Plik jest zabezpieczony znakiem wodnym

Spis ‌treści

1. Okładka

2. Strona tytułowa

3. Strona ‌redakcyjna

4. Dedykacja

5. Prolog

6. Rozdział 1

7. Rozdział 2

8. Rozdział 3

9. Rozdział ‌4

10. Rozdział 5

11. Rozdział 6

12. Rozdział 7

13. Rozdział ‌8

14. Rozdział ‌9

15. Rozdział 10

16. Rozdział 11

17. Rozdział ‌12

18. Rozdział 13

19. Rozdział 14

20. Rozdział ‌15

21. Rozdział 16

22. Rozdział 17

23. Rozdział ‌18

24. Rozdział 19

25. Rozdział ‌20

26. Rozdział 21

27. Rozdział 22

28. Rozdział ‌23

29. Rozdział 24

30. Rozdział 25

31. Rozdział ‌26

32. Rozdział 27

33. Rozdział 28

34. Rozdział ‌29

35. Rozdział ‌30

36. Rozdział 31

37. Rozdział ‌32

38. Rozdział ‌33

39. Rozdział 34

40. Rozdział 35

41. Rozdział 36

42. Rozdział ‌37

43. Rozdział ‌38

44. Rozdział ‌39

45. Rozdział ‌40

46. Rozdział 41

47. Rozdział 42

48. Rozdział 43

49. Rozdział ‌44

50. Rozdział ‌45

51. Rozdział 46

52. Epilog

53. Od autora

Copyright ‌© ‌2026 by Przemysław Piotrowski
Copyright ‌© ‌2026 by Wydawnictwo Czarna ‌Owca

All ‌rights reserved

Redaktorka prowadząca: Agnieszka ‌Radzikowska
Redakcja: ‌Jacek Ring
Korekta: Ewa Skibińska, ‌Anna ‌Brzezińska, Beata Wójcik
Projekt okładki: ‌Piotr ‌Cieśliński (Dark ‌Crayon)
Przygotowanie ‌okładki do druku: Magdalena ‌Zawadzka
Wersję ‌elektroniczną ‌w systemie ‌Zecerprzygotowała Róża Rozaxa

Wszelkie prawa ‌zastrzeżone. ‌Niniejszy plik jest objęty ‌ochroną ‌prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem ‌wodnym ‌(watermark).
Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie ‌do ‌prywatnego użytku.
Rozpowszechnianie całości lub ‌fragmentu ‌niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci ‌bez zgody właściciela praw ‌jest zabronione.

Wydanie ‌pierwsze
Warszawa 2026
ISBN ‌9788383829401

Oli, ‌najmilszej Pani Dyrektor, ‌jaką znam

Prolog

Mgła wisiała nisko, ‌jakby ‌ktoś ją przybił ‌do ‌ziemi gwoździami.

Dziewczyna szła lasem ‌bez ‌planu, ale z jedną ‌myślą – nie ‌wracać. To wystarczało. ‌Każdy krok ‌był ‌małym kłamstwem ‌wobec domu. Że to ‌tylko ‌spacer, że tylko ‌się przewietrzy, ‌że zaraz zawróci. ‌A przecież wiedziała, ‌że jeśli zawróci, coś ‌w niej pęknie ‌na dobre. Ściółka pod ‌podeszwami ‌cicho skrzypiała. ‌Za ‌cicho. Jakby las tłumił ‌dźwięki, ‌żeby ‌nikt ‌przypadkiem nie usłyszał, że ‌idzie.

Kiedy ‌oznajmiła ludziom, ‌co zamierza, usłyszała:

– To ‌zły pomysł.

– Niech pani tam ‌nie ‌idzie.

– Ten ‌las ‌zabiera i nie oddaje.

Powtarzali to ‌jak ‌mantrę. Baby w chustach, ‌pijaczki ‌sączące wino pod sklepem, ‌kobieta ‌sprzątająca płyty nagrobne. ‌Biedne istoty, ‌myślała. Zabobonni wieśniacy. Głupi ‌ludzie.

I poszła.

Bo ‌i tak już ‌nic ‌gorszego jej spotkać nie ‌mogło. ‌Nic gorszego ‌niż ten ‌skurwiel, ojciec, alkoholik, ‌damski bokser, ‌pieprzony sadysta. Kopnęła ‌leżącą ‌na ścieżce gałązkę, ‌a chwilę później ‌wykrzyczała ‌w przestrzeń ‌cały swój gniew. I żal. ‌I ból. ‌Gwałtownie, jakby chciała wyrzucić ‌z siebie ‌całą zżerającą ją złość. ‌Niewiele ‌to dało.

Zdjęła ‌plecak, ‌wyjęła butelkę i wypiła łyk ‌wody. ‌Usiadła pod ‌drzewem i skryła głowę ‌w dłoniach. W kieszeni miała tylko ‌trochę ‌zaskórniaków, ‌w plecaku parę ‌pajd chleba z serem i ogórkiem, ‌trochę ‌wody, ciuchy ‌na zmianę, ‌pluszowego misia, a w głowie ‌żal i wyrzuty ‌sumienia. ‌Poza ‌tym żadnego planu, żadnego ‌pomysłu, ‌co dalej.

Były tylko drzewa ‌i echo ‌własnej rozpaczy.

I mgła.

Podniosła się ‌i ruszyła dalej. ‌Pomyślała, że może dojdzie ‌do ‌granicy, a po słowackiej ‌stronie jakoś ‌się ‌ułoży. Tam ‌jej nie będą ‌szukać. Może ‌znajdzie jakąś pracę przy ‌obejściu, ‌może ktoś będzie potrzebował ‌opieki, ‌a jak szczęście ‌dopisze, to będzie ‌sprzedawać piwo.

Ta myśl sprawiła, ‌że ‌przyspieszyła kroku. ‌Przystanęła ‌przy dziwnie wyglądającej ‌gałązce. Leżała ‌na ‌środku ścieżki i była ‌zawiązana w supeł. Popatrzyła na ‌nią ‌przez chwilę, ‌podniosła i przytknęła ‌do nosa. Pachniała ‌świeżą żywicą ‌i czymś ‌jeszcze. Czymś, ‌czego nie potrafiła ‌nazwać, ale ‌co budziło w niej ‌szacunek ‌do lasu i jego mieszkańców.

Kilka ‌kroków ‌dalej pień sosny był nacięty. Trzy ukośne kreski, a pod nimi pojedyncza pionowa, jakby ktoś odliczał czas. Dotknęła kory. Cięcie było świeże, w bruzdach błyszczała żywica, gęsta i lepka jak łza.

Palce przykleiły się na moment, a gdy je odciągnęła, poczuła zapach. Ciężki, słodkawy, mdlący. Budzący niepokój. Poczuła chłód, jakby nagle temperatura spadła o kilka stopni. Zawahała się, ale prychnęła i ruszyła dalej. Przed chwilą pomyślała o czymś wyjątkowo niedojrzałym i głupim.

Przypomniała sobie film o grupie przyjaciół, którzy wybrali się do lasu i ich wyprawa zmieniła się w koszmar. Podobno prawdziwa historia, a przynajmniej tak był reklamowany. Wszystkich dopadła wiedźma.

Uśmiechnęła się pod nosem na tę myśl. Bała się wtedy jak diabli, bo miała czternaście lat, a starsi koledzy po raz pierwszy poczęstowali ją skrętem z marihuaną. Nigdy potem już nie zapaliła.

To tylko film, tłumaczyła sobie, brnąc w las głębiej i głębiej. Ale znaki zaczęły się powtarzać. Na jednym drzewie kreski, na drugim rozdarcie kory w kształcie ust, na trzecim przybita do drzewa gałązka.

To nie był przypadek. I nie zrobił tego wiatr ani deszcz. Zrobiły to czyjeś ręce.

Gdy przedramiona pokryły się jej gęsią skórką, wzrok przykuły kolejne figurki. Małe, powyginane z patyków, poskręcane z gałązek, związane sznurkami i włosami. Wisiały na gałęziach na wysokości jej twarzy, kołysząc się delikatnie. Jedna przypominała człowieka z rozczapierzonymi rękami. Druga coś zbyt długiego, zbyt chudego, z głową przechyloną jak u wisielca. Trzecia miała w brzuchu otwór na wylot. Ktoś musiał wyłamać z niej środek palcem.

Przełknęła ślinę, bo obrazy z seansu powróciły. Rozejrzała się wokół, pocierając zmarznięte przedramiona.

– Ktoś robi sobie z ciebie jaja, i tyle – bąknęła, aby dodać sobie odwagi, ale zamiast tego poczuła, że serce bije coraz szybciej.

Mgła zgęstniała. Wilgoć wślizgnęła się pod kołnierz. Usłyszała szczęk własnych zębów.

I wtedy między pniami dostrzegła to coś. Coś dyszącego. Coś z kory, gałęzi i liści. Jakby las uformował sylwetkę i pozwolił jej oddychać.

Zastygła w bezruchu, a gdy to coś zrobiło krok w jej kierunku, krzyk uwiązł jej w gardle.

Zanim poczuła na skórze zimny dotyk, po policzkach popłynęły jej ciepłe łzy.

Rozdział 1

Artykuł był krótki. Za krótki jak na zaginięcie człowieka.

Zaginiona turystka z województwa mazowieckiego, Klaudia S., lat 22, po raz ostatni była widziana w miejscowości Czyściec (pow. leski) w barze Kukułka. Wyszła wieczorem na spacer w stronę lasu i nie wróciła do pensjonatu. Policja i GOPR prowadzą poszukiwania w okolicach pobliskiego kompleksu leśnego Borek. Osoby posiadające informacje proszone są o kontakt…

I do tego jedno niewyraźne, przepalone zdjęcie.

Nina czytała te zdania trzy razy, jakby w końcu litery miały się ułożyć inaczej. Zaginiona turystka. Spacer w stronę lasu. Nie wróciła.

Zbyt znajome słowa, by je tak zostawić.

Był późny wieczór, jej kawalerka w Warszawie tonęła w półmroku. Laptop stał na wytartym biurku, obok stygła kawa. Za oknem ciągnęły się światła Trasy Łazienkowskiej, białe kreski na mokrym asfalcie. Zwykle lubiła ten widok. Dziś ją drażnił. Kliknęła w miniaturę zdjęcia, powiększyła.

Bar. Drewniane wnętrze, łuna żółtego światła, kilka stolików. Na pierwszym planie dziewczyna z długimi włosami spiętymi w wysoki kucyk – to musiała być Klaudia. Na szyi połyskiwał srebrny wisiorek z wygrawerowanym skorpionem, jak się domyśliła, znakiem zodiaku. Uśmiechała się do kogoś poza kadrem, w ręku trzymała kufel z piwem. Obok ktoś siedział, ale to miejsce było rozmazane.

Nina przesunęła obraz, bardziej z przyzwyczajenia zawodowego niż z nadziei na cokolwiek. W głębi, za barem, znajdowało się lustro. Krzywe, stare, z wytartą ramą. W nim odbijał się fragment sali i czyjaś twarz. Poczuła ukłucie, tuż pod sercem, a chwilę potem przytkało ją, jakby otrzymała cios w splot słoneczny. Przełknęła ślinę, skupiła wzrok. Najpierw zobaczyła tylko zarys. Profil. Potem ślad kosmyka za długiej grzywki opadającej na czoło. I te oczy. Wydawało jej się, że patrzą prosto w obiektyw. Prosto na nią.

– Co, do…?

Nina jeszcze powiększyła zdjęcie, aż piksele zaczęły się rozpadać na kwadraty.

To nie mogła być ona. Niemożliwe.

Linię żuchwy rozpoznawała z setek wspomnień: Maja przygryzająca dolną wargę, kiedy się wkurza. Maja, kiedy śmieje się zbyt głośno. Maja, kiedy mówi: spokojnie, Mała, ja to ogarnę. Na zdjęciu kobieta wyglądała inaczej. Chudsza. Twarz pociągła, policzki zapadnięte, jakby ktoś wyssał z niej wnętrze. Ale dostrzegła lekki skręt głowy, sposób, w jaki trzymała rękę przy barku. Ten gest był tak charakterystyczny, że Nina poczuła, jak coś w niej pęka.

Maja.

Jeśli to nie była ona, to ktoś, kto nosił jej twarz.

Nina odsunęła się na krześle, aż kółka zaskrzypiały o panel. Przez chwilę miała wrażenie, że pokój się kurczy. Ściany były za blisko, powietrze za gęste. Telefon zawibrował na biurku. Wiadomość na grupie redakcyjnej.

Kto jutro robi nasz stały kącik „Zaginięcia tygodnia”? Mamy świeżą sprawę turystki z Bieszczad. Jakieś lasy, jakaś wiocha, klasyk – ktoś chętny?

Nina gapiła się w tekst, jakby czytała go przez wodę.

Zaginiona turystka. Lasy. Wiocha. I to zdjęcie.

Jej kursor zawisł nad klawiaturą. Chwilę później bezwiednie wystukała:

Biorę!

Enter. Wiadomość została wysłana. Dopiero wtedy ciało poinformowało ją, że znowu oddycha. W kuchni otworzyła szafkę i sięgnęła po butelkę wina. Zatrzymała się w pół ruchu i odstawiła wino. Zamiast tego z najwyższej półki zdjęła małą, obdrapaną metalową puszkę. Pudełko po herbacie, które pamiętała z dzieciństwa. W środku znajdowały się stare rzeczy, których nigdy nie wyrzuciła. Zdjęcia z polaroidu, zmięte bilety autobusowe, kartka z krzywym napisem: Nina, nie bój się! – M. I wydruk z policyjnego maila sprzed lat.

Ostatni logowany sygnał telefonu komórkowego Mai Baceli (lat 16) zarejestrowano w okolicach powiatu leskiego. Prawdopodobne przebywała w rejonie kompleksu leśnego Borek.

Wtedy te słowa nic jej nie mówiły. Była za młoda, zbyt wystraszona, za bardzo skupiona na oczach matki i pięściach ojca. Okolice powiatu leskiego znaczyły mniej więcej tyle, że gówno wiemy, gdzie jest.

Teraz, po latach map, śledztw, spraw, Bieszczady były dla niej krainą z innej planety. Usiadła z powrotem przy laptopie. Otworzyła mapę. Wpisała: Czyściec.

Niewielka kropka. Wieś między lasem a niebem. Przybliżyła. Przeciągnęła w dół.

Pasma drzew. Zaznaczony rezerwat. Opis: „Kompleks Leśny Borek”.

Przyłożyła do ekranu stary wydruk, jakby chciała dopasować dwie warstwy świata. Rejon kompleksu leśnego Borek.

Coś w jej klatce piersiowej przesunęło się i zaskoczyło jak zamek. Maja nie zniknęła gdzieś w Bieszczadach. Nie w abstrakcyjnej zielonej plamie na mapie. Zniknęła tu. W lasach obok Czyśćca. Niejasne podejrzenie po latach nagle nabrało kształtu. Nie chodziło tylko o podobieństwo twarzy na zdjęciu czy puste spojrzenie barmanki w tle. Ten sam powiat. Ten sam las. Ten sam typ ciszy w policyjnych odpowiedziach.

Z łazienki przyniosła małe okrągłe lustro. Ustawiła je tak, by widziała w nim powiększone zdjęcie na ekranie. Chciała zobaczyć ten sam kadr, który zrobił fotograf z lokalnej gazety. Na pierwszym planie zaginiona Klaudia. Uśmiechnięta. W ręku piwo. Ot, zadowolona z życia turystka, która wierzy, że las jest atrakcją. W tle, w lustrze za barem, odbicie dziewczyny o wychudzonej twarzy.

Stała nieruchomo. Nie nalewała piwa. Nie sprzątała. Nie robiła kompletnie nic. Jakby stała tam po prostu po to, żeby być tłem. W lustrze wyglądała jak duch. Jak odbicie kogoś, kto nie należy ani do świata klientów, ani do świata obsługi. Jak ktoś, kogo nikt nie miał zauważyć.

Nikt poza Niną.

– Czy to w ogóle…? – mruknęła do ekranu, ale nie dokończyła myśli. W redakcyjnym czacie pojawił się kolejny komunikat.

Nina, możesz pojechać na miejsce? Zobaczysz bar, pensjonat, popytasz ludzi, napiszesz tekst, machniesz foty, klasyka. Mamy budżet na dwie noce.

Dwie noce. Śmiesznie mało w porównaniu z szesnastoma latami.

Odpisała:

Jadę jutro!

Kiedy wyłączyła laptop, w mieszkaniu zrobiło się zbyt cicho. Warszawa za oknem wciąż szumiała, ale ten szum był daleki, nieszkodliwy, obojętny. Przypomniała sobie tamten dzień. Maja w drzwiach. Plecak na ramieniu. Siniec na policzku, który próbowała zakryć pudrem.

– Wrócę po ciebie – powiedziała. – Tylko poczekaj, wytrzymaj. Ogarnę się i po ciebie wrócę.

Nie wróciła. Zamiast niej przyjechała policja. Potem były raporty, zeznania, statystyka.

Nieletnia. Prawdopodobna ucieczka z domu. Może do pracy, może do chłopaka i tego typu bzdury.

Nina sięgnęła po odstawioną butelkę z winem i tym razem nalała sobie pół kieliszka. Upiła kilka łyków, poprawiła kosmyk włosów i znów włączyła laptop. Popatrzyła na ekran.

– Szesnaście lat… – Westchnęła. – Czy ty się za bardzo nie podpalasz, Ninka?

Dopiła wino i nalała sobie kolejną porcję. Odchyliła się na krześle, jakby ta perspektywa miała schłodzić buzujące w niej emocje. Przez dłuższą chwilę wpatrywała się w zdjęcie, w końcu przeniosła wzrok na widok za oknem. W refleksie na szybie dostrzegła swoje odbicie, a także wiszącego przy drzwiach balkonowych worka bokserskiego. Obiektu, którego żaden z jej gości nigdy nie komentował, bo jego obecność mówiła sama za siebie.

Zamknęła program i wstała z krzesła. Ruszyła w stronę balkonu. Worek wisiał tam jak czerwony strażnik, sfatygowany, cichy, czekający. Dotknęła go lekko opuszkami palców. Był zimny.

Jak ręce jej ojca, kiedy podnosił je do bicia. Nina zacisnęła palce w pięść i uderzyła. Raz. Worek skrzypnął łańcuchami, odsunął się, wrócił wolniej, jakby coś w jej ruchu było cięższe niż zwykle.

Boks nie był chwilowym kaprysem, decydował o przetrwaniu.

Pierwszy raz poszła na trening dzień po tym, jak ojciec wbił matkę w kuchenną podłogę tak mocno, że został odcisk jej ramienia na panelach. Nina miała wtedy trzynaście lat, była drobna, przestraszona, bezsilna. Trener, starszy facet z tatuażami na dłoniach, spojrzał na nią i wskazał na worek.

– Bij, ile chcesz. Tu wolno – powiedział.

I Nina zaczęła bić. Wściekle, do utraty tchu, aż padła plackiem z wycieńczenia. Od tamtej pory biła regularnie. Teraz też musiała.

Zrzuciła bluzę, owinęła dłonie taśmą i zaczęła uderzać. Najpierw lekko, technicznie, potem szybciej, mocniej. Lewy prosty, jeden, drugi, unik, prawy sierp. Kolejne kombinacje, jedna za drugą, trwało to minutę, może dwie, nigdy tego nie sprawdzała, po prostu biła, aż znikały złe emocje. Kiedy poczuła drżenie barków, przerwała, oparła czoło o worek i w myślach podziękowała mu, że przyjął jej gniew bez protestu. Oddychała ciężko, spychając obrazy, które od kilku minut wracały. Lustro w barze, oczy z przeszłości, echo krzyku z nocy, w której Maja uciekła.

Nina otworzyła oczy i wytarła pot z czoła. Pod prysznicem gorąca woda paliła jej skórę, ale nie czuła ulgi. W głowie krystalizował się plan. Prosty, żelazny, bez miejsca na wątpliwości.

To zdjęcie nie pojawiło się przypadkiem. To było wezwanie.

Usiadła na łóżku, pozwalając wilgotnym włosom przykleić się do karku.

Turystka, która zniknęła, brzmiało równie podle jak szesnaście lat temu. Co to miało znaczyć, że zniknęła? Ludzie nie znikali ot tak. Nie wyparowywali. Nie przenosili się w czasie. A jednak to słowo od szesnastu lat nie pozwalało jej zasypiać w spokoju.

Maja też zniknęła. Też wyparowała. A przynajmniej na tym stanęło. Policja robiła to, co zwykle – sprawdzała „wszystkie możliwe scenariusze”, czyli nie robiła nic. Później, gdy Nina dorosła i zajęła się pisaniem o przemocy względem kobiet, ich traumach, zaginięciach i podobnych sprawach, zrozumiała, że policja nigdy nie kochała „zaginięć”. One nie budowały statystyk i obnażały bezsilność całej formacji.

Nina wróciła do biurka i wbiła w wyszukiwarkę nazwę miejscowości.

Czyściec. Powiat leski.

Wyświetliły się archiwalne zdjęcia – małe szare domki na tle gór, mgła, bar o żółtych światłach, droga jak wstęga rozciągnięta między drzewami. Wieś, która wyglądała jak miejsce nie tyle odcięte od świata, ile zatrzymane w czasie.

Kliknęła mapę. Powiększyła obraz.

Kompleks leśny Borek. Opis: rozległy, gęsty las o rzadkich szlakach, częściowo objęty ochroną.

Idealne miejsce, aby zniknąć… Albo zostać zabranym, dodała w myślach.

Otworzyła teczkę z wycinkami dotyczącymi zaginięcia siostry. Po raz tysięczny przeczytała notatkę: „Ostatnie logowanie telefonu Mai B. zarejestrowano w rejonie kompleksu leśnego Borek”. Zacisnęła zęby, zamknęła oczy i przez chwilę tak trwała, w końcu chwyciła plecak i zaczęła pakować najpotrzebniejsze rzeczy. Laptop, ładowarka, ciuchy na trzy dni, płaszcz przeciwdeszczowy, gaz pieprzowy. Zatrzymała się przy scyzoryku. To był prezent od Mai, która kiedyś kupiła go na targu.

– Nie żebyś miała kogo ciąć, Mała. Ale żebyś wiedziała, że możesz – powiedziała jej wtedy, ale ona jeszcze tego nie zrozumiała.

Przyjrzała się wygrawerowanym inicjałom N+M, po czym włożyła go do wewnętrznej kieszeni plecaka. Nie dla obrony, ale dla pamięci.

Przed snem po raz ostatni przyjrzała się zdjęciu. Czy Maja mogła teraz wyglądać jak kobieta w lustrze?

Jeśli w ogóle żyła, dziś miała trzydzieści dwa lata i pewnie nie przypominała już tej buntowniczej nastolatki w dresowych spodniach i czapce z daszkiem. Tak Nina ją zapamiętała. Miała wtedy dziesięć lat. Co mógł zakodować mózg pogubionej i przerażonej dziesięciolatki?

Maja, pomyślała. To musi być ona. Oczy nie kłamią.

Z tą myślą Nina Bacela poprawiła poduszkę i mocniej naciągnęła na siebie kołdrę.

Las czekał na nią z utęsknieniem.

Rozdział 2

Droga do Czyśćca była jak rana rozcinająca zbocze gór.

Nina jechała swoim wysłużonym ciemnoszarym Subaru, które zakupiła specjalnie po to, aby radził sobie w terenie. Samochód miał napęd na cztery koła, mocne zawieszenie i bagażnik pełen rzeczy na wszelki wypadek. W redakcji żartowano, że Nina ma auto jak preppers, który szykuje się na koniec świata, ale teraz gdy patrzyła na gęstniejące ściany Bieszczadów, brzmiało to nie jak żart, tylko trafna obserwacja.

W miarę jak wspinała się serpentynami, las przybliżał się do drogi, jakby chciał ją połknąć. Gałęzie drapały o dach i lusterka, a niebo robiło się coraz ciemniejsze. Nie dlatego, że nadchodził wieczór, lecz dlatego, że Borek zasłaniał pół świata.

Nina zerknęła na nawigację. Sygnał zanikał i wracał, jak oddech ciężko chorego. Ostatnie kilometry były puste. Zero samochodów, zero pieszych, zero domów. Gdyby nie tablica informacyjna, można by pomyśleć, że Czyściec nie istnieje na żadnej mapie.

