałem za to zmianę stylu życia, skrajnie odmienną od tego, do czego przywykł na co dzień. To by oznaczało jednak pracę nad sobą, więc tyle go widziałem.

Po co się męczyć, jak można wziąć tabletkę i już.

Bardzo często mam takich pacjentów. To głównie pracownicy korporacji lub właściciele prywatnych firm, którzy harują ponad siły. Ale przecież nie tylko białe kołnierzyki i biznesmeni tak tyrają. Ludzie siedzą w firmach po dziesięć, dwanaście godzin. Kompetencje zawodowe nie są jasne, trzeba brać odpowiedzialność za siebie, za innych. Pod wpływem stresu napinają się mięśnie, nawet żołądka, więc ci mało co są w stanie zjeść. Nawet jak idą na lunch, to wszystko i tak zostaje gdzieś w ściśniętym przełyku, z tego później robi się refluks, problemy z wrzodami itp. To gospodarka rabunkowa, która rujnuje podstawowe filary, na których opiera się seksualność.

Jak taka praca wpływa na seks?

Wyobraźmy sobie faceta, który wychodzi po tych dziesięciu czy nawet dwunastu godzinach z pracy. Jest okrutnie głodny. Całe ciało ma napięte od siedzenia przy biurku i jest wkurzony, bo spotkało go przez cały dzień mnóstwo stresujących sytuacji. Chciałby to odreagować, najlepiej dynamicznym seksem, ale członek nie współpracuje.

Dlaczego?

Bo żeby spłynęła krew do członka, ciało musi być rozluźnione, ciepłe, a nie zimne i spięte. To żelazna zasada w seksuologii. No więc seks nie wychodzi i robi się jeszcze bardziej nerwowo. Bo jego partnerka myśli, że już go nie podnieca, a on – jak to faceci mają w zwyczaju w takich sytuacjach – zamyka się w sobie i walczy z natłokiem myśli.

Albo przychodzi do domu, ale jest mnóstwo spraw do omówienia, a potem trzeba już iść spać. Seksu nie ma, i co wtedy?

Takie osoby bardzo często wchodzą w romanse w pracy.

W pracy członek współpracuje?

W pracy jest bardzo atrakcyjna koleżanka. Zawsze pachnąca, uśmiechnięta, pewna siebie, dobrze ubrana, ułożona fryzura, makijaż. Nie ma do niego pretensji, że nie zadzwonił znowu do hydraulika czy że dziećmi za mało się zajmuje. Zaczynają flirtować. Okazuje się, że i jej seks w związku się nie układa. Dochodzi do zbliżenia. I co się okazuje?

Klapa?

Skąd! Mają świetny seks, bo są w kontakcie przez kilkanaście godzin dziennie: wymieniają spojrzenia, uśmiechy, uwodzą się, budują napięcie. Nie mają do siebie pretensji, co najwyżej droczą się lekko ze sobą. Czyli robią wszystko to, co robić należy, żeby seksualność dobrze funkcjonowała, a na co nie mają czasu w swoich związkach. Wielu moich klientów mówi, że wyszykowana kochanka w pracy zawsze wygra ze zmęczoną żoną wieczorową porą.

Może powinni w takim razie sprzedać udziały w obecnych związkach i założyć nową spółkę?

Gdyby pracowali nadal razem, mogłoby to funkcjonować. Ale gdy na przykład jedno z nich trafiłoby do innej firmy, historia zatoczyłaby koło. Znowu nie byłoby czasu na seks. Inna sprawa, że niezależnie od okoliczności zawodowych, wchodząc w związek mogliby się poczuć wzajemnie oszukani, widząc siebie nagle zupełnie prywatnie, bez całego tego korporacyjnego sznytu.

Ciekawy jest ten wątek „wizualny”, że koleżanka z pracy zawsze wystrojona, a partnerka w domu, jak to w domu, jest ubrana wygodnie.

Moja klientka jest od trzech lat w związku i zdradza swojego partnera z kolegą z pracy. Sytuacja jest podobna do tej, jaką opisałem wcześniej, z tym że tutaj dochodzi ten aspekt, o którym wspomniałeś: ona często podkreśla różnicę między kochankiem, menedżerem wysokiego szczebla, a partnerem, który lubi chodzić w starych trampkach i w koszulce z Super Mario Bros.

Niemal identyczna historia była pokazana w filmie „Kamper”. Luzak grany przez Piotra Żurawskiego zaczyna być zazdrosny o bliską relację dziewczyny (Marta Nieradkiewicz) z kucharzem-celebrytą (Jacek Braciak). Szczytem jego aktywności jest samotny taniec do piosenki „Co jest ze mną nie tak”.

No właśnie, to dobry przykład omawianego przez nas tematu. Przy czym to nie jest tak, że ona leci na ten drogi garniak i ekskluzywny samochód. Mimo że mieszka z partnerem, widuje się z nim sporadycznie. A z tym kolegą – a to na naradach, a to na prezentacjach, a to w socjalnym, a to na lunchu. Wreszcie szybki seks w samochodzie na parkingu biurowca albo kilka wspólnych nocy z rzędu na wyjeździe służbowym.

A ten drugi siedzi w domu i gra w gry.

Poczciwy gamoń siedzi w domu i gra w gry na konsoli, a tamten ją nieustannie urabia: kwiaty, topowa restauracja, podkręcająca korespondencja na Messengerze, WhatsAppie, GG czy Viberze. Jej obecny związek nie ma szans na przetrwanie w takiej sytuacji, bo w ogóle nie jest zbudowany na mocnych podstawach.

Z tego, co mówisz, wypływa dla mnie jeden wniosek: praca albo związek – wybór należy do ciebie.

Niezupełnie. Mam klientkę, która pracuje w dużej firmie konsultingowej. Mówi, że tam aż kipi od seksu. Do tego stopnia, że nawet ona, do tej pory zdeklarowana monogamistka, wdała się w romans z żonatym. A jest u mnie na terapii od roku i w życiu bym nie pomyślał, że może w coś takiego wejść.

Jak to praca potrafi zmienić ludzi.

Kiedy rozmawiam z pracownikami korporacji, a mam takich klientów coraz więcej, okazuje się, że w ich życiu nie ma innego stanu niż praca. Kiedy ich pytam o jakieś pasje, hobby, nie wiedzą często, co odpowiedzieć. Nie relaksują się, bo mają poczucie, że to marnowanie czasu. Inni z kolei próbują coś robić, ale nie odczuwają z tego powodu radości. Nic nie czują, jakby mieli sparaliżowany układ nerwowy. I to ich dodatkowo frustruje. A ciało cały czas jest napięte, nie ma możliwości rozluźnienia się.

Zaraz, przecież kiedy pójdziesz na siłownię, oczywiście mam na myśli ekskluzywną sieciówkę, ponad połowa ćwiczących to pracownicy korpo.

Siłownia, cross fit, runmageddon, paintball – oni wybierają takie aktywności, bo stan pracy przerzucają na stan relaksu. Tok ich myślenia jest taki: „W relaksie też muszę być skuteczny, odważny, przebojowy, muszę mieć koncentrację, muszę wykazać się wytrzymałością i odwagą”. To może wywołuje w nich poczucie odprężenia, ale ciało w ogóle nie relaksuje się w ten sposób. Nie da się żyć tylko tym jednym trybem. To tak, jakbyś będąc ptakiem, machał jednym skrzydłem. Jak będziesz żył tylko jednym stanem, to tylnymi drzwiami ten drugi zacznie ci się wkradać. I oni mówią, że pracują, pracują, niby wszystko jest tak samo, a coraz częściej odczuwają brak zorganizowania, brak koncentracji.

Organizm mówi: nie chcesz mi odpuścić? To ja sam sobie odpuszczę.

No i niektórzy się poddają. Zgłaszają się z problemami z seksem. Mija kilka, kilkanaście spotkań, zanim dotrze do nich, że nie można głodzić maratończyka. Bo oni wyznają filozofię, że jak maratończyk źle biegnie, to tylko jego wina, że powinien szybciej. Możesz to! Zrób to! Farmer z Australii wygrał maraton bez przygotowania, bo nie znał swoich ograniczeń, to i ty możesz wygrać, przesuwając granicę!

Przeszkody są tylko w twojej głowie! Jakbym słyszał jakiegoś coacha.

Jak to słyszę, krew mnie zalewa. Cały czas im wciskają, że można więcej, oni to łykają i nie biorą pod uwagę, że ciało i głowa mają swoje granice. A gdy ciało nagle mówi „stop”, winy szukają... w sobie. Uważają, że za mało z siebie dali, że są jacyś wadliwi.

Dlatego często podkręcają się chemseksem, czyli różnymi narkotykami, dopalaczami, żeby jakkolwiek uczestniczyć w tej seksualności. To z kolei skutkuje problemami kardiologicznymi, neurologicznymi, gastrologicznymi, endokrynologicznymi... Ta historia nie ma końca albo raczej jej koniec może być naprawdę bardzo smutny.

Dwa główne filary męskości, a przez to i samooceny, to dla nas, facetów: życie seksualne i życie zawodowe. One są ze sobą ściśle powiązane i wzajemnie nieustannie na siebie oddziałują. W seksie nie wychodzi, ale w pracy go doceniają, dobrze zarabia, możliwy jest awans. To jako tako trzyma jego poczucie męskości. I gdy przy tamtym filarze napotka odpowiednie wsparcie w postaci zrozumienia partnerki, sprawa sama się rozwiąże, bez konieczności wizyty u seksuologa.

Narkotyki, pornografia – to jest chyba mroczna strona seksualności naszych czasów.

Pornografia w dużym stopniu zmienia nie tylko funkcjonowanie seksualne, ale też osobowość. Ludzie robią się bardziej egoistyczni, uczą się zaspokajać tylko swoje potrzeby. Do tego dochodzi cyberseks, rozmaite aplikacje randkowe, a często i ryzykowne kontakty seksualne z internetu, bez prezerwatyw.

Wszystko to zwiększa przedmiotowe traktowanie innych ludzi, którzy nawet nie są ludźmi, tylko okienkami, które w każdej chwili można zablokować, wyłączyć.

Kiedyś wiedziałeś, że jeśli chcesz mieć z kimś seks, musisz wejść choćby w relację, zbudować poczucie bezpieczeństwa lub znośniej sympatii. Najpierw było poczucie bezpieczeństwa, a potem doświadczanie seksualności. Teraz możesz doświadczyć seksualności, nie budując żadnej relacji. Wystarczy, że wejdziesz na portal erotyczny, gdzie są kamerki, zapłacisz, i już masz bezpośrednią relację seksualną z kimś, kogo pierwszy raz widzisz na oczy. I ta osoba już jest naga, już chce się z tobą masturbować.

Seksualny fast food.

Jak chcesz czegoś więcej, to nie musisz chodzić na dwadzieścia randek, wystarczy wyhaczyć kogoś z Tindera. Albo wejść na czat i nieraz po kilkudziesięciu minutach możesz szykować się na bezpłatny i niezobowiązujący seks gdzieś na mieście.

I nie ma problemu.

Nie ma problemu? Problem jest – taki, że my ludzie potrzebujemy do seksu poczucia bezpieczeństwa. Ono się buduje w trakcie randkowania. Pomijając ten etap, rzucamy się na głęboką wodę i toniemy, dostając skurczu. Toniemy zaburzeniami erekcji, toniemy przedwczesnym wytryskiem, brakiem orgazmu i tak dalej.

Jeszcze wracając do tych ludzkich okienek w aplikacjach, które tak łatwo blokować. Przecież to działa w dwie strony...

Kiedy skaczesz z kwiatka na kwiatek, nie angażujesz się, partnerki czy partnerów traktujesz przedmiotowo, jak kolejne profile w aplikacji, to wszystko jest z twojego punktu widzenia w porządku. Ale jak nagle spotkasz kogoś, z kim zechcesz wejść w relację, kiedy nagle pojawia się u ciebie zaangażowanie, a tamta osoba przestaje odzywać się po jednej nocy, czujesz się użyty. Gdy dotknie nas ostrze używania, to nagle przypominamy sobie o podmiotowości i myślimy: „No kurde, to jest niegodne człowieka”. Ponadto nigdy nie wiesz, kiedy się zaangażujesz. Może cię to zaangażowanie dopaść w najmniej spodziewanym momencie.

I to jest ten moment, kiedy facet postanawia iść do terapeuty po pomoc?

My mężczyźni jesteśmy wychowywani tak, że z kłopotami powinniśmy radzić sobie sami. Wychowują nas do konfrontacji, eksploracji terenu, ścierania się, a co za tym idzie, do samodzielności, autonomii i niezależności.

Ja bym nie przesadzał z tym wychowywaniem do niezależności. Ale zgadzam się z konfrontacją.

Mówię stereotypowo i zgodnie z tym myśleniem kobiety wychowywane są bardziej do kooperacji, empatii.

No i co taki wojownik robi, kiedy penis odmówi mu posłuszeństwa w łóżku, a duma i honor – udania się do specjalisty?

Kiedy u mężczyzny pojawiają się problemy – w seksie czy w życiu – włącza się pierwotny mechanizm „walcz albo uciekaj”. Kiedy mamy życiowe problemy, to częściej włącza nam się „walcz”. O dziwo, kiedy te problemy pojawiają się w sferze seksualności, częściej włącza się „uciekaj”. To jest potwierdzone w badaniach, bo tylko osiem procent mężczyzn z problemami z seksem przychodzi do specjalisty. Reszta, czyli dziewięćdziesiąt dwa procent, ma swoje niby-sposoby, które jednak prowadzą ich na manowce!

Pewnie są też tacy, co czekają, aż samo się poprawi?

Aż samo się poprawi albo aż partnerka czy partner zapomni o seksie. Doktor Dariusz Skowroński, który jako seksuolog pracuje w Japonii, opowiadał nam na konferencji seksuologicznej w grudniu 2017 roku, że tam już czterdzieści sześć procent par w ogóle nie współżyje ze sobą!

Ucieczka od problemów?

No właśnie. W sytuacji problemów z seksem, mężczyźni unikają lub bagatelizują problem, angażują się w pracę, w pozorną seksualność, na przykład w pornografię. Wielu bierze jakieś podejrzane, a niestety łatwo dostępne suplementy i inne specyfiki. Podkreślam, że grupy przestępcze w Polsce zarabiają kokosy na produkcji podrabianej Viagry.

To musi być dochodowy interes.

Jakbyś zgadł! Panowie naiwnie wierzą, że dzięki jednej tabletce wróci im rujnowana przez lata sprawność seksualna. Sięgają po te rozwiązania pod wpływem reklam. Nie konsultują się z nikim, bo mężczyźni są bardzo samotni w swoich problemach z seksem. Nie pójdą przecież do kumpla i nie powiedzą: „Stary, pojawiły mi się zaburzenia erekcji, co z tym zrobić?”. Boją się, że zostaną wyśmiani.

Męska przyjaźń jest często napędzana przez rywalizację – znowu mówię to stereotypowo. Ale te stereotypy pracują w naszych głowach, pozornie mają oszczędzać energię wynikającą z dogłębnych analiz, mówią nam, jak mamy żyć i wyrządzają wiele szkód.

Czy ten wstyd jest kulturowy, czy wrodzony?

Nasza kultura mówi wprost: facet powinien być twardy. Nie płacze, wszystko ogarnia, ze wszystkim sobie poradzi. A jego członek jest jak radziecki czołg: przejedzie przez las, rzekę, pole i dom. Dojedzie aż do Berlina. Udajemy więc, że tematu nie ma. Efektem tego są sceny, które bardzo często obserwuję w swoim gabinecie:

– Wie pan co, panie Andrzeju, ja to mam taki problem, że pan jeszcze chyba o czymś takim nie słyszał.

– Tak? To ciekawe. Proszę o tym opowiedzieć.

– Mam zaburzenia erekcji.

Kurtyna.

To musi dość mocno wpływać na samoocenę.

Samotność współczesnych mężczyzn powoduje, że wielu – ba! większość z nich – jest przekonanych, iż tylko oni mają przedwczesny wytrysk, obniżony popęd seksualny czy zaburzenia erekcji właśnie. Są więc wadliwi, nie spełniają norm męskości. Jako jedyni na świecie. Samotni jak palec.

W końcu jednak te osiem procent przychodzi do terapeuty. I kiedy pojawiają się u ciebie, to jednak przychodzą do faceta. Nie boją się męskiej rywalizacji?

Wielu się boi i dlatego pierwsze kilka, kilkanaście spotkań to zdzieranie powierzchownych masek, za którymi się kryje ich prawdziwe Ja. Sporo też zależy od tego, jakie się miało relacje z matką i ojcem.

Czemu?

Ci, którzy mieli ojca despotycznego, krytycznego, pójdą raczej do seksuolożki. Będą się bali, że terapeuta mężczyzna ich skrytykuje, wyśmieje. Albo jak przyjdą do seksuologa, to pod innym sztandarem. Z czymś, co nie jest wstydliwe, czyli nie z seksem, tylko na przykład z tym, że reagują złością na rozczarowania życiowe. Albo że przeczytali gdzieś mój artykuł, słyszeli mnie w radiu, przeczytali naszą poprzednią książkę – i chcieliby dopytać o kilka rzeczy.

Czyli to taka zabawa w chowanego.

Przychodzi klient i opowiada, że ma obniżony nastrój, że czuje smutek, że lęk, że coś tam. I gdzieś na końcu pojawia się, że ma zaburzenia erekcji, jako w sumie nic takiego ważnego.

Drobiazg.

Nie ma właściwych czy niewłaściwych problemów. Zaburzenia erekcji nie są totalną katastrofą, tak jak depresja nie jest totalną katastrofą. Ale przede wszystkim, w żadnym z tych wypadków, nie ma się czego wstydzić.

Czasem słyszę od klientów: „Ja myślałem, że pan mnie wypędzi po tej pierwszej wizycie, że pan mnie wyśmieje. Że jestem skończony jako facet lub że powinienem wziąć się w garść”.

„Weź się w garść”. Złota rada twardych mężczyzn. A wracając do tego twojego klienta, który przyszedł niby tylko z depresją. Czy można sobie wybrać problem, który chce się poruszać na terapii? Przecież to wszystko jakoś się ze sobą łączy.

Wszystko zależy od tego, co jest priorytetem w danej sytuacji. Można zrobić listę priorytetów, od jednego do dziesięciu. Na przykład: „Zaczynam nowy związek i chciałbym, żeby dobrze nam się układało emocjonalnie, to pierwszy priorytet. Ale i żeby był dobry seks. Więc seks jest dla mnie drugim priorytetem. Jednocześnie tak się składa, że wylali mnie pół roku temu z pracy i do tej pory się nie pozbierałem. Kolejnym priorytetem będzie więc moja depresja”.

I co się stanie, jak będzie pracował tylko nad depresją?

Będziemy pracować nad depresją, ale jednocześnie związek może zacząć mu się walić, bo na przykład pod wpływem relacji z rodzicami, które są prototypem naszych relacji, wyniósł z domu lęk przed bliskością. I nad tym powinien pracować w pierwszym rzędzie. Ukrywanie takich problemów, to jest niepełne wykorzystanie relacji terapeutycznej.

A kim są ci faceci, którzy trafiają na terapię? Te osiem procent?

Nie są to zazwyczaj ludzie wybitnie odważni czy otwarci. Oni zwykle przebyli długą drogę, żeby znaleźć się w tych ośmiu procentach. Bardzo często seksuolog, specjalista to dla nich ostatnia deska ratunku. Bo albo kupowali suplementy online lub w sex-shopach, albo próbowali seksu poza związkiem, w tym płatnego, uciekali w pornografię, masturbację. I doszli do ściany. Nie wszyscy z nich, ale zdecydowana większość. I w tym momencie przychodzą do mnie.

Psychoterapeuta czy seksuolog dla wielu jest więc aktem desperacji, a nie pierwszą pomocą.

Niestety tak. Ten wstyd związany z naszą seksualnością przekłada się też na relacje z lekarzami. Według badań osiemdziesiąt procent pacjentów nie mówi o problemach z seksem lekarzom pierwszego kontaktu. A przecież to im powinniśmy mówić o wszystkim, co nas niepokoi zdrowotnie. Nie, mężczyźni czekają, że może lekarz sam zapyta...

Mnie żaden nigdy nie pytał o takie rzeczy.

A gdy zapytano o to internistów, to okazało się, że ponad sześćdziesiąt procent z nich uważa, iż to pacjent powinien sam z tym wyjść. Pacjent czeka, aż zapyta lekarz, lekarz czeka, aż zapyta pacjent.

Groteskowa sytuacja.

Jak w dowcipie: „Przychodzi baba do lekarza, a lekarz też baba”. Tymczasem zaburzenia erekcji wyprzedzają o dziesięć lat inne kłopoty zdrowotne, na przykład problemy kardiologiczne, układu oddechowego, cukrzycę, zaburzenia tarczycy itd. O dziesięć lat, więc to jest bardzo cenna informacja dla internisty, ale wielu lekarzy nie pyta o funkcje seksualne pacjenta, ponieważ boją się go zawstydzić.

Z kim mężczyźni szczerze rozmawiają o swoich problemach?

Z nikim. Seksualność wiąże się z takim wstydem, lękiem i niepewnością, że mężczyźni nawet z partnerkami nie dzielą się tym, że podejrzewają u siebie jakiś problem. Nie mówią: „Kurde, wiesz co, ja dzisiaj chyba nie dam rady”, bo obawiają się, że zostaną zdeprecjonowani. Tak, jakby ich tożsamość lub związek zależały tylko od seksu. A często przecież seks jest jednym z kilku, kilkunastu fajnych elementów związku, ale nie jedynym!

Nie mówią i poświęcają się dla dobra źle pojętej sprawy.

Zgadza się. Gdy słyszę: „Jest pan pierwszą osobą w moim życiu, której mówię o problemach z seksem”, to wiem, że w dużej mierze psychoterapia będzie polegała na pracy z toksycznym wstydem, który trzyma w klinczu seksualność klienta. A wierz mi, że nagminnie słyszę coś „jako pierwszy”, i że często są to typowe sprawy, o których powinno się powiedzieć partnerce, żonie, przyjacielowi lub bratu.

Jakie na przykład?

Na temat lęku dotyczącego starzenia się, posiadania dzieci, wzięcia ślubu, lęku przed śmiercią, poczucia nieatrakcyjności, niemożności znalezienia sobie satysfakcjonującego związku, obaw przed wprowadzeniem zmian. Przecież tych tematów doświadczamy wszyscy, na różnych etapach w życiu. I moi klienci, i ja, i ty, i prezydent Polski. Nie powinniśmy czekać, aż życie nas przyprze do muru i zmuszać się wtedy do pójścia do specjalisty. Profilaktyka jest ważniejsza niż leczenie.

Mimo wszystko wierzę w gatunek męski, więc jestem pewien, że niektórzy przychodzą do ciebie z własnej, nieprzymuszonej woli.

Oczywiście. Na przykład ci, którzy wchodzą w nowy związek i nie chcą zawieść partnerki, a już zaobserwowali u siebie jakieś problemy z seksem. Albo single, którzy nie chcą przechodzić na seksualną emeryturę, skądinąd bardzo słusznie. Emerytami jesteśmy tylko dla ZUS-u.

A ci, co przychodzą, rozumieją na czym polega terapia?

Zdarzają się czasem zabawne sytuacje. Przyszedł kiedyś mężczyzna, który podejrzewał, że partnerka go zdradza. „Pan będzie z nią pracował nad czymkolwiek, a ja będę przychodził co pięć spotkań i będzie mi pan zdawał sprawozdanie z tego, co u niej w życiu się dzieje. Dobrze zapłacę”.

Naoglądał się filmów szpiegowskich.

Inny z kolei chciał przychodzić tutaj ze swoją partnerką, a ode mnie oczekiwał, że będę go wspierał w sporach. „Chcę, by pan jej pokazywał, że jestem wyjątkowy, taki inteligentny, najlepszą partią dla niej, że to rzadko się spotyka takiego mężczyznę. Bo ona mnie nie docenia”.

Przyszli też raz rodzice z siedemnastolatkiem.

Świadomi rodzice. Brawo!

Ci akurat niespecjalnie. „Nasz syn twierdzi, że niby jest gejem”. „Ale jaki jest problem?” – pytam. „Wie pan, jak młodzi są, to takie głupoty gadają. To w tym kółku teatralnym pewnie go ktoś przekabacił”. Chcieli, żebym ich syna nawrócił z drogi występku i byli bardzo zdziwieni, kiedy im powiedziałem, że seksuologia już od dawna uważa homoseksualność za normę. Myśleli, że orientacja seksualna to kwestia wyboru.

Dzisiaj wege, jutro homo.

Albo, jak do 2018 roku było z prawem jazdy w Arabii Saudyjskiej, według zasady: „dzisiaj kobieta za kółkiem, a jutro prostytutka”.

Ale naprawdę nie masz jakichś supermetod, jak Anatolij Kaszpirowski, by kogoś urobić, jak chcesz?

Po pierwsze, to nieetyczne. A po drugie, to nie da się nikogo ułożyć wbrew jego woli! Zapytałem tego ojca, czy jeśli użyłbym całej swojej wiedzy seksuologicznej i psychoterapeutycznej, to byłbym w stanie zamienić go w geja. Odpowiedział oburzony, że absolutnie nie, to niemożliwe. No i lądujemy w oparach absurdu.

A jak często pary trafiają na terapię?

Mężczyźni przychodzą z partnerką zazwyczaj przy obniżonym libido, gdy nie kochają się już od kilku miesięcy albo nawet kilkunastu lat. Przychodzą, bo ona czuje się przez to mało kobieca i pociągająca. Albo wydało się, że on ma romans. Albo przeczytała gdzieś mój artykuł. To bardzo często się zdarza, na przykład po poczytnym artykule w „Wysokich Obcasach Extra” Crossfit zamiast seksu miałem w gabinecie kilkanaście nowych par. Napisaliśmy z Krystyną Romanowską o ludziach wybierających kompensację w sporcie zamiast współżycia.

„A ty znowu na siłownię idziesz?”.

Ona czyta ten artykuł i pyta:

– Ty, Heniek, kiedy my się kochaliśmy ostatnio?

– Kilka tygodni temu.

– Nie. Kilka miesięcy temu. A ile razy byłeś na siłowni w tym tygodniu?

– Pięć.

I dodaje, że jak zrobi jeszcze maraton kolarski, to wtedy ona będzie miała z nim najlepszy seks w życiu.

To tylko się cieszyć! Rośnie nam kadra olimpijska.

Nie żartuj.

A są takie problemy, z którymi faceci przychodzą prawie wyłącznie w pojedynkę?

Na przykład przedwczesny wytrysk. Bardzo często nawet partnerka czy partner nic nie wie o tym, że on zaczął terapię.

Lepiej przyjść do seksuologa w parze czy pojedynczo?

Zależy, jakie są przyczyny danego problemu. Jeśli typowo partnerskie, wynikające z relacji, warto to omówić wspólnie. Natomiast jeśli sytuacja ma korzenie w gospodarce rabunkowej, bo on pracuje po dziesięć, dwanaście godzin, mało śpi, je byle jak i nie ma czasu na nic – to nadaje się na terapię indywidualną.

Tylko żeby znalazł czas na wizytę...

Bardzo często mężczyzna, który jest zablokowany przy kobiecie, otwiera się przy terapeucie. Najpierw musi się wygadać, wyżalić. Tego by nie zrobił przy niej, bo starałby się zachować twarz, nakładając na nią wiele różnych masek. Wyżala się więc, a potem zaczynamy właściwą pracę.

Czyli najlepiej przyjść samemu, a terapeuta sam może zaproponować, by włączyć drugą osobę.

Właśnie tak pracuję. Leczenie musi być dopasowane do klienta, skrojone jak garnitur. Nigdy nie lecimy tym samym skryptem. Dlatego psychoterapia seksuologiczna prowadzona przez algorytmy to jeszcze pieśń dalekiej przyszłości. Ponadto, musi być konkretny cel. Kiedy przychodzi pacjent i mówi: „Wie pan co, chciałbym nad czymś popracować, generalnie nie wiem nad czym, ale chciałbym, żeby moje życie się zmieniło tak, żebym był w końcu szczęśliwy”, to ja muszę z nim ustalić, na czym konkretnie polega dla niego szczęście.

Już sama praca nad tym ustalaniem źródeł szczęścia może mieć funkcję terapeutyczną.

Mężczyźni często mają poczucie, że nie tylko partnerka, ale też seksuolog czy psychoterapeuta powinni im czytać w myślach. Niestety, nie studiowałem w Szkole Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie, nie mam więc takiego fakultetu. Cel musi być mierzalny i sprawdzalny.

Zaraz. Potrzeba bycia szczęśliwym nie może być celem terapii? Przecież to jest konkret!

No właśnie nie. Dla mnie to jest informacja, że ktoś ma konflikt wewnętrzny, osadzony głęboko w podświadomości. Ten konflikt jest jak potwór z Loch Ness, którego nie widać. Trzeba wypompować wodę z jeziora i zobaczyć, jak Nessie sobie po dnie drepcze.

Można się jakoś przygotować do pierwszej wizyty?

To bardzo ważne pytanie. Z klientami, którzy zostali wydelegowani przez partnerkę albo przyszli do mnie impulsywnie, sytuacja jest taka, że facet przychodzi i patrzymy na siebie, i patrzymy, i patrzymy... Bo on nie za bardzo wie, z czym przyszedł. Jak go podpytuję, to on czuje się zaatakowany. Raz jeden pan wręcz obraził się na mnie, że pytam go o sprawy związane z seksem.

A jakich pytań się spodziewał?

Mówię: „Gdyby pan przyszedł do stomatologa i stomatolog zapytałby pana o seks, to sytuacja byłaby nietypowa. Ale jeśli pan przychodzi do seksuologa, to jest pewne prawdopodobieństwo, że będę rozmawiał o seksie”. On mówi: „No tak, ale tak na pierwszych sesjach już o seks pytać?”. Oczywiście, staram się uwzględniać wstyd i wrażliwość klientów.

Zasadniczo klientów podzieliłbym na dwie grupy. Ci, którzy przychodzą z impulsu albo wydelegowani przez partnera, partnerkę i czują się wypchnięci do tablicy. Oni są zaskoczeni, że u seksuologa rozmawia się o erotyce, o fantazjach, o tym, jak funkcjonuje członek i tak dalej. Pracuję z nimi nad motywacją: dlaczego tu przyszli, co mają do stracenia? Wtedy zaczynają mówić o powodach, z których u mnie się znaleźli.

Druga grupa?

To osoby, które od dłuższego czasu zmagają się z jakimś problemem, czują się bezsilne i dlatego przychodzą do gabinetu. Ci pacjenci zazwyczaj bardzo dobrze wiedzą, nad czym chcą pracować.

A teraz, wracając do pytania, jak się przygotować do wizyty u seksuologa, warto, żebyśmy się zastanowili, o czym chcemy powiedzieć i jakie mamy cele – nie tylko terapii, ale tego konkretnego spotkania. Innymi słowy, co chciałbym tą terapią i tą dzisiejszą sesją osiągnąć. Można to nawet wypisać sobie na kartce. To pomaga w rozmowie z terapeutą. Terapeucie też pomaga.

No, to jest już konkret.

Ci, którzy przychodzą na przykład z zaburzeniami erekcji, mogliby sobie przypomnieć, jak to wyglądało na przestrzeni ich całego życia. Kiedy te problemy się pojawiły? Czy wcześniej zawsze wszystko funkcjonowało bez zarzutu? Przypominamy sobie relacje emocjonalno-seksualne z przeszłości, analizujemy je. To wszystko jest materiałem do pracy.

Która nie zakończy się na jednej wizycie.

Większość myśli, że jedna wizyta wystarczy. Ale nie dajmy się zwieść fałszywym prorokom. Żaden z seksuologów czy psychoterapeutów nie jest czarodziejem. Tłumaczę, że terapia wymaga czasu i to nie wynik mojej złej woli. Nie ma windy do sukcesu, trzeba iść wytrwale po schodach.

Do zmian dochodzimy małymi krokami. Ewolucja, nie rewolucja, bo rewolucja często zjada swoje dzieci. Jest to współpraca, jak z trenerem personalnym. Ja służę doświadczeniem, motywacją, sugestią, ale po stronie pacjenta jest większość pracy: dbanie o samopoczucie, sen, kondycję, regularne i wartościowe posiłki, aktywność... Zmieniamy się, gdy sami do czegoś dochodzimy, gdy wypracujemy jakieś mechanizmy. Nie obiecam nikomu, że samodzielnie zmienię jego życie, to byłoby bardzo nieetyczne i jeszcze bardziej nierealne. W psychoterapii daję wędkę, a nie ryby. Mało tego, są konkretne badania dotyczące neuroobrazowania mózgu, iż psychoterapią zmieniamy architekturę połączeń neuronalnych!

To jest proces uczenia się. Siebie, swojej seksualności, partnera, partnerki na nowo.

Na czym polega wyższość wędki nad rybami?

Weźmy takiego małego niedźwiedzia. Obserwuje matkę, patrzy, jak ona poluje, zbiera jagody, miód. I później, gdy dorośnie, jest w stanie sam się wyżywić i przeżyć. Natomiast jeśli nie obserwuje matki, tylko czeka, aż ona coś przyniesie, a matce coś się stanie – na przykład zastrzeli ją minister Szyszko – to umrze, bo nie ma tych umiejętności. I dlatego ja nie załatwiam problemów za klienta i nie podpowiadam gotowych rozwiązań.

Niektórym jednak by to wiele ułatwiło.

Klient często przychodzi do terapeuty jak do rodzica: „Tato, zepsuło się, zrób mi”. A my w psychoterapii pracujemy nad tym, żeby zbudować ciepłego rodzica w kliencie, żeby on poznał różne sposoby na bycie dobrym terapeutą dla siebie. Terapia kończy się sukcesem, gdy klient uwewnętrzni terapeutę w sobie.

No właśnie. Od początku wszyscy wiedzą, że kiedyś to musi się skończyć.

Nie uzależniam klienta od siebie, tak jak na przykład wróżka: musisz tu do mnie przychodzić, bo inaczej nie dowiesz się, co cię czeka. Buduję w klientach dojrzałość i odpowiedzialność za ich wybory. Konstruujemy wędkę, ale dorodnego bonito klient musi złowić sam. Wtedy duma będzie go przepełniała naprawdę długo.

SAPER MYLI SIĘ TYLKO RAZ,

czyli o męskim wstydzie

Czego najbardziej wstydzą się mężczyźni?

Przede wszystkim tego, że mogą okazać się słabą seksmaszyną, która nie jest w stanie sprostać normie.

Jest taka norma?

Wielu mężczyzn tak myśli. Są przekonani, że męska seksualność jest jak perpetuum mobile. To prawda, w wieku szesnastu-dwudziestu pięciu lat jakieś osiemdziesiąt procent mężczyzn wykazuje się automatyzmem seksualnym, ale po dwudziestym piątym roku życia to mija.

Automatyzm seksualny, czyli wzwód na każde zawołanie?

Albo i bez zawołania, penis zawsze w pełnej gotowości. Mężczyźni się do tego przyzwyczajają i ciężko im zrozumieć, że z wiekiem seksualność robi się coraz bardziej wymagająca. Niezależnie od wieku, traktują siebie jak seksualny bankomat funkcjonujący dwadzieścia cztery godziny na dobę. Wkładam kartę, naciskam przycisk i pojawia się erekcja. A tak nie ma.

Dlaczego?

W jednych okolicznościach członek funkcjonuje, w innych nie.

Na przykład?

Po przebudzeniu mężczyźni mają poranne wzwody, więc jest prawdopodobieństwo, że seks o poranku będzie udany. Natomiast jak zmęczony mężczyzna pół nocy wracał z delegacji do kochanki, to o porannym seksie może zapomnieć.

Kiedy uświadamiam mężczyznom, jak to wygląda, złoszczą się na mnie. Oni przecież wierzyli w to przez trzydzieści czy czterdzieści lat! Przychodzą do mnie najczęściej nie po to, żeby poznać swoją seksualność, tylko żeby ją podkręcić. Mówią: „Chciałbym, żeby było jak u innych”.

Czyli jak?

Kiedy pytam, jak niby jest u innych, odpowiadają, że wystarczy ściągnąć spodnie i tadam! Erekcja. Partnerka się zbliża – wzwód. Partnerka się wystroi w erotyczną bieliznę – wzwód.

Jak na porno.

Bo on to właśnie widział w filmie porno! I na tym buduje fałszywe przekonanie, że mężczyźni mają tak w rzeczywistości. Ma poczucie, że jedno czy dwa niepowodzenia to plama na honorze, której już nigdy nie zmaże.

Saper myli się tylko raz.

Ale w seksie nikt nie jest saperem. Taki klient jest bardzo zdziwiony, kiedy mówię mu, że wszystko z nim w porządku. Bo przecież wydawało mu się, że tylko on ma zaburzenia erekcji, tylko on ma przedwczesny wytrysk, tylko on ma obniżone libido.

Kobiety też tak mają?

Tak samo! Tylko one mają problemy z zaburzeniami lubrykacji, z suchością pochwy. Ta postawa jest powszechna. Niezależnie od płci. Wynika to z tego, że rzadko mówi się o problemach w seksie. Zwłaszcza szczerze.

W mediach dominuje przekaz, że to takie łatwe, dostępne, przyjemne.

Problemy z seksem są normalną częścią życia. Jak ziewanie, ból zębów, zaparcia, katar, siwienie. Zęby zużywają się, tak samo jak reszta naszego ciała, łącznie z genitaliami.

Sporadycznie mówi się o zaburzeniach erekcji albo innych problemach w seksie, ale jeszcze rzadziej o chorobach przenoszonych drogą płciową. Z tego rodzi się beztroska w zachowaniach seksualnych, bo gdy o czymś się nie mówi, to tego przecież nie ma, to nas nie dotyczy.

Powiedziałeś, że automatyzmem wykazuje się jakieś osiemdziesiąt procent mężczyzn. Dlaczego nie sto?

Automatyzm może się zatrzymać. Zdarza się to często w przypadku przemocy domowej, alkoholizmu w rodzinie, śmierci bliskiej osoby, depresji, uświadomienia sobie orientacji nieheteroseksualnej, używania dopalaczy itp. Czasem wystarczy, że ktoś jest represjonowany przez grupę rówieśniczą.

Czyli ten automatyzm funkcjonuje tylko w idealnych warunkach.

W idealnych albo bliskich ideałowi. Mam dużą grupę klientów w wieku szesnastu-dwudziestu pięciu lat, którzy przychodzą z poczuciem klęski, ponieważ uważają, że większość ich rówieśników uprawia regularnie seks. Mało tego! Wierzą święcie, że reszta jest multiorgazmiczna, czyli potrafi mieć wielokrotne orgazmy w czasie jednej nocy. W gimnazjum, liceum to często jednak tylko przechwałki na temat podbojów seksualnych, w zdecydowanej większości nie ma w tych opowieściach ani grama prawdy.

Starsi też często przechwalają się tym, kogo ostatnio zaliczyli. Zwłaszcza przy alkoholu.

Ostatnio albo kiedyś. Dobrze wsłuchać się w te opowieści, bo często okazuje się, że to historia z przeszłości, ponieważ teraz nie ma czym już się chwalić.

Nieuprawianie seksu to powód do wstydu dla młodych mężczyzn. Pierwszy z wielu.

Tak, potem bardzo boją się pierwszego razu. I rzeczywiście, zdarza się, że jest on nieudany. Pojawia się przedwczesny wytrysk, zaburzenia erekcji czy ból u partnerki. To może się zakodować na długo jako trauma. Dlatego niektórzy zanim pójdą do łóżka z dziewczyną swoich marzeń, szukają sobie kobiet do „przetestowania” swoich umiejętności.

Brzmi jak fragment „Opowieści podręcznej”.

Ale jest bardzo częste. Polecam film Cierpienia młodego Edoardo. Bohater zakochał się w fajnej dziewczynie, ale postanowił, że zanim będzie miał z nią seks, to najpierw musi sprawdzić się z prostytutką. Zawsze gdy słyszę takie historie, to się zżymam. Nie wiem, czy ta wymarzona partnerka byłaby zachwycona, gdyby się dowiedziała, że chłopak „testował” swoje umiejętności na innej kobiecie. Prędzej by nabrała do niego obrzydzenia.

Czy to się bierze z przekonania, że mężczyzna jest panem i władcą wszechświata?

Bierze się to z wymogu kulturowego, by mężczyzna pełnił rolę „nauczyciela miłości”. By miał większe doświadczenie od partnerki, by przebił jej błonę dziewiczą, by miała z nim pierwsze orgazmy, by wprowadził ją w tajniki seksu.

Taki seksualny Krzysztof Kolumb.

Tak, wielu mężczyzn napełnia wszechogarniającą dumą nabranie doświadczenia z prostytutką lub ze znajomą z liceum, ze studiów, którą traktuje jak poligon doświadczalny, a która nie jest w jego typie.

W męskim towarzystwie panowie lubią opowiadać o takich doświadczeniach.

Ale odwróćmy sytuację. Jak by się poczuł nasz czytelnik, gdyby partnerka mu powiedziała, że chciała być dla niego „nauczycielką miłości” i dlatego kilka razy była w burdelu dla kobiet, by nabrać doświadczenia od mężczyzn z dużym przebiegiem? Albo gdyby mu powiedziała, że miała kilkadziesiąt stosunków z nierokującymi facetami, bo chciała się dobrze seksualnie „przygotować” dla naszego czytelnika?

Niech zgadnę: nie spotkałoby się to z wielkim entuzjazmem.

Naprawdę? To zaskakujące, że mężczyźni takiego entuzjazmu oczekują od kobiet...

Sprawa stara jak świat – podwójne standardy.

Jeśli przy nich jesteśmy... to w seksuologii istnieje coś takiego, jak syndrom Madonny i Ladacznicy. Z Madonną chcemy być w związku, Ladacznica zaś jest seksualnie dostępna. Doświadczenie zdobyte z Ladacznicą pozwoli nam wykazać się przed Madonną. U kobiet to zjawisko nazywamy syndromem Rycerza i Rozpustnika.

Kilku moich pacjentów zakaziło się ten sposób chorobami przenoszonymi drogą płciową.

Żegnaj, Madonno.

Ciekawe w tym kontekście jest zjawisko dostępnych seksualnie dziewic.

Jak dostępnych? Oralnie?

Oralnie, analnie.

I to są twoje klientki?

Zdarza się, ale częściej to młodzi klienci opowiadają mi, że „ćwiczą się” na takich kobietach. Kult dziewictwa ma swoją mroczną stronę. Paradoksem jest, że stereotypowo ogranicza się on tylko do seksu waginalnego i te dziewczyny chcą spełnić normę wyniesioną z rodzinnego domu, ale też mają silną potrzebę posiadania jakiegoś doświadczenia seksualnego. Zwłaszcza że uwierzyły w bajkę, iż wszystkie koleżanki nie są już dziewicami. Seks analny jest rozwiązaniem konfliktu między normą rodzinną, a normą społeczną. I o ile młodzi ludzie mają jeszcze jako taką świadomość, że trzeba zabezpieczać się przy penetracji waginy, to zwykle przy seksie analnym tego nie robią.

Ciąży z tego nie będzie.

Ciąża też z tego może być, natomiast w ten sposób bardzo łatwo kogoś lub siebie czymś zakazić.

Młodzi wstydzą się, że nie podołają...

...i wybierają najgorsze z możliwych rozwiązań.

To konsekwencja braku edukacji seksualnej, nie tylko w szkole, ale i w domu.

Edukacja seksualna młodych ludzi w Polsce odbywa się najczęściej w gronie rówieśniczym albo w internecie. Obecnie częściej w sieci.

Pornografia ma więcej z fantazji niż z realnego seksu.

Znacznie więcej. I jeśli o tym mowa, to wstydzą się też swoich fantazji.

Wcielania ich w życie?

Tak, na przykład tego, że jeśli mężczyzna zaproponuje partnerce seks analny, to ona zacznie podejrzewać, że on jest ukrytym gejem. A tym bardziej, jeśli jej zaproponuje stymulację analną w swoją stronę.

Tymczasem strefy erogenne w męskim ciele są demokratyczne, niezależnie od orientacji.

Czego się jeszcze krępują?

Wstydzą się też, gdy kobieta chce dominować w seksie. Wielu mężczyzn myśli wtedy sobie: „Kurde, jak ona bierze się do dominowania, co to mówi o mnie? To znaczy, że za późno wyszedłem z inicjatywą. Uznała, że jestem niemęski”.

Wszystko biorą do siebie.

W psychoterapii mówimy, że personalizują to sobie. Muszę być jakiś dziwny, trefny, skoro partnerka chce, żeby nasz seks wyglądał „inaczej”.

Ale są przecież mężczyźni, którzy fantazjują o dominujących kobietach.

Jest ich bardzo wielu i to zupełnie w porządku, ale często jednocześnie mają oni obawy, że to niemęskie. Że przejmują kobiecą rolę w relacji.

Czy mężczyźni mówią partnerkom o tym, że chodzą do seksuologa?

Około siedemdziesiąt procent nie mówi. Ci, którzy o tym mówią, raczej nie przyznają się, że to seksuolog, tylko psychoterapeuta. Przynajmniej na początku, dopóki nie poczują się bezpiecznie w terapii. Jeden z moich klientów przychodzi do mnie od około dwóch lat, w tym czasie miał trzy partnerki i każdej mówił wprost: „Kochanie, czas automatyzmu seksualnego mam już dawno za sobą. Nie możemy więc uprawiać seksu bez gry wstępnej!”.

Imponująca samoświadomość.

Wypracował sobie. A teraz rozbraja te partnerki z rozmaitych mitów jak saper, co znacząco ułatwia mu to życie seksualne i daje sporo pewności i swobody w ars amandi. Ale muszę przyznać, że jest niestety wyjątkiem.

Wniosek z tego, że warto przełamywać wstyd.

Zdecydowanie warto!

Ile można się nauczyć w twoim gabinecie!

Klienci tyle biorą, ile są gotowi w danym momencie życia unieść. Każdy weźmie coś innego. Jedni tok myślenia, drudzy techniki, inni narzędzia psychoterapeutyczne, kolejni nabiorą pewności siebie. Ale zdarzają się też wyjątkowe sytuacje.

Pewien mój klient żalił się, że partnerki szybko kończą z nim relację. Pierwszy seks z kobietą, drugi – i do widzenia. Nie miał ani zaburzeń erekcji, ani przedwczesnego wytrysku, wszystko było w normie. Nie bardzo rozumiał, o co chodzi. Dobierał sobie kobiety w różnym typie i w różnym wieku, a każda prędzej czy później ulatniała się z jego życia. Zaczęliśmy analizować minuta po minucie zbliżenia z tymi kobietami. Na początku standard: pocałunki, przytulanie, pieszczoty, seks oralny, wreszcie penetracja. Pytam: „Jak pan to robi? Trzyma pan partnerkę za pośladki, za uda?”. „No tak staram się ją złapać, żeby mi nie krępowała ruchów”. „A co to znaczy?”.

Okazało się, że on dotykał je członkiem i przesuwał się w górę i w dół, w górę i w dół. Coś, jakby przysiady robił. Zupełnie bez penetracji.

Ocierał się.

Raczej jego członek latał po pachwinach, kolanach, pępku, brzuchu. Mówię mu, że zazwyczaj ludzie uprawiają seks w przód i w tył, że preferowane są zdecydowanie ruchy frykcyjne, posuwisto-zwrotne, a jego metoda jest zbyt skomplikowana, żeby członek trafił do pochwy. On zdziwiony, bo – choć wiem, że brzmi to nieprawdopodobnie – żadna kobieta nie powiedziała mu, że robi to źle.

Skąd mu się to wzięło?

Jak zgłębiliśmy temat, to okazało się, że pornografii on za bardzo nie ogląda, a jak z kumplami rozmawia, to każdy mówi o ilości i długości trwania stosunku, a nie o technikach. Bo techniki wszystkim wydają się oczywiste. A dla niego nie było to oczywiste.

I opracował autorską technikę.

Masturbował się ślizgając się po materacu, leżąc na brzuchu. Miał poczucie, że i seks tak wygląda.

Nauczył się u ciebie w gabinecie tego, że wygląda jednak inaczej.

Bo seksu trzeba się nauczyć.

Czego wstydzą się mężczyźni, którzy inicjację mają już za sobą?

Wyglądu i rozmiaru swojego członka. Przekonanie, że ich członek ma rozmiary poniżej – znacznie w powszechnej opinii zawyżonej – normy dotyczy prawie wszystkich moich klientów.

No, porozmawiajmy o tych normach.

TRZYDZIEŚCI TRZY CENTYMETRY RASPUTINA,

czyli rozmiar ma znaczenie

Kiedyś powiedziałeś, że aż trzy czwarte mężczyzn uważa, że ich członek jest za mały.

Tak, i to jest bardzo ciekawe, bo frenologia, czyli „pseudonauka” określania cech umysłu na podstawie kształtu czaszki, miała bardzo krótki żywot. Uczeni ostatecznie stwierdzili, że kształt czaszki, jakakolwiek by nie była, o niczym zupełnie nie świadczy. Natomiast ciągle jest uprawiany jakiś rodzaj frenologii, czy raczej fallusologii, w stosunku do rozmiaru i wyglądu penisa.

O czym niby świadczy duży penis?

Miałem klienta, który trafił do mnie podczas trzeciego związku w swoim życiu. Pierwsza partnerka bardzo go kochała, to była monogamiczna, pełna miłości relacja. Kobieta mówiła mu, że ma ogromnego penisa, z czym on oczywiście świetnie się czuł, mimo że ma on normalnego. Trzynaście centymetrów.

Rozstał się z nią z jakichś powodów. Druga partnerka, podobnie jak pierwsza, była nim zafascynowana.

Ma szczęście do kobiet.

To były jego sekretarki, asystentki, dużo młodsze dziewczyny, dopiero zaczynające pracę. Różnica doświadczeń, pozycji społecznej była znacząca, więc go hołubiły, były w niego ślepo zapatrzone.

Poznał trzecią kobietę – menedżerkę z firmy, z którą negocjował kontrakt. Zaczęli się spotykać, no i usłyszał, że ma normalnego penisa. Nie przyjmował tego do wiadomości, ale potem poszli do swingers klubu i tam na własne oczy przekonał się, że ma mniejszego członka niż niektórzy faceci. Oczywiście, nie wziął pod uwagę tego, że ma większego niż niektórzy uczestnicy tej seksimprezy.

Jak się z tym poczuł?

Przyszedł do mnie zdruzgotany. Do tej pory czuł, że ma władzę: wielki penis, luksusowe mieszkanie, superpozycję w firmie, sportowy samochód. Gdy padł jeden z filarów, to zaczął poddawać w wątpliwość pozostałe: „Zaraz wszyscy pomyślą, że jestem oszustem, a nie dyrektorem”.

Kostki domina padły.

On swoją hipotetyczną wielkość członka, bo przecież nie rzeczywistą, traktował jako legitymację władzy. Myślę, że wielu mężczyzn właśnie tak to odbiera. Mam dużego – czyli paszport do lepszego życia.

Im większy rozmiar członka, tym lepiej.

Dwadzieścia centymetrów to absolutne minimum, jakie by większość chciała mieć. Pytam klienta, do czego mu potrzebny taki dwudziestocentymetrowy penis:

– No jak to do czego? Wtedy bym kobietę zaspokoił.

– Naprawdę?

– To nie wie pan? Im dłuższy, tym głębiej sięga. Większą przyjemność kobiecie sprawi.

– A skąd pan ma taką wiedzę?

– Jak to skąd! Przecież to oczywiste!

Wielu czytelników pewnie by się podpisało pod tego klienta „oczywistym” przekonaniem.

Pewnie tak. Znowu mi się dostaje, że jako seksuolog mam „braki”. A to oni skądś nabrali błędnego przekonania, że stymulacja tylnej ścianki pochwy może wywołać jedyny prawdziwy orgazm, czyli ten pochwowy. Freud powiedział, że orgazm łechtaczkowy jest niedojrzały i to się zakodowało, choć wymysł Freuda dawno został obalony. Ale o tym słyszało już niewielu.

Jak masz pytona, to wymiatasz w łóżku?

Proste, ale nieprawdziwe. Większość mężczyzn myśli, że w tylnych ściankach pochwy jest największe skupisko tkanek czuciowych, a tak naprawdę największe jest na zewnętrznych częściach genitaliów, czyli w łechtaczce, wargach sromowych i samym wejściu do pochwy. Facet ze zwinnym językiem będzie robił furorę wśród kobiet. Natomiast w tylnej ściance pochwy jest najmniejsze.

Mechanizm tej pomyłki jest prosty. Mężczyźni myślą, że pochwa to odwrócony członek i skoro u nich żołądź jest bardzo wrażliwa na dotyk i stymulacja tej części przynosi przyjemność, to znaczy, że końcówka pochwy też musi być bardzo unerwiona. Wnioskują, że podczas seksu dwie unerwione części, czyli ich żołądź i tylna ścianka pochwy kobiety się stykają i osiągają przyjemną harmonię.

Nie tym razem.

Kiedy im mówię, że naprawdę długi członek sprawi kobiecie mniej więcej tyle przyjemności, co im kopanie po jądrach, to za pierwszym razem nie dociera. „Jak to? To znaczy, że by ją bolało?”. No tak! Klienci, którzy mają penisa o długości dwudziestu-dwudziestu dwóch centymetrów, często opowiadają w gabinecie o negatywnych doświadczeniach w czasie seksu, kobiety skarżą się na ból.

Ile centymetrów ma w takim razie „normalny” członek?

Średnia długość członka w Polsce to dwanaście-piętnaście centymetrów. Z badań wynika, że tylko jeden penis na tysiąc ma dwadzieścia trzy centymetry.

Penis Jimiego Hendrixa miał podobno ponad trzydzieści centymetrów. Był nawet jego odlew, ale gdzieś zaginął.

Właśnie dlatego mówi się o nim do tej pory, ponieważ był wyjątkowy. Nie zaginął za to penis Rasputina, który miał trzydzieści trzy centymetry i można go obejrzeć w Muzeum Erotyki w Sankt Petersburgu. Ciągną tam tłumy. Polecam, to bardzo ciekawe miejsce.

Wracając do polskich realiów, przeprowadzano również kwestionariusze telefoniczne, w których te średnie penisy wypadły o kilka centymetrów lepiej, ale śmiało można założyć, że mężczyźni odpytywani przez telefon dodawali sobie, a niektórzy nawet mnożyli. Bardziej to był koncert życzeń niż realne deklaracje.

Jakie życzenie kryje się za tym dodawaniem sobie centymetrów?

Myślę, że ta pożądana wielkość ma znaczenie symboliczne. Chodzi o męską dominację. Skoro faceci chcą kobiety „rżnąć”, mają poczucie, że muszą to robić przy użyciu narządu odpowiedniej wielkości i powagi.

Rzymscy generałowie wjeżdżali po zwycięstwie do miasta z ogromnym sztucznym członkiem, który dumnie prężył się na ich rydwanie. Z kolei starożytni Grecy duże penisy uważali za prymitywne, przypisywali je barbarzyńcom.

Co cywilizacja, to obyczaj. My niestety żyjemy w cywilizacji hołubiącej duże członki. Ale co ciekawe, ten kult penisa ogranicza się tylko do mężczyzn. Hetero i homo, bez wyjątku. Może z pięć procent kobiet w moim gabinecie stwierdziło, że członek jest dla nich atrakcyjny. Taki sterczący i ogromny, jaki występuje w męskich fantazjach, najczęściej nie robi na kobietach wrażenia. No, chyba że są uzależnione od pornografii lub cyberseksu, ale to margines.

Kobieta lubi członek, bo jest częścią ciała jej ukochanego faceta.

Co ciekawe, nie znam żadnej, która podchodzi do penisa z taką fascynacją, jakiej by oczekiwał od niej mężczyzna.

Ci z kompleksem małego też mają jakieś oczekiwania?

Wielu mężczyzn uważa, że mając małego penisa, powinni to rekompensować partnerkom za pomocą seksu oralnego. Mają poczucie, że nie będą one czuły satysfakcji w trakcie penetracji. Niektórzy nawet nie uświadamiają sobie tego mechanizmu, i dopiero po dłuższej psychoterapii odkrywają, dlaczego to robią. Inni świadomie postępują w ten sposób, ale zazwyczaj nie mówią o swojej motywacji partnerkom. Myślę, że dobrze, żeby mówili o tym wprost.

Nie ma co owijać penisa w bawełnę.

Właśnie. Tymczasem mam wrażenie, że niektórzy mężczyźni podchodzą do mechanizmu erekcji jak do cudu przepoczwarzania się gąsienicy w motyla. Przed chwilą był mały, a teraz jest wielki. To dla nich niezmiennie fascynujące. I tą fascynacją dzielą się z partnerką, która aż takiej magii w tym nie widzi.

Warto przy tym podkreślić, że małe członki w stanie spoczynku bardzo się zwiększają podczas erekcji, a większe tylko trochę. Penis, który w stanie spoczynku ma cztery centymetry, zwiększy się do trzynastu czy czternastu, a ośmiocentymetrowy – do dwunastu.

Faceci mają problem również z tym, jak on się prezentuje w stanie spoczynku?

Najczęściej. Bo kiedy widzą penisy innych mężczyzn – na plaży, basenie – porównują się. Zwykle im się wydaje, że z dużego penisa urośnie jeszcze większy kolos. A to nieprawda.

Mniej poprawni politycznie utrzymują, że rozmiar penisa zależy od rasy.

Wielu moich klientów wyznaje mit, że Afrykańczycy mają wielkie penisy, co po części zresztą jest małą prawdą.

Małą prawdą?

Tak, bo Afrykańczycy mają członek większy od Europejczyków średnio o centymetr-dwa centymetry. Nie jest to powalająca długość.

Europejczycy też chcieliby mieć takiego afrykańskiego giganta. Nie biorą przy tym pod uwagę, że wzwody Afrykańczyków są mniej twarde od europejskich.

I chyba kierują się ku dołowi.

Tak. Z kolei wzwody Azjatów są mniejsze od erekcji Europejczyków, ale za to są twardsze i kierują się ku górze, w stronę pępka.

Kiedyś przyszła do mnie do gabinetu kobieta, bo zupełnie nie rozumiała zachowania swojego partnera. Spotykała się z nim od kilku miesięcy i ilekroć dochodziło do seksu, on wyjmował ze spodni członka ubranego w czarną prezerwatywę.

Chodził w prezerwatywie?

Przygotowywał się wcześniej. Gdy ona go zapytała, o co chodzi z tą czarną prezerwatywą, powiedział, że widział w filmach porno, jak podniecająco wyglądają afrykańskie penisy i pomyślał, że jej bardziej zaimponuje. „Wreszcie będziesz miała murzyńskiego kutasa, o jakim fantazjowałaś”. A ona nigdy nie fantazjowała o murzyńskich penisach!

Czyli tak naprawdę on fantazjuje, nie ona.

Wychodzi na to, że on fantazjuje o tym, że ona fantazjuje. Klasyczny błąd w komunikacji partnerskiej.

Czarnoskóry penis to chyba zbiorowa obsesja sfrustrowanych białych mężczyzn.

Teraz afrykańskie kierunki na wypoczynek są bardzo popularne, więc często mam klientów, którzy jadąc na wakacje do Afryki, kupują sobie obszerne szorty, żeby nie rzucało się w oczy, jak bardzo różnią się od lokalsów. A jednocześnie na plażach nieustannie łypią spod oka na ich penisy.

Przechwalając się, dodają sobie centymetrów i marzą, żeby ich sprzęt budził powszechny zachwyt. Czy stąd bierze się to prymitywne rozkraczanie się mężczyzn na siedzeniach w metrze, w pociągach, w autobusach? Chcą pokazać, kto tutaj jest panem? Ma to już nawet swoją nazwę, „manspreading”. Madryt i Nowy Jork wytoczyły temu wojnę w komunikacji publicznej.

Za tym stoi niepewność. Koniecznie musisz coś dołożyć, bo masz za mało. To tak, jak niektórzy na tył samochodu dosztukowują sobie wielką płetwę wieloryba. Chcą zakotwiczyć się mocniej w danym miejscu, w danej przestrzeni, żeby udowodnić – przede wszystkim sobie – że mają do niej prawo.

No, bo mają penisa.

Niektóre gatunki małp pokazują genitalia rywalom, żeby ich zdominować, pokazać, kto tu rządzi. Za tym „manspreadingiem” kryje się też zapewne jakiś atawizm. Być może to przekaz z najbardziej pierwotnej części mózgu ludzkiego, zwanego „gadzim”.

À propos pokazywania genitaliów, mężczyźni porównują się do aktorów filmów porno, a ci są zazwyczaj dobrze wyposażeni. To może wpędzać widzów w kompleksy.

I wpędza. Aktorzy porno są specjalnie dobierani pod kątem rozmiaru członka, a ci, którym natura poskąpiła, filmowani są w odpowiedni sposób. Wydaje się, że oni te penisy mają gigantyczne, a to jest po prostu dobry montaż i wizualne oszustwo.

W replikantów z „Blade runnera” jakoś nie wierzymy, w zombie też nie, a w gigantyczne kutasy – owszem.

Według ostatnich badań, oglądanie pornografii połączone z masturbacją nasz mózg odbiera tak samo, jak uczestnictwo w realnym seksie. Kiedy więc widzisz na ekranie te wielkie członki, kodujesz sobie w głowie, że to jest real, że ty też powinieneś mieć tak wydatnego. I to właśnie rodzi w mężczyznach kompleksy. Zaczynają się uważać za gorszych. Przychodzą do mnie głównie po to, żebym im to potwierdził.

To jakiś masochizm.

Oni tak bardzo w to wierzą, że chcą tylko potwierdzenia. A w ślad za tym – porady, jak członka powiększyć. W tygodniu przychodzi do mnie co najmniej dwóch, trzech niepocieszonych facetów, którzy kupili w internecie coś na powiększenie członka albo na żelazny wzwód. To są różne rzeczy: tabletki, kremy, żele, rozciągacze mechaniczne, ciężarki, linki, gumki, rzemienie. Te pomysły idą już w dziesiątki. Ci mężczyźni stosują te specyfiki, no i oczywiście one nie działają, więc przychodzą do mnie, żeby zgłębić, co w nich samych jest takiego dziwnego, że akurat im nie pomogło.

Nie zakładają, że to z tym niby-specyfikiem może być coś nie tak?

W ogóle. Mówię im, że to nie miało prawa działać, bo to jest oszustwo i że pracować powinniśmy nad tym, dlaczego oni to biorą. Ale oni nad tym nie chcą pracować. Wychodzą i już nie wracają. Nie chcą walczyć z błędnym przekonaniem, które mają o sobie.

A jakie to przekonanie?

Że są wadliwi. Bo nie dość, że mają małego penisa, to jeszcze wynalazek kupiony w necie u nich nie zadziałał. A przecież napisane było na stronie, że działa! I było dużo pozytywnych komentarzy użytkowników! Co z tego, że to fejki.

Mówisz im, że nie są wadliwi?

Kiedy nie słyszą ode mnie, specjalisty, czegoś, co potwierdza ich sposób myślenia, to nie chcą mi wierzyć. Przestaję być dla nich autorytetem.

Klienci, z którymi pracowałem już dobrych kilka sesji, przychodzili nagle i mówili: „Panie Andrzeju, ja słyszałem, co pan do mnie mówi, ale znalazłem w necie taki żel, który ma wydłużyć mi penisa i będę tego mimo wszystko próbował”. Mówię, że szkoda pieniędzy, ale to na nic. A potem stosuje, i co? I nie ma efektów.

To jest nieprawdopodobny biznes, tak swoją drogą. Ktoś się dorabia na krzywdzie.

Ciekawe, co jest w takiej maści.

Na przykład mielona hiszpańska mucha. Ma działanie podrażniające i członek trochę od tego puchnie. To reakcja alergiczna.

Niektórzy zamiast wcierać maści, wolą oddać się w ręce chirurga.

Te osławione operacje mają małe szanse powodzenia, bo członek można wydłużyć maksymalnie o centymetr, dwa centymetry. A poza tym jest ogromne prawdopodobieństwo – ponad osiemdziesiąt procent! – że przeszczep się nie przyjmie.

Z czego bierze się materiał do przeszczepu?

Z nogi, niektórym dokładają takie paski tłuszczu.

To chyba nie wygląda zbyt estetycznie?

Na początku jest ładnie, ale tłuszcz ma tendencję do wchłaniania się i zbrylania, więc po jakimś czasie penis może wyglądać jak ludzik Michelina.

Dlaczego mężczyźni się na to decydują?

Jeden mój klient nigdy jeszcze nie pokazał się swojej partnerce nago, choć są ze sobą już od ponad trzech lat. Ona myśli, że on jest taki wstydliwy – spod prysznica zawsze w ręczniku, seks po ciemku albo pod kołdrą. A on boi się, że ona wyśmieje jego penisa. Tymczasem zakochana kobieta powiększa w swoich oczach członek partnera średnio o jakieś trzy-cztery centymetry. Są badania na ten temat, opisane w książce Pan niepokorny, kulturowa historia penisa. Ale kiedy już się odkochuje, ocenia go realnie, a czasami nawet umniejsza. Szczególnie, jeśli rozstali się w złości. „Ten mój były to miał małego, szkoda gadać”. W obu przypadkach się nie pomyliła, bo subiektywnie powiedziała, co czuje.

Norma kulturowa jest znacznie zawyżona, a często nierealna. To szkodliwe.

Szkodliwe to mało powiedziane. Te przekonania są druzgocące dla samooceny mężczyzny, a często i dla związku.

No to powinni się ucieszyć, kiedy im mówisz, że ich penisy są w normie?

Kiedyś mówiłem na pierwszym spotkaniu, że wielkość ich penisa to nie problem. To kończyło się wzruszeniem ramion, że bzdury opowiadam. Dlatego od dłuższego czasu inaczej pracuję z klientami. Najpierw budujemy sobie poczucie bezpieczeństwa. Wysłuchanie, rozmowa. Tak mijają ze trzy, cztery spotkania. Czekam, aż wytworzy się między nami zaufanie.

Zaufanie zdobyte, co dalej?

Pytam klienta, czy zna jakieś badania na temat średniej wielkości członka. Na czym opiera swoją wiedzę? Chcemy dyskutować – proszę bardzo. Ale oprzyjmy się na faktach.

W trakcie takich rozmów powoli, powoli otwierają się im oczy. Ale to jest szok. Jakby ktoś wychował się na Kaczorze Donaldzie i teraz nagle odkrył, że nie wszystkie kaczki mówią. Długo trwa to moje nakłanianie klientów do mierzenia się z faktami.

Dlaczego tak trudno uwierzyć, że rozmiar nie jest problemem?

Męski świat jest przepełniony rywalizacją. Rywalizujemy w sporcie, w pracy, w podbojach miłosnych, wśród znajomych i rodziny. Mężczyźni porównują też penisy – w szatni, pod prysznicem na siłowni, przy pisuarze. Kto ma większego? I myślą, że ten, który ma większego, więcej może.

Jak monster truck.

Dokładnie tak. Co ciekawe, u niektórych mężczyzn hetero, którzy na przykład na basenie obserwują inne członki, pojawia się myśl: „Ja pierdzielę, dlaczego tam spojrzałem? Czy jestem gejem? No nie. Ale jednak spojrzałem!”. A to mechanizm ewolucyjny: „Ma mniejszego czy większego? O, jednak mniejszego. Uff. Nie stanowi dla mnie zagrożenia”.

Ale dzisiaj nie trzeba walczyć z innymi samcami o możliwość zapłodnienia samicy.

W dzisiejszych czasach nie da się z wielkości penisa wyciągnąć żadnych sensownych wniosków, bo do seksu w związku należy przykładać taką samą miarę, jak do przyjaźni. Jeśli mam dobrego przyjaciela, potrafię odłożyć rywalizację na bok. Jeśli poszedłem z nim na squasha i przegrałem, to porażka nie spędza mi snu z powiek, tylko było mi miło, że graliśmy razem, prawda? Tak powinno być w seksie.

Potrafimy wyłączyć tę rywalizację w przyjaźni, więc wyłączmy ją w łóżku. Nie ma znaczenia, że mamy członek inny niż poprzedni partnerzy kobiety, że nie doprowadzamy jej do orgazmu tak szybko.

Zwłaszcza że niewiele możemy tu zmienić.

Zmiana toku myślenia przynosi wiele korzyści, nie tylko samemu mężczyźnie, ale i jego związkowi. Lepiej skupić się na relacji z partnerką czy partnerem, a nie na wirtualnej rywalizacji z pornografią i czyjąś seksualną przeszłością.

Mężczyzno, zaprzyjaźnij się ze swoim członkiem. Bez względu na to, jaki jest.

Bo innego mieć nie będziesz. A dwa, że z dużym penisem naprawdę jest problem. Pochwa niepodnieconej kobiety ma tylko pięć centymetrów i bardzo powoli dostosowuje się do członka, bo wolno się wydłuża i nawilża. Ci mężczyźni, którzy mają mniejszego, wygrywają, bo nie sprawiają kobiecie bólu.

Jak wygląda seks mężczyzn z wielkimi penisami?

Opowiadają o seksie jak o poruszaniu się po polu minowym. Tu zabolało. Tam otarcie. Ich partnerki zaczynają unikać współżycia. Często nie przyznają się do tego, dopóki mogą jeszcze wytrzymać.

A na małe penisy kobiety nie narzekają?

Zdarza się, że mówią: „Wie pan co, poprzedni mnie wypełniał, a ten obija się jak dzyndzel w dzwonie. Prawie go nie czuję”. Ale kiedy pytam, czy obkurcza mięśnie Kegla, to ona nie wie, o co chodzi. Nie ćwiczy mięśni pochwy i ma je luźne.

Jak sprawdzić mięśnie Kegla?

Wystarczy włożyć do pochwy palec, albo poprosić partnera, żeby to zrobił, a następnie zacisnąć mięśnie na tym palcu i spróbować go wyjąć. Jeśli kobieta wyjmie palec z trudem albo będzie to niemożliwe, to wszystko jest w porządku. Kiedy jednak uda się go wyciągnąć bez problemu, oznacza to, że ona ma słabe mięśnie Kegla.

Jak to się przekłada na seks?

Na seks to się przekłada w ten sposób, że kobieta będzie miała trudność w osiągnięciu orgazmu, a jej partner może mieć zaburzenia wzwodu, bo nie będzie czuł tarcia w pochwie. Rzeczywiście może się czuć, jakby dzyndzlem w dzwonie machał. Nie ma to jednak nic wspólnego z rozmiarem jego penisa.

Innym problemem kobiet jest pochwica, czyli skurcz mięśni uniemożliwiający odbycie stosunku. Lita ściana mięśni waginy, że nawet palca nie da się włożyć. Ginekolog też będzie miał problem z włożeniem wziernika. Szczególnie dotkliwie odczuwają pochwicę kobiety, które mają dobrze wyposażonych partnerów.

Znowu duży nie znaczy lepiej?

Jedna z klientek opowiadała mi, że nabawiła się wręcz lęku przed seksem, bo miała poczucie, że on ją rozerwie. W efekcie się przed nim zamykała. Dosłownie i w przenośni.

Ale chyba nie chcemy powiedzieć, że mężczyźni z dużymi penisami są skazani na brak seksu?

Jasne, że nie. Największym organem seksualnym jest mózg. Warto sobie to zapamiętać. Mężczyźni z dużymi penisami muszą zadbać o podniecenie kobiety. Gra wstępna, duża ilość pieszczot, pocałunków, pod których wpływem kobieta otworzy się i odpowiednio nawilży. Musi naprawdę trochę potrwać, zanim dojdzie do penetracji, i ważne, żeby ta penetracja była delikatna. Przynajmniej na początku.

Podobnie jest chyba z seksem analnym?

Tak, gra wstępna, seksualny masaż i nawilżenie. Trzeba to sobie zakodować. À propos, opowiem ci dowcip. Kiedy kobiety przestaną udawać orgazm?

Nie wiem.

Kiedy mężczyźni przestaną udawać grę wstępną!

Coś w tym jest. Są mężczyźni, którzy uważają za grę wstępną samo zdjęcie skarpetek.

Kobiety często mówią: duży but – duży fiut. Ja mam czterdzieści sześć, a ty?

Czterdzieści cztery. Wygrywasz. Jest też taki przesąd, że jak duży nos, to duży penis.

Oczywiście to wszystko jest mit, bo dlaczego akurat nos czy stopa, a nie uszy, oczy czy brwi? Podobne przesądy dotyczą też kobiet. Te, które mają długie nosy, muszą mieć długie pochwy. Jeśli sądzisz, że masz dużego, możesz do takiej startować, a jak masz małego, to unikaj kobiet z dużymi nosami. Nie żartuję, słyszę o tym od moich klientów. Oczywiście to kolejny mit.

Pewna moja znajoma powiedziała, że nie zwraca uwagi na długość penisa, ale już na grubość tak. I że zdecydowanie woli penisy grube.

Wiele kobiet zwraca uwagę na szerokość i/lub grubość członka, ponieważ gruby członek dokładniej stymuluje wejście do pochwy, co przekłada się na przyjemność dla kobiety podczas seksu. Natomiast nie jest tak, że mężczyzna z cienkim penisem nie usatysfakcjonuje kobiety. Ona może ćwiczyć mięśnie okrężne pochwy, czyli wspomniane już mięśnie Kegla. Wtedy będzie bardziej obkurczała się na członku.

No, ale ktoś musi jej o tym powiedzieć.

Mężczyźni często wolą nie mówić partnerce o problemach, bo nie chcą jej sprawiać przykrości. Mówię im wtedy, że są specjalne nakładki z wypustkami, mogą je założyć na penisa. Ale tego też nie chcą, „bo to nie będę ja”. Chcieliby coś zrobić, poprawić coś w seksie, ale żeby było naturalnie. Nie zawsze się tak da.

I pewnie tak samo jak członek może być za długi, może być też za gruby.

Tak. I sprawiać kobiecie ból. Niektóre klientki mówią o takich członkach „słoik”, bo jest jak słoik po musztardzie. W czasie stosunku ona będzie jęczeć, a partnerowi może wydawać się, że to z rozkoszy.

Jak „słoiki” reagują na to, że sprawiają ból partnerkom?

Zdarza się, że unikają seksu. Z jedną próbował – bolało ją. Z kolejnymi – to samo. Potem nowa partnerka i mija szósty, ósmy miesiąc bez seksu. Ona zaczyna się zastanawiać, o co chodzi, a on nie mówi jej, dlaczego boi się współżyć. Obawia się, że ona go rzuci, bo jest jakimś barbarzyńcą, który kaleczy kobiety.

W internecie pełno jest rad, jakie pozycje są najlepsze dla mężczyzn z małym penisem, ale z tego co mówisz, to chyba raczej trzeba szukać odpowiednich pozycji dla tych obdarzonych.

Takie artykuły napędzają klikalność, ale nie dostarczają rzetelnej wiedzy. Nie ma uniwersalnej instrukcji i każda para musi dopasować się indywidualnie. Przecież kobieta może mieć tyłozgięcie albo przodozgięcie macicy, a członek mężczyzny nie musi być prosty jak drut. I zazwyczaj nie jest. Partnerzy muszą się wyczuć i dograć.

Mężczyźni z małym członkiem myślą często, że muszą się nagimnastykować w seksie. „Smartem szafy nie przewieziesz” – usłyszałem od jednego z klientów. Niektórzy uważają, że ich członek musi być jak koń pociągowy, który wszystko uniesie. Nie o to chodzi.

A wiesz, że jest pewna całkowicie bezpieczna i w pełni naturalna metoda powiększenia członka?

O, to koniecznie ją zdradźmy.

Wystarczy schudnąć. Zrzucasz dziesięć kilogramów i masz przyjaciela dłuższego o półtora centymetra. Dwadzieścia kilogramów mniej – to już całe trzy centymetry! Niezależnie od tego, ile ważysz, kiedy zrzucisz trochę kilogramów, podściółka tłuszczowa u nasady członka się redukuje, a członek wydłuża. Za darmo i bez reakcji alergicznej.

PRZYJRZYJ SIĘ DOBRZE SWOJEMU PRZYJACIELOWI,

czyli anatomia penisa

Kiedy ostatnio obejrzałeś sobie członek i jądra?

Przy wiadomych okazjach oglądam to, jak każdy, kilka razy dziennie.

Ale czy dokładnie? Założę się, że prawie wcale. Często na przykład zdarza się, że mężczyźni uważają, iż przebyli w dzieciństwie jakiś uraz genitaliów, którego skutkiem była operacja. Od dołu, przez jądra oraz penisa biegnie bowiem coś na kształt blizny, którą można śmiało wziąć za ślad po szwie. To jednak nic innego, jak pamiątka faktu, że pierwotnie wszyscy jesteśmy kobietami. Trochę więcej hormonów w życiu prenatalnym i zarodki kobiet zmieniły się w mężczyzn. Pod wpływem androgenów z kobiecych warg sromowych tworzy się moszna, z łechtaczki rośnie penis, a pochwa zostaje zabliźniona.

Stąd ten szew. Kobieta nie powstała więc z żebra Adama.

No właśnie nie! To opowieść o tym, że Adam powstał z łechtaczki Ewy.

Kościół jeszcze tego w „Biblii” nie zaktualizował.

Kobieta nie jest też mężczyzną z amputowanym członkiem, bo taki mit też istnieje. Często klienci po pięćdziesiątce, niekiedy również młodsi, z mieszanką pychy i lekceważenia mówią, że kobieta to niedorobiony mężczyzna. Ci, którzy coś czytali, dorzucają do tego freudowską zazdrość kobiety o penisa.

To chyba zamknięty rozdział. Rodzaj anegdotki.

To była mało trafiona hipoteza, która się zestarzała.

Układ płciowy mężczyzny

O szwie może za dużo nie wiemy, ale każdy mężczyzna dobrze zna swoją żołądź. Dlaczego jest osłonięta napletkiem?

Żołądź, zbudowana z tkanki gąbczastej, jest bardzo wrażliwym narządem. Dlatego osłania ją napletek, który powinien zsuwać się w stanie erekcji. Jeżeli się nie zsuwa, mamy do czynienia ze stulejką, którą prosto leczy się operacyjnie. Kiedy żołądź sprawia ból w trakcie penetracji, należy stosować lubrykant, a jeśli to nie pomaga, trzeba udać się do urologa, który przepisze maść znieczulającą.

Pod żołędzią jest wędzidełko, które łączy z nią napletek.

Ono również jest wrażliwe i czasem dochodzi do jego uszkodzenia w trakcie stosunku. Ma w sobie żyłkę, która uszkodzona, może intensywnie krwawić. Gdyby tak się stało, to krwawiące miejsce trzeba mocno uciskać przez pewien czas. Wtedy krew szybko przestanie lecieć.

Szczegółowy układ płciowy

Szew po pochwie, żyłka w wędzidełku, czego jeszcze nie wiemy o naszych penisach?

Członek jest zazwyczaj innego koloru niż reszta ciała. Często jest ciemniejszy. To budzi niepokój u niektórych mężczyzn. Myślą, że mają jakiś przyszywany. Podobnie jak gruczoły znajdujące się pod żołędzią.

Takie krostki?

Tak. To gruczoły, które mogą znajdować się na obrzeżach żołędzi lub pod jej spodem. Nie ma w nich nic niepokojącego. A to chyba jedno z najczęstszych pytań, jakie młodzi mężczyźni zadają dermatologom.

Ja też poszedłem z tym w liceum do dermatologa! Myślałem, że to choroba weneryczna, chociaż nawet nie uprawiałem wtedy seksu. Co to jest w takim razie?

Te gruczoły produkują mastkę, naturalny lubrykant, śluz w kremie. Mastka zmniejsza tarcie w trakcie penetracji, chroniąc żołądź przed otarciem.

W trakcie spoczynku żołądź chroniona jest więc przez napletek, a w czasie stosunku przez mastkę.

Mastka zmienia z czasem kolor i zapach. Pierwotnie jest biała, ale po kilku dniach robi się żółta, a kilkunastodniowa mastka jest koloru zielonego. Za zmianą koloru idzie zmiana zapachu. I jest to przykry zapach. Dlatego ważna jest higiena, mycie penisa nie tylko z zewnątrz, ale też odciąganie napletka, żeby umyć dokładnie główkę członka. W przeciwnym wypadku możemy na długie lata zrazić partnerkę czy partnera do seksu oralnego.

Z poważnymi zaniedbaniami higieny spotkałem się w czasach, gdy pracowałem z profesorem Zbigniewem Lwem-Starowiczem w Instytucie Seksuologii Polskiego Towarzystwa Seksuologicznego. Trafiali tam różni przestępcy seksualni, a ja przez kilka lat koordynowałem badania sądowe przeprowadzane przez lekarzy i psychologów. Wielokrotnie po oględzinach genitaliów przez lekarzy musieliśmy długo wietrzyć gabinety, gdyż zapach starej mastki był bardzo nieprzyjemny i utrudniał badanie psychologiczne, które trwało godzinami.

Myślę, że ta opowieść wystarczająco zachęca do dbania o higienę.

Włosy łonowe również przetrzymują zapach. Kiedyś klientka przyznała mi się do tego, że nie uprawia z mężem seksu oralnego, bo jego członek pachnie tak, że ona ma wręcz odruch wymiotny. Pytam, czy mu o tym powiedziała, a ona, że nie, bo nie chce mu robić przykrości.

Tym samym utrwalając sobie samej przykrość.

W kwestii higieny mówi się dużo o myciu rąk, zębów, a genitalia zupełnie się pomija. A przecież utrzymywanie ich w czystości jest niezmiernie ważne dla zdrowia.

Budowa jądra

Zostawmy na chwilę penisa i zejdźmy nieco niżej. Dlaczego jądra są na zewnątrz?

Żeby się nie przegrzewały. Moszna działa jak termos chłodzący – temperatura wewnątrz niej jest o trzy, cztery stopnie niższa niż w całym organizmie. Wszystko w trosce o plemniki, które potrzebują takiej właśnie temperatury. Od cieplejszej temperatury sperma się ścina. Mówią mi o tym wielokrotnie klienci, że będąc w wannie się masturbują, a potem wychodząc z niej, mają na ciele jakieś zaschnięte gluty. A to efekt działania ciepłej wody na spermę.