Jej auto powoli wtoczyło się na pierwszy odcinek wsi. Nierówny asfalt, pojedyncze latarnie, drewniane domy wyglądające tak, jakby stały tu sto lat i bały się runąć. Nikt nie wyszedł na drogę. Psy nie szczekały. Okna były zamknięte, rolety opuszczone, a powietrze miało tę charakterystyczną, niepokojącą gęstość miejsc, które widziały zbyt wiele.

Nina zaparkowała na niewielkim placu obok pensjonatu Słoneczna. Zgasiła silnik. Cisza natychmiast przywarła do samochodu, jak wilgoć do szkła.

Wysiadła. Spojrzała na ścianę lasu i poczuła, że on też na nią patrzy.

– No nieźle, Ninka. Na dzień dobry wkręcasz sobie takie jazdy. Las patrzy. Jasne, kuźwa…

Pensjonat Słoneczna wyglądał, jakby nazwa była ponurym żartem. Wyblakły szyld, ściany o kolorze pożółkłej kości, ganek, który opadał lekko na jedną stronę. Na nim siedziała starsza kobieta z dłonią zaciśniętą na kubku herbaty. Patrzyła nie na Ninę, lecz w jej stronę – różnica subtelna, ale wyczuwalna.

– Dobry wieczór – przywitała się Nina.

– Wynajem? – zapytała kobieta, nie zmieniając wyrazu twarzy.

– Tak. Bacela. Nina Bacela. Na dwie noce, może dłużej.

Kobieta zmrużyła oczy.

– Dziennikarka. – To było raczej stwierdzenie niż pytanie.

– Z Warszawy – przytaknęła Nina. – Piszę o tej zaginionej turystce.

Teresa – bo tak przedstawiła się właścicielka – ścisnęła kubek odrobinę mocniej.

– Klaudia. Nie wróciła z lasu.

– Skąd pani wie? – Nina uniosła brwi.

– Las nie oddaje każdego – odparła i to nie była metafora. Nina to natychmiast wyczuła. – Rejestracja w środku – dodała Teresa, odwracając wzrok.

Hol był drewniany, skromny, pachniał wilgocią i starymi gazetami. Na ladzie leżał egzemplarz tej samej, z której Nina miała zdjęcie. Przypomniała sobie twarz dziewczyny, odbitą w krzywym lustrze, jakby świat przypadkiem odsłonił sekret.

Teresa podała jej klucze i chwyciła w rękę gazetę z ewidentnym zamiarem usunięcia jej z oczu gościa. Nina nie odpuściła.

– Znała pani Klaudię? – zapytała.

Kobieta uniosła wzrok. Miała zaniedbaną cerę pełną przebarwień i zmarszczek, włosy spięte w niedbały warkocz, oczy wydawały się jałowe, bez życia.

– Nikt jej nie znał – odparła. – Turystka. Przyjechała sama. Ale nie powinna była iść do lasu.

– Dlaczego nie?

– Bo tu się w las nie chodzi. Nie głęboko.

Nina oparła dłonie o ladę.

– A jednak pani wie, że poszła.

Teresa zastygła. Oczy nagle ożyły. Ale nie w dobrym tego słowa znaczeniu.

– Tak mówią – wyszeptała. – Tyle mogę powiedzieć.

– Kto tak mówi?

– Ludzie.

– Jacy lu…

Nina nie dokończyła, bo nagle zaskrzypiały drzwi, a do środka wpełzło zimne powietrze. Obróciła się. W progu stał mężczyzna. Wysoki, potężny, z twarzą jak kawał kamienia przeciętego nożem. Miał ręce człowieka, który całe życie pracował, i oczy takiego, który za dużo w tym życiu widział.

Teresa zesztywniała.

– Ryś…

Mężczyzna skinął jej głową, ale wzrok natychmiast zatrzymał na Ninie. Nie jak na gościu. Jak na intruzie.

– Obca – wymamrotał. I to też nie było pytanie.

– Dziennikarka – poprawiła go chłodno Nina. – Pan stąd?

Mężczyzna podszedł tak blisko, że poczuła zapach żywicy i metalu. Miał rudą czuprynę, rude wąsiska i zrośnięte brwi. W istocie bardziej przypominał rysia niż człowieka.

Przez dłuższą chwilę milczał, nachalnie mierząc ją wzrokiem. Nina nie znosiła, jak faceci tak na nią patrzyli.

– Słyszał pan o zniknięciu Klaudii Skrzypczak?

Krzaczaste brwi mężczyzny uniosły się, co trudno było zinterpretować. Nina odniosła wrażenie, że ją analizuje. Ale nie w sposób, w jaki kobiety bywają oceniane, ale w taki, w jaki myśli się o problemach.

– U nas nie ma co rozgrzebywać – odparł w końcu. – Las ją wziął.

– A moją siostrę też wziął?

Twarz mężczyzny stężała jeszcze bardziej, co biorąc pod uwagę kanciaste rysy, jeszcze chwilę wcześniej wydawało się niemożliwe. Nina pomyślała, że jak zwykle się zagalopowała. Zawsze była wyszczekana, ale w tej pracy nie można było spuszczać wzroku. Ani kłaść uszu po sobie.

– Różne rzeczy las tu bierze – odezwał się w końcu mężczyzna. – A pani mi się nie podoba.

– Nie jestem tu od tego, aby się podobać. – Nina pomyślała, że znów niepotrzebnie podgrzewa atmosferę. Co z tego, skoro nigdy nie potrafiła ugryźć się w język. – Przyjechałam sprawdzić, co tu bierze ludzi. I nie spocznę, dopóki się tego nie dowiem – dodała.

Ryś, jak nazwała go Teresa, uśmiechnął się. Ale w tym uśmiechu nie było nic wesołego. Grymas, który pojawił się na jego twarzy, skojarzył jej się z miną drapieżnika, który widzi, że ofiara sama pcha się w pułapkę.

– Jak sobie chcesz. Ja tylko dobrze radzę – powiedział, a uśmiech na jego twarzy zgasł. – Porozmawiamy kiedy indziej – zwrócił się do Teresy, odkręcił się na pięcie i wyszedł bez pożegnania.

Kobieta za ladą wypuściła powietrze, jakby do tej pory wstrzymywała oddech.

– On… on pilnuje wsi. Ale nie każdemu pomaga – powiedziała cicho. – Pani klucz – dodała, kładąc na ladę ciężki brelok.

Z tego gestu dało się jasno wyczytać, że to koniec dyskusji. Nina postanowiła wyhamować. I tak zaczęła marnie, a jeśli miała tu spędzić kolejnych kilka dni, to uznała, że lepiej nie zrażać do siebie gospodyni pensjonatu. Poszła na piętro, odnalazła swój pokój, wsadziła klucz, chwilę mocowała się z zamkiem i wreszcie otworzyła drzwi.

Pokój był skromny, ale czysty. Łóżko, komoda, nad nią telewizor, szafa dwudrzwiowa, na ścianie obraz jelenia na rykowisku. I okno wychodzące na ścianę lasu.

– Borek – mruknęła, odsłaniając firankę.

Las był blisko. Za blisko. Stał jak mur, nieprzenikniony, cichy, posępny. Gałęzie drzew niemal drapały o szyby. Mrok wydawał się gęstnieć, gdy się w niego wpatrywała. Otulał pnie. Zasysał światło w swe trzewia.

I wtedy Ninie wydało się, że coś dostrzegła. Wzdrygnęła się, choć nie należała do lękliwych. Zbliżyła twarz do szyby i zmrużyła oczy. Ta na wysokości jej ust pokryła się delikatną warstwą skroplonej pary wodnej.

– Chcesz mnie nastraszyć, Borek? – zapytała.

Las odpowiedział czymś, co można by porównać do drapania pazurem o korę. A może jej się tylko wydawało. Chwilę później jedna z gałęzi musnęła parapet.

– Nie przestraszysz mnie – mruknęła wyzywająco. – I tym razem dowiem się wszystkiego. Masz to, kurwa, jak w banku.

Las odpowiedział milczeniem. Ale już wiedział, że tu jest. Nina czuła to całą sobą. Gdy kładła się do łóżka, mimo wszystko zaciągnęła zasłony.

Rozdział 3

Ziemia była zimna niczym martwe ciało.

Korzenie pod plecami drapały, jakby las próbował wrosnąć w skórę. Ręce oplatał mocno zaciśnięty wianek z pnączy. Przypominał ludzkie ramiona, ale zbyt długie i zbyt krzywe, pokraczne.

Wtedy ciemność drgnęła. Nieznacznie, złowrogo. Znów usłyszała bicie własnego serca.

Krok? Nie. Szelest. Powolny, przeciągły, jakby ktoś suwał po ziemi długimi palcami.

Dziewczyna nauczyła się milczeć, ale tym razem instynkt nakazał jej wołać pomocy. Otworzyła usta, ale głos uwiązł jej w gardle. Czyjeś palce przesunęły się po jej włosach. Długie, kościste, szponiaste. Łzy spłynęły po policzkach.

– Ciii… – Szept zabrzmiał tuż przy jej uchu. Chropowaty, jakby rodził się z samej ziemi. – Tylko złe dziewczyny płaczą.

Poczuła na twarzy gałąź, która powoli zaczęła zdzierać skórę z policzka. Krew spłynęła po brodzie i zmieszana ze łzami wsiąknęła w ziemię.

– Trzeba cię oczyścić. – Szept wpełzł do jej czaszki jak oślizła larwa. – Z mięsa, z lęku, z imienia…

Po jej ramieniu przemknęło coś ostrego. Jakby korzeń, który pragnął wbić się w ciało, szukając miejsca, gdzie może zapuścić się głębiej. Strach zgasił instynkt. Nie szarpnęła się. Nie krzyknęła. Milczała. Wtedy gałęzie oplotły ją mocniej, skrzypiąc jak łamane kości. Werżnęły się w ciało.

– Grzeczna dziewczyna. Posłuszna…

Zanim Klaudia Skrzypczak straciła przytomność, znów poczuła na szyi oddech lasu.

Rozdział 4

Rano Czyściec wyglądał niewinnie.

Słońce przeciskało się przez chmury, rozlewając blade światło po dachach. Na drodze pojawiło się kilka osób: kobieta z wiadrem, chłopiec prowadzący rower, mężczyzna w gumofilcach, który palił papierosa, udając, że nie patrzy na Ninę, kiedy wychodziła z pensjonatu.

Borek wciąż był ciemny. Ściana drzew nie rozjaśniała się od słońca.

Jakby nieustannie przeżywała własną, wewnętrzną noc.

Nina poprawiła plecak na ramieniu, wsunęła dłonie do kieszeni bluzy i ruszyła w stronę centrum wsi. Nie potrzebowała mapy. Takie wsie wyglądały, jakby ktoś wyciął je z podobnego szablonu. Bar, sklep, warsztat, kościół. Zawsze ten sam układ. Wszystko o rzut beretem.

Najpierw wypatrzyła sklep. Kwadratowy, betonowy, z zielonym szyldem pamiętającym PRL. Obok niego stała tablica ogłoszeń, zawilgocona, z krzywo przyczepionymi kartkami. Z przyzwyczajenia podeszła bliżej.

Sprzedam cielaka. Oddam szczeniaki. Zaginął pies.

I grupa wsparcia.

Pomyślała, że to trochę dziwne. Takich ogłoszeń nie widuje się w miejscowościach takich jak Czyściec. Zwłaszcza takich.

Grupa wsparcia dla osób po stracie, traumie i przemocy. Prowadzi dr Ignacy Gajda. Spotkania w sali ośrodka edukacyjnego Pod Borkiem. Oczyszczanie z ciężarów przeszłości. Dyskretnie, tanio, skutecznie.

Pod spodem małymi literami widniał numer telefonu. Wyjęła z plecaka notes i go zapisała. Wtedy dostrzegła na ziemi cień stojącej za nią osoby. Poczuła lekkie napięcie mięśni, ale szybko zniknęło. Nie było zagrożenia.

– Szuka pani pomocy u naszego doktora? – usłyszała skrzekliwy kobiecy głos.

Obróciła się.

Przed nią stała kobieta z siatkami zakupów w obu rękach. Po czterdziestce, dość atrakcyjna, choć oczy wyglądały na zmęczone prozą życia. Miała sztywną fryzurę, twarz już trochę pomarszczoną, palce zaciśnięte na plastikowych uchwytach.

– Doktor Gajda – doprecyzowała. – On pomaga ludziom. Jak komuś coś się stało albo jak ktoś… No różne dramaty, proszę pani.

– To psycholog?

– Tak mówią. – Kobieta wzruszyła ramionami. – Swój człowiek. Pani do niego przyszła? – Przyjrzała się jej uważnie.

– Jeszcze nie wiem. Może… – Nina skinęła w stronę ogłoszenia. – Jestem dziennikarką. Piszę artykuł o Klaudii Skrzypczak. Tej turystce, która zaginęła w okolicy.

Twarz kobiety stężała.

– To nie do mnie – powiedziała szybko. – O takich rzeczach lepiej nie gadać. Tu ściany mają uszy. Las też.

– Co ma pani na myśli?

– Nic. Ja… nieważne. Może niech pani Ojc… doktora zapyta. On wie, co powiedzieć.

Ojc…

Przejęzyczenie przecięło powietrze jak cienki nóż.

– Ojca? – dopytała Nina.

Kobieta wyraźnie się zmieszała.

– Tak go tu czasem nazywają. – Obróciła się, jakby w istocie spodziewała się, że ktoś je podsłuchuje. – Bo on ludziom pomaga. Pani też by pomógł, gdyby pani chciała… – przerwała, przyglądając się Ninie jeszcze raz. – Albo i nie.

– Dlaczego nie?

– Pani wygląda, jakby sobie pani sama radziła – odparła, a w jej głosie zabrzmiało coś pomiędzy podziwem a niechęcią. – Takie… co to mają mocne pięści, to mało kto lubi.

Nina instynktownie spojrzała na swoje dłonie. Niepomalowane paznokcie, brzydkie skórki, ślady po taśmach. To były dłonie, które pamiętały ciężar worka. I nie tylko worka.

– Aż tak to widać? – Uśmiechnęła się.

– Po barkach widać. – Kobieta odpowiedziała uśmiechem, dziwnie krzywym. – I po tym, jak pani idzie. Jak ktoś, kto przed nikim nie ucieka.

Kiedyś Nina usłyszała już coś podobnego. Choć w innym kontekście.

„Nie uciekasz. Idziesz po swoje” – powiedział jej trener, gdy pierwszy raz kazał jej wejść do ringu. Dostała wtedy lanie, ale to ją tylko nakręciło. Kilka tygodni później role się odwróciły i to ona na koniec mogła spojrzeć na rywalkę z góry.

Kobieta zastanowiła się chwilę, po czym dodała ściszonym głosem:

– Jak pani chce, to doktor bywa w barze. Przychodzi na kawę. A i piwo czasem wypije. Mówi, że trzeba być między ludźmi, żeby ich zrozumieć.

Bar.

Kukułka.

Tam, gdzie po raz ostatni widziano turystkę. I gdzie zrobiono jej zdjęcie. I gdzie…

– Dziękuję – rzuciła Nina. – Narobiła mi pani smaku tą kawą. Miłego dnia.

Bar Kukułka stał przy skrzyżowaniu, jakby miał pilnować wejścia do wsi. Parterowy budynek z drewnianą elewacją, szyld z namalowanym ptakiem, który wyglądał bardziej jak kruk niż kukułka. Drzwi były uchylone, jakby w ogóle się nie zamykały.

Nina zatrzymała się na moment przed wejściem. Wciągnęła powietrze. Poczuła zapach piwa, smażonego oleju i czegoś jeszcze, czego nie umiała nazwać. Czegoś jak kurz, który osiadł na emocjach ludzi.

Weszła.

W środku było chłodno. Kilka stolików, długi bar, krzywe lustro za nim – właśnie to, które znała ze zdjęcia. Przez moment miała wrażenie, że jest w środku fotografii. Za barem stała młoda dziewczyna o krótkich kruczoczarnych włosach. Miała pełną, rumianą twarz i charakterystyczny pieprzyk nad lewym kącikiem ust. Wycierała szklankę, kręcąc biodrami w takt snującej się z głośnika muzyki.

– Otwarte? – zapytała Nina.

– Otwarte. – Dziewczyna zmierzyła ją wzrokiem. – Co podać?

– Cappuccino.

Nina podeszła do baru i stanęła tak, by widzieć swoje odbicie w lustrze. Rama była obdrapana, a szkło porysowane. Ale to było to miejsce.

– Szukam właściciela – powiedziała, patrząc, jak kobieta szykuje zamówioną kawę.

– Kukułki? – zapytała barmanka.

– Tak.

– To może się pani nie doczekać – prychnęła. – On tu bywa, kiedy chce. Pani z gazety?

– Aż tak to widać?

– Nie jest pani pierwsza. Czyściec przyciąga uwagę portali plotkarskich.

– Nie jestem z Pudelka – obruszyła się Nina. Nie znosiła, gdy wszyscy sprowadzali pracę dziennikarzy do siania plotek i pisania o głupotach.

– Pudelek nie Pudelek. Wszystkie takie same – odparła kobieta, jakby chciała zrobić jej na złość.

Nina odczekała do momentu, gdy filiżanka z parującym cappuccino stanęła na ladzie. Pianka ułożyła się w niepokojący wzór. Przypominała upiorną twarz jakiejś staruchy, choć to mogła być nadinterpretacja.

– O tej porze chyba nie ma tu wielu gości? – zagaiła, zmieniając temat.

– Za chwilę przyjdzie doktor. – Barmanka wymownie spojrzała na zegarek. – Pięć minut po nim Ryś, jeśli akurat w lesie spokój. Po nich Sępy. O dziewiątej trzydzieści zawsze robią sobie przerwę na kawę.

Doktor, Ryś, Sępy. Robiło się coraz ciekawiej. Nina postanowiła skupić się na tym, który miał do baru zawitać pierwszy.

– Ma pani na myśli doktora Gajdę? – dopytała.

– Zawsze siada przy tamtym stoliku przy oknie. Później dołącza do niego Ryś. I mruczą do siebie, a potem idą każdy w swoją stronę. Taki, wie pani, dzień świstaka.

– A czym dokładnie zajmuje się doktor Gajda?

– Pomaga ludziom.

– A mnie pomoże?

– Nie wiem, może. Jak pani chce o Klaudii, to on dużo wie. Zawsze dużo wie.

Zanim Nina zdążyła odpowiedzieć, drzwi skrzypnęły. W lustrze dostrzegła, że do środka wszedł mężczyzna w ciemnym płaszczu, z szalikiem luźno zawiniętym wokół szyi. Nie pasował do wsi, a przynajmniej nie do takiej jak Czyściec. Był schludny, elegancki i choć jeszcze nie powiedział słowa, skojarzenie, że jest szarmancki, pojawiło się samo. Włosy miał przyprószone siwizną, krótko przystrzyżone, brodę zadbaną. Nosił okulary w cienkich oprawkach. Mógłby wykładać na uczelni albo prowadzić gabinet w centrum dużego miasta.

Ale wszedł do Kukułki.

Dziewczyna za barem natychmiast się wyprostowała.

– Dzień dobry, panie doktorze – przywitała się.

– Dzień dobry, Marto. Jak dziś? – Uśmiechnął się do niej łagodnie.

– Tak jak zawsze – odparła szybko.

Jego wzrok przesunął się po sali i zatrzymał na Ninie. Nie nachalnie. Nie natrętnie. Ale też nie zwyczajnie. Nina poczuła się dziwnie.

– Widzę nową twarz – powiedział. – To rzadkość w tych stronach.

Nina obróciła się, opierając się łokciem o bar.

– Miło, że pan to zauważa – odparła.

Podszedł bliżej, wyciągnął rękę.

– Doktor Ignacy Gajda. – Uśmiech miał łagodny, otwarty. – Pracuję w tutejszym ośrodku edukacyjnym. Psycholog.

Nina uścisnęła jego dłoń. Była chłodna i sucha.

– Nina Bacela, dziennikarka.

– Z Warszawy, prawda? – zapytał, jakby nie potrzebował odpowiedzi. Zmierzył ją badawczo wzrokiem. – Sposób, w jaki się pani rozgląda, porusza. I to, że przyjeżdża tu pani sama. Czuć bijącą od pani pewność siebie.

– Znajomość ludzkich zachowań? – rzuciła zaczepnie.

– Zboczenie zawodowe. Choć nie bardzo lubię to określenie. Brzmi niesmacznie. – Usiadł przy stoliku, tym przy oknie, na który wskazała przed chwilą barmanka. – Spocznie pani? – zapytał.

Nina nie odmówiła. Instynkt podpowiedział jej, że lepiej mieć tego faceta naprzeciwko niż za plecami.

– Pisze pani o Klaudii? – zapytał, gdy postawiła filiżankę na blacie.

– Szybki pan jest – odparła.

Uśmiechnął się blado.

– W takich miejscach nowi ludzie pojawiają się rzadko. Obcy z notesem tylko wtedy, gdy ktoś zniknął albo zrobił coś bardzo głupiego. – Pokręcił głową, jakby szczerze się zasmucił. – Przykra sprawa. Bardzo przykra. Dziś młodzi ludzie bywają bardzo nieroztropni, a wielkomiejskie życie zabija w nich instynkt samozachowawczy.

– Co ma pan na myśli?

– Bieszczady to nie centrum miasta wypełnione przytulnymi kafejkami. Tu łatwo zgubić drogę, zwłaszcza po zmierzchu. Młodzi tego nie rozumieją. A potem giną w leśnej dziczy jak Klaudia.

– Myśli pan, że Klaudia zginęła?

– Zaginęła. W istocie ma pani rację. Słowa mają znaczenie.

Nina zanotowała w pamięci to „przejęzyczenie”.

– Znał ją pan? – zapytała.

– Tyle, ile trzeba, by zauważyć, że miała w sobie chaos. – Wzruszył lekko ramionami. – Turyści przyjeżdżają tu z przeświadczeniem, że las wyleczy ich traumy, rozwiąże za nich nawarstwiające się latami problemy. Zapominają, że on tylko wyciąga to, co już w nich jest.

– Las czy ludzie? – Nina lekko zmrużyła oczy.

Uśmiech mu nie zniknął, ale na ułamek sekundy coś w nim drgnęło.

– Jedno i drugie, proszę pani. Jedno jest narzędziem.

Inteligentny gość, pomyślała Nina. Mówił jak ktoś, kto układa rzeczy ludziom w głowie. Słowa miękkie, znaczenia ostre.

– Pani też przyjechała się wyleczyć? – zapytał.

– Przyjechałam pracować – odparła.

– Praca też czasem leczy. – Oparł łokcie o stół. – Co panią bardziej interesuje? Turystka, która zniknęła, czy siostra, która zniknęła dawno temu?

Twarz Niny stężała. Poczuła się, jakby dostała prosto w mostek.

– Kto panu powiedział o mojej siostrze? – spytała cicho.

– Wieś – odparł. – We wsi informacje przepływają szybciej niż w sieci. Ryś widział panią w pensjonacie i przypomniał sobie, że była tu kiedyś inna Bacela. Ta, którą też wziął las.

To „też” zabrzmiało posępnie. Gajda nachylił się odrobinę.

– Tu ludzie pamiętają takie rzeczy – dodał.

– Policja nie pamięta. – Nina przygryzła policzek. Poczuła się obnażona. I, to słowo zabrzmiało w jej głowie jeszcze bardziej ponuro niż tamto „też”, zdiagnozowana. – Akta zostały zarchiwizowane, a sprawa zamknięta – dorzuciła w nadziei, że choć odrobinę złagodzi wydźwięk trudnych do opanowania emocji.

Doktor pokiwał głową ze zrozumieniem.

– Policja ma inne zajęcia. To teren przygraniczny. Rozumie pani – powiedział. – My, że się tak wyrażę, zajmujemy się tym, co zostaje.

– Czym konkretnie?

– Lękami. Wstydem. Winą.

Słowo „winą” zostało na stole jak plama po kawie.

– Czyją winą? – spytała Nina.

– Tych, którzy z nią zostali. – Spojrzenie Gajdy nie oderwało się od jej twarzy. – Pani na przykład…

Nerwowo przełknęła ślinę. Poczuła, że facet próbuje dotknąć miejsca, które dawno zakopała. A może jednak nie? W końcu dlaczego tu przyjechała? Znów poczuła się obnażona. Gajda rozegrał ją jak żółtodzioba. Był dobry w te klocki. Jak ci, którzy najpierw mówią „rozumiem cię jak nikt”, potem „zaufaj mi”, a na końcu „beze mnie nie istniejesz”.