Jądra raz kurczą się, raz zwisają. To chyba też jest efekt działania temperatury?

Jeden z klientów przyszedł kiedyś do mnie z jedną tylko wątpliwością: „Gdy patrzę na swoje jądra, to one zwisają jak dwa piwa w siatce. A kiedy oglądam pornografię, one są tuż pod członkiem, jak mocno ściśnięty pakunek”. Pytanie to zadaje sobie wielu mężczyzn, a odpowiedź jest prosta. One wiszą, gdy mężczyzna jest niepodniecony. A idą ku górze wraz z narastaniem podniecenia.

Zdarza się jednak, że i przy podnieceniu jądra wiszą.

Wtedy jest wzwód mechaniczny. Nie ma nic wspólnego z pełnym podnieceniem. Penis mógł zostać uciśnięty albo jego żołądź mogła przez przypadek zostać podrażniona – i bach! Taka sytuacja najczęściej dotyka oczywiście mężczyzn w przedziale dwanaście-dwadzieścia pięć lat, czyli w okresie automatyzmu seksualnego.

Niektórzy mężczyźni korzystają z tej właściwości jąder i kiedy chcą wydłużyć czas stosunku, łapią za nie i pociągają je lekko ku dołowi. Trzeba to robić z wyczuciem, nie szarpać jąder do kolan! Wystarczy tylko lekko pociągnąć. Wtedy oddala się moment orgazmu o kilkadziesiąt sekund.

Można odrobinę przesadzić z tym ciągnięciem, by oddalić orgazm o parę godzin. Z powodu bólu.

Wyczucie jest ważne, bo skóra na mosznie jest najcieńszą skórą na całym męskim ciele. Podobnie zresztą jak skóra na członku, która nie pęka podczas erekcji, choć członek zwiększa wtedy swój rozmiar o jedną trzecią. Warto o tym pamiętać podczas golenia czy depilacji. No i nie należy zapominać o jądrach w czasie seksu, bo to bardzo erogenny, wrażliwy obszar.

Czy to ma jakieś znaczenie, że lewe jądro znajduje się niżej od prawego?

Taka jest po prostu nasza budowa anatomiczna. Być może chodzi o to, żeby nie ocierały się o siebie. Wewnątrz moszny jest przegroda, która zapobiega zamienianiu się przez nie miejscami. Na dodatek jedno z nich jest większe, drugie mniejsze. Ta kwestia rzeczywiście spędza sen z powiek wielu mężczyznom, szczególnie w okresie dorastania, ale to nie ma negatywnego wpływu na płodność czy wzwód członka.

Z symetrią penisa też bywają kłopoty. Często mężczyźni mają problem z tym, że ich członek jest dziwny, bo skrzywiony.

Słyszę często w gabinecie, że ich zdaniem dzieje się to z powodu noszenia go w jednej albo drugiej nogawce.

A to, jak rozumiem, nie ma za wiele wspólnego z prawdą.

To oczywiście nieprawda, bo wielkość i wygląd członka dziedziczymy po mężczyznach w naszej rodzinie. Jeśli ktoś ma jakieś skargi, należy się zgłosić do ojca lub dziadka.

Czy to skrzywienie jakoś wpływa na działanie członka?

Wpływa i nie wpływa. Z każdą nową partnerką potrzeba kilkudziesięciu roboczogodzin w seksie, by się dopasować i znaleźć odpowiednie pozycje. Jeśli mężczyzna lubi pozycję misjonarską, ale będzie w jej trakcie odczuwał ból członka, musi poszukać innej pozycji. Uprawiając tę nową pozycję wielokrotnie, przyzwyczajamy się i po pewnym czasie może stać się naszą ulubioną.

Warto eksperymentować.

Są ludzie, którzy odczuwają lęk przed zmianą. Przychodzą do mnie mężczyźni, którzy chcą zaangażować się w relację, ale bardzo się tego boją i oni nie myślą jak to zrobić, tylko dlaczego tego nie robić. Mówi się, że „chcący szuka sposobu, leniwy szuka powodu”. Co mi może przeszkodzić w udanym seksie? Spotykaniu się z kobietami? Analizują i rzeczywiście, zawsze coś się znajdzie.

A czy członek nie jest elastyczny na tyle, że to skrzywienie nie musi być dotkliwym problemem?

Jest elastyczny, to raz. A po drugie, nie zawsze jest w stanie pełnej erekcji, taki twardy, że nie do ruszenia. Często jest w stanie półwzwodu albo na osiemdziesiąt procent i da się różne pozycje nim praktykować. Wielu moich klientów nienawidzi tego stanu. Mają poczucie, że jeśli ich erekcja jest słabsza niż u aktora porno, mają tak zwany półwzwód, to oznacza, że są półmężczyznami.

Podobno są też mężczyźni, którzy w ogóle nie lubią swoich penisów?

To dysmorfofobia, czyli zaburzenie lękowe, odmiana hipochondrii i polega na odczuwaniu niechęci do całego ciała albo jakiegoś jego elementu. Michael Jackson miał dysmorfofobię dotyczącą koloru skóry i nosa. Skórę wybielił sobie całą, nos poddał operacjom plastycznym. Wśród celebrytów dysmorfofobia jest zresztą częstym zjawiskiem. A wśród dysmorfofobików prawie dziesięć procent przypadków dotyczy genitaliów. Ostatnio popularny „na mieście” jest zabieg wybielania odbytu i skracania warg sromowych. Miałem klientów, którzy nie lubili wyglądu swojego członka, kształtu jąder. U niektórych te niechęci się łączą, na przykład ktoś nie akceptuje swoich uszu, wzrostu i zębów. Takie osoby dobierają sobie często partnerów pod kątem tej choroby.

Czyli jakich?

Takich, którzy ich nie akceptują. Zyskują w ten sposób potwierdzenie tego, co myślą na temat swojego ciała, a także zachętę do porobienia czegoś z nim, na przykład piercingu, operacji plastycznej nosa albo powiększenia penisa. Tacy partnerzy potwierdzają ich schemat nieakceptacji.

Kiedy widzę, że mężczyzna poszukuje jakiegoś sposobu na powiększenie członka i, mimo wizyt u seksuologa i urologa, nie daje się przekonać, że jego penis jest w normie, to oferuję mu terapię dysmorfofobii. Dysmorfofobicy nieustannie dążą do wydłużenia penisa, chociaż o centymetr. Nie dopuszczają faktów do świadomości. Nawet wysokie ryzyko niepowodzenia operacji wydłużenia członka ich nie zraża.

Wspominałeś o piercingu. Mam mnóstwo tatuaży. Ciekawe, czy jestem dysmorfofobikiem...

Kiedyś miałem klienta, który miał w członek powbijane agrafki. Takie artystyczne. Nie mógł z tego powodu jednak współżyć ze swoją partnerką, bo tych agrafek było dużo i musiał je zdejmować przed stosunkiem, a to już było dla niego aseksualne. Agrafki przysłaniały mu wyobrażoną brzydotę jego członka. Czasem, żeby ich nie zdejmować, robił partnerce fisting: wkładał całą rękę do pochwy i wtedy penetrował ją penisem ozdobionym tymi agrafkami.

Agrafki w pochwie? To dość ryzykowne.

Dlatego dobierał sobie na partnerki masochistki, które podniecało to ryzyko. Ale przyszedł do mnie, bo zakochał się na zabój w kobiecie, która tego nie toleruje. Pracowaliśmy nad jego dysmorfofobią, żeby zaakceptował swojego członka takim, jakim jest. Zapytałem go raz: „A jak się pan masturbuje?”. A on: „Normalnie. Biorę magnes i przesuwam góra, dół, góra, dół aż do orgazmu”.

Naprawdę...?! Potrzeba matką wynalazku.

Miałem też pacjenta, który wytatuował sobie na członku imię partnerki. Był kochliwy, a ponieważ nie akceptował u siebie tej kochliwości, znalazł sobie kontrolującą partnerkę i napisał sobie na penisie jej imię, żeby ją zapewnić, że nie będzie zdradzać. Rozstali się przez jej patologiczną zazdrość, ale od tamtego czasu każda jego nowa partnerka poznaje jej imię w czasie seksu oralnego.

Na pewno są zachwycone.

Inny mój pacjent miał w główce penisa coś jakby drobne ćwieki. Lubił poniżać kobiety i wiedział, że tak przyozdobionym członkiem będzie im sprawiał ból.

U większości mężczyzn podłożem dysmorfofobii jest przekonanie: „Muszę się piercingować, bo to daje mi świetny wygląd. A świetny wygląd daje mi supermoc. Dopiero wtedy jestem sobą”.

Coś jak talizman.

Są bardzo popularne w naszej kulturze. Przecież do tego właśnie nawiązują reklamy – kupisz nasz napój, a twoje życie się zmieni. Użyjesz naszego dezodorantu, a wszystkie dziewczyny zaczną na ciebie lecieć. Kup nasz samochód, a poczujesz wolność i szczęście. Te reklamy delegują naszą sprawczość na zewnątrz. A to kłamstwo, bo pewność siebie pochodzi z wewnątrz. Dobra reklama dźwignią handlu.

Z tym ozdabianiem się jest podobnie. Jestem atrakcyjny, bo sobie coś dodałem, wreszcie ktoś zwróci na mnie uwagę. U podłoża tego jest nieuświadomiony lęk.

Mężczyźni boją się seksu?

Niektórzy odczuwają lęk przed kastracją podczas stosunku. Zazwyczaj to są ci, którzy przeszli jakąś procedurę chirurgiczną. Mieli albo mają stulejkę, cierpieli na wnętrostwo, czyli jądro nie zstąpiło i zostało wewnątrz ciała lub mieli żylaki powrózka nasiennego.

Może być i tak, że boją się agresywnych kobiecych genitaliów.

Vagina dentata.

Tak, drapieżna wagina, która ma w środku ukryte zęby, które zaraz pozbawią nas penisa. To często idzie w parze z lękami przed włożeniem ręki pod łóżko czy wejściem do ciemnego pokoju. Nie wiesz, co cię tam spotka. Ale jesteś przekonany, że coś ci zagraża. Jest to dość częsty powód unikania seksu. Podczas psychoterapii dochodzimy do tej przyczyny i stosujemy ekspozycję, czyli klient eksponuje się na ten lęk, wkładając do pochwy partnerki wibrator, potem palec, a następnie członek.

Czy unikanie seksu to jedyna strategia tych, którzy boją się waginy?

Niektórzy podczas penetracji dyskretnie przytrzymują ręką swój członek, by go nie stracić.

Coraz większą karierę robi też niestety wywodzący się z Dalekiego Wschodu syndrom Koro, czyli lęk przed wchłonięciem penisa przez ciało. Z tego powodu niektórzy Azjaci owijają sobie penisa albo przywiązują do niego pałeczki bambusowe. Jeden z moich pacjentów odczuwał potworny lęk przed erekcją, ponieważ był przekonany, że skoro członek może „wyruszyć” do przodu, to i do środka może się schować. I nie wrócić.

Jak żółw.

Tak, bo „koro” to po malajsku „głowa żółwia”.

Czy można nabawić się niechęci do swoich genitaliów pod wpływem tych wszystkich „nie baw się siusiakiem” słyszanych w dzieciństwie?

To bardzo częsty powód. Mam pacjenta, którego babcia przyłapała na masturbacji, kiedy miał jakieś dziesięć lat. Była bardzo religijna i z paskiem w ręku przekonywała go, że manipulowanie siusiakiem to najgorsza rzecz, jaką może człowiek zrobić. Zakodowało mu się, że tylko dewianci to robią i teraz, kiedy go dotyka partnerka, to mu się przypomina. Od razu zanika mu wzwód i bolą go jądra.

Nici z seksu przez babcię?

Pracujemy nad tym.

Gdy masturbowałem się w młodości, to zasłaniałem w pokoju wszystkie obrazy z Jezusem. Żeby na mnie nie patrzył.

To też częste. Moi młodzi klienci zasłaniają portret rodziców ze ślubu, jak zapraszają szkolną sympatię do domu, gdy „starych” nie ma. Są osoby, które nigdy nie masturbują się tam, gdzie jest lustro. Żeby przypadkiem nie zobaczyć siebie w trakcie. Z kolei inny mój klient, który wychował się w jednopokojowym mieszkaniu, masturbował się tylko w łazience, ponieważ w pokoju wisiały obrazy papieży, które ubóstwiała jego samotna matka.

Dobrze go rozumiem.

Zasada jest taka, że im wcześniej usłyszymy pewne rzeczy, tym mocniej one nam się kodują i silniej na nas wpływają. Jeśli w wieku trzydziestu pięciu lat usłyszysz krytyczną uwagę na temat swojego penisa, to możesz to wziąć pod uwagę, ale nie musisz. Ale jeśli nałoży się to na podobne przekonanie z dzieciństwa, kiedy kształtują się nasze poglądy, to robi się z tego poważna sprawa.

W dzieciństwie nasiąkamy jak gąbka.

I to taka, z której nie da się niczego wycisnąć. Jeden mój pacjent spotykał się z kobietą, która bardzo mocno zareagowała na jego zaburzenia erekcji. Zrobiła mu awanturę, że jest impotentem i on skojarzył to z tym, co matka mówiła mu o seksualności.

Możemy się domyślić, że do seksualności go raczej nie zachęcała.

No nie. I on sobie zanotował w podświadomości, że wszystkie kobiety tak reagują i zaczął unikać seksu, żeby nie narażać się na nieprzyjemne sytuacje.

Przekonanie wyniesione z dzieciństwa waży, powiedzmy, jakieś pięćset ton. Z każdym rokiem waga nowych przekonań maleje. W wieku trzydziestu pięciu lat nowo nabywane przekonania ważą już tylko z dziesięć ton. Kiedy więc masz to przekonanie wyniesione z domu, że seksualność jest zła, grzeszna, to musisz co najmniej kilkadziesiąt razy spotkać się z sytuacją odwrotną, żeby to się zrównoważyło.

Nie ma, że czarodziejska różdżka i automatyczna zmiana myślenia.

Niestety. Zamiast czarodziejskiej różdżki: waga i pracowite dokładanie ciężarków na jedną z szalek tej wagi.

Mój kolega był wychowywany przez babcię. Kiedyś znalazła u niego prezerwatywy. Kupił je z ciekawości. Miał wtedy czternaście albo piętnaście lat. Ona mu opowiedziała historię o tym, jak była w ośrodku zdrowia i przywieziono tam parę, która „złączyła się i nie mogła rozłączyć”. Na długo „wyleczyło” go to z myślenia o seksie.

Mam pacjenta, który od piątego do piętnastego roku życia był wychowywany przez wujka, starego kawalera. Dzisiaj powiedzielibyśmy: singla. Wuj był strasznym ortodoksem religijnym. Między innymi z tego powodu żadna kobieta nie mogła z nim dłużej wytrzymać, a on bardzo potrzebował seksu. Potrzebował, ale nie mógł dostać. A co robimy, kiedy czegoś chcemy, a nie możemy tego dostać?

Frustrujemy się i szukamy winnych. Albo udajemy, że nie ma problemu. Albo kompensacja. Jest parę możliwości.

Wujek wytoczył wojnę całej seksualności. Wmawiał mojemu pacjentowi, że seksualność jest zła, seks jest zły, że człowiek jest istotą aseksualną, że powinien obdarować Boga swoim ciałem i duchem, w domyśle: powinien się kontrolować. Indoktrynował tego biednego chłopaka, a tamten wszystko przyswajał, bo w tym wieku tak to działa. I teraz, mając czterdzieści lat, za każdym razem, gdy uprawia seks z partnerką, słyszy w głowie wujka, co powoduje problemy ze wzwodem.

Nie dziwię się.

Z tym że on oczywiście tego wujka słyszy już jako siebie. Przejął te poglądy i zaczął je traktować jako swoje. W psychoterapii nazywamy to uwewnętrznieniem głosu bliskiej osoby. To powszechny mechanizm, wyjaśniający skąd się u nas bierze na przykład zamiłowanie do porządku i niechęć do kotów.

Drodzy rodzice, uważajcie, co mówicie swoim dzieciom na temat seksualności. Zresztą, nie tylko na temat seksualności.

W okresie dziecięcym, nastoletnim, jesteśmy jak tablica, po której pisze się markerami. I to, co zostało nam na tej tablicy napisane, można wyłącznie edytować, skreślić, ale nie można tego usunąć, bo te markery są niezmywalne. Wyniesione z dzieciństwa przekonanie, że „seks jest zły” zostanie w tobie na zawsze. Możesz tam wstawić „nie” („seks NIE JEST zły”), możesz napisać pięćdziesiąt razy „seks jest dobry”, ale to wymaga pracy. Samo z siebie nie zniknie. Terapeuta jest oczywiście od tego, żeby pomagać w takich sytuacjach.

Z tego, co wiem, na chrześcijański stosunek do seksualności największy wpływ miał święty Augustyn, który najpierw sobie poużywał, a potem przeżył objawienie i z „niewolnika pożądania”, jak sam siebie nazywał, stał się zajadłym wrogiem „nieposłusznego członka”.

Traktowanie seksualności jako czegoś z zewnątrz, co nas pochłania, obezwładnia, co każe nam robić różne rzeczy, to bardzo ciekawy wątek. A przecież seksualność wypływa z nas, jest całkowicie nasza. Możemy nad nią panować, co nie znaczy, że trzeba się od niej odcinać. Odcinanie się od seksualności przynosi zazwyczaj więcej szkód niż pożytku. To niezajmowanie się tym „słoniem” wpłynie na to, że stratuje on wioskę.

Mnie bardzo się podoba to, co powiedział Piotr Abelard, średniowieczny filozof i teolog: „Nie wolno głosić, że naturalna rozkosz cielesna jest grzechem, ani też nie wolno mówić o winie, jeśli ktoś cieszy się rozkoszą tam, gdzie z konieczności musi ją odczuwać. Od chwili stworzenia stosunki seksualne i spożywanie smacznego jedzenia były naturalnie powiązane z przyjemnością; Bóg właśnie tak to zaplanował”.

Abelard został jednak wykastrowany z powodu swojej miłości do Heloizy, a jego poglądy niespecjalnie przypadły do gustu papieżowi. Do dzisiaj w Kościele cnotą jest powstrzymywanie się od seksu.

Pewien mój pacjent, grubo po siedemdziesiątce, opowiedział mi, że jego żona przez całe życie bardzo rzadko chciała uprawiać seks. On się do tych jej potrzeb dostosował i nawet nie masturbował się w tych dniach, tygodniach, kiedy stosunku nie było. Podobną sytuację miał jego brat bliźniak ze swoją żoną, z tym że on masturbował się regularnie. Mój pacjent jest już właśnie po operacji raka prostaty, a jego brat z prostatą nigdy nie miał problemów, bo dzięki regularnemu współżyciu, albo regularnej masturbacji, ryzyko powiększenia prostaty albo zachorowania na nowotwór tego gruczołu radykalnie się zmniejsza.

Czyli abstynencja seksualna, włączając w to masturbację, nie jest dobra dla zdrowia.

Nie jest. Natura sama dba o to, żeby członek był w dobrej kondycji, gotowy do użycia w razie potrzeby. Temu służą wielokrotne conocne erekcje.

Te poranne wzwody... Nie wiadomo skąd i dlaczego.

Właśnie, że wiadomo. Co sześćdziesiąt, dziewięćdziesiąt minut w trakcie nocy członek dochodzi do pełnej erekcji, która po jakichś dziesięciu, dwudziestu minutach zanika. To efekt testosteronu produkowanego w fazie REM. Dlatego tak ważne jest wysypianie się dla naszej seksualności. Nie mniej niż siedem godzin, jeśli masz życie mniej stresujące i do dziewięciu godzin snu, gdy masz bardziej stresujące.

Cnotą religijną jest odmawianie sobie seksu, a cnotą kapitalistyczną – odmawianie sobie snu. A to wszystko szkodzi.

Brak lub mały poziom testosteronu, który jest produkowany w czasie snu, przyczynia się do problemów ze wzwodem. Profesor Lew-Starowicz mi opowiadał, że kiedyś przeprowadzane były bardzo tanie i praktyczne „testy znaczkowe” u pacjentów mających problemy ze wzwodem. Członek w stanie spoczynku oklejało się rolką znaczków pocztowych i kiedy rano ta rolka nadal była na penisie, oznaczało to, że pacjent nie miał wzwodu w nocy i trzeba go leczyć farmakologicznie. Kiedy znaczki były porwane, wiadomo było, że wszystko jest w porządku i problemy tego pacjenta mają charakter psychogenny. Wtedy trzeba było udać się do psychoterapeuty i „odblokować się” seksualnie.

PIĘĆDZIESIĄT CZTERY MINUTY RAZ NA TRZY DNI,

czyli jak działa penis

Wielu mężczyzn chciałoby mieć erekcję na zawołanie...

Erekcja nie zależy od naszej woli. To jest bardzo ważne i mało mężczyzn zdaje sobie z tego sprawę. Wzwód to reakcja na bodźce psychologiczne i czuciowe, które docierają do mózgu. Stamtąd dopiero idzie impuls do rdzenia kręgowego. Pod wpływem impulsu, nerwy uwalniają tlenek azotu, który otwiera tętnice w penisie. Ta krew wypełnia najpierw ciało gąbczaste, przez które przechodzi cewka moczowa, a następnie ciała jamiste. Kiedy patrzymy na przekrój członka, widzimy osłonkę białawą, wewnątrz której są dwa ciała jamiste, pomiędzy którymi przebiega cewka moczowa. Wygląda to trochę, jak zaskoczony kosmita z parą ogromnych oczu.

Te „oczy” to ciała jamiste członka, które – mówiąc obrazowo – są takimi balonikami na krew. Napełniają się – penis nabrzmiewa i podnosi się. Krew napiera na błonę białawą i następuje blokada, która uniemożliwia jej odpływ.

Przekrój penisa

To nie takie hop-siup.

To skomplikowany mechanizm, dlatego z wiekiem zanika nam automatyzm seksualny, ponieważ staje się coraz bardziej wymagający.

Warto pamiętać, i będziemy o tym przypominać, że problemy z erekcją to naturalna kolej rzeczy.

Kiedyś członek mężczyzny wspomagany był przez kość, która do tej pory występuje u prawie wszystkich kręgowców. U ludzi ta kość zanikła w drodze ewolucji.

Dlaczego?

Istnieje koncepcja, że stoją za tym kobiety, bo wybierały mężczyzn reagujących na nie prawdziwym pożądaniem, a nie automatyczną sztywnością wywołaną przez kość. Dlatego brak automatyzmu seksualnego seksuolodzy i psychoterapeuci traktują jako coś zupełnie naturalnego. Trzeba pamiętać, że na mechanizm wzwodu – i w ogóle na całą seksualność – składa się wiele czynników, nie tylko fizycznych, ale przede wszystkim psychicznych.

Podczas nocnych erekcji nie działają te czynniki psychiczne, nikt nas nie dotyka, o nikim nie fantazjujemy, a wszystko działa. Jakby ktoś wydał komendę: baczność.

To przecież doskonały dowód na to, że organizm potrzebuje relaksu, żeby „postawić” członka do pionu. Kiedy, jak nie we śnie, jesteśmy najbardziej zrelaksowani? A wielu mężczyznom wydaje się, że aby osiągnąć erekcję i mieć superseks, trzeba się wcześniej mocno pobudzić, nakręcić, doenergetyzować.

Wystarczy przejść się w sobotę wieczorem po klubach, żeby zobaczyć, jak wielu facetom tak właśnie się wydaje.

To kolejny mit, zupełna nieprawda.

Można erekcję wspomagać, a czy można jej jakoś przeszkodzić?

Tak. W seksuologii rozróżniamy bodźce pobudzające i hamujące wzwód. Bodźce hamujące to strach, lęk, depresja, obniżenie nastroju, zimno, myślenie zadaniowe. Pobudzające zaś są bodźce wzrokowe, słuchowe, zapachowe, dotykowe, wspomnienia, fantazje seksualne, stan wyciszenia oraz ciepło.

Dziadkowie światowej seksuologii, czyli William Masters i Virginia Johnson, podzielili cykl podniecenia seksualnego na cztery fazy: I – podniecenia, II – plateau, III – orgazmu i IV – odprężenia.

Cykl reakcji seksualnej mężczyzny

Najpierw więc mamy fazę podniecenia.

Ona zaczyna się od stymulacji psychogennej lub fizycznej. Mój niedościgniony mistrz, profesor Zbigniew Lew-Starowicz powtarza, że czas trwania erekcji wywołanej podnieceniem zależny jest od wieku. Otóż u mężczyzn do dwudziestego piątego roku życia, wzwód trwa z grubsza pięćdziesiąt cztery minuty, w wieku trzydzieści jeden-czterdzieści jeden lat trwa około czterdziestu minut, w wieku pięćdziesięciu jeden-pięćdziesięciu pięciu spada do dwudziestu siedmiu minut. Pomiędzy sześćdziesiątym pierwszym a sześćdziesiątym piątym rokiem życia trwa około dziesięciu minut, natomiast powyżej sześćdziesięciu pięciu lat dochodzi maksymalnie do siedmiu minut. Oczywiście nie przekłada się to na długość stosunku, którego średnia zawsze utrzymuje się na poziomie od dwóch do ośmiu minut. Oczywiście mediana, czyli największa populacja, wynosi trzy minuty, więc większość Polaków uprawia seks przez około sto osiemdziesiąt sekund.

Faza podniecenia u mężczyzny

Co dzieje się w fazie podniecenia? Poza tym, co widzimy, czyli wzwodem.

Podczas wzwodu wydziela się niewielka ilość śluzu z cewki moczowej, który zabezpiecza żołądź przed urazami i zwiększa poślizg w pochwie. Ponadto, skraca się powrózek nasienny, przez co jądra lekko unoszą się w kierunku krocza. W fazie podniecenia ulega również przyśpieszeniu oddech, zwiększa się akcja serca oraz wzrasta ciśnienie krwi. I tu zaczyna się faza plateau.

Członek w tej fazie wydłuża się, zwiększa się jego obwód oraz zmienia się kolor. Zazwyczaj z cielistego na różne odcienie czerwieni. Jądra powiększają się o połowę i bardzo podnoszą się do góry, tuż poniżej krocza. Mięśnie się napinają, wzrasta ciśnienie tętnicze krwi oraz czynność serca.

Faza plateau u mężczyzny

Jak od wbiegania po schodach.

Co ciekawe, faza plateau może przejść do fazy orgazmu, ale może też przejść z powrotem do fazy podniecenia, bez doświadczenia orgazmu. Wiele zależy od jakości i ilości bodźców podniecających oraz progu wrażliwości mężczyzny do osiągania orgazmu. Mam pacjenta, który po około dwudziestu pięciu minutach intensywnej masturbacji może dojść do orgazmu, a jak stymuluje go manualnie lub oralnie druga osoba, to czas się wydłuża dwukrotnie.

Harówka.

Następna faza to orgazm. Nasienie z cewki wyrzucane jest na zewnątrz w rytmicznych skurczach. Występują one co osiem dziesiątych sekundy. Po około czterech skurczach zmniejsza się ich częstotliwość oraz siła wyrzutu. Ta zresztą zmienia się także wraz z wiekiem. U młodszych mężczyzn sperma jest wyrzucana na odległość trzydziestu-sześćdziesięciu centymetrów. U trzydziestolatków na kilkanaście centymetrów. U tych w gorszej kondycji fizycznej – już na kilka centymetrów. Po czterdziestce nasienie raczej wypływa z cewki moczowej, niż strzela.

Faza orgazmu u mężczyzny

A potem – niezależnie od wieku – przychodzi czas na odprężenie.

Faza odprężenia obejmuje rozluźnienie mięśni miednicy i ustąpienie wzwodu, bo krew odpływa z ciał jamistych. Członek znowu zmienia barwę na cielistą. Moszna nie jest już taka zwarta, zaczyna się fałdować jak młody pies rasy shar pei. Jądra obniżają się. Pojawia się uczucie błogiego znużenia, co czasami się kończy odwróceniem się plecami i wślizgiem w objęcia Morfeusza.

Jak widzisz, z grubsza seksualność mężczyzn działa jak piecyk elektryczny.

Nie widzę...

Podłączamy wtyczkę do kontaktu i zaraz piecyk jest gorący. Wyjmujemy wtyczkę z kontaktu i piecyk jest już zimny.

Faza odprężenia u mężczyzny

Zdarza się jednak, że i niepodłączony do kontaktu piecyk wyrzuca z siebie ładunek spermy. We śnie również przeżywamy te wszystkie fazy?

Polucje to jedynie niekontrolowane wytryski nasienia. Nadmiar spermy, który powstał w ciągu dnia, pod wpływem jakichś erotycznych snów zostaje nocą wyrzucony z organizmu.

Tylko tyle?

Ciekawe, prawda? Zdarzają mi się pacjenci, którzy z powodu polucji są przekonani, że cierpią na chorobę przenoszoną drogą płciową. Nawet jak od jakiegoś czasu nie współżyją, a nawet niespecjalnie się masturbują. Dziwią się, skąd ta choroba. A to nie choroba.

Tylko zrzut balastu.

Są mężczyźni, którzy z kolei mają problem z preejakulatem, czyli wydobywającym się z podnieconego członka przezroczystym płynem osłaniającym żołądź i ułatwiającym plemnikom przejście przez cewkę moczową. Niektórzy myślą, że to już jest sperma, przedwczesny wytrysk. Inni sądzą, że to objaw jakiejś choroby, jeszcze inni tego preejakulatu nie lubią, jest dla nich nieestetyczny.

Czy on u każdego wydziela się w takiej samej ilości?

To zależy od diety, aktywności fizycznej, nawodnienia organizmu. Im lepiej mężczyzna dba o siebie, tym więcej preejakulatu.

Można wpaść w panikę, gdy ktoś stosuje metodę stosunku przerywanego.

W preejakulacie są plemniki. Nie w takiej ilości, jak w spermie, ale jednak wystarczająco, by zapłodnić kobietę. W seksuologii nazywamy to kropelkowaniem nasienia. Dlatego stanowczo odradzam stosunek przerywany jako metodę antykoncepcji. W ogóle w seksuologii nie zaliczamy stosunku przerywanego do metod antykoncepcyjnych.

Dlaczego niektórzy mężczyźni uważają preejakulat za nieestetyczny?

Zdarzają się takie czyściochy z zaburzeniami kompulsywno-obsesyjnymi dotyczącymi wyglądu, zapachu wydzielin. Przerywają grę wstępną, bo muszą biec do łazienki, żeby się wytrzeć. Gdy uprawiają seks, to wokół leży wiele ręczników bawełnianych, papierowych lub chusteczek, by w każdej chwili mogli się wytrzeć ze śluzu czy spermy. Partnerzy takich czyściochów nabierają do nich i do seksu z nimi potężnej awersji.

Jak zaprzyjaźnić się z wydzielinami?

Warto upaplać się śluzem partnerki, poleżeć w nim. Tak samo z wytryskiem. To przecież normalna rzecz. Wiele kobiet po seksie bardzo lubi poprzytulać się, poleżeć w bezruchu, popatrzeć w oczy, tymczasem niektórzy mężczyźni od razu biegną się szorować. A te kobiety przychodzą do mnie i mówią, że nie chcą uprawiać seksu z facetem, który zachowuje się, jakby się z nich czyścił, jak z jakiegoś szlamu. „Niech sobie znajdzie taką, która niczego nie wydziela, a ja znajdę sobie mężczyznę, który będzie akceptował moją fizjologię”. Z takiego powodu kobiety często zrażają się do seksu z danym mężczyzną. Nierzadko nieodwracalnie.

Genitalia służą nie tylko do uprawiania seksu, ale też do wydalania moczu. To musi być przerażające dla takich czyściochów.

Często zdarzają się mężczyźni, którzy podczas seksu chcą patrzeć partnerce w oczy, na jej biust, twarz i tak dalej, ale nie chcą widzieć jej genitaliów. Skracają grę wstępną, unikają seksu oralnego, stawiają tylko na penetrację, co kończy się tym, że kiedy mają orgazm, kobieta dopiero zaczyna się rozgrzewać.

I nie czekają na nią.

Odwracają się plecami, a ona zostaje bez satysfakcji. Przy czym gdyby odbyła się gra wstępna, pieszczoty, pocałunki, seks oralny, to nawet, a może zwłaszcza, bez orgazmu mogłaby się czuć usatysfakcjonowana. Ale najpierw mężczyzna musiałby zaakceptować jej fizjologię.

Wspomniałeś, że w preejakulacie jest trochę plemników. A ile ich jest w spermie?

W spermie są miliony plemników, w preejakulacie są tysiące. I te, i tamte są „uzbrojone”.

To w ogóle ciekawa sprawa, bo według najnowszych badań średnia liczba plemników zmniejszyła się o ponad połowę w ciągu ostatnich pięćdziesięciu lat. Kiedyś w jednym wytrysku było ich około dwieście milionów, teraz – dziewięćdziesiąt. To oznacza, ze nasze jądra produkują ich o połowę mniej.

Coś się stało?

Przyczyn jest wiele. Gorsza dieta, przegrzewanie jąder laptopami, brak ruchu, mało snu, obcisła bielizna.

Ale spermy jądra produkują cały czas tyle samo?

Sperma nie jest produkowana przez jądra. W jądrach produkowane są plemniki i męskie hormony płciowe, czyli androgeny. Naczelnym androgenem jest testosteron, który odpowiada za cechy fizyczne, psychiczne, jak również za regulację popędu u mężczyzn i kobiet.

Reszta spermy produkowana jest w pęcherzykach nasiennych. Płyn nasienny zajmuje około siedemdziesiąt procent objętości wytrysku. Zawiera głównie fruktozę, enzymy, proteiny, witaminę C, prostaglandyny.

Plemniki zapładniają, a jaką funkcję pełni ten płyn nasienny?

Rozcieńcza nasienie, by mężczyzna nie strzelał twardymi, plastikowymi kulkami, jak pasjonaci ASG, biegający po lasach i atakujący się w najmniej spodziewanym momencie. Ponadto wspomaga ruchliwość plemników i transportuje je w kobiecych drogach rodnych.

Czy pęcherzyki nasienne mają jakiegoś swojego kierownika produkcji?

Tak, jest nim testosteron. Większe stężenie testosteronu wpływa na aktywność pęcherzyków nasiennych, a przez to na objętość wydzieliny, czyli na ejakulat.

Jak długo żyje plemnik?

Żyje około miesiąca tam, gdzie jest magazynowany, czyli w najądrzu. To taka szkoła kadetów dla plemników: są tam przechowywane, uzbrajają się i nabywają ruchliwości. W drogach rodnych kobiety żyje średnio dwa dni, ale plemniki młodszych mężczyzn, w wieku szesnastu-dwudziestu pięciu lat, mogą żyć w kobiecie aż do siedmiu dni. Warto o tym pamiętać. Dlatego kiedy ktoś w tym wieku traktuje stosunek przerywany jako antykoncepcję, to może się zdziwić. Tak samo jak kochanie się, gdy ona ma jeszcze ze trzy dni bezpłodne i myśli, że to jest bezpieczne. Do zapłodnienia może dojść po trzech dniach.

A co z żywotnością plemników na świeżym powietrzu?

Na prześcieradle plemnik żyje około dwóch minut. Teoretycznie więc może dojść do zapłodnienia, jeżeli kobieta użyje ręcznika, którym przed chwilą wytarł się mężczyzna tuż po masturbacji. Albo kiedy usiądzie na deskę sedesową tuż po tym, kiedy mężczyzna tam ejakulował. Jak często dochodzi do takich sytuacji, nie wiem, ale są one możliwe. Wśród seksuologów krąży opowieść o bracie, który zapłodnił siostrę, gdyż masturbował się i miał wytrysk na deskę sedesową, na której chwilę później ona usiadła.

Czyli jednak w miejskich legendach kryje się ziarno prawdy. Co dzieje się z plemnikami, które nie zostaną wystrzelone?

Żyją do miesiąca w najądrzu i jeśli nie ma wytrysku, to przechodzą tzw. autolizę, czyli rozpuszczają się i są wchłonięte przez ciało.

Miesiąc to całkiem sporo, żeby dostać szansę powalczenia o dostęp do komórki jajowej.

Chińczycy wierzą, iż sperma jest wyprodukowana raz na całe życie, tak jak komórki jajowe, i trzeba ją oszczędzać. Obliczyli, że dobrze zbudowani mężczyźni mogą mieć seks dwa razy dziennie, a chudzi – raz dziennie. Ale to młodzi, bo po czterdziestce należy mieć nie więcej niż jeden wytrysk na trzy dni. Po sześćdziesiątce – jeden na dwadzieścia dni. Po siedemdziesiątce – jeden na miesiąc. A słabi już na stałe powinni powstrzymywać się od wytrysku. (śmiech)

Zachodnia seksuologia nie nawołuje do oszczędzania spermy.

Nie ma takiej potrzeby. Owszem, w trakcie seksu albo masturbacji można powstrzymywać się przed wytryskiem, żeby zwiększyć doznania płynące z orgazmu, ale rekomendujemy, żeby ostatecznie wytrysnąć.

A jak człowiek podnieci się, podotyka się sam albo w towarzystwie, a w końcu nie wytryśnie?

Mam pacjenta, który bardzo lękowo reaguje na seksualność, spotyka się od roku ze swoją partnerką i nigdy jeszcze nie miał przy niej wytrysku. Dopiero kiedy wraca od niej następnego dnia, masturbuje się. Ale jego najądrza są już napuchnięte, bo sperma cały czas czekała w nich na orgazm. Pod nadmiarem spermy one się rozciągają i to wywołuje ból. Może nawet dojść do stanu zapalnego. Sugeruję mu, żeby masturbował się przy partnerce, ale on się wstydzi.

Zatem nie oszczędzajmy spermy, panowie.

Dokładnie tak. Nie ma co się tak krygować. Jest jedna sytuacja, kiedy to się może na krótszą metę opłacać. Gdy para stara się o dziecko i kobieta ma dni płodne, to warto wstrzymać się z seksem dzień czy dwa, żeby spermy zrobiło się więcej.

Znam facetów przewrażliwionych na punkcie ilości spermy. Niektórzy to by chcieli wywołać swoim wytryskiem nowy potop na Ziemi.

To by było trudne, bo w jednym wytrysku jest zazwyczaj pięć mililitrów spermy, czyli taka łyżeczka od herbaty. Ale na filmach porno mężczyźni widzą, że ta sperma leci i leci, i leci... Zdarza się, że aktor ma podłączony wężyk, niewidoczny od strony kamery. Z tego wężyka wylatuje pompowany przez technika kefir, który przypomina spermę, a wszyscy myślą, że on ma taki gigantyczny wytrysk. Ci ze słabszą samooceną od razu się do niego porównują i odnoszą wrażenie, że coś jest z nimi nie tak. Natomiast ta łyżeczka od herbaty to jest kilkadziesiąt milionów plemników.

Powinno chyba wystarczyć. A co z kolorem i zapachem spermy? Też bywają różne.

Kolor, smak i zapach spermy zależą od diety. Kiedy na przykład palimy papierosy i pijemy sporo alkoholu, sperma będzie pachniała intensywniej i mniej przyjemnie. Nie będzie biała, tylko żółta i nie będzie też dobrze smakować.

Co ciekawe, u palaczy i alkoholików ilość nasienia zmniejsza się, a plemniki mają mniejszą mobilność i tracą poczucie kierunku. Koledzy urolodzy na kongresach seksuologicznych ciągle nam o tym przypominają.

Nie upijajmy więc plemników.

I nie upalajmy ich również. Na smak i zapach spermy źle wpływa także czerwone mięso, czosnek, szparagi, ostre przyprawy. Lekka dieta śródziemnomorska sprawia z kolei, że sperma ma inny wygląd i lepiej pachnie.

Słyszałem, że dobry wpływ na zapach spermy ma ananas.

Podobnie działa większość warzyw, a także m.in. mięta pieprzowa, pietruszka, cynamon, owoce cytrusowe, banany, truskawki.

Wiele zależy też od tego, czy sperma jest świeża, czy nie. Jeżeli mężczyzna ma wytrysk, załóżmy co drugi dzień, to jego sperma będzie ładniejsza, bardziej zwarta, bardziej biała, niż gdyby ejakulował co kilka tygodni.

Warto o tym pamiętać, zwłaszcza że wielu facetów lubi tryskać w czyjeś usta. Z czego się bierze ta potrzeba?

Dla wielu mężczyzn wytrysk w usta partnerki czy partnera to dowód zaufania i bezpieczeństwa, dla innych zaś element gry opartej na dominacji.

Masz jakiś feedback?

U kobiet najczęściej budzi to albo uczucia neutralne, albo obrzydzenie, co jest zupełnie niezrozumiałe dla mężczyzn. Nierzadko wychodzi to, gdy rozmawiają o planach na wieczór:

– No dobra, to ty wytryśniesz w moje usta, ale wtedy zaczniemy się całować i dam ci trochę tej spermy.

– Chyba zwariowałaś!

– Dlaczego? Przecież to twoja sperma. Podobno źle nie smakuje, dobrze pachnie...

– JA MAM POŁYKAĆ SWOJĄ SPERMĘ?

– Nie, tylko posmakujesz.

– To obrzydliwe.

– Więc zmuszasz mnie do obrzydliwości?

No i takie dialogi się toczą od Tatr po Bałtyk.

Czy dochodzi do jakiegoś porozumienia?

O dziwo, po takiej wymianie zdań temat tzw. „połyków” bardzo szybko zanika.

Nawet w kwestii oceny zapachu spermy kobiety i mężczyźni mają różne zdania. Mężczyźni twierdzą, że jest neutralny, a kobiety mówią, że pachnie dziwnie, jak wybielacz do tkanin albo kasztany.

Kasztany?

W internecie można kupić różne cudowne i drogie preparaty, które mają zmienić właściwości spermy, gdy tak naprawdę wystarczy zmiana diety.

Mówiłeś, że sperma, tak jak mocz, z wiekiem strzela na coraz mniejszy dystans?

Tak, to kwestia prostaty. Nie dalej jak w zeszłym tygodniu miałem dwóch klientów po czterdziestce, którzy zauważyli, że do niedawna mieli wytrysk o zasięgu około sześćdziesięciu-dziewięćdziesięciu centymetrów, a teraz maksymalnie na kilka. Są przekonani, że to już koniec ich sprawności seksualnej. Że zaraz przyjdą zaburzenia erekcji albo skończy im się popęd. Ale to nie świadczy o żadnej usterce. To po prostu naturalne zmiany w seksualności.

Starszy model – mniejszy zasięg.

Mężczyźni wielką wagę przywiązują do swojego wytrysku, niekiedy aż za dużą. Moja klientka, która jest singielką, lubi od czasu do czasu umówić się na seks z jakimś mężczyzną poznanym przez internet. W trakcie ostatniego takiego stosunku partner nagle wyjął z niej członek, ściągnął z niego prezerwatywę i zaczął się masturbować, a po chwili wytrysnął: trochę na nią, trochę na telewizor, trochę na szafkę, trochę na firankę, trochę na łóżko...

Miał rozmach facet.

Włączył mu się instynkt terytorialny, który kazał zaznaczyć nasieniem przestrzeń. Chlapał penisem jak wężem strażackim, ona leżała i czuła się zupełnie niepotrzebna, bo nie nawiązywał z nią żadnego kontaktu, choćby wzrokowego.

Mogła sobie w tym czasie włączyć ten ochlapany telewizor lub poczytać książkę.

On w ogóle nie był z nią w seksie. Tylko ze sobą, swoim penisem i swoim wytryskiem. Bardzo egoistyczna, a na dodatek niedojrzała postawa.

DLACZEGO ON ZASYPIA PO SEKSIE,

czyli kilka rzeczy, których nie wiecie o orgazmie

Czy wytryskowi zawsze towarzyszy orgazm?

Wytrysk nie zawsze oznacza orgazm, tak samo jak nie zawsze orgazm oznacza wytrysk. Wytrysk pojawia się w członku, a orgazm w mózgu. U większości mężczyzn jest tak, że najpierw mają orgazm, a po sekundzie albo dwóch dopiero pojawia się ejakulacja.

Dlatego ci wytrenowani w sztuce kochania, jak na przykład Hindusi, potrafią po orgazmie wstrzymać wytrysk, żeby po chwili kontynuować seks. W Indiach nazywa się to techniką tysiąca pchnięć. Oni potrafią wykonać i tysiąc ruchów frykcyjnych członka w pochwie lub odbycie, zanim wytrysną. Podniecają się na sześćdziesiąt, siedemdziesiąt, osiemdziesiąt, dziewięćdziesiąt, dziewięćdziesiąt pięć procent, osiągają orgazm psychiczny – który od wytrysku dzielą zazwyczaj dwie sekundy – i wstrzymują aktywność seksualną, nie dochodząc. Podniecenie spada do siedemdziesięciu czy czterdziestu procent. I znowu. Bardzo to rzadka umiejętność w naszej szerokości geograficznej.

A co z wytryskiem bez orgazmu?

Moi pacjenci, którzy mają problem z matką albo z jakąś kobietą, która ich skrzywdziła, mają wytrysk, ale bez orgazmu. Bo zapala im się w głowie czerwone światło: „nie może być mi z kobietą przyjemnie, kobieta to najgorsze ścierwo”.

Wytrysk bez orgazmu to jak oglądanie zdjęć jedzenia na śniadanie.

Nie zawsze. Po czterdziestce wielu mężczyznom potrafi się to rozjechać. Mogą mieć wytrysk, ale nie mieć orgazmu albo mieć orgazm, ale nie mieć wytrysku.

Czemu?

Bo orgazm tworzy się w głowie. Kiedy jesteś uwodzony, podrywany, flirtujesz, jest atmosfera na seks, to będzie z tego bardzo przyjemny orgazm. Ale kiedy masz do wyjścia dwadzieścia minut i spieszysz się, to możesz tego orgazmu zupełnie nie poczuć. Tak samo jak wtedy, gdy pokłóciłeś się z partnerem, partnerką. Satysfakcja może nie przebić się przez uczucie złości, żalu, zniechęcenia czy smutku.

Dla wielu mężczyzn jest zaskakujące to, że są różne rodzaje orgazmów.

Naprawdę?

Kiedy ktoś jest smutny, przeżywa żal po stracie bliskiej osoby albo pracy, to jego orgazm będzie, ale taki, jakby go prawie nie było. Delikatny. Odbierany jak przez mgłę. Coś mignęło, ale gdzieś w oddali. Orgazm jak spadająca gwiazda.

Inny orgazm to orgazm przeżywany z przyczyn pozaseksualnych. Ktoś czuje się napięty albo odczuwa złość, takie aż wkurzenie i łubudubu! Jest orgazm, ale można go przyrównać do takiego uczucia: „Uff... No dobra, już po wszystkim”.

Chwilowa ulga.

Ten rodzaj orgazmu przeżywają często seksoholicy. Często od nich słyszę: „Usiadłem na chwilę na ławce, a teraz maszeruję dalej”.

Kolejny orgazm przypomina zimny prysznic. Jest bardzo podobny do poprzedniego, ale jego celem nie jest osłabienie napięcia, tylko dodanie sobie energii. Orgazm jak redbul. Było mi gorąco, więc wsadziłem głowę pod kran. Bardzo często jest wynikiem masturbacji, np. u osób, które pracują nocami przy komputerze i odczuwają zmęczenie. O tym typie orgazmu słyszę od informatyków, którzy pracują w godzinach od dwudziestej do piątej nad ranem. Relaks ze zmobilizowaniem.

I zapewne nagroda za ciężką pracę.

Jest wreszcie orgazm rozlewający się, angażujący całe ciało. Zazwyczaj u osób, które przed seksem długo się nakręcają. Są pieszczoty, pocałunki, długa gra wstępna. On ma dojść do orgazmu, ale nie dochodzi, znowu ma dojść i znowu się powstrzymuje, wycofuje się. To przypomina tę hinduską technikę tysiąca pchnięć. I wtedy ten wyczekany orgazm to jest takie BAM! Taki orgazm nokaut, po którym leżysz krzyżem na deskach, w sensie na materacu, łóżku.

Są jeszcze jakieś inne?

Jest także orgazm, w którym uczucie radości miesza się z niedowierzaniem i wdzięcznością. On często występuje w seksie osób młodych ze starszymi. Nawet kiedy ten seks jest jakościowo gorszy od przeżywanego z rówieśnikami, autorytet danej osoby robi swoje. Moja klientka, która w czasie konferencji poszła do łóżka z profesorem, którego bardzo szanowała, opowiadała mi, że do tej pory wspomina ten wieczór. Pomimo że wiekowy profesor ani nie miał za bardzo sztywnego członka, ani nie był jakoś szczególnie namiętny. To orgazm nobilitacja.

Z kolei orgazm dwojga wytrawnych kochanków, którzy korzystają ze swojego bogatego doświadczenia, albo orgazm w świeżym związku, w którym odczuwana jest wzajemna wielka fascynacja, duża miłość, to jeszcze inny rodzaj orgazmu. To orgazm trzęsienie ziemi. Tacy kochankowie mówią, że przelatują przez nich prądy, różne skurcze. Ich mózgi są kąpane w fenylo-etyloaminie, oksytocynie, endorfinie, dopaminie. To jest taki koktajl, że rozrywa im głowy i genitalia.

Ja myślę, że taki orgazm to nagroda. Żeby para kochanków została parą wytrawnych kochanków, muszą się poznać, dotrzeć. Ale się opłaca!

Warto też powiedzieć o orgazmach BDSM-owych. Te wykorzystują nie do końca ciało, a bardziej głowę. Dominująca osoba ma poczucie, że ta druga zrobi wszystko to, co jej każe. A ta uległa czerpie z kolei satysfakcję z bycia stroną poniżoną, z wypełniania poleceń.

I wtedy mamy orgazm bez wytrysku? Taki psychiczny.

Tak. Poniżony często nie będzie miał nawet erekcji, ale będzie czuł satysfakcję. Przeżyje rodzaj podległego orgazmu. Osoba dominująca też, bo będzie miała niesamowite poczucie władzy, dominacji. Orgazm to nie zawsze wytrysk.

Strasznie dużo tych orgazmów.

To jeszcze nie wszystkie. Orgazmy starszych par, z większym stażem, są, można powiedzieć, poprawne politycznie. W tym sensie, że jest to takie miłe, ciepłe. Przyjemne, ale bez szaleństw. Jak ciepłe mleko. Orgazmy serdeczne.

A co z orgazmami w związkach, które tak sobie funkcjonują – bardziej siłą rozpędu, na pół gwizdka?

Ciekawe są orgazmy w związkach, w których od dłuższego czasu seksualnie nic się nie działo, i nagle okazuje się, że jedna osoba kogoś ma na boku, zdradza i ta druga osoba mobilizuje się i zaczyna walczyć. Czasem też osoba zdradzająca walczy o powrót partnera. Jeśli się uda, to następuje renesans więzi emocjonalnej i ich orgazmy przeżywane są z nową jakością. Jakby weszli na wyższy poziom gry. Nazywamy to okresem miodowego miesiąca. Taki orgazm połączony z walką, desperacją i lękiem przed stratą. Orgazm tajfun.

Ale my oczywiście tych orgazmów nie wartościujemy?

Absolutnie, choć trzeba powiedzieć jasno, że orgazmy seksoholików są uzależnieniowe, nałogowe. Tak, jakbyś przebił balonik, który wisiał sflaczały kilka dni po imprezie.

Zostało to znakomicie pokazane w filmie „Wstyd”. Główny bohater, świetnie grany przez Michaela Fassbendera, uprawia seks nałogowo, ale nie czerpie z tego żadnej przyjemności. Zatraca się w tym seksie, który jest coraz bardziej szary i nudny, ale jednocześnie niezbędny mu do przeżycia, przewegetowania. Jakby potrzebował kolejnej działki narkotyku.

Dla niego akurat był totalnym nałogiem, a on był w krytycznej fazie uzależnienia. Natomiast orgazm to mieszanka różnych uczuć i mamy do czynienia z różnymi rodzajami orgazmów. Wszystko zależy od składników.

Można sobie „popracować” nad takim orgazmem, jaki się chce?

Można pomyśleć, co zrobić, żeby mieć takie a nie inne uczucia. Ale co człowiek, to inny orgazm. One są często bardzo subiektywne. Zdarza się, że klienci opowiadają mi o swoim orgazmie i chcą wiedzieć, czy jest to normalne, czy nie. Jakbym był wyrazicielem ich normy. Tymczasem w seksie normalne jest wszystko, na co zgadzają się ze sobą partnerzy.

Czytałem gdzieś o mężczyźnie, który doprowadzał się do orgazmu myślami. Podobno nawet organizował pokazy tej rzadkiej umiejętności.

Powstały w latach powojennych w USA słynny raport Kinsey’a, który zburzył społeczne stereotypy na temat seksu i przygotował grunt pod obyczajową rewolucję, wymienia bodaj czterech mężczyzn, którzy mieli orgazm bez dotykania genitaliów. Skupiali się tylko na swoich fantazjach seksualnych. W moim gabinecie spotkałem aż dwóch. Jeden fantazjował o BDSM-ie, a drugi o skomplikowanych intrygach emocjonalno-erotycznych w swojej korporacji.

Zwłaszcza ten drugi przypadek jest intrygujący.

Wiele kobiet i niewielka liczba mężczyzn potrafi doprowadzić się do orgazmu, fantazjując, bez dotykania się. Często tę umiejętność wykształciły w sobie osoby, które dorastały w zagrażającym otoczeniu. Przed zagrożeniem uciekały w świat fantazji, marzeń i w tym wewnętrznym świecie potrafią znaleźć nie tylko spokój, ale i osiągnąć przyjemność seksualną.

Czy mężczyźni mogą udawać orgazm?

Tak. Miesięcznie mam ze trzy pary, w których mężczyzna z powodu zaburzeń wzwodu udawał orgazm i został na tym przez partnerkę przyłapany. Często winę za to ponosi pornografia, która warunkuje nas na silne bodźce, jakich nie doświadczamy w codziennym seksie.

To jest znak naszych czasów. Kiedyś, jeśli ktoś udawał orgazm, była to kobieta, a mężczyzna, gdy nie chciał się kochać, to się nie kochał i tyle. A obecnie mężczyźni zmuszają się do seksu, udają te orgazmy, a po wszystkim kończą własnoręcznie przy porno, w pełnej konspiracji. Polecam wszystkim film Don Jon, w którym pokazany jest mechanizm uzależnienia od pornografii. Bohater tego filmu dostaje silnej erekcji już na sam dźwięk uruchamiającego się laptopa. Świetny przykład warunkowania klasycznego.

Można sprawdzić, czy mężczyzna udaje orgazm?

Tak. W trakcie orgazmu dochodzi do skurczów odbytu. Wystarczy więc przyłożyć palec do odbytu, żeby poznać prawdę.

Odbyt prawdę ci powie. Ciekawe, że można ją odnaleźć w tak zaskakujących miejscach. Powiedzmy jeszcze, na czym w ogóle polega orgazm.

W trakcie orgazmu rozkurczowe ciśnienie krwi, które wynosi zwykle 65 mm Hg, rośnie do około 160, a skurczowe – ze 120 do 250. Tętno, zwykle wynoszące 70–80 uderzeń na minutę, sięga 150–250 uderzeń. Z powodu braku tlenu skraca się oddech, zmniejsza się zdolność odczuwania smaku i zapachu. Słuch i wzrok pogarszają się tak bardzo, że mężczyzna może nie dostrzegać przedmiotów znajdujących się po bokach. Moszna się zaciska, jądra nabrzmiewają od ciśnienia – często powiększają się o połowę, a u niektórych stają się nawet dwa razy większe. Unoszą się, zdarza się, choć bardzo rzadko, że znikają w jamie brzusznej. Niektórzy mężczyźni wręcz tracą w tym czasie świadomość na kilka sekund.

Po orgazmie mężczyźni potrzebują się zregenerować, często odwrócić się na bok i zasnąć. Ten okres odpoczynku nazywany jest w seksuologii czasem refrakcji.

No ja się nie dziwię. Ciśnienie wzrasta, słuch się pogarsza, moszna się zaciska, a penis strzela milionami plemników... To cud, że faceci po tym żyją.

Dlatego po orgazmie wydzielana jest oksytocyna. Ten hormon powoduje senność po to, żeby w tym czasie glikogen, naturalne paliwo dla mięśni, mógł je odbudować po stosunku, wzmocnić. To prezent Matki Natury dla mężczyzny, żeby ochronić jego zdolność do prokreacji. Czas refrakcji to czas regeneracji w celu nabrania sił, przegrupowania wojska przed kolejną bitwą.

Poza tym, im bardziej mężczyzna jest zadowolony ze swojego podboju, tym więcej w mózgu wytwarza się dopaminy, a ona też powoduje senność.

Osławione zasypianie facetów po seksie to nie brak kultury?

To najbardziej naturalny mechanizm ewolucyjny. Tutaj trochę – a czasami bardzo – rozmijamy się z kobietami, dlatego czasem dochodzi na tym tle do konfliktów. Warto, żeby kobiety pamiętały, że mężczyzna zasypia po naprawdę dobrym seksie.

Nie zasnął po? Na pewno udawał orgazm!

Jeden mój pacjent ma żonę, która jest kłótliwa, oceniająca i rygorystyczna. Cięta na niego, jednym słowem. No, ale są ze sobą i uprawiają seks, bo on czuje się w obowiązku ją zaspokajać.

Obowiązek to chyba nie jest to, co seks lubi najbardziej.

Dlatego to się przekłada i na jakość tego seksu, i na jakość jego orgazmów, które także są krytykowane przez żonę. Ma on jednak również kochankę, trochę starszą od siebie, która po każdym orgazmie mówi: „Jaki ty byłeś męski, jakiego ty masz kutasa, jak ty mnie rżnąłeś!”. I to go buduje, on po takim seksie czuje się spełniony i od razu robi się senny. A w domu, po seksie, który mu nie sprawia przyjemności, spać mu się nie chce, jest podenerwowany.

Penis jest bardzo wrażliwy po orgazmie. To taki mechanizm obronny, ma to jakiś związek z refrakcją?

Wrażliwy jest dlatego, że u nas podniecenie pełni funkcję otuliny.

Odwołam się do przykładu kobiet. Czasem panie mi opowiadają, że kiedy w ciągu dnia są czymś zajęte, a mężczyzna nagle podchodzi i szczypie je albo łapie za piersi, to wcale nie jest dla nich przyjemne. Zupełnie inaczej odbierają dokładnie te same zachowania, kiedy są podniecone, kiedy jest zbudowana atmosfera. Wtedy jest to dla nich bardzo przyjemne, a wręcz pożądane.

Wtedy można dotykać.

Nawet trzeba. Tak samo u mężczyzn po orgazmie. Żołądź, wędzidełko nie chcą być już dotykane, bo podniecenie spadło. Zresztą, nawet w czasie seksu różnie bywa z tym dotykaniem wędzidełka czy żołędzi u mężczyzn.

Tu bardzo ważna uwaga – właśnie ze względu na refrakcję wypracowaliśmy w seksuologii zasadę, że orgazm kobiety zawsze powinien być pierwszy. Bo mężczyzna po swoim orgazmie jest wyczerpany jak koń po westernie. Po psychicznym orgazmie to jeszcze, jeszcze, ale po wytrysku to już koniec.

A co z seksem męsko-męskim?

Trzeba dbać o synchronizację orgazmów, co nie zawsze jest możliwe. Głównie polecam, żeby obaj partnerzy brali odpowiedzialność za swoją przyjemność i gdy pierwszy skończył i odleciał, to drugi sam musi się doprowadzić do orgazmu. Albo i nie musi, bo nie jest celem, by każde zbliżenie kończyło się orgazmem. Seks to przecież zaakcentowanie bliskości, czułości oraz intymności.

Wychodzi na to, że wspólny orgazm to wyższa szkoła jazdy.

W książce o zaburzeniach erekcji, pt. Sztuka bycia twardym Michaela E. Metza i Barry’ego W. McCarthy’ego przytoczone są badania, które pokazują, że wśród doskonale funkcjonujących i usatysfakcjonowanych seksualnie małżeństw poniżej połowy tej populacji doznaje równego zaspokojenia seksualnego.

Ile trwa czas refrakcji?

Minimum od kilkunastu minut do kilku godzin, a nawet kilku dni.

Ho! Ho!

Zazwyczaj jest to uwarunkowane genetycznie, więc syn będzie miał tak samo jak ojciec i dziadek. Okres refrakcji zwiększa się, jeśli mężczyzna zaniedbał się w ostatnich latach, gorzej się odżywia, mniej rusza, jest ciągle napięty, poirytowany itp. Niezależnie od tego jednak, czas refrakcji wydłuża się i tak po dwudziestym piątym roku życia.

I w pewnym wieku może się okazać, że nici z codziennych igraszek.

Dlatego warto celebrować seks, wydłużać czas stosunku, dochodzić do dziewięćdziesięciu procent podniecenia i przerywać, a potem znowu, i znowu. Bo kiedy następuje wytrysk, to już jest po wszystkim.

Różnica między kobietami a mężczyznami polega na tym, że seksualność mężczyzn jest jak rakieta wystrzelona w kosmos przez NASA – łatwo się podniecamy i szybko giniemy z zasięgu wzroku. Kobieca seksualność jest jak Dreamliner – panie potrzebują długiego pasa startowego, żeby się wznieść w przestworza, a potem długo jeszcze je widać na niebie.

Są jednak faceci, którzy potrafią wystartować kilka razy z rzędu.

Ale to mniejszość. Natomiast większość kobiet po jednym dojściu do orgazmu bardzo szybko może dojść do kolejnego. I tak w kółko. W seksuologii nazywamy to multiorgazmicznością.

TO NIE POTWÓR Z LOCH NESS

– męski punkt G istnieje

Zejdźmy niżej w naszej wędrówce po męskim ciele. Tyle się mówi o punkcie G u kobiet, że nawet niektórzy mężczyźni wiedzą, gdzie on jest. Gorzej, gdy chodzi o ich punkt G.

Męski punkt G znajduje się obok prostaty.

Wiadomo, że gdzieś ta prostata jest i że ma się czasem raka prostaty. Na tym chyba kończy się wiedza przeciętnego mężczyzny na ten temat.

Prostata jest umiejscowiona między jądrami a odbytem. Volker Wittkamp, urolog z Kolonii, w książce Jego wysokość penis przyrównuje prostatę do mandarynki, przez którą przechodzi plastikowa słomka, czyli cewka moczowa.

Budowa anatomiczna prostaty

Czy pieszczota punktu G u mężczyzny może go doprowadzić do orgazmu?

Oczywiście. Niektórzy nawet mają orgazm od stymulowania prostaty.

Ale nie jest ona szczególnie popularnym obiektem pieszczot.

Czym ta prostata się zajmuje?

Produkuje około dwadzieścia procent ejakulatu. Biegną przez nią też pęczki naczyniowo-nerwowe, które odpowiadają za unaczynienie ciał jamistych i co za tym idzie – erekcję. W prostacie także łączą się wyprodukowane w jądrach plemniki z płynem nasiennym, czyli ze spermą.

Jak stymuluje się prostatę?

Mam klientów, którzy masturbują się, siadając na rancie stołu. Inni wkładają palec do odbytu. Można też miejsce między odbytem a jądrami ugniatać, masować.

Z powodów kulturowych rzadko który mężczyzna wychodzi z propozycją, żeby kobieta stymulowała jego odbyt albo robiła mu rimming. Boją się „posądzenia” o homoseksualność.

Litości. Litera „G” w „punkcie G” nie oznacza przecież geja. Ilu mężczyzn hetero uprawia seks analny?

Wśród tych, którzy trafili do mojego gabinetu, jakieś sześćdziesiąt procent, jeśli chodzi o aktywną stronę. Gdy jednak idzie o bycie pasywnym, to ze trzydzieści pięć procent lubi być delikatnie stymulowanych w tym miejscu palcem albo językiem, a piętnaście procent decyduje się na wkładanie do środka palca, małego wibratora itp. Oni nie są gejami, ale opowiadają mi o swoich fantazjach z lękiem. Sądzą, że to perwersja. Seks analny w heteroseksualnym świecie ciągle jest sferą tabu.

A skąd te podejrzenia o homoseksualność? Przecież podczas seksu to kobieta miałaby ich tam stymulować.

Większość mężczyzn nie chce, żeby partnerki ich tam dotykały. Są przerażeni, że może im się ta stymulacja spodobać, i ktoś ich posądzi o bycie gejem. Pewien klient opowiadał mi, że pojechał kiedyś z kolegą do Pragi. Poznali jakąś dziewczynę i uprawiali z nią we dwóch seks. W pewnym momencie kochali się „na kanapkę”, czyli ta dziewczyna była w środku, na dole jeden z nich z członkiem w jej pochwie. A na górze drugi stymulował odbyt tej dziewczyny. No i nagle w zamieszaniu on zupełnie nieświadomie przyłożył penisa do odbytu swojego przyjaciela. A tamten na to krzyknął z lękiem: „Kolego, ostrożnie!”.

Czy kobiety nie czerpią przyjemności z seksu analnego?

Około dwadzieścia procent kobiet ma w odbycie strefy erogenne i jest im podczas jego stymulacji bardzo przyjemnie.

Wróćmy do prostaty. My, mężczyźni, jesteśmy uczulani na to, że może kiedyś sprawiać problemy.

Po trzydziestym roku życia dochodzi u niektórych mężczyzn do jej przerostu. Prostata puchnie, powiększa się i napiera na cewkę moczową z obu stron. Pojawia się problem z oddawaniem moczu. Nie wolno tego bagatelizować, gdyż problemy z prostatą silnie wpływają na funkcje seksualne. Mężczyźni z łagodnym rozrostem prostaty mają obniżone libido, zaburzenia erekcji, ejakulacji, jak również zmniejszone zadowolenie z życia seksualnego.

Prostatę badamy u urologa. Na czym polega to badanie?

Prostatę bada się przez odbyt. Sprawdza się, czy jest powiększona, czy boli. Zaniedbana sprawa przerostu prostaty może skutkować jej nowotworem.

Co dzieje się w przypadku raka prostaty?

Lekarze wykonują wycięcie gruczołu krokowego, czyli prostatektomię radykalną. Wtedy razem z rakiem usuwa się cały gruczoł. Przed operacją warto zadbać, by zabieg został wykonany z oszczędzeniem struktur nerwowo-naczyniowych, gdyż są one odpowiedzialne za erekcję!

Czyli co? Uczulić na to lekarza?

Tak, gdyż zdarzało się, że usunięcie pęczka powodowało zaburzenia lub całkowitą utratę erekcji.

Wczesne rozpoznanie i leczenie nowotworu gruczołu krokowego polepsza rokowanie i skuteczność zastosowanego leczenia oraz zwiększa szanse na powrót do zdrowia. Dlatego ponownie apeluję: panowie, badajcie się regularnie, gdyż profilaktyka jest ważniejsza niż leczenie, bo wiąże się z mniejszymi kosztami i cierpieniem.

Prostaty nie możemy zbadać sobie sami, tak jak jest to w przypadku jąder.

Sami jednak możemy poprawić jej funkcjonowanie poprzez spożywanie żurawiny, ale też regularną masturbację lub współżycie.

Dbajmy o prostatę!

SKĄD SIĘ BIORĄ FANTAZJE SEKSUALNE?

Czy wszyscy mamy fantazje seksualne?

Zazwyczaj jest tak, że fantazje, marzenia tworzą się u danej osoby dużo wcześniej niż same fantazje seksualne.

Dla niektórych fantazjowanie to mechanizm obronny. Jedna moja klientka dorastała w dysfunkcyjnej rodzinie i często fantazjowała o tym, że któregoś dnia zgłaszają się jej prawdziwi, dobrzy rodzice, bardzo ją przepraszają, że ją zostawili u tych dziwnych ludzi i zabierają ją do domu.

Prawie jak „Harry Potter”.

W jej fantazji okazywało się, że tak naprawdę jest księżniczką i zabierają ją do pałacu. I to szło dalej wraz z wiekiem.

Cały czas była księżniczką, tylko coraz starszą?

Kiedy była nastolatką, w świecie jej fantazji zakochiwał się w niej najpopularniejszy chłopak w szkole, ponieważ odkrył w niej coś, czego nikt wcześniej nie dostrzegał. Jako dwudziestolatka była w związku, w którym średnio jej się układało, ale miała przystojnego szefa, z którym romansowała w świecie swoich marzeń. Teraz już rozumiesz, jaki był sekret ogromnej popularności książek z serii Pięćdziesiąt twarzy Greya?

Nie rozumiem.

Otóż to jest współczesna wersja klasycznej bajki o Kopciuszku. Zjawia się możny tego świata i odczarowuje rzeczywistość. Niestety, u osób, które fantazjują często, wyobraźnia jest bardzo bogata, natomiast życie jest „ubogie”, bo nie starcza czasu i energii na rzeczywistość.

Teraz już rozumiem.

I u tej kobiety po dwudziestym piątym roku życia to już przestały być fantazje o miłości, tylko pojawiły się konkretne obrazy seksualne.

I zawsze to rozwija się w tej kolejności?

Jedni korzystają bardziej z fantazji, inni mniej. Chodzi o to, jakie te fantazje spełniają potrzeby. Często pojawia się bowiem w nich potrzeba kompensacji rzeczywistości, czyli „wyfantazjowania” sobie tego, czego nie ma w realu; tego, czego dana osoba pragnie.

Inna funkcja fantazji, to urozmaicenie. Mam klientki, które – to jest często spotykany mechanizm – wychowały się w domach, gdzie ojciec był nieprzewidywalny, bo albo miał zaburzoną osobowość albo ze względu na używki, czyli przeważnie alkohol. I one związały się z przeciwieństwem ojca, czyli mężczyzną przewidywalnym, bezpiecznym. Tylko że jeśli przez kilkanaście pierwszych lat swojego życia doświadczasz takiego terroru emocjonalnego, to on niestety wrasta w ciebie. Jesteś zaprogramowany na czujność, podejrzliwość, gotowość do obrony. One wciąż spodziewały się ataku i zamknęły się w bunkrze swojej wyobraźni. Chociaż było to mało komfortowe miejsce, to czuły się tam w miarę bezpiecznie.

Czemu? Przecież były z przewidywalnymi mężczyznami.

One tych związków wcale nie uważały za bezpieczne. Zostały nauczone w dzieciństwie, że spokój, to cisza przed burzą. Tkwią więc w tym swoim bunkrze, w tych swoich nudnych związkach i fantazjują o innych mężczyznach, których znają na przykład z pracy.

Każdy fantazjuje o czymś innym. Czym to jest powodowane?

Na przykład osoby, które mają wyrzuty sumienia z powodu tego, że uprawiają seks – bo w domu rodzinnym było powiedziane, że seksualność jest zła, podejrzana, grzeszna – w swoich fantazjach widzą seks jako tornado, które je pochłania, demoluje i zostawia w stanie sponiewierania. To są też różnego rodzaju fantazje o gwałcie, mniej albo bardziej brutalne.

Na szczęście większość z nas fantazjuje o przyjemniejszych rzeczach. Czy to dobry pomysł, by wcielać je w życie?

Niektóre pary opowiadają mi, że próbują i na przykład partner niespodziewanie napada na partnerkę w kominiarce. Kończy się to zazwyczaj przerażeniem i paraliżem, ewentualnie śmiechem, tak jak w tym doskonałym australijskim filmie To właśnie seks. Rzadko udaje się fantazje wcielić w życie, bo bardzo często są sztuką dla sztuki, tym czym są, czyli fantazjami i niczym więcej.

Nie wiem jak teraz, ale kiedyś popularne było pisanie o fantazjach na czatach. „Teraz gryzę cię w brzuszek i przesuwam się niżej i niżej...”.

Nadal niektórzy fantazjują sobie w ten sposób. Klienci uzależnieni od cyberseksu mówią, że kiedy siedzą na portalach randkowych i czatach, to w dziewięćdziesięciu procent przypadków wcale nie zależy im na tym, żeby spotkać się w rzeczywistości z kobietami, które są po tamtej stronie. Nie chodzi im o zrealizowanie fantazji, tylko o doprowadzenie do sytuacji, kiedy ona jest możliwa do zrealizowania. I to wystarczy. Cel zrealizowany, napięcie wydatnie spada.

Nierzadko zdarza się, że gdy kobieta na czacie proponuje spotkanie na mieście, to mężczyzna się wyłącza. To jak z wędkarzami, którzy wypuszczają z powrotem do wody złowione ryby.

O czym lubią fantazjować faceci?

O wielu rzeczach. Niektórzy fantazjują o tym, że poznają dziewicę i wprowadzają ją w arkana seksu. „Chciałbym poznać taką, która nic nie wie o seksie, to przynajmniej nie będzie mnie oceniała i cokolwiek zrobię, to zawsze będzie WOW”.

To chyba objaw niskiej samooceny?

Zdecydowanie. Inna grupa mężczyzn gustujących w dziewicach to ci, których podnieca ich nieśmiałość, lęk, opór. W ich marzeniach wystarczy te dziewice odrzeć ze wstydu, a będą namiętne i dzikie. W rzeczywistości jednak to odzieranie ze wstydu często idzie bardzo opornie. Mija dziesięć spotkań, a oni nie wyszli jeszcze poza fazę pocałunków i pieszczot.

Dlaczego?

Bo to mit, że do – jak to się mówi – pielęgnowania dziewictwa napędza kobiety nieśmiałość, którą łatwo zwalczyć. To się teraz sporadycznie zdarza.

Co je w takim razie napędza?

One zwykle się boją: ciąży, chorób przenoszonych drogą płciową, bolesnej penetracji, urazów, puszczenia kontroli, wyjścia na „łatwą”, braku orgazmu, oceny „słabej kochanki”. To są lęki, które powodują, że ciało nie chce brać udziału w seksie. By mieć satysfakcjonujący seks z taką dziewicą, każdy z powyższych lęków trzeba przepracować, a nie jej rzekomą pobożność i skromność.

Podobno Polacy bardzo często fantazjują o seksie z dojrzałymi kobietami.

Z tzw. milfami. Nastolatkowie często fantazjują o swoich nauczycielkach. I działa to w drugą stronę, bo miałem w swoim gabinecie kilka nauczycielek, którym zdarzało się snuć marzenia o seksie z uczniem.

A jednak!

Taki nabuzowany testosteronem licealista dla dojrzałej kobiety jest ucieleśnieniem marzeń o superseksie. One często marzą, by takiego chłopaka wprowadzić w seks, reżyserować sytuację, nadawać rytm. W zamian otrzymają niesamowitą namiętność.

I oddanie.

Ci nastolatkowie myślą zresztą podobnie – że taka nauczycielka pokaże im to, o czym ich rówieśniczki nie mają w ogóle pojęcia. Albo mgliste, bo zupełnie tego nie czują.

Kręci ich pewnie też to, że teraz oni mogą mieć nad nauczycielkami władzę.

Trochę jak kanibale, którzy zjadali mózgi innych ludzi, żeby przejąć ich umiejętności.

Te nauczycielki często są z mężami, partnerami, którzy się wykręcają od seksu, nie pożądają ich jak kiedyś i miewają zaburzenia erekcji.

Ale nauczycielki czasem realizują te swoje fantazje. Niektóre z nich trafiają za to za kratki, o czym z pasją informują brukowce.

Przyszła raz do mnie pani z prośbą o poradę, czy wszystko jest z nią w porządku. Pytam, o co konkretnie chodzi. Odpowiedziała, że jest nauczycielką i ma problem z uczniem – rodzic zgłosił do dyrekcji szkoły, że ona uwodzi jego syna. Poprosiłem ją o szczegóły. Najpierw powiedziała, że nic się nie wydarzyło. Pół godziny później przyznała, że pisała z tym chłopakiem na Facebooku. Po czterdziestu minutach rozmowy powiedziała, że on miał jej nagie zdjęcia w telefonie i pokazywał je komuś.

– A skąd on miał pani nagie zdjęcia? – pytam.

– Przecież łatwo coś takiego można dostać.

– Naprawdę? W jaki sposób?

– Można włamać się komuś na dysk, wykraść.

Ostatecznie wyszło na jaw, że to ona mu je wysyłała.

Żyjemy w kulturze, gdzie wysyłanie sobie nagich zdjęć nie jest czymś nadzwyczajnym.

Seksting w parze, która stawia na bezpieczeństwo i zaufanie, że zdjęcia nie zostaną wpuszczone do netu, jest ok. Pod warunkiem, że nie otrzymuje ich szesnastolatek i że nie przedstawiają jego nauczycielki.

Fantazja o milfach nie kończy się chyba w liceum.

Oczywiście, że nie. Mężczyźni, którzy z dużą fascynacją podchodzą do swojego członka – jest takich zdecydowana większość – mają poczucie, że starsza kobieta może podzielić ich zachwyt. „Na pewno ma starego męża, nudne pożycie erotyczne. Na pewno marzy o wielkim, sztywnym penisie!”.

Te fantazje też często się urealniają.

Rejestrują się na różnego rodzaju forach czy portalach randkowych i seksualnych i umawiają się na spotkania ze starszymi kobietami. Od czasu ostatnich wyborów prezydenckich we Francji przestał to być temat tabu.

Vive madame Macron! Już wiemy, co kręci licealistów w nauczycielkach. A co pociąga młodych facetów w starszych kobietach?

Wielu mężczyzn po dwudziestym, trzydziestym roku życia fantazjuje o tych kuguarzycach, ponieważ są one dla nich symbolem seksu wyzwolonego, bez zobowiązań. Seksu takiego, na jakim wielu mężczyznom zależy: wprost, bez fasady, z nazywaniem rzeczy po imieniu: „chcę cię zerżnąć”, „chcę cię wydymać”, „zrób mi loda” itp. Koleżanka, rówieśniczka, partnerka mogłaby go za to strzelić w twarz i powiedzieć, że ją upokarza.

I znajdują to, czego szukają u starszych kobiet?

Jeden mój klient, student drugiego roku, natknął się na portalu randkowym na swoją panią dyrektor z liceum. Ona zawsze mu imponowała seksualnie, biła od niej zmysłowość, ale jednocześnie niedostępność. Była królową lodu. To go pociągało. Zaczęli się spotykać. Na początku seks był idealny. Dokładnie według scenariusza, o którym mówiłem przed momentem. Z tym że z czasem okazało się, że „królowa lodu” w liceum, to „troskliwa matka” w relacji. A jemu nie o to chodziło... Przyszedł do mnie z zaburzeniami erekcji, bo mówi, że jak chce ciepłej i serdecznej kochanki, to zgłasza się do którejś z koleżanek z roku.

Co facet widzi w pielęgniarce? To kolejna popularna męska fantazja.

Pielęgniarka pojawia się w fantazjach mężczyzn, którzy mieli nadopiekuńcze matki. Przyzwyczaili się, że kobiecość polega na tym, że kobiety opiekują się mężczyznami, mało tego, narzucają się im. W tych fantazjach on leży w szpitalu obłożnie chory, a ona przychodzi, schyla się, pokazuje pośladki, biust. Uwodzi.

Czy ta fantazja działa po wcieleniu w życie?

Znam pary, które poznały się w ten sposób. Co zabawne, jeden z tych mężczyzn jest lekarzem, który akurat znalazł się w szpitalu w roli pacjenta. I tam poznał pielęgniarkę – swoją przyszłą żonę. Jest elokwentny i zabawny, więc od razu skradł jej serce.

Ale mogłoby też być tak, że ona się pochyla, pokazuje mu biust, uwodzi, a jego wcale to nie rusza, bo on lubi zupełnie inne biusty. Nie „arbuzy” z filmów porno, tylko znacznie mniejszy rozmiar. Wtedy jedyne, co taka pielęgniarka może mu zrobić, to zastrzyk.

Inny mój klient na przykład spotyka się z kobietą, którą jest zafascynowany, no, prawie zafascynowany, ale o tym „prawie” za chwilę. Bo mogłoby się wydawać, że spotkał swój ideał: ona wymiata intelektualnie, jest zorganizowana, przebojowa, wysportowana. Wzajemnie się napędzają, są jak para z jakiejś reklamy idealnego związku. Wszystko mu się podoba, oprócz jej tyłka. Po prostu jak na jego standardy ta pupa jest za płaska. A on ma fetysz wypukłego tyłka, na tyle mocny, że w związku z tą idealną kobietą pojawiły się u niego zaburzenia erekcji. Nie może z nią współżyć z tego jednego – wydawałoby się, że banalnego – powodu.

Z kolei inny mój klient uwielbia kobiety z wielkimi oczami. Prawie tak wielkimi, jak w japońskiej mandze. Teraz jest z partnerką, która kupuje specjalne powiększające soczewki, dodatkowo za pomocą makijażu robi coś takiego, że jej oczy wydają się dwukrotnie większe. On za nią szaleje z tego powodu.

Właśnie takie sytuacje miałem na myśli. Skąd się w nas biorą te wypukłe tyłki i inne zafiksowania?

Jeśli chodzi o klienta szalejącego na punkcie tyłków, to on miał taką ciotkę. Ona była bardzo szczupła w talii, nogi też miała szczupłe, ale za to tyłek jak Jennifer Lopez. Tak zwana talia osy. Zawsze chodziła na szpilkach, wytwarzała atmosferę swobody i beztroski, więc kiedy on za nią szedł, wyrośnięty nastolatek, to te jej pośladki mu falowały przed oczami. Z fascynacją wodził oczami za ciotką, a trzeba jeszcze dodać, że ona nie była jakoś mocno od niego starsza. Może z osiem lat różnicy. Kiedy więc miał czternaście lat i budził się jego popęd seksualny, ona miała ze dwadzieścia dwa lata. I działała na niego. To mu się mocno zakodowało.

Na czym polega to kodowanie?

W okresie dorastania kodujemy sobie pewne rzeczy. Jeśli więc miła pani z niebieskimi oczami dawała nam lizaka w sklepie, do którego chodziliśmy z mamą, to te niebieskie oczy zakodują się nam jako coś, czego pożądamy, co może wróżyć przyjemność, jak wtedy w przeszłości. Najczęściej zapamiętujemy te podniecające bodźce zupełnie nieświadomie, mimochodem. Ale one torują nam ścieżki neuronalne w mózgu.

Czyli w naszej dojrzałej seksualności nic nie dzieje się przypadkiem.

Podobają nam się takie a nie inne osoby, lubimy takie a nie inne pozycje seksualne, bo nam się z czymś kojarzą. W dorosłości realizujemy te fantazje w realu lub przy udziale pornografii.

Tego nie da się przeskoczyć? Twój klient będzie musiał rozstać się z kobietą idealną, ale z płaskim tyłkiem?

Nie, ta kobieta ma wiele innych podniecających obszarów, na które on musi się zakodować w czasie kolejnych zbliżeń.

Długa droga przed nim?

Zgadza się, to trochę potrwa, ale wiele wskazuje, że skończy się sukcesem.

Czyli jednak można jakoś pracować nad tymi fantazjami.

Często one podążają w dość nieoczekiwanych kierunkach. Pewien mój klient miał polonistkę w liceum z bardzo małymi piersiami i właśnie nie duże, ale małe biusty są tym, co go podnieca. Jedna kobieta po dwóch latach związku rzeczywiście spore piersi dla niego zmniejszyła.

Miejmy nadzieję, że nadal są szczęśliwą parą.

Teraz mam klientkę, która pracuje jako stewardessa. Przepiękna brunetka, wysoka, wysportowana, uśmiechnięta. Taki wzór kobiecości z „Vogue’a”. I ona sobie zawsze wybiera na partnerów niskich, grubawych facetów. Wszyscy jej znajomi są tym zaskoczeni, a to idzie u niej z automatu. Jej ojciec był kobieciarzem. Co z tego, że przystojny, kiedy kobiet nie szanował, podchodził do nich użytkowo. Ale był też wujek – ciepły, miły, dobry. Taki trochę fajtłapa. Opiekował się nią w zastępstwie ojca-playboya. Był niski, łysawy, grubawy – i ona teraz poszukuje właśnie takich mężczyzn.

Zagadka rozwiązana.

I tu uwaga! Podobieństwo fizyczne nie zawsze oznacza ten sam charakter czy osobowość, często więc okazuje się, że oni wcale nie są tacy ciepli i opiekuńczy jak wujek. Wtedy dochodzi do rozstania, a ona szuka dalej.

W ostatnich latach szczególną popularność zdobyli swingersi.

Jeśli chodzi o swingersów, zazwyczaj obserwuję stały scenariusz. Inicjatorem jest mężczyzna, który chciałby urozmaicić swoje życie seksualne w wersji max. On chce wycisnąć życie jak dojrzałą cytrynę. Często są to mężczyźni poligamiczni, którzy tłumią swoje potrzeby seksualne, na siłę wciskając się w normy monogamicznej relacji. I ten mężczyzna namawia partnerkę na wyjście do klubu swingersów. Robi to oczywiście subtelnie: nie musimy brać w tym udziału, tylko sobie popatrzymy.

Tak można?

W tych klubach dostaje się bransoletkę w odpowiednim kolorze, w zależności od tego, w jakim celu kto tam przyszedł. Można więc przyjąć wyłącznie postawę obserwatora.

Kobieta po dłuższych namowach zwykle ulega. Idą pierwszy, drugi, trzeci raz. Rzeczywiście, wyłącznie obserwują to, co się w danym klubie dzieje. I nagle sytuacja się odwraca, bo to kobieta zaczyna ciągnąć tam mężczyznę.

Dlaczego?

Ponieważ zaczyna czuć się tam bezpiecznie. Widzi, że w tych klubach nie chodzi tylko o seks, ale o obyczajowo-seksualny styl życia. Można po prostu porozmawiać i poznawać ciekawych ludzi. Oczywiście w seksualnym kontekście, ale też społecznym. To taka seksualna wioska. Z kolei mężczyzna zaczyna się w tej wiosce nudzić. Myślał, że dostanie porno na żywo, a okazuje się, że trafił do komuny seksualnej.

Spodziewał się orgii, więc pewnie brakowało mu ostrego seksu w związku.

Albo seksu w ogóle. Owszem, część osób, które ciągnie do tego środowiska, jest usposobiona poligamicznie, ale w wielu wypadkach chodzi o relacje, w których wypaliło się pożądanie.

A czy te kobiety, którym spodobało się bycie w seksualnej komunie, nie pragną po jakimś czasie korzystać ze wszystkich jej atrakcji?

Tak, po iluś spotkaniach, niekiedy nawet po roku, dochodzi do pierwszych kontaktów seksualnych. Bo okazuje się, że nie przychodzą tam żadne zboczone bestie, które na prawo i lewo zarażają wszystkich chorobami wenerycznymi, tylko normalni ludzie, z którymi owszem, można uprawiać seks, ale też normalnie porozmawiać i przyjaźnić się.

Można też chcieć tylko sobie popatrzeć, jak nasza partnerka lub nasz partner uprawia z kimś seks.

W cuckoldzie, czyli zdradzie kontrolowanej, wiodą prym mężczyźni. Są to zazwyczaj partnerzy, którzy chcą zdradzić, ale boją się konsekwencji tej zdrady, wydania się jej, więc usilnie namawiają partnerki, by one kochały się z jakimś facetem na ich oczach, a potem oni będą z jakąś kobietą współżyć na jej oczach. Niekiedy stoi za tym syndrom Madonny i Ladacznicy.

W jaki sposób?

„Jego” Madonna może stać się Ladacznicą wyłącznie w objęciach innego faceta.

O oglądaniu seksu swojej partnerki z kimś innym często fantazjują również ci mężczyźni, którym włącza się mechanizm przeniesienia. Widzą oni partnerkę bardziej jako matkę lub ojca, więc to naturalne, że tylko ktoś obcy uprawia z nią seks.

Czy to oznacza, że sami odczuwają mniejsze pożądanie w tej relacji?

Ta fantazja często występuje u mężczyzn, którzy mają zaburzenia pożądania. Ale kiedy taki mężczyzna widzi, że inny facet pożąda jego partnerkę i jemu może się odnowić pociąg do niej.

Czy siedzi schowany w szafie w trakcie randki tamtych dwojga?

Albo podgląda na żywo to, co się dzieje, albo ogląda po wszystkim nagranie, albo wysłuchuje relacji partnerki. Kiedy jest obecny, to albo leży obok tamtej dwójki i się masturbuje, albo rzeczywiście jest schowany na przykład w szafie lub pod łóżkiem.

I wtedy „ten trzeci” wie o tym, że jest ich więcej? Czy nie wie?

Zazwyczaj nie ma świadomości, w czym bierze udział.

Jeden z moich klientów kocha ten moment, gdy leży pod łóżkiem, na którym jego partnerka uprawia seks z innym mężczyzną, sprężyny uginają mu się nad nosem, a on nie może pisnąć, żeby nie zdradzić swojej obecności. Występuje u niego połączenie cuckoldu z voyeuryzmem. To drugie wzięło się stąd, że kiedyś podejrzał swoich rodziców w czasie uprawiania seksu.

A teraz ogląda film, który sam wyreżyserował.

Tacy mężczyźni bardzo często reżyserują cały spektakl, począwszy od etapu, na którym zakładają swojej partnerce konto na portalu randkowym, umieszczając jej nagie zdjęcia i pisząc w jej imieniu z innymi mężczyznami.

Jeśli chcą mieć nagranie, to odpowiednio wcześniej ukrywają kamerę w pokoju hotelowym. Podglądając albo oglądając, wcielają się w rolę kochanka swojej partnerki i w ten sposób biernie uprawiają z nią seks.

Seks zapośredniczony. Można biernie uczestniczyć w czyichś harcach również wtedy, kiedy napotka się w parku czy w lesie parę uprawiającą tzw. dogging albo inaczej mówiąc, seks w publicznych miejscach.

Podłożem tej fantazji jest często potrzeba publicznego potwierdzenia własnej wartości i lęk wymieszany z podnieceniem, że ktoś ich nakryje. Niektóre osoby, w przeszłości mające seks w pokoju, gdy rodzice byli za ścianą, zakodowały sobie ten „konspiracyjny” rodzaj seksu.

To może być dla niektórych ekscytujące urozmaicenie.

Owszem, spotykam się z tym często u klientów, którzy mają przewidywalne życie albo nudny, przewidywalny związek. Można urozmaicać sobie taką egzystencję na różne sposoby, ale oni wybierają dreszczyk emocji w postaci uprawiania seksu w aucie zaparkowanym przy Stadionie Narodowym lub na ławce w parku Skaryszewskim. To całkowicie zaspokaja ich potrzebę różnorodności. Problem polega jednak na tym, że kiedy ta fantazja zostaje w końcu wcielona w życie, często okazuje się mniej emocjonująca, niżby się mogło wydawać.

To chyba generalny problem z fantazjami.

Tak. Po ich realizacji, po pierwsze, nie zostaje nam już nic, o czym moglibyśmy marzyć, a po drugie, bardzo często przeżywamy rozczarowanie.

Romantyczny Paryż okazuje się hałaśliwą metropolią, a seks w parku kończy się pogryzieniem przez komary.

Jeden z klientów nazywa takie sytuacje „smutkiem spełnionej baśni”. Myślę, że to bardzo trafne określenie. Natomiast kiedy nasze życie, w tym życie seksualne, wydaje nam się nudne, wystarczą bardzo często naprawdę drobne modyfikacje. Można zamiast w łóżku współżyć w kuchni na blacie, na dywanie w salonie, na balkonie wieczorem lub w łazience na pralce. Nie bójmy się wychodzić z łóżka. Nie trzeba od razu ruszać na podbój świata.

Drobna zmiana, a cieszy.

Dbając o swoją przyjemność, pamiętajmy też o komforcie innych. Miałem klientkę, która była totalnie zablokowana na seks i nie wiedziała, dlaczego. Pracowaliśmy nad tym, aż dokopaliśmy się do jej wspomnienia z czasu, kiedy miała sześć lat. Wtedy bawiły się z koleżanką na osiedlu i natrafiły na ekshibicjonistę, który masturbował się na klatce schodowej. Powiedziały o tym rodzicom, wybuchła afera, mężczyzna został społecznie złapany i oddany w ręce policji. To zakodowało w niej przekonanie, że coś jest nie tak z seksem, skoro aresztują za to ludzi. I potem, kiedy miała piętnaście lat i zaczęła się masturbować, przypomniała jej się tamta sytuacja. Nabrała przekonania, że w związku z dotykaniem się, zainteresowaniem swoją seksualnością – podobnie jak tamten mężczyzna – zasługuje na karę. Obecnie jest koło trzydziestki i ma wiele różnych obaw dotyczących masturbacji i radosnego przeżywania seksu.

Może więc zamiast wyprawy do parku w poszukiwaniu seksualnych wrażeń, warto rozważyć przeniesienie się na swój dywan. Z własnego doświadczenia wiem, że zabawy na dywanie mogą skończyć się obtarciem kolan, ale przynajmniej nie zmuszamy nikogo do biernego uczestniczenia w naszym seksie. Tylko jak namówić tę drugą osobę na dywan?

Opowiadać, że w pracy znajomy opowiadał, że super było, jak żona namówiła go na seks na dywanie i że samemu też chciałoby się tego spróbować. Komunikacja, po prostu.

MATEMATYKA I SZTUKI WIZUALNE W SEKSIE,

czyli o koszyku seksualnym

W poprzedniej naszej książce mówiliśmy o koszyku seksualnym. Ten wątek spotkał się z dużym odzewem ze strony czytelników. Czy to, o czym przed chwilą rozmawialiśmy, ma jakiś związek z koszykiem?

W tym wirtualnym koszyku mieści się wszystko to, co jest nam konieczne, żeby się podniecić, odczuwać pożądanie, utrzymać erekcję. Z wiekiem nasza seksualność robi się coraz bardziej wymagająca, więc musimy do tego koszyka dokładać kolejne elementy.

Jak to się odbywa?

W wieku szesnastu lat, kiedy zaczyna się „dorosła” seksualność, mężczyzna potrzebuje mało bodźców, żeby mieć wzwód i ochotę na seks. Na przykład pojawia się atrakcyjna koleżanka w klasie – jeden bodziec wzrokowy. Uśmiecha się do niego i on to odbiera jako zainteresowanie jego osobą – to już dwa bodźce w jego koszyku. I proszę bardzo, jest podniecenie i jest wzwód.

Chłopak ma osiemnaście lat – znowu jakaś koleżanka się uśmiecha, ale to już nie wystarczy, żeby automatycznie się podniecił. Ale czuje jej perfumy. Trzy bodźce. Podniecenie...

...i wzwód.

I tak to dalej idzie. Mając lat trzydzieści, potrzebujemy sześciu bodźców, czterdzieści – dziewięciu, po pięćdziesiątce – już kilkunastu. To są oczywiście ilości przykładowe, ale pewne jest, że im człowiek starszy, tym więcej musi mieć bodźców, by mógł dobrze funkcjonować w seksie.

Ale mężczyźni wciąż myślą, że mają dwadzieścia pięć lat, kiedy niewiele potrzeba do wzwodu.

No właśnie! I jak przychodzi do mnie na przykład czterdziestoletni klient i mówi, że jeszcze rok temu miał wzwód, a teraz nie ma, to mówię mu: „Zgadza się, ale nigdy wcześniej nie miał pan czterdziestu lat”.

Ma to sens.

Jak już mówiliśmy, wielu z nas ma problem z tym, że seksualność z każdym rokiem oddala się od automatyzmu seksualnego. Ale z wiekiem musi być więcej bodźców. Potrzebny jest też dłuższy czas przygotowania do seksu, flirt, uwodzenie, przy czym nie chodzi tylko o uwodzenie partnera czy partnerki, ale również pozwalanie na uwodzenie siebie.

I każdy starszy mężczyzna musi tak się napracować, żeby mieć erekcję?

Erekcja to jedno, ale utrzymanie jej to już inna sprawa. Mam dużą grupę pacjentów po pięćdziesiątce z zaburzeniami erekcji. Zobaczą nagie piersi, podniecają się, mają wzwód. Wydaje im się, że dalej także wszystko potoczy się jak w liceum, ale nagle ten wzwód zanika.

Czemu?

Bo dostali tylko jeden bodziec, a to za mało, żeby utrzymać erekcję. Nastolatkowie mogą mieć ciągły wzwód przez pięćdziesiąt minut, ale dla osoby po pięćdziesiątce kilka minut to już sukces. Dodatkowo cholesterol i substancje smoliste powodują z wiekiem zwężanie naczyń krwionośnych, przez co dopływ krwi również do penisa nie jest taki, jak kiedyś. Teraz uwaga, palacze! U mężczyzn, którzy palą papierosy regularnie przez dwadzieścia lat, prawdopodobieństwo doświadczania stałych zaburzeń erekcji dotyczy aż osiemdziesięciu procent z nich!

Skąd mamy wiedzieć, co musi znaleźć się w naszym koszyku?

Trzeba się samemu zdiagnozować. To my jesteśmy najlepszymi ekspertami od swojego życia seksualnego, doświadczaliśmy go na własnej skórze przez setki roboczogodzin. Jakie bodźce na mnie działają – wzrokowe, słuchowe, dotykowe, zapachowe czy smakowe? Musimy przeegzaminować wszystkie te zmysły. To po pierwsze. Po drugie, warto sobie uświadomić, jakie potrzeby psychologiczne i emocjonalne chcemy zaspokajać w seksie.

To już wyższy poziom.

Przyszedł do mnie niedawno pewien osiemnastolatek, który bardzo lubi dominować nad kobietami. Jego partnerka dotąd na to się zgadzała, ale wdała się w konflikt z ojcem i już nie chce, żeby jakiś mężczyzna wchodził jej na głowę. Chciałaby seksu partnerskiego, a nie dominacji. A on nie jest w stanie.

Nie ma erekcji?

Tak. Mimo że jest w przedziale wiekowym, w którym teoretycznie seksualność jest automatyczna, to kiedy nie znajduje w swoim koszyku tego, czego potrzebuje, nie ma wzwodu. W jego koszyku dominacja jest bardzo dużym bodźcem.

Nie da się go zastąpić?

Można, ale często gdy jeden ważny dla nas bodziec wypadnie nam z koszyka, nie da się go zastąpić innym jeden do jednego. Być może trzeba go zrekompensować przez trzy, cztery mniejsze.

To już jest matematyka seksualna.

Innym razem będą to sztuki wizualne. Jeden mój pacjent ma w koszyku paciorki kręgosłupa – koniecznie musi je widzieć, bardzo go podniecają. Dlatego spotyka się zawsze ze szczupłymi kobietami i uprawia z nimi seks od tyłu. Ma potężną erekcję, ale jeśli kobieta ma mało widoczne paciorki na plecach, to reaguje półwzwodem.

Kobiety też tak mają?

No pewnie. Jedna moja pacjentka lubi u mężczyzn długie, smukłe dłonie i zielone oczy. Fantazjuje o zielonookich pianistach. W seksuologii można by te upodobania podciągnąć pod małe fetysze.

Ok, bodźce odbierane zmysłowo, to jedno. Ale dlaczego ten osiemnastolatek koniecznie musi dominować? Jedni preferują seks tradycyjny, inni BDSM, jeszcze inni przebieranki. Dla jednych – jak mówiliśmy w rozdziale o fantazjach – kluczowa jest pupa, dla innych biust. Skąd to się w nas bierze?

Wynika to z osobowości. Na początku kształtuje się osobowość, dopiero później seksualność. Druga sytuacja jest taka, że ktoś został bardzo wcześnie rozseksualizowany, na przykład pod wpływem kontaktu z osobą o zaburzonych preferencjach seksualnych, czyli – w dawnej nomenklaturze – z pedofilem lub gwałcicielem. To może zaburzyć jego osobowość, a co za tym idzie, rozwój seksualności.

Ale gdy taka sytuacja nie miała miejsca, a komuś się ukształtowała, załóżmy, osobowość depresyjna, masochistyczna, na przykład wskutek jakiegoś doznanego upokorzenia, jest duże prawdopodobieństwo, że pójdzie w BDSM. Będzie masochistą albo – jeśli ukształtowała się osobowość dysocjalna, czyli psychopatyczna – sadystą. Tak było w przypadku tego osiemnastolatka, gdyż jak się okazało, ma on osobowość psychopatyczną.

Każdy ma inną seksualność, bo każdy ma inną osobowość?

Owszem. Miałem raz klienta, którego bardzo podniecały kobiety z amputowanymi kończynami i kiedy szukaliśmy na to odpowiedzi w przeszłości, długo nam zajęło, zanim dokopaliśmy się do jego koleżanki z dzieciństwa, która miała obcięty klapą maski samochodowej palec wskazujący lewej ręki.

Bywają też sytuacje, że ktoś normalnie rozwijał się do trzynastego, czternastego roku życia, a potem coś się wydarzyło – jakaś tragedia w rodzinie, śmierć, napad albo ojciec zaczął pić – i wtedy rozwój seksualny się zatrzymał albo zaburzył.

I seksualność zatrzymuje się na poziomie trzynastolatka?

Tak. Wtedy fantazjował o koleżankach w jego wieku i tak mu zostało. Zamiast pójść dalej, interesować się kobietami starszymi, w swoim obecnym wieku, nieustannie wraca do siebie sprzed traumy.

W ten sposób rodzi się pedofilia?

Między innymi. Część takich osób tylko sobie fantazjuje, ale niektórzy niestety wdrażają te fantazje w życie. Bardzo plastycznie został ten mechanizm pokazany w duńskim filmie Wybawienie. Polecam gorąco ten film. Przestępca seksualny znęcał się fizycznie i seksualnie nad porywanymi dziećmi, dokładnie tak, jak jego bliscy znęcali się nad nim i siostrą w dzieciństwie.

To nie tylko fantazja scenarzystów?

Oczywiście, że nie. Co jednak ciekawe, zaburzenie bardzo często dotyczy tylko budowania więzi emocjonalno-seksualnych, poza tym dana osoba kończy szkoły, zdobywa kwalifikacje, nierzadko odnosi sukcesy. Tacy mężczyźni cały czas mają jednak poczucie, że nie zrealizują się przy dojrzałej kobiecie.

Pedofilami bywają i młodzi mężczyźni.

W policyjnych łapankach bardzo często aresztowani są młodzi faceci, tzw. nerdzi, którzy całe dnie spędzają przed komputerem. Od dziecka. Nie mieli więc jak zdobyć umiejętności społecznych, czyli nawiązywania relacji, śmiałości, otwierania się emocjonalnie na drugą osobę, podtrzymywania przyjaźni.

Jeden z moich klientów rozwijał się poprawnie do piętnastego roku życia, ale wtedy pogorszyła się sytuacja finansowa jego rodziców i musieli więcej pracować, więc zostawiali go samego w domu z komputerem. Całymi dniami siedział przy tym komputerze i z każdym rokiem coraz bardziej wycofywał się z realnego świata. Dziś ma trzydzieści sześć lat i jest singlem. Nigdy nie był w stałym związku, ogląda pornografię po pięć-sześć godzin dziennie. Obawia się odrzucenia, w ogóle boi się ludzi. Często czuje smutek, żal, przygnębienie.

Czyli tym, co zatrzymuje niektórych w rozwoju psychoseksualnym, nie musi być jakaś wielka trauma?

Moment zaburzenia naturalnego cyklu rozwoju bardzo często jest zupełnie niewidoczny dla osoby, która tego doświadczyła. Ale kiedy widzę, że ktoś zatrzymał się na jakimś etapie, to zaczynam drążyć. Omawiamy ten etap kilka razy i dopiero po jakimś czasie klientowi klika: „No tak, przecież ja wtedy zacząłem non stop grać w te gry i od tamtej pory nic się nie zmieniło!”.

Detektywistyczna praca.

Ważne szczegóły z okresu naszego dorastania mają wpływ na to, jacy jesteśmy w naszym teraźniejszym seksie.

SEKS TO NIE SPORT,

czyli mój pierwszy raz

Poprzedni rozdział zakończyliśmy tezą, że nasze dorastanie ma decydujący wpływ na nasze życie seksualne. A jaki wpływ ma na nie nasze pierwsze doświadczenie seksualne?

Wróćmy do syndromu Madonny i Ladacznicy, o którym rozmawialiśmy w rozdziale o męskim wstydzie. Ale dopowiedzmy może, że Ladacznica, wbrew potocznemu rozumieniu tego słowa, nie musi być wcale jakaś wyuzdana. Po prostu są to kobiety rozbudzone seksualnie albo tak przez danego mężczyznę odbierane. Niekiedy nawet ktoś postronny patrząc na nie, tego by nie podejrzewał. Bywa jednak, że w rzeczywistości tego rozbudzenia seksualnego nie ma w danej kobiecie, a seksem reguluje ona sobie rozmaite potrzeby, wynikające z napięcia w domu, bo pochodzi na przykład z rodziny DDA, albo samooceny zaniżonej do aspektu cielesnego. Często jest tak, że kobieta myśli sobie „skoro uprawiał ze mną seks, to mnie lubi” albo „seks to dobry sposób na uzyskanie od kogoś akceptacji”. A dla jej rówieśnika seks to najczęściej tylko seks i kropka.

Ale wszyscy przecież znamy te piękne i romantyczne historie par, które poznały się w liceum i trzydzieści lat później nadal są małżeństwem.

Różne historie mogą się kryć za takimi parami. Stereotypowy mężczyzna czego potrzebuje? Żeby było ugotowane, żeby był spokój w domu i żeby był seks.

To chyba bardzo stereotypowy mężczyzna. Ale zgadzam się, że jest takich wielu.

Jest ich bardzo wielu, potwierdzają to moje obserwacje z gabinetu. I bardzo często te związki, w których oni są od lat, to związki z Ladacznicami.

Bo ona i ugotuje, i... i nie tylko ugotuje. Ale co z jego Madonną ze snów?

Fantazjuje o związku z taką Madonną albo flirtuje z nią w pracy lub przez internet.

Rewersem takiego układu są wieloletnie związki z Madonnami, w których mężczyzna regularnie zdradza, na przykład w seksie płatnym. Mam klienta, który nie wyobraża sobie życia bez swojej żony. Jest z nią od liceum. Kocha ją mimo upływu lat, ale równie mocno nie wyobraża sobie rezygnacji ze zdradzania jej z prostytutkami.

Nie ma pożądania, jest tylko miłość?

Taka wzniosła miłość, romantyczna, szacunek, ciepło, dobro wobec niej, ale pożądania nie ma; pożądanie on odczuwa do seksu płatnego, do kobiet wyuzdanych.

Te Ladacznice ciągną się za mężczyznami przez całe życie.

Niepohamowana pogoń za seksem kończy się oficjalnie mniej więcej koło dwudziestego piątego roku życia. No, w porywach około trzydziestki. Natomiast muszę podkreślić, że spotykam się w swoim gabinecie z wybraną populacją klientów, w sensie, tylko z tymi, którzy mają problemy. I źródło tych problemów bardzo często tkwi w powstałym w tym szczytowym okresie szesnastu-dwudziestu pięciu lat rozdźwięku między seksem a emocjami. Większość mężczyzn łączy obie rzeczy koło trzydziestki, ale niektórzy nawet grubo po czterdziestce, pięćdziesiątce dzielą kobiety na Madonny i Ladacznice. I tacy właśnie trafiają do mojego gabinetu.

W Madonnie jesteśmy zakochani, chcemy być z nią w związku, a z Ladacznicą trenujemy swoje seksualne możliwości.

Bohater filmu Cierpienia młodego Edoardo idzie do prostytutki, zanim zdecyduje się na seks z dziewczyną swoich marzeń. Nie chce zbłaźnić się przed tą, która mu się podoba. W tym celu próbuje też sprawdzić się na rozmaite inne sposoby, na przykład kopuluje z ośmiornicą.

Z ośmiornicą?

Taką z lodówki. Młodzi mężczyźni często, w ramach testowania, próbują seksu z czymś, co przypomina pochwę. W Polsce byłaby to prędzej wątróbka albo pierś z kurczaka.

W „American Pie” była to szarlotka, a w powieści „Kompleks Portnoya” – faktycznie, wątróbka! Można z tych różnych pomysłów ułożyć książkę kucharską. „Zrób to sam”.

„Testowanie” może skończyć się naprawdę niewesoło. Miałem dwóch pacjentów, pochodzili z jednego osiedla i byli mniej więcej w podobnym wieku, po dwudziestym piątym roku życia. Wywnioskowałem, że obaj współżyli z tą samą dziewczyną, która przez jednego z nich została nazwana poligonem doświadczalnym. Z całego osiedla, kto chciał, mógł z nią uprawiać seks.

I oni kultywując taki seks dla sportu, zdobycia doświadczenia, rozładowania się, wprowadzili rozdźwięk w swoje życie seksualne. Wszystkie swoje stałe partnerki traktują z automatu jak Madonny, przez co mimo młodego wieku zaczęły się u nich problemy z erekcją, z brakiem pożądania, obniżonym libido. Obaj, będąc już w stałych związkach, przyszli do mnie z podobnymi zaburzeniami!

No, ale w sumie dlaczego?

Ponieważ seksualność została przez nich wydelegowana poza bliskie relacje.

Może to też objawiać się tak, że kiedy taka Madonna wychodzi z inicjatywą albo proponuje mniej „standardowe” praktyki, jak seks analny czy BDSM, to ci mężczyźni to blokują.

Pod wpływem szoku?

Mają zakodowane, że z Madonną nie wypada. Takie „sportowe” traktowanie seksu, zwłaszcza na etapie dorastania, może skutkować tym, że zakoduje się mężczyźnie schemat dzielenia kobiet na dwa rodzaje. Te, z którymi można robić pewne rzeczy, i drugie – święte, z którymi nie można. I potem masz trzydzieści lat, jesteś w związku z osobą, którą kochasz i choć lubisz seks oralny, nie zaproponujesz tego swojej Madonnie. Bo wydaje ci się, że byś ją tym skalał albo/oraz że by ciebie nazwała zboczeńcem. Często spotykam się z taką postawą u pacjentów.

Seksualna schizofrenia.

Jest jeszcze jeden problem, wynikający z tego rozdźwięku. Kiedy prawiczek idzie do Ladacznicy albo prostytutki, dochodzi do spotkania osób na różnych poziomach doświadczenia. Taka kobieta czy dziewczyna może wyśmiać chłopaka, który na przykład szybko skończył albo miał inny problem w czasie swojego pierwszego stosunku w życiu. To również może rzutować na przyszłość.

Lęk przed wyśmianiem?

Lęk przed wyśmianiem, przed którym mężczyźni bronią się kapitulacją, czyli na przykład zaburzeniami erekcji już na starcie. Trauma po pierwszym razie.

Ale miłe wspomnienia też nam się chyba kodują? Na przykład na mojego kolegę bardzo mocno działa skórzana tapicerka w samochodzie, bo swoje pierwsze uniesienia przeżywał w aucie rodziców.

Bodźce nam się kodują z różną mocą. Żelazna zasada jest taka, że im wcześniej czegoś doświadczyliśmy, tym mocniej to oddziałuje na nas. W seksuologii nazywamy to prawem pierwszych połączeń. Nasza seksualność zawsze będzie zbaczała w rejony pierwszych doświadczeń: ten pierwszy raz na dywanie, na łące, na schodach. Być może dlatego Benito Mussolini, będąc już dyktatorem, uprawiał seks głównie na schodach.

Dlatego bardzo ważne jest, żeby nie oglądać pornografii przed pierwszymi doświadczeniami seksualnymi.

To chyba wręcz niemożliwe w dzisiejszych czasach. Czytałem gdzieś niedawno o nastolatkach, którzy nawet w czasie lekcji wychodzą do toalety, żeby masturbować się przy porno na smartfonie.

Jestem w stanie w to uwierzyć, bo moi dorośli klienci-seksoholicy robią to regularnie. Ale warto podnosić ten postulat. Pornografia w tym wieku jest szkodliwa, nie pełni roli edukacyjnej, tylko antyedukacyjną.

A niekorzyść będzie się przejawiać w tym, że...

...nie będzie z partnerką czy partnerem odkrywał ciała, seksualności, nie będzie jej łączył z emocjonalnością, nie będzie sprawdzał, co lubi, czego potrzebuje, co sprawia mu przyjemność, tylko jego seks będzie mechaniczny. Taki, jak zapamiętał sobie z pornografii. Seks analny? Proszę bardzo! Nie kręci mnie to, ale widziałem na porno, więc na pewno jest cool. Jedziemy. Wszyscy to robią, a ja nie chcę być gorszy.

O DOJRZEWANIU SEKSUALNYM

– od okresu płodowego do emerytury

Im dłużej rozmawiamy, tym większe mam wrażenie, że nasze życie seksualne zaczyna się na długo zanim zaczniemy uprawiać seks. Jak krok po kroku wygląda dojrzewanie seksualne?

Pierwszy etap (I) następuje od urodzenia do dziewiątego roku życia. W tym okresie genitalia są typowo dziecięce, długość członka wynosi około trzy centymetry. Nie posiada on oczywiście owłosienia łonowego.

Następne stadium (II) trwa średnio do dwunastego roku życia. Zauważalny jest wtedy niewielki wzrost moszny, jej skóra nieznacznie się fałduje. Członek wzrasta do czterech centymetrów. U jego podstawy i na mosznie pojawiają się lekko kręcone włosy łonowe. Zaczyna występować nieznaczne, ale zauważalne owłosienie pach i górnej wargi.

Trzeci etap (III) to okres między dziesiątym a piętnastym rokiem życia – penis rośnie na długość i osiąga sześć centymetrów, a potem w obwodzie. Wokół niego zaczynają rosnąć ciemne, kręcone włosy. Często w tym okresie otoczenie zaczyna dostrzegać, że nastolatek dojrzewa[1].

Etapy biologicznego dojrzewania płciowego według Tannera

Mutacja?

Tak, łamie mu się głos. Wtedy także rozrasta się układ mięśniowy, co nierzadko wiąże się z bólem. Niemal każdy z wymienionych etapów odbiera z ogromnym lękiem, niepewnością i niepokojem. Zawsze apeluję do rodziców, by znacznie wcześniej przygotować syna na ten moment. Teraz już chłopiec jest na trzecim etapie rozwoju i „męskie rozmowy” w tym wieku to już musztarda po obiedzie.

Zachęcasz rodziców, żeby rozmawiali ze swoimi dziećmi i opowiadali o tym, co będzie się działo z ich ciałem.

I żeby powiedzieli, że to normalne, że każdy to przechodził. Niech wspierają synów w trudach dorastania, kupując choćby maszynkę do golenia, by syn nie chodził po szkole z młodzieńczym wąsem, będąc obiektem drwin.

Kupno maszynki to prosta sprawa, ale rozmowa z dzieckiem o ciele, o seksualności może przerastać.

Pomocą może służyć gra planszowa „Pytaki”. Jest tam dziewięćdziesiąt sześć kart z pytaniami, dotyczącymi bardzo ważnych spraw życia codziennego. Do tego sześć kart uczuć. Bardzo ją wszystkim polecam. I właśnie edukację seksualną trzeba zacząć, gdy dziecko ma kilka lat i zgłasza się do rodziców z pytaniami o swoje ciało, o powstawanie dzieci, o bycie chłopcem, dziewczynką. Polecam też bloga niewierzewbociana.pl, na którym czytelnik znajdzie ciekawe artykuły i pomoce w edukowaniu pociech.

Wróćmy do etapów dojrzewania. Chłopiec mutuje, pojawiają się włosy łonowe, co dalej?

Kolejny etap (IV) jest dość przerażający dla chłopaka. Pomiędzy jedenastym a szesnastym rokiem życia – a średnio w wieku około czternastu lat – znacząco wzrasta żołądź, przez co robi się wrażliwa na dotyk. Skóra na członku i mosznie coraz bardziej się fałduje i zmienia kolor na ciemniejszy. Członek wzrasta do dziesięciu centymetrów, a włosy łonowe obejmują całość spojenia łonowego i wewnętrzną stronę ud. Towarzyszy temu duży wstyd i lęk, bo jak się pokazać z czymś takim na basenie?

Niektórym chłopcom może się wydawać, że zmieniają się w wilkołaki. Mutacja jest na pełnych obrotach. Pojawia się owłosienie pod pachami. Włosy zatrzymują nieprzyjemną woń, więc chłopcy są zaskoczeni i zniesmaczeni zapachem – swoim oraz rówieśników. Mało tego, pojawia się trądzik!

To kolejny test dla rodziców na dorosłość.

Tak, ważne, by tę zmianę wyłapali i poszli z synem do dermatologa. Niewiele rzeczy powoduje depresję w tym wieku, jak twarz cała w pryszczach.

Piąty (V), ostatni etap obejmuje okres pomiędzy dwunastym a siedemnastym rokiem życia, a średnio następuje około piętnastego. Członek przestaje wtedy rosnąć, dochodząc średnio do piętnastu centymetrów. Jądra również i mają objętość około dwudziestu pięciu mililitrów. Owłosienie łonowe poszerza się na podbrzusze i przybiera kształt diamentu. Chłopiec ma już męską sylwetkę, a na twarzy pojawia się owłosienie.

To zmiany fizyczne. A jak rozwija się nasza seksualność?

Zaczyna się bardzo wcześnie, bo już w życiu płodowym kształtuje się orientacja seksualna. To szczególnie ważna informacja dla tych, którzy sądzą, że homoseksualność można „wypromować” przez modę albo że to wybór lub zachcianka zrodzona pod wpływem nadmiaru pieniędzy czy uwiedzenie przez starszego mężczyznę. To błędne stereotypy.

Warto dodać, że w seksuologii mówimy „homoseksualność”, a nie „homoseksualizm”, gdyż ta druga nazwa sugeruje, że jest to jakiś „-lizm”, jak alkoholizm, seksoholizm itp. Warto zauważyć, że przecież w ogóle nie mówimy, że ktoś bierze ślub, by zamanifestować swój heteroseksualizm.

„Ości” zamiast „izmów”. Więc już w życiu płodowym jesteśmy istotami seksualnymi?

Już w wodach płodowych matki masturbujemy się, chłopcy i dziewczynki bez wyjątku. Bawimy się narządami, uśmiechamy, przeżywamy mikroorgazmy. Seksualność pojawia się tuż przed urodzeniem i trwa do szóstego roku życia. Ten okres to te słynne zabawy w doktora, porównywanie ciał itp.

Rodzice powinni na to reagować?

To złożony temat. Profesor Maria Beisert w swojej książce pt. Seks twojego dziecka, poświęconej seksualności dziecięcej, wyróżnia różne rodzaje masturbacji. Między innymi poznawczą, która jest dobra, bo wynika z ciekawości, oraz instrumentalną – demonstracyjną, zaspokajającą sfrustrowane potrzeby. Ten drugi rodzaj powinien budzić nasze podejrzenia.

Powiedziałeś, że seksualność, która rozpoczyna się w okresie płodowym, trwa do szóstego roku życia. Co się dzieje potem?

Od szóstego do dwunastego roku życia rozwijają się umiejętności poznawcze mózgu i na ten czas seksualność zostaje raczej wyciszona, żeby nie robić konkurencji innym ważnym rozwojowo procesom. Popęd seksualny mógłby bowiem zakłócić rozwój umiejętności poznawczych. U mężczyzn seksualność pojawia się ponownie około trzynastego roku życia. Mózg ma rok w zapasie, na wypadek gdyby się nie wyrobił się przez te sześć lat.

W wieku trzynastu lat przeżywamy seksualną rewolucję.

Trzynaście lat to wiek, w którym chłopcy zaczynają się już masturbować, miewają orgazmy, ale przeważnie jeszcze bez wytrysku. U niektórych pojawiają się tak zwane ejakulacje, czyli wytryski, które nie są jeszcze płodne. Płodne zaczynają się jakieś dwa lata później.

Budzę się rano, widzę jakieś dziwne plamy w majtkach albo na prześcieradle i jestem przerażony.

Zdarzają się matki, które przychodzą do swoich nastoletnich synów z tymi majtkami i pytają oskarżycielskim tonem: „Co to ma być?”.

Matki oglądają synom majtki?

Chłopcy odbierają to jako lincz. Tak, jakby on brał jej majtki z tych dni, kiedy ma okres, i pytał: „A co się tutaj wydarzyło, mamo?”.

Skąd się bierze to wścibstwo matek? Nie wiedzą, że w przyrodzie występuje coś takiego, jak polucja?

Niektóre nie wiedzą, że nastolatkowie mają polucje albo mimowolne wytryski, bo i to się w tym wieku zdarza. Inne uważają, że on już na pewno się masturbuje i stąd te ślady. Jeszcze inne podejrzewają swoich synów o rozpoczęcie współżycia – to na pewno śluz z pochwy jakiejś dziewczyny został mu na penisie i pobrudził majtki! Zaczyna się dochodzenie, a chłopcy są tym zażenowani.

No raczej. Kiedyś matka mojego kolegi pokazała mu dziwny ślad na wyjętym z szafy bucie. Okazało się, że był to porzucony karmelek, który się rozpuścił. Ale oboje dobrze wiedzieli, co podejrzewała.

Pacjenci w wieku dwudziestu-dwudziestu paru lat często opowiadają mi podobne historie o swoich matkach. Dotyczy to zwłaszcza tych kobiet, które wychowują synów samotnie. Są nierzadko nadopiekuńcze. Taka matka czuje, że syn zaczyna wyrywać się spod jej kontroli. Podejrzewa, że może już zaczął uprawiać seks, ale nie ma dowodów. Przegląda więc jego bieliznę, żeby je zdobyć.

Z jednej strony matka grzebiąca w brudnych gaciach, z drugiej strony przechwalający się kumple, z trzeciej jeszcze – brak edukacji seksualnej w polskich szkołach. Niezły kosmos. Tymczasem „tam w dole” budzi się bestia, która zaczyna się prężyć, obrastać włosami i wydalać z siebie dziwny śluz.

To powoduje, że okres dojrzewania przez niektórych wspominany jest po latach jako koszmar. Wielu pacjentów mi o tym ze wstydem i smutkiem mówi. A przecież „budzenie się bestii tam w dole” to dopiero początek. Po szesnastym roku życia seksualność rozkwita – chłopcy nie mogą skupić się na niczym innym poza seksem. Wszystko im się z tym kojarzy. Machinalnie rysują w zeszytach członki, ich słownictwo w grupach rówieśniczych również obraca się przeważnie wokół tego jednego tematu. To strasznie uciążliwa faza.

Eksperymentujemy z masturbacją i znowu w tle pojawia się rodzic: matka albo ojciec. Przyłapują syna na „bawieniu się siusiakiem”.

Już trzynastolatek ma prawo się masturbować. Nawet częste masturbacje w wieku nastoletnim, o ile tylko wynikają z podniecenia, są jak najbardziej w porządku. Czasem chłopak nawet nie wie, dlaczego czuje podniecenie, a na przykład siedział przez cały dzień w klasie obok kogoś atrakcyjnego i to w nim narastało.

Kiedyś przyszedł do mnie przerażony chłopak, już student pierwszego roku. Miał mimowolne wytryski i przeraziło go to. Zaczęliśmy analizować sprawę i okazało się, że bardzo mu się podoba koleżanka z roku. Starał się do niej jakoś zbliżyć, pożyczał jej notatki, czuł zapach jej perfum, podziwiał jej błyszczące oczy, tryskające poczuciem humoru i psotą. No i wtedy dochodziło do tych wytrysków, których on zupełnie nie kontrolował. To jest zupełnie normalne, naturalne.

Wróćmy jednak do naszych szesnastolatków. W tej fazie rozwoju pojawiają się też wspólne „zabawy” chłopaków, czyli wspólne masturbacje.

Tak, są naturalne, wynikają z naturalnej ciekawości i wcale nie muszą świadczyć o tym, że oni są gejami. Ciekawe jest to, że coraz rzadziej słyszy się o takich formach spędzania wolnego czasu przez młodych mężczyzn.

Dlaczego?

Stoi za tym łatwiejszy dostęp do pornografii. W czasach kaset VHS liczył się ten, kto kupił porno na bazarze albo podwędził wujkowi czy rodzicom. Teraz wystarczy mieć laptopa lub smartfona. To rodzi bardziej indywidualne podejście do tematu. Szybsze i łatwiejsze.

Problem pojawia się wtedy, kiedy takie posiedzenia przy komputerze zaczynają dominować w życiu nastolatka. Kiedy zamiast pójść pograć z kolegami w piłkę, pojeździć na rowerze, wybiera siedzenie w domu przy komputerze i oglądanie porno. To jest patologiczne i może skończyć się uzależnieniem od pornografii, obniżeniem samooceny, zaburzeniami erekcji i zbudowaniem fałszywego obrazu kontaktów seksualnych. Niekiedy wręcz uniemożliwia to zbudowanie w przyszłości fajnej relacji z drugą osobą. Mój osiemnastoletni klient uzależniony jest od oglądania pornografii pod prysznicem, bo sobie kupił wodoodpornego Samsunga.

Po eksperymentach z samym sobą pojawiają się „pierwsze razy”.

Zazwyczaj partnerki na tym etapie są dobierane pod kątem dostępności seksualnej, a nie atrakcyjności. Zwłaszcza, jeśli chodzi o atrakcyjność charakterologiczną czy intelektualną.

Pierwsza polucja, pierwsze włosy łonowe, masturbacja, może także seks. I przechwałki.

To nieodłączny element dojrzewania. Jeden już ma włosy łonowe, drugi jeszcze nie, więc czuje się przez to gorszy. Jednemu penis urósł szybciej, drugiemu jeszcze rośnie.

Chłopaki licytują się też, kto kogo zaliczył.

Klasowi macho bardzo często „rezerwują” sobie w ten sposób dziewczyny, które im się podobają. Kłamią, by oczyścić sobie pole. Zdarza się też, że puszczalskimi nazywane są te dziewczęta, które są bardzo atrakcyjne, ale niedostępne. Chodzi o to, żeby je umniejszyć, odebrać im godność.

Ten mechanizm stosowany jest niestety przez mężczyzn – i kobiety – niezależnie od wieku. Giuseppe Tornatore nakręcił na ten temat film o tytule Malena, a Katarzyna Nosowska śpiewała: „Milena to dziwka, tak zwykli mawiać ci, co jej nie mieli, a bardzo chcieliby mieć”.

Co się dzieje, kiedy przemija młodzieńczy okres burzy i naporu?

Po dwudziestym piątym roku życia seksualność się zmienia. Biologia przestaje mieć największy wpływ, poziom testosteronu spada średnio o jeden procent rocznie.

Co to znaczy dla mężczyzny?

Że pora na rzetelną naukę umiejętności psychoseksualnych. Mężczyzna zdobywa świadomość własnych upodobań, uczy się uwodzenia i współpracy z partnerką. To wymaga od niego cierpliwości i elastyczności. Mogą już wtedy pojawiać się pierwsze problemy z erekcją, a to zmusza go do wypracowania realistycznych oczekiwań wobec własnej seksualności. Po trzydziestym-trzydziestym piątym roku życia te problemy zaczynają się nasilać. Zanika wtedy powoli automatyczna erekcja, wywołana widokiem nagiego ciała. Panowie, to bardzo ważna refleksja, warto ją sobie zapamiętać.

Od trzydziestego piątego roku życia, by doprowadzić do wzwodu, konieczna może być bezpośrednia stymulacja członka, samemu bądź z czyjąś pomocą. Mówię o tym po raz kolejny, bo to niesamowicie ważne: po trzydziestym piątym roku życia bezpośrednia stymulacja członka jest wskazana, żeby uzyskać erekcję! Czasy bezdotykowe już się skończyły.

Wiele również zależy od stylu życia. Trzeba dbać o siebie.

Zgadza się. Mam pacjenta, który nie dość, że regularnie współżyje ze swoją żoną – dwa, trzy razy w tygodniu – to jeszcze ma kochankę, z którą uprawia seks mniej więcej co drugi dzień. Jest już sporo po pięćdziesiątce i jak na ten wiek ma bardzo dobrą wydolność. Ale on dbał o siebie przez całe życie. Dużo pływał, dobrze się odżywiał, wysypiał się, i do tej pory tak żyje. To procentuje. To jest najlepsza inwestycja na rynku, z dużą stopą zwrotu. Gwarantuję.

Ale jednak ma jakiś problem, skoro do ciebie przychodzi?

Ma problem, bo z kochanką chce mieć seks częstszy niż z żoną, najlepiej codziennie lub dwa razy dziennie.

Szkoda życia na stwarzanie sobie takiej presji.

Otóż to. Inny mój pacjent, w tym samym wieku, objada się słodyczami i pizzą, prowadzi głównie siedzący tryb życia, mało śpi, ma spory problem z nadwagą. Pierwszemu dałbym czterdziestkę, a drugiemu ponad sześćdziesiąt lat. I dla tego drugiego seksualność to już melodia przeszłości.

Co na talerzu, to w seksie.

Co na talerzu, co na basenie, co na bieżni... Seksualność to przecież aktywność w dużej mierze fizyczna, trzeba dbać o kondycję.

Warto też podkreślić, że po trzydziestym-czterdziestym roku życia rozjeżdża się mocno seksualność kobiet i mężczyzn. On potrzebuje seksu związanego z czułością, z emocjami, z zabieganiem o niego, z otoczką gry wstępnej, podczas gdy ona zmierza w stronę kontaktu bardziej bezpośredniego, dynamicznego. Seksualność kobiet dojrzałych jest często odzwierciedleniem męskiej młodej seksualności. Z kolei starsi mężczyźni mają podobnie jak młode kobiety. Przychodzą do mnie zaskoczeni: „Wie pan, poznałem kobietę o dwadzieścia lat młodszą i rozumiemy się bez słów”. Ja nie jestem tym zaskoczony.

Dlaczego tak się dzieje?

Seksuolodzy ewolucyjni tłumaczą, że mężczyźni przeżywają szczyt swoich możliwości od szesnastego do dwudziestego piątego roku życia, ponieważ wtedy mają najwięcej plemników płodnych, plemników kilerów, które eliminują ewentualną konkurencję, jeśli natrafią na nią w pochwie. Te plemniki są niezwykle żywotne, szybkie. To dobrej jakości nasienie i dlatego mężczyźni mają podkręcony popęd seksualny, żeby je rozdysponować na prawo i lewo. A po dwudziestym piątym roku życia obniża im się popęd seksualny, żeby mogli zająć się swoimi dziećmi i by zrobili miejsce dla mężczyzn, którzy mają lepszej jakości plemniki.

Kobiety dojrzewają seksualnie inaczej niż mężczyźni?

Seksualność, która u nich zanika, gdy mają mniej więcej sześć lat, pojawia się ponownie od czternastego-piętnastego roku życia. Raczkuje powoli do dwudziestego piątego-trzydziestego roku życia i wtedy osiąga szczyt, który trwa aż do menopauzy.

Chociaż, co ciekawe, niektóre kobiety dopiero po menopauzie przeżywają rozkwit seksualności. Mam klientkę w wieku pięćdziesięciu siedmiu lat, która była płodna do pięćdziesiątego czwartego roku życia. Przez całe dojrzałe życie seksualne bardzo przerażała ją perspektywa zajścia w ciążę, a po menopauzie, kiedy ten problem zniknął, rozkwitła. Ożył nie tylko seks z mężem, ale też pojawiły się romanse. A to z kolegą z pracy, a to z kimś z internetu, a to na wczasach.

Późna wolność.

Seks w jesieni życia potrafi mieć piękniejsze barwy niż jesień w Bieszczadach. Menopauzy absolutnie nie należy utożsamiać z końcem kobiecej seksualności. Kobiety dojrzalsze mają też większą świadomość własnych upodobań seksualnych, stref erogennych, a to również procentuje.

Ma to również ciemną stronę. Jakiś czas temu byłem na konferencji, w czasie której profesor Zbigniew Izdebski powiedział, że coraz częściej osobom po pięćdziesiątym roku życia wręcza się pozytywny wynik testu na HIV. Kobiety nabierają po menopauzie absolutnej swobody, bo przecież już nie mogą zajść w ciążę i nie myślą o tym, że nadal mogą czymś się zarazić.

Kobiety po menopauzie nie mogą zajść w ciążę, z kolei mężczyzna do końca życia zachowuje płodność.

Plemniki stają się z wiekiem mniej ruchliwe, ale nadal są gotowe do zapłodnienia. Ostatnio ojcem został mój klient, który ma siedemdziesiąt cztery lata.

Czy w takim razie andropauza to mit?

Dziesięć-dwadzieścia procent mężczyzn przechodzi andropauzę. Wciąż są płodni, ale z powodu obniżonego poziomu testosteronu dokuczają im problemy ze wzwodem, skarżą się na częste zmiany nastroju, napady gorąca, problemy z oddawaniem moczu, bóle kręgosłupa, nadmierną potliwość i przewrażliwienie.

W jakim wieku można się spodziewać takiego pakietu?

Około pięćdziesiątego roku życia. Czasami wcześniej, po czterdziestym roku życia. Ale, jak już mówiłem, zaburzenia erekcji pojawiają się dużo wcześniej. Koło pięćdziesiątki ma je już około sześćdziesiąt procent mężczyzn. To jest bardzo powszechny problem, o którym praktycznie się nie mówi.

Tak, pamiętam, że pomaga wtedy stymulacja członka...

Od razu ci przerwę, bo pojawia się mocne „ale”. A tym „ale” jest postawa wielu moich klientów, którzy uważają, że to jest poniżające. Uważają, że penis zawsze ma i będzie miał osiemnaście lat, że erekcja powinna się pojawiać na zawołanie, sama z siebie, bezdotykowo. Oni sobie nie wyobrażają, żeby ktoś miał nad tą erekcją „pracować”. Przez co ja muszę pracować z nimi – aby zmienili swoje przekonania i dostosowali je do rzeczywistości.

O ANTYKONCEPCJI I TYLKO O TYM,

bo to cholernie ważny temat

Z badań wynika, że mniej więcej jedna trzecia Polaków nie stosuje zabezpieczenia, uprawiając seks. Jak to możliwe?

Nie chcą używać prezerwatyw, nie mówiąc już o tabletkach antykoncepcyjnych, które – zgodnie z religijnym poglądem wspieranym przez spiskowe teorie dotyczące firm farmaceutycznych – są szatańskim wynalazkiem.

Wolą po bożemu, czyli bez gumy.

A warto pamiętać, że u mężczyzn, którzy nie stosują żadnej antykoncepcji, mogą pojawić się zaburzenia erekcji spowodowane lękiem przed niechcianą ciążą.

Inni z kolei skarżą się, że zanim namierzą tę prezerwatywę, otworzą ją, założą, to już będzie dawno po erekcji.

Gdzie ona jest? W portfelu? Nie ma. W szufladzie? Też nie! Może w kurtce? Przed chwilą były pieszczoty, pocałunki, a teraz nerwowe bieganie po całym mieszkaniu. To zupełnie naturalne, że w tak stresującej sytuacji podniecenie opada. Kobieta leży sobie i mówi: „Kochanie, wchodź już”, a on nie ma jak. To budzi w niektórych mężczyznach poczucie, że nie stanęli na wysokości zadania – „Jestem ofermą!”. Ale trzeba sobie zapamiętać, że to mit, iż podczas aktu seksualnego członek powinien być cały czas sztywny – erekcja faluje podczas zbliżenia. W seksuologii mówimy na to fluktuacja erekcji.

Zakładanie prezerwatywy to rzeczywiście mało podniecająca czynność, ale po jej założeniu nie trzeba przecież od razu przechodzić do penetracji. Można wrócić na chwilę do pieszczot, by erekcja wróciła. Myślenie, że prezerwatywa na członku oznacza natychmiastową penetrację, to pułapka.

Z zakładania prezerwatyw można też uczynić element naszego teatru erotycznego.

Można poprosić osobę, z którą uprawia się seks, żeby ona ją nam założyła. Innym rekomendowanym przez seksuologów sposobem, jest kontynuowanie pieszczot i pocałunków w trakcie zakładania prezerwatywy.

Niektórzy nie chcą stosować prezerwatyw, ponieważ osłabiają one przyjemność.

Są mężczyźni, którzy po założeniu prezerwatywy rzeczywiście mają problem, bo słabną bodźce czuciowe z żołędzi czy wędzidełka. Ale jest na to sposób, tzw. metoda przedłużonej pochwy. Kobieta smaruje dłoń lubrykantem i przykłada ją tak, że mężczyzna najpierw wchodzi w dłoń, a dopiero potem w kobietę. Ona tę dłoń ściska, żeby był duży opór, więc on będzie odczuwał silne bodźce. Z każdym stosunkiem ona powoli ten uścisk rozszerza i po pewnym czasie mężczyzna będzie już w pełni uwarunkowany na pochwę i prezerwatywę. To samo zalecamy również tym, którzy odczuwają w czasie stosunku zbyt duży luz w pochwie.

Ważne, żeby stosować wyłącznie lubrykanty na bazie wody.

Tak, ponieważ wszelkie tłuszcze, takie jak oliwki czy kremy, rozpuszczają lateks. Jeden z moich pacjentów przyszedł kiedyś do mnie wściekły, że on już nie wierzy w żadną antykoncepcję, bo stosował prezerwatywy, a partnerka zaszła w ciążę. Kiedy jednak dopytałem, jak on te prezerwatywy stosował, to okazało się, że używał też oliwki dla niemowląt, ponieważ partnerka miała suchość pochwy. No i wpadka.

Trzeba też pamiętać, by w trakcie wysuwania członka po skończeniu penetracji przytrzymać prezerwatywę. Kiedy zostanie w środku albo wyleje się z niej sperma, to także nici z bezpiecznego seksu.

Dosyć logiczne.

Poza tym chcę przypomnieć, że mamy 2018 rok i na rynku są prezerwatywy nielateksowe, które są znacznie cieńsze i lepiej przez nie możemy doświadczać bodźce z penisa. Te prezerwatywy eliminują też wymówkę sporej grupy pacjentów, którzy się skarżą w moim gabinecie, że mają uczulenie na lateks.

Koniec wymówek!

Jest jeszcze jedna bardzo ważna kwestia. Prezerwatywa jest jedynym skutecznym środkiem, który zabezpiecza przed chorobami przenoszonymi drogą płciową. O seksie bez prezerwatywy mogą myśleć osoby będące w stałych, monogamicznych związkach, w innych przypadkach zawsze istnieje ryzyko zakażenia. Dotyczy to zarówno seksu pochwowego, jak i analnego.

A co z seksem oralnym?

To prosta droga do nabawienia się poważnych problemów. Mężczyźni korzystający z usług prostytutek, zwykle stosują prezerwatywy tylko przy penetracji pochwy, a przecież te kobiety dziennie obsługują kilkunastu klientów. Wystarczy przecież otarcie na dziąśle albo podniebieniu. Może do tego dojść pod wpływem choćby jedzenia bułki z chrupiącą skórką.

Prozaiczna sytuacja.

Jedna moja pacjentka poznała na wakacjach chłopaka. Poszli na spacer nad morze. Wydmy, romantyczny nastrój, wiadomo. Nie miał prezerwatyw, uprawiali więc seks oralny. Wytrysnął jej z zaskoczenia w usta. Po jakimś czasie okazało się, że dziewczyna ma HIV. Naprawdę warto uważać.

Niektórzy mężczyźni dopłacają wręcz za seks bez gumy.

Z badań wynika, że aż siedemdziesiąt procent mężczyzn korzystających z agencji towarzyskich namawia prostytutki na taką ryzykowną i nieodpowiedzialną formę aktu seksualnego. I one się na to zgadzają, zwykle za odpowiednią dopłatą, ale nierzadko z lęku przed przemocą lub stratą klienta. Mam też pacjentów, którzy przyznają się do tego, że zaspokajali prostytutki oralnie. Nie chcę być wulgarny, ale muszę to powiedzieć: oni w ten sposób wylizywali to, co zostawili w środku poprzednicy.

Dla niektórych to forma fetyszu, polegająca na upokarzaniu siebie. Może też za tym stać osobowość masochistyczna.

Podobno istnieją też prezerwatywy dla kobiet.

Kapturki dopochwowe. Nie są zbyt popularne, podobnie jak maseczki do seksu oralnego.

To już zupełna egzotyka.

One szczególnie popularne są w Wielkiej Brytanii. U nas jeszcze nie mogą się przebić do świadomości społecznej. Może dlatego, że i temat STI, czyli chorób przenoszonych drogą płciową, jest cały czas marginalizowany.

Są wykonane z poliuretanu. Bywają bezzapachowe i bezsmakowe, ale można znaleźć też takie o smaku grejpfruta, mięty, truskawki. Nadają się do seksu oralnego, waginalnego, analnego. Warto je sobie wygooglować.

Narodowa metoda antykoncepcji Polaków to stosunek przerywany.

Tak, ale to zupełnie nieskuteczna „metoda”. W seksuologii nie traktujemy stosunku przerywanego, jako metody antykoncepcyjnej!

Wiele osób myśli, że wystarczy nie wytrysnąć w pochwie, żeby kobieta nie zaszła w ciążę, ale przecież zanim dojdzie do wytrysku, z penisa wydobywa się preejakulat, w którym również znajdują się plemniki. Nazywamy to „kropelkowaniem nasienia”.

No i oczywiście stosunek przerywany zupełnie nie zabezpiecza przed chorobami przenoszonymi drogą płciową.

Domyślam się, że te zaburzenia erekcji będące skutkiem lęku przed ciążą, dotyczą często amatorów stosunku przerywanego?

Oj tak. To największa grupa mężczyzn, która obawia się ciąży.

W sumie słusznie. Czują pismo nosem. Albo czym innym.

Skupianie się podczas seksu na tym, żeby mi było przyjemnie, żeby partnerce było przyjemnie, żebym ja miał orgazm, żeby ona miała orgazm, żeby nie skończyć zbyt szybko, żeby wzwód nie zanikał, no i jeszcze na dodatek, żeby w odpowiednim momencie wyjąć członek z pochwy – to prawdziwa ekwilibrystyka i do tego niesamowity stres. W ten sposób można doprowadzić się do zaburzeń nerwicowych. Nie mówiąc już o tym, jak bardzo rozprasza to podniecenie i utrudnia utrzymanie erekcji, często wręcz ją uniemożliwia.

To dlaczego tyle osób uprawia ten stosunek przerywany?

Raz, że z beztroski. „Jakoś to będzie!” – mówią. Dwa – z niewiedzy. Trzy – z powodu mitu, że jak nie ma wytrysku w pochwie, to nie dojdzie do zapłodnienia. Cztery – ze skandalicznego przekonania niektórych mężczyzn, że jeśli kobieta nie chce, to w ciążę nie zajdzie.

Co za bzdura!

Podsumowując – stąd bierze się tyle wpadek. Przychodzą pary i mówią, że to dziecko spadło chyba z księżyca, ponieważ oni współżyli, ale wytrysku nie było. W seksuologii i ginekologii nazywamy takie sytuacje „księżycowymi ciążami”.

Niektórzy nazywają to niepokalanym poczęciem.

Religia ma ogromny wpływ na wybór stosunku przerywanego jako „metody antykoncepcyjnej”. Już jakoś się pogodziliśmy z tym, że cudzołożymy, ale antykoncepcja to nadal wielki grzech. Niektórzy jeszcze akceptują prezerwatywę, na zasadzie „kiedy jest ciemno, Allah nie widzi”, ale już antykoncepcja hormonalna to „holocaust plemników”, jak regularnie od pacjentów słyszę w gabinecie.

– A kiedy pan się masturbuje i „wysyła dzieci nad morze”, spuszczając spermę w toalecie, nie jest to holocaust? – pytam wtedy.

– Nie, bo masturbacja to nie stosunek.

– A kiedy uprawia pan stosunek przerywany?

– Wtedy nie tryskam do pochwy, więc się nie liczy.

– A gdy wytryśnie pan do prezerwatywy?

– Tak samo. Dopiero kiedy sperma znajduje się w pochwie, powstaje człowiek i ta antykoncepcja hormonalna go zabija.

Ktoś tu chyba chodził na wagary w czasie lekcji biologii.

Również wiele kobiet żywi obawy przed antykoncepcją hormonalną. Mają w głowie wiele mitów. Uważają, że powoduje ona raka, poronienia, utrudnia zajście w ciążę w przyszłości, obniża libido czy zwiększa masę ciała. A to wszystko nieprawda.

Seksuolodzy i ginekolodzy powtarzają, że dla osób będących w stałych monogamicznych związkach nowoczesna antykoncepcja – taka jak plastry antykoncepcyjne, pierścienie i spirale dopochwowe czy antykoncepcja hormonalna – to absolutnie najlepsza metoda. Dzięki niej partnerzy zyskują duże poczucie bezpieczeństwa, swobody i wolności. Nie trzeba się martwić ani poszukiwaniem prezerwatywy, ani tym, że w czasie jej zakładania zaniknie erekcja, ani tym, że podczas penetracji członek będzie odbierał mniej bodźców czy tym, że partnerka zajdzie w ciążę. Można czerpać pełną przyjemność z seksu. Oczywiście pod warunkiem, że oboje partnerzy są wzajemnie pewni tego, że nie są nosicielami żadnych chorób, którymi można zakazić się w czasie stosunku.

A co z wazektomią?

Jest skuteczna, ale trzeba się dobrze zastanowić, bo to zabieg, który rzadko jest odwracalny. Mam pacjenta, który zdecydował się na niego po spłodzeniu trójki dzieci, a po kilku latach rozwiódł się z żoną i poznał inną kobietę. Ona bardzo chciała mieć z nim dziecko, ale niestety, zabieg „w drugą stronę” się nie udał. Już do końca życia pozostanie bezpłodny.

Czy po podwiązaniu nasieniowodów możliwy jest wytrysk?

Tak. Z tym że jest to wytrysk bez plemników.

Jest jedna metoda antykoncepcji akceptowana przez Kościół katolicki. Mam na myśli kalendarzyk małżeński. Co na jego temat sądzą seksuolodzy?

To antykoncepcja wyłącznie dla osób żyjących w trwałych monogamicznych relacjach. Kobieta musi nauczyć się bardzo dobrze obliczać dni płodne i skrupulatnie notować długość cyklów – przynajmniej przez pół roku. Z badań wynika, że dopiero średnio po trzech latach ma się względną pewność, jak to wygląda. Ponadto ta metoda ma dużo ograniczeń, które również mogą spowodować nerwicę seksualną.

Jakich?

Kalendarzyk nie zadziała u kobiet młodych, bo mają niestabilny cykl. Poza tym plemniki młodego mężczyzny potrafią żyć w pochwie do siedmiu dni, więc jest ryzyko zapłodnienia nawet jeżeli para współżyje kilka dni przed kolejnym jajeczkowaniem. Taki plemnik spokojnie sobie poczeka.

Regularność cyklu zaburza również nadmierne spożywanie alkoholu, bezsenność, infekcje, gorączki, częste jet lagi po podróżach do innych stref czasowych oraz mieszanie się dnia z nocą.

No to nocne marki mają kłopot.

Kalendarzyk najlepiej sprawdza się u tych kobiet, które mają bardzo ustabilizowane życie, a i jego skuteczność w zapobieganiu ciąży nie jest szczególnie wysoka.

A jaka jest?

Każdą metodę ocenia wskaźnik Pearla. Jest on bardzo prosty: informuje ile ze stu kobiet zajdzie w ciążę, stosując daną metodę antykoncepcji przez rok. Im mniejsza wartość indeksu wskaźnika Pearla, tym skuteczniejsza jest dana metoda antykoncepcji. Niestosowanie żadnej antykoncepcji skutkuje wskaźnikiem Pearla 85–90. Prezerwatywa to wskaźnik Pearla 3–7. Tabletki antykoncepcyjne jednoskładnikowe – wskaźnik Pearla 1–3. Plaster antykoncepcyjny – wskaźnik Pearla 0,9. Wkładka hormonalna – wskaźnik Pearla 0,1–0,2. Pierścień hormonalny (dopochwowy) – wskaźnik Pearla 0,65. Tabletki antykoncepcyjne dwuskładnikowe – wskaźnik Pearla 0,1. W kalendarzyku małżeńskim wskaźnik Pearla wynosi 5–9. Czyli na sto kobiet stosujących tę metodę, od pięciu do dziewięciu zachodzi w ciążę w ciągu jednego roku.

„BĘDZIE DZISIAJ ROBOTA?”,

czyli jak zachęcić kobietę do seksu

Wielu mężczyzn twierdzi, że lubi kobiety z inicjatywą w łóżku.

Fantazjują, że fajnie by było spotkać seksualną kocicę, z którą można zrobić wszystko. Lecz kiedy rzeczywiście spotykają taką kobietę i ona przejmuje inicjatywę, panikują. Są przerażeni, że ona ich stłamsi swoim pożądaniem, wiedzą, doświadczeniem w seksie. W rzeczywistości mężczyźni wolą raczej kobiety bierne, przy których nie czują, że muszą czymś się wykazać.

Kobiety politycznie poprawne – w polskich i irańskich realiach.

W obecnej sytuacji politycznej w Polsce kobiety są coraz bardziej ograniczane w swojej seksualności. Utrudnienia w dostępie do antykoncepcji, do tabletki „dzień po”, zakaz aborcji, ograniczenia badań prenatalnych są tego najbardziej jaskrawym przykładem. Co ciekawe, politycy nie zakazują mężczyznom korzystania z leków na zaburzenia erekcji. Przychodzą tutaj do mnie mężczyźni, przeważnie ci o prawicowej orientacji politycznej, i zacierają ręce: „Wreszcie wezmę odwet za te lata, kiedy one się emancypowały, mówiły o swoich potrzebach, chciały rządzić w seksie!”.

Polak wstaje z kolan.

I takim tokiem myślenia, prosto w te kolana sobie strzela. Taka zalękniona kobieta nie będzie chciała uprawiać seksu z obawy przed ciążą czy wadami płodu. Jestem zdumiony, gdy widzę w gabinecie, jak często mężczyźni nie łączą obniżonego popędu seksualnego ich partnerek z lękiem o ciążę.

Nikt do mnie nie przyprowadza tak często swoich partnerek, jak zwolennicy prawicy. Że ona w ogóle seksu nie uprawia, że nie ma żadnych pomysłów itp. Po czym, kiedy pracujemy i te pomysły już się u niej pojawiają, to słyszę: „Panie Andrzeju, nie o takie rezultaty mi chodziło! To jakiś skandal, żeby kobieta sama się dopominała, że chce współżyć!”.

Rozumiem, że kobiety w Polsce zwykle nie inicjują seksu?

Ma to solidną podbudowę w naszej kulturze. Wiele moich pacjentek mówi: – Ja bardzo lubię się kochać, tylko kiedy to od partnera wychodzi inicjatywa.

Pytam:

– A czy partner wie, że pani ten seks lubi?

– No, myślę, że się domyśla.

– Ale mówi mu pani?

– Nie.

– A dlaczego?

– Czasami mi się wydaje, że to oczywiste. A poza tym wstyd by mi było tak powiedzieć. Mógłby nie chcieć ze mną uprawiać seksu, czułby się skrępowany, gdybym się domagała. Mężczyźni boją się wyuzdanych kobiet.

Poleżę sobie i zobaczę, czy on się czegoś domyśli.

To nie do końca tak, ponieważ ten medal ma drugą stronę, a jest nią specyfika kobiecej seksualności. Pisała o tym amerykańska seksuolożka Helen Kaplan. Otóż, kobieta nie musi czuć ani podniecenia, ani pożądania, to nierzadko pieszczoty mężczyzny budzą w niej ochotę na seks.

Mężczyzna często potrzebuje podniecenia, żeby myśleć o seksie. Oczywiście nie mylimy podniecenia z erekcją – chodzi o myśli, stan umysłu. A kobieta może się podniecić, kiedy ktoś o nią zabiega. Dlatego żeby kobieta odczuła podniecenie, trzeba zazwyczaj popracować. Michael Bader, autor Męskiej seksualności, napisał: „Seks rodzi się w głowie i przechodzi w dół, a nie odwrotnie”. Najważniejszym organem seksualnym kobiety jest mózg. Mężczyzny notabene też. To musi sobie zakodować każdy heteroseksualny mężczyzna.

Nie pchać się od razu z łapami.

I nauczyć się uwodzenia.

Zdaje się, że świat zachodni porzucił uwodzenie jakoś tak w drugiej połowie XX wieku.

Pewien mój klient, budowlaniec, miał problem ze swoją żoną, która regularnie odmawiała mu seksu. Pytam: „A jak pan ten seks inicjuje?”. „No normalnie – odpowiada – przychodzę do niej i zagaduję: będzie dzisiaj robota?”.

Bardzo wysublimowane.

Dziewięćdziesiąt dziewięć procent kobiet odpowie, że nie będzie dzisiaj roboty.

Poza tym wielu mężczyzn myśli, że kobieta steruje płodnością. Nie wiadomo, skąd im się bierze to myślenie, że kobieta może zawsze i wszystko. Na pewno jakiś związek z tym ma powszechne przekonanie, że ona może „złapać faceta na dzieciaka”, czyli świadomie zaplanować ciążę. A to jest jawny absurd.

Od przesądu, że kobieta steruje swoją płodnością, jest krok do stwierdzenia, że jak nie chce, to nikt jej nie zmusi do seksu. Takim myśleniem niektórzy próbują usprawiedliwiać gwałty.

I takie przekonanie też wylewa się z moich pacjentów w czasie rozmów o płodności. Są absolutnie pewni, że kobieta jest w stanie zacisnąć nogi, pochwę i uniemożliwić penetrację, jak tylko zechce. Nie chcą przyjąć do wiadomości, że jest to sytuacja przemocy fizycznej i psychicznej, że napastnik jest najczęściej od niej większy, silniejszy, że działa w odludnym miejscu, z zaskoczenia.

Niektórzy mężczyźni są też przekonani, że gdy kobieta zostanie zgwałcona, to nie zajdzie w ciążę, ponieważ jej organizm nie przyjmie niechcianego nasienia.

Kiedyś zapytałem jednego z takich mężczyzn, czy skoro uważa, że kobieta może siłą woli sterować swoją płodnością, to czy on mógłby sprawić, że jego plemniki raz będą płodne, a innym razem nie. Bardzo się wtedy oburzył i wykrzyknął, że jego plemniki zawsze są płodne.

Mam kolegę, który bardzo dba o kobiety, z którymi się spotyka. Mimo że jest seryjnym monogamistą, to wobec każdej z nich jest opiekuńczy i troskliwy. Idealny kandydat na zięcia. Ale ostatnio jakaś dziewczyna zdenerwowała się, bo ponoć za często w trakcie seksu pytał, czy jest jej dobrze. To co, kobiety wolą mrukliwych troglodytów?

Wielu mężczyzn to właśnie tacy nie zawsze czuli barbarzyńcy. Wydaje się im, że wystarczy sztywny członek, żeby kobieta skakała z radości. Więc utrzymywanie kontaktu z partnerką, pytanie o to, co lubi jest super, ale oczywiście, jak ze wszystkim, można z tym przegiąć. Kobiety cenią kontakt z partnerem, a nie żeby za każdym razem partner upewniał się, czy na pewno wszystko jest w porządku, czy może zrobić kolejny krok.

Niektórzy mężczyźni traktują seks jak grę komputerową – przed każdym kolejnym krokiem wysyłają komunikat: „Are you sure?”, a kobieta musi kliknąć „Yes”. Nie bójcie się, panowie, partnerka na pewno da wam znać, gdy będzie coś nie tak, zwłaszcza jeśli odpowiednio pokażecie jej, że się o nią troszczycie.

Jak to zrobić?

Kiedy masz przegadane z partnerką, co lubi, a czego nie lubi, jak daleko można się z nią posunąć – wystarczy to w seksie uwzględniać bez zbędnego upewniania się.

Seksualnym grzechem wielu mężczyzn jest również sprowadzanie seksu wyłącznie do penetracji. Mam wielu klientów, którzy tak uważają. Ciekawe, że część kobiet też uważa, iż mężczyznom chodzi tylko o penetrację, nawet jeśli oni twardo twierdzą, że im na tym nie zależy.

A co o seksie oralnym myślą panowie?

Często uważają go za najwyższą formę intymności. „Seks oralny? No niech będzie, ale tylko wtedy, kiedy się zakocham”.

Nie doceniają gry wstępnej?

Niektóre kobiety są przekonane, że mężczyźni robią to tylko dla nich, poświęcają się. I czasem dochodzi do absurdalnych sytuacji, kiedy on musi ją wręcz przekonywać, że naprawdę lubi seks oralny.

Potem te kobiety przychodzą do mnie z zaburzeniami orgazmu albo suchością pochwy i w żaden sposób nie dają się przekonać, że nawilżenie, a potem orgazm zbuduje im wcześniej dobrze poprowadzona gra wstępna, w tym seks oralny.

ATOMY ORAZ ZWIĄZKI Z PARTNERAMI

mylonymi z matkami w tle

Brat znajomej od roku spotyka się z pewną dziewczyną. Kiedy na jakiejś imprezie znajoma zasugerowała publicznie, że tamci są razem, dostała od niego ochrzan, „bo jeszcze o tym nie rozmawiali”.

Niektórzy mają problem z tym, żeby zapytać partnerkę, partnera o to, jak traktuje ich relację. Takie rozterki towarzyszą najczęściej osobom z niskim poziomem samooceny, neurotycznym, które odczuwają lęk przed odrzuceniem. Bo jak masz wysoką samoocenę, czy nawet umiarkowaną, to kiedy zakochałeś się w kimś, mówisz o tym. A gdy usłyszysz „Ale ja nic do ciebie nie czuję”, stwierdzasz „Ok, źle ulokowałem uczucia”.

Tak po prostu? Nie wierzę.

Oczywiście, że tak! No dobrze, może przez tydzień, może dwa, będzie ci trochę przykro, ale potem zaczniesz rozglądać się za kimś innym. Prędzej czy później wręcz o tym zapomnisz.

Natomiast osoba neurotyczna będzie długo i mocno przeżywała tę sytuację, jakby już nigdy miała nikogo nie spotkać. Dodatkowo mogą temu towarzyszyć lęki, że wszyscy zaraz się dowiedzą o tym, że mężczyzna dostał kosza, że będą się z niego śmiali, wytykali palcami.

Trzeba więc pytać.

Jeśli ktoś jest pewny swoich uczuć, to tak. Bo będzie miał czarno na białym, jak wygląda sytuacja. Nie zaszkodzi też opowiadać o swoich uczuciach i na bieżąco aktualizować informację o tym, co się w obu sercach dzieje.

Miałem klienta, który przez osiem lat był w takiej „nieokreślonej” relacji. Jego partnerka w ramach swoich obowiązków służbowych jeździła po całej Europie, więc widywali się tylko w weekendy albo nawet rzadziej. I ten mój klient nagle po ośmiu latach, w czasie rozmowy na Skype, powiedział, że odbiera ich relację jako związek.

W sumie chyba może... Czy nie może?

Każdy ma prawo myśleć i czuć, co mu się podoba, ale dla niej to było spore zaskoczenie. W jej głowie określenie „związek” oznaczało mieszkanie razem, wspólne ustalanie spraw – tak, jak wyglądało małżeństwo ich rodziców. Tymczasem ona nie chce powielać schematu rodziców, woli dwa niezależne atomy. Żaden „związek” z jej perspektywy nie wchodzi w rachubę. Mój klient poczuł w tym momencie, że za daleko się wypuścił. Poczuł się niekochany. Z kolei ona czuła wyrzuty sumienia, ale i złość, że ktoś chce zburzyć jej model świata. Po tygodniu jej przeszło i chciała wrócić na stare tory funkcjonowania. On przyszedł do mnie z depresją. Po kilku spotkaniach odkryliśmy, że w jego mniemaniu ona go rzuciła. A przecież nic się nie zmieniło! Zasygnalizowała mu tylko, jak poczuła się z jego wyznaniem.

„Kiedy facet nie jest gotowy, żeby się zaangażować, potrzebuje być samemu itp. – po prostu nie jesteś tą, której szuka”, piszą David Zinczenko i Ted Spiker w książce „Mężczyźni, miłość i seks”. Podobnie rzecz się ma z tymi, którzy przy zerwaniu mówią: „To moja wina”.

Pewnie tak jest, ale w tym wypadku ona po prostu nie chciała pogłębiać ich relacji, ale nie było też mowy o tym, że chce ją zakończyć, zerwać.

Morał z tego taki, że czasem lepiej nie drążyć, jak jest dobrze?

Drążyć, ale modele relacji są różne i trzeba sobie zadać pytanie: „Co to znaczy dla mnie być w związku?”.

Są też osoby, które z każdej strony odbierają sygnał, że ich relacja z drugą osobą jest bardzo zacieśniona, ale racjonalizują sobie w głowie. „Nie, to nie jest związek, my po prostu tak się spotykamy od czasu do czasu”. Że to jest romans, friends with benefits albo coś w tym stylu. Zero emocji. Za to z kolei odpowiada lęk przed bliskością.

„Trzymajmy się lepiej na dystans?”.

„Lepiej tak, bo czy ja dobrze wybrałem? Czy to jest TA osoba? Muszę się jeszcze upewnić”. Tym bardziej, że przy odpowiednio podejrzliwym nastawieniu zawsze będziemy odbierać sprzeczne sygnały. Nie ma innej opcji. Nikt przecież nie jest non stop miły, uczynny i w stu procentach idealny. Co jeśli zaangażuję się i potem okaże się, że to był błąd?

„Małżeństwo moich starych to było piekło, nie chcę popełnić ich błędu”.

Tak, taka obawa często się pojawia u tych osób, które nie wyniosły z domu rodzinnego przykładu kochającej się pary.

Z kolei u osób, które doświadczyły zimnego chowu, może wystąpić obawa, że historia się powtórzy. Wbrew pozorom, takiej osobie pomagają zaburzenia seksualne, ponieważ stwarza ją dystans, który ją chroni. W seksuologii nazywamy to „wtórne korzyści z choroby”.

Niektórzy nie chcą trzymać się na dystans, ale szukają tej drugiej osoby w nieskończoność.

Każdy z nas ma listę priorytetów. Znajdują się na niej cechy, jakie chcielibyśmy widzieć u tej drugiej osoby. Wiadomo jednak, że nie sposób znaleźć kogoś, kto odpowiadałby na wszystkie punkty z tej naszej listy. Dlatego trzeba uszeregować je od najważniejszego do najmniej istotnego.

Pamiętajmy też, że kiedy już znajdziemy się w związku, to partnera, partnerkę darzymy akceptacją warunkową, gdyż bezwarunkową mamy prawo otrzymać jedynie od rodziców.

Nie „na dobre i na złe”?

Nie, bo przecież „złe” oznacza również wtedy, kiedy partner będzie się zadłużał, kłamał, handlował narkotykami, stosował przemoc, zarażał chorobami wenerycznymi, zdradzał, oszukiwał, uzależniał się od czegoś...

O dobrej relacji możemy mówić wtedy, gdy są w niej spełniane nasze pragnienia i oczekiwania. W innym przypadku mamy absolutne prawo najpierw negocjować realizację potrzeb, a jak nie – to zakończyć związek.

Niektórzy sądzą, że powinni się poświęcać. Dla dobra dzieci.

Trzeba się zastanowić, co tak naprawdę jest lepsze dla tych dzieci: wieczne kłótnie w domu czy spokój.

Wydaje się to takie proste.

Oprócz dobra dzieci, osoby, które za wszelką cenę podtrzymują związek, kierują się też przekonaniami wyniesionymi z dzieciństwa. Mężczyźni przekładają obraz matki na obraz partnerki.

W jaki niby sposób?

Matkę kocha się bezwarunkowo, bo do plus-minus osiemnastego roku życia jest się od niej uzależnionym. Ale nie ma powodu, żeby równie bezwarunkowo traktować nasze związki. Z takiego więc, który nie spełnia naszych oczekiwań, mamy prawo się katapultować. Założenie, które propaguje Kościół, może jest piękne, ale mało realne. Papież Franciszek zmienia zresztą niektóre życzeniowe nakazy Kościoła, na przykład jeśli chodzi o seks przedmałżeński, podejście do antykoncepcji, aborcji, rozwodów, osób homoseksualnych.