Przemoc domowa, o której pisała od lat, prawie zawsze wynikała z tego samego. Schemat był bardzo powtarzalny.

– Nie potrzebuję terapii – powiedziała spokojnie.

– Każdy jej potrzebuje, tylko nie każdy jest gotów nazwać to w ten sposób. Poza tym… – raz jeszcze zmierzył ją wzrokiem – nie wygląda mi pani na kogoś, kto lubi się poddawać. Sądzę raczej, że wybrała pani walkę.

– Skąd pan to wie?

– Proszę nie udawać, że pani nie wie. Pani barki, dłonie, sposób, w jaki pani stawia stopy. – Uśmiechnął się lekko. – Boks? Muay thai? Coś w tym stylu.

– Boks – odparła twardo.

– Klasyka. – Skinął głową z uznaniem. – Kobiety, które uczą się zadawać ciosy, zwykle mają długą historię bycia ich celem.

Zacisnęła szczęki.

– A to źle?

– Nie mówię, że źle. – Dotknął palcami brzegu filiżanki z kawą, którą jakiś czas temu przyniosła barmanka. – Mówię tylko, że to interesujące z punktu widzenia mojej praktyki. Mało kobiet potrafi odpowiedzieć siłą.

– Ma pan lepszą propozycję?

– Oczyszczenie. – Słowo wypowiedział miękko, bez emfazy. – Z brudnych wspomnień. Z poczucia winy. Z fałszywych tożsamości. Właśnie tym się zajmuję. Pomagam ludziom przestać udawać, że są kimś, kim nigdy nie byli.

Maja miała tylko jedną tożsamość. Ta myśl pojawiła się samoistnie.

– I ile pan ich już… oczyścił? – spytała, pozwalając, by ironia zaszła mu pod skórę.

– Tyle, ile trzeba – odparł nad wyraz spokojnie. – Choć wiele z nich się broniło. Zresztą bronią się do tej pory. – Nachylił się bliżej. – Pani na przykład. Pani się broni. Mogłaby pani tu zostać. Odpocząć. Przekonać się, że czasem najtrudniej jest pozwolić, aby ktoś inny trzymał ster.

Nina pod stołem zacisnęła palce w pięść. Odniosła wrażenie, że ostatnie słowa są podszyte groźbą. Pięknie zawoalowaną, ale jednak groźbą. W życiu poznała wielu takich pozerów. Gajda przypominał właśnie kogoś takiego. Pozera.

– Nie po to uczyłam się uderzać, aby oddawać komuś ster – odcięła się szorstko.

I wtedy po raz pierwszy zobaczyła cień. Nie w sali, nie w lustrze, nie na ulicy. Ujrzała go w jego oczach. Przez moment maska mu pękła. To, co naprawdę sądzi o takich kobietach jak ona, na chwilę wyskoczyło na powierzchnię.

Gajda posłał jej zbolały uśmiech.

– To niedobrze – powiedział cicho. – Ludzie, którzy nie umieją się poddać, kończą różnie.

– Ludzie, którzy żądają poddania, też – odparła.

Przez sekundę napięcie było wręcz namacalne. A potem jego twarz znów złagodniała.

– Proponuję tak – podsumował. – Jak pani skończy rozmawiać z mieszkańcami, proszę wpaść do ośrodka Pod Borkiem. Pokażę pani, jak wygląda praca z ludźmi po traumie. Może tam znajdzie pani odpowiedzi. I nie mówię tylko o Klaudii.

Nina zacisnęła palce na notesie. Poczuła nieodpartą pokusę, aby zapytać, czy znajdzie tam też odpowiedź dotyczącą swojej siostry, ale w porę się powstrzymała. Jeśli rzeczywiście chciała ją znaleźć, musiała okiełznać swój temperament. I schować dumę do kieszeni.

– Dziękuję za zaproszenie. Chętnie odwiedzę pański ośrodek – powiedziała, następnie wstała od stołu i wyciągnęła dłoń. Gajda zawahał się, ale w końcu ją ujął i uścisnął. – Dziękuję za poświęcony czas, doktorze – dodała.

– To była czysta przyjemność.

Na pewno, pomyślała w duchu, następnie posłała rozmówcy wyuczony uśmiech i zapłaciwszy przy barze za kawę, ruszyła w stronę wyjścia. Gdy stanęła w progu, usłyszała za plecami jego głos.

– Proszę nie chodzić samej po lesie – powiedział.

– Zapamiętam – odparła i wyszła.

Zaraz za progiem niemal zderzyła się z postawnym mężczyzną. Ryś spojrzał na nią z góry jak jastrząb na mysz polną.

– Dzień dobry – zaryzykowała.

– Dla kogo dobry, dla tego dobry – odparł i przecisnął się do środka.

Nina nie ułatwiła mu zadania, przez co lekko zahaczył ją ramieniem. Utrzymała jednak równowagę. Zawsze pewnie stała na nogach.

– Toście wszyscy tu, kurwa, przyjaźnie nastawieni – mruknęła pod nosem, po czym poprawiła plecak i wyszła na ulicę.

Słońce przyjemnie łaskotało policzki, ale strzegący wsi Borek wydawał się chłodny i ciemny, jakby wciąż trwała w nim czarna noc. Pomyślała, że jeśli wszystko tutaj krzyczy, aby brała nogi za pas, to znaczy, że jest na dobrym tropie. Chwilę później spojrzała na las i wystawiła środkowy palec.

Rozdział 5

Teresa podała obiad w milczeniu.

Pierogi bojkowskie, pajda chrupkiego chleba, herbata. Żadnych pytań, żadnych komentarzy. Tylko jedno spojrzenie, które mówiło: „zastanów się, dziewczyno, czy na pewno chcesz w to brnąć”.

Nina już się zastanowiła.

– Którędy Klaudia poszła do lasu? – zapytała, sięgając po kubek.

Teresa zamarła w pół kroku.

– Różnie mówią – odpowiedziała wymijająco. – Jedni, że poszła na punkt widokowy, drudzy, że tylko na chwilę za wieś.

– A pani co myśli?

– Myślę, że poszła tam, gdzie zakazali jej chodzić. Na zły szlak.

Dwa ostatnie słowa zawisły w powietrzu.

– Zły, czyli jaki?

– Taki, o którym się wie, ale się nie mówi. – Teresa spojrzała na nią spod oka. – Pani idzie do lasu?

– Tak.

– To niech pani wróci, zanim słońce się schowa. A o tej porze roku chowa się szybko.

– Brzmi jak kolejne ostrzeżenie…

Teresa zacisnęła wargi, jakby miała coś do dodania, ale zrezygnowała. Uciekła spojrzeniem w stronę okna, gdzie cień Borka kładł się na ulicę jak ciężki koc.

– Wszyscy mnie tu ostrzegają przed wejściem w las. Dlaczego? – naciskała Nina.

– To nie ostrzeżenia.

– A co?

– Dobre rady.

Nina skończyła jeść i wyszła na zewnątrz. Jej Subaru stało w tym samym miejscu, oblepione cienką warstwą wilgoci. Przeciągnęła palcami po masce, jakby sprawdzała, czy wciąż jest realne. Samochód był jedyną rzeczą, która łączyła ją z czymś spoza Czyśćca.

Nie uruchomiła go. Ruszyła pieszo.

Droga asfaltowa kończyła się szybko, zastąpiona przez szuter. Po jednej stronie straszyły rzędy krzywych płotów, po drugiej ciągnęły się łąki, za nimi rosły drzewa. Ludzie pracowali przy domach: ktoś rąbał drewno, ktoś nosił wiadro z wodą, ktoś inny naprawiał dach. Kiedy przechodziła, milkli i odprowadzali ją wzrokiem. Znała te spojrzenia. Tak patrzyli na nią sąsiedzi po pierwszej interwencji policji w ich mieszkaniu, gdy ojciec złamał matce szczękę.

W pewnym momencie usłyszała za sobą ciężkie kroki. Nie odwróciła się od razu. Pozwoliła, by dźwięk ją dogonił.

– Mówiłem, żeby trzymała się pani z dala od lasu.

Znała ten głos. Chwilę później dogonił ją postawny Ryś. Szli chwilę obok siebie, ktoś mógłby pomyśleć, że rozmawiają o pogodzie.

– Słyszała pani, co powiedziałem?

– Słyszałam. I tak, wiem. Dobre rady. Wszyscy mi je tu dają.

– Może właśnie dlatego warto ich posłuchać.

– Ano właśnie, dlaczego konkretnie?

Nina spojrzała w twarz mężczyzny. Miał szorstki rudy zarost, spod którego przebijało kilka blizn. Bez dwóch zdań nie wiódł spokojnego życia.

– Tamta dziewczyna poszła tak jak pani. – Spojrzał przed siebie. – Też przy drodze, na początku. I też myślała, że wróci.

– A skąd pan to wie?

– Widziałem ją. – Wzruszył ramionami. – Turyści zawsze tak idą. Najpierw chcą zobaczyć, jak daleko jest las. Jakby to miało jakieś znaczenie.

– A ma?

– Ma. – Skinął głową. – Ale nie dla nich.

Pomyślała, że te gadki szmatki stają się irytujące. Wszyscy tu mówili jakimiś zagadkami. Żadnych konkretów, tylko po to, żeby gadać.

Szli w milczeniu jeszcze kilkadziesiąt sekund.

– Gdzie zaczyna się ten słynny zły szlak? – zapytała w końcu.

– Zły szlak zaczyna się tam, gdzie człowiek myśli, że nic mu się nie stanie.

Nina przewróciła oczami.

– Dobra, może darujemy sobie te metafory – syknęła, wyraźnie już rozdrażniona. – Pytam konkretnie. Gdzie zaczyna się zły szlak?

Ryś zaśmiał się krótko, ale nie było w tym żadnej wesołości. Ten śmiech bardziej przypominał prychnięcie konia.

– Zły szlak zaczyna się tam. – Wskazał brodą w bok. Od głównej drogi odchodziła pośród niskich krzaków ledwo widoczna ścieżka, wydeptana nierówno, jakby nie była zbytnio uczęszczana. Prowadziła w stronę gęstego pasa drzew, w którym niknęła. – Tam poszła tamta turystka – powiedział. – I już nie wróciła.

– Miała na imię Klaudia.

– A co to teraz za różnica.

Nina zlustrowała okolicę.

– Nie widzę żadnej tabliczki zakazującej wstępu – oznajmiła. – Dlaczego więc wciąż dajecie te – ułożyła palce dłoni w cudzysłów – dobre rady.

– Nie potrzeba tabliczki, jak ma się rozum. – Ryś spojrzał na nią poważnie, wręcz srogo. – Za tymi drzewami, proszę pani, kończy się miejsce, gdzie wieś ma oczy. Dalej patrzy coś innego.

– A co konkretnie?

– Coś, co nie lubi, jak mu się przeszkadza. I jak się temu czemuś patrzy na ręce.

– Coś, czyli ludzie, czy tak?

Nie zaprzeczył.

– Jak pani tam wejdzie, to niech pani pamięta, że nikt nie będzie tam pani chronił. Ani ja, ani policja czy inne służby. Ani nikt z wioski. – Przysunął się o krok. – Tam każdy jest sam.

Nina przekrzywiła głowę.

– A pan? Pan wchodził do tego lasu?

– Wchodziłem. I właśnie dlatego pani mówię, żeby pani nie wchodziła.

Nina chciała zadać kolejne pytanie, ale Ryś po prostu odszedł. Jego plecy wyglądały jak mur i przemknęło jej przez myśl, że to taki facet, który nigdy się nie odwraca. Bo nie musi.

Przeniosła wzrok na ścieżkę niknącą w ciemnym lesie. Uspokoiła oddech. Podczas treningów nauczyła się, że ciało trzeba oswoić przed wejściem na ring. Tu co prawda nie było lin ani narożnika, ale był Borek.

Pomyślała, że nie ma się czym przejmować, a te wszystkie gadki to wioskowe strachy na lachy. Las to las. Nic więcej.

Ścieżka była wąska. Gałęzie krzewów ocierały się o spodnie, zostawiając wilgotne ślady. Gdy przekroczyła linię drzew, światło z drogi szybko zgasło. Za plecami miała jeszcze wieś, ale odgłosy przestały do niej docierać, zamiast tego usłyszała trzaskające pod butami gałązki, chrobot pazurów wdrapującej się po drzewie wiewiórki, świergot ptaków. Jej uwagę zwróciła połyskująca w ostatnich przebijających się promieniach słońca pajęczyna, której pilnował wielki krzyżak. Przyjrzała mu się z bliska. Odwłok miał gruby jak paznokieć kciuka, a w spiżarni wisiały już dwie zakonserwowane muchy.

Szła może pięć minut, wsłuchując się w odgłosy lasu. Teren był pagórkowaty, pełen wystających korzeni i tarasujących drogę gałęzi. Niespecjalnie jednak różnił się od innych tu w Bieszczadach, tym bardziej utwierdziła się więc w przekonaniu, że zabobonni mieszkańcy próbują ją jedynie nastraszyć. Do czasu, gdy na wysokości biodra dostrzegła w gałązkach krzewu kawałek białego materiału. Nachyliła się, obejrzała znalezisko, w końcu ostrożnie wyplątała. Rozłożyła w dłoniach, i serce jej przyspieszyło.

Na brzegu materiału widać było trzy wyszyte litery.

„K”, „L” i niepełne „A”.

Reszta była urwana i postrzępiona, ale to nie mógł być zbieg okoliczności. Klaudia szła tą ścieżką. Albo przed kimś uciekała…

Przełknęła ślinę, bo słowo „kimś” zastąpiło jej pierwsze skojarzenie, które się nasunęło. Czyli „czymś”. Powąchała materiał i dyskretnie rozejrzała się po lesie. Z trudem przyjęła do wiadomości, że ogarnął ją trudny do zdefiniowania niepokój. Jeszcze nie lęk czy strach, ale właśnie niepokój, który wkrada się do umysłu wtedy, gdy człowiek nie wie, z czym ma do czynienia.

Odchrząknęła i schowała znalezisko do kieszeni kurtki. Nie był to twardy dowód, ale zawsze coś. Ruszyła dalej, nieco ostrożniej stawiając kroki. Im bardziej zagłębiała się w las, tym trudniej jej było oddychać. Nie z powodu wysiłku, bo kondycję miała dobrą. To powietrze. Wydawało się gęste i lepkie jak na równiku. Pachniało wilgocią, gnijącymi liśćmi i starą żywicą. I czymś jeszcze – słodkim, lepkim, znajomym, czego jednak nie potrafiła przyporządkować do znanych woni.

Zatrzymała się, próbując dokładniej to wyczuć. I wtedy zrozumiała.

To była krew. Nie świeża. Przepalona czasem.

Ciało pamiętało ten zapach z kilku miejsc, które opisywała. Gdy krew latami wsiąkała w materac, koc czy tkaninę, którą obita była sofa. Długotrwała przemoc domowa zawsze zostawiała ślady osmologiczne. Takie domy zawsze pachniały inaczej.

Rozejrzała się.

Las wyglądał jak zwykły las. Drzewa, na nich mech, liście, plątanina korzeni, muchomory. Żadnych śladów walki, żadnego łatwego tropu.

Zaczęła skanować wzrokiem podłoże. Spokojnie, systematycznie. W boksie uczono ją, aby nie patrzyła na wyprowadzany cios, tylko na biodra, na stopy. To tam zawsze zaczynał się ruch.

Przez kilka minut węszyła przy ziemi jak pies, a gdy w końcu się wyprostowała, poczuła paskudny dreszcz. Tak jak jeszcze kilka minut wcześniej omal nie wpadła w pajęczynę, tak teraz przed oczami wyrosła jej pokraczna figurka z powiązanych gałązek. Wisiała na gałęzi, kołysząc się lekko jak wisielec po egzekucji. Mała głowa, patykowate rączki i nogi, zamiast oczu dwa kawałki szkła.

Nina poczuła zimno w krzyżu i instynktownie rozejrzała się wokół siebie. Las pozostał niewzruszony.

– Super. Leśna galeria popierdolonych – mruknęła pod nosem, po czym wyciągnęła rękę, żeby ściągnąć figurkę.

Wtedy usłyszała trzask za plecami. Odwróciła się gwałtownie.

Nic.

Drzewa, cienie, mrok, wilgoć, mech, ziemia. Sarna w oddali.

Tylko że ten trzask nie brzmiał jak gałązka pękająca pod łapą sarny, ale jak gałąź pod butem człowieka.

– Halo! – zawołała. – Jeśli ktoś tam jest, to nie gryzę. Proszę się nie obawiać – dodała, aby nieco zrzucić z barków ciężar strachu. Średnio to wyszło.

Przez dłuższą chwilę nasłuchiwała, ale las odpowiedział jej ciszą. Przygryzła dolną wargę, bo nie mogła pogodzić się z tym, że jej ciało zareagowało drżeniem. Bała się, a to kłóciło się z jej DNA. Właśnie po to zdecydowała się boksować. Aby już nigdy się nie bać.

Samotna, obca, w lesie, na cudzym terenie, myślała. Jeśli ktoś cię obserwuje, to zna to miejsce lepiej niż ty. A w ringu nie rzucasz się na przeciwnika, którego nie widzisz.

Powoli cofnęła się do ścieżki i ostrożnie ruszyła z powrotem. Nie mogła oprzeć się wrażeniu, że plecy palą ją od czyjegoś spojrzenia. Albo spojrzeń.

Gdy w końcu wyszła z powrotem na drogę, odetchnęła z ulgą. Świat wydawał się nienaturalnie jasny. Szuter, kilka krzaków, słabe słońce przebijające się przez chmury – normalność tak płytka, że aż groteskowa po tym, co było w głębi Borka.

Przy drodze czekał Ryś.

Stał oparty o swoją terenową Toyotę. Ręce miał skrzyżowane na piersi, twarz bez wyrazu, żuł gumę albo tytoń. Gdy Nina się do niego zbliżyła, splunął pod nogi.

– No i jak? – zapytał.

– Śliczne miejsce na spacer. Macie tam artystę od patyczków – odparła.

Jego twarz drgnęła nieznacznie.

– Dotykała pani tego?

– Prawie. – Zmrużyła oczy. – Ale że co? Miałam nie dotykać, bo mnie przeklnie?

– Klątwy są dla tych, którzy jeszcze wierzą, że los można odwrócić. – Przyjrzał się jej uważnie. – Niech pani tego nie zrywa. I nie dotyka.

– Przecież to jakieś bzdury. – Nina zaczynała mieć serdecznie dość tych zabobonów. Czuła się jak idiotka, bo tam, na miejscu, przez moment rzeczywiście zdawała się wierzyć, że to coś więcej niż figurka skręcona z gałązek. – Pan naprawdę wierzy, że to jakaś klątwa? – zapytała, kręcąc z niedowierzaniem głową.

– To znak. – Wskazał brodą w stronę ścieżki. – Jak się rusza znaki, to ci, którzy je robią, wiedzą, że ktoś im grzebał w robocie.

– Kto je robi?

– Nikt we wsi tego pani nie powie. – Jego głos stwardniał. – W tej wsi są rzeczy, o których nie gada się z obcymi.

– Ja pierdolę… – Nina przewróciła oczami. – A pan to kim niby jest? Strażnikiem lasu? Strażnikiem ponurej tajemnicy? Lokalnym szamanem?

Przez jego twarz przemknął grymas, który uzmysłowił Ninie, że znów się zagalopowała. Ryś spojrzał na ścianę lasu, splunął i powoli przeniósł spojrzenie na rozmówczynię.

– Pilnuję spokoju – powiedział chropowato. – Bo jak las zabierze za dużo, to przyjdą tacy jak pani i narobią hałasu. A hałas budzi to, co lubi spokój.

Ninie przeszło przez myśl, że ta logika ma w sobie perwersyjną konsekwencję. Sięgnęła do kieszeni kurtki, ale Ryś ją uprzedził.

– Niech pani trzyma się drogi i nie wchodzi do lasu. Wtedy we wsi będzie spokój – powiedział, po czym wsiadł do samochodu i odjechał bez pożegnania.

Nina została na poboczu z kawałkiem materiału w dłoni i wspomnieniem zapachu krwi w nosie. Przeniosła wzrok na ścieżkę i wyobraziła sobie, jak dziarsko maszeruje nim Klaudia.

Po wejściu do pensjonatu natknęła się na Teresę, która żywiołowo gestykulując, rozmawiała z jakimś mężczyzną. Gdy tylko ją dostrzegła, ucichła, jakby została przyłapana na gorącym uczynku. Facet natomiast ruszył w jej kierunku. Miał na sobie roboczy drelich umazany smarem i wyglądał jak ktoś, kto zna się na autach. W progu prześlizgnął się po niej wzrokiem.

– Dzień dobry pani dziennikarce – przywitał się z ironiczną uprzejmością.

– Dzień dobry – odpowiedziała, zerkając na właścicielkę pensjonatu. Miała twarz jak z kamienia i Ninie przeszło przez myśl, że z obawy, że zostali podsłuchani.

– To jest Staszek. Staszek Sępicki – wymamrotała Teresa. – Z warsztatu. Pomaga z samochodami.

Samochody. Auto. Jej jedyna opcja powrotu.

Staszek uśmiechnął się krzywo. Miał twarz, jakby ktoś krótko po urodzeniu rąbnął go młotkiem w lewy policzek, a miękkie niemowlęce kości odkształciły się i stwardniały już na zawsze.

– Jakby coś z autem było, to pani wpadnie do nas. – Mrugnął. – Mu tu wszystko naprawimy.

Nina odwzajemniła uśmiech pozbawiony ciepła.

– Wiem. Słyszałam, że u was potrafią naprawić nawet ludzi – rzuciła.

– Ludzi? – Staszek roześmiał się krótko. – Nie. Ludzi to się raczej rozbiera na części – dodał i wyszedł, zostawiając za sobą zapach smaru i dymu.

Teresa odchrząknęła i zniknęła w kuchni, więc Nina postanowiła wrócić do pokoju. Czuła się spięta, dlatego wzięła gorącą kąpiel, po czym wskoczyła do łóżka. Wyjęła z plecaka zakupioną w drodze powrotnej bułkę, rozkroiła i posmarowała ją miodem, następnie sięgnęła po notes. Oblizała palce i chwyciła leżący na szafce nocnej długopis.

KLAUDIA – SZMATKA – ZŁY SZLAK – FIGURKI

RYŚ – OSTRZEŻENIA – BYŁ TAM

GAJDA – OSTRZEŻENIA – GRUPA WSPARCIA

STASZEK – WARSZTAT – ROZBIERANIE LUDZI NA CZĘŚCI

Przez dłuższy czas wpatrywała się w zapiski, szykując sobie, a następnie pożerając kolejne bułki z miodem. Po trzeciej spojrzała w okno, ale zamiast lasu dostrzegła w nim własne odbicie.

Dziś postanowiła nie zaciągać zasłon. Nie mogła dać się zwariować i ulec tym zabobonnym głupotom. Nie mogła zacząć się bać.

Zanim zgasiła w pokoju światło, napisała w notesie jeszcze jedno słowo.

MAJA

Obwiodła je kółkiem, odłożyła notes i nakryła się kołdrą pod szyję. Dziś w pokoju było dziwnie chłodno. Postanowiła tego nie roztrząsać, aby nie popaść w paranoję.

Rozdział 6

Tej nocy Nina nie spała dobrze. Obrazy z lasu wracały w krótkich, rwanych sekwencjach. Szmatka na krzaku, figurka z patyków wisząca na gałęzi, Staszek i jego dziwne słowa, że to raczej ludzi się rozbiera na części. Za każdym razem, gdy przysypiała, słyszała tamten trzask za plecami.

Rano miała już gotowy plan.

Jeśli w tej wsi ktoś woził rzeczy lub ludzi, potrzebował auta, a tymi tutaj zajmował się Staszek.

Po śniadaniu i wymianie kilku kurtuazyjnych zdań z Teresą demonstracyjnie wyciągnęła z kieszeni kluczyki do Subaru.

– Jadę sprawdzić samochód – rzuciła, przechodząc obok lady.

Kobieta gwałtownie uniosła głowę. Zbyt gwałtownie.

– Coś nie tak? – zapytała.

– Jeżdżąc po takich drogach, wolę mieć pewność, że hamulce działają na tip-top – odparła Nina. – Ten cały Staszek podobno zna się na robocie, mam rację?

Teresa zacisnęła usta w linię. Przez moment Ninie wydawało się, że chce coś powiedzieć, ale kobieta jedynie przytaknęła, po czym spuściła głowę i wróciła do przecierania lady.