Młyny Kościoła mielą jednak powoli. A człowiek, Boża owieczka, ma prawo do popełniania błędów.

W wieku tych dwudziestu-trzydziestu lat, kiedy decydujemy się na związek, bierzemy ślub, wszystko może wydawać się w porządku. Ale z biegiem czasu my się zmieniamy, partnerka, partner się zmienia. I po latach przestaje nam pasować: stylem życia, światopoglądowo czy nawet swoją fizycznością.

To dopiero jest tabu!

Przychodzi do mnie para: on wpadł w depresję po tym, kiedy wyrzucili go z pracy. Zapuścił się, przytył. Nie pociąga już jej seksualnie, bo ona zakochała się w zupełnie innym facecie: szczupłym, przebojowym, pracowitym. Niewiele z niego zostało. I co? Powinna się teraz poświęcać, bo „na dobre i na złe”? On oczywiście uderza w ton, że kiedy wchodzili w związek, zobowiązali się kochać siebie niezależnie od wszystkiego. Ale powtarzam: od osoby w związku nie powinniśmy oczekiwać bezwarunkowej miłości. Taką mogą nam okazywać wyłącznie rodzice. Co ciekawe, nierzadko ci, którzy domagają się w związku miłości bezwarunkowej od partnera, mieli spory deficyt miłości bezwarunkowej od rodzica. To żelazna zasada psychoterapii.

A co wtedy, kiedy w związku nawet seks zaczyna się nudzić? Do łóżka wprowadza się rutyna.

Rutyna, ale przede wszystkim zupełnie naturalny spadek pożądania. W pierwszym etapie każdego związku rządzą nami hormony, fenyloetyloamina, dopamina, serotonina. To okres tańca godowego. Ale po jakimś czasie nasz mózg przestaje się kąpać w hormonach.

U niektórych dzieje się tak po roku, u innych po kilku miesiącach, a u jeszcze innych po kilku latach. Nie ma reguły. Za to regułą jest, że popęd stopniowo się wygasza.

Oprócz hormonów decydującą rolę ma też narracja, którą tworzymy sobie na temat danej osoby. Z pojedynczych wydarzeń wyciągamy wnioski, które projektujemy na całość. Spóźniła się kilka razy? Podniosła głos? Upił się? Nie wyniósł śmieci? I od razu: „O Jezu, ale ty się zmieniłeś, zmieniłaś”. A tamta osoba nie zmieniła się, to ty się rozczarowujesz, bo stworzyłeś sobie w głowie jakiś obraz tej osoby, który nie był prawdą.

Nie ma ideałów?

Blisko nam do refleksji, że to partner zawodzi, a daleko do prawdy, że to nasza narracja na temat partnera się urealnia. Warto sobie to zapamiętać. W seksuologii mamy taką zasadę: „Twoje oczekiwania nie są moimi obietnicami”.

To kolejny powód, by pojawił się w związku dylemat: skończyć go czy o niego walczyć?

Są mężczyźni, którzy odwołują się do tego, co by powiedział ich własny ojciec w takiej sytuacji. Gotuje? Gotuje. Sprząta? Sprząta. Jakoś wygląda? No to warto z nią być dalej. Spłycają kobietę do jej funkcji i wyglądu. To jest bardzo szowinistyczne.

Inni z kolei stawiają na intelekt, poczucie humoru partnerki. Trzymają się związku, bo świetnie spędza się z nią czas, myląc przyjaźń z miłością. A seksualność realizują w pornografii, w masturbacji, na mieście. Szkoda tylko, że zazwyczaj tylko jedna osoba ze związku wie o takim stanie rzeczy.

Ten seks na mieście trudno nazwać jednak wyjściem z sytuacji. Czy zakończenie związku nie byłoby w tym momencie najuczciwsze?

Trzeba jasno powiedzieć, że nie ma nic złego w rozstaniu. To naturalna kolej rzeczy, wszystko się kiedyś kończy. Ważne, żeby podejść do tego dojrzale, nie uważać rozstania za porażkę. Coś przez dłuższy czas nam nie gra, dawaliśmy „żółte kartki”, nie działały – szkoda dłużej się męczyć. Owszem, będziemy cierpieć, ale proces żałoby również jest czymś naturalnym, nie da się od niego uciec. Ale oboje jesteśmy atrakcyjni, inteligentni, każde z nas znajdzie sobie kogoś. Wraz z końcem związku świat przecież się nie kończy. Mało tego, mamy szanse na lepsze dopasowanie się z kimś innym.

SAMOGWAŁT I SAMIEŃSTWO,

czyli dlaczego masturbacja ma taki zły PR

Dlaczego masturbacja ma taką złą sławę?

Pracowano nad tym od ponad stulecia. Sto pięćdziesiąt lat temu straszono szkodliwymi skutkami masturbacji. W Stanach poświęcano jej całe książki, na przykład wydane w 1841 roku dzieło Beniamina Rosenbluma o znamiennym tytule Zbiór niezbędnie potrzebnych wiadomości i rad dla rodziców, opiekunów i nauczycieli niemniej dla każdego przyjaciela ludzkości celem uratowania młodzieży od okropnych skutków samogwałtu.

„Samogwałt” to takie rozkoszne słowo.

Prawda, że aż zęby bolą? To czytelny przekaz, czym jest masturbacja, czyli zachowaniem autoagresywnym – jak cięcie się po przedramionach albo więzienne połyki zrobione z agrafek czy drucików.

W Europie nie było lepiej. W 1782 roku została wydana książka szwajcarskiego lekarza, Samuela Auguste’a Tissota, pt. Onanizm, roztrząsanie chorób pochodzących z samogwałtu. Od tej właśnie książki zaczęła się fatalna w skutkach krucjata przeciwko samieństwu.

Kolejna ładna nazwa.

Jeden z pierwszych polskich seksuologów, Stanisław Kurkiewicz, w ten właśnie sposób określał masturbację. Samego siebie zaś nazywał płciownikiem. Na przełomie XIX i XX wieku pisał: „Młodzież płci obu nie ma nic lepszego do rozrywki, jak pouczać samieństwa jeden drugiego, względnie jedna drugą”.

Pełne rozpasanie! Miał szanowny doktor pomysł, jak pomóc młodzieży?

Oczywiście. „Ciągły i ścisły nadzór nad towarzystwem młodzieży za dnia i nocy obowiązuje rodziców, obowiązuje rodzeństwo starsze i inne osoby z otoczenia, obowiązuje wychowawców”.

Trudno się śmiać, gdy wiesz, że jeszcze w latach siedemdziesiątych XX wieku seksuolodzy, jak na przykład prof. Andrzej Jaczewski, głosili tezy, że wspólna masturbacja dojrzewających chłopców może doprowadzić ich do późniejszej homoseksualności.

Poglądy profesora – oczywiście mylne – wynikają z ówczesnego stanu wiedzy. W podobnym tonie wypowiadał się wówczas choćby profesor Lew-Starowicz. Oczywiście już tak nie mówi, z uwagi na to, że homoseksualność została wykreślona z listy chorób, gdyż istnieje szereg badań wskazujących, że homoseksualność to po prostu naturalna orientacja, a nie jakieś zboczenie. Zaintrygowanego tym faktem czytelnika odsyłam do naszej poprzedniej książki pt. Jak facet z facetem.

Przyjaciółka Jana Pawła II Wanda Półtawska, która miała duży wpływ na jego poglądy, pisała: „Pracuję 40 lat w tej dziedzinie i nigdy nie spotkałam rodziców zachwyconych, że ich dzieci tak »bawią się«, ani nigdy też nie spotkałam onanisty, który by się tym cieszył i szczycił, zupełnie przeciwnie – zachowanie to wywołuje poczucie bezradności wobec własnego ciała i uczucie przymusu”.

Wanda Półtawska była psychiatrą i zgłaszali się do niej pacjenci z natręctwami. Zaburzenia obsesyjno-kompulsywne, czyli OCD, są jednostką chorobową, które przejawiają się m.in. przymusową masturbacją. Ale przymusowa, czyli tak zwana kompulsywna masturbacja, to coś zupełnie innego niż masturbacja „codzienna”. Nie mylmy pojęć i zjawisk.

Podobno nawet płatki śniadaniowe wynaleziono jako antidotum na „samieństwo”.

W 1877 roku doktor John Kellogg w Stanach Zjednoczonych wymyślił płatki śniadaniowe, jako najlepszy sposób na walkę z masturbacją. Tak, tak – te same, które większość czytelników spożywa rano. Uważał, że ciężkie mięsne potrawy wzbudzają popęd seksualny, a płatki śniadaniowe skutecznie go zmniejszą.

Kiedy zmieniono zdanie na temat masturbacji?

Pod koniec lat osiemdziesiątych XX wieku Wiesław Sokoluk, jeden z najbardziej cenionych polskich seksuologów, w książce Przysposobienie do życia w rodzinie tak pisał o masturbacji: „Dopóki więc nie wymyka się ona całkowicie spod kontroli, wpływając hamująco i destruktywnie na realizację innych ważnych celów życiowych, nie pozwalając człowiekowi rozwijać się i korzystać ze wszystkich posiadanych możliwości, nie ma powodów do obaw”.

Idę o zakład, że wciąż masz klientów, którzy uważają, że masturbacja jest zła.

Oczywiście. I to jest potężna grupa. Są religijni albo byli mocno religijnie indoktrynowani w dzieciństwie, stąd nabyli takiego przeświadczenia. Jeden z moich klientów polewał sobie dłonie wrzątkiem, aby ból przeszkadzał w masturbacji. Z takimi mężczyznami trzeba pracować nad tym, żeby zaakceptowali swoją seksualność.

W gabinecie dzieją się najdziwniejsze rzeczy. Mężczyzna żyjący niewolniczo według nakazów religii, siada na tej samej kanapie, na której godzinę wcześniej siedział ksiądz proboszcz, który pracuje nad zaburzeniami erekcji, bo jak to mówi: „z jedną parafianką członek słabo dowozi, a z prostytutką to już w ogóle porażka”.

Pracujesz z duchownymi?!

Często. Jako seksuolog nie czuję się w obowiązku ani nawet uprawniony do osądów moralnych. Kiedyś zapytałem jednego z takich klientów w sutannie – choć oczywiście w sutannie do mnie nie przychodzą – o rozdźwięk pomiędzy tym, co głosi z ambony, a czego doświadcza w życiu. Usłyszałem: „Gdybyśmy każdą rzecz napisaną w Biblii traktowali równie dosłownie jak to, co tam piszą o seksie, mielibyśmy problem z uczeniem się fizyki, biologii czy chemii”.

Szkoda, że nie zdobył się na odwagę, by ogłosić to z ambony. No nic, więc postawmy sprawę jasno: współczesna seksuologia nie widzi w masturbacji nic złego?

Są dwa rodzaje masturbacji: wywołana podnieceniem, pożądaniem, czyli uczuciami seksualnymi, oraz kompulsywna. Ta pierwsza jest właśnie do tego, do czego została stworzona – czyli do utrzymywania organizmu w gotowości do dokonania prokreacji, do funkcji więziotwórczych. Ta druga jest sztuką dla sztuki i reguluje uczucia pozaseksualne, czyli złość, smutek, żal, samotność. Jest ślepą uliczką.

Tylko masturbacja wywołana pożądaniem jest naturalna.

Nie tylko zupełnie naturalna, ale i polecana przez seksuologów.

Polecana?

Osobom, które nie uprawiają seksu, by zmniejszyć ryzyko zachorowania na raka prostaty. Osobom, które są w związku, ale ich popęd seksualny jest znacznie większy niż partnera czy partnerki. Osobom, które są na przykład w delegacji lub na wyjazdowej imprezie integracyjnej, ale nie chcą zdradzić.

A reszcie?

Masturbacja ma zbawienny wpływ na układ nerwowy, oddechowy, krążenia i płciowy. Jednak, tak jak ze wszystkim, z masturbacją można przesadzić. Można się od niej uzależnić, a co za tym idzie – uzależnić się od pornografii. Może też być źródłem prokrastynacji, czyli odkładania na później różnych ważnych spraw.

Jak działa uzależniający mechanizm pornografii?

Człowiek widzi wciąż nowe obrazy i ewolucja wyciska go jak cytrynę. Za sprawą nowych bodźców widzianych na ekranie komputera, ewolucja motywuje człowieka do jeszcze jednego orgazmu, do jeszcze jednego filmu, do kolejnej godziny. Tak to można swoje życie przeczekać na bocznym torze.

Jest też inny problem, o którym nie mówi się dużo publicznie, ale często spotykam się z nim w gabinecie – to uwarunkowanie na specyficzny rodzaj stymulacji, który trudno potem oddać w seksie. Jak wspominałem, niektórzy mężczyźni masturbując się, siadają na rogu krzesła albo kancie stołu i naciskają rantem na punkt G. A w seksie nie da się tego skopiować! Trudno potem czerpać z niego satysfakcję. Takie osoby traktują współżycie jak pańszczyznę, a główną przyjemność czerpią z masturbacji w swój rytualny sposób.

Nie można tego jakoś „odkodować”?

Można, ale to długi proces. Przez pierwszych kilkanaście, kilkadziesiąt zbliżeń nie będzie satysfakcji lub będzie ona znikoma, ale trzeba przez to przejść, potem mózg się przewarunkuje.

Można też pokazać osobie, z którą uprawia się seks, w jaki sposób chce się być stymulowanym.

Ale rzadko rozmawiamy o swoich potrzebach w seksie.

No właśnie.

Inny sposób masturbacji, który może mieć negatywny wpływ na seks, to pocieranie czy ugniatanie żołędzi przez napletek. Tego to już w żaden sposób nie da się skopiować w trakcie penetracji.

No tak, w końcu kobieta na końcu pochwy nie ma żadnego tłoka, który by podczas zbliżenia uderzał w żołądź. A słyszałem też, że nie należy dochodzić do orgazmu, kiedy nie ma się pełnej erekcji.

Tak, ale tylko w przedziale piętnaście-dwadzieścia pięć lat. Młodzi mężczyźni masturbują się, nie czekając na pełną erekcję członka, i tak dochodzi do wytrysku. W tym wieku mocno kodują okoliczności, które prowadzą do orgazmu – to, o czym fantazjujemy, czego pragniemy, czym się podniecamy, w jaki sposób się stymulujemy, jak trzymamy penisa – i tym młodym mężczyznom na lata może zostać, że wytrysk ma miejsce tylko w półwzwodzie.

Czyli masturbujmy się, ale nie szybko i nie za mocno.

Mężczyzna, który przyzwyczaił się do ściskania penisa jak sztangę na siłowni, nigdy nie będzie czuł takiego ucisku w pochwie, przez co może tracić erekcję w trakcie penetracji. Jego partnerka raczej nie będzie miała stalowych mięśni okrężnych pochwy, więc wzwód będzie zanikał.

Co z obawami, że oddawanie się masturbacji za młodu może skutkować niepodejmowaniem pożycia w wieku dorosłym?

Nie ma takiej reguły. Są osoby, które się masturbowały i mają zdrową osobowość, i takie, które mają osobowość niedojrzałą. Są też osoby, które się nie masturbowały i mają zdrową osobowość, i takie, które mają niedojrzałą osobowość.

Ile powinna trwać masturbacja?

Niech trwa przynajmniej kilka minut. Nie ma co biec w szaleńczym tempie do orgazmu, delektujmy się masturbacją. To ważne, bo wpływa potem na seks. Mam takich „uzdolnionych” klientów, którzy podczas masturbacji dochodzą do orgazmu w trzydzieści sekund. I potem podczas stosunku jest katastrofa, bo organizm sobie zakodował: „Mój optymalny czas stosunku to trzydzieści sekund. Będziemy się tego trzymać”.

Kobiety reagują atakami zazdrości, kiedy przyłapią swoich partnerów w trakcie zabawy z samym sobą.

Jest im przykro, że ich partner podnieca się kimś poza związkiem, że nie one są źródłem ich podniecenia, że woli to robić sam niż z nimi. Poza tym mężczyźni zwykle masturbują się podczas oglądania pornografii i kobiety obawiają się, że od nich też oczekują podobnych wrażeń. By wyglądały i zachowywały się w seksie jak gwiazdy porno.

Czy mężczyźni rzeczywiście oczekują od kobiet tej seksualnej akrobatyki?

Często tak. Chcą, by ich partnerka kochała anal, oral w stronę mężczyzny, fisting, czyli stymulację pochwy pięścią mężczyzny, czy też rimming, czyli lizanie odbytu partnerki, partnera. Chcą kopiować w skali jeden do jednego to, co widzieli na filmach, i tu się robi ogromny kłopot, bo to tak, jakby próbować jak James Bond wskoczyć z pędzącego pociągu do helikoptera.

CZY PENISA MOŻNA ZŁAMAĆ,

czyli problemy i recepty

Czy penisa można złamać?

Członka nie można, ale jest możliwe uszkodzenie osłony białawej, która ochrania członek wewnątrz. Takie „złamanie” łatwo poznać – najpierw słyszymy głośny trzask, czujemy ostry ból, a następnie członek napełnia się szybko krwią. Erekcja zanika, a penis przypomina bakłażan. I kształtem, i kolorem.

Kiedy może do tego dojść?

Miałem na przykład klienta, który masturbował się pod prysznicem i poślizgnął się, upadając penisem w stanie erekcji na rant brodzika. To są najczęściej takie właśnie okoliczności. Pamiętam też klientkę, którą mąż nakrył na randce w samochodzie z kochankiem. Wpadł w taką furię, że złapał tego faceta za penisa i zgiął go raptownie. Efektem był głośny trzask i złamanie członka kochasia.

Przykra sprawa.

I to bardzo. Tamtego mężczyznę czekała bardzo długa rehabilitacja.

Ryzykowna dla penisa może być też dynamiczna masturbacja, gwałtowna zmiana pozycji podczas seksu lub szybkie przekręcenie się ze wzwiedzionym członkiem z pleców na brzuch podczas snu.

Co robić, gdy z penisa zrobi nam się bakłażan?

Szybko jechać na dyżur urologiczny, by lekarz zszył uszkodzoną osłonę białawą.

Dużo częstsza przypadłość to otarcia penisa.

Zdarza się to często. Nie tylko w czasie seksu czy masturbacji – wielu mężczyzn ma zwyczaj wycierania penisa papierem toaletowym po oddaniu moczu i w ten sposób mogą łatwo otrzeć żołądź. Do tego, niektóre papiery nasączone są substancjami zapachowymi, które mogą ją podrażnić.

Aromat rumiankowy to nie to samo, co rumianek.

Otóż to. Szczególnie narażone na otarcia są osoby uprawiające seks pod wpływem narkotyków. Jeden z moich pacjentów wziął udział w nielegalnej imprezie w opuszczonej fabryce, gdzieś na Śląsku. Obudził się rano u nieznajomej kobiety, z bolącym członkiem, który był przekrwiony i obtarty. Po zażyciu narkotyków nie kontrolował, co się dzieje, nie czuł, że robi sobie krzywdę.

Mówiliśmy już, że trakcie masturbacji czy seksu można też sobie uszkodzić wędzidełko.

U niektórych mężczyzn jest ono za krótkie i może się naderwać. W wędzidełku jest malutka tętnica i leci z niego wówczas dużo krwi, co u wielu mężczyzn wywołuje popłoch. Należy tę krew zatamować i rana samoistnie się zagoi. Warto jednak udać się na operację przedłużenia wędzidełka, żeby uniknąć takich sytuacji w przyszłości. To drobny zabieg ambulatoryjny, nazywany plastyką wędzidełka.

Stulejka

Nie ma idealnych penisów, ale czasem natura robi nam psikusy. Taka stulejka na przykład.

Stulejką nazywamy sytuację, w której napletek jest zwężony tak bardzo, że nie da się go odprowadzić z żołędzi. Wygląda jak golf założony na sam czubek głowy. Powoduje to ból w trakcie seksu. Najlepiej zająć się tym problemem już w dzieciństwie, ale rzadko kiedy chłopcy badani są pod tym kątem.

Szkoda.

Szkoda, bo chłopcy dorastają, zaczynają współżyć i nie wiedzą, co powoduje u nich ból. Brak im wiedzy anatomicznej, więc nie mają skąd zaczerpnąć informacji o tym, że budowa ich napletka nie jest prawidłowa, i unikają seksu. By zobaczyć, jak koszmarne skutki ma stulejka, odsyłam ponownie do filmu Cierpienia młodego Edoardo.

Stulejka – przed operacją i po operacji

A wystarczy drobna interwencja chirurgiczna.

Operację stulejki nazywa się obrzezaniem. Wykonuje się ją również wtedy, kiedy napletka jest po prostu za dużo, nieestetycznie zwisa, utrudniając oddawanie moczu lub współżycie.

Można też nabawić się stulejki wtórnej. To skutek zapalenia napletka, którego ujście coraz bardziej zaczyna się zwężać. Przydarza się to często cukrzykom.

Napletek można usunąć nie tylko z powodu wskazań chirurgicznych. Jedni robią to powodowani religią, inni – względami estetycznymi.

Obrzezanie ma z medycznego punktu widzenia swoje zalety. Jest bardzo popularne na przykład w Stanach Zjednoczonych. Obrzezani mężczyźni rzadziej cierpią na infekcje dróg moczowych, jest również mniejsze ryzyko, że zachorują na rzadki nowotwór prącia.

Obrzezany penis

Miałem klienta, po czterdziestce, bardzo nieśmiałego. Wiadomo było, że coś jest nie tak z jego członkiem, ale dopiero po kilku spotkaniach udało się ustalić, że chodzi o stulejkę. Z tego powodu masturbując się, ugniatał żołądź przez napletek, a jak już mówiliśmy, w żaden sposób nie da się tego zrobić podczas stosunku. I kiedy ten mężczyzna wreszcie się obrzezał, w dalszym ciągu nie odczuwał przyjemności z seksu. Nie czuł się stymulowany, ponieważ kobieta nie ma w pochwie jakiejś ssawki czy nasadki wibrującej. Wszystkiego musiał się nauczyć od nowa.

I nauczył się?

Nie z dnia na dzień, oczywiście. Na zmianę długoletnich przyzwyczajeń potrzeba czasu. Niestety, rzadko kto ma dość cierpliwości i najczęściej wtedy w seksie unieszczęśliwia tę drugą osobę i frustruje siebie.

Nadwrażliwa żołądź to nie tylko problem tych, którzy się obrzezali.

Wędzidełko i żołądź są najwrażliwszymi częściami penisa. Od wieku nastoletniego, gdy coraz częściej pojawia się wzwód, powinno się zsuwać napletek, żeby główka penisa hartowała się na dotyk.

Często aż do chwili rozpoczęcia współżycia nie wiadomo, że coś jest z tą wrażliwością nie tak.

Tak, ten problem tak naprawdę ujawnia się dopiero w momencie rozpoczęcia współżycia.

I co wtedy?

Można stosować maść z lidokainą, substancją znieczulającą, używaną również przy leczeniu przedwczesnego wytrysku. Ale trzeba uważać, bo za dużo lidokainy może znieczulić członek tak bardzo, że dojdzie do zaburzeń erekcji. Można też tak pozbawić orgazmu partnerkę, bo maść znieczuli jej pochwę.

Jest jakiś inny sposób?

Ćwiczenia. Mężczyznom z tym problemem polecam w ramach treningu masturbację z odsłonięciem napletka oraz z dużą ilością lubrykantu lub żelu intymnego.

Czy mężczyzna z nadwrażliwą żołędzią albo wędzidełkiem wymaga w łóżku szczególnej instrukcji obsługi?

Przed stymulacją i dotykaniem tych części, musi być podniecony. Ale to rada uniwersalna dla wszystkich mężczyzn, bo brak podniecenia zawsze będzie skutkował dyskomfortem, bólem, a nawet podrażnieniem. Tak więc nie mechaniczny wzwód i od razu penetracja, tylko gra wstępna, pieszczoty. Partnerka albo partner mężczyzny z wrażliwą żołędzią czy wędzidełkiem musi być z nim w stałym kontakcie. Obserwować jego reakcje, reagować, kiedy coś pójdzie nie tak.

Przydałoby się pewnie, gdyby ten „obsługiwany” podzielił się swoimi doświadczeniami. Gdzie ścisnąć mocniej, gdzie słabiej, a gdzie najlepiej w ogóle nie dotykać.

Ale, jak już mówiliśmy wiele razy, taka wymiana informacji o upodobaniach seksualnych w parach praktycznie się nie zdarza. Tymczasem wiele kobiet wierzy w stereotyp, że mężczyźni nie lubią gry wstępnej i delikatnych pieszczot, tylko ostre pieprzenie. No i kiedy kobieta z takim nastawieniem spotyka się z mężczyzną, który ma nadwrażliwą żołądź, to katastrofa w łóżku gotowa. Nierzadko zdarza się, że takie osoby wybierają do związku osoby aseksualne albo bardzo religijne, których postawa gwarantuje, że do zbliżeń nie będzie dochodziło zbyt często albo wręcz w ogóle. Tworzą relacje platoniczne, przyjacielskie.

Wszystko, byle nie rozmawiać uczciwie o swoich problemach.

Za wszystkim tym stoi przekonanie, że „coś jest ze mną nie tak”. Mężczyźni nie idą jednak do lekarza, tylko obwiniają się i wybierają ucieczkę. To bardzo częsty mechanizm: po doznanym niepowodzeniu zamykamy nierozwiązany problem na cztery spusty i do niego nie wracamy.

Porównałeś stulejkę do golfa, którego nie można ściągnąć z głowy. Ale jest też odwrotna sytuacja – kołnierz, który tak mocno przylega do szyi, że nie sposób go podciągnąć w górę.

Nazywamy to załupkiem. Dochodzi do tego, kiedy odciągnięty napletek znajduje się w okolicy rowka zażołędnego i jest zbyt wąski, aby żołądź mogła się przez niego przecisnąć. Leczenie załupka polega na tym, że urolog naciska na obrzmiały napletek aż zejdzie z niego krew i wtedy można go spokojnie przesunąć w górę. Jeśli jednak taka sytuacja powtórzy się kilka razy, zalecane jest obrzezanie.

Załupek

Dużo poważniejszej interwencji chirurgicznej wymaga za to inna wada – spodziectwo.

Na czym ono polega?

Na tym, że ujście cewki moczowej nie znajduje się na końcu członka, tylko na przykład w połowie lub gdzieś od spodu. Tam jest otwór. To wada wrodzona. Jeden z moich pacjentów miał ujście cewki moczowej zaledwie dwa centymetry od jąder i konieczna była operacja.

Trzy stadia spodziectwa

Czy to niebezpieczne?

Nie zagraża to życiu, ale może je mocno utrudnić. Łatwo można ubrudzić moczem bieliznę, no i sperma nie tryska z końcówki członka, tylko spływa po jądrach.

To zapewne bardzo krępujące... Podobno również jądra potrafią sprawiać różne niespodzianki.

Można mieć na przykład niezstąpione jądro – jedno lub oba. Z zewnątrz moszna wygląda wtedy jak kawałek oklapniętej skóry. Nazywa się to wnętrostwem. Zazwyczaj tę wadę operuje się w wieku wczesnodziecięcym, ale miałem klienta, który aż do dziewiątego roku życia miał jedno jądro w środku ciała. Trafił do lekarza dopiero pod wpływem silnego ataku bólu. W jego rodzinie panował ogromny wstyd związany z ciałem, jego funkcjami. Seksualność była tematem tabu. Nikt wcześniej tym się nie zajął.

Wnętrostwo, czyli niezstąpienie jąder

Trudna sytuacja.

Bardzo. Warto wiedzieć, że wnętrostwo zwiększa ryzyko raka jądra aż dwudziestokrotnie! Negatywnie wpływa też na płodność mężczyzny – im dłużej jądra są w ciele, tym bardziej narażone są na przegrzanie.

A czy zstąpione już jądro może z powrotem wrócić do pachwiny?

Zdarzają się też takie wypadki, zwłaszcza kiedy jądro nie jest dobrze osadzone w mosznie dziecka. Może dojść do cofnięcia jądra, na przykład pod wpływem kaszlu albo zmiany ciśnienia w jamie brzusznej. Urolog musi je sprowadzić do moszny i przyszyć.

Czasami kogoś bolą jądra, nie wiadomo dlaczego. Za każdym razem, kiedy boli nas jądro czy najądrze, należy się zbadać. Nie tylko pod kątem raka. Może na przykład się okazać, że mamy zapalenie najądrza. Najądrza przylegają do jąder, jak gdyby otulają je. Składają się z kanalików, które mają za zadanie odprowadzać z jądra oraz magazynować nasienie. Tutaj też dojrzewają plemniki, m.in. nabywają zdolność ruchu, która jest im niezbędna do zapłodnienia komórki jajowej. Jak widać, pełnią one wiele funkcji. Może być i inna przyczyna bólu, na przykład jądra nie są mocno osadzone w mosznie i sobie wędrują w górę i w dół, podwieszone na kanalikach nasiennych.

Tu ciekawostka: gdyby te splątane w mosznie kanaliki nasienne rozwinąć, miałyby długość prawie pół kilometra na jedno jądro. Kanaliki tworzą takie jakby kłębuszki i dlatego jądra w dotyku są takie elastyczne.

Nie powinniśmy lekceważyć bolących jąder.

Za prawie połowę zapaleń jądra lub najądrzy odpowiada Chlamydia trachomatis. W reszcie przypadków przyczyną są urazy, bakterie E. coli, zwężenie cewki moczowej. Boli pachwina po stronie objętej infekcją, ból promieniuje do podbrzusza i przechodzi na jądro, które jest powiększone i twarde, obrzmiała jest moszna. Dodatkowo pojawia się wydzielina z cewki moczowej, gorączka dochodzi do 40 st. C. Oraz ból: cewki podczas oddawania moczu, jądra podczas wypróżniania, a także w trakcie stosunku seksualnego i ejakulacji; leczenie polega na podaniu odpowiedniego antybiotyku. Uwaga! Jeśli przyczyną zapalenia najądrzy jest Chlamydia, to terapią trzeba objąć również partnerkę albo partnera. Nieleczone zapalenie najądrzy może prowadzić do bezpłodności.

Jądra tak sobie zwisają... Łatwo je uszkodzić.

Może dojść na przykład do skrętu jądra, które obraca się w mosznie wokół własnej osi. Dotyczy to zazwyczaj bardzo młodych mężczyzn, do dwudziestego roku życia. Ból pojawia się nagle i jest bardzo silny. W takim wypadku konieczna jest operacja. Trzeba do tego podejść poważnie, gdyż może się to skończyć obumarciem jądra.

Czy może do tego dojść w trakcie seksu, masturbacji?

Zdarza się, że ktoś próbuje nimi obracać w mosznie, wtedy może dojść do skręcenia jądra.

A praktyki BDSM?

Wiązanie jąder, ściskanie ich, podwieszanie za jądra, uderzanie w nie – to wszystko jest bardzo ryzykowne. Jeden z moich pacjentów po spotkaniu z dominą, która biła go po jądrach szpicrutą o tajemniczej nazwie „słodki niepokój”, tak długo odczuwał ból, że wreszcie trafił do chirurga. Jądro musiało być amputowane, ponieważ zbyt mocno uderzyła go nią.

Często słyszy się o raku jądra.

Rak jąder często występuje w okresie nastoletnim, w liceum, również trochę później, na studiach. To czas wielu urazów – chłopcy grają w piłkę, kopią się albo siedzą non stop z laptopem na kolanach i przegrzewają jądra.

Przez trzy lata prowadziłem edukację seksualną w prawie wszystkich warszawskich liceach, technikach i zawodówkach, z ramienia Towarzystwa Rozwoju Rodziny. „Spóźnił się pan z tą lekcją półtora roku” – usłyszałem od jednej dziewczyny. Jej chłopak w drugiej klasie dowiedział się, że ma raka jąder. Niestety, odkryto go za późno i umarł w trzeciej klasie. Jego dziewczyna została sama z ich kilkumiesięcznym dzieckiem.

Przykra historia.

Tak, natomiast daje do myślenia, bo po moich zajęciach chłopcy biegli do toalety, żeby się przebadać.

Jak to robić?

Trzeba wziąć jądro w ręce i przesuwać po nim palcem w poszukiwaniu guzka. Jeśli znajdzie się twardy guzek wielkości ziarnka groszku, należy udać się do urologa, żeby zrobił usg. Jeśli wyczujemy coś, co nie ma struktury ziarnka groszku, prawdopodobnie będzie to najądrze, gdyż na jądrze jest najądrze.

To wiele wyjaśnia. Dojrzałym mężczyznom rak jądra już nie grozi?

Zdarza się i później, na przykład u mężczyzn uprawiających sport, szczególnie sztuki walki. Pamiętamy, jaką walkę z rakiem jąder stoczył znany kolarz Lance Armstrong. Dlatego warto stosować suspensoria, a dla osób dużo jeżdżących na rowerze: specjalne siodełka z otworem, który doprowadza w czasie jazdy powietrze i chłodzi jądra. Przegrzanie jąder bowiem podnosi ryzyko raka, a także bezpłodności. Z tych samych względów nie nosimy obciskającej bielizny, a spodnie rurki lepiej zastąpić czymś mniej obcisłym.

Na szczęście chyba już wychodzą z mody.

Nie trzymajmy laptopa na kolanach, a jeśli już, to na podkładce chłodzącej, kosztującej około pięćdziesiąt złotych. Informatycy, osoby dużo pracujące na komputerze, zwłaszcza w domu, to grupa wysokiego ryzyka. Dbają o wysoką jakość sprzętu, oprogramowanie, procesor, kartę graficzną itp., a nie dbają w ogóle o siebie. Tymczasem koszt podkładki chłodzącej jest dużo niższy niż cena karty graficznej. Istnieją również saszetki chłodzące, te z kolei polecam szczególnie osobom, które dużo jeżdżą samochodem.

Osoby planujące potomstwo powinny na jakiś czas zrezygnować z sauny. Sauny jako takie nie są szkodliwe, ale mogą negatywnie wpływać na płodność. To naprawdę poważna sprawa.

Co się dzieje, kiedy u kogoś wykryto nowotwór?

Wykrycie nowotworu na wczesnym etapie może uchronić je przed amputacją. Gdy jednak chore jądro zostaje usunięte, na jego miejsce wszczepia się silikonowy implant. Wizualnie i dotykowo jest nie do rozróżnienia. Miałem w gabinecie kilku znanych piłkarzy, którzy mieli wszczepiony implant po urazach odniesionych na boisku. Każdy przyznawał, że z jednym jądrem funkcjonuje tak samo, jak z dwoma.

O raku jądra mężczyźni przynajmniej słyszeli. Ale o chorobie Peyroniego raczej już nie. Sam dowiedziałem się o niej dopiero przygotowując się do naszej rozmowy.

Inaczej nazywa się tę chorobę stwardnieniem ciał jamistych prącia. Na skutek mikrourazów powstałych w czasie seksu – albo też drobnych stanów zapalnych – w osłonce białawej powstają twarde blaszki, które mają za zadanie zasklepić te ranki. Wraz z postępem choroby klienci obserwują nienaturalne wygięcie prącia we wzwodzie oraz towarzyszący mu ból. W skrajnych przypadkach namnożenie blaszek całkowicie uniemożliwia współżycie i wtedy konieczna jest interwencja chirurga, który te blaszki wycina albo wstawia niewielki klin, by wyprostować penisa.

Choroba Peyroniego

Co powoduje te „drobne stany zapalne”?

Na przykład ucisk członka będącego we wzwodzie. Zdarza się to choćby u kierowców, u których pojawiają się mimowolne erekcje w trakcie jazdy. Powodem tych erekcji jest stymulacja prostaty – czy to przez niewygodne siedzenie, czy też wskutek podskakiwania samochodu na wybojach. Przychodzą do mnie taksówkarze, biznesmeni czy przedstawiciele handlowi, którzy pokonują dziennie setki kilometrów. Przychodzą też informatycy.

Oni także pokonują setki kilometrów dziennie?

Nie. Ale siedzą wiele godzin przy komputerach. We wszystkich tych przypadkach bardzo często dochodzi do przegrzania jąder, co skutkuje mniejszą ilością produkowanych plemników, niższym poziomem testosteronu oraz gorszym krążeniem.

Penis jest bowiem bezpośrednio powiązany z układem mięśniowo-szkieletowym i kiedy mężczyzna siedzi po osiem-dwanaście godzin przy biurku, nie dba o kondycję, jego ciało nie jest porozciągane, to krew też u niego słabiej przepływa. Także do penisa. To może przełożyć się także na zaburzenia erekcji.

Można jakoś zbadać ten przepływ krwi?

Można iść do urologa i zrobić sobie tak zwanego Dopplera, czyli dopplersonografię, badanie wydolności tętnic i żył. Jak się sprawę zaniedba, to erekcji się już nie odratuje inaczej, niż półsztywnymi protezami członka.

Czyli znowu dochodzimy do refleksji, że profilaktyka jest ważniejsza niż leczenie.

Ważniejsza, bo i tańsza, i mniej stresująca.

KOŃ NA RYCERZU I INNE PROBLEMY,

które przychodzą z czasem

Ta sama osoba może co kilka lat przychodzić do ciebie z zupełnie innym problemem: najpierw z przypadłością typową dla młodych, potem z tą dla wieku średniego, po drodze może wpadnie jeszcze jakaś depresja...

Praktykuję jedenaście lat, a trafiło do mnie kilkudziesięciu klientów takich, jak opisujesz.

Sporo.

Najpierw przychodzili po dwudziestce, potem było trochę lat przerwy, teraz przekroczyli trzydziestkę i znów się spotykamy. Potem nowa partnerka, a oni przychodzą się pochwalić lub szukać rozwiązania nowych kłopotów.

To już jest stały związek terapeutyczny.

Poliamoryczny (śmiech). Ciekawi są też ci klienci, którym zmienia się cel i dynamika terapii. Przychodzą z określonym problemem, a kończymy, pracując nad czymś zupełnie innym. Na przykład ktoś zgłasza problem zaburzeń erekcji – jest akurat na początku związku, dopadł go związany z tym stres, bo przecież brak poczucia bezpieczeństwa w relacji z nową osobą sprzyja zaburzeniom. Zajmujemy się tym. Klient zaczyna czuć się bardziej pewny siebie, pewny swojej partnerki, swojej relacji; problemy z erekcją się kończą. Ale to nie koniec historii, bo rodzice tego mężczyzny tworzyli dość burzliwy związek, pełen kłótni, braku szacunku. I on, mając w głowie silnie zakodowany taki wzorzec, nieświadomie zaczyna go przekładać na obecną relację. Nauczył się, że brak kłótni w domu to tylko cisza przed burzą, w związku z czym odczuwa teraz nieustanne napięcie. I to jest nowa rzecz, nad którą musimy pracować: żeby przestał przenosić model relacji rodziców na swój obecny związek.

Ale jak „męskie problemy” zmieniają się wraz z wiekiem?

Klienci od osiemnastego do trzydziestego roku życia przychodzą najczęściej z przedwczesnym wytryskiem. W późniejszych latach rzadziej to się zdarza, no chyba że ktoś miał około czterotygodniową przerwę w uprawianiu seksu. Wtedy może się pojawić tzw. syndrom młodego kelnera – zanim doniesie, to rozleje.

Bardzo obrazowe. Już był w ogródku, już witał się z gąską.

Wiąże się to najczęściej z ogromnym podnieceniem: „Nareszcie, po tylu tygodniach!”. No i niestety, mleko się rozlało...

Zaburzenia erekcji to w ogromnej mierze problem mężczyzn od trzydziestki wzwyż, choć nieraz zdarzają się też młodsi. Zasada jednak jest taka, że z upływem lat, jeśli nie u wszystkich, to u przeważającej liczby mężczyzn erekcje stają się rzadsze; również te poranne. Po drugie, wystąpi spadek libido: znowu nie u wszystkich, mówię o generalnej tendencji. Po trzecie – znów wraca ten kluczowy temat – wzwód nie będzie pojawiał się automatycznie, jak u nastolatka. Wielu mężczyzn nie może przebaczyć tego swojemu ciału. Pewien mój klient, który od dziesięciu lat cierpi na zaburzenia erekcji, popłakał się w tamtym tygodniu w trakcie sesji. Uświadomił sobie, że już nigdy nie będzie tak, jak do dwudziestego piątego roku życia. Do tej pory postrzegał siebie jako rycerza na koniu, a teraz widzi, że to koń jedzie na rycerzu i robi, co mu się żywnie podoba. Raz płynnie kłusuje, a raz staje dęba i zrzuca jeźdźca.

Tak jesteśmy jednak skonstruowani i nie ma innej rady. Lepiej chyba się pogodzić i nie kopać z koniem.

Co nie oznacza, że nie można nad tym pracować. Bo można, i to z dużymi sukcesami. Kluczem jest zmiana podejścia w myśleniu o swojej seksualności.

Erekcje z wiekiem robią się także mniej sztywne. Nie na sto procent, tylko osiemdziesiąt, siedemdziesiąt, sześćdziesiąt. U wielu mężczyzn po sześćdziesiątce normą są półwzwody, a pełna sztywność pojawia się dopiero tuż przed wytryskiem. Warto to zapamiętać, bo to niezmiernie cenna refleksja, mówiąca o rzeczywistości jaka jest, a nie o pseudorzeczywistości, jaką się widzi na porno.

Inna sprawa, że u części mężczyzn po czterdziestce-pięćdziesiątce obniża się potrzeba ejakulacji. A jeśli już, to pragną raczej orgazmu psychicznego niż fizycznego! Częściej też dążą do orgazmu partnerki i to im w zupełności wystarcza.

Wielu mężczyzn przychodzi do mnie i mówi: „Wie pan co? Ja mam chyba depresję. W wieku dwudziestu paru lat przeżywałem taki orgazm, że to było trzęsienie ziemi: fale skurczów, utrata świadomości, eksplozja w mózgu. A teraz ten wytrysk to takie uff”. To jest kolejna naturalna zmiana, że z wiekiem orgazm już tak bardzo nie demoluje całego ciała, nie uginają się pod mężczyzną nogi, tylko jest bardziej spokojny. Również czas wytrysku się zmienia. U młodszych trwa kilka do kilkunastu sekund, a u starszych, po czterdziestce, po pięćdziesiątce – dwie, cztery sekundy. Jeden skurcz, dwa skurcze i koniec.

Krótka piłka.

To często niepokoi partnerki, które myślą, że jest to wina ich mniejszej atrakcyjności. Podobnie zresztą uważają niektórzy mężczyźni, szukając sobie młodszych partnerek na boku. Ale okazuje się, że na dłuższą metę to niewiele zmienia.

Niektórzy starsi mężczyźni potrafią w ogóle nie mieć wytrysku, tylko tak zwany wytrysk wsteczny, do pęcherza moczowego. Wtedy nasienie po prostu jest wydalane razem z moczem.

A czas refrakcji, o którym już rozmawialiśmy, trwający u młodszych od kilku do kilkunastu minut, po czterdziestce wydłuża się do kilkunastu-kilkudziesięciu minut, a po pięćdziesiątce może nawet osiągnąć kilkadziesiąt godzin.

I wszystkie te problemy są tak zróżnicowane wiekowo?

Nie zawsze. Brak orgazmu pod tym względem jest bardzo sprawiedliwy, ponieważ wiąże się najczęściej z depresją. Podobnie obniżony poziom pożądania w stałym związku. Natomiast „generalne” obniżenie popędu dotyczy mężczyzn powyżej trzydziestego roku życia.

Jak już powiedzieliśmy, większość z nas nie jest na to przygotowana.

Co najmniej jedna trzecia moich klientów trafia do mnie z naturalnymi, normalnymi, statystycznie powszechnymi reakcjami, które biorą za anomalie. Zjawia się na przykład czterdziestoletni mężczyzna, który ma i żonę, i kochankę. Chciałby z obiema współżyć kilka razy dziennie, ale niestety, członek odmawia mu współpracy. Owszem, mężczyzna jest wysportowany, prowadzi aktywny tryb życia, dlatego wyłączenie automatyzmu seksualnego, które u większości pojawia się dużo wcześniej, u niego pojawiło się dopiero niedawno. I uważa za rzecz nie do przyjęcia to, że nie może mieć teraz erekcji na zawołanie. Tłumaczę mu, że jest szczęściarzem, bo wykazywał się pełną sprawnością dwa razy dłużej, niż inni. Ale on nie chce tego słuchać; uważa, że coś się zepsuło i trzeba to naprawić. Na kilkaset zbliżeń zaburzenia pojawiły mu się kilka razy, a on ma poczucie, że jest już skończony. Pracujemy nad jego perfekcjonizmem.

Duży wpływ na naszą sprawność seksualną mają dieta, tryb życia, używki. O diecie pomagającej w utrzymaniu sprawności seksualnej pisałem z Krystyną Romanowską w książce Chrzań te diety.

To chrzanić diety czy je kultywować?

Chrzanić, ale pamiętając o tym, jak funkcjonuje ludzkie ciało.

A jak z papierosami?

Nadmierne palenie tytoniu pozbawia penis elastyny potrzebnej do wzwodu. Erekcja u palących i alkoholików często przypomina sflaczały balon, pozostawiony po imprezie.

Powinni wrzucać zdjęcia tych balonów na paczki papierosów.

Może to by coś pomogło, bo im mężczyźni są starsi, tym więcej rzeczy sobie odpuszczają. Taki dajmy na to schabowy w nasiąkniętej tłuszczem panierce, jedzony częściej niż raz na dwa tygodnie, to jest masakra dla tętnic, również tych w członku. Tłuszcz osadza się przecież w tętnicach, powoduje mniejszy przepływ krwi. Inny popularny błąd to rytuał: nafutrować się na kolację, a potem uprawiać seks. A przecież po obfitej kolacji czy w ogóle po każdym posiłku, duża ilość krwi w żołądku skupiona jest na trawieniu. Nie ma opcji, żeby przemieściła się niżej i wspomagała wzwód.

Golonkę albo schaboszczaka bardzo często popija się zimnym piwkiem.

I to nie jednym, co notabene jest dużym błędem, zwłaszcza jeśli po takiej uczcie ktoś będzie chciał uprawiać seks. Niektórym wydaje się, że po alkoholu będą bardziej jurni, będą mieli więcej odwagi.

Nie no, uczciwie przyznajmy, że większość osób po alkoholu jest bardziej do przodu.

Owszem, przy niedużej dawce odwaga rośnie, ale łatwo tę dawkę przekroczyć, a wtedy ciało odmawia współpracy; nie tylko w łóżku.

Ile wynosi nieduża dawka?

Z pewnością nie tyle, co w powiedzonku z Pragi: „Co to jest »nic«? »Nic« to jest pół litra na dwóch”. W seksuologii wyznajemy zasadę, że mała ilość to do dwóch dawek alkoholu – dwóch kieliszków wina, szampana, wódki, dwóch piw. Powyżej tej ilości zaczynają się poważne problemy ze wzwodem, orgazmem, wytryskiem.

Wielu mężczyzn nie jest tego świadomych.

Tak samo jest u kobiet. Mała dawka sprawia, że kobieta jest bardziej swobodna w bliskości erotycznej, otwarta na swoje potrzeby seksualne, wyluzowana. Powyżej dwóch dawek alkoholu ma obniżone libido, trudności z osiągnięciem podniecenia, problem z lubrykacją (nawilżeniem) pochwy, z uzyskaniem orgazmu.

Nie zakrapiajmy więc suto naszych romantycznych kolacji, bo może się okazać, że nie będzie romantycznego śniadania.

Proponuję swoim klientom, oczywiste wydawałoby się, rozwiązanie: uprawiajcie sport. To wpływa korzystnie na układ krążenia, oddechowy, dostarcza nam endorfin, dzięki którym mamy lepszy nastrój. Sama już świadomość pracy nad sobą, nad swoim ciałem, powoduje, że stajemy się i bardziej pewni siebie, i bardziej atrakcyjni dla partnerki. Przy czym nie chodzi wcale o to, żeby wyglądać jak strongman. Kobiety wbrew pozorom nie fascynują się szczególnie takimi mężczyznami. Wolą zadbanych, wyrzeźbionych, ale nie przerośniętych sterydami.

Dlaczego?

Użyję paraleli. Między innymi dlatego wybierały w toku ewolucji mężczyzn, którzy mieli naturalną erekcję na kobiecą zmysłowość, a odrzucały tych, którzy mieli w członku kość i ciągły wzwód. Tak samo reagują na tych mężczyzn, u których widzą chemiczną muskulaturę, a nie wynikającą ze sportu i diety.

Ale dbanie o siebie to nie tylko sport.

Nie tylko, zgoda. Sport trzy razy w tygodniu po godzinie, półtorej. Albo codziennie szybki spacer, przez pół godziny.

Co to znaczy „szybki spacer”?

Coś w rodzaju chodu sportowego, który uprawiał Robert Korzeniowski.

Do tego wysypianie się. Jeśli mężczyzna ma lekkie życie, to nie mniej niż siedem godzin. Jeśli ma życie bardziej stresujące, sen powinien trwać do dziewięciu godzin. Kobiety potrzebują spać godzinę dłużej niż mężczyźni. Do tego mniej używek. Albo wcale. Poza tym regularne posiłki, pięć razy dziennie, co trzy-cztery godziny. Uwaga – małe porcje, a nie „polskie porcje”!

Polskie porcje?

Czyli nie góra jedzenia wysypującego się z talerza, jak Polak na all inclusive.

Tyle o teorii, a jak wygląda rzeczywistość?

Kiedy rozmawiam z klientami, ich dieta bardzo często wygląda tak, że rano w pośpiechu przygotowują sobie kanapkę, ale muszą pędzić do pracy, więc zostawiają ją niedojedzoną na fotelu pasażera w aucie. Wracają i są zdziwieni, bo nawet nie mieli świadomości, że nie dokończyli śniadania. A w pracy kawa, papierosy, batoniki, fast food. W ten sposób młody jeszcze człowiek może doprowadzić się do poziomu schorowanego staruszka.

Batonik nie dostarczy szalonej ilości substancji odżywczych, na dodatek może zatkać tętnice. Mam znajomą, która pracuje w banku. Jedna z szuflad w jej biurku pełna jest batoników. Twierdzi, że dodają jej energii w pracy.

Z moich obserwacji wynika, że pracownicy korporacji bardzo często przenoszą swoje strategie z pracy na strategie jedzeniowe: ma być szybko i skutecznie. Wielu z nich, mówię tu o moich klientach, te i tak krótkie przerwy lunchowe dzieli na dwie części: błyskawiczny posiłek, aby się na szybko czymkolwiek napchać gdzieś w okolicy albo u Pana Kanapki, a potem bajerowanie koleżanek na papierosie lub w kuchni.

Żyj szybko, umieraj młodo. Co potem?

A potem do pracy. Nieustanne napięcie. Dopiero w domu rozluźniają się i myślą: no, przez cały dzień napierniczałem, to teraz chyba zasłużyłem na nagrodę. I jedzą, do tego piją alkohol. Jak mi klienci opowiadają, jaka jest wielkość ich kolacji, to łapię się za głowę. Często ich posiłek to dwa-trzy duże talerze! I oczywiście w pośpiechu, bo nowe seriale do Netflixa doszły.

Ucztują ze staropolskim rozmachem.

Potem próbują uprawiać seks, ale nic z tego nie wychodzi. Gwarantuję, że po takiej megaporcji zawsze będą duże problemy z seksem!

Niestety, w Polsce mamy taki zwyczaj, by objadać się na noc i tym sposobem regulować emocje, które nagromadziły się podczas dnia – frustrację, złość, smutek, żal. Przypominam, że jest to problem, który trafił do najnowszej klasyfikacji chorób psychicznych DSM-5, pod nazwą Binge Eating Disorder (BED), czyli zespół gwałtownego objadania się lub zespół kompulsywnego jedzenia. Warto to sobie wygooglować. Na marginesie dodam, że świetnie ten problem leczymy psychoterapią poznawczo-behawioralną, czyli CBT-em.

I pewnie u ciebie w gabinecie?

Nie mam monopolu na wiedzę. U innych kolegów z branży skuteczność leczenia jest podobnie wysoka.

No dobrze. Z tego, co wiem, takie kompulsywne objadanie się nie tylko źle wpływa na seks, ale i na sen.

Zdecydowanie. Trudno przespać komfortowo noc z pełnym żołądkiem. A rano trzeba wstać do pracy. Dany mężczyzna budzi się i od nowa popełnia te same błędy.

Zaczyna się „Dzień świstaka”?

Tak. Je skromne śniadanie, spowodowane nie tylko pośpiechem, ale też tym, że on ciągle czuje się najedzony po kolacji.

Żeby nikogo nie piętnować, podkreślmy, że w podobny sposób funkcjonują nie tylko osoby pracujące w korporacjach albo prowadzące własną działalność. Taki tryb życia jest niestety coraz powszechniejszy. Z wiekiem te złe nawyki zyskują na sile. I to widać; dosłownie.

Faceci się zapuszczają.

U niektórych to działa jak samonapędzające się koło: skoro nikt na mnie nie zwraca uwagi, to nie mam już po co się starać. Nie myślą o tym, że nikt na nich nie zwraca uwagi właśnie dlatego, że „się nie starali”.

Z wiekiem dochodzi jeszcze jeden szkodliwy mit: kiedy zbliża się emerytura, stajemy się w swoich głowach emerytami nie tylko dla ZUS-u, ale i dla siebie samych, dla życia.

Kapitulacja.

Skapcanienie. A przecież tyle nowych rzeczy można robić na emeryturze, takich, na które dotąd nie było czasu! Długość życia się wydłuża, to nie jest wyrok śmierci, wręcz przeciwnie.

Kiedyś czytałem o sześćdziesięcioośmiolatce, która zadebiutowała w MMA.

Doradzałbym może naszym starszym czytelnikom, żeby skupili się na bardziej bezpiecznych, ale regularnych aktywnościach. A jeśli czyta nas osoba, która się zbliża do emerytury, to polecam niezwykle inspirującą książkę mojego niedoścignionego mistrza, profesora Zbigniewa Lwa-Starowicza. Otóż Profesor, wraz z Krystyną Romanowską, pod koniec 2017 roku napisał książkę Sztuka życia. W odróżnieniu od innych książek Profesora, w tej jest tylko pięć procent o seksie. W ponad dziewięćdziesięciu procentach treść książki dotyczy różnych sposobów przeżywania życia: muzyki, podróży, tańca, przyjaźni, filmów, książek, kuchni, życia rodzinnego.

Czyli można żyć kolorowo w wieku emerytalnym.

Nawet trzeba.

JAK TU SIĘ NIE SPIESZYĆ,

czyli o radzeniu sobie z przedwczesnym wytryskiem

Niektórzy mężczyźni realizują się seksualnie, ale mimo to nie mają orgazmu.

To często się zdarza u osób chorych na depresję, które przyjmują leki, tak zwane SSRI albo stabilizatory nastroju. One wycinają i górki, i dołki, superprzyjemne rzeczy i supernieprzyjemne. Zostaje średnia krajowa. To może kończyć się tym, że penetracja albo stymulacja członka trwa w nieskończoność, a mężczyzna dojść nie może. Występuje też nieraz półwzwód zamiast pełnej erekcji.

I na tym półwzwodzie można jechać całkiem długo bez orgazmu, jak się domyślam.

Wielu mężczyznom wydaje się, że „normalny” seks powinien trwać co najmniej pół godziny, a najlepiej to całą noc.

„Przetańczyć z tobą chcę całą noc, wirować jak twój cień cały rok”, śpiewała Anna Jantar.

Tymczasem długość stosunku zamyka się w przedziale od dwóch do ośmiu minut. Od momentu penetracji do przeciętnej ejakulacji mijają najczęściej około trzy minuty. Moi klienci, którzy są chorzy na depresję, nieustannie przekraczają ten próg czasowy z powodu opóźnionego wytrysku, i zarówno dla nich, jak i dla partnerek, jest to duży kłopot. Powinni to nagrywać na kamerę, żeby udowodnić na przykład mężczyznom z przedwczesnym wytryskiem, jak bardzo nużący i męczący może być długi seks. I odnosząc się do tekstu piosenki, wirują tak cały rok, a czasami lata.

A czy jest jakiś przedział czasowy, w którym mówimy o przedwczesnym wytrysku?

Tak, gdy penetracja trwa od kilku ruchów frykcyjnych do minuty. Czyli skoro średnia długość stosunku w Polsce wynosi około trzy minuty, ejakulację poniżej jednej trzeciej tego czasu traktujemy jako przedwczesną.

Czego objawem bywa przedwczesny wytrysk? Wspominaliśmy już o syndromie młodego kelnera.

Również i w tej sytuacji przyczyny będą podobne do tych, które analizowaliśmy przy omawianiu zaburzeń erekcji. Warto zapamiętać, że zupełnie normalną sytuacją jest przedwczesny wytrysk w nowym związku, kiedy seks jest epizodyczny albo partnerka wywołuje w nas szczególnie duże podniecenie.

Jest jeszcze jedna rzecz, o której trzeba pamiętać, gdy o tym mówimy. Kiedyś przyszedł do mnie mężczyzna, który uskarżał się na ten problem. Ale okazało się, że tak naprawdę nie wiedział, że istnieje coś takiego jak preejakulat. I to, co było śluzem mającym ułatwić penetrację, brał za spermę. Nabawił się przez to wielu problemów, na czele z kilkuletnim unikaniem seksu w stałym związku. Przyszedł do mnie, bo żona za te uniki wyrzuciła go z domu. Warto więc dokładnie zapoznać się ze swoją fizjologią. Sperma jest przeważnie biała, gęstsza, a śluz – przezroczysty, wodnisty.

Ale kiedy już zrozumiemy naszą fizjologię, a sytuacja w naszej seksualnej relacji się uspokoi, problem zniknie?

Może to się zdarzać w pierwszych kilku, kilkunastu, a niekiedy nawet kilkudziesięciu zbliżeniach. Dlatego pamiętajmy o żelaznej w seksuologii zasadzie „stu pierwszych zbliżeń”, czyli takim wstępnym pakiecie „testowym” dla każdego nowego związku. Wtedy naprawdę wszystko się może zdarzyć.

„Gdy głowa pełna marzeń”.

Coś mi się tu kolega rozśpiewał. Raczej gdy głowa pełna wspomnianej wcześniej fenyloetyloaminy. Mężczyzn doświadczających przedwczesnego wytrysku podzieliłbym na dwie dość liczne grupy. Pierwsza to ci z automatyzmem seksualnym, do dwudziestego piątego roku życia. Nawet sześćdziesiąt procent z nich ma przedwczesny wytrysk, zwany z łacińska eiaculatio praecox. Jeśli chodzi o mężczyzn starszych, problem ten dotyczy trzydziestu procent z nich.

Czyli u tych pierwszych automatyzm seksualny, wywołany przekroczonymi normami testosteronu, zderza się z ogromnym podnieceniem?

Tak, u młodych ludzi bardzo łatwo z tego powodu o szybką ejakulację. Inna sprawa, że dzięki krótkiemu czasowi refrakcji mogą szybko się zregenerować i współżyć ponownie. Matka Natura faworyzuje dobrej jakości spermę w tym rozpłodowym okresie.

No właśnie, zawsze jej chodzi o jedno.

Problem ten wraca niekiedy u mężczyzn po czterdziestce, po pięćdziesiątce, którzy doświadczyli tzw. kryzysu wieku średniego. Szczególnie dotyczy to tych spośród nich, którzy dość wcześnie, w młodym wieku weszli w stałą relację pod społecznym przymusem, niekiedy na przykład z powodu tzw. wpadki lub braku warunków lokalowych. Małżeństwo, dzieci – nie zdążyli się wyszaleć za młodu, a przynajmniej mają o sobie taką narrację. Ta myśl do nich wraca, kiedy dzieci już są duże. Robią życiowy bilans, zostawiają żonę, poznają młodą kochankę. A niektórzy z nich kochanka, bo i tak się zdarza. No i ta nowa osoba jest nie tylko o połowę młodsza, ale jeszcze bardzo atrakcyjna. Wtedy nie dość, że wzrasta ryzyko przedwczesnego wytrysku z powodów, o których mówiliśmy przed momentem, to jeszcze włącza się lęk zadaniowy: „Czy na pewno dla kogoś tak młodego seks ze mną będzie atrakcyjny?”.

Jakby zapomniał, że ta młoda albo ten młody jednak z jakichś powodów się z nim spotyka i niekoniecznie jest to motyw finansowy.

Lęk jest irracjonalny i poszerza mechanizm przedwczesnej ejakulacji. Przychodzi do mnie facet przystojny, inteligentny, wysportowany, kojarzę go z telewizji – i kiedy zaczyna opowiadać, słyszę młodego wystraszonego chłopaka. „Ja jestem taki zakochany kundel, a ona jest taaaką rasową suczką. Kiedy się nie wykażę, to mnie rzuci dla jakiegoś samca alfa”. Nie zauważa, że sam jest samcem alfa i niesprawiedliwie zawęża swoją męskość do funkcjonowania seksualnego.

Lęk zadaniowy pojawia się praktycznie przy każdym zaburzeniu, o którym rozmawiamy.

Zgadza się. Na międzynarodowych kongresach seksuologicznych, na które z pasją jeżdżę, prelegenci opowiadają, że to najczęstszy dziś problem seksualny wśród mężczyzn. Niejako stał się kulturowym problemem w społeczeństwach, gdzie dostęp do pornografii stał się tak prosty.

Kolejny kamyczek do ogródka pornografii.

Do tego taki mężczyzna traktuje przedwczesną ejakulację jako rzecz, która całkowicie przekreśla jego obraz jako człowieka. „Może moja firma świetnie prosperuje, ale mam atrakcyjną żonę, z którą nie uprawiam seksu. Co to o mnie mówi jako o mężczyźnie? Jestem nikim. Niebawem pracownicy się domyślą, z czym przegrywam”.

A nie nauczysz się jeździć konno, kiedy nie wskoczysz na siodło od razu po tym, jak z niego spadniesz.

Tak samo tutaj. Im dłuższa przerwa, tym będzie trudniej.

Niektórzy sądzą, że właśnie trzeba poczekać. Na pewno nie w seksie! Ludzie nie uprawiają seksu przez tydzień, dwa, trzy tygodnie, a kiedy po tym czasie przystępują do dzieła, sytuacja się powtarza. Bo nie chodzi o to, żeby przeczekać problem, tylko żeby skonfrontować się z nową sytuacją.

I przyzwyczaić się do niej.

Tak, „zhabituować się” na nią, jak to w seksuologii mawiamy. A to można osiągnąć jedynie w praktyce, spędzając dużo czasu w łóżku, nie tylko na penetracji, ale też na pocałunkach, pieszczotach, seksie oralnym. Trzeba też pamiętać, że w trakcie czekania narasta nie tylko podniecenie, ale też stres i lęk, bo człowiek zastanawia się, jak tym razem będzie. Głowa podsuwa najgorsze scenariusze, więc to na pewno nie jest droga. Drogą przy rozmaitych zaburzeniach jest stopniowe nabieranie poczucia bezpieczeństwa w związku. Jeszcze raz powiem: unikanie niczego nie rozwiąże; to bezpośrednia przyczyna narastania lęku.

Tylko trening czyni mistrza.

Wyłącznie trening. Mężczyźni mówią w gabinecie: „Kiedy widzę, jaka ona jest atrakcyjna, że mogłaby mieć każdego; kiedy czuję, jak bardzo mi na niej zależy, to od razu też zaczynam się bać, iż nie stanę na wysokości zadania. Nie doskoczę do niej. Nie mogę przestać brać tabletek na wzwód, bo w razie impotencji to byłaby niezmywalna plama na honorze. Wolę unikać seksu”. Unikanie jest zawsze wrogiem habituacji.

A habituacja to wystawianie się na ryzyko?

Pochodna. Działa to w ten sposób: najpierw wystawiam się na ryzyko, to jest ekspozycja. Córką ekspozycji jest habituacja: przyzwyczajam się. Czyli odwrotność unikania. Bo kiedy po dłuższej przerwie znowu dojdzie do seksu, to tak jak mówiliśmy – mechanizm się powtórzy, bo nie została wykonana żadna praca. Była tylko ucieczka.

Dla niektórych zresztą przedwczesny wytrysk jest idealnym rozwiązaniem.

W jakim sensie?

„Seks mnie stresuje, nie wiem, jak wypadnę, nie chcę być oceniany przez partnerkę. To załatwię to w kilkanaście sekund i będę miał problem z głowy, a tak to jeszcze przez kolejne minuty bałbym się – strzelę czy nie?”. Podświadomy tok myślenia.

To mi przypomina medialne doniesienia o włamywaczach, którzy po znalezieniu się w zamkniętym sklepie jedli, pili, a następnie zasypiali. Rano znajdywała ich policja.

Kiedy człowiek głodował przez wiele tygodni albo miesięcy, nie może zasiąść do normalnego, a tym bardziej nadmiarowego obiadu. Jego żołądek tego nie wytrzyma.

Powtarzasz ciągle, że terapia potrzebuje czasu. Wiele osób tego nie wytrzymuje?

Niekiedy odbieram telefon i słyszę zdenerwowanego mężczyznę, że już, zaraz chciałby się umówić u mnie na wizytę, bo ma przedwczesny wytrysk, a poznał super dziewczynę, z którą jutro wyjeżdża na weekend. Mówię mu, że to niemożliwe, tak szybko uporać się z tym problemem. Oczywiście mi nie wierzy. Twierdzi, że znajdzie innego psychoterapeutę. Ale po jakimś czasie niektórzy z nich wracają. Eiaculatio praecox wiąże się niekiedy z takim impulsywnym charakterem.

Z kolei inny z moich klientów miał wytrysk już kiedy wchodził na pierwsze piętro klatki schodowej prowadzącej do mieszkania swojej partnerki. Dodatkowo sytuację utrudniał fakt, że nie było tam windy. Ona mieszkała na trzecim piętrze, więc tak się nakręcał idąc po schodach, że już w połowie drogi była salwa honorowa. Ustąpiło mu to dopiero wtedy, kiedy zwiększyli częstotliwość współżycia.

To znaczy?

Zaczęli się kochać częściej niż raz na dwa tygodnie, jak mieli w zwyczaju. I kiedy w trakcie masturbacji zaczął fantazjować również o niej.

To o kim do tej pory fantazjował?

Wielu mężczyzn ma tak, że nie chcą skalać swojej partnerki myśleniem o niej w trakcie masturbowania się. Jest to powodowane różnymi względami, między innymi religijnymi. Dlatego kiedy dochodzi do seksu, są tak napaleni, że od razu mają wytrysk. Bo po prostu w żaden sposób na co dzień nie oswajają się z partnerką. Przy dużym podnieceniu mamy do czynienia z wysoką dynamiką ruchów frykcyjnych członka w pochwie, co przyspiesza sprawę.

Przedwczesny wytrysk mogą mieć również mężczyźni będący w związkach z kobietami wymagającymi, krytycznymi, heterami. Cały ich organizm jest wtedy lękowo pobudzony, reagują nerwicowo.

One są wymagające również w seksie, jak rozumiem?

Zdarza się, że komunikują bezpardonowo, iż chcą uprawiać seks w związku – już, teraz! Jest to bardzo dobre, ale w tej formie u mężczyzny może potęgować stres związany z doświadczanym problemem.

Kiedyś miałem klienta, z którym pracowaliśmy nad przedwczesną ejakulacją dość długo, ale skarżył się, że to ciągle nie przynosi rezultatu. Wreszcie zacząłem z nim analizować krok po kroku jego życie seksualne. I okazało się, że on za każdym razem, kiedy przystępował z partnerką do penetracji, wybierał pozycję bombę – najbardziej podniecającą. Na samym początku warto więc wybierać pozycje podniecające na dziesięć-dwadzieścia procent. Powoli przeskakiwać wyżej.

Czyli są takie pozycje.

Zależy, co kogo podnieca najbardziej. Dla jednych najdogodniejsza pozycja to ta, w której dochodzi do zwiększonej stymulacji fizycznej. Dla innych z kolei ważne będą komponenty wzrokowe, czyli na przykład kiedy widzi piersi albo pupę partnerki. Pracując nad przedwczesnym wytryskiem, należy więc wybierać pozycje dokładnie na odwrót – od najmniej podniecających, do najbardziej.

Ile czasu trzeba to wytrzymywać?

Zazwyczaj dwa-trzy miesiące. To zależy od tego, jak bardzo dana osoba jest wrażliwa na jakiś bodziec. Jeśli on prawie ejakuluje na sam widok pupy swojej partnerki, z pewnością dłużej będzie musiał unikać jej widoku. Zawsze też trzeba pamiętać o zasadzie „jej orgazm najpierw”.

Z osobami zadaniowymi i lękowymi pracujemy z kolei nad tym, co pojawia się w ich głowach. Tacy mężczyźni zaczynają od razu analizować: co o mnie mówi to, że dużo za wcześnie miałem ejakulację? I zaczynają wycofywać się z seksu. W psychoterapii poznawczo-behawioralnej (CBT) używamy często schematu cebulografu.

Cebulograf w psychoterapii poznawczo-behawioralnej

Oryginalna nazwa. Co się pod nią kryje?

Rysujemy cebulę, która rośnie sobie w ziemi. Szczypiorem będą tzw. myśli automatyczne, które nam przychodzą do głowy w danym momencie („Chyba nie dam rady”). Łupinami cebuli – zasady życiowe („Prawdziwy mężczyzna może uprawiać seks dwadzieścia cztery godziny na dobę”). Z kolei korzeniem naszej cebuli są przekonania kluczowe, czyli przekonania o samym sobie(„Jestem słaby”. „Jestem gorszy”. „Nie można mnie kochać”). W tych zasadach życiowych, w tym drugim elemencie, znajduje się wiele przekonań, które są źródłem naszego codziennego funkcjonowania. Trzeba pracować nad nimi właśnie, do nich się dokopać. Edytować je. Inaczej terapia będzie stała w miejscu.

A KIEDY KOŃCZY SIĘ POWSTANIE...

Mówiliśmy o tym, że zaburzenia erekcji przychodzą z wiekiem. Ale częstym motywem w filmach, serialach czy książkach jest zaburzenie erekcji już w trakcie pierwszego razu.

Zaburzenie erekcji albo przedwczesny wytrysk. To rzeczywiście ma prawo się wtedy zdarzyć, ponieważ młody (albo nieco starszy) człowiek jest wówczas jednocześnie mocno podniecony i równie mocno zdenerwowany. Bardzo często do zaburzeń erekcji dochodzi też wtedy, kiedy mężczyźnie szczególnie zależy na partnerce; gdy na przykład jest to świeży związek. Włącza się nasze ukochane myślenie zadaniowe: „Muszę być najlepszy w seksie, żeby ona chciała ze mną być”. „Tym dzisiejszym seksem muszę przebić jej wszystkie doświadczenia seksualne z poprzednimi partnerami”.

Umówmy się, to nierealne.

Owszem. Co ciekawe, wszystko, czyli każdy grymas partnerki, ma dla nich znaczenie i wystawia w ich oczach świadectwo, z którym niektórzy długo wędrują przez dalsze życie. Niektórzy do końca swoich dni skrywają w milczeniu tę tajemnicę.

Założę się, że ta sytuacja przysparza nieprzespanych nocy obu stronom.

Tak, partnerka też może różnie zareagować na taką sytuację. Jeśli weźmie to do siebie, może wybuchnąć płaczem. I on wtedy musi ją uspokajać. Dopiero po jakimś czasie może zająć się swoimi emocjami. Ale kumplom o tym nie powie, rodzicom czy rodzeństwu też nie. Zostaje sam z tym przeżyciem. A ponieważ ma jednocześnie wysoki poziom testosteronu i chce się sprawdzić, próbuje po jakimś czasie z inną partnerką.

Problem może jednak znów zaatakować.

W każdym wieku po incydentalnym zaburzeniu erekcji może nam stanąć przed oczami wspomnienie nieudanego pierwszego razu. To może być początek katastrofy. Przychodzi do mnie taki mężczyzna i mówi: „Ale co ja mam zrobić? Przecież nie cofnę już przeszłości”. No owszem, przeszłości nie da się cofnąć, ale można ją zrozumieć i zadbać o przyszłość. Zrezygnować na miesiąc z seksu, z penetracji, spędzać ten czas w łóżku, ale na pocałunkach, pieszczotach, seksie oralnym. Żeby się wyrobiło swobodne, lekkie, bezpieczne podejście do seksualności. Żeby dany mężczyzna zobaczył, że kiedy całuje się, pieści, to wzwód się pojawia.

A co wtedy z masturbacją?

Może się masturbować przy partnerce, ale lepiej żeby się skupiał na seksie w stałym związku. Faza pieszczot powinna się coraz bardziej rozszerzać, ich dynamika powinna narastać; po jakimś czasie mężczyzna zaczyna dotykać członkiem pochwy. Następny etap to seks międzyudowy, czyli penetracja między uda kobiety.

Ten rodzaj seksu uprawiali już starożytni. Hannibal ante portas!

Dochodzimy wreszcie do tzw. pozycji ginekologicznej. Ona leży twarzą do góry na sofie, pupa na jej rancie, nogi zgięte w kolanach, stopy oparte o podłogę. Mężczyzna klęczy między jej rozszerzonymi nogami. Jego członek jest wtedy mniej więcej na poziomie jej genitaliów. On kładzie penisa na jej genitaliach, na jej łechtaczce, wargach sromowych. Rękoma pieści piersi, twarz, stymuluje jej łechtaczkę. Skupia się na dostarczaniu jej przyjemności, a jego członek będzie automatycznie rósł, ponieważ będzie go to podniecać. Wreszcie za którymś razem powoli wprowadza członek, ociera się, zaprzyjaźnia się z pochwą. Można też sprawdzić wariant na stole. Ona leży plecami na stole, nogi ma oparte o górne poręcze dwóch krzeseł. On stoi pomiędzy jej udami i ją stymuluje, jak w powyższym opisie. I to z podejmowanymi kolejnymi treningami przynosi doskonały efekt. Potrzeba jednak cierpliwości, dlatego niejednokrotnie spotykam się ze strony klientów ze złością, że to tak długo trwa: „Za co ja płacę? To powinno działać od razu!”.

Mamy ekspresowe czasy, liczy się szybko i dużo.

No właśnie. Ja mówię:

– Dobrze, skoro pan ma takie potrzeby, proszę iść do urologa, on da panu leki na zaburzenia erekcji i uzyska pan doraźny efekt.

– Stosuję, ale nie działają.

– Hmm, ciekawe dlaczego. Jak pan myśli?

– Nie wiem.

A okazuje się, że on ma tak duży poziom lęku zadaniowego, że żadna tabletka nie pomoże. Lepiej poświęcić ten miesiąc, może nieco dłużej, żeby osiągnąć długofalowy efekt.

Co jeszcze może wpływać na incydentalne zaburzenia erekcji?

Postawa biernego obserwatora. Czyli mężczyzna tak jakby wychodzi z siebie w czasie seksu...

Ale nie w tym sensie, że daje z siebie wszystko i jeszcze więcej?

Nie. Staje obok i się sobie przygląda i w swojej głowie surowo się ocenia. Dobrze to robię? Czy partnerka jest zadowolona? Czy nie mam za dużego brzucha i za małego penisa? Robi to wielu mężczyzn, a przecież do udanego seksu potrzebny jest wyłącznie uczestnik, a nie obserwator.

Obserwatorów do łóżka nie wpuszczamy.

Kolejny powód: roztargnienie. „Kurde, dziecko śpi za ścianą, na pewno nas usłyszy albo obudzi się i tu przybiegnie”. Albo „Bułki trzeba kupić na rano!”. Albo „O nie, trzeba jeszcze dokończyć raport!”. To jest szczególnie częste u kobiet, ale ich rozproszenie w seksie może wpłynąć na erekcję u mężczyzny. Mężczyznę – jak już mówiliśmy przy okazji antykoncepcji – może rozproszyć chociażby szukanie prezerwatywy. On chce być jak bombowiec, który kiedy już wystartował, to nie ląduje, tylko leci prosto do celu, a w razie braku paliwa tankuje w powietrzu. Tymczasem, o czym już tu mówiliśmy, zakładanie prezerwatywy to nie pokaz barmański, że jedną ręką podrzucasz ją w górę, drugą łapiesz, siup, podrzucasz znowu, prezerwatywa wpada na oczywiście megatwardego penisa. Powtórzmy więc, że w takiej sytuacji dobrze nie robić stopklatki, tylko skupić się na pieszczotach, wrócić do gry wstępnej.

A co z osobami, u których zaburzenia erekcji nie pojawiły się nagle, tylko zmagają się z nimi od dłuższego czasu? Nawet podczas masturbacji?

Zaburzenia erekcji dzielimy na pierwotne i wtórne. Jeśli ktoś miał je „od zawsze”, czyli od okresu nastoletniego, od pierwszych zbliżeń, jeszcze na dodatek i w czasie seksu, i w czasie masturbacji – wróży to skomplikowaną kwestię. Za tym muszą prawdopodobnie stać poważne problemy kardiologiczne, endokrynologiczne czy naczyniowe, bądź też zaburzenia budowy członka lub wnętrostwo. Warto wtedy wybrać się do urologa i/lub endokrynologa i/lub kardiologa.

A dlaczego aż do tylu specjalistów?

Dlatego, że problemy w seksie są interdyscyplinarne, czyli może nakładać się kilka problemów, z kilku odrębnych dziedzin medycyny. By to czytelnikowi bardziej rozjaśnić, umieszczam diagram, do stworzenia którego zainspirował mnie rysunek Michała Lwa-Starowicza, psychiatry i seksuologa. Notabene syna profesora Zbigniewa Lwa-Starowicza.

Patrząc na diagram, stwierdzam, że to rzeczywiście skomplikowany temat.

Bardzo. To tyle, jeśli chodzi o zaburzenia pierwotne. Natomiast wtórne, czyli – jak je nazwałeś – „nagłe”, które po prostu pojawiają się w którymś momencie, to są te, o których mówiliśmy przed momentem.

Inny podział zaburzeń erekcji, to rozróżnienie na zaburzenia globalne i sytuacyjne.

Czynniki ryzyka występowania zaburzeń erekcji u mężczyzny według Michała Lwa-Starowicza (2017)

Opowiedzmy w takim razie i o nich.

Do globalnych dochodzi we wszystkich możliwych sytuacjach: czy to z partnerką, czy to podczas masturbacji. Natomiast drugi rodzaj, zgodnie z nazwą, uzależniony jest od sytuacji: na przykład tylko w domu, tylko z żoną, tylko podczas określonej pozycji; na wakacjach, z inną partnerką, w pozycji od tyłu – już nie.

Te sytuacje, te pozycje po prostu danego mężczyzny nie podniecają?

Różnie z tym bywa. Warto przyjrzeć się nie tylko temu, w jakich okolicznościach, ale też konkretnie momentowi, w którym dochodzi do powstania problemu. U jednych od początku do końca „próby” nie pojawia się bowiem żadna reakcja genitalna. U innych erekcja zanika, kiedy ma dojść do penetracji, a u jeszcze innych – podczas penetracji.

No i o czym świadczą te trzy sytuacje?

W pierwszym przypadku śmiało można powiedzieć, że problemy tych mężczyzn sięgają głęboko. Na samym starcie są przymrożeni, jakby mieli przykazane, że powinni być chłodni i kontrolować wytrysk. Takie osoby mogą mieć problem z lękiem przed bliskością lub odpuszczeniem sobie kontroli. Trzymają dystans, żeby nie zostać pochłoniętym przez drugą osobę. Świetnie za to mogą funkcjonować w „one night standach”, kiedy jest pewność, że seks z daną osobą nie ma szans przekształcić się w relację albo jest przypadkowy, okazjonalny. Są takie sporadyczne przypadki, kiedy „one night stand” ewoluuje we „friends with benefits”.

U tych zdystansowanych? Chyba nie na długo.

Samo „friends with benefits” dla osób, o których mówimy, jeszcze jest do przełknięcia, ale kiedy nagle gdzieś w powietrzu zawiśnie słowo „związek”, albo nie daj Boże ta druga osoba wypowie to słowo na głos, osoba lękowa od razu się wycofa.

Bo gdy do seksu potrzebujemy poczucia bezpieczeństwa, to taka osoba odczuwa bezpieczeństwo, kiedy nie ma bliskości. Zupełne odwrócenie. Bardzo często jest to spowodowane trudnościami w relacjach z rodzicami. Szczególnie gdy dana osoba wychowała się w rodzinie dysfunkcyjnej, a obecność i bliskość drugiej osoby kojarzy jej się z nieprzewidywalnością, bólem i cierpieniem.

Nic dziwnego, że takie osoby desperacko unikają bliskości.

Tak, mają silnie zakodowane, że „bliskość jest cierpieniem”. Z kolei jedną z przyczyn zaburzeń erekcji nie w czasie gry wstępnej, ale kiedy ma dojść do penetracji, jest zespół Koro, czyli lęk przed wchłonięciem członka z powrotem do ciała albo pochłonięcia go przez pochwę. Rozmawialiśmy już o tym.

Pochwa, która dybie na penisa? Też już o tym wspominaliśmy – vagina dentata.

I to też jest wbrew pozorom częsty lęk. Może nie tyle o to, że pochwa ma zęby, ale że coś się w niej, w głębi kryje. To działa na wyobraźnię, podobnie jak jaskinie, nory, lochy i piwnice. A skoro to taka ciemna jaskinia, to trzeba tam wsunąć pochodnię, której ogień nie gaśnie, który ją całą oświetli.

Teraz rozumiem. Dlatego członek ma być w ciągłej erekcji. Nie ma wzwodu – nie ma światła – katastrofa.

Przyczyną zaburzeń na tym etapie bywa – znów pojawia się ten demon – lęk zadaniowy, główna zmora wielu współczesnych mężczyzn. Z badań wynika, że nawet sześćdziesiąt procent mężczyzn go ustawicznie doświadcza: „Oho, miałem do tej pory wzwód, ale teraz już na pewno nie dam rady, zaraz się zacznie”.

Ale dlaczego ma się zaraz zacząć?

Bo on ściga się w czasie tego seksu ze sobą, ze wszystkimi swoimi stosunkami z tą kobietą, z innymi kobietami, ściga się z jej byłymi partnerami. Traktuje każdy stosunek jak egzamin u pani profesor, jako test na swoją męskość. To de facto odcina go od podniecenia, pożądania i powoduje zaburzenia erekcji, ale też przedwczesny wytrysk, ból przy stosunku, obniżenie libido.

Zadaniowcy to bardzo często osoby, które w dzieciństwie były kochane nie za to, że są, ale za to, jakie są, co robią.

„Co dostałeś? Czwórkę? A dlaczego nie piątkę, gamoniu?”.

A jeśli piątkę, to: „A kto jeszcze dostał? No kurde, ten nieudacznik też? To znaczy, że było za łatwe. Nie ma się czym chwalić”. Taki chłopak dorasta w poczuciu, że zawsze musi być na szóstkę. Wtedy może zasłuży w końcu na wytęsknioną pochwałę.

I wtedy może dostanie taką akceptację, jak jego „trójkowy” kolega.

Rodzice zadaniowców to często osoby, którym nie do końca w życiu wyszło, więc przekładają górę ambicji i oczekiwań na swoje dzieci. Nieraz tacy rodzice mają osobowość narcystyczną albo są perfekcjonistami.

„Przekazuję ci mój sztandar, synu”, mówi ojciec.

I ów syn w poczuciu dużej odpowiedzialności stara się sprostać tym oczekiwaniom, wyrobić normę trzysta procent. A ten uwewnętrzniony ojciec stoi cały czas nad nim, również w czasie seksu. Pyta: „Miałeś solidny wzwód?”. „No nie miałem”. „A czy ten seks długo trwał?”. „No nie bardzo”. „Wszystko źle. Jesteś nieudacznikiem. Ty jesteś tym najsilniejszym plemnikiem, który wygrał wyścig do komórki jajowej? Nie wierzę. To chyba jakiś kiepski żart”. Cały czas toczą takie rozmowy ze swoim wewnętrznym rodzicem.

Na drzwiach sypialni powinna wisieć tabliczka: „Rodzicom wstęp wzbroniony”.

To naprawdę świetny pomysł. Nawet dla siebie samego, warto to sobie wydrukować.

Wracając do tematu impotencji. Nie tylko zadaniowców dotyczy zanik erekcji w momencie przystępowania do penetracji, lecz również mężczyzn nadmiernie empatycznych. Ich podświadomy tok myślenia przebiega tak: „Nie chcę krzywdzić kobiety, bo raz miałem taką sytuację, że odczuwała ból w trakcie stosunku”. Albo: „Powiedziała mi, że z nią trzeba delikatnie, bo nie ma lubrykacji, cierpi na suchość pochwy. To może lepiej zareaguję brakiem erekcji”. Taka postawa często dotyczy też mężczyzn z dużym członkiem. Podchodzą do kobiety jak saper do bomby, która może wybuchnąć niezależnie od tego, co się z nią zrobi.

A co z zanikiem erekcji w trakcie stosunku?

Bardzo często przytrafia się on tym mężczyznom, którzy cały czas skanują mowę ciała partnerki. I gdy mają poczucie, że ona zmieniła się, bo na przykład popatrzyła w sufit, dopisują do tego od razu swoją interpretację. „Popatrzyła w sufit, to znaczy, że jej się nie podoba”. A przecież to mogło być mimowolne! I on zaczyna coraz mniej angażować się w seks, a coraz bardziej skupia się na swoich myślach, na analizie zachowania partnerki, zapada się w sobie. Partnerka widzi, że on gdzieś ucieka myślami, też bierze to do siebie: „No tak, już mu się nie podobam”.

Czyli oboje idą w swoje błędne narracje. Nakręcają się, zamiast się komunikować.

I nagle on traci wzwód, bo sobie pomyślał, że seks z nim jej się nie podoba. A ona zyskuje dowód, że już go nie podnieca. Zaczyna się robić kwadratura koła.

To samo dotyczy osób prowadzących gospodarkę rabunkową względem swojego organizmu. Dostają to, na co pracują.

Mówimy tu o tych, co nie śpią i nie dojadają?

Tak można to obrazowo ująć. Wielu mężczyzn ma podkręcone standardy, funkcjonują jak życiowi komandosi. Dużo pracy, mało snu. Mówiliśmy już o tym. To się przekłada na zaburzenia erekcji zarówno w drugiej, jak i w trzeciej fazie.

Wielu ludzi w dzisiejszych czasach w ogóle już nie zauważa, że sami sobie szkodzą swoim stylem życia. Przyzwyczaili się do małej ilości snu, do natężenia stresu, do przekonania, że muszą udźwignąć wszystko, co ich spotka. Żyją w schemacie wielbłąda: wytrwać, nie okazywać słabości, dać radę, iść dalej. Ciało daje sygnały, że coś jest nie tak, ale oni albo je ignorują, albo interpretują w błędny sposób.

Podasz przykład?

Pewien mój klient, prowadzący własną działalność gospodarczą, miał problem a to z bólem brzucha, a to z bólem kręgosłupa, a to mu się przysnęło kilka razy za kierownicą, co raz skończyło się poważnym wypadkiem. Ma teraz kilka dużych blizn na ciele. Ale żadne czerwone lampki mu się po tym nie zapalały w głowie. Spał po cztery godziny i uważał, że trzeba to unieść. Ostatni raz na urlopie był szesnaście lat temu. Od trzynastu lat ma ogromne problemy z seksem. Przyszedł z zaburzeniami erekcji i zerowym popędem seksualnym jako z czymś, co zupełnie go zaskoczyło. Przecież jest jeszcze przed czterdziestką! Ja mu mówię, że nie tylko wiek ma znaczenie, ale też styl życia.

Uwierzył?

Oczywiście, że nie wierzy. Gdyby uwierzył, to musiałby zmienić styl życia, a tak woli wydelegować odpowiedzialność za swoje życie na seksuologa. Dlatego tacy klienci bardzo się oburzają, bo z taką poważną sprawą przychodzą, a ja im coś o spaniu opowiadam.

Zły terapeuta. Mówiliśmy już o tym, ale powtórzmy może: w fazie REM produkowany jest testosteron. Bez testosteronu daleko się nie zajedzie.

Fazy REM to darmowe SPA dla mózgu. Warto je docenić. Ludzie spodziewają się usłyszeć od terapeuty coś, co ich zwali z nóg, jakieś totalne objawienie seksuologiczne, które uleczy ich na tej jednej sesji.

„Odrzuć kule i idź” – powiedział Jezus. Zdaje się, że wielu oczekuje takich słów od terapeuty.

Trafna uwaga. A tymczasem słyszą w zamian: „Przyczyną pana problemów z seksem jest proza życia – brak snu, zmęczenie”... I najpierw pojawia się zdziwienie, czasem też rozczarowanie, a dopiero potem schody, bo trzeba zmienić tryb życia. Bo to znaczy, że nie można już wydelegować odpowiedzialności za efekt leczenia poza swoją osobę, tylko samemu trzeba się powoli wspinać do sukcesu. Gdy jestem na ich miejscu, rozumiem to doskonale. Chodząc do rozmaitych specjalistów, z automatu oczekuję szybkich i komfortowych rozwiązań. A najczęściej słyszę, że profilaktyka jest ważniejsza niż leczenie. Profilaktyka, czyli świadomość, jak działają poszczególne organy naszego ciała, co na nie wpływa korzystnie, a czym mu szkodzimy.

Co więc robić ?

Pamiętajmy o zasadzie OSIEM OSIEM OSIEM – osiem godzin snu, osiem godzin pracy, osiem godzin odpoczynku.

Nie przypominam sobie, żebym w ciągu tych jedenastu lat mojej praktyki zawodowej spotkał mężczyznę, który by powiedział: „Wie pan, dużo pracuję, nie wysypiam się, jem byle jak. To pewnie stąd te zaburzenia erekcji”.

A miałby rację!

Owszem, bywają tacy, którzy już na wstępie terapii mówią o zmęczeniu. Ale nie są ze mną szczerzy, bo ukrywają za nim inne powody, na przykład romans na boku, uzależnienie od pornografii albo narkotyki.

Wiele par próbuje współżyć po dwudziestej drugiej-dwudziestej trzeciej, kiedy partnerzy są maksymalnie zmęczeni. Ona ma w końcu wolną głowę i jeszcze by trochę pofunkcjonowała, ale nie spotyka się z jego strony z pożądaniem, więc seks im nie wychodzi. A nie wychodzi, bo jego poziom testosteronu jest już o tej porze minimalny. Natomiast on ma co najwyżej ochotę na seks waniliowy, delikatny, a nie seksualne zdemolowanie swojej partnerki, które by miało trwać kilkadziesiąt minut.

I co sugerujesz takim parom?

Proponuję im albo żeby zbliżenia były o poranku, albo po południu, ale po drzemce.

Osobna i coraz większa grupa, to osoby z nadwagą, która też negatywnie wpływa na naszą seksualność. Ale one tej zależności kompletnie nie zauważają, a uwierz mi, że tej nadwagi nie da się nie zauważyć.

Może dlatego, że ich uwaga skoncentrowana jest w jednym punkcie.

Niekiedy dochodzi do takich scen: on się złości, bo nie ma wzwodu. Ona widzi, że on się złości, więc zaczyna się zastanawiać, dlaczego. Widzi jego brak wzwodu. Myśli, że to pewnie przez nią, skoro on się złości. „Źle coś zrobiłam, a poza tym jestem już gruba i brzydka”. Wtedy on zauważa, że ona się złości. Myśli: „Ona się na mnie złości, bo jestem nieudacznikiem, nie poradziłem sobie”. A większość jej myśli w tym czasie jest tak naprawdę o niej samej.

Tragikomedia gotowa.

Każde trzyma się swoich obaw, zamiast się nimi podzielić. I to niestety narasta, powoli przestaje być komedią.

Ciekawe jest to, że dużo więcej można wymienić powodów, dla których mężczyzna może nie mieć wzwodu, niż powodów, dzięki którym może mieć wzwód. Zainteresowanych tym czytelników zachęcam do ponownej analizy diagramu zaburzeń erekcji.

Tak, to jest ważne.

A wracając do trzeciej fazy, specyficzne dla niej są sytuacje, w których mężczyzna źle toleruje otrzymywanie informacji zwrotnych od partnerki. Niekoniecznie tylko negatywnych. Miałem w terapii kilka takich par, których dziecko spało w tym samym pokoju albo w pokoju obok. I ona ciągle do tego męża w czasie seksu mówiła, żeby był ciszej.

A przecież w seksie trzeba się puścić.

Puścić się, krzyknąć, zajęczeć, nawet przeklinać – już szczególnie w momencie orgazmu. Powstrzymując się, można w końcu nabawić się nerwicy.

Ale niektórych kręci to, że ktoś może usłyszeć lub zobaczyć. Seks w miejscach publicznych itp.

Jednych kręci, dla większości bywa źródłem problemów. Mój klient ma w pracy kochankę. On jest dyrektorem, ona jego asystentką. A seks uprawiają w takim zamykanym schowku u niego w gabinecie. Do schowka nikt nie zajrzy, ale do gabinetu może w każdej chwili ktoś wejść i ich usłyszeć. On ciągle o tym myśli, ucisza tę dziewczynę, ona się na to godzi, bo też nie chce być nakryta z szefem. Ale problem polega na tym, że jego partnerka w stałym związku wykazuje dużą ekspresję w czasie zbliżeń. I on się na to zakodował. Teraz więc z tą młodą kochanką doświadcza zaburzeń erekcji, a w czasie seksu z żoną – nie.

Niesłychane. Ale to chyba nie jest tak, że u jednych do zaburzeń dochodzi tylko w czasie penetracji, a u innych tuż przed?

Jeden z moich klientów miał ciężki miesiąc w pracy, prawie nie odpoczywał. Jednocześnie nie zwalniał tempa w łóżku, ponieważ nowa partnerka motywowała go do tego, żeby był seks. Nieraz od razu po przyjściu z pracy, będąc jeszcze w kurtce i butach. Oczekiwała, że się na nią rzuci jak tygrys. No ale z powodu zmęczenia, wzwodu starczało mu tylko na dwie pierwsze fazy, czyli na grę wstępną i rozpoczęcie penetracji; potem wzwód znikał. On jednak nie dawał sobie prawa do powiedzenia partnerce: „Słuchaj, muszę odpocząć, spróbujmy może za dwie, trzy godziny”, tylko uparcie walczył. Zaowocowało to tym, że brak wzwodu przesunął się na drugą fazę, a ostatecznie na pierwszą.

To była zdecydowanie walka defensywna.

Żebyś wiedział! Kiedy ktoś nie chce sobie odpuścić, tylko mimo wszystko usiłuje dotrzeć do mety, jego problem będzie tylko narastał. To jest po prostu klasyczne zajechanie konia na śmierć lub zatarcie silnika auta z powodu braku oleju. Ponadto, im bardziej nasilają się rozmaite problemy, lęki, fobie, tym bardziej narastają problemy w seksie. Czyli ktoś mógł mieć zaburzenia wzwodu tylko podczas penetracji, za miesiąc będzie je miał już przed jej dokonaniem. Jeśli to nie będzie leczone, po jakimś czasie wystąpią zaburzenia wzwodu już podczas pieszczot, a nawet podczas masturbacji. Problemy, jeśli się je pielęgnuje, mają tendencję wzrostową.

„Pielęgnowanie problemów”. Pewnie większość twoich klientów robi to mimochodem.

Tak, gdyby byli tego świadomi, to dużo szybciej i skuteczniej zwalczaliby problemy w seksie.

Miałem klienta, który doprowadził się do stanu, że odczuwał lęk, kiedy widział atrakcyjną kobietę. Bo od razu układał sobie w głowie scenariusz, że dochodzi do spotkania, a on nie ma wzwodu i jest skończony.

I podoba mi się, i pożądam jej – mimo to wzwodu brak.

Prawo do epizodycznych zaburzeń erekcji jest jednym z praw seksualnych. Warto o tym pamiętać. Kiedy więc dochodzi do takiej sytuacji, trzeba sobie i partnerce, partnerowi powiedzieć: „To się zdarza. Wszyscy mężczyźni mają sporadyczne problemy ze wzwodem. To jest naturalne”.

Trzeba to sobie zapisać na małej kartce i nosić w portfelu.

Dobry pomysł. Jeśli spałeś w nocy mało godzin, nie będziesz miał rano wzwodu. Kiedy poznajesz bardzo atrakcyjną partnerkę, na której bardzo ci zależy, również może wystąpić problem z erekcją. Kiedy jesteś wypoczęty, masz wzwód, ale kiedy przychodzisz wykończony po pracy, nie licz na olimpijską kondycję. Nie licz nawet na drugoligową kondycję. Boisz się choroby wenerycznej albo że zostaniesz ojcem? Masz nadwrażliwą żołądź albo delikatne wędzidełko? Uważasz, że twój penis jest za mały? Wszystko to może cię doprowadzić do zaburzeń erekcji.

Pamiętaj też, że funkcjonujesz według określonego skryptu, w którym zawarte są wszystkie twoje doświadczenia, traumy, przekonania, również te wdrukowane przez rodzinę. One także wpływają na twój seks.

Jak pracujesz z osobnikiem, który zgłasza się do ciebie z problemami z erekcją?

Jak już mówiłem, pracuję w nurcie CBT, czyli psychoterapią poznawczo-behawioralną. Jej podstawą jest opracowanie planu działania, następnie realizacja tego planu, wreszcie podsumowanie. Pracujemy na zasadzie eksperymentów. Miesiąc eksperymentu, weryfikacja, potem kolejny miesiąc. I tak aż do skutku. Na przykład pewien mój klient poznał nową kobietę. Bardzo mu na niej zależało, ale niestety jego seksualność nie funkcjonowała już na najwyższych obrotach. Myślał początkowo, że wystarczy popracować nad kondycją, zwłaszcza że miał nadwagę. Intensywnie zaczął chodzić na crossfit, ale przesadzał na treningach, czuł się wymęczony. Po powrocie do domu zupełnie już nie miał ochoty na seks. W końcu przyszedł do psychoterapeuty, czyli do mnie. Zaczęliśmy więc od eksperymentu, polegającego na zmianie stylu życia, przez miesiąc.

Koniec ze sportem i abonament w KFC?

No nie aż tak! Sport, ale na miarę możliwości. Do tego ograniczenie ilości godzin spędzanych w pracy. To jest częsty problem u współczesnych mężczyzn, że wydaje im się, że o ich wartości, męskości świadczy to, ile godzin przesiedzą w pracy, jak duże odniosą sukcesy. Tymczasem to nie jedynie sukces definiuje ciebie jako człowieka, ale też na przykład relacje z ludźmi, przyjaźnie, doświadczenia, talenty, dobre serce. Ten mój klient nie miał żadnych przyjaciół.

A jak się potoczyła jego psychoterapia?

Pracowaliśmy przez dwa lata, ale z widocznym – dosłownie – skutkiem. Schudł, wyrzeźbił się, zmienił nawyki, utrzymał swoją relację. A że związek to często system hydrauliczny, gdzie zmiana u partnera wywołuje zmianę u partnerki, to zmieniła się i ona. Na początku jego brak erekcji odbierała bardzo osobiście, uważała, że jest nieatrakcyjna. Zrozumiała jednak, że to nie ma nic wspólnego z jej atrakcyjnością.

Bardzo łatwo wziąć do siebie brak erekcji partnera: „Nie podniecam go albo coś jest ze mną nie tak”.

W rzeczywistości oznacza to najczęściej, że każdy z partnerów ma swój udział w problemach łóżkowych. Nie w negatywnym sensie, oczywiście. Chodzi o problem, nierzadko wręcz zagadkę, który należy rozwiązać; najskuteczniej na terapii, u profesjonalnego psychoterapeuty lub seksuologa.

Tymczasem pewien mój znajomy zawsze nosi niebieską tabletkę w portfelu, bo raz, dosłownie raz przydarzyło mu się, że miał problem z erekcją.

Jako psychoterapeuta czytam aż nazbyt wyraźnie kryjący się za tym komunikat: „Nie czuję się do końca pewny siebie jako mężczyzna. Wydelegowałem tę pewność siebie na zewnątrz. Ma ona postać tabletki, którą mam zawsze przy sobie”.

Zwykle, kiedy przychodzi do mnie mężczyzna z zaburzeniami erekcji, w komplecie ma jeszcze zaniżoną samoocenę i poczucie seksualnej klęski. Niektórzy są absolutnie przekonani, że już nie da się nic zrobić; w zasadzie po cichu liczą, że im potwierdzę tę diagnozę.

Terapeuta jako gwóźdź do trumny? Ciekawe.

Ci mężczyźni poddają się. Mój mistrz psychoterapii, od którego nauczyłem się pracować terapeutycznie, profesor Andrzej Kokoszka, mówił w takim momencie ważne słowa. Otóż najczęstszym powodem przyjścia na terapię, jest złamanie pewności siebie, hartu ducha. Klienci rezygnują i się poddają. Tymczasem chodzi o to, by chwilę odpocząć, a następnie ponownie wziąć odpowiedzialność za problemy w seksie i/lub szukać pomocy.

Łatwo powiedzieć.

Trzeba mówić, żeby się zakodowało.

Rzadko który mężczyzna podchodzi do epizodycznych zaburzeń erekcji jak do czegoś zupełnie normalnego. Seksualność sprawia nam rozmaite niespodzianki i trzeba ją zaakceptować taką, jaka jest. Nie ma co się z „koniem rzeczywistości” kopać. Tymczasem wielu mężczyzn traktuje zaburzenia erekcji jako podstawę do oceny całokształtu siebie. Nie biorą pod uwagę tego, że na przykład danego dnia o dwudziestej trzydzieści cztery mieli gorszy moment, tylko generalizują: „Zawsze byłem nieudacznikiem”, „Jestem do niczego”.

Sprawność seksualna to dla faceta najważniejszy wyznacznik jego męskości.

No i to jest błędne myślenie, bo gdyby tylko od tego zależała nasza tożsamość, a co za tym idzie – sens istnienia mężczyzn na ziemi, równie dobrze można by nas zastąpić wibratorami.

To brzmi jak senny koszmar skrajnego konserwatysty.

Dwa główne filary męskości, a przez to i samooceny, dla nas facetów, to życie seksualne i życie zawodowe. Czy tego chcemy, czy nie. Te filary są ze sobą ściśle powiązane i wzajemnie nieustannie na siebie oddziałują. Kiedy jeden z nich się u kogoś choć trochę nadkruszy, robimy z tego koniec świata i trwamy w lęku, spodziewając się kolejnej katastrofy. Na przykład komuś zdarzyło się ze dwa-trzy razy mieć zaburzenia erekcji, bo wypił za dużo alkoholu. Teraz nie wiąże tego z alkoholem, tylko boi się, że to znowu się wydarzy, bo on sam jest wadliwy. Ciągle o tym myśli, nakręca się swoim lękiem, co może rzeczywiście skończyć się tak, że będzie to samospełniająca się przepowiednia.

Syndrom stresu pourazowego.

Trochę tak.

Na szczęście mamy jeszcze drugi filar. W seksie jest jak jest, ale w pracy go doceniają, dobrze zarabia, możliwy jest awans. To jako tako trzyma jego poczucie męskości. I gdy przy tamtym filarze napotka odpowiednie wsparcie w postaci zrozumienia partnerki, partnera, sprawa sama się rozwiąże, bez konieczności wizyty u seksuologa.

Ale chyba nie tylko od tej drugiej osoby to zależy?

On musi wyjść ze swojej autonomiczności w seksie, nawiązać z partnerką kontakt i być z nią otwarty oraz szczery. Podkreślam po raz kolejny: warto wychodzić z tej męskiej autonomii i być w kontakcie z partnerką, komunikować jej swoje myśli i emocje.

To ważne, ale trudne.

Nikt nam nie obiecywał, że będzie łatwo. Zburzenie jednego z filarów może przerzucić się też na kondycję tego drugiego. „Wyrzucili mnie z pracy, nie mam żadnej pasji, nie wiem, w czym mogę być dobry, pewnie w niczym nie jestem dobry...”. Taki mężczyzna automatycznie kapituluje też na polu seksualnym, bo nie czuję się w ogóle mężczyzną. Tymczasem problem ze wzwodem to problem z członkiem, a nie z całym facetem! Członek jest tylko częścią męskości, a nie jej całością.

Naprawdę warto to zapamiętać i warto się na to przygotowywać. Widzę to w moim gabinecie: mężczyźni, którzy odkrywają, że zostali pozbawieni automatyzmu, czują się pozostawieni na lodzie. Bezbronni. Jak dziecko we mgle. Mają poczucie, że nie są w stanie niczego zaoferować w seksie. Tymczasem po dwudziestym piątym roku życia wiodące znaczenie zaczynają mieć nasze umiejętności psychoseksualne, styl życia, który wiedziemy, a także budowanie poczucia bezpieczeństwa w relacji.

A „technicznie” do sprawy podchodząc, po trzydziestym piątym roku życia po prostu bardzo ważna jest bezpośrednia stymulacja członka. Albo samodzielnie, albo przez partnerkę czy partnera. To nie jest myjnia bezdotykowa.

Powtarzamy, żeby się utrwaliło.

Przychodzi do mnie czterdziestoletni klient, który narzeka, że kiedyś wystarczyło, żeby zaczął rozpinać spodnie, a już pojawiał się u niego wzwód. A teraz pieści się z partnerką piętnaście-dwadzieścia minut – i nic. Ja pytam: „A co się wtedy dzieje z pana członkiem?”. On: „No przecież mówię, że nic. Leży między udami”. Ja: „Dotyka go pan?”. On: „A skąd, dlaczego? Przecież sam powinien stanąć”. Nie ma co się na członka obrażać, warto wyciągać do niego pomocną dłoń.

Większość mężczyzn wciąż myśli, że penis jest jak pies myśliwski, który gdy zwęszy kaczkę, to natychmiast powinien na nią się rzucić. Taki stosunek do nas samych musi się skończyć kryzysem, dlatego proponujemy w gabinetach, żeby seks był wystarczająco dobry. Jednak moi klienci tego właściwie nie rozumieją. Myślą często, że proponuję im seks „gorszego sortu”. A mnie zupełnie nie o to chodzi. Mnie chodzi o to, żeby w czasie seksu wydobywać z siebie swoją własną, unikalną naturalność. Lubić ją i być w kontakcie ze sobą oraz tą drugą osobą.

To ciekawe, że w naszej narcystycznej kulturze ludzie mają problem z tym, żeby wydobywać z siebie coś unikalnego.

Wolą wydobywać to za pomocą chemii. Bardzo często dochodzi też do sytuacji, że napompowany chemią członek pręży się, ale nie dlatego, że mężczyzna podniecił się widokiem partnerki, relacją pomiędzy nimi. I nie dlatego, że tabletka wywołuje wzwód niezależnie od okoliczności. Nie! Jest wzwód tylko dlatego, że najpierw „zadbał” o swoją głowę, a potem o tętnice.

O głowę?

Tak, nierzadko mężczyźni wcześniej oglądają pornografię, następnie biorą tabletki i szybko biegną do partnerki, żeby z nią współżyć.

Rozumiem, że mówimy o sytuacji, w której ta druga osoba nas nie podnieca.

Częściowo tak. Podstawowym problemem współczesnego mężczyzny jest, jak to nazywamy w seksuologii, „altruizm seksualny”. To, warto podkreślić, duża zmiana, a może wręcz rewolucja, jaka dokonuje się na naszych oczach! Polega ona na tym, że współcześni mężczyźni zmienili front i skupiają się najbardziej na zaspokajaniu potrzeb partnerki. Tym samym w ogóle nie skupiają się na zaspokajaniu siebie. Nie wkładają bodźców do własnego koszyka seksualnego.

Kiedy jedenaście lat temu zaczynałem pracę, było inaczej. Nawet skrajnie inaczej. Wielu mężczyzn stawiało akcent na zaspokajanie swoich potrzeb w seksie, więc radośnie przeżywali seksualność, mieli ochotę na seks. Teraz szacuje się, że co trzeci mężczyzna w stałym związku unika seksu z partnerką. Na świecie nie jest lepiej. Jak już wspomniałem, w Japonii nie współżyje już czterdzieści sześć procent osób w stałym związku.

Szok.

W Polsce duży wkład w to ma właśnie ów „altruizm seksualny”, który moi klienci po dłuższym czasie odbierają jako pańszczyznę i przykry obowiązek. A chodzi o to, by znaleźć w tym harmonię, czyli w sześćdziesięciu procentach skupiać się na swoim koszyku seksualnym, a w czterdziestu procentach na partnerce. Pamiętając oczywiście, żeby częściej jej orgazm był najpierw.

„Altruizm”, mimo wszystko, brzmi dobrze.

Teoretycznie tak, natomiast w głowie mężczyzny wygląda to tak: „Nie za bardzo jej pożądam, bo opadła chemia w relacji, ale ona jest ze mną, jest dla mnie wsparciem; coś jestem jej winien. Odpłacam jej seksem”. Albo: „Muszę ją zawsze doprowadzić do orgazmu”. Wielu mężczyzn po tym „zawsze” jest tak wymęczonych, że już nie ma siły na doprowadzenie siebie do orgazmu. A kobiety też nie zawsze temu mężczyźnie w dojściu do orgazmu pomagają.

Czyli „altruizmu seksualnego” nie polecasz?

Ten altruizm ma krótkie nogi, a nawet nóżki. Jesteśmy w stanie być altruistami może przez tydzień, może przez dwa miesiące, ale na dłuższą metę to się przekształca w pańszczyznę seksualną.

No dobrze. Wiemy już, że brak erekcji to zupełnie naturalna sprawa. A czy musi to oznaczać koniec seksu?

Absolutnie! „Nie mam wzwodu, to będę dalej całować się z tą osobą, potem seks oralny – i jak nadal tego wzwodu nie ma, po prostu doprowadzę ją do orgazmu stymulując oralnie”. To jest prawidłowy tok myślenia w seksie.

Seks to nie tylko penetracja i na wiele sposobów można zadziałać, kiedy nie ma erekcji.

I tak za każdym razem?

Jeśli sytuacja się powtarza, trzeba się zastanowić – może powinienem bardziej zadbać o pieszczoty mojego ciała, stymulację członka, poprosić partnerkę, partnera o większą aktywność?

Zamiast tego mężczyźni bardzo często odcinają się, unikają seksu. A kobiety nie rozumieją, o co chodzi. Mają najgorsze myśli na swój temat, że kompletnie nie są pożądane i kochane.

W takiej sytuacji chyba konieczna staje się terapia obu osób?

Neutralna przestrzeń gabinetu na pewno pomaga mówić o swoich obawach, problemach. Kiedy przychodzą do mnie pary, w których on ma zaburzenia erekcji, wyglądają, jakby byli oboje z różnych światów. Ona mówi, że potrzebuje do seksu bliskości z nim, poczucia bezpieczeństwa, żeby on zabiegał o nią, znał jej mapę ciała – że wtedy jest duże prawdopodobieństwo, że będzie miała z nim orgazm. On z kolei chce funkcjonować jak perpetuum mobile. Nie chce być częścią układu, tylko idealne naoliwioną, zawsze błyszczącą i gotową do użycia seksmaszyną. Totalnie niezależny i autonomiczny. Niczym działo przeciwlotnicze lub potężny bombowiec. Żadnych czułości, tylko nalot na Okinawę.

Jak już mówiliśmy, źródłem takich wyobrażeń jest najczęściej pornografia.

Pornografia oraz brak komunikacji w związku.

Większość mężczyzn ma w głowie przekonania na temat tego, czego oczekują od nich kobiety, ale to są wyłącznie ich, mężczyzn, wyobrażenia na ten temat. Kobiety wcale nie chcą być „rżnięte” przez sześć godzin, bo to nie tartak. Nie oczekują non stop sztywnego pala Azji, wielkiego jak dyszel fallusa. Nie mają potrzeby, żeby każdy kolejny seks był ich najlepszym seksem w życiu.

To czego kobiety chcą w seksie?

One potrzebują i pragną w seksie kontaktu, poczucia bezpieczeństwa i bliskości, wspólnoty. Nierzadko nawet placu zabaw w łóżku. Jeśli kobieta miałaby do wyboru albo sztywność członka u seksrobota, albo mężczyznę z zaburzeniami erekcji, lecz będącego w kontakcie, czułego itp., to wybrałaby tego drugiego. A mimo to mężczyźni wolą tworzyć jakieś mity na temat seksualności kobiet.

Penis jak lanca, zawsze gotowy do walki, niezależnie od okoliczności. Mit powstańczy w seksualności polskiej.

Ta ambicja totalnie wycina mężczyznom seksualność.

To jest efekt wychowywania mężczyzn. Bo tak się nas wychowuje: żeby rywalizować, ścierać się, eksplorować, brać wszystko na klatę, brać na siebie odpowiedzialność itp. A kobiety wychowywane są do kooperacji, współpracowania ze sobą, studzenia nastrojów. Dlatego łatwiej „wchodzą” w terapię i w gabinecie nie mają, tak jak mężczyźni, tyle masek na twarzy, co Mrozu monet. Męska rywalizacja i potrzeba eksploracji pragnie tymczasem współpracę zburzyć.

Często dopiero w trakcie psychoterapii odsłania się rzeczywisty powód naszych problemów ze wzwodem. I nie jest to na pierwszej sesji, tylko po kilkunastu pierwszych spotkaniach. Jej niskie libido, jego brak pożądania w stosunku do partnerki itp. „Aha, to dlatego nie było współżycia!”. Kobieta też niekiedy dopiero wtedy uświadamia sobie, że dużo lepiej było, kiedy nie uprawiała z partnerem seksu. Bo na przykład nie ma aż tak rozbudzonego pożądania, jak on. Jej by wystarczał seks raz na dwa tygodnie, a on teraz by chciał raz na dwa dni. Albo weszła w tym związku w rolę matki, dlatego go „wykastrowała”, czyli pozbawiła erekcji.

Psychiczne podłoże zaburzeń wzwodu to niezbyt „popularny”, a przecież interesujący temat.

I rozległy. Po pierwsze: lęk. Rzadko który mężczyzna przyznaje się do niego sam przed sobą. Zazwyczaj przykrywają to złością. A mogą to być różne lęki. Że ma za mało na koncie, że wyleją go z pracy, że partnerka odejdzie itd. To wszystko są wystarczające powody, żeby nie mieć wzwodu.

Stresik.

Tak, w ślad za tym idzie stres. Mam w terapii klienta, który służył kiedyś jako komandos w jednostkach specjalnych. Wysłali go gdzieś do jakiejś ambasady nieustannie narażonej na atak. Przez całą dobę razem z kolegą musieli wgapiać się w monitory, czy nic się nie dzieje. To wymagało nieustannej aktywności, uważności, czy nie podchodzi nikt podejrzany, czy jakiś samochód-pułapka nie podjeżdża.... W każdej chwili ktoś może rzucić granat, ktoś może strzelić. Ten mężczyzna, odkąd wrócił, nieustannie ma flashbacki z tamtego okresu. Zupełnie siadła mu psychika, a w ślad za tym wystąpiły zaburzenia erekcji. PTSD w czystej postaci, czyli zespół stresu pourazowego.

Wspominaliśmy już, że częstym powodem zaburzeń erekcji bywa też depresja.

Też. Ludzie są w stanie zrozumieć i zaakceptować, że kiedy mają grypę, to boli ich gardło i leci im z nosa. Ale dużo trudniej przychodzi im pogodzenie depresji z zaburzeniami erekcji czy popędu seksualnego. Tymczasem nie dość, że sama depresja wygasza naszą seksualność, to wiele antydepresantów wygasza ją dodatkowo. Podobnie zresztą działa cały szereg innych leków, jak na przykład niektóre leki przeciwbólowe.

A czy jakiś nagły kryzys życiowy może zabrać erekcję?

Mam klienta, który zbankrutował. Kiedyś miał dużą firmę, zatrudniał kilkadziesiąt osób, a teraz jest listonoszem. I ta degradacja społeczna oraz finansowa przełożyła się na jego kapitulację w seksie. Przyszedł do mnie z powodu zaburzeń erekcji.

I pewnie miał też depresję?

Miał. Powiedziałem mu, że przez okres leczenia depresji seksualność ma prawo gorzej działać. I on wtedy bez konsultacji z psychiatrą odstawił leki! To było najgorsze, co mógł w tej sytuacji zrobić. Ale bardzo się bał, że partnerka odejdzie. A przecież gdyby z nią porozmawiał i by jej na nim naprawdę zależało, to przecież by zrozumiała.

Inny mój klient był wychowywany przez zabobonnego dziadka, który przez całe dzieciństwo straszył go duchami, diabłami, wężami itp. On teraz jest już po czterdziestce, ale nadal śpi przy zapalonym świetle, boi się zaglądać pod łóżko w obawie, że go jakiś demon wciągnie. Kontroluje wszystko dookoła. A w seksie trzeba puścić się z podnieceniem, być swobodnym.

Seks to skok na bungee, a nie jechanie samochodem w korku.

Kiedy jednak ktoś ma zaburzenia lękowe takie jak ten mój klient, to nie puści; brak swobody przełoży się na zanik erekcji. Najpierw więc musimy pracować nad lękiem, a dopiero potem nad tym, z czym klient się do mnie zgłosił.

Mówiliśmy o tym już na początku: penis nie jest osobnym bytem, a skoro za orgazm odpowiada mózg, można się domyślić, że jest jakoś z penisem powiązany.

Na skali podniecenia od zera do stu, około siedemdziesięciu procent wyłączają się ośrodki odpowiedzialne za kontrolę. A my w czasie seksu dochodzimy przecież w naszym podnieceniu do dziewięćdziesięciu, stu procent. Dlatego sporo osób nie chce czuć podniecenia na siedemdziesiąt procent, by nie utracić nad sobą kontroli. A wtedy nici z seksu.

Po czym się poznaje, że ktoś by wolał nie puszczać kontroli?

Mam takich klientów, że kiedy przychodzą, to od razu widzę, że wizualnie nie można się do nich przyczepić. Idealnie ułożona fryzura, eleganckie ubranie, najnowszy model telefonu...

Wszystko pod kontrolą.

No właśnie! I w trakcie terapii wychodzi na jaw, że kontrolują całe swoje życie! On może nigdy nie mieć wzwodu, dopóki tej kontroli nie odpuści! Przychodzą klienci na terapię zaburzeń erekcji, myśląc że to ograniczony odcinek „odtąd dotąd”, a okazuje się, że trzeba zająć się całą ich osobowością, gdyż nieudany seks jest tylko objawem. I rozluźnić kontrolę w różnych sferach życia. Ale nie wszyscy chcą się na to decydować.

Z czego bierze się taka potrzeba kontroli?

U jednego z moich klientów brała się na przykład z przekonania życiowego, które brzmi: „Muszę wszystko kontrolować, bo inaczej coś lub ktoś może mnie skrzywdzić”.

Życiowy zwiadowca. Albo strażnik.

Tak zwany „control freak”. Nawet w stosunku do seksu ma określone wymagania: ma on trwać tyle i tyle, najpierw zrobimy to, potem tamto... Myśli, że może mieć wpływ nawet na swój wzwód, ale my mężczyźni siłą woli nie mamy przecież na erekcję żadnego wpływu. Mimo to taki perfekcjonista traktuje brak wzwodu jako hańbę i porażkę. Najczęściej w ogóle wycofuje się z seksu.

„Albo jestem najlepszy, albo nie ma mnie wcale”.

W psychoterapii nazywamy to zniekształceniem poznawczym o typie: myślenie zerojedynkowe. Polecam poczytać sztandarową książkę w psychoterapii, pt. Umysł ponad nastrojem. Tam jest to wszystko dokładnie wytłumaczone.

Już sam tytuł wiele mówi.

My jako mężczyźni mamy słaby wgląd w siebie, w to, co się w nas dzieje. A co do członka, to wydaje się nam organizmem, który żyje swoim życiem. Jeźdźcem bez głowy. Staje się jakimś „Wackiem”.

„Ja »Wacka« dzisiaj nie rozumiem, on zachowuje się jak kretyn” – myślimy.

Tymczasem „Wacek” to nie pies, nie da się go wytresować. „Wacek” jest częścią ciebie i musisz na niego patrzeć przez pryzmat całej swojej fizjologii i całej swojej osobowości.

Żeby wgłębić się w te mechanizmy, posłużę się schematem kajzerki.

Spójrzmy na rysunek.

Najpierw pojawia się sytuacja, która generuje jakąś myśl: „Nie dam rady. Ośmieszę się. Boję się. Pomyśli, że mam małego”.

„Kajzerka” w psychoterapii poznawczo-behawioralnej

Myślenie zadaniowe.

Tak. Te myśli generują drugi element naszej kajzerki: emocje, uczucia. Kiedy ktoś zaczyna podejrzewać, że nie da rady, może to wywołać niepokój, strach. To z kolei napędza trzeci element: reakcje fizjologiczne.

Brak wzwodu?

Jeszcze nie. Reakcje fizjologiczne to wszystko to, co się dzieje pod twoją skórą. W tym naszym przypadku: kołatanie serca, problemy z żołądkiem, szybkie oddychanie, obkurczone tętnice i ciała jamiste w członku. Reakcje fizjologiczne wywołują punkt czwarty: zachowanie. I tutaj możemy zareagować brakiem erekcji, wybuchem złości albo reakcją depresyjną, wycofaniem się, płaczem, krzykiem itp.

W pewnym momencie myśli wpływają na reakcje fizjologiczne, reakcje fizjologiczne na emocje, emocje na zachowanie, zachowanie na myśli – tworzy się koło. Dlatego ten schemat nazywamy kajzerką, bo taki kształt ma popularna bułka, którą kupujemy w piekarni.

Kładziemy kajzerkę na podręcznej półce obok cebulografu.

A na co mamy największy wpływ z tych wszystkich czterech czynników?

Na myśli...

I to nad nimi głównie pracujemy. Myślom możemy się przyglądać, ile w nich prawdy, ile fałszu, możemy sami z nimi polemizować, możemy je modyfikować, możemy je testować z pomocą różnych eksperymentów w rzeczywistości. Dlatego ważne jest, żeby uświadomić sobie tę myśl, którą miało się w określonej sytuacji. Często pytam o to klientów. Oni wzruszają ramionami: „Jak to, o czym? W czasie seksu myślałem o seksie”. Dopiero kiedy zaczynamy drążyć, pojawia się: „No... Myślałem, że mogę nie dać rady”.

Trzeba obejrzeć siebie, jak u nas działa ten kolisty schemat, w którym jedno bez przerwy wpływa na drugie, drugie na trzecie i tak dalej.

Możesz podać jakiś przykład?

Można siebie analizować w ten sposób:

Co teraz się dzieje?

No siedzę sobie na łóżku z moją partnerką. Tutaj jestem w miarę spokojny.

Ale co się dzieje w moich reakcjach fizjologicznych?

Mam napięte ręce, serce inaczej działa, mam lekki ucisk w głowie.

A co się dzieje w moich emocjach?

Na osiemdziesiąt procent czuję lęk, że seks skończy się katastrofą. Czuję też złość, że okażę się impotentem – na sześćdziesiąt procent.

A jakie są moje myśli?

Myśli są takie, że nie dam rady jutro w pracy. Zaczynamy nowy projekt. Miałem zapoznać się z materiałami, nie zdążyłem. Jutro z samego rana zebranie...

Czy w moich myślach jest miejsce na seksualność, na relaks?

No nie. Jestem cały spięty. Pracą.

Pracą! Ale kiedy nie dojdzie do wzwodu, nikt nie będzie myślał o pracy, tylko za wszystko będzie obwiniany zupełnie niewinny „Wacek”.

Oprócz „Wacka” zamieszana jest też w to partnerka. Albo partner.

Wielu mężczyzn żyje w schemacie seksu autonomicznego, więc skoro spotyka ich zaburzenie erekcji, to myślą, że tylko ich ono dotyczy. Nie patrzą wcale przez pryzmat drugiej osoby, mimo że to przecież we dwójkę uprawia się seks partnerski. Duży wpływ na to ma niekiedy wyobcowanie w związku. Często się zdarza na przykład po tym, kiedy partnerka urodzi dziecko, że skupia się tylko na nim i mimowolnie emocjonalnie oddala od partnera.

Mój kolega jest niemal zazdrosny o syna swojej kobiety z poprzedniego małżeństwa.

Mój klient ma podobną historię. Jest w związku z partnerką, która ma piętnastoletniego syna z poprzedniej relacji. No i on czuje silną więź pomiędzy swoją partnerką, a tym synem; więź, przez którą nie ma dostępu do partnerki. Nie czuje się podmiotem w relacji z nią. Dlatego kiedy następują próby zbliżenia, reaguje zaburzeniami erekcji.

„Nikt mnie tu nie chce, nie ma z kim uprawiać seksu”.

Podobne myśli mogą mieć osoby, nad których związkami ciążą nierozwiązane konflikty.

Jakie?

Mam w terapii pewną parę. On już od dłuższego czasu zmaga się z problemami ze wzwodem. Historia tej pary jest taka, że byli ze sobą trzy lata, kiedy ona wyjechała na Erasmusa, gdzie wdała się w krótkotrwały romans. Mój klient dowiedział się o tym, niby jej to wybaczył, ale tak naprawdę w głębi serca cały czas nosi w sobie tę zdradę; zaburzenia erekcji są tego skutkiem.

Albo inna para: kiedy są na imprezie, ona, gdy wypije, niby w żartach zdradza jego wstydliwe sekrety. „A mój X to tak śmiesznie śpiewa pod prysznicem”. I zaczyna go naśladować. X jest bierno-agresywny, i dlatego na bieżąco nie reaguje. Kiedy wracają z imprezy i ona chciałaby uprawiać seks, z jego strony następuje blokada. Bo nasłuchał się na swój temat i jest teraz na nią wściekły, chociaż jej tego wprost nie powie.

Nie powie, ale pokaże.

A wręcz ukaże. Swoim zwiotczałym penisem. Dlatego, budując relację, warto nie chować w sobie żadnych skarg czy zażaleń do tej drugiej osoby.

Kolejną przyczyną zaburzeń erekcji jest rywalizacja w związku. Doszło do niej u mojego klienta, ponieważ zarówno on, jak i ona, są na wysokich stanowiskach w konkurujących ze sobą firmach.

Konkurencja w pracy, ale chyba nie w łóżku?

Okazuje się, że w łóżku też. On nie może mieć wzwodu w relacji z nią, bo by jej pokazał, że ona mu się podoba, a to by wskazywało na to, że ona wygrywa. Chce ją tak jakby upokorzyć tymi zaburzeniami erekcji. Wie, że ona jest narcystyczna i weźmie to do siebie.

I faktycznie tak się dzieje?

Oj tak! Ona myśli, że przestała być dla niego atrakcyjna. Jest zdruzgotana.

Zaburzenia erekcji mogą też rzecz jasna wynikać z przemocowych układów w związku. To nie jest tylko tak, że facet pije, bije i zmusza żonę do seksu. W drugą stronę też to działa. Mam klienta, który związał się z młodszą od siebie, bardzo atrakcyjną kobietą. Ona pochodzi z ubogiej rodziny. Bardzo chciała się wybić, zrobić karierę. Nie do końca jej się to udało, więc przeniosła swoje ambicje na niego. Dyryguje nim, dokręca mu śrubę zawodowo, ale też w łóżku.

– A ty to gejem jesteś, wiesz?

– Co?! Dlaczego?

– No bo nie masz wzwodu, kiedy ze mną jesteś. Każdemu prawdziwemu facetowi stanąłby na sam mój widok. Przecież widzę, jak kolesie na mieście rozbierają mnie wzrokiem!

Ona by chciała mieć wzwód na zawołanie. On tu przychodzi do mnie i mówi: „Panie Andrzeju, niech pan coś z tym zrobi, bo ona mnie zabije”. Ale z taką motywacją niewiele da się zrobić.

Gdzieś przeczytałem, że erekcja przeszkadzałaby człowiekowi w walce z mamutem. Dlatego już od czasów prehistorycznych zanika w stresujących sytuacjach.

Otóż to. Nie oszukujmy się, pod względem ilości roboczogodzin w tygodniu, erekcji doświadczamy bardzo rzadko – nie więcej niż w czterech godzinach na sto sześćdziesiąt osiem godzin tygodnia. W przeważającej ilości życiowych sytuacji członek śpi spokojnie, snem niezmąconym. Taką sytuacją jest też dla coraz liczniejszej grupy mężczyzn spotkanie z kobietą silną, świadomą, otwartą, ekspresyjną. To nowoczesny typ kobiety, one kręcą mężczyzn, ale kiedy są widziane na dystans albo w bezpiecznej przestrzeni typu praca. „Ładnie pachnie, jest atrakcyjna, stanowcza, ma iskry w oczach” – myśli wielu. Natomiast, gdy mężczyzna jest z taką kobietą w związku, to już mniej pewnie się czuje, chociaż nawet jest szczęśliwy.

Mam dość znaną z nazwiska przyjaciółkę. Wielokrotnie jej się zdarzało, że podrywający ją kolesie wycofywali się ze strachem, kiedy mówiła, kim jest. To dowód na to, że mężczyźni jednak boją się silnych kobiet.

Mam takiego klienta, który jest w związku z taką kobietą, na dodatek otwarcie podchodzącą do seksualności. I on w tych momentach jej otwartości jest przerażony, bo w jego głowie zakodowało się przekonanie, że to mężczyzna powinien dominować.

Czyli strach przed wyzwolonymi kobietami, bo to jest ciągle kulturowa nowość, która w naszych głowach walczy z wielowiekowymi stereotypami.

Tak. „Ciągła kulturowa nowość”, gdyż pod kątem ewolucji to wyzwolenie kobiet, to metaforycznie zaledwie kilkanaście sekund w odczuwaniu czasu realnego. Mężczyźni zupełnie nie wiedzą, jak mają się w tym odnaleźć.

Podobnie jak partnerzy kobiet z borderline. To jest kolejna duża grupa mężczyzn, którzy zgłaszają się do mnie z zaburzeniami erekcji.

Borderline, czyli?

Czyli kobieta z „osobowością z pogranicza”. Oczywiście mężczyźni też mają „osobowość z pogranicza”. I nie chodzi o osobę spod granicy wschodniej, tylko o rozpoznanie psychiatryczne. Charakteryzuje się ono nieustannymi wahaniami nastroju – od miłości do nienawiści, od euforii do depresji, od gniewu do smutku. Ciągłe kołysanie łódką. O ile do seksu taka osoba jest genialna, to w stałym związku przeżywa się z nią gehennę. Nigdy nie wiesz, z czym się spotkasz, kiedy wrócisz do domu. Jakiego SMS-a dostaniesz, kiedy jesteś na mieście. To jak życie z kimś, kto ciągle bierze jakieś nowe dopalacze, które mogą zadziałać w niespodziewany sposób. Trzeba gonić te niestałe emocje.

Ktoś je widocznie lubi gonić, skoro mówimy o związkach.

Takie kobiety są o dziwo bardzo atrakcyjne dla wielu mężczyzn, głównie dlatego, że są niezwykle ekspresyjne w swojej zmysłowości. One często łączą się z mężczyznami, którzy mają, według nowego nazewnictwa, dyssocjalne, antyspołeczne, a w starej nomenklaturze opisane jako psychopatyczne, zaburzenia osobowości. Bo one potrzebują krańcowych doznań, mają dużo ekspresji emocjonalnej, z kolei tym mężczyznom tej ekspresji brakuje, więc ciągną do nich. Stawiają im jednocześnie granice, których te kobiety bardzo potrzebują, dlatego częsty widok to związek „borderki” z bad boyem, czyli osobą psychopatyczną, często nawet z półświatka, który lubi adrenalinę. Osoby zainteresowane tym tematem odsyłam do dwóch książek Artura Górskiego i Jarosława „Masy” Sokołowskiego: O żołnierzach polskiej mafii i Słowikowa i Masa, twarzą w twarz. Właśnie w tych dwóch książkach szczegółowo opisano związki gangsterów z kobietami borderline.

Podobnie jak w mafii, w związkach z borderkami nie ma miejsca na nudę. Pokłócą się, zaraz kochają się na zgodę, znowu się kłócą, ona się wyprowadza, on po nią jedzie, wracają, znowu się kochają... On lubi adrenalinę i ma adrenalinę.

Rollercoaster. Również w łóżku, bo przecież nie wiadomo, co takiej kobiecie może się nie spodobać. Już pomijam fakt, że nigdy nie można być pewnym, czy ona jest wierna danemu mężczyźnie. Dlatego ci o bardziej neurotycznej strukturze reagują nerwowo w takich związkach przedwczesnym wytryskiem albo zaburzeniami erekcji.

To dlaczego wchodzą w te relacje? Nieprzewidywalność nie jest zaletą, na pewno nie dla neurotyka.

Myślą, że się dobrze uzupełniają. On się zastanowi piętnaście razy, zanim coś zrobi. A ona ma na coś ochotę teraz, już – i to realizuje. Oni tym kobietom zazdroszczą spontaniczności. Druga korzyść dla tych mężczyzn jest taka, że można się za taką kobietą schować, za tą jej przebojowością znaleźć bezpieczne miejsce. Ona jest jak tornado, które prze przed siebie i wszystko na siebie bierze. Gdy idziemy w ślad za tornadem, nic nam już nie zagraża. Chyba że tornado nagle zmieni bieg...

I wtedy przychodzą do ciebie, byś był ich schronem przed tornadem?

Taka też jest funkcja psychoterapii, by klientów wzmacniać. Jest jeszcze jedna specyficzna grupa mężczyzn, która przychodzi do mnie w związku z zaburzeniami erekcji. To wszyscy ci, którzy kultywują ból i cierpienie. Polska jest krajem – jak wiadomo – uświęconym krwią, martyrologicznym.

Ciągle ktoś nas napada albo chce nas zdradzić. Koszmar.

Celebracja męczeństwa, klęski, cierpienia, poniżenia. Życie w nieustannej czujności, bo nie wiadomo, czy ktoś nas zaraz nie zaatakuje. Cały świat nie robi nic innego, tylko spiskuje przeciwko Polsce! Polska Chrystusem narodów. Miłość jest cierpieniem. Wielu moich klientów z taką postawą mówi, że przekłada się im ona na życie seksualne. Nie możesz doświadczać przyjemności, kiedy w każdej chwili spodziewasz się ataku. Trzeba spojrzeć na otaczającą rzeczywistość przez inny pryzmat, żeby zrelaksować się w seksie.

Jak to zrobić?

Trzeba zerwać z wewnętrzną podejrzliwością, czujnością, napięciem, agresją, złością. Szkoda prądu. Przecież to wszystko skumulowane jest w ciele, jak ono ma poprawnie funkcjonować? Takie osoby bardzo często sięgają po alkohol, narkotyki czy dopalacze, żeby się wyluzować. Bo ciało samo z siebie jest mocno poblokowane. Często marzą o BDSM, bo wtedy mogliby wyładować swoje negatywne emocje. Ale do BDSM potrzebna jest Ladacznica, a oni nie chcą i nie wiążą się z Ladacznicami, tylko z Madonnami.

Polska Madonna, wiadomo.

Tyle że Madonny rzadko kiedy współpracują w perwersjach.

No ale jeszcze są „świnie” i „lachony”, jak mawiają moi sąsiedzi z Dolnego Mokotowa.

Ale to już poza związkiem, podobnie jak hardkorowa pornografia. Poza związkiem wszystko działa, natomiast w związku, kiedy trzeba włączyć zaufanie, miłość, czułość, kiedy trzeba sobie wyrobić poczucie bezpieczeństwa – nie działa nic. Problem tego rodzaju mężczyzn jest w zasadzie psychoterapeutyczny, a nie seksuologiczny. W niektórych momentach wręcz psychiatryczny, kiedy ktoś ma nasiloną paranoję, nienawiść do innych. Proponujemy więc tym panom albo pójście do urologa po leki na zaburzenia erekcji – które do końca życia będą ich kulą u nogi, ponieważ będą musieli je łykać przed każdym współżyciem – albo psychoterapię, w której powoli będziemy wspólnie szukać innego spojrzenia na świat, zmieniać tok myślenia, by świat dał się lubić.

Czyli tak naprawdę oni muszą zmienić swoje poglądy.

No i zmieniają, bo dostrzegają, że to podejście paranoiczno-lękowe całkowicie rujnuje im życie. Miałem dwóch takich klientów, którzy doszli do wniosku, że celebracja wybuchowej mieszanki narodowej dumy i cierpiętnictwa niespecjalnie sprawdza się w seksie.

Przy okazji opowiem o jeszcze jednej grupie – mężczyźni za wszelką cenę podążający za heteronormą. Są bi albo homo, ale trzymają się funkcjonowania w związku z kobietą; wiąże się z tym czasem jakaś korzyść wyższa, chociażby posiadanie dziecka.

Albo prowadzenie programu w telewizji.

Bardzo często robią to, bo mają nieprzepracowaną własną seksualność. Po naszej poprzedniej książce Jak facet z facetem zwróciło się do mnie kilkudziesięciu mężczyzn w takiej sytuacji. I wielu z nich reagowało zaburzeniami erekcji czy pożądania w seksie z partnerką, natomiast albo masturbowali się do gejowskiej pornografii, albo uprawiali gdzieś na boku seks gejowski. Wielu z nich przed pójściem do łóżka z kobietą fantazjuje sobie o mężczyznach albo szybko, gdzieś w łazience, ogląda na smartfonie filmy pornograficzne z mężczyznami. Nie zawsze to jednak działa. Nawet jeśli na początku jest erekcja, to bardzo szybko zanika w trakcie seksu z kobietą. Poza tym w seksie muszą ustawić tak kobietę, by widzieć jak najmniej jej kobiecych kształtów.

Rzeczywiście, to trudne. No i kolejny dowód na to, że seksu nie da się uprawiać na zawołanie.

Może być też i zupełnie inna sytuacja. Oglądałeś superserial Transparent?

Nie. A powinienem?

Myślę, że warto. Niekiedy w czasie terapii mężczyzna uświadamia sobie, że za jego zaburzeniami erekcji może kryć się narastająca decyzja o zmianie płci ciała. Mam tu na myśli zaburzenia identyfikacji płciowej, w seksuologii nazywane transseksualizmem. To są bardzo dramatyczne sytuacje, bo ci mężczyźni czują się uwięzieni w obcym ciele. Kiedy stosuję testy projekcyjne, żeby sobie pomóc w diagnostyce, po jednej stronie kartki A4 rysują ciało od stóp do szyi, a na odwrocie kartki samą głowę.

Co to oznacza?

Jest to bardzo obrazowy symbol, mówiący, że ciało sobie, a głowa, dusza, emocje sobie.

Innym dużym problemem związanym z zaburzeniami erekcji jest żałoba po poprzednim związku. Zasada jest taka: tyle miesięcy żałoby, ile lat relacji. Żałoby, czyli obniżonego nastroju, ogromnego smutku i żalu, czasem nawet depresji. Zawsze potrzebujemy tego czasu i nie jest istotne, czy partnerka sama odeszła, czy to mężczyzna ją porzucił. Ci więc, którzy szukają sobie partnerek „na zakładkę”, reagują prędzej czy później zaburzeniami erekcji, bo nie są jeszcze gotowi na nowy związek. To bezpośredni sygnał od ciała, że głowa próbuje na różne sposoby pogodzić się z rozstaniem czy porzuceniem.

To nie system komputerowy, że zrobisz aktualizację i śmigasz dalej.

Trzeba dać sobie czas. Kiedy pytam takiego mężczyznę: „Co pan czuje w związku z tym, że pan niedawno się rozstał?”, on najpierw odpowiada, że nic. Ale po chwili przyznaje, że w sumie to czuje jakiś taki smutek, ale nie wie dlaczego. Ciężko mu się do tego smutku otwarcie przyznać, boi się, że nowa partnerka źle by zareagowała.

Granie twardziela. Chłopaki nie płaczą.

Właśnie, że powinni sobie popłakać, pozwalać na przeżywanie emocji, skontaktować się z nimi. Bo inaczej ciało weźmie to na siebie, w ramach czegoś, co nazywamy w psychoterapii somatyzacjami. Jeśli my sami nie zajmiemy się przepracowaniem swoich problemów, na przykład idąc na terapię, ciało postara się rozładować napięcia i konflikty wewnętrzne, a konsekwencją będą bóle głowy, kręgosłupa, kolan, mięśni, serca, problemy gastryczne. Można odczuwać wszystkie te objawy na raz, przy czym któreś z nich szczególnie boleśnie. Badanie przez lekarzy konkretnych specjalizacji nie daje wyników, diagnoza nie jest jasna, ale wtedy powoli zaczyna docierać do pacjenta, że powód jest psychogenny, że tkwi w głowie, w przeżywaniu trudnej rzeczywistości.

A co w sytuacji, kiedy ta druga osoba umarła?

Bardzo często trafiają do mnie mężczyźni z zaburzeniami erekcji, którzy deklarują, że tę śmierć mają już przepracowaną, ale okazuje się, że wcale nie. Mój klient jest w związku z bardzo spokojną kobietą, w zasadzie szarą myszką. A jego poprzednia partnerka, która zginęła w wypadku, miała osobowość typu borderline. Lubiła narkotyki, imprezy, seks w różnych miejscach, szybką jazdę autem. To ją zresztą zabiło.

Teraz więc wybrał sobie bibliotekarkę, żeby odpowiedzieć na swój lęk przed śmiercią. „Skoro ta kobieta nie ma »samobójczych« cech, na pewno się nie zabije” – nieraz mawia ów klient.

Jest z nią w związku od dobrych kilku lat, ale od dawna już nie ma seksu, a chcą się starać o dziecko. Tymczasem on ciągle masturbuje się, myśląc o tamtej.

Trójkąt ze zmarłą.

Pomylił kobietę bezpieczną, która stworzy mu poczucie bezpieczeństwa w związku, z kobietą dla niego aseksualną. Nie wróżę im dobrej przyszłości.

To wszystko w tym temacie?

Jest jeszcze jeden aspekt. Niektórzy zupełnie nieświadomie wybierają sobie nieatrakcyjną osobę do związku po stracie. Spowodowane to jest tym, iż po doświadczeniu utraty bliskiej osoby seksualność przez jakiś moment nie istnieje. Mogą więc nieopatrznie związać się z opiekuńczą, ale nie do końca ich pociągającą „mamą bis”. A z czasem... na mieście, czy w swoich fantazjach, zaczynają się oglądać za zupełnie innymi kobietami.

Partnerka to partnerka, a nie terapeutka, matka czy pielęgniarka.

Warto o tym pamiętać. Taki związek ma szansę przetrwania tylko wtedy, kiedy mężczyzna ma niskie libido. Przy okazji polecam książkę guru polskiej psychoterapii i seksuologii, Anny Dodziuk. Żal po stracie, czyli o przeżywaniu żałoby w przystępny sposób uczy nas godzić się ze stratą.

Ile tematów do przepracowania może kryć się za takim zaburzeniem erekcji...

Mnogo, jak mówią Rosjanie. Przychodzi do mnie klient i mówi: „Na cholerę ja brałem te leki! Jak nie było seksu, to jeszcze to jako tako działało, a teraz okazało się, że problemy są gdzie indziej. Nie możemy się dogadać. I wszystko się sypie”.

Brak wzwodu to często tylko „przykrywka” dla prawdziwych problemów.

Przykrywka albo efekt. Na przykład pewien mój klient nie uświadamiał sobie, że miał zaburzenia erekcji przez to, że jego partnerka nie doświadczała orgazmu. On z tego powodu czuł się przy niej niemęsko. I skapitulował.

W dziewięćdziesięciu pięciu procentach zaburzeniami erekcji reagują partnerzy kobiet, które mają pochwicę. Również kapitulują, bo nie są w stanie przebić się przez litą ścianę mięśni albo boją się, że sprawią partnerce ból. Podobnie w przypadku kobiet z dyspaurenią, czyli zaburzeniami bólowymi pochwy. Mężczyzna myśli, że sprawia ból partnerce, że jest barbarzyńcą i tyranem. I nieświadomie wycofuje się. Brak erekcji jest w tym przypadku „idealnym” wyjściem z sytuacji. I kiedy znów pojawia się erekcja, ci mężczyźni są w szoku: mam już wzwód, a ona unika seksu.

Dlaczego?

Okazuje się, że penis to nie jest pstryczek elektryczek, który działa na zasadzie „włącz wyłącz”.

Kiedy zapala się światło, dopiero widać, ile jest do posprzątania.

Trzeba przejrzeć wiele kątów, a nawet przemeblować mieszkanie. To zajmuje trochę czasu i wymaga cierpliwości.

Zupełną odwrotnością zaburzeń, o których do tej pory rozmawialiśmy, jest priapizm, czyli erekcja, która trwa o wiele dłużej, niż powinna.

Priapizm, czyli wzwód przetrwały, jest wzwodem obecnym pomimo braku podniecenia. Pojawia się, kiedy rozszerzone naczynia tętnicze w prąciu nie wracają do normalnego stanu, co powinno nastąpić tuż po orgazmie. Jeśli przez cztery czy sześć godzin krew cały czas jest uwięziona w członku, a przez to jest niedotleniona, zaczyna mieć konsystencję gęstej oliwy. Konieczna jest wtedy interwencja lekarza, który wbije igłę i upuści tę krew aż do momentu, kiedy w strzykawce pojawi się krew jaśniejsza, świeża, bardziej zasobna w tlen. Ale mimo wszystko naczynia krwionośne oraz nerwy mogą być już wtedy uszkodzone, uniemożliwiając późniejszą erekcję.

Jeśli wzwód utrzyma się przez dobę, może to skutkować gangreną, a wtedy konieczna jest amputacja członka.

Po jakim czasie powinniśmy przestać się cieszyć z długotrwałego wzwodu, a zacząć się nim niepokoić?

Normalne jest to, że pod wpływem podniecenia erekcja rośnie, a następnie zachowuje się sinusoidalnie, aż do penetracji. Kiedy jednak obserwujemy u siebie trzy godziny stałej erekcji, zaczyna pojawiać się ból, więc trzeba szybko jechać do szpitala.

Rozumiem.

Wyróżnia się dwa rodzaje priapizmu: niskoprzepływowy oraz wysokoprzepływowy. Różnica między nimi jest taka, że przy priapizmie niskoprzepływowym krew nie może odpłynąć z ciał jamistych, a przy wysokoprzepływowym jest jej po prostu za dużo, żeby odpłynęła, mimo że nie występują teoretycznie żadne trudności w jej odpływie. Ta druga sytuacja wiąże się często z urazem, kiedy dochodzi do powstania przetoki tętniczo-jamistej, czyli połączenia między tętnicą a ciałem jamistym. Do penisa napływa wtedy ciągle strumień krwi, co oznacza dla niego nadmierne obciążenie.

Czy objawy tych priapizmów też są różne?

W pierwszym wypadku członek jest non stop sztywny i boli, czasem też zmienia kolor na niebieski, jak po powstaniu krwiaka. W drugim przypadku sztywność nie jest stuprocentowa. Priapizm wysokoprzepływowy często ustępuje sam, wystarczą na przykład chłodzące kompresy, ewentualnie drobny zabieg (punkcja). Natomiast niskoprzepływowy zawsze wymaga interwencji lekarskiej. I to on właśnie bywa związany ze stosowaniem w czasie seksu rozmaitych substancji chemicznych, dopalaczy albo alkoholu.

Trzeba uważać, żeby nie przetuningować swojego sprzętu.

Trzeba uwierzyć i zaakceptować, że natura wyposażyła nas we wszystko, co potrzebne, żeby mieć dobry seks.

Tak? A w sex-shopach można kupić specjalne nakładki, które mają podtrzymywać wzwód.

Wszelkiego rodzaju cock ringi czy pompki próżniowe do penisa mogą wyrządzić więcej krzywdy, niż nieść pożytku, zatrzymując krew w członku. Zwłaszcza że użytkownicy takich wynalazków bardzo często łączą je z alkoholem czy narkotykami, które zawyżają poziom odczuwania bólu. Dopiero następnego dnia można zorientować się w rozmiarach katastrofy, którą się spowodowało.

Nie życzymy nikomu takiej niespodzianki.

Przeżywany przez nas orgazm może mieć różne stopnie nasilenia, tak że równie dobrze można go nie zauważyć. Mówiliśmy już w tej książce o orgazmie bez wytrysku. Wzwód zanika, mężczyzna myśli, że miał zaburzenie erekcji, a on już jest po orgazmie, miał wytrysk wsteczny i naturalnie wzwód mu zanika.

Czym to jest spowodowane?

Sytuacja, o którą pytasz, zdarza się na przykład wtedy, gdy dany mężczyzna odczuwa lęk przed ciążą. Sam lęk przed ciążą może być motywowany różnie, sprawami finansowymi na przykład – czy dam radę utrzymać rodzinę? Albo lękiem o przyszłość kariery zawodowej. Zdarza się też, że ten lęk powodowany jest doświadczeniami z dzieciństwa: „Mój ojciec był totalnie nieobecny w moim życiu, czy ja nie popełnię tego samego błędu? Może mam to w genach?”. To naturalne pytania u osób, które miały dysfunkcyjne lub alkoholowe rodziny.

Tak zwani DDA i DDD.

Wtedy każdy wytrysk może się okazać równie ryzykowny, jak strzał w rosyjskiej ruletce. I to niesamowite, ale organizm potrafi wyciąć ejakulację w takiej sytuacji.

Ale to chyba dotyczy tych, którzy się nie zabezpieczają?

Głównie tej ogromnej grupy mężczyzn uprawiających tzw. stosunek przerywany. Można się przez to nabawić nerwicy. Natomiast są i tacy mężczyźni, którzy pomimo prezerwatywy – czy niektórzy nawet dwóch kondomów, czy antykoncepcji – też się obawiają, że ciąża zdezorganizuje im życie.

Oczywiście i uzależnienie od seksu również może stać się źródłem zaburzenia wytrysku.

Gdy organizm już nie daje rady?

Raczej kiedy potężna ilość bodźców, na jakie uwarunkował się dany mężczyzna na przykład w czasie oglądania pornografii, nie ma odzwierciedlenia w „normalnym” seksie. W seksie ze stałą partnerką, partnerem, jest rotacja wąskiego zbioru tych samych bodźców. W pornografii mamy dopływ wciąż nowych bodźców w zwielokrotnionej ilości. W takim starciu realny seks w stałym związku nie ma szans z pornografią.

To dzieje się w głowie, a czy jakieś sytuacje z dolnych rejonów ciała również mogą wpłynąć na brak wytrysku?

Tak, na przykład zapalenie najądrza, niedobory minerałów. Brak wytrysku możliwy jest też przy zaburzeniach prostaty. Może być sygnałem, że coś jest z nią nie tak. Warto wtedy szybko pognać do medyka zajmującego się męskimi genitaliami, czyli...

Urologa.

Zgadza się. Jeden z moich klientów, który cierpiał na brak wytrysku, przeczytał w internecie, że pomaga na to masaż prostaty, czyli stercza. No i udał się na ten masaż, mimo że miał pewne opory. Jest bardzo konserwatywny, religijny, a masaż stercza to jednak dość intymna sprawa. Kobieta, która go masowała, zgwałciła go oralnie. Mówiąc kolokwialnie: zrobiła mu loda z połykiem i to z zaskoczenia!

Czyli jednak masaż przyniósł efekt, bo był wytrysk.

Mój klient, mimo że zaskoczony, na początku nie protestował, ponieważ było mu przyjemnie. Ale po chwili zaczął krzyczeć: „Co pani robi?”. Ona nic mu nie odpowiedziała, bo miała pełne usta. I za dosłownie sekundę było już za późno.

Strzelił jak rewolwerowiec.

Przyszedł do mojego gabinetu dwa dni po tym masażu, pełen wyrzutów sumienia. I w zasadzie dopiero w trakcie rozmowy olśniło go, że to był gwałt.

No tak.

Ona miała wyłącznie masować palcami prostatę, tuż przy jego odbycie. Ale wyrzutów sumienia nie zniwelowało to odkrycie w żaden sposób. Ponieważ nadal to była taka sytuacja, że z partnerką nie ma wytrysku, a z obcą kobietą miał.

Ciekawe, do jakiego doszliście wniosku?

To był objaw lęku przed bliskością. Okazało się, że on może normalnie współżyć tylko z taką kobietą, która nie nadaje się do związku i na której mu nie zależy. Przy masażystce stercza, jak opowiedziałem powyżej, nie miał jakichkolwiek problemów. Musieliśmy nad tym długo pracować.

Skutecznie?

Tak. To droga długa, ale skuteczna. W końcu dochodzi się do celu.

I do wytrysku.

Swoją drogą warto wspomnieć, że osoby z lękiem przed bliskością to świetny materiał na związek na odległość. I zresztą mam wielu takich klientów. On mieszka i pracuje w Warszawie, a ona jest w Sydney, Dubaju, Nowym Jorku, Londynie. Widzą się bardzo rzadko albo tylko przez internet.

Powinny być aplikacje randkowe dla takich osób, nie kto jest najbliżej, ale kto jest najdalej.

Och, to by było dla nich odkrycie roku! „Dzielą nas cztery tysiące kilometrów? Kusisz mnie, kocico!”.

JAK MAM POŻĄDAĆ,

kiedy nie pożądam?

Po co jest ta cała gra wstępna?

Od momentu flirtu pochwa potrzebuje od dziesięciu do dwudziestu kilku minut, żeby się rozszerzyć, nawilżyć i obkurczyć na członku. Wcześniejsza próba penetracji może skończyć się bólem u partnerki, kiedy w jej niepodnieconą pięciocentymetrową pochwę wpychany jest kilkunastocentymetrowy członek. Mężczyzna dostaje sygnał, że sprawia kobiecie ból, reaguje brakiem wzwodu, wycofuje się z seksu. A wystarczy, żeby przez cały czas podtrzymywał flirt w związku, uwodził ją i zaskakiwał. I co ważniejsze – żeby nie sprowadzał seksualności wyłącznie do penetracji. Nie ma tak, że „osiągnąłem raz sukces i osiadam na laurach”.

O sukces w postaci relacji trzeba nieustannie dbać. Jak o własną firmę czy o ogród.

Lub paznokcie.

Właśnie, à propos paznokci. Jeśli chodzi o osoby będące w związkach, zaburzenia wzwodu bardzo często idą też w parze ze zmianami fizycznymi partnerki czy partnera. Nie oszukujmy się. Kiedy kogoś poznajemy i jesteśmy młodzi, wyglądamy zazwyczaj dużo atrakcyjniej, niż po dziesięciu latach. Tu nie tyle wiek robi swoje, ile pewna, powiedziałbym, rezygnacja czy zaniechanie: skoro już z kimś jestem, nie muszę starać się o wygląd. Co oczywiście jest błędem, bo taka postawa to najlepsza pożywka dla zaniku pożądania.

Jakiś czas temu w moim gabinecie pojawiła się pewna para. Kiedy mężczyzna poznał swoją partnerkę, była wysoka, szczupła, miała długie nogi. On sobie to zapamiętał, bo on ma w ogóle bardzo rozwinięty zmysł wzroku. No, ale minęło trochę lat. Ona przyprowadza go tutaj. I mówi, że nie rozumie, że mąż nie chce z nią uprawiać seksu.

Chyba się domyślam, dlaczego.

Ona wprawdzie przyznaje, że trochę się zmieniła, bo jest po dwóch ciążach i przytyła dwadzieścia kilogramów, ale twierdzi, że prawdziwa miłość powinna być bezwarunkowa.

Tymczasem, niestety, miłość ani nie jest cierpieniem, ani ofiarą, ani nie jest też bezwarunkowa i rzadko bywa cierpliwa. To mit. Jej partner nie może uprawiać z nią seksu, bo kiedy zamyka oczy i stara się skoncentrować na innych bodźcach, to on tych bodźców potrzebuje trzy razy więcej, niż kiedy wykorzystywał w celu podniecenia się wyłącznie swój zmysł wzroku. I to nie funkcjonuje, bo on jest już tak zmęczony tym skupianiem się na fantazjach, że nie ma ochoty na seks.

I co wtedy?

Dramat tego typu par polega na tym, że będące w nich kobiety dosadnie generalizują: „Nigdy mnie nie kochał. Zawsze tylko udawał, że mnie pożąda”. A mężczyzna nie wie, co zrobić w tej sytuacji. Czuje się jak zbity pies. Nie chce powiedzieć wprost, o co chodzi, więc jest atakowany różnymi domysłami. Kiedy rozmawiamy o tym problemie na wspólnych sesjach, ze strony kobiet słyszę często, że to szowinizm. Ja jestem feministą, sympatyzuję z kobietami, ale jest granica, której przeskoczyć się nie da. A tą granicą jest to, co cię podnieca. Podniecenie to nie jest sprawa woli, że włączam prztyczek i działa. To jest w dużej mierze biologia.

Podobnie zresztą do feministek uważają psycholodzy czy terapeuci katoliccy: „Pani mąż źle robi, że karze panią, że pani przytyła”. Nie zgodziłbym się z tym.

On nie karze, tylko próbuje zgłosić reklamację.

Na początku większość kobiet unosi się honorem – ja się nie zmienię, powinien mnie pożądać, bo przysięgał mnie kochać. Ale potem zaczynają dogłębnie analizować i dochodzą do wniosku, że coś przecież jest na rzeczy. Z mężczyzną tymczasem zaczynamy powoli pracować nad przekodowaniem; bo przecież oprócz wzroku są także inne zmysły: węchu, smaku, słuchu, dotyku. Z tym że to może trwać nawet kilkanaście miesięcy. Nie jest powiedziane, że po takiej bombie partnerka aż tyle poczeka, a partner dotrwa do końca terapii. Ale to jedyna możliwość, jeśli się chce w tej sytuacji utrzymać satysfakcjonujący seksualnie związek.

Oczywiście, również kobiety przestają czuć pożądanie do swoich mężczyzn z powodu ich zmian w wyglądzie. Ten mechanizm jest bardzo demokratyczny.

Mówimy o zaburzeniach pożądania, ale chyba ich przyczyny u mężczyzn są często takie same, jak w przypadku zaburzeń erekcji?

Tak, jeśli chodzi o przyczyny zaburzeń pożądania, to w większości wypadków będą podobne do tych, co w przypadku zaburzeń wzwodu. Przyszła do mnie kiedyś para jak z filmu: napakowany gangster i jego partnerka fryzjerka. Ona „zrobiona”, w sensie, sztuczne piersi, wybielone zęby, botoks itp. Mówiła, że specjalnie dla niego, nawet odbyt miała wybielony. A on z jakiegoś powodu nie chciał z nią uprawiać seksu. Ona myślała nawet o wszczepieniu sobie sztucznej błony dziewiczej, żeby go jakoś zachęcić. On brał jakieś szemrane specyfiki na wzwód, ale mu nie pomagały. Jednocześnie deklarował, że ją kocha.

I jak to się skończyło?

Okazało się w trakcie psychoterapii, że wybrał sobie partnerkę wypisz wymaluj jak matka. I mowa ciała, i wygląd, nawet głos – sto procent podobieństwa. A że z matką nie miał dobrej relacji, to projektował ją na partnerkę. To oczywiście znany z psychoanalizy mechanizm przeniesienia, który polega na tym, że na przykład w osobie partnerki widzimy i czujemy to, co czuliśmy na przykład do ojca, czyli smutek, żal, złość. I jeśli nasz gangster miał fatalną relację z matką, która jest bardzo podobna do jego partnerki, to nie ma siły, by seks był udany.

Musiał sobie partnerkę odczarować?

Musiał pracować. Jego partnerka zresztą też, bo wyszło na jaw, że jest bardzo kastrująca: „W mordę potrafisz dać kolesiowi, a wypieprzyć dobrze panny nie potrafisz? To może z mężczyznami zacznij się umawiać! Pewnie niejeden twój koleżka z ekipy chętnie puknie twoją ogoloną dupę”. Dość ostro momentami było tutaj u mnie na ich sesjach. Pewnego dnia ona mu po raz kolejny zarzuca, że on jej nie pożąda. On na to: „Naprawdę cię kocham, to wszystko przez matkę. Przecież wiesz, jaka ona jest toksyczna”. A po chwili dorzuca z płaczem: „I ch**owe relacje z ojcem miałem!”.

Freud by mu przybił piątkę. Ale co ciekawe, kiedy wypłakał się, kiedy wyrzucił to z siebie, zobaczył mechanizmy go splątujące, ich relacja nagle odżyła. Zaczęli uprawiać seks.

Czyli trzeba przejść taki próg załamania?

Próg, na którym nastąpi oddzielenie matki od partnerki, ojca od partnera.

Inny mój klient spotykał się przez wiele lat wyłącznie na „one night standy”. Z pewną kobietą było mu tak dobrze, nie tylko w łóżku, ale też jeśli chodzi o rozmowę itp., że postanowili stworzyć związek. W tym momencie zaczął się oddalać od niej. Pod względem porozumienia nadal wszystko było ok, ale unikał seksu. Okazało się w trakcie terapii, że bliskie relacje kojarzą mu się z niepokojem, lękiem, ponieważ przypominają mu toksyczną relację z matką, która po rozwodzie z ojcem wymagała od niego, żeby zajął jego miejsce w domu, był odpowiedzialny, zajmował się rodzeństwem, wysłuchiwał zwierzeń swojej matki. Kompletne odwrócenie ról. W psychoterapii nazywamy to „odwróconym rodzicielstwem”.

Całkiem słusznie, bo traktowała go jak swojego rodzica, a on był przecież jej dzieckiem.

I nie mógł się uwolnić od tej sytuacji; jako dziecko on nie mógł tej matki porzucić. Choćby dlatego, że był od niej uzależniony finansowo i emocjonalnie. Za to teraz w każdej chwili mógłby zakończyć związek ale ma zakodowane, że bliska relacja to pułapka bez wyjścia. Jego podświadomość wybrała drogę ucieczki z tej pułapki w postaci braku seksu. W psychoterapii nazywamy to „emigracją do wewnątrz”.

Czy nietoksyczni rodzice też mogą stać się przyczyną naszych problemów z seksem?

Pytanie, jacy są „nietoksyczni rodzice”?

Mój klient miał bardzo kochającą go i pracowitą matkę, która w zasadzie wszystko robiła za niego. Było mu z nią bardzo wygodnie. Mógł skupiać się na nauce, na kolegach, na dziewczynach, a ona sprzątała, prała, gotowała. I teraz, kiedy już jest dorosły, do związków bierze kobiety przypominające fizycznie matkę. Ale nie jest powiedziane, że podobieństwo fizyczne niesie ze sobą podobieństwo osobowości. I wtedy zaczyna się problem, bo on ma do partnerki pretensje o to, co sobie na jej temat założył, wyobraził.

Z kolei ci utożsamiający się z ojcem, który zajmował się wszystkim, podczas gdy matka była nie do końca obecna z powodu choroby albo jakiegoś nałogu, teraz wybierają do związku kapryszące damy: „Chciałeś panią, pracuj na nią”. Mają potrzebę poświęcania się, tak jak ojciec.

Znam pary, w których faceci, tak jak ojcowie, opiekują się swoimi nieco odjechanymi partnerkami albo partnerami.

Tak, to jest specyficzna odmiana tego typu mężczyzn, o którym właśnie rozmawiamy. Partnerka jest gdzieś na mieście z koleżankami. On wydzwania do niej raz po raz: „Gdzie jesteś? Co robisz?”. Ona w końcu za którymś razem mówi, że zaraz zamawia taksówkę i wraca do domu. On: „Żadnej taksówki nie będziesz zamawiać, ja po ciebie przyjadę”. Tymczasem jest taka zasada, którą zaobserwowaliśmy w seksuologii, że kiedy czujesz, że dana osoba bardzo potrzebuje twojej opieki, wyłącza ci się pożądanie.

„Potrzebujesz – nie pożądasz”.

Stajesz się rodzicem, a nie partnerem. Oczywiście, dotyczy to też sytuacji, kiedy pod wpływem przeniesienia wydaje ci się, że ten ktoś sobie bez ciebie nie poradzi.

Para moich znajomych uchodziła powszechnie za idealny związek. On zawsze obok niej, opiekuńczy, nawet – tak jak mówisz – przyjeżdżał po nią, kiedy kończyła imprezować. No i nagle się rozstali. Teraz już rozumiem, dlaczego.