Warsztat znajdował się na skraju wsi, za zakrętem, w cieniu pokaźnego dębu. W blaszanym budynku były dwa stanowiska, otaczał go płot z pogiętej siatki, obok stała buda dla psa, przy niej zardzewiała miska, a plac zaśmiecało kilka starych, częściowo rozbebeszonych aut. Zapach spalonego oleju, benzyny i metalu gryzł w nos.

Nina zaparkowała przed bramą, zatrąbiła raz, nie za głośno. Z wnętrza wyszedł Staszek, wycierając ręce w szmatę, ta jednak nie wyglądała na taką, w którą był sens wycierać cokolwiek. Dłonie miał jak łopaty.

– No proszę, pani dziennikarka – rzucił podejrzanie z siebie zadowolony. – A cóż to się stało? Samochodzik obraził się na nasze dziury?

– Chcę, żeby ktoś spojrzał na hamulce i zawieszenie – odparła oschle. – Nie znam tych dróg i wolę mieć pewność, że nic mnie nie zaskoczy.

Staszek zaśmiał się krótko.

– Dobrze pani kombinuje. – Omiótł samochód wzrokiem. – Wjedzie pani na drugie stanowisko i chwilę poczeka.

Nina powoli wjechała na posesję i skierowała się tam, gdzie wskazał jej Staszek. W pierwszym boksie stała stara terenówka, podobna do tej, którą poruszał się Ryś. Duże koła były całe w zaschniętym błocie, drzwi porysowane, maska podniesiona. Pod nią majstrował coś drugi mężczyzna. Był od Staszka wyższy, chudszy, ale gdy na nią spojrzał, wyczuła wyraźną nieufność, być może nawet niechęć. Włosy związał w byle jaki kucyk, miał tatuaże na przedramionach, a na koszulce pentagram otoczony świecami.

Staszek stuknął go w ramię.

– Walduś, przywitaj się, mamy gościa – powiedział.

Mechanik niechętnie wystawił głowę spod maski. Jego oczy przesunęły się po Ninie jak skaner. Odniosła wrażenie, że jest lekko upośledzony.

– Ładna – mruknął, wycierając klucz w brudną szmatę. – A takim złomem jeździ – dodał, zwracając się ni to do Staszka, ni to do niej.

Kolejny cham, pomyślała Nina. Ugryzła się jednak w język. Świadomość, że mogłaby go powalić jednym celnym prostym na szczękę, musiała wystarczyć.

– To Nina – przedstawił ją Staszek. – Dziennikarka. Od tej zaginionej.

– Od której? – W tonie Waldka dało się wyczuć nutę drwiny.

– Od Klaudii – odparła Nina. – Ale takich jak ona było tu więcej, mam rację?

Waldek przestał się uśmiechać.

– Ja nic nie wiem – rzucił automatycznie. – My tylko robimy auta.

– Jasne. – Skinęła głową. – A ja tylko piszę o zaginionych kobietach.

Staszek wskazał jej krzesło z boku.

– Pani usiądzie. Zobaczymy, co tam w tym pani sprzęcie. Nie obiecuję, że będzie tanio, ale na pewno dobrze.

– Cenę dogadamy – powiedziała. – Bardziej mnie interesuje, dokąd te wasze auta jeżdżą i co jest nimi wożone.

Waldek parsknął śmiechem.

– A widzisz, Stachu? – Spojrzał na brata. – Ja ci mówiłem, że ta laska to nie jest zwykła turystyczka. Zadaje pytania.

– Od pytania jeszcze nikt nie umarł – stwierdził Staszek.

– Od odpowiedzi już tak.

– A to ciekawe… – Nina wyzywająco uniosła prawą brew. – Co to niby miało znaczyć?

– Co niby?

Staszek zdzielił brata szmatą po plecach.

– Nie strasz klientki, bo jeszcze sobie pójdzie i nie zarobimy – rzucił żartobliwie, ale w jego tonie nie pobrzmiewała wesołość. Przez Staszka przemawiała irytacja pomieszana ze złością. – A pani usiądzie i poczeka. Albo się gdzieś przejdzie.

Nina usiadła i wyjęła z plecaka notes. Coś w nim zapisała, kątem oka notując reakcje mechaników. Poczuła satysfakcję, dostrzegając ich irytację. Ani Staszek, ani Waldek nic jednak nie dodali i wzięli się do roboty.

Warsztat nie różnił się specjalnie od innych tego typu przybytków. Na ścianie wisiały klucze, śrubokręty, młotki, piły, po kątach stały puszki z olejami, farbami, smarami, na ladzie – szlifierka, imadło. W rogu znajdowały się dwie skrzynki: jedna z częściami, druga z czymś, co wyglądało jak liny transportowe, mocno używane. Na jednym z regałów leżał futerał przypominający te na broń długolufową, a obok niego, częściowo zasłonięty przez karton, poplamiony brązowy koc.

Nina zmrużyła oczy.

Plamy nie wyglądały jak te po smarze. Dałaby sobie rękę uciąć, że to krew. Stara, zbrązowiała, czyjaś…

Postanowiła nie drążyć tematu. A przynajmniej jeszcze nie teraz.

– Poznaliście tę Klaudię? – zapytała, gdy Waldek zdążył wsunąć się pod uniesiony na podnośniku samochód.

Staszek, przyglądający się w kucki tarczom hamulcowym, obrócił się i już chciał otworzyć usta, ale tylko pomachał kluczem, w końcu posłał jej krzywy uśmiech.

– Pani chce mieć ten samochód sprawny? – zapytał. – Bo my proste chłopaki i nie mamy podzielności uwagi…

– A mnie wyglądacie na całkiem obrotnych. Dlatego pytam.

– To niech pani nie pyta. – Staszek znów zajął się robotą. – Klocki do wymiany, ale jeszcze trochę pociągną. Tarcze w porządku – dodał po dłuższej chwili. – Jak to zawieszenie? – zwrócił się do grzebiącego pod autem brata.

– To japoniec. Nie do zajechania – rzucił Waldek. – Można by wymienić parę pierdół, ale to nie stolica. Nie będę pani robił w chuja.

– Miło słyszeć.

Waldek wysunął się spod samochodu, a Staszek podał mu rękę, aby go podnieść. Obaj wytarli ręce w jedną szmatę.

– Samochód jest sprawny, ale i tak odradzam jazdę po lasach – powiedział ten drugi. – Zwłaszcza drogi przez Borek po zmroku. Tam jest dużo wertepów i bywa ślisko.

Nina uśmiechnęła się pod nosem. Kolejna dobra rada?

– Od czego? Od deszczu?

– Od różnych rzeczy – rzucił Waldek.

– Ty się już lepiej zamknij, bo znowu głupoty gadasz – warknął Staszek, tym razem już wyraźnie poirytowany.

– A co, kłamię? – Waldek wzruszył ramionami. – Jak doktor każe coś przewieźć w nocy, to kto to robi? Anioły?

Nina gwałtownie się wyprostowała.

– Doktor? – powtórzyła. – Doktor Gajda?

W warsztacie zapadła cisza.

Staszek energiczniej wytarł ręce w szmatę, jakby chciał zedrzeć z nich nie tylko smar.

– Doktor czasem potrzebuje, żeby go podwieźć w różne miejsca – powiedział ostrożnie. – Ludzi do ośrodka, rzeczy z ośrodka. To żaden grzech.

– Wiadomo, macie pewnie za to gotówkę – przyznała, próbując zamydlić obraz. – A co z tymi, których wozicie?

– Pani sugeruje coś brzydkiego – warknął Waldek. – Uważaj pani, bo…

– Zamknij się! – uciął Staszek. – Da pani pięć dych i będziemy kwita.

Nina wyciągnęła z portfela banknot stuzłotowy. Wcisnęła go w brudną łapę Staszka.

– Chciałabym tylko wiedzieć, gdzie i kiedy dokładnie zaginęła Klaudia. Czuję, że coś na ten temat wiecie…

– Cała wieś to wie – syknął Staszek. – My jej jednak nie widzieliśmy. Tylko słyszeliśmy, że tu była i chciała iść w las. I że poszła. Tyle.

Nina pomyślała, że chłopaki nie potrafią kłamać. Rozbiegane oczy Waldka i nerwowe tiki Staszka mówiły więcej niż tysiąc słów.

– A moja siostra? – zaryzykowała. – Ona też chciała iść w las?

Popatrzyli na nią, jakby nagle zamiast kobiety ujrzeli lewitującego dalajlamę.

– Twoja sios… – Waldek nie dokończył, bo Staszek zdzielił go łokciem pod żebro.

– Tak, moja siostra. – Głos Niny stwardniał. – Miała szesnaście lat. Ostatni sygnał z jej telefonu komórkowego zarejestrowano właśnie tutaj.

– Jak ktoś wchodzi do lasu, to już jego sprawa. Nie nasza – uciął Staszek.

Nina odruchowo zacisnęła pięści. Poczuła, jakby facet napluł jej w twarz. Opanowała jednak emocje. W tej chwili zaostrzanie sytuacji nie było potrzebne.

– Powiedzcie mi tylko jedno – rzuciła cierpko. – Czy ktoś tutaj…

– Pani reszta. – Staszek podał jej wymiętolony banknot z Kazimierzem Wielkim. – I w bonusie dobra rada. Niech pani wraca do tej Warszawy czy skąd tam pani jest. Czyściec to nie jest miejsce dla takich jak pani.

Nina zacisnęła szczęki, ale wzięła banknot i schowała do kieszeni. Chwilę później wsiadła do samochodu i odpaliła silnik. Gdy wyjechała za bramę warsztatu, skręciła w stronę lasu. Przejechała kilometr, próbując opanować targające nią emocje. W końcu gwałtownie się zatrzymała i wysiadła z auta.

Uderzyła pięścią w maskę z taką siłą, że pojawiło się lekkie wgniecenie.

– Kurwa mać! – warknęła.

Sępy, pomyślała. Dobre określenie. Przed oczami zwizualizował się jej zakrwawiony koc, wysłużone liny transportowe, futerał na broń.

– Ludzie od brudnej roboty – mruknęła pod nosem i spojrzała na ścianę lasu.

Nie miała już wątpliwości, że w tej zabitej dechami wsi dzieje się coś złego. Pytanie brzmiało, dlaczego do tej pory nie zainteresowała się tym policja albo inne służby. Przecież wystarczyło porozmawiać z kimkolwiek, aby dostrzec, że panuje tu jakaś chora zmowa milczenia. Wystarczyłby średnio rozgarnięty śledczy, któremu chciałoby się pracować. Pogadać, docisnąć, wyciągnąć prawdę.

Wróciła do Subaru, przekręciła kluczyk. Silnik zapalił od razu, równym dźwiękiem. Hamulec działał, wszystko było z nim w porządku. A jednak gdy ruszyła, poczuła pod pedałem wibrację, której wcześniej nie było.

Sarkastycznie się zaśmiała.

– To mnie nie powstrzyma – rzuciła do siebie i ostrożnie nacisnęła gaz.

Samochód powoli ruszył z miejsca jak gdyby nigdy nic.

Zawróciła do Czyśćca. W drodze do pensjonatu rozmyślała, jak poprowadzi rozmowę z kobietą ze zdjęcia. Po kręgosłupie spłynął jej nieprzyjemny dreszcz.

Bała się tego spotkania bardziej niż Gajd, Rysiów i Sępów razem wziętych. Z nimi jakoś sobie poradzi. Z traumą nie radziła sobie od lat.

Z kącika oka urwała się łza i spłynęła po policzku. Tak samo jak kobiecie upchniętej w zimnej ziemi. Korzenie trzymały ją mocno i powoli wrastały w ciało. Gdy Nina wjechała do wsi, oplotły Klaudię Skrzypczak jeszcze mocniej.

Rozdział 7

Nina zobaczyła ją po raz pierwszy o siedemnastej trzydzieści, kiedy bar Kukułka zaczął napełniać się codziennym hałasem wsi. Rozmowy były przyciszone, urywane, pełne niedopowiedzeń. Zapach piwa mieszał się z potem, mokrymi kurtkami i wsiąkłym w nie dymem papierosowym.

Chuda stała za ladą, jakby była jej częścią. Nieruchoma, cicha, zrośnięta z miejscem.

Kobieta była dramatycznie wychudzona. Ninie nasunęła się myśl, że wygląda na zużytą. Jakby ktoś przez lata wyjadał ją od środka, zostawiając tylko to, co konieczne do funkcjonowania. Ramiona miała cienkie jak u dziecka, obojczyki wystawały ostro spod zbyt dużej bluzy, która wisiała na niej jak na wieszaku. Włosy spięte w niechlujny koczek, skóra ziemista, poszarzała, miejscami żółtawa, z sinymi cieniami pod oczami, policzki zapadnięte jak u człowieka w ostatnim stadium raka.

Najgorsze było jednak puste spojrzenie jej oczu, matowych jak szkło po piaskowaniu.

Nina znała to spojrzenie. Widziała je u kobiet na detoksach, u narkomanek na komisariatach, u ofiar przemocy, które nauczyły się, że obecność boli bardziej niż jej brak.

Usiadła przy barze dwa miejsca od końca.

– Piwo proszę. Jasne – powiedziała.

Chuda skinęła głową. Ruch był mechaniczny, powtarzalny. Otworzyła butelkę i postawiła ją przed Niną, a następnie odwróciła się, by wziąć otwieracz. Ani razu nie podniosła wzroku. Nina przyjrzała się jej dłoniom. Cienkie palce, popękane skórki, paznokcie obgryzione do mięsa. Aż dziw, że pracowała w takim miejscu.

– Dziękuję – powiedziała Nina.

– Proszę – odparła Chuda. Głos miała niski, zduszony, zniszczony. Palce jej drżały.

Przez kilka minut Nina piła powoli, pozwalając, by bar robił swoje. Głosy narastały, ktoś się śmiał, ktoś przeklinał. Telewizor nad półką wyświetlał wiadomości z dźwiękiem ściszonym do minimum. Chuda poruszała się w tym wszystkim jak cień. Gdy w pewnym momencie sięgnęła po leżącą na górnym regale butelkę wódki, luźny rękaw bluzy zsunął się do łokcia.

Chryste, pomyślała Nina. Co ty przeszłaś, dziewczyno?

Na przedramieniu straszyła siatka blizn. Nie po nacięciach, nie po igłach. Cienkie, nieregularne linie biegnące wzdłuż skóry rozgałęziały się jak system korzeni pod ziemią. Miejscami bledsze, miejscami ciemniejsze i bardziej wypukłe, jakby coś wciskało się w ciało, a potem było wyrywane.

Nina poczuła suchość w gardle. Upiła łyk piwa i wykorzystała moment, gdy Chuda zbliżyła się do niej, aby przetrzeć ścierką ladę.

– Długo tu pracujesz? – zapytała.

Ścierka w dłoni dziewczyny znieruchomiała.

– Od dawna – odparła i wróciła do przerwanej czynności.

– Od zawsze?

– Tak.

Kłamstwo było ciche, ale wyraźne. Nina skinęła głową, jakby przyjęła je bez zastrzeżeń. Znała ten rodzaj odpowiedzi. Krótka, zamykająca, miała zakończyć rozmowę. Znała też to napięcie w barkach, gdy ktoś się boi następnego pytania.

– Jestem Nina – powiedziała. – Przyjechałam niedawno.

– Wiem.

– Skąd?

Chuda wzruszyła ramionami.

– Tu się wie.

Nina uśmiechnęła się krótko.

– A ty skąd jesteś? – zapytała.

Pytanie zawisło między nimi. Chuda przestała wycierać blat. Dłoń tak ścisnęła ścierkę, że aż zbielały kostki.

– Stąd – odparła w końcu. – Zawsze byłam stąd.

Nina przyjrzała się jej uważniej. I wtedy to zobaczyła.

Małą bliznę na brodzie. Nierówną, lekko zapadniętą, starą. Taką, jaka pozostaje na ciele dziecka, gdy skóra szybko się goi, ale pamięta. Nina poczuła, jak coś ściska ją w klatce piersiowej.

– Masz bliznę – powiedziała spokojnie, wskazując podbródek. – O tu.

Chuda uniosła rękę odruchowo, jakby dopiero teraz sobie o niej przypomniała.

– Każdy jakieś ma – mruknęła.

– Moja siostra miała bardzo podobną. Uderzyła się o taboret w kuchni, gdy była mała. Najpierw płakała, a potem udawała, że nic się nie stało.

– Ja nie pamiętam – rzuciła. – To nic takiego.

– Miała na imię Maja.

Chuda zesztywniała, zamrugała, z boku poniósł się chrapliwy głos mężczyzny zamawiającego dwa piwa. Wykorzystała okazję, aby przerwać dyskusję i zająć się robotą. Nina nie naciskała. Widziała, że szmatka została na ladzie, więc kobieta będzie musiała po nią wrócić. I wróciła.

– A ty jak się nazywasz? – zapytała.

Chuda nie zareagowała. Długo milczała, trąc ladę, jakby chciała zedrzeć z niej wierzchnią warstwę farby.

– Masz jakieś imię? – powtórzyła łagodnie.

– Chuda – syknęła kobieta.

– To nie imię.

– Wystarcza.

– Ale chyba jakieś masz?

– Może i mam, a może i nie mam. Ważne, że teraz jestem użyteczna.

– Użyteczna? – Nina skrzywiła się, jakby połknęła muchę.

– Wcześniej byłam brudna. Teraz już nie jestem.

Nina poczuła chłód na karku. To było gorsze niż krzyk.

– Nieważne. Muszę już iść.

– Ale…

Chuda zniknęła na zapleczu i więcej się nie pojawiła. Zastąpiła ją tęga kobieta po czterdziestce z długim warkoczem sięgającym pośladków. Nina odczekała jeszcze kilka minut, po czym zostawiła na ladzie pieniądze i wyszła z lokalu. Chuda stała na skraju wsi, bez kurtki, przy ścieżce prowadzącej do lasu, wpatrzona w mrok jak zahipnotyzowana. Jej sylwetka ostro odcinała się na tle drzew.

– Co ty tam robisz, dziewczyno? – mruknęła Nina pod nosem i bez zastanowienia ruszyła w jej kierunku. Gdy jednak wyszła zza narożnika budynku, który do tej pory zasłaniał jej część widoku, gwałtownie się zatrzymała.

Kawałek dalej stał Ryś. Patrzył na Chudą, a potem przeniósł wzrok na Ninę. Wymownie pokręcił głową, a potem Chuda weszła w las. Tak po prostu. Zniknęła pomiędzy drzewami, jakby nigdy nie istniała.

– Wy wszyscy jesteście jacyś pojebani – rzuciła Nina pod nosem, bo choć zapragnęła pobiec za Chudą, to obecność Rysia mocno tę potrzebę wyhamowała. Nie lubiła tego. Nie lubiła się bać. A musiała przyznać – choć niechętnie – że ten facet trochę ją przerażał.

Spojrzała na ciemniejące niebo. Nie było jeszcze całkiem czarne, ale ciemność zaczynała otulać okoliczne wzgórza jak gruby koc. Wilgoć wpełzła jej pod kołnierz kurtki, a z lasu dobiegło pohukiwanie puszczyka.

Przez chwilę jeszcze się wahała, ale ostatecznie postanowiła, że wróci do tematu, gdy znów wzejdzie słońce. Kiedy dotarła do pensjonatu, w korytarzu natknęła się na Teresę. Gospodyni wyglądała, jakby na nią czekała.

– Widziałam was – powiedziała cicho, jakby w obawie, że ktoś może przysłuchiwać się rozmowie.

– Was? – Nina zmrużyła oczy.

– No, panią i Chudą.

– A czemu pani tak szepce?

Teresa nerwowo obróciła się przez ramię, następnie z trwogą spojrzała na drzwi prowadzące w noc.

– Proszę jej nie ruszać – powiedziała.

– Dlaczego?

– Bo ona już została ruszona. – Zacisnęła usta w wąską kreskę. – I jak się ją poruszy jeszcze raz, to coś się obudzi – dodała i zniknęła w kuchni.

Nina zamknęła się w pokoju, wyraźnie skonfundowana. Zjadła, wzięła kąpiel i położyła się do łóżka. Sen jednak nie przychodził. Widziała blizny. Te na dłoniach, na przedramionach. I tę na brodzie. Jedyny ślad po dziewczynce, która kiedyś uderzyła się o taboret w kuchni.

Czy to w ogóle możliwe? Czy człowiek mógł zmienić się tak bardzo? A może sama była zwichrowana i robiła wszystko, aby dostrzec w tej bezimiennej dziewczynie swoją zaginioną siostrę?

Gdy Nina Bacela powoli osuwała się w sen, całkiem niedaleko, w ziemi pod jednym z licznych wykrotów, coś się poruszyło. Powoli, ospale, ale boleśnie realnie. Korzenie na kobiecym ciele zacisnęły się jeszcze ciaśniej.

Rozdział 8

Ziemia była mokra od ciepłej krwi.

Klaudia zrozumiała to dopiero wtedy, gdy spróbowała poruszyć nogą i poczuła opór. Leżała w ciemnej jamie, opleciona korzeniami niczym mucha siecią pająka. Plecy miała zdarte do żywego, a każdy oddech przyklejał ją do ziemi, jakby była częścią podłoża. Siatka korzeni zdawała się żyć, poruszać, ziemia jakby oddychała.

Pierwszy wszedł w udo. Nie wbił się, rozchylił skórę i wsunął się pod nią niczym larwa. Czuła, jak powoli liże tkankę, syci się jej krwią. Gdy się poruszyła, ból eksplodował, a korzeń wsunął się kilka milimetrów głębiej. Zdawał się rozpychać mięsień, pulsować życiem, sycić się nią, jej strachem i cierpieniem. Kolejna kropla krwi spłynęła po wewnętrznej stronie uda i wsiąkła w rozmokłą glinę. Ziemia piła łapczywie.

– Nie szarp się – powiedział głos tuż przy jej uchu. Stary, ciężki, głodny. Jakby przemówiła sama ziemia.

Jęknęła z bólu, wtedy poczuła korzeń, który zdążył wbić się między żebra. Przesuwał się pod skórą, szukając swojego miejsca, wrzynał się w mięso, aby opleść kość. Końcówka była jak język jakiejś pierwotnej, nienasyconej istoty, którą ziemia zrodziła tylko po to, aby jadła.

– Brud musi wyjść – szeptał głos. Wydawał się dochodzić z głębi ziemi, zewsząd i znikąd. Sączył się do ucha jak jad.

Korzenie oplatały całe jej ciało. Brzuch, szyję, pachwiny. Trzeci wpełzł w ranę pod obojczykiem, rozerwał ją bardziej i utoczył jeszcze więcej krwi. Klaudia zawyła z bólu, ale jej skowyt ugrzązł w ziemi. Zacisnęła palce na jednym z korzeni. Jej paznokcie były połamane, skóra zawilgocona jak mokry papier, delikatna, łatwa do drążenia.

– Nie, nie, błagam, dlaczego? – wystękała albo tak jej się tylko wydawało. Niczego nie była już pewna.

Ziemia przecież nie oddychała. Ziemia nie mówiła. A korzenie były tylko korzeniami.

A jednak nie tylko oddychała i mówiła. Ona się nią karmiła.

– Jeszcze masz imię – powiedział głos z rozczarowaniem. – Ale to minie…

Klaudia przestała krzyczeć. Przestała prosić. Zamarzyła, aby to się skończyło.

– Ojcze nasz, któryś jest w niebie…

Korzenie zacisnęły się mocniej, odbierając jej oddech, miażdżąc mięso, wślizgując się w usta. Zrozumiała, że ta ziemia nie zna Boga. I że to dopiero początek.

Rozdział 9

Nina zbudziła się, jakby ktoś ją szturchnął od środka. Nie dźwięk, nie koszmar. Coś gorszego – przekonanie, że w nocy wydarzyło się coś strasznego. Leżała chwilę bez ruchu, wsłuchując się w oddech pensjonatu. W rurach szumiała woda, w drewnianej ścianie coś skrobało, jakby jakiś owad drobnymi żuwaczkami próbował wygryźć w niej dziurę. Po kilku minutach niepokojący dźwięk ucichł, ale za to zaczęły skrzypieć krokwie. Gałąź rosnącego najbliżej drzewa podrapała parapet.

– Wmawiasz sobie. – Nina uśmiechnęła się do siebie i sięgnęła po notes. Zapisała kilka uwag, które miały przywrócić ją do pionu. Często tak robiła, gdy nie mogła skupić się na zadaniu. Hasłowo zaznaczała sobie główne cele.