Mogło nie być między nimi pożądania. Jak często mawia mój mistrz, profesor Lew-Starowicz, związek w stylu „papużki nierozłączki” bardzo szybko wygasza pożądanie. Albo przynajmniej ten mężczyzna pożądania nie odczuwał, bo odgrywał rolę ojca. Stonizował swoje libido, żeby nic mu nie przeszkadzało w skanowaniu potencjalnych zagrożeń z otoczenia.

Jak rozumiem, do idealnej sytuacji dochodzi wtedy, kiedy i potrzebujemy siebie w związku, i pożądamy.

Ale potrzebujemy partnersko. Ja potrzebuję, żebyś ty zrobiła coś dla mnie, w zamian za to też zawsze możesz na mnie liczyć. Ale jeśli w jakichś dziesięciu, dwudziestu, czasami trzydziestu procentach nie dostanę od ciebie tego, czego potrzebuję, też jakoś przeżyję. Chcę, żebyś mnie wysłuchała, bo mam problem, ale akurat jesteś umówiona z koleżanką? Nie ma problemu, zadzwonię do kumpla!

Telefon do przyjaciela. Zdrowe podejście, by się tak na czyimś ramieniu nie uwieszać.

Otóż to. Mój klient miał świetny związek do momentu, kiedy umarł jego ojciec. Jego seksualność z partnerką funkcjonowała bardzo dobrze przez sześć lat – i nagle koniec. On był głęboko zżyty z ojcem, codziennie spędzali dużo czasu na telefonie. Zlał się z nim. I kiedy go zabrakło, przerzucił to na partnerkę. Zaczął ciągle do niej dzwonić, pytać o wszystko. Nabrał poczucia, że bez ojca sobie nie poradzi. Ojciec był jego zbroją, jego ochroną przed światem – i on teraz próbował zrobić zbroję ze swojej partnerki, jednocześnie oddalając się od niej seksualnie.

Przepoczwarzył się w dziecko.

A dziecko nie powinno uprawiać seksu z rodzicem.

Inna ciekawa historia seksualna, która miała źródło w dzieciństwie, przytrafiła się mojemu klientowi, który od najmłodszych lat pomagał ojcu w prowadzeniu sieci sklepów. Rozwoził z nim towar, stał za kasą, wszystko to oczywiście w przerwach między nauką. Odpoczynku zero. Od najmłodszych lat był przyzwyczajony do tego, że nie ma za wiele czasu na sen, na rozrywkę. Kiedy jego koledzy jeździli na dyskotekę czy na grilla, on wybierał pracę. Poznał kobietę, która ma czwórkę dzieci z poprzednich związków, każde z innym mężczyzną. Teraz, prowadząc swoje biznesy, całą resztę czasu władowuje w dom i rodzinę. Śpi po trzy-cztery godziny na dobę i dziwi się, że w ogóle nie odczuwa pożądania. Ma o to do siebie pretensje. A ja patrzę na niego, widzę dwudziestopięciolatka, który wygląda jak czterdziestopięciolatek z organizmem pięćdziesięciolatka i, szczerze mówiąc, dziwię się, że jeszcze nie miał zawału.

Sam przyśpieszył swoją starość.

Trzeba by mu zmienić cały core, całą głowę. Zaprogramować go od nowa i uruchomić ponownie.

Pytam:

– Ma pan jakieś przyjemności w życiu?

– Słucham?

– Nie no, poważnie pytam, czy ma pan jakieś przyjemności w życiu?

– Ale ja naprawdę nie wiem, o co panu chodzi.

– No wie pan, przyjemność jest wtedy, kiedy robimy coś tylko dla siebie i jest nam miło.

– Uuu, to od kilu lat się nie zdarzyło! Czasem chciałbym pójść z kumplami na piwo, ale żona mi zabrania.

On nie widzi, że od najmłodszych lat jest w młynie, do którego dostał się, przejmując postawę życiową swojego ojca.

Jedni muszą uporać się z rodzicem, którego mają w sobie albo dostrzegają w swojej partnerce lub partnerze, inni zaś – o czym już mówiliśmy – z ojcem lub matką, którzy nieustannie są w ich głowach i ich krytykują.

Sugeruję moim klientom, żeby zapisywali sobie w wolnej chwili myśli, które pojawiają im się przed seksem lub w czasie seksu. I bardzo często w trakcie pracy w gabinecie dochodzimy do tego, że za tymi myślami stoi matka albo ojciec: „Cokolwiek bym nie zrobił, matka zawsze będzie niezadowolona”. Trzeba wtedy przepracować relację z matką i tego karcącego rodzica, ale nie chodzi o to, żeby matce zrobić awanturę, tylko żeby wyzwolić dorosłego w sobie, ciepłego, wspierającego rodzica. Matka mówiła zawsze, że mężczyźni są beznadziejni, że nie potrafią nic dobrze zrobić, że ojciec tylko łoi browary i siedzi na kanapie. Nastolatek patrzył na tego ojca, który wracał styrany po pracy, i z tego płynął dla niego komunikat, że tylko gdy będzie się nadmiarowo starał, zadowoli matkę. Matkę, czyli każdą przyszłą kobietę.

Wyhodowany przez nas w głowie ciepły rodzic pogłaszcze, przytuli, zaopiekuje się nami, kiedy ktoś nam powie, że jesteśmy beznadziejni. Albo kiedy sami tak o sobie pomyślimy. Z kolei drugi rodzic, rodzic wojownik, stanie w naszej obronie. Dobrze mieć w sobie i ciepłego, i wojowniczego rodzica.

To wszystko dzieje się w głowie, a jak ten wojownik przekłada się na aktywność poza głową?

Moi klienci wyładowują złość w trakcie biegania, na sztukach walki, na siłowni itp.

Czyli kiedy słyszę, że nie sprawdziłem się jako mężczyzna, to dobra matka mówi „Nic się nie stało, w porządku jest”...

...a ojciec wojownik dopowiada: „Nie ty jako kobieta będziesz definiowała, co jest męskie, a co niemęskie”.

Przy czym, powtarzam, nie chodzi o to, żeby się po latach z tymi rodzicami rozliczać. Miałem klienta, który zrozumiał to literalnie. Przyjechał do ojca i zrobił mu trzygodzinne posiedzenie z tyradą na temat tego, jaki ten ojciec był beznadziejny. Staruszek był w szoku, bo przez ostatnich dwadzieścia lat prawie w ogóle ze sobą nie rozmawiali.

Inny mój klient pojechał ze swoją partnerką do domu rodzinnego i zaczął wyliczać matce, jak bardzo i w których sytuacjach go skrzywdziła. Matka w odpowiedzi zarzuciła mu, że zachowuje się „jak baba”: „Bo się roztkliwiasz. Facet powinien być twardy”.

Dała mu właśnie dowód na to, co on jej przed chwilą zarzucał.

Umniejszyła go dokładnie według tego scenariusza, o którym z nią rozmawiał. Ale ciekawe jest to, co wydarzyło się chwilę później. Żona tego mężczyzny, zazwyczaj walcząca o to, by jej mąż się otwierał, by mówił o emocjach, tym razem poparła swoją teściową.

To jest niesamowite, że kobieta zarzuca komuś, że zachowuje się jak kobieta.

Terapeuci toczą walkę o to, żeby faceci zaczęli wreszcie mówić o swoich uczuciach, przynajmniej żeby mieli z nimi kontakt. Ona tymczasem ramię w ramię z teściową uderzyła w dzwon tradycji. Na szczęście mężczyźni bardzo się zmieniają na plus i wychodzą z tej skorupy kulturowej. O ważnych zmianach, jakie nastąpiły w seksualności ludzi w ostatnich kilkunastu latach, czyli „za mojej kadencji”, mówiłem jakiś czas temu Krystynie Romanowskiej w wywiadzie do „Wysokich Obcasów Extra” pt. Matka nie jest święta.

Jak widać na załączonym obrazku, matka święta nie jest. Ani żona. Facet wyszedł w końcu ze swojej skorupy, a one zapędziły go z powrotem do środka. Ale wróćmy do tej listy komunikatów, które słyszymy w głowie przed seksem i je sobie zapisujemy. Wszystko zostało spisane, co dalej?

Stajemy przed sądem. Wchodzimy najpierw w rolę oskarżyciela. Oskarżyciel cytuje to, co ma na liście, te wszystkie negatywne przekonania typu: „Prawdziwy mężczyzna ma zawsze wzwód”, „Kobieta, z którą uprawiam seks, powinna mieć kilka orgazmów z rzędu”, „Jestem nieudacznikiem, jeśli seks trwa krócej niż pół godziny”. Następnie wchodzimy w rolę obrońcy, który przedstawia kontrargumenty, czyli pozytywne przekonania, typu: „Członek w stanie ciągłego wzwodu nazywa się dildo”, „Seksualność kobiety nie jest fabryką orgazmów”, „Nie długość seksu definiuje mnie jako mężczyznę”. Wreszcie, jako sędzia, mamy wydać wyrok. Kto ma rację? Skazujemy czy uniewinniamy? W psychoterapii tę technikę nazywamy „metodą sądu”.

Nie jest łatwo być sędzią we własnej sprawie.

Serio? A większość moich klientów specjalizuje się w samobiczowaniu się i byciu mistrzem w samokrytyce.

To z pewnością będzie promowane w naszych sądach po najnowszej reformie.

Można też przeprowadzić sondaż wśród znajomych. Kiedy na przykład uważamy się za osobę mało męską, pytamy, które nasze cechy uważają za męskie. Wielu moich klientów z takim problemem było w szoku, bo spodziewali się jakiegoś kombinowania, a bardzo szybko dostawali konkretne odpowiedzi, które burzyły ich niską samoocenę. I to jest piękne.

A wracając do relacji. Czy tylko cechy fizyczne partnerki lub partnera mogą wpłynąć na zanik pożądania?

Temat jest bardziej złożony. Odpowiem przykładem. Mam pacjenta, który przyszedł do mnie z powodu braku seksu w związku. Jego partnerka jest bałaganiarą. Często mówi się o mężczyznach, że nie dbają o porządek, tymczasem ona potrafiła na przykład przyrządzić wątróbkę i przez tydzień trzymać ją na patelni. Klient opowiadał, że fetor był nie do wytrzymania. Kiedy wyjechał w trzytygodniową delegację, po powrocie zastał cały balkon zastawiony torbami z odpadkami, ponieważ nie przyszło jej do głowy, żeby zejść z tym do śmietnika. On chciał te torby wysłać do NASA, żeby zbadali rozwijające się tam nowe formy życia. Tylko tyle go ratuje, że stara się wiele przykrości życiowych obrócić w żart. Albo samochód – kiedy sprzątał ostatnio auto partnerki, wyniósł z niego trzy worki kubków plastikowych, papierów po batonikach, opakowań po jedzeniu na wynos, paragonów, chusteczek, gum zawiniętych w papierki itp. Efekt tego wszystkiego jest taki, że on nie ma ochoty się z nią kochać, bo kiedy widzi, że ona jest takim brudasem, pojawia się u niego generalizacja – zaczyna mieć wątpliwości co do jej podejścia do higieny w ogóle i czystości jej waginy.

Z jednej strony to kwestia osobowości, ale z drugiej, można się chyba nauczyć sprzątać.

Tak, wiele osób się uczy, ale tutaj mamy do czynienia z sytuacją skrajną, tak przynajmniej wynika z opowieści mojego klienta. „Przeprogramowanie” takiej kobiety może okazać się bardzo trudne. Zresztą i jego trzeba teraz przeprogramować, żeby przestał odczuwać do niej odrazę.

Mamy tendencję do tego, żeby dany symbol z jednego miejsca przenosić w inne; naznaczać nim kolejny teren. On sobie przeniósł, że bałaganiara w życiu codziennym oznacza też zapewne bałaganiarę w sferze cielesnej. Nie chce przez to wkładać członka w jej pochwę. Obniżyło mu się z tego powodu libido i teraz nie tylko ona by musiała zmienić swoje zachowanie, ale również on swoje myślenie na jej temat.

Kolega mi opowiadał, że dość dziwnie się czuł, uprawiając seks, kiedy jego dziewczyna była w ciąży. Czy to też ma związek z jakąś „symbolizacją” jej ciała?

Bardzo często partnerzy kobiet będących w ciąży są wyczuleni na wszelkie wątki związane z macierzyństwem. Sama świadomość, że tam w ciele partnerki rozwija się dziecko, powoduje u niektórych mężczyzn wzbranianie się przed penetracją. Dosłownie, raz tutaj słyszałem w gabinecie od klienta, że on nie chce targać członkiem grzywki dziecka. I nie żartował. Inny klient powiedział, że teraz, gdy jego żona jest w ósmym miesiącu ciąży, poczuł podczas seksu, że syn go kopnął w żołądź.

Idąc tym tropem, dziecko mogłoby też złapać za penisa.

To są oczywiście wizje niewiele mające wspólnego z rzeczywistością, ale mają one silny wpływ na rzeczywistość. „Matka mojego dziecka oznacza osobę całkowicie aseksualną” – często słyszę od klientów. Dodatkowo włączają się tym mężczyznom obawy o to, czy sprawdzą się jako ojcowie, to może powodować zaburzenia erekcji, pożądania. Tymczasem u wielu kobiet libido podkręca się w czasie ciąży. One nie dość, że potrzebują więcej seksu, to jeszcze bardziej intensywnie go przeżywają. Często słyszę w gabinecie: „Jak byłam w ciąży, on w ogóle mnie nie dotykał. Czułam się jak jakiś inkubator”.

Myślę, że oprócz szkół rodzenia przydałyby się także szkoły uprawiania seksu w czasie ciąży.

Sam poród dla wielu mężczyzn również bywa traumatyczny. Mam tu na myśli tych, którzy towarzyszą swoim partnerkom. Na niektórych silnie wpływa widok rozdartej pochwy, totalnie ich to blokuje na seks w następnych kilku latach. Dlatego my, seksuolodzy, nie zalecamy uczestniczenia mężczyzny w porodzie, a jeśli już, powinien on stać za plecami kobiety, nie robić sobie selfie i nie nagrywać, by pokazać znajomym. Nieraz nagrywa się mężczyźnie ten poród w głowie i jest odtwarzany w czasie seksu. Finału możemy się domyślić czy raczej jego braku.

Często zdarza się, że pary przestają uprawiać seks po porodzie?

Z moich doświadczeń z gabinetu wynika, że dość często. Kiedy kobieta urodzi, jej mózg jest kąpany w różnych hormonach, między innymi w oksytocynie, która działa więziotwórczo na jej relację z dzieckiem, ale obniża popęd seksualny. Dodatkowo, jeśli to kontakt fizyczny, cielesna bliskość najbardziej ją motywowały dotychczas do seksu, ona je teraz uzyskuje w kontakcie z dzieckiem, tym samym nie mając motywacji do seksu z mężem. Niektórzy ojcowie, którzy mocno towarzyszą swoim partnerkom w ciąży, również dostają spory zastrzyk oksytocyny do mózgu, co obniża im poziom testosteronu i zmniejsza popęd seksualny. Inni z kolei mają ten popęd taki sam przed ciążą, jak i po ciąży.

No i co wtedy, jak opadnie motywacja? Muszą się motywować na nowo czy przeczekać?

Niektórzy czekają. Ja zamiast tego rekomenduję mówienie wprost o swoich potrzebach i negocjowanie ich zaspokojenia. Po drugie, trzeba randkować. To, że partnerka urodziła dziecko, nie oznacza, że okres uwodzenia się skończył. Dziecko to nie jest blokada na koło rowerowe, że już nie muszę się starać, bo ona i tak mnie nie opuści. Jak zechce, to opuści; właśnie teraz, kiedy po porodzie czuje się mniej atrakcyjna, a nie doświadcza odpowiedniej atencji.

Raz w tygodniu naprawdę można znaleźć czas, żeby wyjść do restauracji, kina, teatru. Zostawić dziecko z babcią, wujkiem, nianią, zrobić sobie wieczór dla związku. A tymczasem u klientów z gabinetu standardem jest randka raz na osiem-dziesięć miesięcy.

Smutne. A przecież są też restauracje z przewijakami, a nawet z kącikami i opiekunkami dla dzieci.

Również wiele hoteli ma animacje dla maluchów. Z dzieckiem spokojnie można wyjechać na wakacje i nie czuć się przeciążonym wychowaniem.

Proces starania się o potomka też bywa stresujący.

Owszem, bo wtedy bardzo często włącza się zadaniowość w seksie. Mężczyzna wie, że prosto z pracy musi pędzić do domu, żeby współżyć o danej godzinie. Jest tym bardzo zdenerwowany. Może dojść do zaburzeń erekcji, ponieważ seks wtedy koduje się nie jako coś przyjemnego, tylko kolejny obowiązek do wypełnienia.

Następne zadanie na listę spraw pilnych.

Ludzie nie rodzą się kochankami, tylko się nimi stają. Warto o tym pamiętać.

Bardzo często powodem braku pożądania jest też jakiś głęboko ukryty żal do drugiej osoby. Często robię z klientami testy projekcyjne. Najczęściej korzystam z „testu zaczarowania”.

Na czym on polega?

Na tym, że mamy cztery kategorie: ja, mężczyźni, kobiety oraz partnerka albo partner. Każdą z tych kategorii rozpatrujemy pod kątem siedmiu zaczarowań: drzewo, kwiat, zwierzę, przedmiot codziennego użytku, rola w cyrku, postać z bajki, instrument muzyczny. Z takiego testu wynikają różne ciekawe rzeczy. Kiedy ktoś na przykład zamienia siebie nieustannie w coś związanego z agresją: nóż, lew, zły czarownik, jest to dla mnie informacja, że ma w sobie tłumioną złość i blokuje się seksualnie. Dotyczy to zwłaszcza osób bierno-agresywnych.

Brak seksu bardzo często jest komunikatem: „Nie będziemy ze sobą sypiać, dopóki mnie nie przeprosisz”.

Seks może być też formą przeprosin.

Owszem, ale nie w tym przypadku. Można także uprawiać seks, ale nie odczuwać żadnej przyjemności.

Naprawdę?

Problemy z libido polegają na tym, że masz mniejszą potrzebę uprawiania seksu, a co za tym idzie, rzadziej do niego dochodzi w twoim życiu. Rzadziej przychodzą ci do głowy fantazje seksualne, nawet masturbacja odpada. A kiedy już współżyjesz, możesz to odbierać mniej więcej na tym samym poziomie przyjemności, co mycie zębów. Niekiedy jest to skutek uzależnienia od seksu, innym razem nawyku. Bardzo często ten problem dotyka osoby z depresją, która odcina nas od przeżywania każdego rodzaju przyjemności.

Najgorsze, że nie wszyscy zdają sobie sprawę z tego, że depresja wpływa na każdą, ale to naprawdę każdą sferę życia.

Mój klient, który na nią cierpi i akurat nie jest tego świadomy, pojechał z partnerem do Paryża, licząc na to, że może tam, w romantycznych okolicznościach, wreszcie się uda. Ale nie udało się, mimo że spędzali dnie na spacerach, wizytach w galeriach itp. Przyszedł do mnie zły na siebie, że nie wykorzystał takiej okazji. A przecież to nie on jest winien, tylko jego choroba. Długo jednak walczył, zanim dopuścił do siebie tę myśl. Chodzi do psychiatry, bierze leki, ale zupełnie nie wiąże faktów. Chce mimo depresji odnosić same sukcesy; w seksie się nie udaje, ale w pracy wyciska z siebie sto pięćdziesiąt procent normy i jest z tego dumny.

A powinien się zrelaksować, wziąć L4.

Racja. Problem z osobami chorymi na depresję polega na tym, że często wydaje im się, że to w ogóle nie jest choroba. W związku z tym wymagają od siebie więcej, stawiają na nadmierną kompensację.

Odbijają sobie na innym polu?

„Nie idzie mi w seksie, nie idzie mi w pracy, to wszystko pewnie dlatego, że za mało się przykładam. Powinienem szybciej biec, więcej dawać z siebie”. Nakręcają sprężynkę do granic możliwości, ryzykując, że pęknie. Czują, że tylko megabodźce mogą ich poruszyć: mocny seks, używki, szybka jazda autem, intensywny sport. Trzysta procent normy. Często znajdziemy takich ludzi w korporacjach, gdzie spędzają po dwanaście godzin na dobę, osiągając bardzo dobre wyniki w pracy.

Inna grupa osób, które nie odczuwają przyjemności z seksu, to ci, którzy mają wpojone z dzieciństwa negatywne przekonania na temat seksualności.

„Fuj! Nie baw się siusiakiem!”. Znowu wraca ten wątek.

Są też osoby, które umniejszają doświadczaną przez siebie przyjemność. To jest dokładnie ten sam typ, który gdy powiesz mu: „Fajne spodnie”, odpowie: „A daj spokój, stare jak nie wiem, z dna szafy je wyciągnąłem”. To samo będzie z seksem: „Taki orgazm to żaden orgazm. Kiedyś to ja miałem orgazmy”. Odmawiają sobie przeżywania przyjemności, traktują ją podejrzliwie.

Zdaje się, że osoby radykalnie religijne mają podobnie.

Nierzadko tak. Seks dla prokreacji, nie dla rozkoszy. Takie podejście kończy się okaleczaniem kobiet w Afryce, gdzie wycina się łechtaczki albo wręcz zaszywa pochwy, zostawiając mały otworek na krew menstruacyjną i wydalanie moczu.

Osoby mocno zaangażowane w sprawy wiary, które przychodzą do mnie na terapię, bardzo często mają w różny sposób nasilone objawy nerwicowe. Ciągle ściera im się życie realne, funkcjonowanie w związku, cieszenie się bliskością, radosne przeżywanie seksu, z wymaganiami religijnymi.

Jak objawiają się te zaburzenia nerwicowe?

Problemami z erekcją, przedwczesnym wytryskiem, obniżonym libido, bólami genitaliów przy grze wstępnej, uzależnieniem od pornografii i cyberseksu, wyrzutami sumienia po zbliżeniu... Częsty obrazek to szybki bieg do łazienki, by się dobrze wyszorować; czasami też chęć ukarania siebie i partnera za złamanie reguł religijnych.

Zbigniew Izdebski powiedział w jednym z wywiadów, że „w Polsce wciąż nie nauczyliśmy się oddzielać Kościoła od seksu”.

Z kolei profesor Lew-Starowicz mawia, że trzeba albo szukać kompromisu między dogmatami a życiem seksualnym, albo opowiedzieć się po którejś ze stron. Innego rozwiązania nie ma. Wiele osób to robi: idzie na kompromis, przynajmniej nieoficjalnie.

Jak może wyglądać taki kompromis?

Na przykład stosowanie prezerwatyw niezwykle rzadko jest potępiane przez osoby religijne, mimo że Kościół jest przeciw. Niemniej jednak robienie tego po cichu sprawia, że większość od nowa pokonuje drogę do nabycia przekonania o tym, że dogmatów nie da się wdrożyć w życie. Przy czym mówiąc o dogmatach, mam na myśli również przekonania wyniesione z domu rodzinnego przez osoby, które teraz niekoniecznie są szczególnie wierzące. Ale pewne rzeczy się zakodowały, jak na przykład negatywny, podejrzliwy stosunek do „grzesznej” seksualności. I tutaj, na terapii, musimy się z tym mierzyć.

Co jeszcze można wnieść do seksu z domu rodzinnego?

W Polsce jest wiele rodzin dysfunkcyjnych, choćby takich, w których jedno z rodziców albo oboje rodzice mieli problem nie tylko z alkoholem, ale też z dysfunkcyjną złością, z przemocą psychiczną i fizyczną, również na trzeźwo. Taki rodzic puszczał kontrolę po wypiciu, przez co przyjemność, pozwolenie sobie na brak kontroli, były przez jego dzieci kojarzone z czymś podejrzanym, negatywnym. W tych momentach „rozhamowania” rodzica, dziecko kodowało sobie, że aby przetrwać, trzeba wtapiać się w tło. Ten stan nie uczył czerpać przyjemności i beztroski z życia. Wręcz przeciwnie.

Jak puszczę hamulce, stanie się coś złego.

Coś bardzo złego. Mam klienta, którego matka była uzależniona od alkoholu i często traciła przez to kontrolę. Jego ojciec z kolei dużo pracował. W rodzinach DDA (dorosłe dzieci alkoholików) dzieci bardzo często przypisują sobie winę, kiedy wydarzy się coś negatywnego. I ten mój klient jeszcze jako dziecko, a potem nastolatek, widział, że ojca prawie w ogóle nie ma w domu. Zakodował sobie, że to na pewno jego wina. „Ojciec mnie olewa, bo nie zależy mu na mnie. Matka pije, a ja nie umiem na niej wymusić zmiany zachowania. Jestem do niczego”. I teraz, kiedy jest dorosły, nie uprawia seksu ze swoją partnerką, ponieważ sądzi, że się do tego nie nadaje, że nie jest w stanie być skutecznym w życiu. „Nie potrafiłem wzbudzić zainteresowania ojca swoją osobą, to nie wzbudzę zainteresowania kobiety, nie będzie mnie pożądała, nie dojdzie do orgazmu”. Taki jest podświadomy tok myślenia tych osób. A skutki takiego myślenia – opłakane.

WEŹ PIGUŁKĘ? NIEKONIECZNIE

czyli co zrobić, gdy konar nie chce zapłonąć

Rok 2017 był przełomowy, jeśli chodzi o rozwiązywanie problemów ze wzwodem: do obrotu weszły leki na zaburzenia erekcji, które można kupić bez recepty.

Tak, przełom polega na tym, że są to – podkreślmy – leki, a nie suplementy diety.

Suplementy bez recepty są dostępne już od dawna. To nie leki, więc czy mają prawo zadziałać?

Najczęściej ich skład to mielony magnez, cynk, żeń szeń, witamina B6... Nie zaszkodzi, ale czy pomoże? Jeśli się tym suplementować przez dłuższy czas, czyli przez kilka miesięcy, to będą pewne efekty. Natomiast suplementy nigdy nie zadziałają od razu i doraźnie, tak jak to mówią w reklamach. Kolejnym oszustwem producentów suplementów jest napisane na opakowaniu „weź godzinę przed stosunkiem”. Suplement nie ma prawa zadziałać po godzinie od zażycia. Natomiast tym sloganem suplementy próbują się podszyć pod leki.

Taka handlowa mimikra.

Zgadza się. U mężczyzn, którzy to stosują, a nie widzą efektów, pojawia się myśl, że mają jakiś defekt. Bo przecież w reklamie napisane jest, że działa, że tylu innym facetom pomogło, „a tylko mnie nie”. I to negatywne wyróżnienie obniża znacząco samoocenę mężczyzny.

Przykra manipulacja.

Leki różnią się od suplementów tym, że są jednak poddawane kontroli, badane i oddziałują leczniczo. Tymczasem faceci kupują na przykład rozmaite specyfiki w internecie, w sex-shopach albo w sklepach z dopalaczami. Z tym że w żadnym z tych miejsc nie ma pewności co do tego, czy dany specyfik jest sprawdzony, czy rzeczywiście zadziała.

Sądzisz, że raczej nie?

Ja mam dużą pewność, że nie zadziała. Warto też pamiętać, że zażywając te specyfiki, niezwykle szybko można uszkodzić serce i wątrobę.

Czyli nie zyskasz, a stracisz.

Rynek suplementów to wolna amerykanka. Gangsterzy, z którymi rozmawiam w gabinecie, mówią mi, że obecnie lepiej zarabiają na podrabianiu leków na zaburzenia erekcji, niż na szmuglowaniu papierosów czy kradzieży luksusowych samochodów.

Niektórzy mężczyźni próbują stosować jeszcze inne metody. Na przykład wstrzykują w członek wazelinę, parafinę. Dobrze, że nie olej, bo i o takich pomysłach słyszałem. Ale i parafina wstrzykiwana w członek może spowodować rozmaite komplikacje.

Skąd w ogóle ten pomysł?

Przy zaburzeniach erekcji metodą pierwszego rzutu jest leczenie farmakologiczne. Ale jeśli ktoś ma problemy kardiologiczne albo cukrzycowe, stosuje się iniekcje w ciała jamiste członka; używana do tego substancja nosi nazwę prostaglandyna E1. Ona w tych ciałach jamistych zostaje przez trzy godziny, a potem rozchodzi się po ciele i jest wydalana.

Czyli taki zastrzyk przed seksem?

Tak. Natomiast z parafiną dodatkowy poważny kłopot jest taki, że ona zostaje, są problemy z wypłukaniem jej przez organizm. Dla mężczyzn, którzy ją wstrzykują, to plus, bo mają sztywność członka przez dłuższy czas, ale dla ich organizmu to ogromny minus.

No raczej.

Moja znajoma pracuje na izbie przyjęć i opowiada czasem, że ktoś do nich trafia, bo coś sobie wstrzykiwał. Nie jest to więc takie rzadkie, jakby nam się mogło wydawać. A przy tym – bardzo niebezpieczne. Na marginesie powiem, że ta znajoma nieraz spotyka się z sytuacją, gdy kobiety przychodzą z zapaleniami genitaliów, bo po stosunku płukały sobie pochwę colą lub octem w ramach doraźnej antykoncepcji.

Tylko patrzeć, jak minister zdrowia zakaże sprzedaży octu kobietom.

Zasadniczo, robienie zastrzyków w członek jest ryzykowne. Wokół miejsca iniekcji, czyli ukłucia, robi się mały pierścień i następuje stopniowe zwłóknienie tkanki. Z czasem ona coraz mniej reaguje na bodźce. Ta metoda długofalowo może przynieść skutki odwrotne do zamierzonych.

Iniekcja (zastrzyk) w ciała jamiste członka

Robiłem kiedyś projekt teatralny w więzieniu. Większość osadzonych mogła pochwalić się całkiem sporymi mięśniami. Potem gdzieś przeczytałem, że niektórzy wstrzykują sobie jakieś oleje.

W filmie Pitbull niebezpieczne kobiety jeden z bohaterów wstrzykiwał sobie parafinę pod skórę po to, żeby ochronić kości. Chudy chłopak, bił się często, chciał się zabezpieczyć przed ciosami. Podobnie olej, na rynku znany jako Synthol – wstrzykiwany jest przez więźniów w bicepsy, w tricepsy. Niby poprawia to ich wygląd, ale z dużym prawdopodobieństwem powoduje szereg komplikacji prowadzących do kalectwa, a nawet śmierci. Polecam wygooglować sobie, jak tacy mężczyźni po wstrzyknięciu Syntholu wyglądają.

Wygooglowałem. Szkoda, że nie można odgooglować.

Niektórzy wstrzykują sobie Synthol w członek. Od samego patrzenia na te zdjęcia z Syntholem w penisie, robi się niedobrze.

Ja już niczego nie googluję!

Jest jeszcze trzecia metoda. Operacyjna. Idzie się do chirurga, który robi dwa nacięcia. Wyjmuje ciała jamiste członka, wkłada w ich miejsce dwa baloniki. Następnie usuwa się jedno jądro i wkłada do moszny pojemniczek z płynem, do którego podczepia się te baloniki. Przed seksem dany mężczyzna pompuje płyn do baloników, a po seksie przepompowuje z powrotem. Nie jest to tani zabieg, wersja tańsza, w której samemu trzeba sobie napompować członek, kosztuje ponad 100 tysięcy złotych. Wersja, w której pompuje się sam po naciśnięciu guzika, kosztuje ponad 150 tysięcy.

Hydrauliczna proteza penisa

A wszystko dlatego, że w procesie ewolucji straciliśmy kość prącia.

Tak, kilkadziesiąt lat temu ewolucja wyeliminowała u mężczyzn kość, którą mieli w członku, i postawiła na ciała jamiste członka. Człowiek jest jedynym naczelnym, którego wzwód jest wywołany wyłącznie przez ciśnienie krwi.

Kiedyś używano afrodyzjaków. Hiszpańska mucha, johimbina.

Nadal się ich używa. Ale to raczej folklor.

Przypominam przy okazji, żeby mieć na uwadze skutki uboczne, kiedy sięga się po substancje z niesprawdzonego źródła. A już tragedią jest, kiedy mężczyzna sięga po narkotyki lub GBL, czyli gamma-butyrolakton, popularnie zwany kroplami gwałtu. De facto jest to płyn do czyszczenia części samochodowych ze smaru, z oleju. Bardzo żrący. Oczywiście, używa się go w mikroskopijnej wręcz ilości, niemniej jednak to nie zmienia faktu, czym on jest. Ów płyn działa w ten sposób, że zatruwa ośrodkowy układ nerwowy. Rozluźniają się przez to zwieracze, całe ciało wiotczeje. Obniża się również poziom lęku oraz, co najważniejsze w tej sytuacji, wyłączają się ośrodki kontroli.

No, ale to trucizna przecież.

I to jaka! Ale dla niektórych jakie korzyści wtórne z niej są!

A straty?

Miałem dwóch klientów, którzy od kilkumiesięcznego stosowania GBL mieli sparaliżowane różne części ciała, na przykład prawą część twarzy.

A jednak ryzykują.

Mężczyźni idą na to, ponieważ chcą, żeby nie tylko pojawił się wzwód, ale też żeby zmieniła się im świadomość.

Kiedy człowiek zaczyna coś brać, uzależniać się od czegoś, to włączają się dwa mechanizmy: zaprzeczenia oraz iluzji. W pierwszym przypadku chodzi o zaprzeczanie prawdzie: „Ja rozumiem, że to żrący płyn, ale ciało człowieka nie takie rzeczy potrafi znieść. Nerki to jakoś przefiltrują. Tyle osób tego używa i żyją”. Stosując mechanizm zaprzeczenia, bazujemy głównie na tym, jakie korzyści możemy osiągnąć tu i teraz: „Może za rok, może za dziesięć lat będę miał jakieś problemy, ale na pewno nie teraz”.

A na czym polega mechanizm iluzji?

Na rozpamiętywaniu pozytywnych faktów związanych z daną sytuacją. „Dzięki temu, że zażywam GBL, będę samcem alfa. Nie będę się bał opinii partnerki na temat mojego członka czy tego, jak uprawiam seks”, albo w wypadku altruizmu seksualnego: „Dzięki GBL mogę współżyć z moją kobieta, żeby pokazać jej, jak dla mnie jest ważna i jak bardzo ją kocham”.

Krótkofalowo GBL może działać w ten sposób, zwłaszcza jeśli potrzeby partnerki stawia się na pierwszym miejscu. Są takie osoby, które podnieca samo zaspokojenie partnerki albo partnera; bardzo często przeżywają tylko orgazm psychiczny. Ale to jedynie część altruistów seksualnych, ponieważ ci, którym zależy również na własnej przyjemności, po jakimś czasie zaczynają uciekać w pornografię, w masturbację. Zaczyna się tworzyć poważny rozdźwięk między seksem z partnerką, będącym w zasadzie pańszczyzną seksualną, a seksem z samym sobą, co w seksuologii nazywamy solówką.

W końcu jednak faceci, po wielu bojach stoczonych z cudownymi środkami, trafiają do ciebie.

I mimo że jestem psychoterapeutą, bardzo często oczekują ode mnie po prostu recepty. Kieruję ich wtedy do urologa lub psychiatry. Jeśli ktoś chce coś brać, to lepiej, by brał leki, bo one są dobrze przebadane i robią to, co obiecują producenci. Trzeba pamiętać, że lekarz zanim wypisze leki, najpierw zbiera szczegółowy wywiad zdrowotny, by sprawdzić, czy dany lek nie będzie kolidował z jakąś chorobą klienta, na przykład nadciśnieniem, cukrzycą, problemami kardiologicznymi itp. Chemicznie wspomaga lub wspomagało się około siedemdziesiąt procent moich klientów!

Ale trzeba pamiętać, że branie pigułek niczego nas nie nauczy – ani rozbudzania podniecenia, ani budowania nastroju, pożądania.

Leki nie nauczą nas podstawowej obsługi seksualności. Tak samo jest z depresją. Jedni chcą nad nią pracować na sesjach terapeutycznych, inni z kolei wolą sięgać po psychotropy, które owszem, zagłuszą objawy, ale nie pozwolą nigdy wgłębić się w to, co je wywołuje. I kiedy po odstawieniu leków wrócą te wydarzenia, myśli, które wywołały nastrój depresyjny, depresja też wróci. Tak samo z zaburzeniami erekcji. Mężczyzna wyjeżdża gdzieś, gdzie nie będzie mógł kupić magicznej tabletki – i dopada go przerażenie i czarna rozpacz. Czuje się uwiązany do tej farmakoterapii.

Trzeba też pamiętać, że leki na potencję nie zapewniają jej w każdych warunkach i na każde zawołanie.

Jak to nie?

One tylko stwarzają możliwość. Jeśli więc nie będzie bodźca, pożądania danej osoby – „konar nie zapłonie”. Badania dotyczące leków na potencję pokazują, że sześćdziesiąt procent mężczyzn, którzy je stosują, nie czuje się usatysfakcjonowane i je odstawia.

To ciekawe, czyli świecą się kontrolki, ale pojazd nie odpala.

Na dodatek te kontrolki będą świecić się tylko przez najbliższe trzy godziny w przypadku Viagry. Trzeba więc dobrze wyliczyć czas między zażyciem tabletki a współżyciem. Ktoś na przykład umówił się z partnerką na osiemnastą, wziął pigułkę. Przyszedł, próbuje coś inicjować, ale partnerka wcale nie jest taka chętna. Woli wytworzyć romantyczną atmosferę, obejrzeć wspólnie film... On robi się coraz bardziej nerwowy, bo już jest po dwudziestej. Ona też, bo nie rozumie, dlaczego on tak się denerwuje. Bo on jej oczywiście nie powiedział, że uprawia seks „wspomagany”. No i nic nie wychodzi z tego romantycznego wieczoru.

Dlaczego on nie powie partnerce, że wziął tabletkę?

Bo problemy z erekcją oznaczają dla niego totalną porażkę, a on nie chce przyznać się do porażki. Boi się reakcji partnerki: „Ostatnio jak mi się to zdarzyło, ona przez tydzień chodziła sfrustrowana”. Tymczasem kobiety nie frustrują się tym, że zanika wzwód, ale tym, że mężczyzna zamyka się po tym w sobie i odcina się od kobiety.

Taki odcięty to nie za wiele od niej się dowie.

To tak, jakby grając z nią w tenisa ziemnego, gdy wybił piłkę poza kort, usiadł na nawierzchni i przestał się odzywać. To zepsuje jej dużo bardziej zabawę, niż wybicie piłki. Kobiety uważają, że nawet bez piłki na korcie można zaaranżować sporo różnych, ciekawych zabaw.

Inspiracją może posłużyć ostatnia scena „Powiększenia” Antonioniego.

Brak komunikacji może prowadzić do prawdziwych związkowych dramatów. Mój klient pojechał z żoną na wakacje. I ona gdzieś w łazience, w jego rzeczach, znalazła Viagrę. Zawalił jej się świat. Czy on ma kochankę? A może jestem nieatrakcyjna?

A gdyby jej powiedział: „Słuchaj, mam zaburzenia erekcji, biorę tabletki, chodzę do specjalisty”?

No właśnie? Gdyby jej powiedział?

Większość kobiet nie miałaby z tym problemu. Oczywiście mam na myśli te, które nie biorą tego do siebie, uważając, że brak wzwodu u partnera spowodowany jest tym, że przestały być atrakcyjne. Te kobiety – w ślad za wieloma mężczyznami – myślą, że istnieje coś takiego jak wzwód na żądanie, a tabletka to tylko wspomagacz.

Niektóre z nich wyznają mi w gabinecie, że gdy ich partner używa leków na erekcję, czują się jak narzędzia do masturbacji. Stosowanie przez mężczyzn tabletek na potencję, odbiera im w ich poczuciu podmiotowość w seksie. Być może dlatego, iż mężczyzna – pomimo że wziął tabletki – dalej żyje w świecie swoich lęków i obaw, więc w seksie bardziej chce się sprawdzić, niż pokochać z daną kobietą.

Czyli ten męski lęk przed powiedzeniem prawdy kobiecie nie jest taki całkiem bezzasadny.

Jest, bo dobrze zakomunikowana partnerce informacja o leczeniu farmakologicznym nie wiąże się z nieprzyjemnościami z jej strony.

Ale tak zwany statystyczny facet nie przyznaje się partnerce, że ma problemy z erekcją. Wychodzi pod jakimś pozorem do łazienki, żeby szybko połknąć pigułkę.

Wychodzi do łazienki, żeby połknąć pigułkę albo nakręcić się przy porno na smartfonie. Ten medal ma odwrotną stronę: kiedy kobieta proponuje seks, a mężczyzna nagle zaczyna kombinować, jak tu na chwilę się ulotnić, budzi to u niej podejrzenia. Dobrze to było pokazane w drugim sezonie serialu Detektyw, gdzie jeden z policjantów ciągle brał Viagrę i musiał na różne sposoby przeczekiwać, aż ona zadziała.

„Proszę czekać na połączenie... Proszę czekać na połączenie...”

Kiedy nagle prawda wychodzi na jaw, kobiety złoszczą się, bo uważają, że nie wywołują w swoim partnerze podniecenia. Co jest oczywiście błędem, bo te leki nie są przecież od tego, żeby wywołać podniecenie, tylko żeby polepszyć „hydraulikę”. Nie ma w nich żadnej magii, zwiększają jedynie przepustowość tętnic.

Czyli kiedy kobieta nie podnieca mężczyzny, to nawet tona Viagry nie pomoże?

Tak. Leki na potencję jedynie odprężają mikroskopijne włókna, które otaczają tętnicę prącia. Włókna się rozszerzają, więcej krwi dopływa do członka – i jest wzwód. Z tego, jak funkcjonuje ten mechanizm, płynie dla nas jedna bardzo ważna nauka.

Trzeba się odprężyć przed seksem?

Tak. Nie napinać się, tylko relaksować. Nie nakręcać się za pomocą porno, horrorów, ciężkiej muzyki, tylko posłuchać wyciszających dźwięków. To przyniesie znacznie lepszy efekt.

Pojawił się kiedyś u mnie aktor porno, który występował i w filmach, i – za pieniądze – na zagranicznych sekskamerkach. Od samego rana pobudzał się muzyką techno, narkotykami, dzień przed planem zdjęciowym oglądał dużo horrorów, żeby bardziej pobudzić swój organizm. Początkowo to działało, ale potem przestało. Codziennie musiał dostarczać sobie tych silnych bodźców coraz więcej, aż wreszcie osiągnął pułap. Na dłuższą metę po prostu w ten sposób się nie da, gdyż seksualność potrzebuje odprężenia.

Warto dodać, że mamy na rynku nowe leki: Spedra, Cialis, które mają wydłużony czas działania. Cialis działa przez trzydzieści sześć godzin i kobiety reagują na niego znacznie bardziej przychylnie.

Dlaczego?

Bo kiedy ona wie, że partner wziął Cialis wczoraj, potem przez cały dzień tego wzwodu nie ma i dopiero wieczorem, kiedy zaczynają flirtować, wzwód się pojawia – dla niej to jest sygnał, że to ona go podnieciła. Czuje się podmiotowo w tej relacji, a nie przedmiotowo.

Czyli wszystko w porządku.

Jak już wspominaliśmy, częstą przyczyną zaburzeń erekcji jest lęk przed bliskością. Tabletka jest potrzebna takiemu mężczyźnie po to, żeby uczynić swoją seksualność autonomiczną, żeby ona działała niezależnie od drugiej osoby. Żelazna zasada, którą promujemy w seksuologii, brzmi tak: erekcja wymaga bliskości, bezpieczeństwa, współpracy i wzajemnego zaufania dwóch osób.

Więc relaks, panowie!

Około roku 1992, kiedy weszły na rynek tabletki wspomagające erekcję, terapeuci uważali, że trzydzieści procent zaburzeń wzwodu to problemy organiczne, biologiczne, a aż siedemdziesiąt procent wynika z głowy. Wskutek popularności nowych środków, zapanował hurraoptymizm, również wśród terapeutów, i owe proporcje zostały na chwilę zaburzone. Wydawało się, że każdy problem da się wyleczyć farmakologicznie. Jednak w latach dwutysięcznych uświadomiono sobie, że magiczna pigułka w ogóle nie rozwiązuje problemów, tylko powiększa tętnice w członku. Wskutek tego wśród seksuologów wrócił do łask wcześniejszy podział przyczyn zaburzeń erekcji na w głównej mierze psychogenne (siedemdziesiąt procent) i w dużo mniejszej skali fizjologiczne (trzydzieści procent). Przy czym nie jest dobrze to rozdzielać. Mówimy w seksuologii o momencie biopsychospołecznym.

Czyli?

Kiedy jesteś z kimś w łóżku, problemy nie są tylko albo biologiczne, albo psychologiczne, a więc twoje osobiste odczucia, emocje, myśli, reakcje. Powinno funkcjonować tak ciało, jak i głowa.

A co z tym aspektem społecznym?

Aspekt społeczny obejmuje wszystko to, co kultura, społeczeństwo mówi nam o tym, jak mamy wyglądać, jak powinniśmy się zachowywać. Czyli, ile powinien mierzyć nasz członek, ile czasu powinno trwać zbliżenie, jak powinna wyglądać gra wstępna itp. Z tymi wszystkimi obrazami, często niestety zaczerpniętymi z pornografii, również wziętymi z rozmów z kolegami, także idziemy do łóżka.

Spory tłok tam się robi.

Pod wpływem tych obrazów wielu mężczyzn ma w głowie obraz dobrego seksu jako skrzyżowanie akrobatyki seksualnej z łupaniną, żeby coś udowodnić, a nie żeby pogłębić relację intymną z partnerką i by miło spędzić czas. Tymczasem kobiety potrzebują bliskości, zabawy. Seks jest dla zabawy, a nie żeby sprostać wygórowanym wytycznym, które zakodował nam mózg, przyswajając mimochodem mity społeczne.

A w trakcie zabawy nie mówi się i nie myśli.

Przynajmniej nie za dużo.

Za potencjalnymi problemami w seksie kryją się więc trzy płaszczyzny, trzy odnogi, które – uczciwie do tematu podchodząc – trzeba zawsze mieć na uwadze. Tymczasem urolog skupia się tylko na aspekcie fizjologicznym. Przepisze tabletkę i cześć. W USA są zespoły interdyscyplinarne, złożone z lekarza, psychologa i seksuologa lub edukatora seksualnego. To moim zdaniem dużo lepiej się sprawdza.

Może trzeba wprowadzić takie zespoły w Polsce?

Trzeba działać kompleksowo, bo sama tabletka na potencję nie zmienia kierunku myślenia. Osoby bardziej lękowe, neurotyczne, i tak – mimo wzięcia tabletki – będą się stresować, że mogą nie mieć wzwodu. Dlatego niektórzy dostają w pakiecie coś przeciwlękowego. Ale to nadal tylko zagłuszanie problemów, bo nie zmienia lękowego sposobu myślenia danego mężczyzny.

Tak jak Ibuprom na ból zęba, który przecież nie powstrzyma rozwoju próchnicy.

Ptak, żeby latał, potrzebuje dwóch skrzydeł i ogona, by sterować lotem. Na skrzydle samej biologii nie poleci.

Ale nawet i biologię trzeba potraktować bardziej dogłębnie, wykraczając poza sprawy urologiczne.

Co jeszcze trzeba brać pod uwagę?

Profesjonalny lekarz powinien przeprowadzić wywiad zdrowotny, sprawdzić, czy nie masz problemów z sercem, krążeniem, cukrzycą, tarczycą, depresją. Bo przecież problemy ze wzwodem mogą być spowodowane sprawami kardiologicznymi, endokrynologicznymi, andrologicznymi, psychicznymi, neurologicznymi. Najpierw trzeba więc niekiedy wyleczyć chorobę podstawową. W diagramie (na stronie 194) wypisałem najważniejsze problemy, które wpływają na powstawanie zaburzeń erekcji. Warto zapamiętać: problemy z seksem wyprzedzają o dziesięć lat problemy z sercem.

DZIECKO SIĘ BAWI, DOROSŁY MA KŁOPOT,

czyli o seksualnych uzależnieniach

Dlaczego mężczyźni uzależniają się od seksu?

Zacznijmy od Freuda. Podzielił ludzką psychikę na trzy stany: id, ego i superego. Ale nie było to do końca zrozumiałe, więc nie wszyscy w tym się orientowali. Dlatego amerykański psycholog Eric Berne zaproponował inny schemat: stan rodzica, stan dorosłego i stan dziecka.

Rodzic mówi: „Ja muszę, ja powinienem, należy coś zrobić”.

Dorosły: „Ja potrzebuję, ja potrafię, ja mogę; chcę” (ale nie w roszczeniowym tonie).

Dziecko: „Daj mi! Bawmy się!” (jest roszczeniowe).

Dorosły niczego nie musi.

Każdy z tych stanów jest pożądany w naszej strukturze psychicznej, ale dorosłego potrzebujemy najwięcej. Tymczasem bardzo wiele osób, a w szczególności ogromna większość moich klientów, ma w sobie najbardziej rozbudowanego rodzica, wymagającego, krytycznego i niesprawiedliwego dla nich.

Jak sprawdzić, ile ma się w sobie dorosłego, ile dziecka, a ile rodzica?

Narysuj okrąg. A teraz podziel ten okrąg na trzy stany różnej wielkości. Narysuj dwie linie do środka, tak jakbyś kroił pizzę albo tort. Wielkość tych kawałków pizzy niech będzie proporcjonalna do tego, jak często bywasz w swoim odczuciu w stanie rodzica, jak często w stanie dziecka, jak często w stanie dorosłego. Typowy klient gabinetu psychoterapeuty będzie miał powyżej pięćdziesięciu procent rodzica, a małą ilość dziecka i jeszcze mniejszą dorosłego. Taka sytuacja jest toksyczna.

A jaka jest prawidłowa?

Prawidłowy stan wygląda tak: dwadzieścia procent rodzica, dwadzieścia procent dziecka, sześćdziesiąt procent dorosłego. Zaskoczony?

Czy to ten nadmierny rodzic terroryzuje i kontroluje nas w naszej głowie?

Tak, to jest ten rodzic, o którym już mówiliśmy. Z powodu jego nadmiaru żyjemy w myśleniu powinnościowym: trzeba gonić, robić, poświęcać się, napieprzać, ile wlezie. Organizm, żeby sobie radzić z napięciami spowodowanymi przez przerośniętego rodzica, rozładowuje je przez somatyzacje – zespół jelita drażliwego, bóle kręgosłupa, bóle serca, migreny – a także m.in. przez masturbację, seks i uzależnienia. Niektórzy idą w hiperkompensację. Przepracowywanie się. Sporty ekstremalne. Niedosypianie, siedzenie po nocach.

A inni idą w melanż.

Są mężczyźni, którzy po stresującym dniu w pracy, zamiast jechać prosto do domu, jadą do agencji towarzyskiej, żeby tam odreagować wszystkie napięcia. To jest czas zabawy dla ich wewnętrznego dziecka. Niektórzy moi klienci wykorzystują nawet przerwy na lunch, by się spotkać z kochanką lub odwiedzić prostytutkę. To nie jest seks wynikający z podniecenia, tylko z innych uczuć, często z potrzeby gratyfikacji, nagrody, odcięcia się od stresu. Wspomagany niekiedy narkotykami, czyli chemseksem.

Radykalna wersja przerwy na lunch.

Klienci mówią, że przed lunchowym wyjściem z Mordoru gnają do toalety wciągnąć kreskę kokainy, następnie pędem po schodach, w auto i siedem minut później wspinają się schodami do lokalu prostytutki. Czemu schodami? Bo zwiększają swoje ukrwienie w ciele i mają poczucie, że czują się bardziej podnieceni. Tymczasem to zwykłe podkręcenie krążenia, wynikające z intensywnego poruszania się.

I jaki ma to związek z seksem?

Bardzo prosty. Jak wbiegają do lokalu prostytutki, to ze zmęczenia nie mogą złapać oddechu i całe ciało im pulsuje. Myślą, że są podnieceni. I jaka by nie była brzydka prostytutka, to i tak najczęściej skorzystają. A klienci często mi mówią, że to, co jest na seksulotkach za wycieraczką auta, a to co w realu spotykają – to dwie różne bajki. Z tym że ta realna to dramat połączony z horrorem.

Oni za to z pewnością jeden do jednego wyglądają jak Brad Pitt. Zwłaszcza na koksie. Czyli uzależnienie od seksu to efekt nadmiaru rodzica, który nieustannie nas kontroluje. To powoduje w nas napięcie, które można na krótką metę rozładować na przykład orgazmem. A potem jeszcze raz. I jeszcze...

To jest najczęściej ten nasz realny rodzic, któremu w życiu nie wyszło i deleguje teraz swoje oczekiwania i nadzieje na potomka. A potomek dźwiga przez swoje życie jego sztandar z hasłami typu „Zapierniczaj!”, „Musisz!”.

Jeden z moich klientów ma w sobie rodzica aż dziewięćdziesiąt procent. Pracuje w tygodniu po dziesięć-dwanaście godzin, w weekendy zaś idzie na całość w inny sposób. Przez całą sobotę gra na konsoli i masturbuje się. Wieczorem gruba impreza: mefedron, amfetamina, kwas, trawa, alkohol, głośna muzyka i seks bez zabezpieczeń. W niedzielę próbuje dojść do siebie i przypomnieć sobie, co się działo wczoraj i na tyle się postawić do pionu, żeby w poniedziałek zacząć kolejny maraton w pracy. Tak wygląda każdy jego tydzień.

Czyli w niedzielę zaczyna już do niego przemawiać stan rodzica?

Tak. A te hardkorowe imprezy w weekendy są wynikiem tego, że jego wewnętrzne dziecko, którego ma pięć procent, doszło wreszcie do głosu. Musi odreagować, więc robi rzeczy, które zupełnie demolują system rodzica.

A co z dorosłym?

Dorosłego też jest pięć procent. W normalnych warunkach to wewnętrzny dorosły dopuszcza dziecko lub rodzica do głosu. Teraz jednak jest zdominowany.

A zatem „w normalnych warunkach” rodzic albo dziecko również przez nas przemawiają?

Oczywiście. Kiedy ja – dorosły, czyli nasz stan naturalny – wybieram, że chcę coś bardziej podkręcić, zaszaleć, przekazuję pałeczkę dziecku. Kiedy muszę być w czymś skrupulatny, wskazuję na rodzica.

Co się dzieje, kiedy jest w nas za dużo dziecka?

Ci, którzy mają nadmiar dziecka, zdarzają się sporadycznie. Będzie to każdy Piotruś Pan, jakiego spotkasz na swojej drodze. Czyli człowiek, który ślizga się w życiu, a na Facebooku ma status „szlachta nie pracuje”. Wiele takich osobników jest wśród eskortów, napisałem kiedyś o tym z Krystyną Romanowską artykuł do „Wysokich Obcasów Extra”. Królowie życia, którzy sprzedają się kobietom lub mężczyznom za pieniądze. A jeśli są w stałym związku, to nie kalają się ani pracą, ani odpowiedzialnością.

Leżą i pachną.

Przy czym najbardziej lubią zapach cudzych pieniędzy.

Natomiast u większości mężczyzn bardzo częsty jest za to nadrozwinięty rodzic. Partnerka mężczyzny tego typu przychodzi do mnie i mówi: „Ja nie wiem, nakryłam go z babą dwa razy brzydszą ode mnie, a przecież zawsze był z niego taki grzeczny, kulturalny facet”.

Kulturalny facet to rodzic, a ten na kanapie z „babą” to wewnętrzne dziecko?

Zgadza się. Jak widzisz, dorosły nie ma w tym przypadku nic do powiedzenia.

Przypomina to schizofrenię.

Dlatego potrzebny jest ktoś dojrzały i zrównoważony, kto będzie nad wszystkim czuwał.

Czyli nasz dorosły. To już rozumiem! Zatem na terapii mężczyźni uczą się, jak być dorosłym dla siebie samego.

Zdecydowanie. Jak się sobą zaopiekować, jakie mają potrzeby, czego pragną, co sobie mogą odpuścić na jutro albo na następny tydzień.

A czy zawsze tylko wewnętrzny rodzic będzie odpowiedzialny za uzależnienie od seksu?

W dużej mierze. Chociaż nie tyle za samo uzależnienie, ile za poliamoryczne ciągoty mężczyzn odpowiedzialna jest też ewolucja. Żelazna zasada w naszej seksualności brzmi: jeśli dany mężczyzna współżyje z jakąś kobietą, musi minąć kilka, kilkanaście, kilkadziesiąt minut, żeby mógł to z nią zrobić ponownie. Gdyby ona jednak wyszła z pokoju, a na jej miejsce przyszła inna kobieta, zmobilizowałby natychmiast ewolucyjne zapasy energii i dużo szybciej byłby gotowy do seksu.

Ewolucja podpowiada mu, że ma szansę zapłodnić kolejną kobietę.

A poprzednią mechanizm ewolucyjny uznaje za już zapłodnioną, więc nie budzi nas nowymi bodźcami. W seksuologii nazywamy to „efektem Coolidge”.

Skąd ta nazwa?

Obrazuje ten mechanizm pewna anegdotka z prezydentem Stanów Zjednoczonych Johnem Calvinem Coolidgem. Otóż pewnego razu prezydent wraz z żoną zwiedzał fermę drobiu. Ta, na wieść, że kogut champion może odbywać dziesiątki stosunków dziennie, powiedziała: „Proszę powtórzyć to panu Coolidge’owi!”. Gdy to zrobiono, prezydent spytał: „A czy za każdym razem z tą samą kurą?”. Farmer się obruszył i powiedział: „Oczywiście, że z wieloma!”. Prezydent na to: „Proszę szybko powtórzyć to pani Coolidge!”.

(śmiech)

Jedna z moich klientek, której to opowiadałem, użyła takiej metafory: „Bardzo lubię słodycze, ale jak się nimi objem, to nie mam już w ogóle na nie ochoty; gdy jednak ktoś podsuwa mi coś słonego, wtedy z chęcią spróbuję”.

Zatem swingersi wykorzystują mechanizm ewolucyjny...

W jakimś sensie tak, bo ten mechanizm wzmaga pożądanie. My, seksuolodzy, uważamy jednak, że to tak naprawdę pięta achillesowa ludzkości, głównie mężczyzn. Z tego też biorą się po części uzależnienia od seksu, ponieważ mężczyźni wkręcają się w tą pętlę ewolucyjnego dystrybuowania swoich genów. Nawet jeśli ma to charakter wirtualny, jak w uzależnieniu od pornografii.

Również okoliczności zewnętrzne, zwłaszcza życie w stresie, mogą nas prowadzić w stronę uzależnień.

Każdy pewnie mniej więcej wie, co masz na myśli, ale może podaj jakiś przykład.

Miałem klienta, który zakochał się w przepięknej kobiecie, związali się ze sobą, minął rok, nadal bardzo się kochali – i nagle wiadomość, że ona ma raka mózgu. Stan zaawansowany. Przez kolejne półtora roku non stop była hospitalizowana. On przez ten czas wpadł w ciężką narkomanię. Kiedy jej stan się polepszył, zaczął z tego wychodzić, ale dopiero jej powrót ze szpitala i wsparcie, jakiego mu udzieliła, pozwoliły mu wyjść z nałogu.

Ale to nie koniec. Bo on po wyjściu z narkotyków wkręcił się bardzo mocno w porno. Cały czas coś oglądał w pracy, w domu – gdzieś na uboczu, kiedy nikt nie widział. I potrzebował coraz silniejszych bodźców, ponieważ przestawał odczuwać satysfakcję i z masturbacji, i z pornografii. Na tym właśnie polega wpadanie w uzależnienie, że szukamy coraz silniejszych bodźców, bo te, których sobie dostarczamy, przestają być wystarczające. Habituujemy się na nie.

To był efekt tego stresu, który przeżył, gdy ona chorowała?

To był efekt sposobu, który obrał do walki ze stresem. I lęku, który przeżywał, kiedy wyzdrowiała. Lęku, że jej choroba wróci, że tym razem nie uda się jej zwalczyć. Chciał odciąć się od rzeczywistości, skończyło się to nałogiem.

Ostatnio bardzo podobny mechanizm widziałem w filmie Łukasz Palkowskiego, pt. Najlepszy. Grają tam gwiazdy polskiego kina – Janusz Gajos, Adam Woronowicz, Arkadiusz Jakubik, Magdalena Cielecka, Artur Żmijewski.

Oraz Jakub Gierszał. A dlaczego rozmawiamy o tym filmie?

Bo powinien go obejrzeć każdy, kto chce zrozumieć uzależnienia. Jest tam opisana historia Jerzego Górskiego. Jerzy, będąc nastolatkiem, a potem młodym dorosłym, jest w zaawansowanym stanie uzależnienia od heroiny. Za jej sprawą próbuje się odciąć od rodzinnego domu, gdzie ojciec jest niedostępny emocjonalnie, stosuje przemoc fizyczną, a matka jest uzależniona od alkoholu.

Tak, to brzmi jak zarys fabuły polskiego filmu.

Chwilę później od heroiny umiera jego najlepszy przyjaciel. Krótko potem przegrywa z heroiną jego miłość życia, osierocając ich małą córeczkę. Jerzy bierze się w garść i... przerzuca się na inne uzależnienie. Dużo jeździ na rowerze, pływa i biega. W końcu wygrywa niesamowicie wyniszczający dla organizmu triathlon, tzw. „podwójnego ironmana”.

Czyli sukces.

Psycholog kliniczny powiedziałby, że to zamiana jednego wyniszczającego nałogu na drugi, z tą różnicą, że ten jest akceptowalny społecznie.

Ciekawe.

Co jeszcze ciekawsze, wiele osób traktuje nałóg jako coś, co przychodzi z zewnątrz i ich opanowuje. Dotyczy to nie tylko seksoholizmu, ale również narkotyków, alkoholizmu, hazardu i innych. Seksoholik powie: mój nałóg dzisiaj doszedł do głosu, nie mogłem sobie z nim poradzić, dlatego byłem na seksie płatnym. On mnie demoluje, jak chce. Osoba, która nie ma wglądu w siebie, nie będzie wiedziała, co doprowadziło do tego nawrotu. I tak mężczyzna uzależniony od seksu widzi, że danego dnia dwa razy skorzystał z usług prostytutek. Ale nie wie, dlaczego. Co więcej, działał jakby w transie i nie wiedział, co robi. Dopiero po fakcie zyskał świadomość tego, co się wydarzyło. Myśli zatem, że coś, jakaś nienazwana i ogromna siła ciągnie go w tamtą stronę.

A tak naprawę, to...?

Pierwsza faza nawrotu nałogu zaczyna się od trudnych stanów emocjonalnych, które się przedłużają – ciągłe rozdrażnienie, problemy ze snem, unikanie sportu. Druga faza to nawrót mentalny. Pacjent już od tygodnia funkcjonuje w podnieceniu na poziomie minimum siedemdziesięciu procent. Robi nałogowi potężny grunt swoimi nieustannymi fantazjami, które go przygotowują do wejścia w trans i nieliczenia się z rzeczywistością, wartościami, zobowiązaniami, lojalnością wobec partnerki. Niby pracuje w dzień, ale też ogląda porno na smartfonie lub nocą po kryjomu.

Nakręca się.

Tak, i tu zaczyna się trzecia faza nawrotu, czyli fizyczna. Nakręcanie powoduje potrzebę rozładowania tego napięcia. Pojawia się tzw. „acting-out”, w postaci masturbacji, obdzwaniania agencji towarzyskich, seksu w saunie czy dark roomie. Uzależniony nie rozumie, dlaczego nagle poszedł raz i drugi do miejsca, w którym nie powinno go być. To jest mechanizm oddzielania siebie od nałogu. Zgłasza seksuologowi samą warstwę zewnętrzną problemu. Natomiast pod jej powierzchnią kryje się cała góra lodowa.

A w tej górze?

Kiedy oglądamy pornografię, ciągle generujemy w sobie gotowość do seksu. To może rodzić kompulsywne, obsesyjne zachowania. Głównie masturbację, ale też poszukiwanie wrażeń seksualnych bądź przez internet, bądź w świecie płatnego seksu. Efektem tego może być poczucie wyeksploatowania, ponieważ kiedy przekroczy się pewien pułap, trudno o zaspokojenie. Chce się jeszcze. Biegasz jak chomik na tym kręciołku w klatce. Cały czas przed siebie, coraz szybciej, ale nie dostajesz tego, czego potrzebujesz, ponieważ nieustannie chcesz więcej. Bezustanne szukanie świętego Graala, jak to mawiamy w seksuologii.

Jak można rozpoznać uzależnienie od seksu?

Przytoczę w odpowiedzi kryteria diagnostyczne uzależnień według ICD-10, czyli Międzynarodowej Statystycznej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych. Uzależnienie można rozpoznawać wówczas, gdy w okresie ostatniego roku stwierdzono obecność co najmniej trzech objawów z poniższej listy:

• silną potrzebę lub poczucie przymusu realizowania kompulsywnych zachowań związanych z seksem,

• subiektywne przekonanie o mniejszej możliwości kontrolowania zachowań związanych z seksem, tj. upośledzenie kontroli nad powstrzymywaniem się od kompulsywnych zachowań związanych z seksem oraz nad częstotliwością tych zachowań,

• występowanie, przy próbach ograniczenia możliwości realizowania kompulsywnych zachowań związanych z seksem, niepokoju, rozdrażnienia czy gorszego samopoczucia oraz ustępowanie tych stanów z chwilą pojawienia się możliwości ich realizowania,

• poświęcanie coraz większej ilości czasu na kompulsywne zachowania związane z seksem, w celu uzyskania zadowolenia czy dobrego samopoczucia, które poprzednio osiągane było w znacznie krótszym czasie,

• postępujące zaniedbywanie alternatywnych źródeł przyjemności lub dotychczasowych zainteresowań na rzecz kompulsywnych zachowań związanych z seksem,

• kontynuowanie kompulsywnych zachowań związanych z seksem pomimo szkodliwych następstw (fizycznych, zdrowotnych, psychicznych i społecznych), o których wiadomo, że mają związek z kompulsywnymi zachowaniami związanymi z seksem.

Teraz każdy może się zdiagnozować na własny użytek.

Tak, natomiast ja korzystam z uznanych kryteriów sformułowanych w 2009 roku przez Patrica Carnesa. Muszą wystąpić minimum trzy kryteria w okresie ostatnich dwunastu miesięcy:

1. Utrata kontroli nad zachowaniem.

2. Dotkliwe konsekwencje uzależnienia od seksu.

3. Niezdolność do zaprzestania mimo negatywnych konsekwencji.

4. Powroty do autodestrukcyjnych zachowań i sytuacji wysokiego ryzyka.

5. Uporczywe wysiłki lub chęć, by się ograniczyć lub przestać.

6. Obsesja seksu i fantazjowanie jako główna strategia radzenia sobie w życiu.

7. Rosnąca ilość doznań seksualnych – dotychczasowy poziom aktywności przestaje wystarczać, tolerancja.

8. Głębokie zmiany osobowości w wyniku zachowań seksualnych.

9. Tracenie czasu na obsesyjne myśli i fantazje, zdobywanie seksu, uprawianie go i radzenie sobie z konsekwencjami.

10. Zaniedbywanie spraw rodzinnych, zawodowych czy wypoczynku.

Jak „typowy” seksoholik funkcjonuje w ciągu miesiąca?

To dobre pytanie. Najczęściej w tak zwanym „Cyklu sześciu faz uzależnienia”. W 2013 roku przyjechała do Polski bardzo znana seksuolożka, Paula Hall, która się specjalizuje w uzależnieniu od seksu. Podczas kilkudniowych warsztatów miałem przyjemność nauczyć się wielu zagadnień, między innymi tego cyklu. Nie opisuję go szerzej, tylko przedstawiam na diagramie.

Cykl sześciu faz uzależnienia według Pauli Hall (2017)

Rzeczywiście, jak się to tak rozrysuje, to widać, jak się to wszystko zazębia.

Jest też jedna rzecz, która pozornie się nie zazębia.

Jaka?

Najczęściej uzależnieniu od seksu towarzyszy uprawianie seksu ze wszystkimi, ale nie z osobą, z którą jest się w związku. I jest to seks mechaniczny, polegający na zrzuceniu pozaseksualnych emocji, takich jak smutek, żal, złość, samotność, rozczarowanie. To masturbacja przy użyciu drugiej osoby.

Osoby takie pomagają też sobie pornografią. Wielu moich klientów potrafi spędzić nad nią kilka godzin dziennie. Niektórzy zarywają pół nocy. Z powodu oglądania porno, kładą się o trzeciej, podczas gdy muszą wstać do pracy o szóstej.

To sygnał, że coś jest z nami nie tak.

Czerwona lampka powinna zapalić się również wtedy, kiedy na przykład komuś w czasie współżycia zanika erekcja, a nie doświadcza tego problemu w trakcie masturbacji przy porno. To oczywiście może wynikać z różnych przyczyn, ale zawsze należy się temu przyjrzeć bliżej. Masturbowanie się przy pornografii samo w sobie nie jest niczym złym, jeśli upłynnia się w ten sposób nadmiar pożądania, gdy na przykład jesteśmy w związku z kimś, kto tego seksu potrzebuje po prostu dużo mniej niż my.

Brzmi uczciwie.

Natomiast kiedy oglądanie pornografii w połączeniu z masturbowaniem się staje się naszą główną aktywnością seksualną, to już jest wyraźny sygnał ostrzegawczy. Tak samo, kiedy uprawiamy seks poza związkiem, a nasza seksualność w ramach relacji jest rachityczna, szczątkowa. Świadczy to jeśli nie o uzależnieniu, to przynajmniej o głębokim kryzysie w relacji.

Bohater filmu „Don Jon” odczuwał dużo większą przyjemność z masturbacji przed komputerem niż z seksu „na żywo”. Twierdził przy tym: „Przecież jak oglądam porno, to jej nie zdradzam”. Ale kobieta, którą poznał, miała do tego zupełnie odmienne podejście.

Moje klientki również mają to „odmienne podejście”. Czują, że ich partnerzy wolą od nich plastikowe lale z porno. Z wybielonym odbytem, powiększonymi wargami ust i sromu, z podniesionym biustem.

A jakie jest w tym zagrożenie?

Niezliczona ilość pornografii w internecie skłania do poszukiwania coraz nowszych bodźców, których w takiej ilości nigdy nie dostarczy nam seks w realnym świecie. Kobiety, które oburzają się, gdy przyłapują swoich partnerów sam na sam z komputerem, mają rację. Zwłaszcza kiedy seks w ich relacji siada. Nałóg może bowiem doprowadzić do całkowitego zaniku seksu.

Pornografia wygrywa też pod względem ekonomiczności, czyli skutkuje znacznym zaoszczędzeniem energii.

Nie rozumiem.

To przykre, ale to potężna „zaleta” pornografii. O związek trzeba nieustannie dbać, zanim odbędzie się stosunek z partnerką, trzeba z nią flirtować, uwieść ją, odbyć grę wstępną itd. A komputer wystarczy włączyć, odpalić odpowiednią stronę – i gotowe.

Ciekawe, w jakie rejony może zaprowadzić to poszukiwanie coraz mocniejszych wrażeń.

Jeśli chodzi o fizjologię, może ono doprowadzić choćby do zaburzeń podniecenia czy orgazmu. Najpierw w czasie seksu na żywo, a z czasem też podczas masturbowania się. Gdy zakodujemy się na silne bodźce, żadne inne nie będą nas podniecać w wystarczający sposób. Innymi słowy, może dojść do sytuacji, w której partnerka nie będzie nas podniecała, o ile nie będziemy z nią symulować gwałtu, nie będzie miała piersi wielkości arbuzów albo nie ubierze się cała w lateks.

Mówiłeś wcześniej o czerwonej lampce, ale jednocześnie zaznaczyłeś, że często dopiero po fakcie człowiek orientuje się, że znowu „dopadł” go nałóg. Kiedy mężczyźni uzależnieni od seksu, od pornografii, od masturbacji, płatnego seksu orientują się, że potrzebują pomocy psychoterapeuty?

Przychodzą, kiedy widzą, że zupełnie utracili nad tym kontrolę. A jest pięć etapów wiodących do utraty tej kontroli. Pierwszy: „O, jakie to przyjemne!”. Drugi: „Kurczę, mogę stracić nad tym kontrolę”. Trzeci: „Cholera, chyba tracę kontrolę”. Czwarty: „Utraciłem kontrolę”. Oraz piąty: „Widzę same straty”.

Najczęściej klienci trafiają do mnie na czwartym etapie.

Po czym można poznać ten etap?

Kiedy zawalasz terminy w pracy, zaczynasz mieć kłopoty finansowe, problemy w związku związane z poświęcaniem czasu na aktywności związane z nałogiem. Nie dosypiasz, nie dojadasz, spędzasz coraz więcej czasu na stronach porno albo poszukując przygodnego seksu poprzez czaty czy rozmaite aplikacje.

A etap piąty?

Etap piąty to z kolei bardzo często moment, w którym partnerka dowiaduje się, że masz chorobę przenoszoną drogą płciową albo pojawia się wstyd społeczny, bo zostałeś przyłapany na zdradzie w aucie na parkingu w centrum handlowym albo znalazła pod fotelem w twoim samochodzie puste opakowanie po prezerwatywach. Jak to wytłumaczysz?

No, że kolega zostawił.

Zużyte? To chyba kolega od zadań specjalnych...

Jest coś jeszcze w tym piątym etapie?

Ogólny obraz moralnej nędzy i rozpaczy. U niektórych zupełnie siadają przyjaźnie i inne relacje, nagle orientują się, że z powodu nałogu są zupełnie samotni.

Jak bohater filmu „Wstyd”, o którym już wspominałem. Sam w pięknym, designerskim mieszkaniu. Równie atrakcyjny, dużo zarabiający, dobrze ubrany. Ten film pokazuje nam, że uzależniony od seksu albo masturbacji mężczyzna to wcale nie musi być spocony grubas z reklamy ostrzegającej dzieci przed pedofilami.

Bohater tego filmu nie może się zakochać; ilekroć wchodzi w bliższą relację, traci możliwość uprawiania seksu z tą osobą. To też jest znamienne.

Jak nie wpaść w taką pułapkę?

Tak jak już wspomniałem: tylko ewentualne „nadwyżki” seksualności mogą być zaspokajane poza związkiem, na przykład w formie masturbacji. Chociaż najlepszym rozwiązaniem w sytuacji, kiedy partnerka mówi, że nie ma danego dnia ochoty na seks, jest stymulowanie się przy niej, korzystając z bodźców wzrokowych i zapachowych. Ponieważ to koduje nas na związek, a nie od związku. Każdy orgazm pieczętuje mu podniecanie się partnerką, a nie cyberlalą.

A co z singlami?

Singlom sugeruję, żeby masturbowali się z myślą o konkretnej osobie, na przykład związanej ze wspomnieniami z życia. Zalecam myślenie w czasie masturbacji o sytuacjach realnych z jakąś przyjaciółką albo atrakcyjną znajomą z pracy. Jak najmniej bodźców ekstra, które potem trudno skopiować w realnym seksie. Nie żartuję.

Jak często można się masturbować bez obawy, że skończy się to uzależnieniem?

Wszystko zależy od tego, jakie kto ma libido. Ważne są okoliczności, w jakich się masturbujemy, z czego wynika potrzeba masturbacji oraz jakie przywołujemy w tym czasie fantazje. Jak już mówiłem, najlepiej odwoływać się wtedy do naszych realnych doświadczeń.

„Zdrowa” masturbacja jest wtedy, kiedy jesteś podniecony sam z siebie, na przykład rano, pod wpływem testosteronu. Albo kiedy przypomni ci się jakaś sytuacja, która wywoła w tobie podniecenie, czy też podniecenie ukierunkowane na konkretną osobę, czyli pożądanie. Albo kiedy w ciągu dnia widziałeś kogoś atrakcyjnego, kto cię bardzo ujął, czy wręcz doszło z tą osobą do flirtu, wymiany spojrzeń.

Uzależnieniowa masturbacja to zaprzeczenie tych wszystkich okoliczności?

Kiedy odsuwasz od siebie znajomych, żeby mieć więcej czasu na posiedzenia przy komputerze, zaniedbujesz sen, jedzenie, pracę, a gdy zamykasz oczy, wyświetlają ci się powidoki z filmów porno – to już jest sytuacja nad wyraz niepokojąca.

W dzisiejszych czasach masturbacja jest negatywnie związana z pornografią chyba znacznie bardziej niż jeszcze dwadzieścia lat temu.

Tak. Kiedyś z pornografii nie korzystano tak nałogowo, gdyż trudno było ją zdobyć. Miałem klienta, który siedział w więzieniu za przemyt pornografii w bagażniku auta na niemiecko-polskiej granicy. Takie to były czasy.

Poświęcił się dla sprawy.

Obecnie wielu moich klientów mówi, że pornografia ich rozbestwiła. Wdrożyła im takie aktywności i upodobania seksualne, na które dotychczas nie było u nich zgody. Niektórzy z nich zaczęli nawet oglądać zoofilię albo pornografię dziecięcą. To jest naprawdę niebezpieczna rozrywka. Około trzech czwartych pedofili to są pedofile tzw. nieekskluzywni, którzy najpierw przez przypadek znaleźli się na stronach z pornografią dziecięcą, szukając tzw. „złota”, czyli czegoś nowego, dziwnego, czego jest mało w internecie; czegoś, czego jeszcze nie widzieli.

Poszukiwanie złota to zawsze było ryzykowne zajęcie.

Pewna moja klientka, mimo że uprawia klasyczny seks ze swoim partnerem, masturbuje się tylko do filmów przedstawiających seks ze zwierzętami. Wzięło się to u niej stąd, że kiedy była nastolatką, jej brat oglądał na komputerze takie filmy. A że korzystali z tego samego komputera, miała do nich łatwy dostęp. Kręci ją to niesamowicie, ale jednocześnie wstydzi się tego, ma świadomość, że to jest upokarzające. Nie umie sobie jednak z tym poradzić.

Sama pewnie sobie z tym nie poradzi?

To, co towarzyszy naszej masturbacji, naszym orgazmom, wżera nam się w mózg. Odciska na nim piętno. W seksuologii mówimy, że jest to torowanie się szlaków neuronalnych.

Czyli?

Pornografia zmienia architekturę mózgu. Dlatego jest to tak niebezpieczne. Im wcześniej zaczniemy ją oglądać, tym większe trudności będziemy mieli, żeby sparować ją z seksem z realnym partnerem. Dobra informacja jest taka, że psychoterapia także zmienia architekturę mózgu.

Ale ten mózg musi być na to podatny.

Ewoluowaliśmy właśnie dzięki temu, że nasze mózgi są podatne na rozmaite nowości.

Jak wygląda „zdrowy” seks osób niebędących w związkach?

Powinien on wynikać z sytuacji, z podniecenia. Ktoś idzie do klubu, poznaje kogoś, powstaje między nimi chemia...

„U mnie czy u ciebie?”.

Kiedy dwoje dojrzałych, dorosłych ludzi umawia się na aktywność seksualną związaną z tym, że odczuwają podniecenie czy też pożądanie, robią to za obopólną zgodą, podobają się sobie, dbają o obopólną przyjemność, nie uszkadzają sobie ciała, to wszystko jest w porządku. Seksuologia nie potępia przygodnego seksu, o ile nie służy on do załatwiania problemów ze sobą.

Ponadto warto, żeby single – tak samo zresztą jak osoby w związkach – za każdym razem zastanowili się, jaki powód stoi za tym, że mają ochotę na przygodny seks, masturbację czy oglądanie porno. Ośrodek stresu w mózgu znajduje się bardzo blisko ośrodka seksu i bardzo często zdarza się, że próbujemy sobie seksem regulować napięcie, smutek, żal czy złość.

Chyba niełatwo tak samemu się zdiagnozować.

Polecam zapamiętać jedno słowo: „HALT”.

Stój, bo strzelam!

Mniej więcej. Jest to akronim złożony z pierwszych liter słów HUNGRY, ANGRY, LONELY, TIRED. Czyli kiedy mam ochotę na masturbację, oglądanie porno albo szukanie kogoś na seks, powinienem sobie zadać cztery pytania: czy to nie dlatego, że jestem głodny? Czy to nie dlatego, że jestem zły? Czy to nie dlatego, że czuję się samotny? Czy to nie dlatego, że jestem zmęczony?

Jeśli okazuje się, że odpowiedź na co najmniej jedno z tych pytań brzmi „tak”, należy zamiast działań związanych z seksualnością, poszukać rozwiązań bardziej adekwatnych do zaspokojenia danego uczucia.

Głodny coś sobie zje; wściekły może iść na siłownię lub pobiegać, żeby wyładować złość; zmęczony położy się i zaśnie. Najgorzej znaleźć działania, które pomogą tak od razu na samotność.

To prawda, dlatego trzeba wypracować strategię. Po pierwsze, warto sobie zadać pytanie, dlaczego jestem samotny? Bardzo często odpowiadają za to przekonania, które mamy w głowie. Jeden z moich klientów był wychowywany przez surowego ojca, który bił go pasem. Z kolei matka była nadopiekuńcza, chciała wszystko za niego robić. Do momentu wyprowadzki z domu czuł się, jakby na przemian mieszkał w koszarach lub w inkubatorze. Stąd pojawiły się u niego przekonania, że ludzie są albo krytyczni, albo zawłaszczający, co w obu przypadkach oznacza, że nie należy być z nimi zbyt blisko. Masturbuje się więc w samotności i ma poczucie, że nie potrafi z niej wyjść. Znalazł jednak sposób: został wolontariuszem na dziecięcym oddziale onkologicznym. Chodzi do tych dzieci, zajmuje się nimi, rozmawia. One okazują mu wdzięczność.

O! Świetny pomysł!

Inny mój klient uzależniony od porno, w ramach walki z samotnością, w czasie ostatniej Wigilii pomagał społecznie. Roznosił dania biednym i bezdomnym. Wysportowany facet, z dwiema dobrze prosperującymi firmami. Mało tego, poznał tam bardzo ciepłą i atrakcyjną kobietę i kroi się dłuższa relacja.

Myślałem, że tylko w filmach takie sytuacje się zdarzają.

Tak samo ktoś w momencie kryzysu może zadzwonić do przyjaciela, pójść do kina, na spacer, do kawiarni. Zrobić coś, przynajmniej mentalnie, żeby wyrwać się z tego domu, w którym jest tylko komputer.

Są też specjalne programy albo nakładki na przeglądarki, które blokują dostęp do stron porno.

Te programy to nie jest zły pomysł. Polecam na przykład aplikację K9. To naprawdę działa, bo często ludzie korzystają z porno, gdy poczują taki impuls. Jeśli się pojawi coś na ich drodze, co zablokuje na dwadzieścia minut impuls, to potrzeba jego zrealizowania odejdzie. To żelazna zasada w seksuologii, musi minąć dwadzieścia minut rozpraszania od pojawienia się impulsu. Takie programy wtedy spełniają swoją rolę, bo jak ktoś na nowo chce postawić system na laptopie, to zejdzie mu się dłużej. U moich klientów seksoholików blokują około osiemdziesiąt procent ich uruchomień nałogowych.

Sztuka polega jednak na tym, żeby nie mieć potrzeby odwiedzania stron porno, a nie żeby ciągle kusiły, tym razem – dzięki programom – jako zakazany owoc.

Znam osoby, które uprawiają seks przy włączonym filmie porno. Co o tym sądzisz jako seksuolog? Dla mnie to jasny komunikat, że ta osoba inaczej nie podnieci się w „realu”.

To zależy. Jeśli to porno w tle ma dla danej pary takie znaczenie, jak dla innej muzyka relaksacyjna, to w porządku. Natomiast jeśli jedno z partnerów nie może współżyć z drugim, gdy nie słyszy jęków, sapania i nie widzi nagich ciał wijących się w różnych konfiguracjach w akrobatycznych pozycjach, to stanowczo odradzam.

PARK TRAMPOLIN,

czyli jak wyjść z nałogu, a najlepiej jak w niego nie wpaść

Wielu twoich klientów to seksoholicy.

Wielu, bo wyrobiłem sobie markę „na mieście” i znam się na tym uzależnieniu.

Udowodnij.

Wychowując się na warszawskiej Pradze, poznałem z bliska różne patologie alkoholowo-narkotykowe wśród sąsiadów, znajomych, kolegów. Gdy zdobyłem tytuł magistra psychologii, stwierdziłem, że warto by pójść na staż zawodowy do ośrodka odwykowego, gdyż realne doświadczenie miałem z życia. Zgłosiłem się do dwóch sztandarowych ośrodków w Warszawie. Poznałem tam niesamowicie profesjonalnych terapeutów uzależnień, z którymi się przyjaźnię do dziś. I tu doświadczyłem kuriozalnej sytuacji. W obu ośrodkach spotkałem wielu seksoholików, którzy byli leczeni z tego, na co był kontrakt, czyli z alkoholizmu, narkomanii, hazardu, ale nikt ich nie leczył z seksoholizmu. To był rok 2009. W tamtym czasie wielu uzależnionych od seksu przychodziło do psychoterapeutów i seksuologów, ale też byli odsyłani „z kwitkiem”. Była to bardzo duża grupa pacjentów, których nikt nie chciał lub nie potrafił leczyć. Terapeutyczni nomadzi.

Rozumiem, że wstrzeliłeś się w lukę.

A że ja miałem wiedzę dotyczącą seksuologii i na różnych kursach uzyskałem wiedzę dotyczącą uzależnień, to zakasałem rękawy i zająłem się terapią pacjentów uzależnionych od seksu.

I teraz uważaj. Mamy grudzień 2017 roku. Wielkie wydarzenie, bo do Polski przyjeżdża na szkolenie znana seksuolożka, specjalizująca się w uzależnieniu od seksu. Podsumowując kurs, mówi: „Paradoksem światowego leczenia seksoholików jest to, że terapeuci uzależnień mają ogromną wiedzę dotyczącą nałogów, ale małą dotyczącą seksualności. Natomiast seksuolodzy mają ogromną wiedzę dotyczącą seksu, ale małą wiedzę dotyczącą uzależnień”.

Musicie się jakoś dogadać.

U wielu seksuologów jest podejście, by leczyć hiperseksualność farmakoterapią. Natomiast Paula Hall mówiła, że jest sceptyczna co do leków i zaleca psychoterapię. Leki nie nauczą kogoś dbać o przyjaźnie, otwierać się na ludzi, motywować do uprawiania sportu, korzystania z dobrodziejstw kultury, podróży, muzyki.

No i ma rację. Wróćmy do twoich klientów. Większość seksoholików to mężczyźni, prawda?

Osiemdziesiąt procent.

Jedni pewnie korzystają z usług prostytutek, inni z dobrodziejstw internetu.

Mam w terapii mężczyzn, którzy są uzależnieni od płatnego seksu. Jest cały czas popyt na ten rodzaj seksu. I tak jak zazwyczaj oznacza to wizytę w agencji towarzyskiej raz, dwa razy w tygodniu, jeden z moich klientów potrafi zrobić to nawet dwa razy dziennie. To są grube tysiące miesięcznie. Ale właśnie w ten sposób przejawia się jego wewnętrzne dziecko.

Nie mógłby sobie znaleźć kogoś za darmo raz na jakiś czas? Choćby przez internet?

Problem z nim jest taki, iż jest to mężczyzna głęboko wierzący. Doświadczył ortodoksyjnego wychowania. Seks jest dla niego sferą występku. Ale zracjonalizował sobie, że kiedy ten seks kupuje, to nie grzeszy, bo po prostu płaci za czyjąś usługę.

Bardzo to skomplikowane.

W ten sposób zdejmuje z siebie odpowiedzialność: „Ja nic nie zrobiłem, ja tylko zapłaciłem. To ta kobieta odpowiada za wszystko, co potem się wydarzyło, bo sprzedaje swoje ciało za pieniądze”. Mniejsza o to, że on przecież wypożycza jej ciało za pieniądze, zatem również uczestniczy w tej transakcji.

Ponadto on zawiera rozmaite zakłady z samym sobą: „Dzisiaj nie będę dokonywał penetracji, będzie tylko seks oralny”. Buduje sam przed sobą wrażenie, że panuje nad nałogiem.

Rzeczywiście, jest coś dziecięcego w takim sposobie myślenia.

Kiedy opowiadam moim klientom o modelu „dorosły, rodzic, dziecko”, odpowiadają często: „Nie oszukujmy się, tu chodzi o potrzebę seksualną, a nie żadne inne potrzeby”. Odpowiadam wtedy: „Tak może być w pana przypadku. Sprawdźmy to. Zróbmy eksperyment”. Proponuję, żeby na miesiąc zwiększył ilość dziecka w sobie z tej mikroskopijnej ilości, jaką u siebie ma, do nawet jakichś trzydziestu procent. Tylko zasada jest taka, żeby to dziecko manifestowało się w przyjemnych aktywnościach życiowych, niezwiązanych z seksem. I jeśli po tym czasie nadal będzie miał ochotę na płatny seks, oznaczać to będzie, że ma rację.

Jak zwiększyć w sobie ilość dziecka?

Zamiast w ciągu dnia poświęcać dwie godziny na masturbowanie się czy godzinę na płatny seks, należy dawać sobie przyzwolenie na inne przyjemności.

Jakie na przykład?

Wyjście do kawiarni, do kina. Wyjazd na krótkie wakacje, choćby city break do któregoś z pięknych miast Europy. A może powrót do porzuconego hobby albo do urwanego kontaktu z przyjacielem. Słuchanie ulubionej muzyki. Czytanie książki. Nicnierobienie.

Nicnierobienie też?

Kiedy z zewnątrz wydaje się, że się lenimy, nasz mózg nadal pracuje, i to na dużych obrotach, więc nie należy siebie za to karcić. Potwierdzają to badania neurologiczne.

A jeśli chodzi o „inne przyjemności” – najlepiej rozpisać to sobie – przez tyle minut dziennie będę robił to, przez kolejnych ileś minut tamto.

To działa?

Osiemdziesiąt procent mężczyzn, którym to proponuję, przyznaje po jakimś czasie, że nie odczuwa już potrzeby, żeby to swoje dziecko puszczać w seks. Dostają w ciągu dnia innego rodzaju gratyfikację i to jest dla nich w porządku. Dociera do nich, że potrzebujemy tego seksu raz w tygodniu, kilka razy w tygodniu, ale na pewno nie dwa razy dziennie, jak twierdzą seksoholicy przed terapią.

Zaczynają też rozumieć, że stan dziecka powoduje odstresowanie. Coraz częściej zaczynają zatem owo dziecko dopuszczać do głosu. Zamiast kilku procent, jego obecność zwiększa się do pożądanych dwudziestu pięciu procent, co skutkuje tym, że gdy to dziecko się odzywa, nie robi tego w sposób sfrustrowany.

Dziecko mówi „obejrzę odcinek serialu na Netflixie” zamiast „wejdę na Pornotuba”.

Tak jest. A wtedy potrzeby seksualne, które się pojawiają, będą wypływały tylko z prawdziwego pożądania i podniecenia.

Czy zdarzają się tacy, u których proponowany przez ciebie eksperyment nie działa?

Kiedy przychodzi do mnie klient i mówi o tym, nierzadko z satysfakcją, ja wtedy proszę go, żeby dokładnie mi opisał swój ostatni tydzień. I wtedy okazuje się, że kiedy ktoś miał na przykład osiemdziesiąt procent rodzica i deklaruje, że w ramach eksperymentu aż w czterdziestu procentach dopuścił do głosu dziecko, tak naprawdę dał mu przestrzeń nie większą niż dziesięć procent. Zachował nadal silny głos rodzica, który mówi mu: „Stary, za dużo tej zabawy, nie zasłużyłeś na więcej. Weź się wreszcie za robotę”. I on myśli pod wpływem tego rodzica, że to już było czterdzieści procent, a to było zaledwie dziesięć procent.

Tych mężczyzn, u których mój eksperyment rzekomo się nie sprawdza, jest raptem jakieś kilka procent. Najpierw dają wiarę swojemu wewnętrznemu rodzicowi, ale ostatecznie przyznają mi rację.

Jak na dłuższą metę wprowadzać u siebie to dziecko w odpowiedniej proporcji?

Kiedy rozmawiam z klientami na przykład o masturbacji i pytam, dlaczego jest to dla nich takie zbawienne, otrzymuję zazwyczaj cztery odpowiedzi: 1. Ponieważ jest szybka. 2. Ponieważ jest skuteczna. 3. Bo potrafi stonizować, zmniejszyć napięcie. 4. Jest anonimowa, nikogo nie angażuje.

Sposób, który zawsze masz pod ręką.

Ja zamiast tego proponuję przygotować sobie katalog różnych nagród na wyciągnięcie ręki. Żeby to były nagrody małe, nagrody umiarkowane i nagrody duże. Mały sukces – mała nagroda. Umiarkowany sukces... – i tak dalej. Mamy nagrodzić każdą rzecz w tygodniu, którą zrobimy dobrze. Spędzenie ośmiu godzin na efektywnej pracy? Wyjście na kawę, sushi. Telefon do przyjaciółki.

I to przyzwyczaja nas do dawania głosu wewnętrznemu dziecku?

Głosu oraz satysfakcji. Ale niektórzy mówią: „No, ja naprawdę nie wiem, panie Andrzeju, bo nie dość, że nie czuję żadnej przyjemności w czasie wykonywania tych cholernych codziennych obowiązków, to jeszcze nie wiem, czym się nagrodzić, bo nie wiem, co lubię”. Proponuję wtedy zapytanie kolegów w pracy, jak oni spędzają czas wolny, co robią w ramach hobby. A potem testować te propozycje, w skali satysfakcji od jednego do dziesięciu.

„Park trampolin? Ciekawe...”.

Warto sprawdzić, jak się z tym czujemy.

Następnie rozpatrujemy nasze nagrody pod kątem trzech podstawowych korzyści z masturbacji (szybka, skuteczna, zmniejsza napięcie). Pójście na kawę? Szybkie. Kawiarnię mam dwa kroki od firmy. Skuteczne? Tak, poczułem się mniej śpiący po tej kawie. Zmniejsza napięcie? Tak, zrelaksowało mnie picie kawy i patrzenie przez okno na ludzi. Zabawa polega na tym, żeby znaleźć adekwatne przyjemności w życiu, a nie tylko szybki seks albo masturbację. Oraz to, żeby te przyjemności pozytywnie wzmocnić.

Ale chyba nie chodzi o to, żeby odciąć się od seksualności?

Nie odciąć się, tylko używać jej wyłącznie wtedy, kiedy odczuwa się autentyczną potrzebę. Są osoby, które budują swoją samoocenę, odmawiając sobie podstawowych rzeczy: jedzenia, seksu, podróży. Ilu ja mam klientów, którzy robią zakłady z samymi sobą o to, ile czasu wytrwają bez seksu.

„Nie będę przez tydzień się masturbował”.

To w ten sposób nie zadziała. Przecież nie ma nic złego w masturbacji, która wynika z prawdziwego podniecenia.

Niektórzy zakładają się ze sobą w ten sposób z powodów religijnych.

Albo z powodów religijnych, albo dlatego, że podejrzewają, iż są seksoholikami. Niektórzy również ze względów partnerskich. Bo na przykład partnerka przyłapała mężczyznę na masturbacji i zagroziła, że albo przestanie to robić, albo koniec ich związku.

Co konkretnie przeszkadza kobietom w masturbacji ich partnerów?

Podobnie jak w przypadku zażywania przez mężczyzn tabletek na potencję, kobiety, które opierają swoją wartość na wyglądzie zewnętrznym, chcą uzyskać monopol na sposób podniecania się mężczyzny.

Nie pozwalają, by on się podniecał ani przy pornografii, czyli przy innej kobiecie, ani za pomocą farmakologii.

„Tylko ja. Albo nic”.

Mam w terapii parę. Ona jest byłą modelką i ma poczucie, że jej jedynym i najważniejszym walorem jest wygląd. Chociaż tak naprawdę jest empatyczna, inteligentna, ma swoją firmę, dobrze zarabia, interesuje się kulturą i sztuką. Z mojego punktu widzenia jej samoocena mogłaby spokojnie oprzeć się na piętnastu różnych filarach. Natomiast ona wszystkie pozostałe filary odsuwa na bok. Uważa, że jedyny powód do bycia postrzeganym jako osoba atrakcyjna, to jest jej bycie miss dwadzieścia lat temu. I kiedy zobaczyła, że jej mąż ogląda pornografię, że podnieca się ciałem innej kobiety, to wpadła w furię. Wyrzuciła jego rzeczy do ogródka, a jego samego z domu. Mógł wrócić dopiero po dwóch tygodniach.

Często takie kobiety przychodzą do mnie z mężami: „Wie pan, co on robi? Nie uwierzy pan. Ogląda pornole”.

Olaboga.

Patrzę na niego, a on wygląda jak kundel z podkulonym ogonem. Pytam tę kobietę:

– I jak pani to interpretuje?

– Panie Andrzeju, pan tego nie wie?

– W myślach pani nie czytam, każdy z nas na swój sposób doświadcza rzeczywistości.

– Ja dla niego jestem nieważna! Ma mnie za piąte koło u wozu! Ma mnie za zwykłą kurę domową.

Jeśli tak atrakcyjne kobiety jak ona uważane byłyby za kury domowe, to gwarantuję, że mężczyźni chcieliby siedzieć w domu dwadzieścia cztery godziny na dobę.

Kobiety nie oglądają pornografii?

Kobiety rzadziej uzależniają się od mechanicznego seksu, nie mówiąc już o pornografii i masturbowaniu się do niej. Jeśli już, to zwykle lubią filmy porno związane z fabułą; „female friendly”. Najpierw więc bohaterka poznaje jakiegoś mężczyznę, uwodzą się, zaczyna być budowane napięcie, które spiętrza się dopiero w pięćdziesiątej minucie, kiedy lądują w łóżku. Oczywiście są też kobiety, które lubią ostre porno, z pulsującymi wielkimi członkami na pierwszym planie i kadrami stricte ginekologicznymi. Ale to znacząca mniejszość.

Mam za to wiele klientek uzależnionych od flirtowania przez internet, buszowania po czatach albo za pomocą aplikacji, uwodzenia w klubach. Lubią mieć profile na kilku portalach, dostawać wiadomości, serduszka pod zdjęciami. Niektóre wręcz uważają, że to w internecie jest ich prawdziwe życie, bo tylko tam dostają uwagę.

Na tym polega cały Facebook.

Warto jednak zauważyć, że mimo, iż robią to ze znacznie mniejszą częstotliwością niż mężczyźni, kobiety przyznają się do oglądania pornografii znacznie rzadziej, niż de facto to robią. Przyszedł do mnie kiedyś wzburzony klient, którego partnerka „masturbuje się do innych gołych kutasów. Ja chcę być jedynym kutasem w jej życiu”.

Patrz, jaki zaborczy.

No i super, z tym że on z nią uprawia seks sporadycznie, raz na kilka miesięcy, bo mówi, że jest przeciążony. Ona zaś ma duże libido i chciałaby współżyć częściej.

A ponieważ on odmawiał jej tego „częściej”...

No właśnie. Z punktu widzenia seksuologa nie ma nic złego w tym, że się w tej sytuacji masturbowała.

Natomiast wracając do męskiego uzależnienia od seksu, często zdarza się w relacjach, że on chciałby współżyć najlepiej już, teraz. Chciałby zrzucić z siebie napięcie. Ona z kolei potrzebuje podbudowy emocjonalnej, zbudowania najpierw bliskości, zanim dojdzie do seksu. I wybuchają awantury, w których tym razem on jej zarzuca, że ona go już nie pożąda, że on jej już nie podnieca.

Sytuacja jest lustrzana, jak widać.

A wyjściem z niej jest zrozumienie dla faktu, iż pomimo że jesteśmy parą, nasze potrzeby seksualne mogą być – i zazwyczaj są – różne, lecz jedynie ich nadwyżki zaspokajamy masturbacją i oglądaniem porno.

Uff, czyli nie trzeba być dopasowanym w stu procentach.

Nie. Trzeba pilnować, żeby nie zaburzyć proporcji. Jeśli w danym tygodniu mieliśmy sześćdziesiąt procent seksu z samym sobą, a tylko czterdzieści procent z partnerką czy partnerem, to niestety będzie nam się bardziej kodowało to, czego jest więcej. Czyli będziemy bardziej wrażliwi, bardziej będziemy reagować na to, co widzimy w pornografii. Tym samym dużo mniej pobudzi nas to, co widzimy w seksie, w łóżku. Mężczyzna może zakodować się na wielobodźcowość. Będzie przez to nieustannie wygłodniały w seksie, co może skończyć się zaburzeniami erekcji. Jeśli ośrodek nagrody w mózgu będzie przeeksploatowany ciągłym zrzucaniem na niego „dopaminowych bomb atomowych” z pornografii, to inne przyjemności będą przez niego odbierane jak miesięczna premia w wysokości czterech groszy.

Jak się przed tym ustrzec?

Chodzi o to, żeby oglądanie pornografii nie przekraczało czterdziestu procent naszej aktywności seksualnej w danym tygodniu czy miesiącu. To po pierwsze. A po drugie też o to, żeby ta pornografia nie była „hardporno”. Jeśli ktoś raz na jakiś czas obejrzy sobie film z fetyszami w roli głównej, to w porządku. Ale jeśli będzie się masturbował do takich filmów często, a tym bardziej kilka razy w tygodniu, przestanie reagować w realnym życiu na inne formy seksu. Inne przyjemności też nie będą przez tę osobę odbierane jako przyjemności, a raczej jako niewiele wnoszące czynności dnia codziennego.

Nie da się poszerzać bodźców w nieskończoność. Można skończyć pod ścianą.

Wielu moich klientów ogląda porno nie dlatego, że są podnieceni, tylko odczuwając negatywne uczucia, stres czy napięcie, chcą je przykryć i wpadają na pomysł: „A, jest jeszcze pornografia. Ciekawe, co tam się dzieje”. I kiedy już oglądają te filmy, zawsze znajdą coś, co ich podnieci.

W sumie dziwne by było, gdyby przeglądając setki filmów pornograficznych, nie znaleźli nic, co ich podnieca.

Przy okazji jednak zaczynają kodować się na inny styl podchodzenia do seksu, trudny do skopiowania w życiu codziennym. Ktoś na przykład odmawia seksu partnerce, ponieważ ogląda wyłącznie porno z seksem grupowym, a jej nie podnieca tłum w sypialni.

Można go jakoś przeprogramować?

Musi się zakodować ponownie na filmy z seksem we dwoje.

Jak? Ma się do nich masturbować, mimo że go nie kręcą?

Tak. To jest właśnie przewarunkowywanie. Z czasem, masturbując się z myślą o partnerce ze stałego związku, będzie mu coraz przyjemniej, a orgazm będzie szybszy i mocniejszy. Ale to wymaga czasu.

Samogwałt w dobrej intencji. I pewnie tak samo jak w wypadku zasady pierwszych stu zbliżeń, on musi ileś razy kodować się bez przyjemności?

Jeśli jest mocno uzależniony od jednego konkretnego bodźca, to nawet kilkadziesiąt razy. Seksuolodzy twierdzą, że przekodowanie do czegoś adekwatnego w realnym seksie musi zająć mniej więcej tyle czasu, ile trwało kodowanie na coś nieadekwatnego.

Powolny powrót do normalności.

Niestety. Tak wygląda walka z każdym uzależnieniem. To, co oglądamy w pornografii, nie powinno w sposób znaczący odbiegać od naszego codziennego seksu. W trakcie badań prowadzonych nad mózgiem okazało się, że on tak samo odbiera masturbowanie się przy pornografii, jak „normalny” seks. Innymi słowy – mózg uważa, że uczestniczy w tym, co dzieje się na ekranie. A jeśli na ekranie jedna osoba ubrana jest w skórę, druga w lateks, a trzecia zwisa z sufitu głową w dół, i temu wszystkiemu towarzyszy masturbacja, to mózg zapamiętuje to jako typową sytuację, w której następuje podniecenie. Inne, mniej zaawansowane układy mogą już na niego nie zadziałać. Dlatego pornografia wygrywa często z partnerką lub partnerem.

Skoro jest tak, jak mówisz, to myślę, że na różne ciekawe lub dziwne rzeczy może nas zakodować mózg – zupełnie bez naszej świadomości.

Miałem klientkę, która przyszła do mnie, bo nie była w stanie przemóc się do seksu w związku. Uważała, że jej partner śmierdzi, mimo że on dbał o higienę, używał perfum itp. Długo nie mogliśmy dojść do tego, w czym tkwi przyczyna tej sytuacji, aż wreszcie zaczęliśmy analizować po kolei każdy jej związek. No i okazało się, że jej poprzedni partner, z którym była przez sześć lat, był weterynarzem. Kiedy przychodził do domu, był przesiąknięty zapachem chorych zwierząt. To jej na początku przeszkadzało, ale przełamała się do tego stopnia, że ten zapach jednoznacznie zaczął jej się kojarzyć z seksem. Z każdym orgazmem coraz bardziej się na to kodowała, więc po zmianie partnera naturalny zapach tego nowego mężczyzny traktuje jako odrażający, a w najlepszym razie aseksualny, chociaż facet jest bardzo zadbany higienicznie i kupuje drogie perfumy.

Coś takiego! Nie bez przyczyny mózg uważany jest za najważniejszy narząd płciowy.

Dlatego też – powtarzam – nie należy masturbować się w okolicznościach, które on sobie zakoduje, a nam będzie sprawiało trudność powielenie ich w realnym seksie. Nie mam tu na myśli wyłącznie sposobu masturbacji, o tym już rozmawialiśmy. Ale chodzi też o to, żeby nie regulować seksem złych nastrojów, bo po jakimś czasie negatywne odczucia staną się jedynymi czynnikami wywołującymi podniecenie.

I potem taka osoba musi najpierw mocno się zdołować, żeby uprawiać seks. Przypomina mi to bohaterkę filmu „To właśnie seks”, która odczuwała satysfakcję tylko wtedy, gdy jej partner płakał.

To był przerażający moment tego skądinąd wybitnego seksuologicznie filmu. Ten film mi przypomniał jednego klienta, który zaobserwował u siebie pewien mechanizm. Kiedy jest w pracy i strasznie się denerwuje – a o to w jego zawodzie łatwo, ponieważ jest maklerem – idzie do toalety i bardzo energicznie się masturbuje. Tak się do tego przyzwyczaił, że seks z partnerką ma tylko wtedy, kiedy wydarzy się coś, na co trzeba zareagować ze złością. Na przykład są na kolacji i on wylewa na siebie dobre wino. To mocno zwiększa prawdopodobieństwo, że będą współżyć, kiedy wrócą do domu.

Ktoś z zewnątrz nie dostrzegłby w tym logiki, a ona jest.

Inny mój klient rozwinął w sobie wskutek oglądania pornografii upodobanie w klimatach BDSM. Jego partnerka nie chciała uprawiać takiego seksu, uważała to za dziwactwo. Dla niego jednak było to niezmiernie ważne, do tego stopnia, że rozstał się z nią i po długich poszukiwaniach poznał kobietę, która podzielała te zainteresowania. Pod względem wyglądu średnio mu odpowiada bo ważyła ponad sto kilogramów, ale uwielbiała BDSM i dla niego to było najważniejsze. Zamieszkali ze sobą i po kilku miesiącach zeszli z fazy pożądania w fazę regularnego związku. I ona owszem, dalej lubiła te BDSM-owe sprawy, ale sporadycznie, jako urozmaicenie waniliowego seksu. Natomiast dla niego było ważne, żeby robić to w tygodniu regularnie. Dla niego BDSM był zwykłą formą komunikacji z kobietą. Pięćdziesiąt twarzy Greya dwadzieścia cztery godziny na dobę. No i znowu znalazł się w kropce.

Jaki z tego wniosek, mistrzu?

Że nie warto stawiać swojego seksu na jedną kartę. Trzeba dbać o szeroką paletę możliwych doświadczeń.

A co byś powiedział na taki second life pornograficzny? Skoro kręci mnie coś, co nie kręci tej drugiej osoby, to może ja sobie będę tę działeczkę samodzielnie, po cichu, przy komputerze uprawiał?

Powtarzam: byle nie za często. W mózgu mamy ośrodki nagrody, które dzięki dopływowi dopaminy sprawiają, że habituujemy się na różne przyjemności. Mózg będzie się domagał coraz nowszych bodźców, żeby tej dopaminy doświadczyć jeszcze więcej. W ten niewinny z pozoru sposób zacznie się rozkręcać mechanizm uzależniający. Ktoś może zacząć od oglądania porno kilka razy w tygodniu, a skończy po roku na siedzeniu przez dziewięć godzin dziennie przy komputerze.

Przypomnę tylko, że o mechanizmie habituacji mówiliśmy w rozdziale o przedwczesnym wytrysku.

To może jeszcze dopowiem, bardziej obrazowo. Wyobraź sobie, że jesteś na pustyni. Jesz coś i nagle ukrusza ci się ząb i wypada plomba. I bardzo cię ten ząb boli. No, ale nie ma dentysty, wszędzie tylko piasek, Beduini i wielbłądy. Musisz więc sobie jakoś radzić z tym bólem. Pierwszego dnia odczuwasz go na sto procent, ale ponieważ nie możesz nic z tym zrobić, dzięki mechanizmowi habituacji zaczynasz go odczuwać w coraz mniejszym natężeniu. Mimo że nic się nie zmienia, ząb nadal jest chory, a plomby nikt nie wstawił. Ale po prostu się do tego przyzwyczajasz. Tak samo mają studenci medycyny, którzy na stażu mdleją, a w trakcie swojej praktyki, już jako lekarze, potrafią jeść kanapkę przy kimś, kto ma rozerwaną nogę i wymiotuje krwią. Ten mechanizm zadziałał również u więźniów obozów koncentracyjnych, wielu z nich pozwalając przetrwać. Pisał o tym choćby słynny Warszawiak, Stanisław Grzesiuk w Pięć lat kacetu.

Ta nasza zdolność do habituacji ma jednak dwa oblicza. Pomaga, kiedy cierpisz, ale może doprowadzić do uzależnienia, gdy odczuwasz przyjemność.

I finalnie wywołać koszmarne cierpienie. W zamyśle natury ten mechanizm miał same plusy, bo pozwalał nam się oswajać z trudnymi sytuacjami. Być może Matka Natura nie przewidziała uzależnień, bo nie wymyśliła naturalnych mechanizmów oduzależniania się.

Habituacja negatywnie działa w ten sposób, że kiedy przyzwyczajamy się do jakiejś czynności, na przykład takiej jak masturbacja, jej ilość, intensywność może się zwiększyć, ponieważ na poziomie bazowym nie odczuwamy już żadnej przyjemności. Moi klienci seksoholicy po orgazmie czują jedynie „lekkie uff”, krótkotrwałą ulgę po zrzuceniu napięcia. To jest tak zawężone doświadczenie orgazmu, że osoby zdrowe nie są w stanie sobie takiego orgazmu wyobrazić.

Moja polonistka w podstawówce powtarzała często: „Wszystko jest dla ludzi, ale w odpowiednich proporcjach”.

Mądra rada.

Jakieś pół roku temu przyszedł do mojego gabinetu klient, który przy stu dziewięćdziesięciu centymetrach wzrostu ważył sześćdziesiąt dwa kilogramy. Wszystko przez to, że siedział po dwanaście godzin dziennie przy pornografii. Mimo że ma trzydzieści cztery lata, nie musi pracować, bo ma bogatych rodziców i odziedziczył kamienicę w centrum Warszawy. Przez ten swój, powiedzmy, „styl życia”, nabawił się wielu problemów zdrowotnych: nadciśnienia, choroby zwyrodnieniowej stawów, hemoroidów, zaparć, zespołu suchego oka, depresji... To dopiero połowa listy. Odesłałem go na zamknięty oddział leczenia uzależnień. Mam nadzieję, że dojdzie tam do siebie.

Trzymamy kciuki.

Inny mój klient ma dwa filary regulowania uczuć. Albo masturbowanie się przy pornografii, albo jedzenie słodyczy. Doszło do tego, że przychodzi do domu z pracy, jest godzina siedemnasta, coś sobie przekąsi słodkiego, popatrzy w telewizor i około dziewiętnastej startuje z pornografią. Te seanse mogą trwać nawet do drugiej nad ranem, a niekiedy i dłużej. Musi wstawać o siódmej, ale porno tak go wciąga, że w ogóle o tym nie myśli. Oprócz filmów pornograficznych uwielbia ptasie mleczko. W ciągu jednego wieczoru zjada zazwyczaj całe opakowanie. No, czasami półtora. A zaczęło się niewinnie, od jednej, dwóch czekoladek na poprawę nastroju, kiedy dwa lata temu rozstał się z dziewczyną.

Tak właśnie zadziałał u niego mechanizm habituacji.

To może zupełnie rozwalić życie.

Wielu mam takich klientów. Jeden z nich jest świetnym artystą. Widziałem w galerii jego prace na długo przed tym, nim został moim pacjentem. Od pięciu lat niczego nie namalował, ponieważ nieustannie się masturbuje. Kiedyś wystarczało mu dziesięć minut, żeby poczuć dziewięćdziesięcioprocentową przyjemność, teraz, po tych pięciu latach, robi to przez dwie-trzy godziny, żeby osiągnąć chociaż sześćdziesiąt procent satysfakcji. I tak trzy razy dziennie.

Trzy razy po trzy godziny? To praca na cały etat.

Ma wolny zawód, więc nie musi wychodzić z domu. W przerwie coś zje, pójdzie do sklepu, wyprowadzi psa na spacer i dzień mija. Wieczorem oczywiście frustruje się, że nic nie zrobił. Żeby jakoś rozładować tę frustrację – ponownie siada do komputera...

Jakiś czas temu poznał kobietę przez internet, ale w realu nie był w stanie osiągnąć przy niej erekcji.

Bo za mało bodźców?

Kobieta była atrakcyjna, pokazał mi jej zdjęcie. On po prostu w tym uzależnieniu miał za mało bodźców. Cały czas ta sama osoba, nie dało się jej przełączyć. Nie wystarczyła mu. I niestety, żadna inna realna też mu nie wystarczy, za daleko zabrnął w swoim nałogu.

Czy da się jakoś powstrzymać mechanizm habituacji w naszym seksie?

Tak, poprzez „w tył zwrot i odmaszerować!”. Trzeba porzucić czerpanie bodźców wizualnych i słuchowych z porno, a bodźce dotykowe, zapachowe, słuchowe, wizualne i przede wszystkim emocjonalne czerpać z kontaktu z realną partnerką.

Jak to zrobić?

Na psychoterapii wypracowujemy indywidualną drogę powrotu do rzeczywistości z danym klientem. Bo nie ma niestety uniwersalnego skryptu dla wszystkich.

Istnieje jeszcze jedna rzecz związana z habituacją, o której warto tu powiedzieć. Mam na myśli tzw. zachowania zabezpieczające. One polegają na tym, że kiedy się eksponujesz na jakąś sytuację, to stosujesz pewne zachowanie, które ma ci teoretycznie pomóc pozbyć się problemu, a paradoksalnie przeszkadza w wyeliminowaniu i tylko go wzmacnia. Na przykład mój klient masturbuje się przed snem, żeby szybciej zasnąć. Tyle że to w żaden sposób nie rozwiązuje problemu jego bezsenności, tylko go podtrzymuje.

To jak unikanie seksu z powodu lęku przed zaburzeniami erekcji.

Dokładnie o to chodzi. Nie czuję lęku, bo uniknąłem seksu, ale przecież to działa tylko tu i teraz. Następnym razem będę musiał znów zastosować unik. Tymczasem frustracja i zawód partnera rośnie, a klient unika również wyuczenia się nowych zachowań.

Lepiej więc zmierzyć się z tą sytuacją.

Tak, ale już bez pośrednictwa zachowań zabezpieczających.

W przypadku tego mężczyzny, który masturbuje się z powodu problemów ze snem, może dojść do sytuacji, że kiedy on będzie chciał uprawiać seks, organizm uzna tę sytuację za anomalię i odpowie brakiem wzwodu. Ponieważ ma zakodowane, że wzwód i orgazm pojawiają się tylko wtedy, gdy jest śpiący.

Nigdy bym nie pomyślał, że zwykła masturbacja może być przyczyną tak wielu problemów.

Są mężczyźni, którzy do tego stopnia tkwią w nałogu masturbacyjnym, że obcierają sobie żołądź. Niekiedy wiąże się to z dostarczaniem sobie w ten sposób cierpienia; tak jak w przypadku osób, które się samookaleczają. Jeden z moich klientów stracił swoją firmę wskutek tzw. wrogiego przejęcia. Wpadł w nałóg masturbacji. Robi to kilka, kilkanaście razy dziennie. Coraz silniej, coraz mocniej, żeby dostarczyć sobie bodźców, które przysłonią mu ból związany z tym, że stracił dorobek życia i coraz gorzej układa mu się zawodowo.

To chyba działa też w ten sposób, że skoro „w życiu” poniosłem klęskę wskutek okoliczności zewnętrznych, to przynajmniej nad swoim ciałem mogę panować, czego daję dowód cięciem się lub agresywną masturbacją?

Tak. W tamtej sprawie czuję się bezradny, ale tutaj kontroluję dostarczanie sobie bólu; to ja o tym decyduję, nikt inny. Bardzo obrazowo było to pokazane w doskonałym serialu The Affair. Alice, główna bohaterka, cięła się ostrymi kamieniami po wewnętrznej stronie ud po każdej zdradzie, jakiej dokonała. Działo się to nad brzegiem oceanu i jej krew spływała po otoczakach.

Niezwykle malownicze.

Podobne sytuacje widziałem, kiedy kilkanaście lat temu byłem na stażu psychologicznym w szpitalu tworkowskim, czyli w popularnych Tworkach. Poznałem tam wielu pacjentów, którzy się samouszkadzali, aby bólem fizycznym zagłuszyć ból emocjonalny. Któregoś razu kompletnie zaskoczył mnie jeden z pacjentów. Rozpruł materac i wyjadał z niego gąbkę. Zapytałem, po co to robi, na co mi odparł: „Czuję się taki pusty w środku. Gąbka skutecznie wypełniała materac, może i mnie wypełni”.

HOMO PORNOGRAFICUS,

czyli jak zmieniają nas czerwone tuby i tindery

Pornografia jest dziś tak powszechna i dostępna, jak nigdy dotąd. W jaki sposób wpływa na nasze życie seksualne?

Pornografia koduje nas nie tylko na upodobania seksualne, ale też jest odpowiedzialna za powstawanie rozmaitych fałszywych mitów, na przykład dotyczących długości penisa albo czasu trwania stosunku. Nikt nie bierze pod uwagę tego, że to są aktorzy, a nie prawdziwe życie. Że są filmowani pod odpowiednim kątem, a to, co widzimy na ekranie komputera, zostało wcześniej zmontowane. I co najważniejsze, plan zdjęciowy do dwudziestominutowego filmu trwa sześć-osiem godzin!

Pełna profeska.

Kobiety, które przychodzą do mojego gabinetu, narzekają na swoich partnerów, którzy naoglądali się porno i teraz chcieliby je łomotać godzinami, tak jak ci faceci na filmach. A kobietom wcale nie chodzi o łomotanie, to jest dla nich zupełnie aseksualne.

Wydaje mi się, że gdyby w pornografii pokazywany był taki seks, jaki mamy w realu, to gdyby ktoś to oglądał, masturbując się jednocześnie, kodowałby się na te zachowania. I wtedy przenosiłby do swojego życia realne wzorce seksu oparte na bliskości, czułości, budowaniu poczucia bezpieczeństwa. Na naturalności. Myślę zresztą, że czeka nas pod tym względem rewolucja.

Dlaczego tak uważasz?

Zaczęto produkować pornografię etyczną.

Nie uświadczy się w niej wyżej wymienionych tricków, nie będzie hektolitrów kefiru, markujących spermę. Nie zobaczy się nakładek na członek z cyberskóry, przypominających realnego fallusa tylko powiększonego dwu-, trzykrotnie. Nie usłyszy się jęków i pisków, które oddzielnie w studiu nagrywane są przez emerytów chcących sobie dorobić. Będzie za to nacisk na promowanie bezpieczeństwa, aktorzy będą jawnie używać prezerwatyw oraz lubrykantów. I będą za to zarabiać godziwe pieniądze.

Istnieje też porno feministyczne, które nie uprzedmiotawia kobiet.

Porno uprzedmiotawia kobiety, mężczyzn przekształca w seksroboty, a na dodatek wywraca do góry nogami obraz seksu. Mężczyzna odpalający filmik na stronie xxx wchodzi w rolę reżysera, zupełnie inną od tej, w której jest obsadzony w swoim życiu seksualnym. Ma całkowitą kontrolę nad tym, co będzie się działo. Wybiera sobie, jakie kobiety chce oglądać, jak długo, w jakich pozycjach, z jakimi technikami i fetyszami. A w życiu jest zdany na to, co się pojawi. Na relację z partnerką, w której ma tylko połowę udziałów.

Parytet.

Drugiej połowy nie kontroluje, bo należy ona do partnerki. Przypomina to sytuację maratończyka, który na treningu (odpowiedniku naszego oglądania porno) biegnie na sterydach albo jest podwożony samochodem, a w trakcie wyścigu (czyli w seksie na żywo) zdany jest wyłącznie na swoje siły. Ponadto – zupełnie inaczej niż w realnym seksie – osoba oglądająca pornografię nieustannie dostarcza sobie bodźców, które podtrzymują pożądanie. Na dodatek może wybrać to, na co ma w danej chwili ochotę: oral, anal, fisting, przebieranki, zmiana pozycji, trójkąt, BDSM, podwójna penetracja, rimming.

W realnym seksie trudno o to tak na poczekaniu.

No właśnie. Pornografia zawsze, dwadzieścia cztery godziny na dobę, jest dostępna, nie ma fochów, dzieci na głowie, pracy na jutro, okresu, konfliktu z matką. Pornografia nie zrobi czegoś źle – nie ściśnie nie tak członka, nie ma luźnej pochwy. Nie oceni cię, kiedy wytryśniesz za szybko. To wszystko oczywiście podoba się mężczyznom, przez co porno staje się matrycą nakładaną przez nich na rzeczywistość. Domagają się tego samego w seksie realnym, ale to przecież niemożliwe. I właśnie dlatego ogromna rzesza mężczyzn, rosnąca z roku na rok, nie współżyje w związku, tylko realizuje się seksualnie, masturbując się przy komputerze. Coraz więcej mężczyzn w stałych związkach nie współżyje albo współżyje bardzo epizodycznie, unikając zbliżeń.

Przez pornole?

W tej populacji sporo jest miłośników pornografii, portali randek seksualnych, czatów, sekstingu i seksu płatnego.

Śmiało mogę powiedzieć, że w dzisiejszych czasach pornografia wygrywa z seksem.

Nie bez powodu Elon Musk uważa, iż żyjemy w wirtualnej rzeczywistości.

Pornografia ma też niekorzystny wpływ na młodych ludzi. Internet niestety jest dla nich obecnie pierwszym źródłem informacji o seksualności. Dlatego mamy w seksuologii żelazną zasadę, że można oglądać porno, ale dopiero po tym, kiedy ma się już za sobą jakieś doświadczenia seksualne. Jeśli ktoś jeszcze ich nie miał, jest większe prawdopodobieństwo, że zakoduje się na nienormatywne, przejaskrawione zachowania. Jego obraz seksualności będzie obrazem odbitym w krzywym zwierciadle. Przez to może skrzywdzić siebie i partnera.

Czy szybki seks z kolejnymi osobami poznawanymi przez internet również może nam wykrzywić ten obraz?

I znowu, odpowiedź na to pytanie warunkuje wiele zmiennych. Poznałem w gabinecie taki przypadek: on po trzydziestce, dobrze prosperujące biznesy, a po pracy, właściwie każdego wieczoru spotyka się na seks z inną kobietą z Tindera. Już dwa razy leczył się z kiły i kłykcin, bo pękła mu prezerwatywa. Tyle ma kontaktów seksualnych w miesiącu, że swoje życie nazywa krainą pękających prezerwatyw.

Pechowiec jakiś.

Robi podstawowe błędy w seksie. Po pierwsze, nie stosuje lubrykantu, więc podczas pierwszego seksu jest duże tarcie, bo ona nie zdążyła się podniecić i nawilżyć i prezerwatywa pęka. Po drugie, a może właśnie po pierwsze, nie stosuje żadnej gry wstępnej, pocałunków, pieszczot, tylko od razu dokonuje penetracji. Tłumaczy to tym, że zależy mu na szybkim orgazmie i nie będzie tracił czasu na głupoty.

Tłumacząc na polski: ma gdzieś seksualne potrzeby kobiet.

Ale pracowałem również z pewną piosenkarką, która wyszła z toksycznego związku, a następnie przez rok spotykała się na niezobowiązujący seks z internetu. Przez ten rok współżyła z kilkunastoma mężczyznami i dwiema kobietami. Obecnie jest szczęśliwą mężatką, z dziećmi. Wiem to od niej, bo pisze do mnie raz w roku mail okolicznościowy, i z mediów. Szybki seks nie sprowadził jej na manowce.

Mój znajomy ciągle powtarza, że szuka miłości na całe życie. Ale chyba szukanie bardziej go kręci niż miłość. Umawia się na randki przez internet i nic z nich nie wynika.

I tu trafiamy w sedno. Jak mawia Paula Hall, w uzależnieniu od seksu liczy się samo gonienie za królikiem, a nie złapanie go. Pewnie trudno mu się przyznać, ale chodzi mu o samo umawianie się, a nie znalezienie konkretnej osoby.

Nie ma ideałów, więc po czym można poznać, że nasze oczekiwania względem potencjalnych partnera czy partnerki są przesadzone?

Po tym, że pomimo spełnienia przez potencjalną partnerkę osiemdziesięciu procent oczekiwań, grymasimy, gdy nam nie odpowiada pięć procent u niej. Warto dać szansę takiej relacji, pospotykać się kilka razy i dopiero zadecydować, czy nie widzimy przyszłości z taką osobą.

Ten nadmiar oczekiwań może przekładać się też na seks. Umówię się, ale tylko z taką kobietą, która pozwoli mi się związać i będzie mówiła w trakcie brzydkie słowa po niemiecku. Ok, znalazłem jedną, ale potem długo, długo nic... I narasta frustracja.

Otóż to. Jak taka kobieta miała odgadnąć, że się lubi w seksie przekleństwa po niemiecku? Po grymasie twarzy? Przecież to może znaczyć wszystko! Warto się komunikować, w końcu jesteśmy ludźmi i podstawą porozumiewania się jest artykułowanie naszych pragnień i oczekiwań.

Żeby się umówić na seks przez internet, trzeba zazwyczaj posiadać pełną dokumentację fotograficzną odpowiednich części ciała. Nikt nie myśli, że te zdjęcia mogą potem zostać użyte w zupełnie innych celach, choćby do szantażu. To samo z wirtualnym seksem – na portalach z porno jest pełno amatorskich filmów zarejestrowanych z kamerek. Ich bohaterowie pewnie zazwyczaj nie wiedzą, że dają show, które ktoś zapisuje, żeby potem udostępniać.

Niestety, to się często zdarza, że zdjęcia wysłane komuś prywatnie kursują potem po internecie bez wpływu i kontroli osoby na nich sfotografowanej. Nawet w aplikacjach, w których nie można danego zdjęcia zapisać, ludzie robią zrzut ekranu na smartfonie i już mają fotkę u siebie na dysku i mogą ją pokazać znajomemu albo puścić do internetu. Niektórzy klienci mówią, że wysyłali fotki swoich byłych dziewczyn do internetu, by podniecali się nimi inni.

Kręciło ich to?

Robili to w celu zemsty lub upokorzenia. Przypominam, że takie zachowanie jest karalne i to srogo. Nieraz też hakerzy włamują się na komputer i upubliczniają intymne zdjęcia danej osoby. Ofiarami takiej sytuacji, z którymi pracowałem w gabinecie, było kilku celebrytów, dwóch polityków, trzech księży i policjant. A to tylko szczyt góry lodowej.

Wielu masz w terapii facetów, którzy umawiają się na seks przez internet?

Jeśli chodzi o statystyki z mojego gabinetu, to umawia się na randki czy uprawia seks przez internet około osiemdziesiąt procent mężczyzn i około sześćdziesiąt pięć procent kobiet.

Piętnaście procent mężczyzn nie umawia się w takim razie z kobietami, zgadłem?

To mężczyźni, którzy umawiają się z innymi mężczyznami. Mam sporo żonatych klientów, którzy lubią niezobowiązujący seks z innymi mężczyznami.

A ilu jest takich, którzy znaleźli w sieci miłość?

Około dwadzieścia pięć procent mężczyzn i dziesięć procent kobiet.

I znowu, te „dodatkowe” piętnaście procent facetów to pewnie mężczyźni zakochujący się w innych mężczyznach?

Tak. To są albo mężczyźni homoseksualni, albo single biseksualni, albo żonaci, którzy po kilku lub kilkunastu latach rozwodzą się z żoną i biorą ślub poza Polską, z mężczyzną.

Rozumiem, że reszta szuka miłości w realu?

Najczęściej w pracy – koleżanka z innego działu, szefowa, podwładna. Ostatnio jedna moja klientka, prezenterka telewizyjna, szukała, szukała i nie mogła znaleźć. No i weszła w relację z operatorem kamery. Naprawdę świetnie im się układa i kibicuję tej parze. Miłość można znaleźć pod nosem.

O CHOROBACH WENERYCZNYCH,

czyli o tym, ile oraz jak ryzykujemy w seksie

Czasem trudno wyleczyć się z pamiątek po gorącym seksie.

Mężczyźni, którzy pracują jako kierowcy, wskutek nieustannego ucisku na prostatę miewają bardzo często mimowolne erekcje. I akurat mija taki mężczyzna las, w którym stoją panie. Zatrzymuje się i korzysta gdzieś pod drzewem albo u siebie w kabinie. Tak zwane „tirówki” bardzo często używają z najtańszych prezerwatyw (o ile w ogóle ich używają), które łatwo pękają w trakcie stosunku. Od kilku klientów słyszałem też opowieść o tym, że mieli przy sobie zabezpieczenie dobrej jakości i trach!

Nikt mężczyzn nie zmusza do korzystania z płatnego seksu, więc to oni ponoszą odpowiedzialność za ewentualne zakażenie się HIV albo chorobami przenoszonymi drogą płciową.

To niepopularny pogląd. Złość społeczeństwa skupia się na prostytutkach, że zakażają mężczyzn, a nie na mężczyznach, którzy kupują do seksu ciało prostytutki.

Niepopularny, ale prawdziwy. Mężczyźni by nie chodzili, to i rynek tych usług by się wygasił. Natomiast u mężczyzn, u których doszło do ryzykownego kontaktu, można zaobserwować dwie postawy. Jedni są tym przerażeni, powstrzymują się przez trzy miesiące od seksu, żeby uzyskać wiarygodne wyniki badań na HIV i nikogo w tym czasie nie zakazić. Inni z kolei machają ręką, że pewnie nic się nie stało.

Która opcja przeważa procentowo?

Liczniejsza jest ta beztroska grupa.

Raczej nieodpowiedzialna.

Niektórzy moi klienci, opowiadając, że w czasie stosunku z prostytutką pękła im prezerwatywa, boją się często nie tyle o stałą partnerkę, co o siebie. Boją się również konsekwencji prawnych, jeśli się okaże, że została przez nich zakażona.

Łatwo się zakazić HIV nie tylko wtedy, kiedy ktoś ma wytrysk do pochwy czy odbytu, ale też do buzi. Wystarczy, że osoba przyjmująca spermę ma jakąś ranę na dziąsłach. W sytuacji wysokiego ryzyka, jaką jest seks za pieniądze, warto zatem zabezpieczać się również przy stosunku oralnym. Niektórzy moi klienci, zanim skorzystają z usług prostytutki, pytają ją, czy jest zdrowa. Ona odpowiada oczywiście, że tak. Oni na to: „Ok, a połknęłabyś spermę?”. Gdy kobieta się zgadza, można mieć pewność, że z jej zdrowiem nie wszystko jest w porządku.

To chyba jednak rzadka sytuacja. Częściej słyszy się o facetach, którzy dopłacają za brak gumy.

To niestety prawda. Na jednym z kongresów seksuologicznych profesor Zbigniew Izdebski opowiadał, że aż siedemdziesiąt procent mężczyzn korzystających z usług prostytutek namawia je do seksu bez prezerwatyw! To całkowicie świadome pakowanie się w poważne problemy zdrowotne!

Przerażająca informacja.

Tym bardziej, że zakażenie HIV do momentu zachorowania na AIDS przebiega niemal bezobjawowo, dlatego po każdym takim kontakcie należy wykonać badanie krwi w punkcie diagnostyczno-konsultacyjnym, który znajdziemy w każdym większym mieście.

HIV pojawił się w XX wieku, a w XXI wraca ponoć do łask stara jak świat kiła.

Tak, odnotowuje się coraz więcej przypadków zachorowań na kiłę, nazywaną kiedyś syfilisem. Problem jest w tym, że robi się ona coraz bardziej odporna na leczenie.

Jak ona przebiega?

W ciągu pierwszych trzech-czterech tygodni od zakażenia pojawia się wrzód z twardą obwódką.

W którym miejscu?

Na penisie, w ustach, na dłoni. Jest to miejsce wniknięcia bakterii krętka bladego. Jeden z moich klientów zakaził się kiłą poprzez pocałunki z prostytutką, która widocznie miała taki wrzód w jamie ustnej. U niego pojawił się on na wewnętrznej stronie policzka.

Ja myślałem, że z prostytutką można wszystko, tylko bez całowania w usta.

Taki jest mit. I wielu mężczyzn rzeczywiście chodzi po sam seks. Ale w mojej grupie seksoholików to nawet sześćdziesiąt procent z nich całuje się z prostytutkami. Co trzeci domaga się zrobienia prostytutce tzw. minety.

Kiedy ich pytam, dlaczego to robią, odpowiadają, że nie chcą tych kobiet traktować przedmiotowo; chcą mieć wrażenie, że to normalny seks. Dlatego niektórzy wolą sponsorować studentki, żeby stworzyć iluzję, że są to ich kochanki.

Czytałem niedawno artykuł, że to wcale nie tak rzadka forma „zarobku” u studentek. Trochę nie chce mi się w to wierzyć.

Tak, miałem sporo klientek, które teraz są statecznymi żonami po trzydziestce, po czterdziestce, natomiast w młodości ciężko pracowały jako cichodajki.

Ich mężowie zapewne o tym nie wiedzą?

Nie, nigdy o tym im nie mówią. Wiem o tym ja i jakaś zaufana koleżanka, która często też w ten sposób zarabiała. Ale wracając do kiły – zmiana ustępuje samoistnie zwykle po kolejnych trzech tygodniach, dlatego często jest bagatelizowana. Po około dziewięciu-piętnastu tygodniach od zakażenia pojawiają się nieswędząca wysypka i krostki. Jeśli na tym etapie nie zgłosimy się do dermatologa-wenerologa i nie podejmiemy leczenia, kiła przejdzie w postać utajoną. W tym czasie bakterie krętka bladego niszczą narządy wewnętrzne i upośledzają ich funkcjonowanie.

I to pewnie nie koniec?

Nie, około siedem lat od zakażenia rozwija się kiła układu nerwowego, atakująca mózg i rdzeń kręgowy. Efektem jest kiłowe zapalenie opon mózgowych, udar mózgu, zmiany neurologiczne, choroba psychiczna. Po około dziesięciu-dwunastu latach od zakażenia uszkodzeniu ulegają zastawki aorty, pojawiają się: zapalenie tętnicy głównej, kilaki mięśnia sercowego, rozlane kiłowe zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie tętnic mózgu.

O rany.

Ale to nie wszystko. Późna kiła wywołuje zmiany na skórze i narządach wewnętrznych. Pojawia się kiła guzkopełzakowata, charakteryzująca się guzkami na skórze wielkości ziarnka grochu, a czasem śliwki. Ów guzek jest w dotyku twardy, o czerwonobrunatnym kolorze. Z czasem rozpada się, pozostawiając po sobie owrzodzenie, a na jego obwodzie tworzą się nowe guzki, stąd nazwa. Natomiast objawami kiły późnej mogą być kilaki.

Co się kryje pod tym fascynującym określeniem?

Kilaki często umiejscawiają się na twarzy, w postaci guzów na głowie, nosie, policzkach. Rozpadając się, zostawiają po sobie wklęsłe, kraterowate owrzodzenie, w środku którego powstaje ciągnąca się wydzielina. Te kilaki, które rozwijają się w jamie ustnej, mogą doprowadzić do przebicia podniebienia. Mogą również spowodować perforację chrząstki nosa, co skutkuje charakterystycznym dla kiły nosem lornetkowatym lub siodełkowatym.

Kiła jest jak tornado, które rozwala cały organizm. Nic zatem dziwnego, że z powodu kiły złapanej przez Zygmunta Augusta wygasła nam dynastia Jagiellonów. Drugą równie „popularną” chorobą jest rzeżączka.

W dawnych czasach zwana tryprem. Zaniedbanie rzeżączki powoduje bezpłodność.

Na szczęście bardzo łatwo ją wykryć na wczesnym etapie, ponieważ zaczyna się od pieczenia cewki moczowej podczas oddawania moczu. U wylotu cewki może też pojawić się kropla ropy. U kobiet z kolei rzeżączka ma mniej charakterystyczny przebieg, może też w ogóle nie dawać żadnych objawów.

Podobnie u zakażonych w czasie seksu analnego pasywnych homoseksualistów.

Za wywołanie rzeżączki odpowiedzialne są bakterie dwoinki, zwane też gonokokami. Dwoinki, gdyż występują często po dwie, we wspólnej otoczce. Do zakażenia może dojść podczas stosunku płciowego, a także analnego czy stymulacji oralnej. Co ciekawe, dwoinki rzeżączki potrafią na powierzchniach nieorganicznych (deska klozetowa, ręcznik) przeżyć do czterech godzin.

Dlatego dobrze jest wyściełać deskę papierem toaletowym, zanim się na niej usiądzie.

Równie podstępny co rzeżączka, jest wirus HPV. To liczna rodzina, która ma ponad sto podtypów. Dwa z nich, o numerach szesnaście i osiemnaście, powodują rozwój raka szyjki macicy u kobiet, a u mężczyzn – nowotwór członka i odbytu.

Ostatnio nawet miałem klienta, którego ojciec miał nowotwór penisa i to było powodem zgonu ojca. Teraz ten klient, gdy coś się dzieje z jego członkiem, od razu gna do seksuologów.

Wcale mu się nie dziwię. Pewnie boi się klątwy genetyki.

Z kolei numery sześć i jedenaście są odpowiedzialne za powstawanie brodawek wenerycznych, tzw. kłykcin kończystych. To niewielkie skórne znamiona, które mogą być płaskie albo o szypułkowatym kształcie. Mogą występować pojedynczo lub w grupach, na penisie, na odbycie, w pachwinach albo wszędzie naraz. Niekiedy potrafią być tak rozwinięte, że wyglądają jak kwiaty kalafiora.

Kiedyś mawiano, że ktoś złapał „kalafiora” u prostytutki.

Usuwa się je za pomocą lasera, ale mimo tego zabiegu wirus jest nadal obecny w organizmie. Dlatego rekomenduje się szczepienia chroniące przed wirusem HPV, głównie dla dziewczynek między dziewiątym a czternastym rokiem życia, ale ja bym też zalecał szczepić chłopców w wieku jedenastu-dwunastu lat.

Z tego, co wiem, również opryszczki nie da się nigdy całkowicie wyleczyć.

To prawda. Do zakażenia opryszczką genitalną dochodzi podczas kontaktów seksualnych. Pierwsze objawy pojawiają się po dwóch-siedmiu dniach od stosunku z zakażonym partnerem. Są to swędzące pęcherzyki na narządach płciowych, które przeobrażają się w bolesne ranki. Niestety, opryszczka narządów płciowych może nawracać. Uśpiony wirus tylko czeka na chwilę osłabienia organizmu, by się uaktywnić.

Innym często spotykanym objawem ryzykownych kontaktów seksualnych, jest bakteria o wdzięcznej nazwie Chlamydia trachomatis. Przenosi się ona drogą płciową, ale także podczas porodu – z matki na dziecko.

Podobnie jak wirus HIV.

Na największe zakażenie tą bakterią narażeni są młodzi ludzie, rozpoczynający współżycie bez właściwego zabezpieczenia (prezerwatywy) oraz osoby podejmujące ryzykowne zachowania seksualne, mające wielu partnerów.

Rozmaite jej szczepy, których wykryto już kilkadziesiąt, mogą być przyczyną wielu schorzeń. Wywołują zapalenie cewki moczowej, zapalenie najądrzy, gruczołu krokowego u mężczyzn. U zakażonych pań Chlamydia jest przyczyną nadżerki szyjki macicy (połowa przypadków) i cyst. Prowadzi też do zapalenia gruczołu Bartholina, zapalenia jajowodów, wtórnej bezpłodności i zapalenia okołowątrobowego. Innymi powikłaniami infekcji są zapalenia stawów, gardła, a nawet reaktywne zapalenie stawów.

Bezpośrednio po zakażeniu nie odczuwa się żadnych dolegliwości. Dopiero po siedmiu-czternastu dniach u kobiet pojawia się obfita wydzielina z pochwy, ból przy oddawaniu moczu, krwawienie po współżyciu.

A jak już ktoś się zakazi którąś z powyższych chorób, to w tym rozedrganiu dokąd ma się pędem kierować?

Najlepiej do wenerologa. Ten lekarz zajmuje się bezpośrednio chorobami przenoszonymi drogą płciową. Panie mogą się udać do ginekologa, panowie do urologa. Wszyscy powyżej wymienieni specjaliści świadczą kompetentną pomoc w tych delikatnych sprawach.

Z tego, co mówisz, wynika, że nie wystarczy się zabezpieczać, żeby uniknąć takich przygód.

Najlepiej wystrzegać się ryzykownych zachowań seksualnych. Nie wiadomo, gdzie, kiedy i kto może nas zarazić. Zwłaszcza że jeździmy po całym świecie: a to na Erasmusa, a to służbowo, a prywatnie na all inclusive. Mam dwóch klientów biznesmenów, którzy jak wracają z Ameryki Południowej, to zawsze przywożą jakąś niespodziankę.

Jak to się dzieje, że nie uczą się na błędach?

Bardzo prosto. Stereotyp męski brzmi: unikaj kobiet wyzywających, one są potencjalnymi nosicielkami chorób; w kontaktach z nimi trzeba używać prezerwatyw.

Stereotyp damski to: unikaj lowelasów.

Oba są fałszywe. Bo zarówno szara myszka, jak i „wieczny prawiczek” mogą być nosicielami groźnych chorób. I oni sypiają wyłącznie z tymi „spokojnymi” kobietami.

Pechowcy.

Spytajcie o to osoby uzależnione od seksu – zakażały się chorobami wenerycznymi od osób, po których nigdy by się tego nie spodziewały. Teraz często powtarzają: „Życie depcze wyobraźnię”.

DLACZEGO MĘŹCZYŹNI ZDRADZAJĄ?

Podobno można umrzeć podczas seksu.

Istnieje w seksuologii termin słodkiej śmierci, którym określamy śmierć podczas stosunku. Co ciekawe, nie został odnotowany ani jeden przypadek, żeby ktoś umarł w trakcie uprawiania seksu z żoną. Jest za to sporo doniesień, mówiących o słodkiej śmierci mężczyzny, zazwyczaj w jesieni życia, w łóżku z kochanką albo prostytutką.

Dlaczego nie z żoną?

Seks w związku jest bardziej przewidywalny. Mężczyzna ma wyrobione poczucie bezpieczeństwa, zaufania. Z kochanką po pierwsze działa adrenalina, bo ktoś może wejść, nakryć, albo w późniejszym czasie się dowiedzieć. A po drugie, jest to zazwyczaj kobieta dużo młodsza, przez co włącza się zadaniowość, chęć wykazania się. Serce może nie wytrzymać tak silnego pobudzenia i podniecenia.

Dodatkowo część osób, które zdradzają, wspomaga swoją erekcję nie zawsze sprawdzonymi środkami. Nie konsultują tego z lekarzem, a może to mieć wpływ na ich stan zdrowia. W końcu leki na zaburzenia erekcji to nie są tik taki.

Dlaczego w ogóle mężczyźni zdradzają?

Jak już mówiliśmy, wiele ma tu do powiedzenia ewolucja, co oczywiście niczego nie usprawiedliwia. Inne przyczyny, to najczęściej zanik pożądania w związku, chęć odegrania się na tej drugiej osobie za jakieś sytuacje konfliktowe, chęć sprawdzenia się – czy jeszcze jestem atrakcyjny dla innych kobiet? Osoby zdradzające bardzo często doświadczają lęku przed bliskością, dlatego szukają odskoczni od związku, nawet jeśli kochają partnerkę czy partnera. Pracowałem z pewnym mężczyzną, który za każdym razem, kiedy było „za dobrze” w jego związku, odpalał sekskamerki i szukał kobiety na „one night stand”. Z tego powodu wybuchały w jego relacji kłótnie, co mu odpowiadało, bo oddalało poczucie bliskości.

Jak sobie z tym poradziliście na terapii?

Teraz, kiedy znów doświadcza takich pragnień, pakuje się i wyjeżdża za miasto pojeździć konno w jakiejś agroturystyce. Ma świadomość, że to było autodestrukcyjne.

Wielu mężczyzn zdradza też na delegacjach z pracy, wyjazdach integracyjnych. Ponadto, dzięki aplikacjom i portalom randkowym, stało się to w dzisiejszych czasach znacznie łatwiejsze niż kiedyś.

Dla tych mężczyzn, którzy mają sfrustrowane potrzeby seksualne, nie liczy się często wygląd danej kobiety, tylko możliwość odbycia z nią szybkiego seksu. W seksuologii nazywamy to dostępnością seksualną.

Kiedy mówicie w seksuologii o sfrustrowanych potrzebach?

Właściwie na większości stron tej książki opisane są różne kolory frustracji seksualnej i sposoby jej rozładowania.

Osoby ze sfrustrowanymi potrzebami uprawiają niekiedy seks zastępczy; dzieje się to na przykład w więzieniach, internatach, na statkach. Niekiedy spontanicznie, pod wpływem różnych używek. Jeden z moich klientów pojechał z kolegami w Bieszczady. Rozstawili namioty na górce. Było całkiem przyjemnie do momentu, kiedy nadeszła ulewa, która całkowicie odcięła ich na kilka dni od świata. Mieli na szczęście zapasy jedzenia, ale też alkoholu. No i pewnego wieczoru nagle wszyscy, oprócz jednego, zaczęli uprawiać ze sobą seks oralny. A podkreślam, że byli heteroseksualni, zostawili w domach żony i dziewczyny.

Magia Bieszczad.

Mój klient nigdy wcześniej nie miał doświadczeń homoseksualnych. I nie umiał wytłumaczyć tego, co się stało: „Stęskniłem się za dziewczyną, byłem podpity i tak jakoś wyszło, że zacząłem się całować z kumplem, a potem poszliśmy na całość”. Później ani razu nie rozmawiali na ten temat. Wszystko, co było w Bieszczadach, zostaje w Bieszczadach.

Z naszych wcześniejszych rozmów wynika jednak, że wpływ alkoholu na seks może przybierać też inne formy.

Alkohol skraca czas erekcji i opóźnia orgazm. Główną przyczyną sięgania po tę używkę, jest chęć nabrania śmiałości, kurażu, większej otwartości, przełamania wstydu. Słyszałem o badaniach, które mówiły, że sześćdziesiąt procent zbliżeń odbywa się pod wpływem alkoholu. Dla mnie, jako dla seksuologa, jest to informacja, że mamy problem z tym wstydem, skoro w dużej mierze musimy sięgać po alkohol, jako pretekst do seksu. O dziwo, ponad połowa zabójstw również jest dokonywana pod wpływem alkoholu.

Pracowałem w dwóch znanych ośrodkach odwykowych dla osób z uzależnieniami, bardzo często słyszałem właśnie ten argument. „Po paru piwach zagadywałem do dziewczyn, do których na trzeźwo bym nie podszedł z powodu wstydu”. Kiedy ci mężczyźni byli młodzi, nie liczyli się z konsekwencjami, które pojawiły się potem, jak na przykład znieczynnienie jąder.

Na czym to polega?

Jądra robią się mniejsze, mniej elastyczne, przez co produkują mniej testosteronu, co przekłada się i na problemy z erekcją, i na problemy z orgazmem.

Pewien mój klient zdradził żonę na wyjeździe integracyjnym z pracy.

Zintegrował się.

Pod wpływem alkoholu zintegrował się z koleżanką, mężatką. Okazało się, że ona jest bardzo drapieżna w łóżku, co działało na niego stymulująco. Dyktowała po kolei, co będą robić. Zaczęli od seksu analnego, który trwał dość długo, tak że on doszedł do osiemdziesięciu procent podniecenia. I kiedy przeszli do klasycznej penetracji, po kilku ruchach osiągnął orgazm. Była tym bardzo rozżalona, wyrzuciła go z pokoju. On zaczął myśleć, że może faktycznie jest cienki w łóżku, skoro taka ekspertka mu to mówi. Następnego dnia nie mógł się na niczym skupić. Były jakieś zajęcia sportowe, ale nie łapał piłki, tylko cały czas myślami był w łóżku z tamtą kobietą. Wieczorem na imprezie wypił dwa razy więcej, znowu poszli do jej pokoju. I znowu ją rozczarował, ponieważ pod wpływem alkoholu bardzo słabo docierały do niej bodźce. Taka jest żelazna zasada w seksuologii, że im więcej wypijesz, tym mniej czujesz w seksie. Wrócił z tego wyjazdu zdruzgotany, żona ciągle pytała, co się stało, a on nie mógł jej powiedzieć. Reanimowałem go psychoterapeutycznie przez kilka miesięcy, zanim doszedł do siebie po tej traumie.

Jaki z tego wniosek?

Na pewno przeczący popularnemu poglądowi, że zdrada na wyjeździe się nie liczy.

TAŃCZĄCY PENIS I MARTWA KOZA,

czyli jak urozmaicić życie seksualne w związku

Po co ludziom związki? Niewiele gatunków zwierząt decyduje się na takie rozwiązanie.

Wiesz, Przemek, czasem gdy z gabinetu wychodzi trudna para w totalnym kryzysie, to sobie myślę, że coś niesamowitego jest w tym, że ludzie są w związkach. Biorąc pod uwagę wszystko, co mamy zakodowane w głowach, a także nasze obawy, lęki, najczęściej zresztą niewyrażane – relacje mają prawo się nie udawać. A jednak się udają, więc chyba ich potrzebujemy.

Może trzeba po prostu mniej myśleć.

John Kabat-Zinn, jeden z guru uważności, czyli mindfullness, mówi: „Myjąc naczynia, myj naczynia”. Uprawiając seks, uprawiaj seks, kochaj się, a nie myśl, co masz do zrobienia za pół godziny albo co ktoś ci daje do zrozumienia. „Spojrzała na sufit. Co chciała przez to powiedzieć?”.

Myślenie szkodzi.

Mówiąc jednak już zupełnie serio, na naszych oczach dokonuje się związkowa rewolucja. Coraz więcej mamy par żyjących ze sobą bez ślubu, coraz więcej singli z wyboru, coraz więcej rozwodów. Niektórzy wieszczą: to znak naszych czasów; że niby panuje teraz większe rozpasanie. Ale ja się z tym nie zgadzam. Wcześniej było w jakimś sensie „łatwiej” we dwoje, bo było trudniej jeśli chodzi o kwestie finansowe, ale też lokalowe. Teraz nie ma już ciśnienia, żeby za wszelką cenę z kimś mieszkać. Przez co ludzie robią się niejako bardziej wybredni.

Ale czy to aż tak źle?

Te współczesne związki są faktycznie „lepsze”, bo ludzie w nie wchodzą z wyboru, a nie z przymusu, jak kiedyś. Tutaj jednak kryje się pułapka, gdyż większość osób zakłada, że ta druga osoba w związku powinna być klonem, myśleć i czuć to samo. Szukają kogoś według określonego schematu, zamiast otworzyć się na przygodę, czyli na to, co reprezentuje sobą drugi człowiek. To jest prosta droga, żeby szukać w nieskończoność. Nazywam to efektem supermarketu, bo ludzie na Tinderze buszują jak inni w centrum handlowym.

A jeśli już się dobierzemy?

Mówiliśmy już o tym, że rośnie odsetek par, u których po jakimś czasie wygasza się seksualność. Po dwóch-trzech latach w związku wygasza się chemia w mózgu, czyli fenyloetyloamina, która zasila nasz mózg na początku relacji i powoduje „motyle w brzuchu”. To jest zupełnie naturalne. Zaczynamy patrzeć na tę drugą osobę bardziej krytycznie, dostrzegamy jej wady itp. Niekiedy pojawia się też wtedy przeniesienie: „Oho, ona zachowuje się dokładnie tak, jak moja matka!”. Wtedy włącza się nam „psychologiczny system antykazirodczy”, który skutecznie wygasza popęd seksualny.

Nikt nie będzie przecież uprawiał seksu z matką. Jeden Edyp wystarczy.

To może być matka, ojciec lub któraś z poprzednich partnerek. Tak też się zdarza, kiedy ta osoba nas mocno zraniła. Najczęściej jednak wszystko rozbija się o rodzica. Miałem ostatnio sytuację, że klient przestał uprawiać seks ze swoją partnerką. Nie było żadnych realnych powodów, ale twierdził, że ona zaczęła mu przypominać kobietę, z którą był trzy relacje temu, czyli dekadę wcześniej. Tamta kobieta go zdradziła, porzuciła, on ma traumę...

Nie no, chyba trochę przesadza.

Kiedy jednak zgłębiliśmy temat, okazało się, że owszem, porzuciła, ale przede wszystkim bardzo przypominała jego matkę. I tak samo matkę przypomina mu jego obecna partnerka.

Wszędzie ta matka!

Bo zdrada, która miała miejsce trzy relacje wcześniej, odświeżyła jeszcze wcześniejszą ranę, jaką było jego poczucie, że został zdradzony przez matkę.

W jaki sposób?

Matka pewnego razu powiedziała mu, kiedy był jeszcze w podstawówce, że dzwoniła dyrektorka i mają natychmiast pojechać do szkoły. On zdziwiony. Matka mówi, że według dyrektorki razem z Krzyśkiem ukradł coś ze sklepu szkolnego. „Ale to nie ja! Krzysiek ukradł, ale z jakimś innym kolegą!”. Matka jednak mu nie uwierzyła. Rzeczony Krzysiek w trakcie konfrontacji celowo wskazał na niego, bo go nie lubił. Skończyło się to karą w domu i kilkumiesięcznym odstawieniem emocjonalnym syna przez rodzicielkę. Mój klient odebrał to jako zdradę ze strony matki. Dlatego jest teraz wyczulony na hipotetyczne zdrady ze strony innych kobiet. Obecna partnerka przypominała mu poprzednią, która go zdradziła, więc bał się, że ta zrobi to samo. Poprzednia natomiast zrobiła mu dokładnie to samo, co matka.

Łańcuch wcieleń.

Inny przykład: był też u mnie w terapii mężczyzna wychowywany samotnie przez matkę. Oprócz opieki nad nim, zajmowała się też niepełnosprawnym bratem. Byli ze sobą bardzo blisko, jakoś dawali radę. Ale on sobie zakodował, oczywiście na nieświadomym poziomie, że miłość to poświęcenie i w prawdziwej, głębokiej relacji wcale nie musi być seksu. W końcu matka zbudowała głębokie, ciepłe relacje z nim i z bratem, ale nie zbudowała sobie związku erotyczno-emocjonalnego z jakimś mężczyzną. Dlatego on podświadomie wyłączył swoją seksualność.

Pewnie poświęca się dla innych?

Zgadłeś. Został lekarzem, pomaga ludziom, ale nie może stworzyć relacji erotycznej z kobietą. Będąc po czterdziestce, poznał wreszcie młodą pedagożkę pracującą z dziećmi. Pomyślał, że to będzie idealna partnerka dla niego, bo skoro ma taki zawód, to przecież musi rozumieć ideę samopoświęcania się. Ona młoda, świeżo po studiach. Była mocno przeczołgana po trudnej relacji ze swoim ojcem. Żadna tam wyzwolona kobieta, która bawi się facetami i szuka coraz to mocniejszych doznań na mieście. Potrzebowała pomocy z jego strony i ją otrzymywała. Ale po jakimś czasie zaczęła jednak domagać się seksu.

Wcześniej nawet nie próbowali?

Pieszczoty, pocałunki – tak. Ale on miał przekonanie, że zacznie uprawiać seks dopiero wtedy, kiedy nabierze stuprocentowej pewności, że to jest właściwa osoba.

Ale przecież nigdy nie będziemy mieć takiej pewności!

Więcej, kiedy opadnie poziom fenyloetyloaminy w związku, naturalnie zaczną pojawiać się wątpliwości. Seks to nie jest przyjemność, którą warto odkładać na niesprecyzowaną przyszłość.

A mówią, że warto seks odłożyć na pięćdziesiątą randkę.

Mając takie a nie inne podejście do seksu, ten klient związał się z tą kobietą emocjonalnie, a seksualnie nie. Zapewnił jej mieszkanie, pieniądze, start życiowy. Wszedł w rolę ojca, ona weszła w rolę córki. I dzięki jego wsparciu odrodziła się, stanęła na nogi, poczuła się kobietą. Rozkwitła naprawdę pięknie. Będąc pewniejszą siebie, w zgodzie ze sobą, sięgała po lepsze kosmetyki, inne ciuchy, zaczęła uprawiać sport, wychodzić ze znajomymi na miasto. Nie umknęło to uwadze znajomych mężczyzn i od razu spotkała się z odzewem z ich strony. Co z kolei wzbudziło w niej refleksję: „Kurde, tak podobam się facetom, to dlaczego ja seksu nie uprawiam?”. To mocno zaskoczyło jej partnera, który przez te sześć lat przyzwyczaił się do sytuacji, że żyją sobie razem bez seksu. Zaczął stosować strategię unikania: „Może jutro, może za tydzień; nie teraz, bo zmęczony po pracy jestem”. Była też w tym prawda, bo ten klient pracuje iście tytanicznie. Jednocześnie też zaczął doszukiwać się w niej mankamentów: „Skoro nie chcę z nią uprawiać seksu, na pewno ma jakiś feler”.

Nie myślał o tym, że ten feler tkwi w toku jego myślenia?

Klient miał poczucie, że racja jest po jego stronie, bo narracja jego życia mówiła, że wszystko jest tak, jak powinno być. W końcu rozstał się z nią. A mieli naprawdę mocną, głęboką więź, z dużym potencjałem. Rok później znalazł się w innej relacji z kobietą bardzo religijną, która wyznaje pogląd, że seks to dopiero po ślubie. Sam jestem bardzo ciekawy, jak potoczy się ta historia. On sam mówi, że seksu sobie na ten moment z nią nie wyobraża, bo jej sypialnia wyglądaj jak sanktuarium. Pełno w niej obrazków, figurek świętych. Ciężko mu może być dobierać się do niej przy tak licznej publice.

Z tego, co mówisz, wynika, że ci, którzy są w związkach, ale nie uprawiają seksu, bardzo często nie wiedzą, dlaczego tak się dzieje.

Zgadza się. Przychodzi do mnie klient i opowiada: super się dogaduję z żoną, mamy wszystkie możliwe więzi, oprócz więzi seksualnej. Jest tym zdziwiony. Dopiero kiedy zaczynamy kopać, znajdujemy przyczynę. Ale zanim to się stanie, słyszę na przykład na którejś sesji: „Już wiem, panie Andrzeju! Bo ona ma płaską pupę!”.

Nie chce się z nią teraz kochać z powodu płaskiej pupy, którą zapewne posiadała również wtedy, kiedy się poznali?

Uświadamiam mu absurd tego myślenia, ale on trzyma się tej pupy, bo ma z tego wtórną korzyść; w przypadku tego klienta jest to doskonałe dla niego usprawiedliwienie zdrad. To jest stały repertuar i właściwie gwóźdź programu w psychoterapii zaburzeń seksualnych – szukamy wtórnych korzyści z problemów z seksem. Wiem, pozornie to dziwne. Natomiast paradoksalnie klienci trzymają się ich kurczowo.

No jasne. To, że nie ma seksu w związku, nie oznacza, że nie ma go poza związkiem.

Te zdrady są często efektem bezradności i bezsilności, ale łatwo się od seksu uzależnić i wtedy pojawia się problem. Pomijając oczywiście sytuację, kiedy zdrada wychodzi na jaw, stawiając przetrwanie związku na ostrzu noża.

Wielu mężczyzn reagując na seksualne problemy w związku, zaczyna szukać pociechy w pornografii.

A to, przypominamy, może skończyć się uzależnieniem.

Jeśli chodzi o proporcje płci, to wśród uzależnionych od porno osiemdziesiąt procent to mężczyźni a dwadzieścia procent kobiety. Rewolucją negatywną jest to, że już co trzeci mężczyzna w stałym związku nie współżyje lub regularnie unika współżycia.

Ciekawy jest też wątek przejmowania inicjatywy w seksie. Coraz częściej robią to kobiety, co nie zawsze podoba się mężczyznom. Miałem też jednak klientów, którzy nie odnajdywali się w tym, że ich partnerki chciały, żeby inicjowali seks.

Elisabeth Badinter pisała w 1992 roku w głośnej książce „XY tożsamość mężczyzny”, że „męska tożsamość łączona jest z posiadaniem, braniem, penetrowaniem, dominowaniem i potwierdzaniem się, także – gdy jest to konieczne – siłą. O tożsamości żeńskiej świadczy dawanie, uległość, pasywność, podporządkowanie”. Coś się zmieniło w tym temacie?

Patrząc na kalendarz ewolucji, emancypacja kobiet to zaledwie promil promila naszej historii. Dlatego wielu mężczyzn jest przyzwyczajonych do patriarchalizmu, okresu, kiedy to oni dominowali nad kobietami. Co polecam klientom w gabinecie w takiej sytuacji? By zaakceptowali rzeczywistość i jak najszybciej nabyli umiejętności współbrzmienia w partnerstwie z kobietami.

Czy współbrzmienie w partnerstwie dotyczy też spraw stricte łóżkowych?

Wielu mężczyznom nadal marzy się seks, który – tak jak u węży – trwa dwanaście godzin i jest żywcem wyjęty z filmu porno, w którym to mężczyzna rozdaje karty. Zdarzają się też jednak tacy, którzy reagują zaburzeniami erekcji na prośby partnerek, żeby dominowali w seksie. Po prostu nie widzą się w tej roli, bo ich to nie podnieca.

Chyba można ich uniewinnić.

Myślę, że tak.

Z kolei ci, którzy mają dominujące partnerki, często nie wiedzą, jak się zachować. Nie ma zakodowanych w kulturze wzorców postępowania dla uległego seksualnie faceta. „A co, jeśli będzie chciała wprowadzać jakieś dziwne urozmaicenia? I jak ona przejmuje inicjatywę, to jaką rolę ja mam pełnić? Stawiać opór, że niby nie chcę? Poddać się?”. Często wysłuchuję na terapii takich dylematów współczesnych mężczyzn.

To w takim razie jeszcze jeden cytat. Tym razem Michael Bader, autor „Męskiej seksualności”: „znaczenie fantazji jakiegoś mężczyzny o tym, że jest seksualnie zdominowany przez silną kobietę, jest takie samo, jak znaczenie preferencji innego mężczyzny, który lubi wysokie kobiety, lub jeszcze innego, który woli być na dole podczas seksu. We wszystkich tych trzech przypadkach znaczenie jest następujące: kobieta jest wystarczająco silna, abym nie musiał być za nią odpowiedzialny”.