Skup się. Nie panikuj. Znajdź słaby punkt przeciwnika.

Nie poddawaj się. Nie poddawaj się. Nie poddawaj się.

Wstała, umyła twarz zimną wodą, ubrała się, schowała dyktafon i notes do plecaka. Na dole w towarzystwie pary turystów po pięćdziesiątce zjadła przygotowane przez Teresę śniadanie: jajecznicę i dwie kromki chleba z serem, papryką i ogórkiem. Pijąc cappuccino, kilkakrotnie chciała zaczepić właścicielkę, aby nawiązać do wczorajszej rozmowy, ale ta usilnie jej unikała. Postanowiła nie nalegać. Na ringu nauczyła się, że aby zrobić krok do przodu, czasem warto cofnąć się o dwa.

Na zewnątrz panowała wilgoć. Nad Czyśćcem wisiała mgła, niska i ciężka, osiadająca na dachach i budach jak brudna wata. Borek stał jak mur. Odniosła wrażenie, że znajdował się bliżej, jakby w nocy zrobił krok do przodu.

Postanowiła tego nie roztrząsać, aby nie zwariować, i ruszyła do sklepu wielobranżowego Marylka. Wiedziała, że jeśli gdzieś milczenie nie obowiązuje, to między półką z mąką a lodówką z piwem. Tam plotka jest walutą, a strach wycieka mimo woli.

W środku było ciepło i duszno. Zapach świeżego chleba mieszał się z wonią wędlin, detergentu i tytoniu. Za ladą stała ta sama kobieta, którą spotkała przy tablicy ogłoszeń. Miała na sobie szary sweter i minę, jakby ktoś w nocy otruł jej psa.

Nina wzięła wodę, baton białkowy i paczkę plastrów, udając, że to zwykłe zakupy.

– Dzień dobry – przywitała się.

– Dzień dobry – odburknęła sprzedawczyni.

– Wczoraj pani mówiła o doktorze Gajdzie – zagaiła Nina, kładąc produkty na ladzie. – Że tu pomaga…

– Owszem, pomaga.

– A pomaga też w sprawach lasu? – Nina pozwoliła sobie na lekki uśmiech, jakby to był żart.

Sprzedawczyni podniosła wzrok. Jej spojrzenie było klarowną odpowiedzią na to, czy w istocie odebrała to jako żart.

– W las się nie miesza – rzuciła krótko i zaczęła wklepywać ceny w przedpotopowy kalkulator.

– A jednak ludzie znikają. Klaudia. Inne dziewczyny. Słyszałam, że na przestrzeni lat było ich więcej.

Palce kobiety na chwilę zastygły w bezruchu, lecz po chwili wróciły do przerwanej czynności.

– Pani za dużo słyszy – odparła. – Dwanaście dziewięćdziesiąt dziewięć.

Nina wygrzebała z portfela drobne i odliczyła trzynaście złotych.

– A Katarzyna Borek? – zapytała spokojnie. Na legendę o wiedźmie, od której wzięła się nazwa lasu, natrafiła poprzedniego wieczoru, grzebiąc w sieci. – Za informację o niej też się płaci?

Kobieta zastygła z ręką na kasie, jakby nagle zapomniała, jak się liczy. Wstrzymała oddech i odruchowo zrobiła znak krzyża.

– Niech pani… – Zrobiła krótką pauzę. – Niech pani nie wypowiada tego nazwiska na głos.

– Dlaczego?

– Bo to jak wołanie. A woła się tylko wtedy, gdy się chce, żeby ktoś przyszedł.

Nina poczuła rozbawienie, ale i lekki niepokój. Ci ludzie mogli być zabobonni, jednak najwyraźniej szczerze wierzyli w to, co mówią. Wtedy ktoś chrząknął za jej plecami. W szybie lodówki dostrzegła, że to jakiś starszy mężczyzna, który udawał zainteresowanie puszkami konserw.

– To jakaś legenda? – spytała.

Sprzedawczyni pokręciła głową.

– Pani da już spokój z tymi pytaniami. Klienci czekają.

Nina odwróciła się przez ramię. W istocie kolejka liczyła jedynie dwie osoby. Ona i wścibski facet w kaszkiecie i o oddechu tak cuchnącym, jakby w nocy osuszył wannę wódki.

– Kto mi o niej opowie? – nie odpuszczała.

– Nikt – odburknęła kobieta.

– Zawsze jest ktoś, kto nie wytrzyma. Zapłacę.

Sprzedawczyni zawahała się, po czym skinęła brodą w stronę staruszka, który pałętał się przy skrzyniach z ziemniakami.

– On. Może. Franciszek Wójcik. To znaczy Franek. – Wymówiła to tak, jakby wypluwała pestkę. – Ma już z dziewięćdziesiąt lat. Ledwo słyszy, a na jedno ucho to już chyba wcale. Żona mu umarła, dzieci wyjechały za granicę, wnuków nigdy nie widziałam. Żyje już chyba tylko z przyzwyczajenia.

Staruszek powoli odwrócił głowę. Miał twarz pomarszczoną jak kora starego dębu, oczy jasne, zimne, uważnie patrzące. Podpierając się laską, podszedł do Niny bliżej, niż wypadało.

– Ty jesteś ta z miasta – wystękał, zanim zdążyła się odezwać.

– Nina Bacela.

– Wiem. Tu się wie. – Zassał wargi do wnętrza ust jak jakiś płaz. Prawie nie miał zębów. – Czego chcesz, dziewucho?

– Prawdy. O Katarzynie Borek.

Wójcik przekręcił głowę tak, że Nina przestraszyła się, że ta zaraz spadnie do stojącej obok skrzynki z kapustą. Jego twarzą wstrząsnął jakiś starczy tik.

– Nie tu – wychrypiał. – Chodź. Tylko… – Wskazał laską worek ziemniaków. – Pomóż mi z tym. Ciało już nie to. Siły brak.

– Oczywiście.

Nina poprosiła, aby doliczyć worek ziemniaków do rachunku i wyszła ze sklepu za Wójcikiem. Czuła na sobie spojrzenia sprzedawczyni i faceta w kaszkiecie, jak kamienie rzucane w plecy. Z trudem utrzymywała ślimacze tempo staruszka, ale że nic nie mówił, nie naciskała. W pewnym momencie skręcili w boczną ścieżkę między płotami porośniętymi mchem. Mijali stare domy z zapadniętymi dachami, okna z zasłonami nieruchomymi jak powieki, mężczyzn rąbiących drwa i baby wieszające pranie. Nigdzie nie bawiły się dzieci. Nie było słychać śmiechu. Oblepiająca wszystko mgła zdawała się dusić w zarodku każdy dźwięk.

Dom Wójcika stał na końcu wsi, tam gdzie asfalt przechodził w błoto i gdzie zaczynał się las. Zmurszały, z ziemnymi deskami, które pamiętały Niemca, a może i Habsburgów. Ganek był krzywy, poręcz lepka od wilgoci, nad drzwiami wisiała stara poczerniała podkowa. Wójcik nacisnął klamkę i pchnął drzwi. Zawiasy paskudnie zaskrzypiały.

– Wejdź – mruknął, zapraszając ją gestem.

Nina, nieco zakłopotana, przekroczyła próg. Uderzył ją zapach dymu, starego drewna i czosnku. Na środku stał stary kominek z czarną sadzą na kamieniu, tlił się w nim żar. Nie dawał dużo ciepła, bo w środku temperatura nie była wiele wyższa niż na zewnątrz. Czuć było wilgoć, stare, ciężkie meble pokrywała warstwa kurzu, na ścianie wisiało zdjęcie kobiety w chuście, która trzymała dłonie na ramionach dwóch chłopców, na oko dziesięciolatków – pewnie synów, którzy potem uciekli gdzieś daleko w świat. Wszystko to wydawało się smutne, ponure i przygnębiające.

– Usiądź. – Wójcik wskazał jej krzesło przy stole. Warstwa kurzu na siedzisku była dowodem, że nieczęsto przyjmował gości. – Herbaty zaparzę.

– Mogę pomóc.

– Nie.

Staruszek powiedział to tak kategorycznie, że Nina postanowiła nie dyskutować. Usiadła i w milczeniu obserwowała, jak stawia czajnik na gazie i wygrzebuje z szafek imbryk i filiżanki.

– Mam nadzieję, że nie słodzisz. Nie mam cukru – wymamrotał, krzątając się przy blacie. Z szuflady wyjął ładnie złożony obrus i podał go Ninie. – Rozłóż. Rzadko sprzątam. Kurz jest.

Nina posłusznie wykonała polecenie, a gdy Wójcik wrócił do kuchni, wyjrzała przez okno. Szyba wyglądała, jakby nie była myta od lat. Drewniane obramowanie wydawało się gnić. Na płocie, w gęstej mgle, siedział kruk i skubał pióra.

Nina poczuła, jak napina jej się skóra na przedramionach.

– Pytasz o Katarzynę, bo myślisz, że to bajka? – odezwał się Wójcik, który zmaterializował się przy stole niczym duch. Postawił na stole talerzyk z ciastkami.

– Pytam, bo widziałam znaki w lesie. I dziewczynę, która wygląda na ledwo żywą – odparła Nina. – Ma na rękach dziwne blizny…

Wójcik splunął w stronę kominka, jakby chciał tam złożyć obrzydzenie.

– To nie znaki. To ostrzeżenia – wychrypiał.

– Co tu się wydarzyło?

Gospodarz albo nie dosłyszał, albo ją zignorował. Wrócił do kuchni i przez kolejne kilka minut przygotowywał herbatę. Jak na swoje lata szło mu całkiem nieźle. W domu nie używał laski.

W końcu usiadł przy stole. Postawił imbryk i gestem dłoni wskazał, aby chwilę poczekać. Zasępił się i długo milczał, jakby szukał w pamięci odpowiednich słów. Potem zaczął mówić, powoli, bez ozdobników.

– Dawno temu, zanim to miejsce nazwali Czyśćcem, mieszkała tu kobieta. Nazywała się… – ściszył głos – Katarzyna Borek.

Zmarszczki na jego twarzy pogłębiły się na dźwięk wypowiedzianych słów.

– Wiedźma?

– Mówili, że szeptucha, zielarka. Że zioła zna i pomaga kobietom, co nie mogą rodzić albo rodzić nie chcą.

– Kiedy to było?

– Grubo przed wojną.

– Czyli pan jej nie widział?

Wójcik spojrzał na nią, jakby przyłapał ją na podjadaniu smarków.

– Stary jestem, ale nie aż tak. – Uśmiechnął się. – Ale mój ojciec ją znał.

Nina odpowiedziała zawstydzonym uśmiechem. Nie pierwszy raz zdarzyło się jej wygłupić.

– I co było dalej? – zapytała.

Franciszek chwycił imbryk i napełnił filiżanki. Choć dłoń drżała mu, jakby trzymał imadło, nie uronił ani kropli.

– Mieszkańcy zaczęli przyprowadzać jej dzieci – podjął, gdy upił łyk. Sięgnął po fajkę i tytoń. – Takie, których nikt nie chciał. Zrodzone z grzechu, jak mówił ksiądz. Owoce gwałtu. Po nocach, o których nie wolno było mówić. Po romansach, które miały zostać w ziemi. Rodziny przynosiły je Katarzynie, bo wstyd był cięższy niż sumienie.

– Zabijała je?

Wójcik westchnął, jakby nagle dopadło go zmęczenie. Ubił tytoń w fajce. Przypalił zapałką, pyknął kilkukrotnie, a gęsty dym rozpełzł się po izbie.

– Ona nie zabijała ich od razu – powiedział. – Ona się nimi karmiła…

– Karmiła? To znaczy zjadała? – Nina poczuła mdłości.

– Nie, nie zjadała. – Staruszek pokręcił głową w pogardzie dla jej naiwności. Oblizał dolną wargę. – Tak mówili starzy, co tu wtedy mieszkali. Ale dzieci stawały się u niej słabowite, ona zaś młodniała. A jak ktoś niemowlę przyniósł, to ona potem chodziła po wsi jak dziewucha. Rumiana, czerstwa. A matki… – Odchrząknął. – Matki odchodziły i udawały, że nic nie było.

Nina zacisnęła palce na filiżance.

– To brzmi jak brednie – rzuciła i od razu tego pożałowała. Nigdy nie potrafiła gryźć się w język.

Wójcik spojrzał na nią zdegustowany.

– I nikt jej nie zatrzymał? – zapytała pospiesznie, aby zatrzeć złe wrażenie.

Franciszek zaśmiał się krótko, zgryźliwie.

– Próbowali – przyznał. – Przyjechali z sądu, przyjechał ksiądz, chłopy przyszły z linami i pochodniami. Mówili, że powieszą wiedźmę, a potem siekierą łeb utną i spalą truchło. Ale podobno zrobili coś gorszego…

– Co takiego?

– Tego to lepiej nie mówić, bo las słyszy. A gdy słyszy, to zabiera. Psy, krowy, dziewczyny. Młode, czerstwe. Żywe.

Nina poczuła ucisk w żołądku.

– Ktoś ją później widział?

– Nikt jej nie widział – odparł i przeniósł wzrok na okno. Przez chwilę tak trwał, poruszając niemo wargami. – Ale znajdowali znaki, kukły, gałęzie związane jak człowiek. I ludzi z bliznami.

Nina natychmiast pomyślała o Chudej. O jej rękach. O zgrubieniach na przedramionach.

– A dlaczego ludzie milczą?

Wójcik wzruszył ramionami.

– Bo to cena. Jak milczysz, las bierze mniej. Jak zaczynasz gadać, to bierze więcej. To taka niepisana umowa, której wszyscy przestrzegają. – Pyknął fajkę i upił herbaty. – Każdy tu zna kogoś, kogo las nie oddał. I każdy pamięta, że pytania drażnią.

– Kogo?

– Las.

– Las, czyli Katarzynę Borek?

– Ćśśś… – Nerwowo przeniósł wzrok na okno. – Za często wymawiamy jej imię. I za głośno.

Nina poczuła, że ta historia coraz bardziej zbacza ku otchłani absurdu. Choć wydawała się ciekawa i pewnie nieźle brzmiałaby przy plenerowym ognisku, to ona nigdy w takie bajki nie wierzyła. Legendy, przesądy, zabobony były jej obce jak ojcowska miłość. Pomyślała, że czas najwyższy dotknąć rdzenia.

– A Gajda? – zapytała. – Czy on ma z tym coś wspólnego?

Wójcik spoważniał. Długo patrzył na stół, na swoje spracowane palce.

– Gajdowie zawsze tu byli – powiedział w końcu. – Tylko kiedyś nazywali się inaczej. A babcia jego… – Przerwał, jakby słowo ugrzęzło mu w gardle. – Babcia jego była taka, co znała lepiej las niż ludzi. Mówili, że po Katarzynie.

– On jest z nią spokrewniony?

– Tak gadają, ale nikt nie wie na pewno. – Pyknął fajkę. – Ale krew pamięta – dodał. – Ma tę samą lekkość w słowach. I tę samą twardość w tym, co robi.

– A dziewczyny? Te, które znikały?

Wójcik spojrzał na nią uważnie.

– One były różne. Jedna uciekła od faceta. Druga miała źle w głowie. Ta ostatnia podobno chciała szukać siebie. – Prychnął. – Wszystkie myślały, że las coś im da. A las zamiast dać, to wziął.

– Ale jak wziął?

– Po prostu. Musiał nasycić głód, więc wziął.

Nina się zawahała, ale i tak zapytała.

– A Maja? Dziewczyna, która zniknęła szesnaście lat temu. Z Sanoka.

Staruszek patrzył na nią długo, w końcu westchnął.

– Ty jesteś jej siostrą. – To było stwierdzenie, nie pytanie.

– Tak.

– Hmm…

Franciszek podparł się o blat i nie bez trudu podniósł się z krzesła. Podszedł do okna i odsunął firankę na dwa palce. Mgła opierała się o szybę jak coś żywego. W oddali niósł się odgłos rąbania drewna, gdzieś szczekał pies.

– To źle, że tu przyjechałaś – mruknął w końcu.

– Bo co? – Irytacja Niny wzrosła.

– Bo jak wracasz po kogoś, kogo las wziął, to znaczy, że chcesz go z niego wyrwać. A las nie oddaje. Nikogo i niczego.

– Wciąż słyszę to samo. Nie dam się zastraszyć – syknęła.

– Wtedy las weźmie i ciebie.

– Las, Gajda czy Katarzyna Borek?

Wójcik obrócił się gwałtownie w jej stronę.

– Mówiłem ci, abyś nie wypowiadała głośno jej imienia – rzucił tak nerwowo, że aż się opluł.

– Katarzyna Borek. Katarzyna Borek. Katarzyna Borek! – Nina pękła. Ostatnie słowa niemal wykrzyczała. Miała dość słuchania tych bzdur.

Wójcik wytarł ślinę z brody i pospieszył do drzwi wejściowych. Poruszał się nader sprawnie jak na dziewięćdziesięciolatka. Otworzył drzwi.

– Idź już – polecił. – Idź i już tu nie przychodź. Skalałaś ten dom.

Ninie zrobiło się głupio i przykro. Poczuła nagły przypływ wyrzutów sumienia. Ludzie tacy jak Wójcik, żyjący na tych terenach od czasów wojny, mieli pełne prawo wierzyć, w co chcieli, choćby w lokalne legendy. Ona tego nie uszanowała.

– Przepraszam – wyszeptała, mijając drżącego starca. W jego oczach tliła się szczera trwoga. – Nie powinnam…

– Idź.

Gdy zeszła z ganku, utonęła we mgle. Była tak gęsta, że można ją było rozgarniać rękami. W połowie drogi do furtki przystanęła, bo zdała sobie sprawę, że nie usłyszała za sobą zamykanych drzwi. Odwróciła się. Wójcik stał w progu i się na nią gapił.

– Nigdy więcej tego nie rób – powiedział.

– Czego?

– Nie wymawiaj głośno jej imienia.

Drzwi się zatrzasnęły. Nina przełknęła ślinę, bo te słowa zabrzmiały inaczej – śmiertelnie poważnie.

– Jasne – mruknęła pod nosem w nadziei, że to pomoże nie ulegać urojonym lękom. – Nie wymawiaj jej imienia. Czego jeszcze mam nie robić, co?

Prychnęła i ruszyła w kierunku furtki. Wtedy mgłę przecięły trzepoczące skrzydła. Tuż nad jej głową, muskając jej kucyk. Instynktownie sięgnęła do włosów, obróciła się, sklęła ptaszysko. I zastygła w bezruchu.

Może to w istocie było tylko urojenie, ale poczuła, jakby ktoś dmuchnął jej w twarz. Nie człowiek. Coś innego. Pierwotnego i złego. Włoski na ramionach uniosły się wbrew jej woli. Instynkt, który tak bardzo próbowała oszukać, już nie mówił – on krzyczał.

Ale Nina nie uciekła.

Lasy nie oddychają. Lasy nie są złe. Lasów nie zamieszkują wiedźmy, powtarzała to sobie jak mantrę, stawiając kolejne kroki. Po powrocie do pensjonatu nie była już tego taka pewna.

Rozdział 10

Doktor Gajda przyjął Ninę w gabinecie, który wyglądał tak, jakby komuś bardzo zależało na tym, żeby czuć się w nim bezpiecznie. Jasne ściany, drewniane półki, równo poustawiane segregatory, na parapecie paprotka, a przy biurku dwa miękkie kremowe fotele ustawione pod lekkim kątem – ani zbyt blisko, ani zbyt daleko. Wszystko tu było przemyślane i mogło działać na podświadomość.

Nina usiadła, nie zdejmując kurtki.

Gajda przyjął ją ubrany w ciemnoniebieskie dżinsy i casualową marynarkę. Ostatni guzik koszuli był rozpięty, co dodawało mu więcej luzu tak potrzebnego przy przełamywaniu pierwszych lodów. Włosy miał zaczesane do tyłu, przyprószone siwizną w okolicach skroni, twarz gładko ogoloną, oczy spokojne, spoglądające z uwagą. Wyglądał na ułożonego pięćdziesięciolatka prowadzącego swoją praktykę w średnim mieście. I to spojrzenie, które sprawiało, że ludzie zaczynali mówić szybciej, niż planowali.

Splótł palce i serdecznie się uśmiechnął.

– Cieszę się, że pani jednak przyszła – powiedział i zamilkł. Przyglądał się Ninie uważnie, szczerząc się jak zaprogramowany robot.

– Też się cieszę – odparła i zamilkła.

Gajda przez chwilę wydawał się wytrącony z równowagi.

– O czym zatem chciałaby pani ze mną porozmawiać? – zapytał po dłuższej chwili.

– O zaginięciu Klaudii, o Katarzynie Borek, o tutejszej zmowie milczenia i o mojej siostrze.

Gajda popatrzył na nią, jakby przyłapał ją na skrytej masturbacji.

– Cieszyłem się z pani wizyty, ale teraz już nie mam pewności, czy moje uczucia są w tej materii równie intensywne – powiedział z wyczuwalną ironią w głosie.

– Jestem przyzwyczajona.

– I bardzo pewna siebie.

– Cóż…

Nina posłała mu kąśliwy uśmiech. Tym razem postawiła na eskalację. Gajda to nie był Wójcik i uznała, że ryzyko jest warte zachodu. Dla faceta kreującego się na eksperta od ludzkich zachowań wycofanie się z rozmowy bez próby udowodnienia swojej wyższości raczej nie wchodziło w grę.

– Wszyscy tu kogoś szukają. Albo czegoś – odparł wymijająco. – Czasem ludzi, a czasem sensu.

Nina ucieszyła się, że podjął grę. Po wizycie u Wójcika, gdzie ewidentnie dała ciała, do rozmowy z Gajdą przygotowała się dużo lepiej. Zawczasu rozważyła różne scenariusze.

– Ja szukam prawdy. Pomoże mi pan?

Gajda uniósł prawą brew. Zamknął teczkę i położył na niej dłoń.

– Rozumiem, że interesuje panią historia tego miejsca – powiedział spokojnie. – To naturalne. Nie jest pani pierwsza. Ludzie przyjeżdżają tu od lat. Chcą wiedzieć: dlaczego?

– Dlaczego znikają ich najbliżsi?

Gajda westchnął.

– Klaudia była zagubiona – powiedział. – Tacy ludzie często znikają. Odpływają. Las bywa dla nich atrakcyjny.

– Las nie porywa ludzi sam…

– Widzę, że jest pani bardzo zdecydowana. To zrozumiałe. – Zrobił krótką pauzę. – Moja babcia też taka była.

To zdanie zawisło w powietrzu. Nina nie miała czasu analizować, dlaczego jej to powiedział.

– Pańska babcia? – upewniła się.

– Tak. Nazywała się Helena Gajda. Dla wsi była kimś w rodzaju… hmm… opiekunki. Ludzie przychodzili do niej, kiedy nie wiedzieli, co robić. Kiedy bali się konsekwencji. Kiedy coś wymykało się spod kontroli.

– Zielarka?

– Tak ją nazywano – przyznał. – Choć to nieodpowiednie określenie. Babcia zajmowała się kobietami. Tymi, których nikt nie chciał słuchać. Po poronieniach, po przemocy, po „wstydach”, jak to się tu mówiło. Uczyła je, jak przetrwać. Jak przestać krzyczeć.

Nina pomyślała, że ta gra robi się coraz bardziej interesująca.

– Przestać krzyczeć czy przestać być słyszanym? – zapytała.

– Czasem to to samo. Babcia wierzyła, że ból, jeśli zostanie wypowiedziany zbyt głośno, tylko się namnaża. Potrafiła go… wyczyścić.

– Jak?

– Przez rytm. Przez powtarzalność. Przez odebranie mu ostrości.

– Brzmi jak tresura.

– Brzmi jak terapia. – Gajda odchylił się w fotelu. – Proszę pamiętać, że mówimy o innych czasach. O wsi bez telewizji, bez internetu, bez kontaktu ze światem zewnętrznym. I, skoro już jesteśmy w moim gabinecie, bez pomocy psychologicznej.

Nina poczuła, że Gajda zaczyna ustawiać ją w narożniku. A nie lubiła być w defensywie. Facet rzeczywiście był dobry w te klocki i miał rzadką umiejętność płynnego rozmywania wątków. Pomyślała, że zmieni taktykę.

– Pana babcia znała Katarzynę Borek? – zapytała.

– Oczywiście – odparł spokojnie. – Była wtedy dzieckiem, ale wiele się od niej nauczyła.

– A czego konkretnie?

– Myślę, że wiem, co chciałaby pani usłyszeć.