To jeden z najważniejszych cytatów z tej książki Badera. Odnosi się do popularnego mitu – nie tylko w polskiej kulturze seksualnej – że mężczyzna jest odpowiedzialny za zainicjowanie seksu, za podniecenie siebie i partnerki, za okazywanie jej pożądania, za utrzymanie sztywnej erekcji, za wytrzymanie w seksie wystarczająco długo, za uzyskanie przez partnerkę orgazmu i za doprowadzenie siebie do szczytowania.

Trochę za dużo tych odpowiedzialnych zadań, jak na kilka minut seksu...

...który ma się charakteryzować bezpieczeństwem, swobodą, beztroską, przyjemnością i radością. Dlatego w seksuologii uważamy, że w zbliżeniu z partnerem bądź partnerką każdy z kochanków jest odpowiedzialny za swoje pięćdziesiąt procent, co się składa na sto procent zbliżenia.

Mamy kilka norm, które regulują zbliżenia.

Przybliż może chociaż te najważniejsze.

Najważniejsza jest norma partnerska, która została opracowana w 1986 roku przez nestora polskiej seksuologii, profesora Kazimierza Imielińskiego[2]. Tyle lat minęło od czasu jej skonstruowania, a wciąż jest aktualna. Głosi ona, iż zachowania mieszczące się w granicach normy to te, które:

• występują między osobami dojrzałymi,

• są przez dwie osoby akceptowane,

• zmierzają do uzyskania obustronnej rozkoszy,

• nie szkodzą zdrowiu partnerów,

• nie naruszają norm współżycia społecznego, czyli nie szkodzą innym ludziom.

To bardzo porządkujące temat ujęcie. Nie słyszałem o tym.

Podam kilka przykładów. Cyberseks, czyli seks przez kamerki: jeśli jest pomiędzy dorosłymi osobami (1), obie osoby go lubią (3) i akceptują (2), jeśli partnerzy nie siedzą do późna, zarywając noce (4) oraz jest praktykowany w intymnym miejscu (5) bez wrzucania bez zgody nagrań czy screenshotów do internetu (2), to seksuologia tę formę seksu akceptuje. Z kolei na przykład pedofilia łamie wszystkie pięć norm partnerskich, więc jest klasyfikowana jako przestępstwo.

A chemseks?

Seksuologia nie aprobuje używania narkotyków w seksie. Pomimo tego, że chemseks jest pomiędzy dorosłymi osobami (1), obie osoby go lubią (3) i akceptują (2), jest praktykowany w intymnym miejscu (5), to niszczy on ośrodki seksu w mózgu i źle działa na nasze poszczególne organy, takie jak wątroba, nerki, układ oddechowy, mózg, układ krwionośny (4). Dodatkowo, ponad siedemdziesiąt procent osób stosujących narkotyki podczas seksu, nie używa prezerwatyw i naraża się na ryzykowne zachowania seksualne!

Rozumiem, że homoseksualność przechodzi ten test.

Homoseksualność jest naturalną orientacją seksualną, a nie zachowaniem seksualnym, jak wcześniej wymienione, więc nie podlega dyskusji.

No, ale w Kościele cały czas o tym dyskutują!

To zapraszam osoby dyskutujące do zapoznania się z wiedzą naukową z seksuologii, która została potwierdzona setkami rzetelnych badań. Jeśli więc zachowania seksualne pomiędzy dwoma mężczyznami, czy pomiędzy dwiema kobietami, spełniają normę partnerską, to – tak jak zachowania pomiędzy dwiema osobami różnej płci – są w pełni akceptowalne.

Wróćmy teraz do naszej pary partnerów, którą zostawiliśmy przed podjęciem decyzji, które z nich powinno przejąć inicjatywę w łóżku. Jak mają się dogadać?

Bajecznie prosto. Jednego razu ona jest królową i jej propozycje są priorytetowe, spełniane bez większych utyskiwań przez partnera. Innego razu on jest królem i wtedy jest czas na spełnianie jego potrzeb i pragnień.

Monarchia parytetowa.

U mężczyzn fundamentem urozmaicenia zabaw seksualnych w łóżku i poza nim jest bezpośredni kontakt ze swoją męskością. Czują się w niej dobrze. Dopiero to sprzyja przejmowaniu inicjatywy przez mężczyzn w seksie.

A może z tym brakiem przejmowania inicjatywy przez facetów jest tak, że jest nie tylko kryzys męskości, ale też i kryzys dorosłości u mężczyzn.

To brzmi rzeczywiście bardzo zgrabnie, ale warto zastanowić się, co nazwiemy dorosłością. Dla jednych będzie to spełnienie się w pracy, dla innych zbudowanie wielodzietnej rodziny, inni z kolei uznają, że o byciu dorosłym można mówić dopiero wtedy, gdy całkowicie załatwi się swoje sprawy z rodzicami.

Wydaje się, że w dzisiejszych czasach ludzie szukają nowych wzorców tożsamości. Dlatego i na męskość, i na dojrzałość trzeba spojrzeć inaczej niż nawet dziesięć lat temu. Oraz nie na jako coś stałego, tylko jak na pojęcia, które nieustannie się definiują.

Mężczyzna – work in progress.

Sięgam do Encyklopedii erotyki profesora Zbigniewa Lwa-Starowicza. Hasło „dojrzałość psychoseksualna”: „wiąże się ściśle z dojrzałością psychiczną we wszystkich jej wymiarach, czyli intelekt, uczucia, system wartości, pełna realizacja ról społecznych, zawodowych. Oznacza ona uformowanie siebie jako kobiety, mężczyzny, poznanie specyfiki odmienności płci, zdolność do utworzenia związku partnerskiego, wyrobienie poczucia odpowiedzialności za podejmowane decyzje”.

Wyrobienie poczucia odpowiedzialności – myślę, że ten fundament dojrzałości nigdy nie ulegnie zmianie.

I dalej: „Udany związek partnerski umożliwia realizację tej dojrzałości i rozkwit wszystkich możliwości kobiecych i męskich, swoistym wyrazem tego jest rodzicielstwo”. Profesor Lew-Starowicz napisał to w 2001 roku. Myślę, że od tamtego czasu wiele się zmieniło w naszej mentalności. Owszem, w małych miejscowościach, na wsi, nie tyle interesuje kogoś, czy spełniasz się zawodowo, ile to, czy założyłeś już rodzinę, ile masz dzieci itp. Natomiast w dużych miastach akceptowalne już jest bycie singlem albo bezdzietną osobą w luźnym związku; to absolutnie nie ma nic wspólnego z dojrzałością lub jej brakiem.

Koniec z budowaniem domów, sadzeniem drzew i płodzeniem synów!

Nie znam żadnego mężczyzny, który by wypełnił wszystkie te trzy przykazania.

Wracając do hasła dojrzałości psychoseksualnej: „Seksualność męska ma charakter poligamiczny, wyraża się w potrzebie różnorodności, dążeniu do seksualnego zaspokojenia”.

Mówiliśmy już trochę o tej męskiej poligamii. Że to podobno przez ewolucję.

Owszem, ale warto podkreślić, że wzrost samoświadomości seksualnej kobiet znacznie ukrócił te poligamiczne ciągoty. Po pierwsze, ponad sześćdziesiąt procent mężczyzn u mnie w terapii woli być zdominowanych przez partnerkę; nawet jeśli jeszcze tego w sobie nie akceptują. A po drugie, kiedy kobiety obudziły się seksualnie, zaczęły mieć wymagania, do mężczyzn zaczęła docierać refleksja, że bez sensu jest szukanie dodatkowych atrakcji na mieście, bo we własnym domu mają nawał pracy. To kończy się lękiem zadaniowym, zaburzeniami erekcji oraz innymi przypadłościami, o których rozmawialiśmy w tej książce.

Innymi słowy – mężczyzna poligamiczny żyje zazwyczaj w otoczeniu biernych kobiet. Mówiąc wprost: stawia na ilość w sytuacji, kiedy jakość mu nie wystarcza. Ale to coraz bardziej jest relikt przeszłości. Przynajmniej w dużych miastach. Kobiety dały sobie prawo do orgazmu, do tego, żeby domagać się doświadczania przyjemności w seksie. Dla mężczyzn to zupełnie nowa jakość. Jakby nagle z tarczy i mieczy przerzucić się na czołgi.

Rzeczywiście, trudno to nazwać kryzysem, to raczej obie seksualności, męska i kobieca, zyskały wreszcie równe prawa.

Trudno to nazwać kryzysem, ponieważ z moich obserwacji wynika, że mężczyźni wcale nie są zdruzgotani tym, co się wydarzyło. Owszem, są zaskoczeni, ponoszą porażki, ale próbują dostosować się do nowych warunków gry. Niektórzy mylnie interpretują to „wyzwolenie” kobiet w seksie jako sytuację, w której trzeba tym kobietom dostarczać mocnych bodźców, ostrego seksu. A przecież to są stare poglądy. Trzeba zadbać nie tylko o jakość samego seksu, ale też o klimat emocjonalny, o równoprawną podmiotowość obu stron w seksie. I pewnie dlatego jest tyle ruchów społecznych, żeby cofnąć się o krok i wrócić do patriarchalnego porządku. Bo to prosty świat: żyjesz według reguł narzuconych przez partię, Kościół albo grupę społeczną, w której funkcjonujesz. Dostosowujesz się i tyle – masz z głowy mękę wyboru. Ten temat porusza u mnie jakieś dziewięćdziesiąt procent klientów.

Temat, co to znaczy być mężczyzną?

Co to znaczy być mężczyzną, co to znaczy być kobietą. W poprzedniej epoce przychodziłeś do domu z pracy, odpalałeś telewizor, otwierałeś browara, żona przynosiła ci jedzenie, jadłeś, ona w tym czasie zajmowała się dziećmi. Wieczorem uprawiałeś z nią seks.

A raczej nią.

Bardzo często nią, a nie z nią. Słuszna uwaga.

Teraz dojrzały związek definiowany jest przez partnerstwo. Para tworzy system, partnerzy sami definiują to, czym jest związek, oraz to, jaką rolę pełnią w tej relacji. Niezależnie od zewnętrznych wzorców, dogmatów czy ideologii. Ustalamy jako para wspólne reguły gry, dbamy o to, żeby było dużo tlenu, ale też żeby wypełniać wzajemne zobowiązania.

Oczywiście, kryje się w tym szereg rozmaitych pułapek.

Inaczej nie miałbyś pracy.

W seksuologii cały czas jest praca, bo poziom wiedzy dotyczącej seksualności jest wciąż mały. Ale dam ci przykład. Jeden z klientów pracował u mnie nad reaktywacją pożądania w małżeństwie. Doszliśmy do wniosku, że główną przyczyną tego stanu rzeczy jest u niego rewolucja, jaka dokonała się we wzorcach kulturowych. Mężczyzna nie może być prymitywem, tylko przyjacielem. Wspólne dzielenie obowiązków, rozmowy o emocjach, wspólna opieka nad dziećmi. Ale dla niego to było zaprzeczenie roli męskiej w pojęciu, jakie wyniósł z domu. I to stało się przyczyną zaniku pożądania. Zaczął czuć się nie jak partner, ale jak przyjaciółka. Pracowaliśmy nad tym, libido powoli zaczęło się ożywiać, ale wtedy nastąpiła kolejna katastrofa.

Co się wydarzyło?

Dowiedział się, że żona go zdradza. Byli razem od piętnastu lat, od ośmiu lat nie uprawiali seksu. Ona go obwiniała o ten stan rzeczy, a tak naprawdę, to w niej tkwiła przyczyna, to w niej wygasiło się libido, ponieważ traktowała go jak przyjaciółkę. Kiedy więc on nagle po latach znów nabrał ochoty na współżycie, ona nagle sobie uświadomiła, że już go nie pożąda. Oczywiście wściekł się, że pracuje nad sobą i spotyka go taka niewdzięczność z jej strony. Ale nie było już czego ratować w tym małżeństwie.

To ciekawe, że spoiwem ich związku był brak pożądania.

Ale też brak komunikacji. Ona kazała mu iść do terapeuty, on zaś z góry założył, że to wszystko jego wina. Tak jak już mówiłem, brak komunikacji jest jednym z głównych problemów w związkach. Dotyczy to zwłaszcza mężczyzn, którzy lubią zatrzymywać swoje emocje dla siebie. Kobiety często mi opowiadają o tym, że kiedy u partnera dochodzi do zaburzeń erekcji, on przeprasza albo nie, kładzie się tyłem do niej i zachowuje się, jakby był obrażony. Zapada żelazna kurtyna i koniec.

Inna strona medalu to mężczyźni, którzy dbają tylko i wyłącznie o zaspokojenie kobiet, nie biorąc pod uwagę, że jej przyjemność to także obserwowanie partnera, któremu one dają rozkosz.

Egoistyczny altruizm.

Ona próbuje coś zrobić, on się odsuwa, wtedy żelazna kurtyna zapada z jej strony.

Można eksperymentować w związku, stosować różne techniki, zabawki, wcielać w życie fantazje. Ale najtrudniej jest po prostu pogadać.

Na to niestety wygląda. Ale to się oczywiście zmienia. Ludzie coraz częściej komunikują swoje potrzeby.

Psychoterapia polega na tym, żeby wypracować bycie blisko siebie samego, swoich potrzeb, swoich pragnień, swoich oczekiwań. Żeby, owszem, patrzeć na normy społeczne, ale w dużej mierze postawić na siebie i swój rozwój. To jest bardzo ważne.

Mam klienta, który od lat uprawia sztuki walki, a jednocześnie jest weganinem. Kiedy jego kumple idą po treningu na burgera, on zajada się warzywami. Sam sobie gotuje. Chodzi na spacery z małym puchatym psem, który stereotypowo pasowałby bardziej do starszej pani. Ten mężczyzna jest przy tym dobrze zbudowany. Gdyby go ktoś zaczepił na ulicy, raz-dwa załatwiłby gościa.

Łączy w sobie przeciwstawne cechy.

Nazywam to męskością hybrydową. To dotyczy każdego aspektu wychodzenia poza tradycyjnie męskie role: w sferze zachowań, w sferze relacji, w ubiorze. Choćby pod względem mody męskiej u nas, w Polsce, obowiązuje przecież sztampa. A ci, którzy próbują się z niej wyłamać, narażeni są często na ataki strażników prawilności.

Myślę, że to się jednak zmienia. Kiedy patrzę na młodych ludzi, przed dwudziestką albo tuż po dwudziestce, mam czasem wrażenie, że przylecieli jacyś kosmici i zapłodnili Polki. Zupełnie inny typ urody, zupełnie inny sposób dbania o siebie. W dużych miastach to sandały i bojówki stanowią teraz niezbyt świeży powiew egzotyki.

W czasach naszej młodości facet, który dbał o siebie, był mocno podejrzany. A teraz to standard.

Popatrzmy na piłkarzy: Ronaldo, Lewandowski, Krychowiak...

Panuje mit, że mężczyźni to wzrokowcy, ale to działa w dwie strony. Kobiety również dokonują swoich wyborów oczami.

Mój kolega jest stylistą. Przychodzą do niego ziomki i proszą: „Ubierz mnie tak, żeby dupy w klubie na mnie leciały”. A potem wysyłają mu MMS-y ze zdjęciami z przebieralni, żeby ocenił, czy dobrze.

Wielu mężczyzn uważa jednak ciągle, że wystarczy w zupełności ich bogata osobowość. Moja klientka nie może się przełamać do seksu ze swoim partnerem. Bo ten przychodzi z pracy, zakłada rozciągnięty dres, otwiera piwo, beka – i w tych romantycznych okolicznościach domaga się od niej współżycia. Dla niej to, jak on wygląda i się zachowuje, jest zupełnie aseksualne.

Założę się, że on sobie z tego nie zdaje w ogóle sprawy.

Inna moja klientka ma niesamowicie długie nogi. Na dodatek lubi je podkreślać, chodząc w krótkich spódniczkach. Niedawno był remont ulicy obok jej bloku. Dzień w dzień słyszała jakieś niedwuznaczne propozycje od wąsatych panów starszych od niej średnio o dwie dekady. Jakby nie widzieli, że dzielą ich od niej lata świetlne.

Moja znajoma miała kiedyś podobną sytuację w jednym z centrów handlowych w Warszawie. Ochroniarz puścił do niej oko, ona zapytała go: „Serio?”. On w odpowiedzi zaczął nie wiadomo czemu wyzywać ją od słoików. Bo Polak swój honor ma! A ona na pewno jest ze wsi, skoro nie doceniła jego seksapilu.

Mężczyźni mają różne sposoby, żeby wzmocnić swoje poczucie wartości. Mąż mojej klientki, który od kilku lat ma duży problem z nadwagą, zamiast przejść na dietę, udać się po pomoc do specjalisty, zaangażował się w ruch samorozwojowy. Waży sto czterdzieści kilogramów i uważa, że uzdrowią go spotkania z szamanem. Zadziałał u niego dokładnie ten sam mechanizm, który mężczyznom mającym problem ze wzwodem każe poszukiwać cudownych specyfików w internecie.

Miałem też klienta o osobowości narcystycznej, który dość długo szukał dla siebie wyróżniającego go hobby. I znalazł je. W Kirgistanie.

Jestem ciekaw, jakie hobby można znaleźć w Kirgistanie.

Gonitwy o martwą kozę.

Słucham?

Nazywa się to w ich języku „ułak tartysz” i polega na tym, że dwie drużyny mężczyzn pędzą ile sił, konno, w kierunku truchła kozy porzuconego gdzieś na stepie. Ten, kto pierwszy je pochwyci w locie, rzuca w kierunku zawodnika ze swojej drużyny, który ma za zadanie je złapać. I tak galopują dalej, przerzucając się tą nieszczęsną kozą. Wygrywa ta drużyna, której członek jako pierwszy wjedzie na rozłożoną na ziemi baranią skórę. Oczywiście z martwą kozą w ręku.

Ciekawe, kiedy obejrzymy to na olimpiadzie.

To wymaga i nie lada sprawności jeździeckiej, i zręczności, i dobrego konia, specjalnie tresowanego w tym kierunku. No i siły, koza waży dobre piętnaście kilogramów.

Mój klient wyspecjalizował się w tym sporcie. Przyjeżdża na te gonitwy jako jedyny uczestnik z Polski. Żeby było ciekawiej, odkąd trenuje „ułak tartysz”, przestał mieć problem z zaburzeniami erekcji.

Znalazł zewnętrzny dowód swojej męskości.

Inni w tym celu stawiają własnoręcznie dom pod miastem, jeszcze inni jeżdżą w stroju szeryfa na Piknik Country do Mrągowa, kolejni tworzą sobie warsztat w piwnicy, w którym majsterkują po powrocie z pracy. Może zabrzmi to banalnie, ale dobrze jest mieć jakąś pasję, bo to ona realnie daje nam poczucie własnej wartości, odskocznię od życia i stresów.

Bohater filmu „Billy Elliot” długo walczył, żeby móc tańczyć w balecie.

Na tym polega męskość hybrydowa: w ramach budowania swojej męskiej tożsamości, łączymy stare z nowym. Dobrym przykładem jest prezydent Francji Emmanuel Macron. Związki starszych kobiet z młodszymi mężczyznami to było do tej pory tabu. A teraz on i jego żona znaleźli się na świeczniku.

Kluczem do udanego życia seksualnego jest zdefiniowanie siebie i swoich potrzeb, a następnie manifestowanie ich w otwarty sposób.

W takim razie minął się z prawdą Kenneth Purvis, autor pionierskiego „Podbrzusza mężczyzny”, który napisał: „Jeśli naprawdę chcemy zrozumieć, jak myślą mężczyźni, dobrze jest zacząć od dołu”.

Najważniejszym organem seksualnym człowieka jest mózg. I, paradoksalnie, właśnie o tym jest nasza książka.

MONOLOGI PENISA,

czyli daj mu głos

Poprosiłem kilkuset klientów z mojego gabinetu, CBTseksuolog, by odpowiedzieli na krótkie pytanie: „Co by powiedział Twój penis, gdyby potrafił mówić?”. Następnie zasugerowałem, by odpowiedzi na to pytanie spisali, jeśli mają ochotę. Pytanie pozornie nie jest trudne, natomiast reakcje były różne. Od początkowego śmiechu i rozbawienia, przez uczucie wstydu i lęku. Przez pół roku od momentu wyrażenia prośby, dotarło do mnie kilkadziesiąt „Monologów penisa”. To jednocześnie mało i dużo.

Szukanie odpowiedzi na to pytanie diametralnie zmienia to, jak patrzymy na nasze członki. Nagle okazuje się, iż nie jest on – że użyję mojej ulubionej metafory – jak radziecki czołg, który przejedzie przez wodę, las i pole. Nagle okazuje się, że członek ma swoje humory, przyzwyczajenia, upodobania, kompleksy, biorytm. To niezwykle istotne refleksje. U wielu mężczyzn sama odpowiedź na to pytanie pomaga i przyspiesza powrót do życia seksualnego.

Dziękuję zarówno tym klientom, którzy napisali „Monolog”, jak i tym, którzy w głębi siebie pochylili się nad tym tematem. Dlatego wdzięczny jestem klientom, którzy napisali swoje „Monologi penisa”. Wierzę, że wiele z nich będzie przełomowych dla czytelników, inni się uśmiechną, kolejni zidentyfikują, a następni rozzłoszczą. I bardzo dobrze. Właśnie takie zadanie miały one spełnić: wywołać emocje i łamać stereotypy.

Andrzej Gryżewski

Bursztyn, 62 lat

Witajcie, jestem Bursztyn. Dlaczego Bursztyn? Być może dlatego, że bytuję na Pomorzu. A być może sprawa jest bardziej transcendentalna i chodzi o to, że zaklęta jest we mniej jakaś pierwotna energia, do której już nie mam dostępu.

Czasami czuję się skorpionem uwięzionym w kropli żywicy, która z czasem stała się bursztynem. I tak jak ten skorpion doświadczał pięknej flory i fauny jeszcze w epoce dinozaurów, tak i ja doświadczałem pięknych chwil seksu w zamierzchłych czasach mojej młodości. Myślę o tym dużo ze smutkiem i nostalgią.

Kiedyś ziemię przemierzały niezwykłe stworzenia, mieniły się niesamowitymi barwami i były znacznie ciekawsze i liczniejsze niż eksponaty londyńskiego Muzeum Historii Naturalnej. Tak i ja, doświadczałem soczystych cipek, jędrnych piersi, spragnionych ust. Teraz już tego nie doświadczam. Nie widzę tego piękna. Od kilkunastu lat czuję się zapomnianym i przykurzonym kamieniem, leżącym w jakiejś gablocie powiatowego muzeum przyrodniczego. Nie widać we mnie tego skorpiona, chociaż wiem, że tam jest i wiem, jak kiedyś mógł ukłuć.

Fellini, 47 lat

Ciao. Mówcie mi Fellini. Nie jestem zwykłym polskim penisem. Lata dzieciństwa i młodości spędziłem we Włoszech. Miałem to szczęście, że włoskie donny pozwoliły mi zostać wytrawnym kochankiem. Mam starszego przyrodniego brata, którego femminy zawsze były ochocze na niezobowiązujące coito. Odkąd pamiętam, miałem z nimi przedwczesny wytrysk. Wszystkie były z obfitym biustem, ogniem w oczach i jakąś seksualną niecierpliwością. Ogromnie mnie to podniecało i nie mogłem się powstrzymać przed oddaniem salwy honorowej. Czasami jeszcze podczas namiętnych pocałunków.

Od 10 lat jestem w Polsce i tutaj też nie jest lepiej. Spotykam gorące Polki z włoskim temperamentem. Jak kobieta jest impulsywna, rozstawia mężczyzn po kątach, to wiem, że to partnerka dla mnie. Nie mogę się popisać długością seksu, ale nadrabiam wyrafinowaniem w ars amandi. Przedłużam w nieskończoność uwodzenie kobiety. Prawię jej komplementy, jestem czarujący. Wiem, że jak stworzę klimat, to ten wcześniak zostanie niezauważony przez kobietę. Po tak długich podchodach sama kobieta ocieka nektarem, więc i moja mokrość uchodzi mi na sucho.

Arrivederci, la dolce mona.

Boży Bicz (ksiądz), 38 lat

Pochwalony. Nie znacie dnia ani godziny, kiedy mnie spotkacie. Możecie zobaczyć mnie, jeśli macie szerokopasmowy internet i też włączacie kamerkę nocami. Tylko nocami, bo nocą Allah nie widzi, i Bóg też.

Mój Pan zdejmuje wtedy sutannę i zasiada przed kamerką. A ma co pokazać i sieje zazdrość u mężczyzn i fascynację u kobiet. Nie byłem w żadnej waginie, Mój Pan nie dałby mi się tak upodlić. To byłoby sprzeczne ze wszystkim, w co wierzy. Na szczęście mam pełną dyspensę na smaganie moim biczem przed ekranem. Cyberseks to nie seks. Bądźcie czujni, bo i Was mogę spotkać.

Spidi, 23 lata

Elo! Co tu dużo mówić, jestem spidi i to tyle w temacie. Po każdym seksie czuję się maksymalnie zażenowany i przez głowę przebiega mi struś pędziwiatr. Wkurwia mnie ta bajka, bo ja jestem tym strusiem, z którym nie ma żadnego kontaktu czy rozmowy. Gna tylko przed siebie na złamanie karku. Najgorsze, że nie mam nad tą prędkością kontroli. Po seksie chcę schować głowę w piasek, ale że nie chcę być wyśmiany przez kobietę, to nurkuję głową pomiędzy jej uda. Podobno mam bardzo wysoki poziom testosteronu i niebawem zacznie mi się obniżać. Pieprzę tego strusia i chciałbym być żółwiem w tych sprawach, jak mój ciągle ujarany ziomal. Nara.

Bonzo, 33 lata

No witam wszystkie dupeczki. Kto mnie zna, to wie jaki jestem. Jeńców nie biorę. Zawsze mam parcie na tarcie. Można śmiało powiedzieć, że nad morzem co drugi bachor to mój. Nie pamiętam kilku imprez z młodości, ale w wakacje tam melanżowałem na grubo. Nie jest popularne takie traktowanie kobiet. I chuj, robię co chcę w życiu. Lubię powoli przejechać się po mieście, by oznaczyć teren. W Warszawie też jestem znany w kilku dyskotekach. I chuj, w życiu trzeba się bawić i dobrze ustawić. Pamiętajcie, faceci w gajerkach nie dadzą wam tego, co może zaoferować prawdziwy mężczyzna. Suko, lubisz to. Do zobaczyska na baletach.

P., 35 lat

Mam 35 lat, jestem penisem i nie posiadam imienia, ponieważ uważam, że nadawanie mi imienia – czy będzie to Stefan, Marek czy John – nieodłącznie wiąże się z odebraniem mi jakiejkolwiek powagi. Bycie śmiesznym do mnie nie pasuje. A przynajmniej mam taką nadzieję. Dlatego przyjmijmy, że nazywam się P.

Najbardziej na świecie lubię duże cycki. Być może brzmi trochę banalnie, może nawet prymitywnie, ale to prawda i nie ma co wymyślać, że jest inaczej. Pewnie wolałbym sztywnieć pod wpływem wysublimowanego uroku Tildy Swinton, ale rzeczywistość wygląda jednak tak, że do życia budzą mnie przede wszystkim cycki. Uwielbiam je we wszystkich formach, przy czym największą radość sprawiają mi te osłonięte, ubrane, stanowiące dopiero zapowiedź tego, jak będą wyglądać.

Na dużych cyckach mój prymitywizm chyba się kończy, bo nad perwersyjne rżnięcie rodem z pornosa przedkładam seks namiętny. Nie wyobrażam sobie uprawiania miłości bez udziału rąk, języka, skóry. Sama penetracja kojarzy mi się z czymś mechanicznym i wolę się wtedy wycofać.

Nie lubię wyzwań. Nie lubię sytuacji, w których coś muszę, coś wypada. Lubię czuć się swobodnie, mieć świadomość, że nie jestem odpowiedzialny za wszystko i że wszystko nie zawali się, kiedy ja zawalę.

Wbrew obiegowej opinii, że należę do najłatwiejszych narzędzi na świecie, chyba jestem dość skomplikowany. Dementuję więc raz na zawsze: nie jestem łatwy.

I nie jestem narzędziem.

Z poważaniem

P.

Szpadyzor, 34 lat

Lubię męskie zabawy. Lubię dobrze wymłócić kapryśną cipkę. Lubię złapać za włosy. Lubię głęboko wjechać. Lubię powiedzieć: „Klęknij do miecza”. Lubię BDSM. Kobiety też to lubią. A jeśli ci jakaś powie, że nie lubi, to znaczy, że masz za małe jaja, by mogła się przy tobie poczuć kobietą i wejść w uległość. Przykro mi, taka jest prawda. Dlatego konkurencji nie mam dużej, a większość moich znajomych to pantofle. Z takim pizdusiowatym podejściem to daleko nie zajadą. Leszczom na pohybel.

Jarecki, 31 lat

Kutas jaki jest, każdy widzi. 16 centymetrów mięcha, spora żołądź, dwa duże dżądra i hektolitry spermy zalewające klawiaturę podczas codziennych pornoseansów. Mój właściciel Jarek ma może nadwagę, ale kobiety lubieją taki tonaż. Co tu więcej? Jestem wyfryganym kutasem i buszu i bobrów nie zdzierżę. No to heja.

Romeo, 27

Hej. Jestem Romeo i jestem dla siebie zagadką. Zauważyłem dwa stany. Super funkcjonuję w seksie, jak spotykam kobietę, z którą nie mogę być. Miałem przez dwa lata bardzo udany seks z Ukrainką do której jeździłem co kilka tygodni do Odessy. Mój ojciec prawie mnie wydziedziczył. Uważał, że to mezalians, że ja, z pochodzenia arystokrata, miałbym być z jakąś dziewką ze Wschodu.

Potem byłem kilka miesięcy z kobietą, która z rodziną za cztery miesiące wyprowadzała się do Stanów. I znów miałem superseks. Miałem też partnerkę, która po kilku miesiącach zmarła na raka piersi. W tej relacji było dużo obustronnego seksu oralnego. Potem miałem dwie dłuższe relacje z rzędu z kobietami dostępnymi, nigdzie niewyjeżdżającymi. Mieszkaliśmy z sobą i seksu mi się szybko odechciewało. Nie budziły we mnie takiego ognia. Tęsknię za przeszłością. Tęsknię za relacją niemożliwą.

Zorro, 26 lat

Jestem Zorro. Świat widzę mniej więcej tak. Sporo jest nieszczęśliwych mężatek, które są ciemiężone przez jakiś feudalnych panów. Taki pan zazwyczaj zalany jest tłuszczem, ma kaprawe oczka i zapijaczoną mordę. U jego boku marnuje się chętna do psot, zmysłowa kibić. I tu wkraczam ja. Swoją szpadą odbijam taką zniewoloną mężatkę i daję jej rozkosz. Spytacie, co to jest? To jest misja.

Orzeł, 44

Miałem w życiu pecha. Albo jakąś klątwę. Urodziłem się z dziwną przypadłością – stulejką. Rodzice tego nie zauważyli. Do lekarzy chodzili często, ale mnie nie pokazywali. Wychowałem się z dużym poczuciem wstydu. Byłem inny i to przez wiele, wiele lat. Wstyd we mnie coraz bardziej narastał, a wraz z nim coraz bardziej chowałem głowę pod wąskim napletkiem. Wstyd przerodził się w upokorzenie. Czułem się opuszczony, niechciany i dziwny. Widziałem inne członki w szatniach klubów sportowych i na basenach pod prysznicami. Były inne, miały dumnie odsłoniętą żołądź.

W totalne kompleksy wpędzała mnie pornografia. Tam wszyscy mieli wielkie, czerwone główki penisów, błyszczące jak lipcowe czereśnie. Często pulsowały pożądaniem i drapieżnością.

Po 20. roku życia zaczęły mnie dotykać kobiety. Towarzyszył temu ból. Mówiły, że nie spotkały się z podobnym zakapturzonym penisem. Bardzo mnie to dołowało. Czułem się bardzo nietypowy. Chciałem się zapaść pod ziemię, nie tylko w sytuacjach erotycznych.

Trafiłem na dobrą i ciepłą kobietę. W sprawach seksu była niezwykle cierpliwa i taka... zacięta. Nie poddawała się w staraniach o lepsze życie seksualne. Pomimo jej delikatności, każdy seks oralny i robótki ręczne bardzo mnie bolały. O penetracji nie było mowy, gdyż przy próbie włożenia mnie do jej waginy, kaptur zaciskał się wokół mojej głowy. Czułem się jak Jerzy Kosiński, który lubował się w podduszaniu siebie, z tą różnicą, że mnie bardzo bolało.

Partnerka się nie poddawała. Zachęcała mnie do skonsultowania się ze specjalistą. Wycofywałem się z seksu. Z dnia na dzień traciłem radość i sens życia. Na 40. urodziny chciałem zrobić sobie duży prezent. Ostatnia deska ratunku. Z depresją zgłosiłem się do pana Andrzeja. Po kilku miesiącach terapii zgłosiłem się do urologa, który zaproponował mi inny wzór mojego kaptura, bym mógł więcej doznawać.

Bardzo się bałem, ale wiedziałem, że jestem mężczyzną i to test na męskość. Zabieg trwał krótko i był bezbolesny. Po zabiegu moja głowa była bardzo wrażliwa. Bolało mnie ocieranie się o bieliznę. Partnerka z czułością dotykała mnie językiem, lecz przez kilka tygodni nie było to dla mnie przyjemne.

Dziś mam 44 lata, zabiegu dokonałem ponad 3 lata temu. I wiecie co? To mój najlepszy czas! Byłem świnią, która ma usztywniony kark i może patrzeć tylko w dół. Moja matka mówiła mi często: „Zobaczysz to, jak świnia niebo”. Mam wrażenie, że matka wiedziała o mojej stulejce, ale nie chciała, bym stał się prawdziwym mężczyzną. A teraz? Czuję się jak bielik szybujący w przestworzach. Teraz to mówi mi Orzeł.

DBP (Dojrzałe, Bardzo Proszę), 31 lat

Lubię dojrzałe cipki. Najbardziej te po czterdziestce i po pięćdziesiątce. Seks z koleżankami nie ma takiego smaku. Są zawstydzone, nierozgarnięte w tym seksie. Nieraz się urobiłem się po łokcie, a one nawet nie dały znaku życia. Seks z kobietą-kłodą to nie dla mnie. Nie jestem dendrofilem.

Znajomi się śmieją, że jestem geriatrofilem, ale wiem, że robią to z zawiści i zazdrości. Bo te starsze to jest miód życia. Kumple mówili, że znudzi mi się po trzydziestce. Minęło już 1,5 roku, a ja wciąż w formie i wciąż poluję na seksportalach na milfy i kuguarzyce. Są takie gorące, nienasycone nowych doznań, pieszczot, zabaw z sekszabawkami. Zupełnie bezproblemowe i gotowe na wszystko.

Seks oralny? Bardzo proszę. Seks analny? Bardzo proszę. Fisting? Bardzo proszę. Seks w aucie? Bardzo proszę. Seks w jacuzzi? Bardzo proszę. Seks na parkingu w Arkadii? Bardzo proszę. Weźmiesz z połykiem? Bardzo proszę. Seks na twoim łóżku, gdy mąż w delegacji? Bardzo proszę. Wyślesz mi foto swojej nabrzmiałej cipki? Bardzo proszę. Nakręcimy seks w maskach iPhonem? Bardzo proszę. Zrobisz mi rimming? Bardzo proszę. Bądź moją suką. Bardzo proszę. Pójdziemy do klubu swingersów? Bardzo proszę. Mogę ci zalać cipkę gorącą spermą? Bardzo proszę. Zrobisz mi loda w kinie? Bardzo proszę. Usiądź mi cipką na twarzy. Bardzo proszę. Przyjdziesz do mnie w płaszczu, w pończochach, ale bez stanika? Bardzo proszę.

Z dojrzałymi kobietami nie mam żadnych problemów w seksie. Miałem kilkadziesiąt takich kobiet i zawsze jest cudownie. Nie wierzę, że kiedyś mi to przejdzie.

Majki, 19

Co tam się będę rozpisywał, to ja:

Golas, 48 lat

Najbardziej wolę być odkryty. Paradować latem bez krępującej bielizny po polskich plażach, w Dębkach, Chałupach, na pograniczu Świnoujścia-Alhbecku, w Rowach, Pogorzelicy, Lubiewie i Pomiechówku. Najlepiej czuję się na w Vera Playa w Hiszpanii. Są nas tu tysiące i wszyscy czujemy się komfortowo i naturalnie. Niestety, z powodu ograniczonego budżetu, mogę tam być tylko raz w roku. W wakacje w przerwie lunchowej podjeżdżam na Błota, przy Wale Miedzeszyńskim. Błota nie mają takiej swobody, jak nadmorskie golasownie, ale jak na przerwę pomiędzy jednym a drugim spotkaniem z klientem, to zdają egzamin. W aucie zostawiam garnitur i pędem się puszczam na plażę.

Tyle ścieżek rowerowych powstaje, a my naturyści nie mamy zbyt wielu miejsc, gdzie możemy się swobodnie poopalać i poprzechadzać. Jeśli będzie to czytał jakiś poseł, to proszę pamiętać, że dodatkowymi plażami dla naturystów zdobędziecie mój głos w wyborach.

Wąski, 24 lata

Mam 24 lata i jeszcze nie byłem w kobiecie. Mój napletek jest zbyt wąski. Czuję dyskomfort przy próbach penetracji. Nie pozwalam się dotykać kobietom, gdyż czuję wtedy coś na pograniczu pieczenia i szczypania. Mój właściciel samotnie dotyka moją główeczkę przez napletek. Często mam wytrysk bez wzwodu. Wzwody nie są dla mnie przyjemne. Co zrobić? Ogromnie boję się igieł, skalpeli i lekarzy. Beznadziejna sytuacja. Czy jest dla mnie szansa?

ANALizator, 38 lat

Cześć! Nie lubię owijać w bawełnę. Uwielbiam analne przygody. Jakoś szczególnie nie pociąga mnie penetracja pochwy, ssanie kutasa czy lizanie cipki. Uwielbiam WSZELAKIE zabawy ANALNE. W moją stronę i w stronę KOBIETY. Bardzo lubię rimming. Nie mylić z roamingiem! Dobre wylizanie dupki wymaga większej uwagi, niż wyjmowanie drewienek w Jenga Classic! Uwielbiam penetrację odbytu partnerki palcem, członkiem, kutasem. Nigdy nie odmawiam, jak partnerka chce penetrować mnie palcem lub korkiem analnym. Mam partnerkę, która jest dobra w te klocki, i nie przepada za dopochwowymi wsuwami. Bardzo podnieca ją, że i ja jestem fanANALEM. Wróżę, że czeka nas udany seks do grobowej deski.

Klaus, 38 lat

Zawsze traktowałem Cię jako część mojego ciała po prostu, jedną z wielu, więc trudno mi teraz odnieść się do Ciebie jako do osobnej jednostki. Co więcej ¬– trochę by mnie chyba zaniepokoiło, gdybyś nagle zaczął rządzić się po swojemu, bo to by oznaczało, że w jakimś sensie musiałbyś rządzić mną. Inaczej przecież by się nie dało: jesteśmy nierozerwalni, przynajmniej mam taką nadzieję. Lecz rządzić sobą wolałbym samodzielnie. Najbardziej cenię sobie niezależność właśnie.

No więc jesteś. I ja jestem. Jesteś częścią mnie, ale czy jesteś mną? Trudne pytanie. Wszystko zależy od dnia. Czasem najbardziej mną jest głowa, która boli. Innym razem kręgosłup, który robi wysiadkę od siedzenia przy komputerze. Bywa, że jest to wątroba, o którą ciągle się martwię, ponieważ na raka wątroby odszedł parę lat temu mój przyjaciel. Ty najbardziej jesteś mną rano – kiedy budzisz się przede mną. Trochę mi to niekiedy przeszkadza, ale najczęściej – wybacz – po prostu to ignoruję. Wiem, że tak masz, że to oznaka twojej gotowości, sprawności, zdrowia i tak dalej, ale jak to bywa z odznakami i odznaczeniami – miła sprawa, lecz zupełnie nieprzydatna. Niepraktyczna. Sorry. Rób, co chcesz, ja będę spać dalej.

Co nie zmienia faktu, że jesteśmy razem. Współdziałamy, kiedy tylko wstanę (i Ty wstaniesz). Zupełnie bez zarzutu, choć podobno okres automatyzmu seksualnego mam już dawno za sobą. Pod niektórymi względami zawsze byłem opóźniony, wychowano mnie w odizolowaniu od świata, więc długo nie miałem pojęcia ani o modnych zespołach, ani o tym, co się teraz nosi, o czym się teraz mówi, na co do kina się chodzi. Internetu wtedy nie było, ale była biblioteka, więc czytałem na potęgę, nawet jeśli nie wiedziałem, co się teraz czyta (ba! nie wiedziałem także, na szczęście, że nie czyta się prawie w ogóle). Dzięki temu zapoznałem się dość wcześnie z literaturą erotyczną (Pamiętniki Fanny Hill), ale i z Dostojewskim, i Sienkiewiczem.

No więc to „opóźnienie w rozwoju” zaważyło być może na fakcie, że zbliżając się do czterdziestki, nie narzekam wcale na swoją sprawność seksualną. Oczywiście gdyby przyjrzeć się szczegółom, koszykowi seksualnemu i tak dalej, pewnie znalazłyby się jakieś różnice. To zadanie dla dociekliwych: sprawdzić, co kręciło mnie, a już nie kręci, na przestrzeni tych wszystkich lat. (Oraz, co mnie nie kręciło, a kręci). Może nadejdzie taki moment, odpukać, kiedy jeden z nas uda się na przedwczesną emeryturę. Wtedy trzeba będzie popracować nad przywróceniem zdolności do pracy. Wtedy w koszyku będzie się grzebać, w związkach, w tych niezliczonych razach w różnych łóżkach oraz w różnych innych miejscach (raz nawet pośród grobów zasłużonych, w krakowskim kościele na Skałce, zdarzyła nam się mała przygoda, pamiętasz?). Może nadejdzie taki moment, a może nie nadejdzie. Teraz jest bardzo dobrze i bardzo Ci za to dziękuję.

Co Ci jeszcze napisać? Lubię Cię. Lubię to, jak wyglądasz. Lubię, że słyszę czasem komplementy pod Twoim adresem. Bo przecież są to komplementy dla mnie. Zupełnie niezasłużone, przecież nie miałem wpływu na Twój rozmiar. Mam za to wpływ na coś, z czego nie jestem dumny – przytyłem i zdaje się, że jest przez to Ciebie trochę mniej. Kiedyś to zmienię.

Lubię Cię, bo mnie nie zawodzisz. Śmiało mogę ogłosić stąd całemu światu, że mój penis nie robi mnie w chuja. Jest to ważne, bo wiadomo, w jakich żyjemy czasach. Każdy każdego, byle tylko dla siebie, byle tylko po swoje. Dziki kapitalizm relacji międzyludzkich. A Ty jesteś kumplem na dobre i na złe. Kupię cockring i Ci się oświadczę w podzięce za tę lojalność, zobaczysz.

Marian Konopnicki, 51 lat

Na dole, opodal krzaczka

Spotkasz małego dziwaczka

Ciekawski jest ten dziwaczek

Czasem opuszcza swój krzaczek

Wysuwa główkę i szuka

Miejsca, gdzie mógłby zapukać

Zanurzyć się

Pobyć trochę

Zmęczyć

I wrócić z powrotem

Paweł, 33 lata

Kiedy byłem w liceum, zauważyłem krostki na swoim penisie. Nie miałem pojęcia, skąd się wzięły, bo nie uprawiałem wtedy seksu. Poszedłem do lekarza. Pani dermatolog w przychodni wojewódzkiej (teraz jest to miasto powiatowe) orzekła coś, szczegółów nie pamiętam. Najpierw przepisała na to coś jakiś palący środek do smarowania. Nie pomogło. Więc od czasu do czasu przychodziłem do niej, żeby smarowała owe krostki środkiem mniej palącym, za to brudzącym gacie na brązowo. Trwało to dłuższy czas, nie przynosiło rezultatów. Nie wiem, kto zrezygnował – pani doktor czy ja. To było dawno temu. Teraz już wiem, że „krostki” to gruczoły. One po prostu muszą być, tak jak na głowie muszą być uszy czy nos. Nie da się tego „wyleczyć”. Zastanawiam się czasem, jak wielu takich niedouczonych lekarzy przyjmuje w polskich przychodniach, nomen omen, zdrowia?

Artur, 27 lat

Jestem wielkim fanem, wręcz miłośnikiem penisów. Do tego stopnia, że rzadko swojego używam, pozwalając innym wchodzić we mnie. Tak, jestem gejem. Mówi się o dumie gejowskiej. Ja tam nie wiem. Wydaje mi się, że duma ze swojej orientacji seksualnej to lekka przesada, natomiast duma z tego, że człowiek siebie zaakceptował – owszem, taką dumę odczuwam. Trudno mi jednak być w tym momencie dumnym z kraju, w którym żyję. Ale mam nadzieję, że Polska się zmieni. Widzę marsze równości organizowane w kolejnych miastach, i wiem, że tej siły nic już nie powstrzyma.

Mój drogi penisie. Czasem pewnie czujesz się zaniedbywany przeze mnie. Nic na to nie poradzę, że moja seksualność ukształtowała się tak, że wolę czasem czerpać przyjemność w inny sposób, niż przez penetrację kogoś. Chyba jednak nie masz mi tego za złe, bo zawsze uczestniczysz w tych sytuacjach jak żołnierz na warcie, w pełnej gotowości bojowej.

Człowiek jest jednym wielkim narządem seksualnym, tak ja to przynajmniej odbieram. U kobiet to może bardziej oczywiste, u facetów wydaje się, że wszystko zaczyna się i kończy w jednym kilkunastocentymetrowym punkcie. Nieprawda. Mój drogi penisie. Musisz się przyzwyczaić do tego, że w moim seksie grasz w orkiestrze złożonej z odbytu, jąder, rąk, ust, a przede wszystkim mózgu. I że nigdy nie będziesz solistą.

Druid, 48

Byłem wielokrotnie blisko kobiet, ale nigdy w kobiecie. Będę w kobiecie, jeśli mój pan uzna, że jest ona dopasowana do niego w pełni. Mój pan był w kilku dłuższych relacjach, ale zawsze czegoś tym kobietom brakowało. Ostatnia relacja skończyła się w tym roku, po 13 latach. Czasami partnerka dotykała mojego pana. Lubiła, jak ocieram się o jej piersi i pupę. Nie mogłem spotkać się z jej genitaliami, gdyż pan uważał, że nieodpowiedzialnym by było, uprawiać seks z kobietą, do której nie ma pełnego przekonania.

Ona miała schrzanione relacje z mężczyznami, a zwłaszcza ojcem. Mój pan przez większość czasu był dla niej zastępczym, dobrym, wyrozumiałym ojcem. W tej relacji było dużo ciepła, dotyku, ale nie mogło być seksu. Czułem to w sobie wyraźnie. Gdy mnie dotykała, bardziej ze mnie krew odpływała, niż napływała. Poczucie, że mógłbym zapłodnić taką zaszczutą przez mężczyzn kobietę, było dla mnie nie do zniesienia.

Z innymi nie było lepiej. Były za mało inteligentne, za mało uduchowione, za mało wrażliwe na piękno, sztukę i muzykę. Mój pan wciąż szuka tej właściwej. Jak znajdzie, to jestem przekonany, że wreszcie się nasycę dojrzałym, bezpiecznym, monogamicznym seksem.

Lucek, __ lat

Halo, witaj, to ja do ciebie piszę, twój Penis. Chciałbym ci powiedzieć parę rzeczy. Są oczywiście te mniej istotne i trochę bardziej istotne, a wręcz ważne. Na początek chciałbym cię pochwalić za to, jak o mnie dbasz. Starasz się, abym był myty rano i wieczorem. Podoba mi się moja fryzurka na krótko oraz codzienna zmiana bielizny na czystą. Bardziej do twarzy mi w bokserkach. Czuję w nich większą swobodę i mogę sobie dyndać na prawo i lewo. Nie lubię tych, no, jak je tam zwą, slipów, a raczej majtek – nazwa bardziej pospolita. One zupełnie nie są dla mnie i uwierz mi, strasznie czasem ciasno jest w nich. Pamiętaj, ja nie jestem tam sam! Są jeszcze dwa jajka. Robi się czasem bardzo gorąco, wręcz zaczyna mi wszystko przeszkadzać, a zwłaszcza jak jestem bardzo uwierany i leżę sobie tylko po prawej stronie...

Jak dla mnie wygodną formą byłoby też spanie na golaska i ja bym był bardziej odprężony i ty byś miał ten komfort dla siebie : -) Czasem jak się zamykasz ze mną, zaczynam się robić twardy. Bawisz się ze mną. Przyjmij formę bardziej odprężającą i relaksującą. Poruszaj mną powoli i delikatnie i jak czujesz, że zaraz tryśniesz, to odczekaj chwilę. Zwolnij tempo. Uwierz, będzie większa frajda i rozkosz. Dla mnie i dla Ciebie. Dobrze, że mnie nie oceniasz po rozmiarze, tylko twierdzisz, że jest ok. W końcu nie jestem mały, ale duży też nie. Taki dobry średniak ze mnie.

Podoba mi się też, że rzuciłeś palenie. Twoje zdrowie poprawiło się, no i ja jestem bardziej ukrwiony. Na pewno zawsze będę się starał, aby spełnić swoje zadanie. Najważniejszy jest dla nas komfort i wygoda. Jeśli będziesz się czuł odprężony i zrelaksowany, to ja zawszę cię wesprę. Będę stał na baczność i nie zawiodę i wspólnie nie spalimy się przy żadnej lasce. Pamiętam, jak mnie kiedyś zabierałeś na basen, aby popływać, a później szliśmy na saunę. Owijałeś mnie ręcznikiem i wchodziliśmy do suchej sauny. Ty byłeś zajęty rozmową i słuchaniem, a ja miałem swoje tematy. Tylko pamiętaj, dobry czas, to trzy sesje, które dam radę wytrzymać, każda po 15 minut. Lubię ten moment, jak wychodzimy z sauny i idziemy pod prysznic, a później wchodzisz do tej małej zimnej studzienki. Zastygamy na chwilę. No mam taką nadzieję, że te wspomnienie ożywiło w tobie miłe uczucia i wrócisz na basen i saunę. Takie mam wrażenie, że dobrana z nas para i musimy tak trzymać. Ważne, żeby płynąć w tym samym kierunku i lepiej z prądem niż pod prąd.

Łowca twinków, 41 lat

Cóż... podobają mi się mężczyźni, którzy mają alabastrowe ciała, są szczupli, żylaści. Lubię dotykać ich swoim penisem, wodzić żołędzią po całym ich gładkim ciele. Najlepiej, by chłopak był w przedziale 19–24 lata. Wiem, to może niepopularne, bo teraz się promuje umięśnionych, atletycznych facetów, ja wolę szkieletorów, takich chudych, że jest obawa, że wiatr ich porwie. Wystarczy, że ja jestem atletyczny. Dwóch atletów w łóżku to nuda. Wierzcie mi, pornole kłamią.

Stopienny, 3x lat

Jestem facetem po trzydziestce, z dużego miasta na południu Polski. Wszystko zaczęło się 6 lat temu od dowcipu, który mi opowiedział przyjaciel: „Stoi w kolejce matka z małym dzieckiem. Dziecko krzyczy: – Mamo, mamo chce mi się jeść i pić! Matka: – Uspokój się synku. Dziecko: – Mamo, mamo ale chce mi się jeść i pić! Matka: – Nie teraz, nie przeszkadzaj mi! Dziecko: – No, ale mamo, mamo chce mi się jeść i pić!!! Nagle z tyłu odzywa się facet: – Niech pani kupi dziecku arbuza, to się naje i napije! Na to matka do niego: – Niech pan sobie zwali konia stopami, to sobie pan porucha i potańczy!!” Zaśmiałem się wtedy serdecznie, ale wpadł mi do głowy pomysł, że następnym razem, jak będę z jakąś dziewczyną się kokosił, to powiem, by mi zrobiła nogami. Pierwszy raz niesamowicie mi się spodobało. Byliśmy na Mazurach pod namiotem. Zimna noc, jej ciepłe stopy, którymi mogła złapać menażkę. To było niesamowite. Od tamtej pory miałem już kilkanaście partnerek i zawsze mi one robią stopami. Sam seks jest dla mnie nieciekawy. Footjob jest dla mnie i zboczony, i tajemniczy, i niszowy. Przyjaciel, ten od dowcipu, pyta się mnie, jak stworzę rodzinę. Szczerze? Chwilo trwaj!

AS, 39 lat

W świecie przepełnionym seksem, ja cierpię na aseksualność. A może nie na aseksualność, bo ją znam doskonale i akceptuję od millenium. Cierpię na samotność. Szukam kobiety, której sens życia nie opiera się na seksie, na orgazmach, wytryskach, sapaniu do ucha. Nie mogę takiej znaleźć... Jestem czułym facetem, potrzebuję rozmowy, potrzebuję przytulenia, potrzebuję bliskości. Nie ma możliwości, by ktoś dotykał mojego członka. Nie lubię tego. Lubię serdeczne pocałunki, nie lubię głębokich. Lubię przytulać się pod kocem, oglądając coś na Netflixie, ale nie lubię, jak wędrują po mnie kobiece dłonie i coraz bardziej zbliżają się do genitaliów. Czuję wtedy niechęć. Mój terapeuta pewnie by rozróżnił uczucia, że doświadczam lęku, smutku, przerażania, złości i żalu, a ja bym to wszystko włożył w worek niechęci. Nie wiem, w którą stronę iść. Czy dalej szukać, kobiety aseksualnej, jak ja (od dłuższego czasu, myślę, że to jak szukanie Yeti w górach, niby ktoś o nim wspominał, ale nikt go nie widział z bliska). Nie wiem, czy z tego się terapeutyzować i jakoś zmusić się do wzajemnego dotykania. Nie wiem, naprawdę. Na razie jestem Asem i chyba się to „do wesela nie zagoi”.

Pregnant hunter! 44 lata

Moje upodobanie dotyczy ciężarówek. Nie przemysłowych, oczywiście. Jaram się kobietami w ciąży. Kilka lat temu zalogowałem się na Erodate i Zbiornik. Poznaję tam kobiety w ciąży od 1 miesiąca, aż do 9. Ile ich było? Nie wiem, po pięćdziesięciu przestałem liczyć. Kim są? Zazwyczaj to mężatki, odstawione na bok przez męża, bo pracuje, bo kredyt, bo w innym mieście, bo się brzydzi seksić z ciężarną, bo leży pijany. Miałem też trochę singielek porzuconych przez młodych biologicznych ojców i rozwódki, które sobie zrobiły pożegnalny seks z eksmężem. Ja byłem wychowany przez dwie starsze siostry, matkę i babkę. Umiem rozmawiać z kobietami. Mężczyźni nawet nie zdają sobie sprawy, na co kobieta jest w stanie pójść, jeśli da się jej trochę uwagi. Dlaczego to robię? Na terapii doszedłem do świadomości pewnej fantazji. Otóż podczas seksu bardzo często wyobrażam sobie, że to ja jestem tym biologicznym ojcem przyszłego dziecka. Prawda jest też taka, że jestem bezpłodny...

Miły, 40 lat

Co mój penis mówi? Że nie jest łatwo zakisić. Kobiety są wymagające, nosy wysoko noszą. Wszystkie elokwentne, odwalone modnie, damy z wyższych sfer. Mówią, że kobiety na kasę nie lecą, tylko na intelekt i bycie miłym. Bzdura. Jestem kolejarzem i jakoś kolejki się nie ustawiają, pomimo że w mundurze chodzę. A podobno za mundurem panny sznurem. Sąsiad mówi: bądź miły, to kobietę fajną znajdziesz. Jestem miły, kobiety nie mam i starokawalerstwo się do mnie zakrada. Co tu dużo pisać, jak się wróblem urodziłeś, to orłem nie umrzesz.

BIBLIOGRAFIA

W pracy z klientami bardzo często korzystam z biblioterapii. W gabinecie mam ponad trzy tysiące książek z zakresu seksuologii, psychologii i psychoterapii. Poniżej umieściłem listę ważniejszych pozycji, z których korzystałem, pisząc tę książkę, i tych, które dla czytelnika mogą być rozszerzeniem wiedzy z poszczególnych rozdziałów. Dla większej przejrzystości, książki posegregowałem na siedem kategorii.

Andrzej Gryżewski

Książki dla specjalistów zainteresowanych seksuologią:

Bankroft John, Seksualność człowieka, Elsevier Urban & Partner (2011).

Beisert Maria, Kazirodztwo. Rodzice w roli sprawców, Wydawnictwo SCHOLAR (2008).

Beisert Maria, Pedofilia. Geneza i mechanizm zaburzenia, GWP (2012).

Bilikiewicz Tadeusz, Problemy seksuologii, PZWL (1965).

Forel Alfred, Zagadnienia seksualne, t. 1–2, Księgarnia Polska B. Połonieckiego, E. Wende i Spółka.

Freund Zygmunt, Życie seksualne, t. V, Wydawnictwo KR (1999).

Giese Hans, Seksuologia, PZWL (1959).

Imieliński Kazimierz, Seksiatria, t. 1 i 2, Wydawnictwo Naukowe PWN (1990).

Imieliński Kazimierz, Seksuologia biologiczna, PWN (1985).

Imieliński Kazimierz, Seksuologia, Wydawnictwo Naukowe PWN (1989).

Imieliński Kazimierz, Zarys seksuologii i seksiatrii, PZWL (1982).

Izdebski Zbigniew, Seksualność Polaków na początku XXI wieku: studium badawcze, Wydawnictwo Znak (2012).

Izdebski Zbigniew, Seksualność Polaków, Wydawnictwo UJ (2012).

Jodko Aleksandra, Tabu seksuologii, Academica (2008).

Kościańska Agnieszka, Płeć, przyjemność i przemoc. Kształtowanie wiedzy eksperckiej o seksualności w Polsce, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego (2014).

Kościelska Małgorzata, Niechciana seksualność. O ludzkich potrzebach osób niepełnosprawnych intelektualnie, Wyd. Jacek Santorski & Co (2004).

Kratochvil Stanislav, Leczenie zaburzeń seksualnych, Iskry (2002).

Leiblum Sandra, Rosen Raymond, Terapia zaburzeń seksualnych, GWP (2005).

Lew-Starowicz Michał, Jakima Sławomir, Dysfunkcje seksualne w depresji, Most (2010).

Lew-Starowicz Zbigniew, Kobieta i Eros, Ossolineum (1991).

Lew-Starowicz Zbigniew, Pan od seksu, Znak (2013).

Lew-Starowicz Zbigniew, Raport seksualności Polaków 2016, Termedia (2016).

Lew-Starowicz Zbigniew, Seksuologia sądowa, PZWL (2000).

Lew-Starowicz Zbigniew, Wiek średni, PZWL (1992).

Lew-Starowicz Zbigniew, Zaburzenia seksualne w praktyce ogólnolekarskiej, Termedia (2004).

Lew-Starowicz Zbigniew, Czajkowska Kamila, Seksualność Polaków 1992–2016, Termedia (2017).

Lew-Starowicz Zbigniew, Długołęcka Alicja, Edukacja seksualna, Świat Książki (2006).

Lew-Starowicz Zbigniew, Fiszer-Przyłuska Alicja, Stusiński Jarosław, Normy i kontrowersje w seksuologii, GWP (2015).

Lew-Starowicz Zbigniew, Lew-Starowicz Michał, Sprzypulec-Plinta Violetta, Seksuologia, PZWL (2017).

Lew-Starowicz Zbigniew, Radziszewski Piotr, Baranowski Włodzimierz, Seks u ludzi biznesu, Investment (2011).

Lew-Starowicz Zbigniew, Skrzypulec-Plinta Violetta, Podstawy seksuologii, PZWL (2010).

Masters Wiliam i Johnson Virginia, Życie seksualne człowieka, PZWL (1975).

Michael Foucault, Historia seksualności, Czytelnik (1995).

Seligman Martin E.P., Walker Elaine F., Rosenhan David L., Psychopatologia, Wydawnictwo Zysk i S-ka (2003).

Tissot Samuel Auguste David, Onanizm, roztrząśnienie chorób pochodzących z samogwałtu (1802).

Książki dla osób zainteresowanych psychoterapią:

Beck Aaron, Frejman Arthur, Terapia poznawcza zaburzeń osobowości, WUJ (2016).

Beck Judith, Terapia poznawcza, WUJ (2005).

Cierpiałkowska Lidia, Sęk Helena, Psychologia kliniczna, Wydawnictwo Naukowe PWN (2016).

Clarkin John, Gabbard Glen, Psychoterapia psychodynamiczna zaburzeń osobowości, WUJ (2015).

Czabała Czesław, Czynniki leczące w psychoterapii, Wydawnictwo Naukowe PWN (2016).

Gabbard Glen, Długoterminowa psychoterapia psychodynamiczna, WUJ (2012).

Grzesiuk Lidia, Psychoterapia. Praktyka, Eneteia (2009).

Grzesiuk Lidia, Psychoterapia. Problemy pacjentów, Eneteia (2010).

Grzesiuk Lidia, Psychoterapia. Teoria, Eneteia (2005).

Habrat Bogusław, Zaburzenia uprawiania hazardu i inne tak zwane nałogi behawioralne, Instytut Psychiatrii i Neurologii (2016).

Izdebski Zbigniew, Ostrowska Antonina, Seks po polsku, Muza (2003).

Kokoszka Andrzej, Psychoanalityczne ABC. Podstawy psychoanalitycznego myślenia, Wydawnictwo TAiWPN (2015).

Kokoszka Andrzej, Wprowadzenie do terapii poznawczej, WUJ (2010).

Kratochvil Stanislav, Podstawy psychoterapii, Iskry (2003).

Kratochvil Stanislav, Terapia małżeńska, Via Medica (2006).

Lazarus Arnold, Wyobraźnia w psychoterapii, GWP (2000).

Leathy Robert, Regulacja emocji w psychoterapii, WUJ (2014).

Leathy Robert, Techniki terapii poznawczej, WUJ (2008).

Lew-Starowicz Zbigniew, Encyklopedia erotyki, Wydawnictwo MUZA (2001).

Lew-Starowicz Zbigniew, Kardioseksuologia, Medical Education (2016).

Lew-Starowicz Zbigniew, Leczenie czynnościowych zaburzeń seksualnych, PZWL (1984).

Paul-Cavallier François J., Wizualizacja, Dom Wydawniczy Rebis (2001).

Popiel Agnieszka, Pragłowska Ewa, Psychoterapia poznawczo-behawioralna, Paradygmat (2012).

Pużyński Stanisław, Wciórka Jacek, Klasyfikacja zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania w ICD-10. Opisy kliniczne i wskazówki diagnostyczne, Wydawnictwo Vesalius (2000).

Rybakowski Janusz, Pużyński Stanisław, Wciórka Jacek, Psychiatria, Elsevier (1992).

Schinaia Cosimo, Pedofilia. Psychoanaliza i świat pedofila, GWP (2016).

Sęk Helena, Wprowadzenie do psychologii klinicznej, Wydawnictwo Naukowe SCHOLAR (2001).

Sobolewska-Mellibruda Zofia, Psychoterapia Dorosłych Dzieci Alkoholików, Instytut Psychologii Zdrowia (2012).

Van de Velde Theodor Hendrik, Małżeństwo doskonałe, PZWL (1990).

Young Jeffrey, Psychoterapia oparta na schematach, Instytut Psychologii Zdrowia (2012).

Seksualność człowieka:

Arundati, Terapia narodu za pomocą seksu grupowego. Zapiski kobiety spełnionej, Wydawnictwo Czarna Owca (2009).

Beisert Maria, Seks twojego dziecka, Wydawnictwo K. Domke (1991).

Beisert Maria, Seksualność w cyklu życia człowieka, Wydawnictwo Naukowe PWN (2009).

Bem Lipsitz Sandra, Męskość-kobiecość. O różnicach wynikających z płci, GWP (2000).

Boccaccio, Dekameron, PIW (1975).

Buss David, Ewolucja pożądania. Strategie doboru seksualnego ludzi, GWP (1996).

Coolsaet Bo, Pędzel miłości, MADA (1999).

Depko Andrzej, Bez pruderii. Czyli 50 twarzy Polaka w łóżku, Wydawnictwo Naukowe PWN (2015).

Depko Andrzej, Jędrzejewska Sylwia, Chciałabym, chciała... O czym Polki marzą w łóżku, Wydawnictwo Wielka Litera (2017).

Depko Andrzej, Kochaj się długo i zdrowo, Wydawnictwo Jacek Santorski & Co (2008).

Depko Andrzej, Pytania do seksuologa, Wydawnictwo Wiedza i Życie (2005).

Depko Andrzej, Wanat Ewa, Chuć, czyli normalne rozmowy o perwersyjnym seksie, Wydawnictwo Wielka Litera (2012).

Długołęcka Alicja, Reiter Paulina, Seks na wysokich obcasach, Agora (2011).

Długołęcka Alicja, Reiter Paulina, Seks na wysokich obcasach 2, Agora (2017).

Gryżewski Andrzej, Górski Artur, Gangster w gabinecie u seksuologa [w:] Artur Górski, Sokołowski Jarosław „Masa”, O żołnierzach polskiej mafii, Prószyński (2016).

Gryżewski Andrzej, Górski Artur, Związki erotyczne kobiet z gangsterami [w:] Górski Artur, Sokołowski Jarosław „Masa”, Banasiak Monika Słowikowa i Masa, Prószyński i S-ka (2017).

Gryżewski Andrzej, Pawłowicz Beata, Seks w pracy, [w:] Beata Pawłowicz, Po szczęście do pracy, Zwierciadło (2015).

Gryżewski Andrzej, Romanowska Krystyna, Afrodyzjaki współczesne [w:] Agnieszka Piskała, Krystyna Romanowska, Chrzań te diety, Pascal (2017).

Jąderek Izabela, Seksolatki, Wydawnictwo Naukowe PWN (2017).

Kernberg Otto, Związki miłosne, Wydawnictwo Zysk i Spółka (1998).

Klepacka-Gryz Ewa, Sokoluk Wiesław, Seks czegoś smutny – antyporadnik dla tych, którzy grają o miłość, Wydawnictwo Ego (2011).

Komorowski Andrzej, Miłość ci wszystko wypaczy, Prószyński i S-ka (2013).

Kotoro Bianka, Sokoluk Wiesław, Fornalik Izabela, 100% mnie, czyli książka o miłości, seksie i zagłuszaczach. Niezbędnik młodego człowieka, Czarna owca (2013).

Lew-Starowicz Zbigniew, Kasprzycka Barbara, O kobiecie, Wydawnictwo Czerwone i Czarne (2011).

Lew-Starowicz Zbigniew, Listy intymne, Zakład Narodowy im. Ossolińskich (1989).

Lew-Starowicz Zbigniew, Romanowska Krystyna, O mężczyźnie, Wydawnictwo Czerwone i Czarne (2011).

Lew-Starowicz Zbigniew, Romanowska Krystyna, O miłości, Wydawnictwo Czerwone i Czarne (2012).

Lew-Starowicz Zbigniew, Romanowska Krystyna, O rozkoszy, Wydawnictwo Czerwone i Czarne (2013).

Lew-Starowicz Zbigniew, Romanowska Krystyna, O zazdrości, Wydawnictwo Czerwone i Czarne (2014).

Lew-Starowicz Zbigniew, Romanowska Krystyna, Rozmówki małżeńskie, Wydawnictwo Czerwone i Czarne (2016).

Lew-Starowicz Zbigniew, Romanowska Krystyna, Sztuka życia, Wydawnictwo Czerwone i Czarne (2017).

Lew-Starowicz Zbigniew, Romanowska Krystyna, Wszystko da się naprawić, Wydawnictwo Czerwone i Czarne (2015).

Lew-Starowicz Zbigniew, Seks partnerski, PZWL (1983).

Lew-Starowicz Zbigniew, Seks w jesieni życia, Dom Wydawniczy Bellona (2000).

Masada Marta, Święto trąbek, Wydawnictwo W.A.B. (2016).

Morin Jack, Radość seksu analnego, Wydawnictwo Czarna Owca (2014).

Pryor Douglas, Pedofilia. 30 wywiadów z pedofilami, GWP (2014).

Sokolik Wiesław, Seks. Dobrze jest, gdy wie się, Charaktery (2016).

Wisłocka Michalina, Sztuka kochania, Agora (2017).

Wojciszke Bogdan, Kobiety i mężczyźni: odmienne spojrzenie na różnice, GWP (2002).

Wojciszke Bogdan, Psychologia miłości, GWP (1994).

Seks w kulturach świata:

El Feki Shereen, Seks i cytadela. Życie intymne w arabskim świecie przemian, Wydawnictwo Czarne (2015).

Gumowska Aleksandra, Seks betel i czary. Życie seksualne dzikich sto lat później, Znak (2014).

Imieliński Kazimierz, Seksuologia kulturowa, Wydawnictwo Naukowe PWN (1980).

Lew-Starowicz Zbigniew, Encyklopedia chińskiej wiedzy o seksie i seksuologii, Fundacja Innowacyjna (2011).

Lew-Starowicz Zbigniew, Erotyzm i techniki seksualne Wschodu, IWZZ (1991).

Malinowski Bronisław, Seks i stłumienie w społecznościach dzikich, t. 6, PWN (1987).

Malinowski Bronisław, Zwyczaj i zbrodnia. Życie seksualne dzikich, t. 2, PWN (1984).

Simons Geoffrey Leslie, Księga rekordów seksualnych, Pandora (1992).

Seks a historia:

Cawthorne Nigel, Bardzo prywatne życie artystów, Wydawnictwo Jeden Świat (2004).

Cawthorne Nigel, Życie erotyczne amerykańskich prezydentów, Wydawnictwo Lemur (1996).

Cawthorne Nigel, Życie erotyczne gwiazd Hollywood, Wydawnictwo Mireki (2005).

Cawthorne Nigel, Życie erotyczne wielkich dyktatorów, Wydawnictwo Mireki (2007).

Friedman David, Pan niepokorny. Kulturowa historia penisa, Muza (2003).

Janicki Kamil, Epoka hipokryzji. Seks i erotyka w przedwojennej Polsce, Znak (2015).

Klim Andrzej, Seks, sztuka i alkohol. Życie towarzyskie lat 60., Dom Wydawniczy PWN (2013).

Kościańska Agnieszka, Zobaczyć łosia. Historia polskiej edukacji seksualnej od pierwszej lekcji do Internetu, Wydawnictwo Czarne (2017).

Laquer Thomas Walter, Samotny seks. Kulturowa historia masturbacji, Univeritas (2006).

Siegmund Anna Maria, Seks w III Rzeszy, Bellona (2015).

Tannahill Reay, Historia seksu, Aletheia (2001).

Watała Elwira, Carskie Polki, Videograf (2016).

Watała Elwira, Cuchnący Wersal, Videograf (2007).

Watała Elwira, Miłosne igraszki rosyjskich caryc, Videograf (2006).

Watała Elwira, Najsłynniejsze lesbijki świata, Videograf (2017).

Watała Elwira, Odcięte głowy władców, Videograf (2009).

Watała Elwira, Seks w królewskich alkowach, Videograf (2009).

Watała Elwira, Wielcy zboczeńcy, Videograf (2007).

Watała Elwira, Wielkie nimfomanki, Videograf (2008).

Seksualność LGBT:

Aldrich Robert, Geje i lesbijki. Życie i kultura, Wydawnictwo Universitas (2009).

Biedroń Robert, Tęczowy elementarz: czyli (prawie) wszystko, co chcielibyście wiedzieć o gejach i lesbijkach, Wydawnictwo AdPublik (2007).

Ciniewicz Grzegorz, Wprowadzenie do psychologii LGB, Continuo (2012).

Długołęcka Alicja, Engel-Bernatowicz Agata, Kiedy kobieta kocha kobietę... Album relacji, Wydawnictwo Anka Zet Studio (2008).

Długołęcka Alicja, Pokochałaś kobietę..., Wydawnictwo Elma Books (2005).

Gryżewski Andrzej, Pilarski Przemysław, Jak facet z facetem. Rozmowy o seksualności i związkach gejowskich, Zwierciadło (2016).

Lew-Starowicz Zbigniew, Kowalczyk Robert, Tritt Remigiusz J., LGB. Zdrowie psychiczne i seksualne, PZWL (2016).

Pacewicz Piotr, Konarzewska Marta, Zakazane miłości. Seksualność i inne tabu, Krytyka Polityczna (2010).

Silverstein Charles, Picano Felice, Radość seksu gejowskiego, Wydawnictwo Jacek Santorski & Co (2009).

Tomasik Krzysztof, Gejerel. Mniejszości seksualne w PRL-u, Krytyka Polityczna (2013).

Tomasik Krzysztof, Homobiografie, Krytyka Polityczna (2014).

Watała Elwira, Geje. Tom 1. Krótka historia homoseksualizmu, Videograf (2015).

Seks a religia:

Bratny Roman, Wielebny Romeo, Wydawnictwo Reporter (1993).

Cawthorne Nigel, Bardzo prywatne życie papieży, Wydawnictwo Jeden Świat (2004).

Cawthorne Nigel, Życie seksualne papieży, Wydawnictwo Forum Sztuk (2000).

Coogan Michael, Bóg i seks. Co naprawdę mówi Biblia, Aletheia (2011).

Cucci Giovanni, Zollner Hans, Kościół a pedofilia, Wydawnictwo W.A.M. (2011).

Haasler Robert, Życie seksualne księży, Wydawnictwo LUX (2003).

Kotliński Roman, Byłem księdzem. Owce ofiarami księży, Wydawnictwo Niniwa (1998).

o. Knotz Ksawery, Seks, jakiego nie znacie. Dla małżonków kochających Boga, Wydawnictwo Edycja Świętego Pawła (2010).

o. Knotz Ksawery, Strączek Krystyna, Seks jest boski, czyli erotyka katolika, Wydawnictwo ZNAK (2010).

o. Knotz Ksawery, Szeryf Sylwester, Nie bój się seksu, czyli kochaj i rób, co chcesz, Wydawnictwo Esprit (2009).

Ranke-Heinemann Uta, Seks. Odwieczny problem Kościoła, Wydawnictwo RM (2015).

Steinberg Leo, Seksualność Chrystusa, Wydawnictwo Universitas (2013).

Szwed Anna, Ta druga. Obraz kobiety w nauczaniu Kościoła rzymskokatolickiego i w świadomości księży, Wydawnictwo Nomos (2015).

Van Ray Carla, Boża ladacznica, Wydawnictwo Buchmann (2012).

Wójcik Marcin, Celibat. Opowieści o miłości i pożądaniu, Agora (2017).

Zasada Stanisław, Wyznania księży alkoholików, Wydawnictwo ZNAK (2011).

PODZIĘKOWANIA

Nie byłoby tej książki, gdyby nie moja żona. To ona miała największy wpływ na treść tej publikacji, gdyż to z nią rozmawiałem godzinami o merytorycznych kwestiach poszczególnych rozdziałów. Muszę dodać, że Karola ma solidne wykształcenie psychologiczne, seksuologiczne i psychoterapeutyczne, więc dyskusje były gorące. Czasami tak emocjonujące, że jedna osoba musiała spać na kanapie w salonie. Abstrahując od książki, dziękuję Ci, Karola, za miłość dnia codziennego.

Słowa podziękowania należą się również moim teściom. Oboje są lekarzami z trzydziestoparoletnim stażem pracy w dziedzinach związanych z seksualnością człowieka. Właśnie z nimi mogłem dogłębnie przedyskutować różne medyczne kwestie, które opisałem w tej książce.

Jestem ogromnie wdzięczny moim dwóm wielkim mistrzom: prof. dr. hab. med. Zbigniewowi Lwu-Starowiczowi i prof. dr. hab. med. Andrzejowi Kokoszce. Profesor Lew-Starowicz przekazał mi ogrom wiedzy z seksuologii oraz podstaw psychoterapii. Profesorowi Kokoszce zawdzięczam ogrom wiedzy z psychoterapii psychodynamicznej i poznawczo-behawioralnej (CBT) oraz podstaw seksuologii. Od tych dwóch gigantów świata nauki nauczyłem się pracować z klientami, rozumieć ich i im pomagać. Obaj okazali mi też dużo sympatii. Jestem im za to ogromnie wdzięczny.

Dla powstania tej książki niezmiernie ważny był mój żywy kontakt z uznanymi specjalistami polskiej i światowej seksuologii oraz psychoterapii. Spotykaliśmy się na intensywnych kursach, szkoleniach, kongresach, konferencjach, psychoterapii indywidualnej i grupowej, regularnych superwizjach i rozmowach w kuluarach, w wyżej wymienionych dziedzinach wiedzy. Wiele od nich przyswoiłem i uważny czytelnik wychwyci ich autorskie koncepcje, które w tej książce czasem jedynie sygnalizuję, a czasem szerzej omawiam. Dziękuję bardzo: prof. Marii Beisert, prof. Arthurowi Freemanowi, prof. Pauli Hall, prof. Zbigniewowi Izdebskiemu, prof. Piotrowi Chłoście, prof. Romualdowi Dębskiemu, dr Alicji Długołęckiej, dr. Andrzejowi Depko, mgr. Wiesławowi Sokolukowi, dr. Stanisławowi Dulko, mgr Annie Dodziuk, dr. Markowi Jasińskiemu, dr. Pawłowi Holasowi, mgr. Andrzejowi Ballaunowi, dr. Tomaszowi Leonowiczowi, dr. Robertowi Kowalczykowi, dr. Michałowi Lwu-Starowiczowi, dr. Sławomirowi Jakimie, dr. Ludwikowi Bryle, mgr. Markowi Żebrowskiemu, dr. Arturowi Kołakowskiemu, dr. Mateuszowi Goli, dr Marcie Rawińskiej, dr Annie Czyżkowskiej, dr Izabeli Jąderek, mgr Izabeli Dziugieł, mgr Hannie Jaworskiej, mgr Sylwii Sitkowskiej i mgr. Piotrowi Zarembie.

Na treść książki niebagatelny wpływ miały dwie uznane dziennikarki, z którymi stale współpracuję. Z Krystyną Romanowską i Beatą Pawłowicz od 2008 roku napisaliśmy wiele artykułów z zakresu psychologii, seksualności człowieka i psychoterapii. Od kilku lat myślałem o tym, by te wszystkie refleksje – rozsiane po różnych czasopismach – połączyć w całość. Dziś masz przed sobą, Czytelniku, najważniejsze informacje w jednym wydaniu.

Przez kilka lat pracowałem w dwóch sztandarowych poradniach odwykowych w Warszawie. Poznani tam terapeuci uzależnień pomogli mi zrozumieć mechanizmy nałogów, a przede wszystkim różnych odmian uzależnienia od seksu. Dziękuję w szczególności: Dorocie Ciastek, Izabeli Wiśniewskiej, Agacie Sawickiej, Natalii Lewandowskiej i Piotrowi Gomułce.

Dziękuję bardzo osobom z Wydawnictwa Agora, które dały kredyt zaufania naszemu projektowi, były cierpliwe, pomocne i inspirujące, na każdym etapie pisania tej książki. Specjalne podziękowania należą się: Pawłowi Goźlińskiemu, Katarzynie Kubickiej, Małgorzacie Skowrońskiej i Anecie Borowiec.

Pomaganie i towarzyszenie klientom w różnych sytuacjach życiowych inspiruje i mobilizuje mnie do zgłębiania wiedzy z seksuologii i psychoterapii. Dlatego słowa podziękowania należą się tym kilkuset klientom, którzy na przestrzeni ostatnich lat trafili do mojego gabinetu CBTseksuolog.

To już druga moja książka napisana z Przemysławem Pilarskim, i po raz drugi cieszę się, że to właśnie z nim napisałem tę książkę. Przemysław zawsze profesjonalnie podchodzi do każdego z etapów pisania książki, wykazując się erudycją, poczuciem humoru i umiejętnością puentowania ważnych wątków. Dziękuję.

Wdzięczny jestem rodzinie i znajomym, za wsparcie podczas pracy nad książką. Posiadanie dobrych jakościowo relacji jest fundamentem zdrowia psychicznego, ale również odskocznią od życia zawodowego.

Andrzej Gryżewski, Warszawa

PODZIĘKOWANIA

Sztuka obsługi penisa jest naturalną konsekwencją poprzedniej naszej książki – Jak facet z facetem. I równie naturalne są pytania, jakie zadaję tu Andrzejowi Gryżewskiemu – wynikają one z chęci zrozumienia mechanizmów rządzących męską seksualnością. Co mnie zaskoczyło, to: jak wiele ja, mężczyzna, o tej swojej seksualności nie wiem. A jeśli ja nie wiem, to nie wiedzą też zapewne inni. Utarło się przekonanie, że u facetów to działa bardzo prosto. Otóż, nie. I mam nadzieję, że Sztuka obsługi penisa będzie od teraz dla wszystkich pomocą, instrukcją obsługi. Dla wszystkich, czyli: mężczyzn i kobiet, starych i młodych, hetero, homo, bi (i tych pomiędzy), dla konserwatystów i lewaków, dla nastolatków oraz ich rodziców.

Bardzo dziękuję Andrzejowi za wielomiesięczną gotowość do dzielenia się swoją wiedzą oraz doświadczeniem, a potem za wspólną pracę nad kształtem książki. Dziękuję załodze Wydawnictwa Agora za zaangażowanie w ostateczny efekt.

Dziękuję też Renacie Bożek i Geraldowi Fitzgibbonowi za udostępnienie mi przyjaznej przestrzeni na czas pracy między innymi nad tą książką. Oraz wszystkim posiadaczom penisów – za inspirację.

Przemysław Pilarski, Łódź

PRZYPISY

[1] W opisie etapów rozwoju seksualnego opieram się na podręczniku Piotra Świniarskiego pt. Seksuologia, wydanym przez PZWL.

[2] Kazimierz Imieliński, Granice normy i patologii seksualnej [w:] Zarys seksuologii i seksiatrii, 1986, s. 136.