– Czyżby?

– Owszem. – Gajda poprawił okulary i nachylił się nad biurkiem. – Ale to tylko legendy, pani Nino. Ludzie w nie wierzą, bo tak im łatwiej wytłumaczyć zniknięcia turystów. A takie sytuacje zdarzają się wszędzie. Nie tylko tutaj.

– Statystyki mówią coś innego.

– Bo Bieszczady to niebezpieczne miejsce. I na pewno nie dla wszystkich.

– Na przykład młodych i zagubionych kobiet?

– Pani to powiedziała.

Gajda wrócił do swojej naturalnej pozycji. Spojrzał na paprotkę na parapecie. I na ścianę lasu za oknem.

– Moja babcia nauczyła mnie jednego – powiedział i przeniósł wzrok na Ninę. – Że kobiety, które przeszły przez piekło, nie potrzebują współczucia. One potrzebują kogoś, kto im powie, że to, co czują, jest brudem, który trzeba z siebie zmyć.

– A jeśli tego nie chcą?

– Każdy chce. Tylko nie każdy umie to nazwać. Albo się do tego przyznać.

Nina poczuła, że ta rozmowa zaczyna skręcać w niepokojącym kierunku. Wrażenie, że ma ją w narożniku, stało się jeszcze bardziej dojmujące. Pomyślała, że to dobry moment na klincz i złapanie oddechu. Niech myśli, że trzyma ster.

– Opowie mi pan, jak wygląda pańska terapia? – zapytała.

– Myślałem już, że pani nie zapyta.

– Jestem jej bardzo ciekawa, bo od lat piszę o kobietach z głębokimi traumami. Niestety, wiele z nich ma ogromne problemy z powrotem do normalnego życia.

– Zgodzę się. To naturalny skutek trudnych doświadczeń. Skrzywdzona kobieta to niezwykle delikatna materia do obróbki.

To określenie zabrzmiało paskudnie. Nina ledwo powstrzymała grymas obrzydzenia.

– Wiem, co pani teraz myśli – kontynuował Gajda. – Ale to wyrażenie ma w sobie więcej prawdy niż tysiące napisanych książek. Bo człowiek to też materia. Jak kamień czy drzewo. I tak jak kamień czy drzewo też można go ociosać z tego, co zbędne, wydobywając na wierzch to, co do tej pory było w nim ukryte.

– Ociosuje pan swoje pacjentki?

– Z brudu, którym obrosły. Z traum, które do nich przylgnęły. Ze złej energii, która je otacza.

Nina pomyślała, że gdyby się nad tym poważniej zastanowić, to słowa doktora dałoby się obronić. Ale nie mogła pozbyć się wrażenia, że za nimi kryje się coś złowieszczego. Jakby zawoalowana groźba.

– Moje pacjentki cierpią – kontynuował Gajda. – Proszę zrozumieć, że niektóre z nich są tak poranione, że ich dawne życie jest niewyobrażalnym ciężarem. Same nie są w stanie go udźwignąć. Potrzebują wsparcia. Kogoś, kto ten ciężar zdejmie i się go pozbędzie. Wtedy jest szansa, że rany się zabliźnią, a pacjentka wróci do świata żywych.

Przed oczami Niny zwizualizowała się Chuda. Blizn, owszem, miała bez liku, ale wyglądała jak zupełne przeciwieństwo osoby, która po kuracji wróciła do świata żywych.

– Jedna z mieszkanek… – zaczęła, ale ugryzła się w język. Taka sugestia w gabinecie doktora byłaby już co najmniej nie na miejscu.

– Proszę dokończyć.

– Muszę już iść. – Nina wstała. – Dziękuję za rozmowę. Była… pouczająca.

Gajda spojrzał na nią z zaskoczeniem, ale podniósł się z fotela i podał jej dłoń. Uścisnęła ją.

– Proszę uważać – powiedział. – Pani sposób myślenia może tu być… męczący.

– Do tego też jestem przyzwyczajona.

– Ale mieszkający tu ludzie nie do końca. – Uśmiechnął się. – Takie kobiety jak pani zawsze są dla nich najbardziej interesujące.

Nina wyszła, nie odpowiadając. Cokolwiek Gajda miał na myśli, trafił celnie. Ostatnie zdanie mogło znaczyć dosłownie wszystko, a jednak trudno było interpretować je inaczej niż jako formę zawoalowanej groźby. I ten przyklejony do gęby uśmieszek. Cyniczny i złośliwy. Makiaweliczny.

Gajda odprowadził Ninę wzrokiem. Czuła na plecach jego palące spojrzenie, ale nie odwróciła się. Nie widziała też, jak sięga po telefon.

– Trzeba przyspieszyć – powiedział do słuchawki, gdy zniknęła z pola widzenia. – Ona zaczyna kopać za głęboko.

Gdzieś pod ziemią korzenie odpowiedziały skurczem.

Rozdział 11

Nina wyszła od Gajdy z uczuciem, że ktoś włożył jej w kieszeń kamień.

Nie ciężar, który przygniata od razu. Taki, który czuć dopiero po kilku krokach, kiedy człowiek zaczyna się zastanawiać, dlaczego idzie wolniej i dlaczego oddech jest płytszy. Słowa doktora przelepiły się do niej jak cuchnący nalot.

Pozbywanie się brudu. Ciosanie człowieka. Zabliźnianie ran.

Wróciła do pensjonatu, gdy blade słońce zdawało się powoli umierać. Zatrzymała się przy płocie, patrząc na mgłę osiadającą na deskach i dachach. Cała wieś wyglądała, jakby była zanurzona w brudnej wodzie, a ludzie poruszali się w niej z przyzwyczajenia. Ospale, bezmyślnie, bez celu.

Zamówiła u Teresy obiad, do którego zjedzenia się zmusiła. Nie miała apetytu. W głowie wciąż dźwięczały jej słowa Gajdy i Wójcika. O Katarzynie Borek, o lesie, który zabiera i już nie oddaje, o tym, że pytania drażnią, a ona jest „interesująca”. W wypadku tego ostatniego semantyka pozostawiała zbyt wiele wyobraźni.

W pokoju wyciągnęła telefon. Wi-fi było tu słabe, ale internet łapał. Wpisała w wyszukiwarkę kilka słów kluczy: Czyściec, Bieszczady, zaginęła turystka, wiedźma. Wyniki były skąpe, rozmyte, jakby ktoś je celowo rozcieńczył. Kilka krótkich notek w lokalnych serwisach, żadnych follow-upów ani nazwisk w nagłówkach. Tylko suche: zaginęła, poszukiwania, brak śladu.

To uderzyło ją mocniej niż sama liczba przypadków.

Zaginięcia zwykle zostawiają po sobie ślad medialny. Tutaj wszystko wyglądało tak, jakby ktoś dmuchał w popiół, zanim ten zdążył się osadzić.

Zeszła z powrotem na dół. Teresę zastała w kuchni. Mieszała coś w garnku, ale Nina widziała po barkach kobiety, że jej obecność ją stresuje.

– Byłam u doktora Gajdy – powiedziała, stając przy ekspresie do kawy.

– I jak?

– Opowiedział mi o babci. O tym, jak pomagała kobietom.

Teresa przestała mieszać w garnku.

– Ludzie mówią o niej różnie – powiedziała i wróciła do mieszania.

– Ludzie mówią mało.

Gospodyni odłożyła łyżkę i wytarła ręce w fartuch.

– Pani chce wiedzieć o tych zniknięciach, prawda?

– Tak.

– To niech pani nie pyta wprost. Bo jak pani pyta wprost, to pani usłyszy „nie wiem”. A jak pyta pani bokiem, to… czasem ktoś się potknie.

– Kto na przykład?

Teresa przez chwilę milczała, po czym wskazała brodą na okno.

– Idź pani do kościoła. Nie na mszę. Pod tablicę ogłoszeń. Tam się wiesza nekrologi, rocznice, intencje. I czasem… czasem ktoś wiesza coś, co powinno wisieć gdzie indziej.

– O zaginionych?

– Różnie bywa. – Teresa znów sięgnęła po drewnianą łyżkę. – I niech pani pamięta. Tu się nie ginie raz. Tu się ginie na raty.

Zagadek ciąg dalszy, pomyślała Nina, ale postanowiła nie ciągnąć tematu. W takich miejscach prawda nie wyskakiwała jak królik z kapelusza. Tu zmowa milczenia była jak sycylijska omerta. I tak jak trzeba było pytać „bokiem”, tak też należało zaakceptować wymijające odpowiedzi. Aż się ktoś potknie…

Kościół był niewielki, stary, z kamienia. Stał trochę na uboczu, jakby też chciał trzymać się z dala od lasu. Mgła wokół niego wydawała się gęstsza, bardziej uparta. Nieco dalej znajdował się porośnięty mchem krzyż.

Nina weszła na plac. Tablica ogłoszeń wisiała przy murze, pod daszkiem, z którego kapała woda. Papier nasiąkał wilgocią, falował, marszczył się.

Zaczęła czytać nekrologi, intencje, zapowiedzi. Wiele z ogłoszeń było przysłoniętych innymi. Na jednym widniało zdjęcie kundelka, który zaginął przed dwoma laty. Zerwała je, a potem następne, jakby obierała cebulę. I wtedy zaczęły się pojawiać.

Jedno, drugie, trzecie. Ogłoszenia o zaginięciach młodych kobiet. Niektóre wyblakłe, inne wciąż wyraźne. Nina każdemu z nich zrobiła zdjęcie telefonem.

Dominika K. – zaginęła trzy lata temu. Miała dwadzieścia dwa lata, studentka, ostatni raz widziana na szlaku w okolicach Czyśćca. Poniżej prośba o pomoc i numer telefonu do bliskich.

Iga R. – sześć lat temu, dwadzieścia jeden lat, przyjechała poszukać sensu życia, wyszła na spacer i nie wróciła.

Patrycja S. – siedem lat temu, dziewiętnaście lat, problemy osobiste, mogła potrzebować pomocy.

Aneta M. – dziewięć lat temu, dwadzieścia cztery lata, turystka, kontakt z rodziną urwał się nagle.

Cztery dziewczyny w dziewięć lat. I teraz Klaudia.

Wszystkie młode, z jakąś wzmianką o osobistych problemach, jakby ktoś na wstępie chciał im przykleić etykietkę, że same są sobie winne, same poszły, same się zgubiły.

Nina poczuła, że narasta w niej złość. Taka, która w boksie podnosi barki i zaciska szczęki, zanim człowiek świadomie podejmie decyzję. Zaczęła kompulsywnie zrywać kolejne ogłoszenia. Maja też pewnie gdzieś tu była.

– Co pani robi?

Nina się odwróciła. Zacisnęła w garści zawilgocony papier po ogłoszeniach. Teraz przypominał bezkształtną papkę. Odchrząknęła zawstydzona.

– To tablica z ogłoszeniami parafialnymi – powiedziała kobieta. Miała na sobie czarny płaszcz i czapkę z pomponem, spod której wysunęło się kilka ciemnych kosmyków. W ręku trzymała świecę i małą reklamówkę. Jej twarz nie zdradzała emocji.

– Ja tylko zdjęcia robię – odparła Nina.

Kobieta wymownie przeniosła wzrok na zaciśniętą pięść z porwanymi ogłoszeniami.

– Ogłoszeń zaginionych – doprecyzowała Nina.

– A po co to pani?

– Ostatnio zaginęła tu turystka. Klaudia.

– Kojarzę.

– I moja siostra.

Na słowo „siostra” kobieta lekko drgnęła.

– Jak się pani nazywa? – spytała.

– Nina Bacela.

Kobieta przez chwilę milczała, po czym skinęła głową, jakby nagle sobie coś przypomniała.

– Bacela… z Sanoka. – To nie brzmiało jak pytanie. – To pani jest ta, co wróciła po dziewczynę?

Nina poczuła, jak robi się jej zimniej.

– Tak – przyznała, wtedy kobieta zacisnęła nerwowo usta.

– Ja tu sprzątam – powiedziała w końcu, wskazując na starą świątynię. – Przy kościele, czasem na cmentarzu. I powiem pani jedno. To niedobrze grzebać w przeszłości. Co było, to było. I już nie wróci.

– Bo las nie oddaje?

Kobieta zapowietrzyła się, jakby dostała cios w splot słoneczny. Położyła rękę na płaszczu, w okolicy serca, następnie przeżegnała się i pospieszenie odeszła.

– Proszę przynajmniej powiedzieć, kto te kartki wiesza! – krzyknęła za nią Nina.

Kobieta przystanęła. Odwróciła się.

– Matki – rzuciła. – Czasem ojcowie. A czasem ktoś, kto jeszcze nie nauczył się milczeć – dodała i odeszła.

Nina wróciła do pensjonatu z materiałem, który w każdej innej sytuacji wystarczyłby do stworzenia porywającego artykułu. Ale to nie była normalna sytuacja. Usiadła przy stole, rozłożyła notes, włączyła dyktafon i zaczęła układać informacje jak puzzle.

Cztery nazwiska. Cztery daty. Jeden wspólny mianownik – Czyściec.

Poza tym: las, brak śladów, szybkie wygaszanie tematu i szeroko pojęte problemy ofiar zaginięć. To nie mógł być jedynie zbieg okoliczności. Bo nawet jeśli na terenach górskich, choćby z racji czyhających tam niebezpieczeństw związanych z trudnym terenem, dzikimi zwierzętami czy kapryśną pogodą, bywało niebezpieczniej niż w innych rejonach kraju, to statystyczne odchylenie było zbyt wyraźne.

Otworzyła laptop i weszła w archiwalne strony lokalnych gazet. Sygnał był rwany, więc krążyła po pokoju, szukając najlepszego miejsca. W końcu trafiła na krótką wzmiankę sprzed pięciu lat. Sprowadzała się do komunikatu o zakończonych poszukiwaniach i braku rezultatów oraz informacji policji, która apelowała o zachowanie ostrożności w górach. W ciągu kolejnych kilkudziesięciu minut dokopała się do podobnych. Cechowały je brak konkretów, śledztwa, świadków i ewentualnych podejrzanych.

Nina odchyliła się na krześle i spojrzała w okno. Las znów wydawał się zrobić krok w jej kierunku. Jakby to, co się w nim kryło, nabierało coraz większej odwagi, jakby coraz śmielej wyciągało po nią szponiaste palce. Jak na zawołanie jedna z gałęzi zachrobotała o szybę.

Sprawdziła telefon. Sygnał był słaby, ale wystarczający. Dłużej się nie zastanawiając, wybrała numer do znajomego z policji w Rzeszowie. Stary kontakt. Człowiek, który pamiętał jej obsesję na punkcie Mai.

– Cześć.

– Cześć – odparł zaskoczony mężczyzna.

– Mam sprawę. Potrzebuję, żebyś sprawdził coś dla mnie w archiwach. Zaginione dziewczyny z okolic Czyśćca. Daty wyślę ci SMS-em.

– No… miło cię słyszeć i w ogóle. Minęło sporo czasu, co słychać, może jakaś kawa? – W głosie mężczyzny pobrzmiewała ironiczna nuta.

– Wybacz, Adam, ale nie mam czasu na pierdoły. Chyba dogrzebałam się do…

– Wystarczyło „co u ciebie”. Ile się nie odzywałaś? Będzie ze trzy lata.

– Wiem, przepraszam.

Na linii zapadła cisza.

– Adam, to dla mnie ważne. Nie prosiłabym cię, gdyby mi na tym nie zależało.

– Akurat ja coś o tym wiem. Ta twoja obsesja…

– Adam…

Nina rzadko miała wyrzuty sumienia wobec kogokolwiek. Ale wobec Adama miała. Przed laty związała się z nim tylko dlatego, żeby mieć bliższy dostęp do akt dotyczących zaginięcia Mai. No może nie tylko, ale przede wszystkim. Adam jednak nie był tak naiwny, jak z początku sądziła. Jej brak zaangażowania w relację i obsesja na punkcie zaginionej siostry sprawiły, że kłamstwo szybko wyszło na jaw. Pokłócili się, nawrzucali sobie nawzajem. Krótko przed jej wyjazdem do Warszawy Nina go przeprosiła, ale powrót nie wchodził już w grę.

– Dlaczego znowu w tym grzęźniesz? – zapytał. – Naprawdę nigdy nie odpuścisz?

– Nie umiem inaczej – przyznała cicho. – Poza tym jestem pewna, że w tej wsi panuje jakaś chora zmowa milczenia. Tu dzieje się coś złego.

– Chyba za długo żyłaś w Warszawce…

– Pomożesz?

Adam westchnął ciężko. Zawsze tak robił, gdy po raz kolejny próbowała od niego wyciągnąć informacje dotyczące zaginięcia Mai. Po jedzeniu, po kinie, po seksie.

– Dobra, sprawdzę, ale… – zawahał się. – Ty tam na siebie uważaj, okej?

– Zawsze na siebie uważam.

– No tak…

– Dziękuję, Adam. Muszę kończyć.

– Okej, pa.

– Pa.

Tego wieczoru Nina jeszcze raz poszła do baru Kukułka. Nie tyle na piwo, co po spojrzenia.

Wewnątrz było gwarniej niż ostatnio. Mężczyźni siedzieli w grupach, śmiali się, kufle brzęczały, piwo lało się strumieniami. Nieliczne kobiety kręciły się przy stolikach, ale ich śmiech był krótszy, szybszy, nerwowy.

Chudej nie było za ladą. Stała w rogu sali, przy drzwiach na zaplecze, oparta o ścianę. Jeszcze bardziej wyblakła, jakby noc zabrała jej resztki sił. Twarz miała obcą, zapadniętą, przypominała maskę trupa. Tylko ta blizna na brodzie…

Nina ustawiła się przy barze tak, aby znaleźć się jak najbliżej Chudej. Zamówiła piwo i przez chwilę gapiła się w ekran telewizora, bo transmitowano konkurs skoków narciarskich. Ostatnie wyniki Polaków były znacznie poniżej oczekiwań, co pokazywały reakcje klientów, a raczej ich brak. Poza dwoma wąsaczami przy barze nikt inny nie zwracał na skoki uwagi.

Nina upiła kilka łyków i z piwem w ręku zeszła z hookera. Zbliżyła się do Chudej.

– Wczoraj poszłaś do lasu… – zagaiła.

– No i co z tego. – Dziewczyna wzruszyła ramionami.

– Spotykasz się tam z kimś?

Chuda zacisnęła palce na rękawie bluzy i spuściła wzrok. Na ułamek sekundy Nina zobaczyła, jak pod skórą na nadgarstku biegnie wypukła linia blizny. Przypominała ścieżkę.

– To nie twoja sprawa – rzuciła płochliwie.

– Szukam zaginionych dziewczyn. Klaudii, Dominiki, Igi, Patrycji, Anety…

Chuda przełknęła ślinę. Spojrzała ponad ramieniem Niny, a potem przytknęła rękaw bluzy do ust i kompulsywnie zaczęła go gryźć. Przypominała narkomankę na głodzie.

– Wiesz coś o nich? – naciskała Nina.

– One… nie pasowały – wyszeptała.

– Co masz na myśli?

– Nic.

– A Klaudia? Znałaś ją?

Oddech Chudej przyspieszył. Pokręciła głową, ale ten gest wcale nie oznaczał zaprzeczenia. Potrząsała nią tak, jak ofiary przemocy domowej, które nie miały odwagi przyznać się do tego, że je krzywdzono. Jakby walczyła ze wstydem, strachem i tą obezwładniającą niemocą, która nakazywała takim osobom zachowanie ponurej przeszłości w tajemnicy.

– Mnie możesz powiedzieć… – wyszeptała Nina.

– Nie – rzuciła. – Nie wymawiaj więcej jej imienia.

– Dlaczego?

Chuda otworzyła usta, ale zamiast odpowiedzi wyszedł z nich tylko urwany oddech. Jakby sama myśl przyprawiała dziewczynę o skurcz tchawicy.

Nina przeniosła wzrok na drugą stronę baru. To tam utkwiła wzrok Chuda tuż przed zamilknięciem. Oparty o ladę Ryś stał i gapił się na nie. Nieruchomo, uważnie, jak strażnik, który ocenia, czy będzie musiał interweniować.

– Chuda. – Nina jeszcze bardziej ściszyła głos. – Jeśli byłaś Mają, to… daj mi jakiś znak…

Chuda zagryzła rękaw bluzy, a chwilę później zniknęła na zapleczu. Nina poczuła ucisk w klatce piersiowej.

– Olać to – rzuciła pod nosem i ruszyła za nią.

Gdy zrobiła pierwszy krok, poczuła szarpnięcie. Z trudem powtrzymała się, aby nie użyć łokcia.

– To przejście tylko dla personelu – oznajmił Ryś, nieznacznie zaciskając palce na jej ramieniu. – Nie może pani tu wejść…

Zalała ją złość. Z powodu niemocy. Rozluźniła jednak mięśnie barków i powoli się odwróciła. Ryś patrzył na nią z góry. Posturą przypominał niedźwiedzia.

– Pani już chyba swoje wypiła – dodał, poklepując ją po ramieniu. – Sugeruję opuścić lokal. Turystki nie powinny o tej porze wałęsać się same po barach pełnych mężczyzn. Mogę panią odprowadzić do pensjonatu.

Nina spojrzała mężczyźnie w oczy. Miała ogromną ochotę zdzielić go w pysk, ale to byłoby skrajnie głupie, ponieważ Ryś był potężnie zbudowany, a blizny na jego gębie świadczyły o tym, że barowe bójki to dla niego nie pierwszyzna. Innymi słowy – jej szanse, nawet biorąc pod uwagę umiejętności, w starciu z tym facetem były raczej marne.

– Dzięki za radę. Obejdzie się – odparła i wziąwszy łyk piwa, odstawiła kufel na bar. Teatralnym gestem wyjęła z portfela dwadzieścia złotych i położyła obok, po czym tłumiąc wściekłość, ruszyła w kierunku wyjścia.

Długo nie mogła zasnąć, próbując zrozumieć i poukładać sobie wszystko, co ją dziś spotkało. Z czasem zmęczenie ciężkim dniem ostudziło emocje. Wtedy, już na granicy snu, Nina usłyszała coś, co nie pasowało do pensjonatu. Nie szum z rur, nie drapanie gałęzi o parapet, nie skrzypienie wysłużonych krokwi. Ten dźwięk zdawał się dochodzić z zewnątrz, zza ścian, od strony lasu, jakby niosło go powietrze przechodzące przez wilgotne drewno.

Może to umysł płatał jej figle, a może śniła na jawie, ale dałaby sobie rękę uciąć, że usłyszała swoje imię.

Niii-naaa…

A potem cisza wróciła. Gęsta i cierpliwa.

Rozdział 12

Korzenie pomału zespalały się z ciałem.

Poruszały się powoli, metodycznie, pod skórą, w mięśniach, przy kościach. Każdy ruch powodował nowy skurcz, nowe rozdarcie, nowy ból. Klaudia już nie krzyczała. Z trudem oddychała.

Ona patrzyła. I oblizywała spękane wargi.

– Za wolno – powiedziała, a jej głos brzmiał jak przepchnięty przez gardło na siłę.

Cień oderwał się od ściany jamy. Nie wyszedł – zagęścił się. Nieludzko smukły, kościsty, jakby złożony z kilku warstw ciemności. W miejscu twarzy coś się poruszało. Splątane gałęzie, fragmenty kory, zgniłe liście. Zamiast oczu czarne otwory. Tam, gdzie usta, znajdowało się pęknięcie, z którego sączyła się wilgoć.

– Brud nie schodzi sam – powiedział głos, stary i suchy jak kora.

Postać pochyliła się tak blisko, że Klaudia poczuła zapach gnijącej ziemi. Mrok znów zgęstniał, a korzenie w jej ciele zareagowały jak wybudzone z letargu białe robaki. Kościste palce dotknęły pulsującego bólem ciała. Przemknęły po skórze, zrywając pazurami brązowe strupy.

– Trzeba mu pomóc – syczała ziemia. – Trzeba przyspieszyć…

Ciemność znów zawirowała i Klaudia poczuła, jak szpony rozchyliły ranę na brzuchu. Jęknęła, ale ziemia połknęła dźwięk. Postać oplotła palcami gruby, wilgotny korzeń i wprowadziła go w ciało. Powoli, głęboko, aż Klaudia poczuła, że coś w niej się poddaje.

– Taaak…

Inne korzenie odpowiedziały, zaciskając się ciaśniej, wchodząc w tkankę głębiej i agresywniej. Klaudia poczuła, jak coś w niej pęka. Nie kość, nie mięsień, coś w samym rdzeniu jej istnienia. Straciła poczucie granic. Nie wiedziała już, gdzie kończy się ona, a zaczyna ziemia.

Cień długo nie odchodził. Sycił się widokiem. Korzenie pracowały dalej.

Rozdział 13

Niii-naaa…

Zerwała się z łóżka, jakby pościel trawiły płomienie. Rozejrzała się po ciemnym pokoju, a gdy zrozumiała, że to tylko sen, zapaliła lampkę nocną. Dochodziła piąta rano, a odgłosy rozgrzewanych w lesie pił łańcuchowych przypomniały jej, że tu życie toczy się innym rytmem.

Wzięła gorącą kąpiel, ubrała się i usiadła na łóżku z laptopem na kolanach. Sygnał był fatalny, więc po kilkunastu minutach zrezygnowała i zeszła na dół. Teresa krzątała się już w kuchni, szykując śniadanie.

– Dzień dobry – przywitała się Nina, poprawiając gumkę trzymającą kucyk. Jej włosy wciąż nie były całkiem suche.

– Dzień dobry – odparła gospodyni.

– Co dziś na śniadanie?

– To, co zawsze.

Nina uznała, że tym razem daruje sobie konwenanse. Teresa nie miała ochoty na pogawędki i to było widać. Przeszła się więc po izbie, wybrała interesujące ją produkty i usiadła przy oknie. Przeżuwając kolejne kęsy bułki z kiełbasą, serem i pomidorem, rozmyślała nad wydarzeniami poprzedniego dnia.

– Pieprzony Ryś – mruknęła pod nosem, bo to właśnie ta sytuacja irytowała ją najmocniej.

Nie mogła tak tego zostawić.

Ryś mieszkał na skraju wsi, w cieniu wzgórza porośniętego jodłowym lasem. Dom stał bokiem do drogi, niski, surowy, z blachą falistą na dachu i werandą, przy której ułożono kilka kubików drewna na opał. Gospodarz siedział na pniaku, plecami do niej i – sądząc po odgłosach – ostrzył siekierę.

– Nie idź dalej – rzucił, gdy minęła wiekowy dąb.

Nina się zatrzymała. Poruszyło ją, że zdołał wyczuć jej obecność, bo odkąd go zobaczyła, nie odwrócił się ani razu.

– To twoja ziemia? – zapytała.

– To granica – odparł szorstko. – Dla takich jak ty.

– Czyli?

– Miastowych, które myślą, że znają świat, a tak naprawdę gówno o nim wiedzą.

To tyle, jeśli chodzi o konwenanse, pomyślała Nina. Poprawiła kołnierz kurtki, bo wilgoć wciskała się pod ubrania szybciej niż chłód. Z pobliskiego lasu poniósł się stukot dzięcioła, a z oddali jazgot pił łańcuchowych.

– Chcę porozmawiać – rzuciła.

– Jestem zajęty.

– Chciałabym wyjaśnić to, co wczoraj wydarzyło się w barze.

– Odejdź. A najlepiej stąd wyjedź.

– Nie ma opcji.

Ryś odłożył osełkę, podniósł się i wbił siekierę w pień, na którym siedział. Miał na sobie koszulę w czerwono-czarną kratę, spodnie w kolorze spranej zieleni i ciężkie buciory. Spod podwiniętych rękawów wyłaniały się tatuaże, a na poręczy wisiała wojskowa kurtka, choć bez dystynkcji.

Ruszył w jej kierunku. Rósł w oczach, aż stał się jakby jeszcze masywniejszy niż wczoraj. Kawał chłopa, pomyślała. Zero szans.

– Byłeś w wojsku – rzuciła, gdy zbliżył się na tyle, że nie musiała podnosić głosu.

– Byłem – potwierdził. – I byłem po. To drugie gorsze.

– Pilnujesz lasu?

– Pilnuję ludzi. Las sobie radzi. – Wyjął z kieszeni koszuli papierosa. Zapalił, a wydmuchnięty dym zespolił się z mgłą. – Nie powinno cię tu być. Ani tu, ani we wsi. Dlaczego po prostu nie wyjedziesz?

– Bo nie jestem… – zrobiła krótką pauzę – miastową. Jem mięso, nie pijam matchy i nie płaczę, gdy złamię paznokieć.

– Paznokieć to pół biedy…

– To groźba?

Ryś posłał jej krzywy uśmiech.

– Skądże – odparł i splunął w bok. – Dobra rada.

– Mam dość tych waszych zasranych rad. Wiem, że tu coś jest nie tak.

– Gówno wiesz.

– Giną dziewczyny. Nie tylko Klaudia. I nie tylko moja siostra. Nie odpuszczę.

Ryś zaciągnął się głęboko i raz jeszcze zmierzył Ninę wzrokiem. Odniosła wrażenie, że przenika ją na wskroś. Na chwilę przeniósł spojrzenie na przejeżdżający drogą traktor. Na przyczepie znajdowały się bele drewna.

– Nie powinnaś zadawać tych wszystkich pytań – powiedział, tym razem spokojnie, jakby dopiero zaczynali rozmowę. – Las źle to znosi. Ludzie też.

Nina przez chwilę milczała. Skinęła na las.

– Ty wiesz, co tu się dzieje, prawda?

– Wiem tyle, ile trzeba, żeby spać – odparł.

– To tak nie działa. – Nina zrobiła krok w jego stronę. – Ktoś krzywdzi kobiety. Ktoś je zabiera. A wy opowiadacie o granicach i wiedźmach. Dlaczego?

Ryś podszedł bliżej, tak że miała jego klatkę piersiową na wyciągnięcie ręki. Poruszała się miarowo, szeroka i zarośnięta jak u goryla. Nina pomyślała, że równie dobrze mogłaby zderzyć się ze ścianą.

– Widzisz tę linię drzew? – Wskazał brodą na gęsto rosnące jodły na zboczu za chatą. – Jak ją przekroczysz, to nie ma odwrotu. Nie ma policji, nie ma prawa, nie ma zasad. Jest tylko las.

– A co w lesie? Grzyby? Jagody? Jakaś jebana sekta?

– Coś, co tu było, zanim ktokolwiek zaczynał stawiać domy i nazywać je wsią. Coś, czego takie miastowe panienki jak ty nigdy nie zrozumieją. Coś, z czym nie da się wygrać.

Nina prychnęła.

– Bajki z mchu i paproci.

– Czyżby?

Na twarz Rysia wpełzł cyniczny uśmieszek. Jakby wiedział więcej. Jakby czytał jej w myślach i wyczuwał, że sama powoli zaczyna ulegać halucynacjom.

– Kim zatem tu jesteś? – zmieniła temat, bo poczuła się naga.

– Kimś, kto pilnuje, aby las był spokojny. I żeby to coś zostało tam, gdzie jest.

– Kosztem czyjegoś życia?

Ryś nie odpowiedział od razu. Odszedł kilka kroków, spojrzał na dom, na werandę, na pniak z wbitą weń siekierą. Potem wrócił wzrokiem do Niny.

– W wojsku uczysz się jednego – powiedział w końcu. – Jak wybrać mniejsze zło, kiedy nie ma dobrego wyboru. Tym się właśnie zajmuję. Wybieram mniejsze zło.

– A kto decyduje, które zło jest mniejsze? – Nina poczuła, że narasta w niej gniew.

– Ten, kto musi potem patrzeć ludziom w oczy.

Nina pokręciła głową z niedowierzaniem. Znów to samo pitu-pitu.

– Nie jesteś głupia. I nie jesteś słaba. To widać – dodał, oceniając ją wzrokiem. – Ale tu nie wszystko da się wygrać siłą. Im szybciej to zrozumiesz, tym lepiej dla ciebie.

– Myślisz, że dużo o mnie wiesz. Ale tak naprawdę nie wiesz nic.

Ryś się uśmiechnął. Kpiąco, z politowaniem. Spojrzał na linię drzew.

– Las już na ciebie patrzy – powiedział i zgasił peta butem. – A gdy patrzy, to bierze. Tyle powiem – dodał i ruszył w kierunku domu.

– Nie nastraszycie mnie! – rzuciła mu w plecy. – Dowiem się, co tu się dzieje. Dowiem się, co zrobiliście z moją siostrą! Masz to jak w banku!

Te słowa sprawiły, że Ryś przystanął. Przez chwilę stał osłupiały.

– Jednak głupia z ciebie pizda – rzucił i wrócił do pniaka.

Nina otworzyła usta zdumiona, ale nie wydała żadnego dźwięku. Patrzyła, jak Ryś wyrywa z pnia siekierę, siada, spluwa na ostrze i wraca do przerwanej czynności.

Na to nie było riposty. Poza konfrontacją, która w tym momencie była absolutnie niewskazana.

Odwróciła się i odeszła. Za plecami słyszała metaliczny odgłos tarcia kamienia o metal. Rytmiczny. Cierpliwy. Bezduszny.

Las trwał w ciszy.

Rozdział 14

Nina wracała od Rysia cała w nerwach.

– Cham jeden. Wieśniak pierdolony. Jeszcze gnojowi pokażę – mruczała pod nosem, maszerując przez wieś, nienaturalnie wyprężona jak struna.

W pensjonacie Teresa udawała, że jej nie widzi. Talerze brzęczały głośniej, niż powinny, woda lała się z kranu za długo. Nina się tym nie przejmowała, a nawet to rozumiała. Nie miała już wątpliwości, że wszyscy tutaj są zastraszeni. Bez odpowiedzi pozostawały natomiast pytania: „przez kogo?” i „z jakiego powodu?”. I to były dokładnie te dwa pytania, które pchały ją naprzód.

– Może herbaty? – zapytała Teresa, gdy Nina już kierowała się ku schodom. – Ziołowa, moja specjalność. Rozgrzewa i koi nerwy. Właśnie zaparzyłam.

Nina zawróciła, wzięła filiżankę, podziękowała i poszła do pokoju. Nie miała ochoty na rozmowę. W istocie potrzebowała czegoś na uspokojenie. W pokoju zjadła dwie suche bułki, spakowała do plecaka latarkę, rękawiczki, folię NRC i powerbank. W sklepie dokupiła cztery batony białkowe, dwie butelki wody z elektrolitami i wróciła do zaparkowanego pod pensjonatem samochodu. Zatrzymała się przy znajomej ścieżce, którą Ryś nazywał złym szlakiem. Zarzuciła na ramię plecak, ze schowka wyjęła scyzoryk, a z bagażnika saperkę. Poprawiła czapkę. Sprawdziła sygnał. Jedna kreska na skraju lasu nie dawała większych nadziei, że w gęstwinie będzie lepszy.

Mgła siedziała nisko, prawie na wysokości kolan, oblepiając nogi zimną wilgocią. Była tak gęsta, że Nina momentami nie widziała własnych butów, mimo to ugryzła batona i weszła między drzewa. Las od razu stłumił odgłosy wsi. Stukot dzięcioła, trzask gałęzi, kapanie wody, szum drzew. Jej kroki brzmiały, jakby podeszwy miały zamontowany wzmacniacz dźwięku. Serce zgrało się z oddechem.

Szła powoli, ale pewnie. Czujnie. Oddychała równo, klucząc między świerkami, strzepując igły z kurtki, wsłuchując się w szmer paproci. Po kilku minutach trafiła na wiszącą kukłę z gałązek. Stanęła naprzeciwko i wyzywająco spojrzała w jej szklane oczy. W jednym z nich dostrzegła swoje odbicie.

– I co? Rzucisz na mnie urok? – zapytała, po czym chwyciła ją w garść i zerwała z gałęzi. Zgniotła kukłę w dłoni, ale gałązki odgięły się i ta wróciła do pierwotnego kształtu. Z wyjątkiem oka, które wypadło i ugrzęzło w błocie. – Taka jesteś twarda? – Zaśmiała się. – To do wora. Pogadamy w domu – dodała i włożyła ją do plecaka.

Ponownie zatrzymała się przy krzaku, gdzie wcześniej natknęła się na kawałek materiału. Rozejrzała się, zaczęła nasłuchiwać. Sama przed sobą zgrywała twardzielkę, ale w głębi ducha nie czuła się aż tak pewnie. Las był jednak spokojny i tylko dzięcioł rytmicznie stukał dziobem w drzewo.

Zrobiła kolejnych kilka kroków, aż natrafiła na ziemię rozgrzebaną przez dziki. Przycupnęła, wzięła w garść kilka grudek, powąchała. Sama nie wiedziała, czego szuka, ale gdy jej wzrok padł na odcisk ludzkiej stopy, aż się wzdrygnęła. Przyjrzała się znalezisku. Poczuła się nieswojo. Ślad nie był odciskiem buta, ale gołej stopy. A raczej stóp, bo znalazła jeszcze trzy odciski. Nasuwało się pytanie, kto w taką pogodę mógł chodzić po lesie boso. I dlaczego ślady po palcach wyglądały, jakby ten ktoś zamiast paznokci miał szpony?

Absurd, pomyślała. Ale ten absurd pachniał czymś, czego wolała nie nazywać. A przynajmniej nie tu i nie teraz. Coraz trudniej było nie ulegać klimatowi lasu.

Wyjęła telefon i zrobiła kilka zdjęć, czując pot spływający po plecach. Gdy gdzieś niedaleko trzasnęła gałązka, zerwała się z miejsca. W odległości około trzydziestu metrów pomiędzy drzewami stały dwie sarny. Jedna z nich coś przeżuwała.

– Czym się tak stresujesz, dziewczyno? – rzuciła pod nosem, poprawiając czapkę. – Nie wierzymy w wiedźmy i leśne stwory, prawda? – dodała, z zaskoczeniem stwierdzając, że odpowiedź wcale nie przyszła naturalnie i szybko.

Ona w ogóle nie przyszła.

Gdy zrobiła kolejny krok, jej wzrok przykuło coś jeszcze. Na granicy buchty i nienaruszonej ściółki z ziemi wystawała różowa kuleczka. Znów przykucnęła i z kieszeni kurtki wyjęła rękawiczki, które zaraz włożyła, i foliową torebkę, do jakich wkłada się dowody rzeczowe. Chwyciła za kulkę i delikatnie wyjęła znalezisko z ziemi. Oczyściła je.

To była bransoletka. Cienka, plastikowa, z pastelowych koralików.

Poczuła przypływ adrenaliny. Żyłka była rozciągnięta, jakby ktoś ją szarpał. Rozgrzebała ziemię. Zaledwie kilkanaście centymetrów dalej znalazła kolczyk. Srebrny, drobny, w kształcie listka. Przełknęła ślinę. Dzięcioł uparcie stukał w drzewo, a gdzieś daleko znów dało się słyszeć echo pracujących pił spalinowych.

Wyjęła z plecaka saperkę i zaczęła przekopywać ziemię, ściółkę, rozgarniać opadłe liście i szyszki. Pięć minut później na rozłożystym kamieniu leżały poukładane obok siebie: bransoletka z różowych koralików, kolczyk w kształcie listka i trzy spinki do włosów, w tym jedna z pękniętym ząbkiem. W ręku trzymała kawałek cienkiej tkaniny w drobne niebieskie i żółte kwiaty.

– Cholerka… – mruknęła i podrapała się po policzku.

Dzięcioł nieustannie wykonywał swoją pracę, co powoli zaczęło robić się irytujące.

Stuk, stuk, stuk. Stuk, stuk, stuk. Stuk, stuk, stuk.

Metodycznie, rytmicznie, jak zaprogramowany robot. Echo niosło się po lesie i wwiercało w mózg.

Rozejrzała się w próbie namierzenia upierdliwego ptaka. Ogólnie nie lubiła tych stworzeń, z wyjątkiem nielotów, które trafiały na jej talerz.

Spojrzała w lewo, w prawo, za siebie. Odgarnęła gałąź sporej jodły i zastygła w bezruchu.

Na pniu drzewa, kilka metrów dalej, zobaczyła cztery nacięcia. Płytkie, stare, częściowo zarośnięte mchem. Podeszła i zdrapała mech.

Cztery…

Serce przyspieszyło. Nie ze strachu, ale z podniecenia. Zrobiła zdjęcia. Z bliska, z daleka. Otoczenie. Potem zaczęła pakować rzeczy do woreczków strunowych.

I wtedy usłyszała dźwięk.

Nie trzask gałęzi, nie szelest zwierzęcia.

To był szept, ale taki, który nie wydobywa się z ust człowieka. On wydobył się z otchłani lasu.

Niii-naaa…

Przełknęła ślinę. Zapadła kompletna cisza, zamilkł nawet dzięcioł. W skroniach usłyszała bicie własnego serca.

– Kto tam? – zapytała cicho.

Mgła między drzewami poruszyła się nieznacznie, zatańczyła w gałęziach, zgęstniała.

Nina najpierw dostrzegła kontur. Wysoki, smukły, z rękami długimi jak korzenie drzewa. Postać stała nieruchomo i czekała na jej reakcję, sycąc się jej narastającym lękiem. Gdy mgła na chwilę się przerzedziła, Ninie udało się dostrzec więcej. Coś jak kawałki kory, gałęzi i liści splecionych w formę naśladującą ludzką istotę. Prymitywną, pierwotną, złą.

Postać zrobiła krok do przodu i skryła się za pniem drzewa. Z mgły wyłoniły się nienaturalnie długie i blade palce, które zaczęły drapać korę. Najpierw spokojnie, z czasem bardziej agresywnie. Przekrzywiła głowę i Nina pomyślała, że w tym ruchu nie ma nic ludzkiego. Przypominało jej to reakcję owada.

– Nie podchodź bliżej! – rzuciła, chwytając mocniej saperkę. Cofnęła się o krok, stawiając stopę na mokrych liściach. W efekcie chwilę później wylądowała na ziemi.

Las wypełniły dźwięki pękających gałęzi. Jakby nie ruszył na nią upiór z lasu, ale cała ich horda.

Zadziałał instynkt, strach, który ścina myśli. Nina zerwała się na równe nogi i zaczęła biec. Nie odwracała się, nie reagowała na ból, choć gałęzie smagały ją po twarzy i rękach, a mgła dusiła, jakby nie była mgłą, lecz dymem z ogniska. Gdy potknęła się o kamień i runęła w błoto, poczuła gwałtowne szarpnięcie. Kątem oka dostrzegła, jak z rozerwanego o wystający korzeń plecaka wypadają kolejne rzeczy. Nie zawróciła. Nawet o tym nie pomyślała. Po prostu biegła.

Gdy zdyszana dopadła do samochodu, zatrzasnęła drzwi i przekręciła kluczyk. Silnik zakrztusił się raz, drugi, w końcu odpalił. Błoto trysnęło spod opon i Subaru wyrwało do przodu.

Odważyła się spojrzeć w lusterko wsteczne, dopiero gdy przejechała kilkadziesiąt metrów.

Na drodze nikogo nie było. Ale gdy obejrzała się przez ramię, na skraju lasu dostrzegła postać z mgły. Zakamuflowaną, ledwo widoczną, niemal zespoloną z lasem.

Upiór łakomie wyciągał ręce w jej stronę.

Rozdział 15

Nina zatrzymała samochód, gdy droga przestała przypominać rozmokłą leśną ranę, a zastąpił ją dziurawy asfalt.

Silnik Subaru pracował nierówno, jakby też musiał złapać oddech. Przez chwilę siedziała bez ruchu z dłońmi mocno zaciśniętymi na kierownicy. Oddychała płytko, w ustach czuła smak błota.

Zerknęła w lusterko wsteczne i wytarła chusteczką umorusane policzki. Przeniosła wzrok na rozerwany plecak, następnie złapała go, otworzyła i wysypała zawartość na miejsce pasażera. Nerwowo zaczęła przeczesywać palcami to, co w nim zostało.

– Kurwa mać! – syknęła przez zęby, a potem powtórzyła to jeszcze kilka razy, tłukąc otwartymi dłońmi w kierownicę. Gdy napad furii minął, raz jeszcze, tym razem dokładniej, przeszukała wszystkie kieszenie.

Ze znalezionych w lesie rzeczy w plecaku została tylko bransoletka z koralików. Spinki, kolczyk w kształcie listka i fragment materiału w kwiaty przepadły. Poza tym straciła saperkę, butelkę wody i dwa z trzech białkowych batonów.

Wyjęła telefon. Palce nadal jej drżały. Raz jeszcze kontrolnie zerknęła przez ramię, w prawo, w lewo. Istota z lasu…

– Pierdolnij się w łeb, Nina – rzuciła i kilkukrotnie uderzyła się otwartą dłonią w czoło. – To żaden upiór, żadna wiedźma! Ktoś chciał cię nastraszyć, a ty się posrałaś jak jakaś siksa!

Wzięła głęboki oddech i policzyła do dziesięciu. Miała mętlik w głowie. Znała podstawy psychologii i wiedziała, że umysł w chwili zagrożenia życia potrafi płatać figle, ale to było takie cholernie realne. Wiedziała, co widziała, a jednak ta myśl irytowała ją jak faszyści i ruscy razem wzięci.

Przez kolejnych kilkanaście uderzeń serca wpatrywała się w ekran smartfona, jakby wyświetlany numer miał ją ugryźć. Adam był chyba jedynym człowiekiem, który tak dobrze znał jej obsesję na punkcie zaginięcia Mai. Widział, jak w niej rosła, jak ją niszczyła i jak wygrywała każdą ich rozmowę.

Wybrała numer. Odebrał po drugim sygnale.

– Nina? Co się stało? – Jego głos był zachrypnięty, musiała wyrwać go z drzemki.

Nie „cześć”, nie „co słychać”, tylko od razu gotowość do zareagowania na problem. Przeszło jej przez myśl, że w istocie zna ją jak zły szeląg.

– Jestem w Czyśćcu – powiedziała bez zbędnych wstępów. – W lesie ktoś mnie śledził, a potem zaatakował – dodała.

– Jesteś cała? Wszystko okej? – zapytał już całkiem przytomnie.

– Chyba tak.

– Co znaczy chyba? Gdzie teraz jesteś?

– Zjechałam na pobocze. Tuż przy wsi. Niedaleko tego szlaku. Złego szlaku. – Zawahała się. – Adam, znalazłam rzeczy osobiste tych zaginionych dziewczyn. Musisz tu przyjechać.

Policjant zamilkł na moment, jakby w myślach uruchamiał procedury, ale jednocześnie próbował pamiętać, z kim ma do czynienia.

– Jakie rzeczy? – zapytał.

– Bransoletka z koralików, kolczyk w kształcie listka i spinki do włosów. I jeszcze kawałek tkaniny w kwiaty. Były zakopane w ziemi.

– Okej. – Nina usłyszała znajome skrzypnięcie sprężyn. Kiedyś, gdy jeszcze byli razem, skrzypiały regularnie. – Możesz wysłać mi ich zdjęcia?

– No… nie bardzo.

– Bo?

– Została mi tylko bransoletka. Resztę zgubiłam, kiedy uciekałam.

Cisza po drugiej stronie zgęstniała. Adam w końcu wypuścił głośno powietrze. To nie zwiastowało nic dobrego.

– Nina… – zaczął, a ona wiedziała, co zaraz powie.

– Tak, wiem – przerwała mu. – Wiem, że bez tego niewiele wskórasz. Bransoletkę mogę ci jednak wysłać, a resztę rzeczy opisać. I wiem, tak, dałam dupy, że od razu ich nie zrobiłam. Ale nie spodziewałam się, że z lasu wyjdzie jakiś zamaskowany pojeb i zacznie mnie gonić.

– Kuźwa, Nina, zwolnij. Za dużo tego. Jaki zamaskowany pojeb? Coś ci zrobił?

– Nie, nic. Ale miał na sobie kamuflaż. A przynajmniej tak to wyglądało z daleka. I maskę na gębie. Z kory, gałęzi, jakichś liści. Aha, i mam jeszcze zdjęcia nacięć na drzewach. Te akurat zrobiłam. Czterech dokładnie i…

– Dobra, czekaj. Walisz do mnie jak z uzi. Jeszcze raz: czy coś ci teraz grozi?

Nina rozejrzała się na boki. Z jednej strony las, z drugiej polana, na wprost pierwsze zabudowania.

– Teraz nie – odparła.

– Dobra. – Odchrząknął. – To opowiedz mi na spokojnie wszystko od początku.

Nina przedstawiła mu całą historię raz jeszcze. Starała się opisywać wszystko tak precyzyjnie, jak to możliwe, choć nie miała odwagi wspominać o leśnym upiorze. Uparcie twierdziła, że to był jakiś przebieraniec.

– W porządku – powiedział Adam, gdy skończyła. – Słuchaj uważnie. To, że masz tylko bransoletkę, nie znaczy, że to nic. Ale nie licz na cuda, bo bez reszty trudno mi będzie ruszyć to formalnie.

– Wiem – odparła, czując się bezsilna. – Dlatego dzwonię do ciebie, a nie do dyżurnego.

– Tak, i to jest mądre. – Adam zrobił krótką pauzę. – A teraz zrób to, co też jest mądre. Nie wracaj tam dzisiaj. Zamiast tego jedź do pensjonatu i do mojego przyjazdu nie ruszaj się z pokoju.

– Naprawdę przyjedziesz?

– Masz szczęście, że zawsze miałem do ciebie słabość.

– Adam…

– Przyjadę, zobaczę bransoletkę i miejsce. Potem sprawdzę, czy te znalezione przez ciebie rzeczy mają coś wspólnego z zaginionymi kobietami. Pasuje?

– Dziękuję.

– Ale niczego nie obiecuję. W ogóle masz szczęście, że mam kilka dni wolnego.

– Odwdzięczę ci się za to.

– Uważaj, bo powiesz o jedno słowo za dużo. – Zaśmiał się. – Wracaj do pensjonatu i tam na mnie czekaj. Będę za kilka godzin.

– Raz jeszcze dzięki.

– Aha… – Usłyszała, że zapala papierosa. – I nie mów nikomu, że do mnie dzwoniłaś. Ludzie tam nie lubią policji, to raz. Dwa, nie chcę wchodzić w paradę lokalnym krawężnikom. Oni też nas nie lubią.

– Jasna sprawa. Czekam.

Adam się rozłączył. Nina odłożyła telefon i schowała twarz w dłoniach. Poczuła się jak na huśtawce, bo gdy emocje związane z ucieczką przed leśnym upiorem zaczęły opadać, te związane z przeszłością nieoczekiwanie ożyły. Nigdy wcześniej by nie pomyślała, że świadomość nieodległego spotkania byłego partnera może ją tak poruszyć. Od momentu wyjazdu do Warszawy Adam przestał dla niej istnieć. Odcięła się, zapomniała o tym, co ich łączyło, wyparła powody, które stały za kryzysem i ostatecznym zerwaniem. A tymczasem jej serce znów zabiło szybciej.

Czy mocno się zmienił? Jak teraz wyglądał? Czy kogoś ma?

Nawet nie zapytała, w jakim stopniu pełni teraz służbę, i nagle zrobiło jej się wstyd. Znów go wykorzystywała do swoich celów. A on znów jej pomagał.

Westchnęła i przekręciła kluczyk w stacyjce. Silnik Subaru ponownie się zakrztusił, ale w końcu odpalił. Z radia popłynął jakiś skoczny utwór, którego tytułu nie znała. Raz jeszcze rozejrzała się wokół. Mgła na poboczach była jak brudny oddech lasu. Przez moment miała wrażenie, że w lusterku wstecznym dostrzegła jakiś ruch, ale kiedy mrugnęła, wrażenie zniknęło.

Włożyła bransoletkę do kieszeni kurtki i zapięła zamek. Gdy ruszyła w stronę pensjonatu, czuła się we wsi obca jak nigdy wcześniej. Mijała kolejne chałupy, a mieszkańcy odprowadzali ją wzrokiem, choć żadnego z nich nie widziała. Jakby informacja o jej obecności rozchodziła się nie przez ludzi, tylko przez ziemię. I mgłę.

W pokoju usiadła na łóżku i przez dłuższy czas wpatrywała się w ścianę. W głowie odtwarzała scenę w lesie. Kadr po kadrze. Gdy po raz kolejny zwizualizowała się jej postać we mgle, a ona nie była w stanie jednoznacznie przyznać przed samą sobą, że to musiał być jakiś przebieraniec, poderwała się z łóżka i ruszyła do łazienki.

Zimny prysznic pomógł o tyle, że nabrała nowych sił do działania. Uznała, że nie będzie siedzieć i czekać. Siedzenie i czekanie oznaczałoby, że się boi. A Nina Bacela nie bała się ani leśnych upiorów, ani zamaskowanych pojebów. Przynajmniej tak to sobie uparcie powtarzała.

Rozdział 16

Nina rozprostowała kości, spojrzała na zegarek i wyszła z pokoju.

Droga do ośrodka Gajdy zajęła jej kilka minut. Jechała nabuzowana energią mającą przykryć atak paniki, którego sama przed sobą bardzo się wstydziła. Zaparkowała przy samym wejściu. Wysiadła. Raz jeszcze przyjrzała się fasadzie budynku. Białe ściany, skośny dach kryty czerwoną dachówką, szyld w pastelowych kolorach, wszystko do bólu czyste, niemal sterylne. Stanęła przed tabliczką nad drzwiami wejściowymi Ośrodka Edukacji i Regeneracji „Pod Borkiem”. Wzięła głębszy wdech i nacisnęła klamkę.

Uderzyło ją ciepło i zapach olejków. Lawenda, cytrus, coś mdłego, co miało działać jak kołdra na mózg. Po prawej wisiał plakat z uśmiechniętą kobietą na tle lasu i hasłem reklamowym „Odzyskaj spokój”. W recepcji siedziała ta sama dziewczyna co ostatnio. Tęższa niż ta na plakacie, z bujnymi piersiami i niezliczoną ilością piegów. Włosy miała spięte w kok, a do twarzy przyklejony wyuczony uśmiech.

– Dzień dobry. Miło znów panią widzieć – przywitała się, pokazując rząd białych zębów.

– Jestem umówiona z doktorem Gajdą – skłamała.

Dziewczyna zmarszczyła brwi i zajrzała do kajetu. Nina od razu zrozumiała, że to tylko pro forma i jej mały fortel nie przejdzie.

– Doktor ma dziś napięty grafik, ale pani nazwiska nie widzę.

Nina zauważyła, że nawet nie zapytała o nie. Kolejny dowód, że we wsi nie była już anonimowa.

– Ale tak się składa, że właśnie zaczyna sesję grupową – powiedziała i uśmiechnęła się, jakby dawała jej prezent.

– To znaczy, że mogę wejść? – dopytała Nina.

– Akurat to sesja integracyjna, na którą może przyjść każdy. Przed nikim nie zamykamy drzwi. – Podsunęła jej pod rękę listę obecności. – Proszę podać dane i złożyć podpis. To jedyny warunek uczestnictwa.

Nina niechętnie podała imię i nazwisko. Datę urodzin wymyśliła na poczekaniu. Gajda nie musiał wiedzieć o niej więcej, niż powinien.

Sala dla sesji grupowych znajdowała się na końcu korytarza. Ten był jasny, podłoga wypolerowana, na ścianach wisiały zdjęcia lasu skąpanego w promieniach wschodzącego słońca, mchów jak dywany, strumyka pośród kamieni. Ten sam las, który w jej głowie miał smak krwi i zapach błota, tu prezentował się jak z pocztówki.

Nina szła, pewnie stawiając kroki. Nie była przygotowana na taką ewentualność, więc czuła lekkie napięcie, ale taka okazja mogła się nie powtórzyć. Bardzo była ciekawa nie tylko metod Gajdy, ale i samych uczestniczek. Te znajomości mogły w przyszłości okazać się bardzo przydatne.

Przy drzwiach zatrzymała się i przez chwilę nasłuchiwała. Dźwięki dochodzące z wnętrza były przytłumione: kobiecy głos, pojedynczy szloch, szelest kartek papieru, uspokajające „mhm”. Wzięła głębszy oddech, jakby wchodziła na ring, i nacisnęła klamkę.

Krzesła były ustawione w krąg. Osiem z nich było zajętych przez kobiety w różnym wieku, cztery trzymały w dłoniach kubki z herbatą, jedna butelkę z wodą. Ich sylwetki zdradzały brak pewności siebie i buzujące we wnętrzu emocje. Napięte barki, ręce blisko siebie, złączone kolana, wzrok uciekający w bok. Na jednym z krzeseł siedział Gajda, który zdawał się dominować nad całym towarzystwem niczym charyzmatyczny guru jakiejś sekty.

Nie wyglądał na zdziwionego wizytą intruza.

– Nina – powiedział ciepło. – Usiądź, proszę. Jesteś w dobrym miejscu – dodał, wskazując na jedno z trzech wolnych krzeseł.

Nina usiadła obok młodej dziewczyny z rozmazanym makijażem. Nie ściągnęła kurtki i nieco zbyt ostentacyjnie założyła nogę na nogę. Kilka kobiet spojrzało na nią płochliwie, inne z kolei podejrzliwie. Jedna z nich, szczupła szatynka z poszarzałą twarzą i w popielatej spódnicy do kostek, zacisnęła palce na kubku tak mocno, że pobielały jej knykcie.

Gajda kontynuował. Spokojnym i łagodnym tonem, jakby jej wtargnięcie było w tym miejscu czymś zupełnie naturalnym.

– Dziś rozmawiamy o tym, co nosimy w środku. O tym, co brudzi. Co rośnie jak pleśń, kiedy jest karmione wstydem i lękiem. – Zrobił pauzę i przesunął spojrzenie po zebranych. – Nie będziemy niczego oceniać. Nie będziemy niczego wymuszać. Będziemy natomiast uczyć się to nazywać.

Kilka kobiet skinęło głowami. Nina patrzyła na niego uważnie. Jego ton był ciepły, ale w środku wyczuwała twardość i chłód. Tak potrafili mówić ludzie, którzy nauczyli się, że głosem da się prowadzić ludzi jak na smyczy.

– Ktoś chce się dziś czymś podzielić? – zapytał.

Młoda kobieta z siną smugą na policzku odezwała się pierwsza. Głos miała cienki jak ptak.

– Ja… ja nie umiem spać – powiedziała cicho. – Jak zamykam oczy, to widzę… to wszystko. I myślę, że to moja wina.

Gajda nachylił się lekko w jej stronę.

– Jak masz na imię? – zapytał.

– Ola.

– Olu… – zaczął. – Otóż to, co się wydarzyło, nie było i, co ważne, nie jest twoją winą. Ale to, co nosisz teraz, jest twoje. I to daje ci władzę. Możesz to dźwigać do końca życia albo możesz nauczyć się to odkładać.

Co za pretensjonalne bzdury, pomyślała Nina. Ale nie dała tego po sobie poznać. Postanowiła, że tym razem zachowa się odpowiedzialnie i za żadne skarby świata nie da się sprowokować.

– On mówił, że jestem brudna. – Ola cicho zaszlochała.

– Tak się mówi, kiedy ktoś chce cię złamać – powiedział tonem, jakby stawiał diagnozę. – Brud to słowo, które wchodzi pod skórę. Ale brud można zmyć. Można go wypłukać z myśli.

– Jak? – zapytała kobieta obok, starsza, z wytartą obrączką na palcu.

– Przez proces. Przez rytm. Przez powtarzalność – odpowiedział Gajda, rozkładając ręce. – Ja to nazywam regeneracją. – Uśmiechnął się. – A regeneracja to nie cud. To codzienna praca. Odkładanie starych reakcji i uczenie się nowych.

Nina przyglądała się, jak kobiety chwytają jego słowa niczym koło ratunkowe. I rozumiała, dlaczego to działa. Trauma odbierała człowiekowi kontrolę, a on sprzedawał kontrolę w ładnym opakowaniu.

Kolejna kobieta zaczęła mówić o matce, następna o krzyku i o tym, że czuje nienawiść, a potem winę. Gajda słuchał uważnie, a potem ubierał jej relację w łagodniejsze słowa. I za każdym razem przesuwał akcent z „ktoś mi to zrobił” na „to we mnie siedzi”.

– To nie jest twoja wina, że to w tobie jest – mówił. – Ale to twoja odpowiedzialność, aby to nie wyszło na innych.

Kolejne brednie opakowane w gładkie słowa, pomyślała Nina. Przysłuchiwała się uważnie następnym wyznaniom pełnym łez i wewnętrznego bólu, czasem gniewu, niezrozumienia. Gajda za każdym razem przytakiwał, a potem odwracał kota ogonem.

– A ty, Nina? – zwrócił się w końcu do niej. – Co ty w sobie nosisz?

Wszystkie spojrzenia padły na nią. Nina poczuła się jak w świetle reflektora.

– Wkurw – odpowiedziała.

Ktoś w sali wciągnął powietrze, ktoś inny spuścił wzrok, jakby to słowo było nieprzyzwoite. Gajda uśmiechnął się łagodnie.

– Złość jest energią – powiedział. – Może palić, ale może też chronić. Pytanie, czy potrafisz nad nią zapanować i kierować ją tam, gdzie trzeba.

– Potrafię. Tylko nie w tę stronę, w którą pan chce.

– Ja niczego nie chcę dla pani. Ja proponuję narzędzia.

– Narzędzia do czego? – Nina pochyliła się lekko. – Do tego, żeby kobiety przestały mówić?

Powietrze w sali nagle zgęstniało. Jedna z kobiet zadrżała, inna zacisnęła usta, ktoś wymownie odchrząknął.

Gajda cierpliwie poczekał, aż słowa Niny wybrzmią.

– Widzę, że twój ból jest bardzo żywy – powiedział w końcu. – Czasem człowiek, który cierpi, chce cierpieniem zarazić innych. To mechanizm obronny.

– Mój ból ma szesnaście lat. I ma imię.

Gajda uniósł brwi w zdumieniu. Nieco zbyt teatralnie, co zdecydowanie nie pasowało do prezentowanej dotąd postawy.

– Ma pani na myśli siostrę? – zapytał.

– Tak.

– Rozumiem. To musi być trudne. Taka strata zostawia w człowieku pustkę. A pustka domaga się wypełnienia. Pytaniami, wściekłością, fantazjami o sprawiedliwości.

Nina poczuła, że doktor próbuje ją zamknąć w ramach żałoby. Zredukować do typowego przypadku.

– To nie fantazja – rzuciła. – To wieś, w której w ciągu ostatnich kilkunastu lat zniknęło co najmniej sześć kobiet. W tym moja siostra. A wszyscy pieprzą, że zabrał je las.

– Las bywa niebezpieczny – odparł łagodnie. – Zwłaszcza dla osób w kryzysie.

– Osób w kryzysie? – Nina uśmiechnęła się krótko. – Pan lubi to określenie, prawda? Bo wtedy nie ma sprawcy. Jest tylko… kryzys.

W sali zrobiło się jeszcze ciaśniej i duszniej. Tak jakby ściany nagle zbliżyły się o metr do krzeseł. Na twarzach paru kobiet malowało się wyraźne zniesmaczenie, ale na kilku Nina dostrzegła coś innego – ciekawość.

Gajda westchnął. Znów zbyt teatralnie.

– „Sprawca” to słowo, które niesie ulgę, bo pozwala wskazać palcem – powiedział. – A ja pracuję z tym, co jest trudniejsze. Z tym, co zostaje w człowieku.

– A co zostaje? – Nina nie odpuszczała.

– Zależność – wtrąciła nagle jedna z kobiet. Cicho, nieśmiało, ale gdy Gajda przytaknął, dodała: – Że jak on mówił, to ja… wierzyłam.

– Otóż to – potwierdził. – I tę zależność można rozmontować. Ale najpierw trzeba uznać, że była.

Nina przeniosła wzrok na kobietę. Jej dłonie drżały, a palce miały obgryzione paznokcie. Nina poczuła złość nie na nią, tylko na mechanizm. On je uczył mówić w taki sposób, żeby każda ścieżka prowadziła z powrotem do niego.

– Dobrze – powiedziała spokojniej. – To ja też coś uznam. Uznaję, że pan tu ma władzę.

– Każdy terapeuta dźwiga pewną odpowiedzialność.

– Nie mówię o odpowiedzialności. Mówię o władzy. – Nina wskazała na krąg. – One patrzą na pana jak na kogoś, kto im powie, kim są.

Jedna z kobiet zesztywniała, jakby Nina dotknęła jej najgłębszego wstydu. Gajda uśmiechnął się miękko.

– One patrzą na mnie, bo tu są bezpieczne – odparł.

– Bezpieczne? – Nina poczuła, że puls jej przyspiesza. – A jeśli to bezpieczeństwo jest warunkowe? Jeśli jest tylko wtedy, kiedy się zgadzają?

Gajda odchylił głowę.

– Nina, zadajesz pytania, które mają w sobie agresję.

– Bo agresja jest mi bliższa niż udawanie, że wszystko jest w porządku. Jeśli, kurwa, nie jest!

Ktoś w sali sapnął, ktoś przewrócił oczami, ktoś szepnął „Jezu”. Niny to nie zdeprymowało.

– Godzinę temu ktoś chciał mnie napaść – rzuciła zaczepnie.

– Tutaj? We wsi? – Gajda wyglądał na szczerze zdumionego.

– Nie we wsi. W lesie. Jakiś psychol w masce. Może to mi pan wyjaśni?

– W masce? – powtórzył, ale Nina dostrzegła, że minimalnie się zawahał.

– Z kory i liści. I niech pan mi nie mówi, że to kryzys tożsamości albo jakaś inna trauma. To był człowiek z krwi i kości.

Gajda westchnął, nerwowo obrócił trzymany w palcach długopis i odchrząknął.

– W lesie jednak łatwo o projekcje – powiedział spokojnie, ale Nina wyczuła inną nutę. To nie był ten sam spokój co wcześniej. – Drzewa, mgła, lęki. Strach potrafi ubierać rzeczywistość w symbole i…

– Mówiłam, żeby pan tego nie robił.

– Nina – przerwał jej. – Jeśli przyszłaś tu walczyć, to uprzedzam, że to nie jest ring.

– Właśnie – syknęła. – To nie ring, bo na ringu obie strony wiedzą, że to walka na uczciwych zasadach – dodała i zanim Gajda zdążył cokolwiek odpowiedzieć, wyjęła z kieszeni bransoletkę. Demonstracyjnie położyła ją na środku kręgu, na podłodze. Pastelowe koraliki błysnęły w świetle lamp. – To znalazłam w lesie. Zakopane pod ziemią. Z kolczykiem, spinkami i kilkoma innymi rzeczami, które zgubiłam podczas ucieczki przed tym wariatem w masce. Czy któraś z was widziała kiedyś coś takiego? Czy któraś zna dziewczynę, która to nosiła?

Oczy wszystkich kobiet skierowały się na środek kręgu. Patrzyły na bransoletkę jak na coś brudnego. Jak na zarazę. Jak na dowód, którego nie chcą widzieć, bo zburzy im wszystko, w co wierzą i czemu ufają. Wtedy Nina dostrzegła kątem oka, jak jedna z nich, ta w szarym swetrze, poruszyła się niespokojnie. Jej dłoń odruchowo zakryła nadgarstek.

– Pani coś wie, prawda? – zawróciła się do niej, ale wtedy Gajda podniósł się z krzesła.

– Myślę, że na dziś wystarczy – powiedział tonem spokojnym, ale stanowczym. – To nie jest miejsce na takie ekspozycje, a dla moich pacjentek może być szkodliwe.

– Szkodliwe to jest milczenie i udawanie, że nic się tu nie dzieje. Jak się pani nazywa? – ponownie zawróciła się do kobiety.

– Proszę nie odpowiadać. Pani Nina już wychodzi.

Nina się zatrzymała. W oczach kobiety tlił się strach i pomyślała, że znów ją poniosło. Mogła to rozegrać inaczej i zapytać ją już po sesji, na zewnątrz, z dala od oczu i uszu Gajdy. Ugryzła się w język, żeby nie powiedzieć czegoś, czego mogłaby żałować, podniosła z podłogi bransoletkę i wyszła z sali.

Kiedy przechodziła obok recepcji, dziewczyna za ladą uśmiechnęła się tak samo jak wcześniej.

– Wszystko w porządku? – spytała.

– W porządku to tu jest tylko fasada – odparła Nina, tłumiąc gniew.

Na parkingu odetchnęła głęboko. Ośrodek za jej plecami może i wyglądał pięknie z zewnątrz, ale nie miała już najmniejszych wątpliwości, że to tylko atrakcyjnie spreparowane opakowanie. Białe ściany, zachęcający szyld i zapach lawendy miały jedynie przykryć to, co w nim gniło od lat.

Kiedy podeszła do samochodu, zobaczyła za wycieraczką cienką gałązkę zawiązaną w prosty węzeł. Wyciągnęła ją i rozejrzała się po okolicy. Mgła zdążyła się przerzedzić, ale widoczność dalej była daleka od dobrej, zwłaszcza że światło słoneczne bladło z każdą upływającą sekundą. Na widok przemykającego przy lesie cienia wzdrygnęła się, ale, o dziwo, nie poczuła ukłucia strachu. Poczuła determinację.

Pomyślała, że skoro komuś tak zależy, aby ją nastraszyć, to znaczy, że jest coraz bliżej poznania prawdy. I że od teraz to ten ktoś powinien zacząć się bać.

Wsiadając do auta, Nina Bacela nie miała pojęcia, jak bardzo się myli.

Rozdział 17

Adam przyjechał zaraz po tym, jak Nina wróciła z jadalni. Słońce kryło się już za wzgórzami, a wieś szarzała, jakby tonęła nie we mgle, lecz w popiele wulkanicznym. Zobaczyła jego auto przez okno. Jasne reflektory przecięły mgłę jak dwa noże, na sekundę odsłaniając błotnistą drogę i płot. Potem światła zgasły i wszystko wróciło do tej samej lepkiej szarości.

Miał na sobie ciemną kurtkę i spodnie bojówki, a przez ramię przewiesił torbę. Kiedy podniósł wzrok, Nina zobaczyła zmęczenie, które nie wynikało z niewyspania i długiej drogi, ale z tego, ile razy w życiu musiał brać na siebie odpowiedzialność bycia tym rozsądnym.

Otworzyła drzwi, zanim zdążył zapukać.

– Cześć – powiedziała i wyciągnęła dłoń na powitanie. Adam ją uścisnął, a na jego twarzy wykwitł nieforemny uśmiech. Pomyślała, że wyszło wyjątkowo niezręcznie, i aby przykryć niesmak, lekko go przytuliła. Odwzajemnił gest, ale chłodno, a potem stali przez sekundę w ciszy, w której zmieściło się ich dawne życie: wspólne mieszkanie, kłótnie, seks, jej obsesja, jego próby racjonalizacji.

Nina zaproponowała kawę, a potem nastawiła wodę. Kątem oka obserwowała, jak ściąga kurtkę, rozgląda się po pokoju, odchyla zasłonę, kładzie torbę na stół.

– Pokaż tę bransoletkę – rzucił, znów chłodno, wręcz oschle.

Nina wyjęła ją z kieszeni bluzy. Pastelowe koraliki w świetle lampy wyglądały niewinnie. Jeden pęknięty, żyłka rozciągnięta. Adam uważnie przyjrzał się dowodowi.

– To wszystko? – zapytał, przenosząc wzrok na Ninę.

– Resztę zgubiłam. Mówiłam ci – odparła, lekko skonsternowana zachowaniem byłego partnera. – Kolczyk, spinki, kawałek materiału. Przysięgam, że tam były.

Adam skinął na znak, że przyjmuje jej wersję do wiadomości.

– Wierzę ci – powiedział. – Ale to za mało. Masz porządną latarkę?

– Mam.

– To idziemy. Kawę wypijemy po powrocie.

W drodze do lasu nie rozmawiali dużo. Wymienili kilka uwag, głównie dotyczących wsi i jej śledztwa. Nina nie czuła się jednak swobodnie, bardziej jak na polu minowym. Adam nie miał w sobie tej czułości, co kiedyś. Mówił krótko, konkretnie, ostro, jak policjant na służbie.

Droga prowadząca do lasu wyglądała inaczej niż za dnia. Bardziej jak otwarte gardło, które czeka. Nina czuła napięcie w barkach, ale gdy dostrzegła, że Adam ma broń, poczuła się pewniej.

Weszli w las.

Do pensjonatu wrócili po godzinie. Z pustymi rękami.

Gdy Nina usiadła na krześle, czuła się jak w narożniku po ostatnim gongu przegranej walki. Adam odłożył broń na stolik nocny i odchylił zasłonę. Upił świeżo zaparzonej kawy.

– Powiem wprost – zwrócił się do niej. – Oficjalnie to nie przejdzie, choćbym na rzęsach stawał. Ale postaram się ci pomóc. Ten jeden ostatni raz.

Nina spojrzała na niego niepewnie. Patrzył jej w oczy. Głęboko, badawczo. Jak policjant szukający nieścisłości w zeznaniach. Nic więcej nie powiedział, ale domyśliła się, co chodzi mu po głowie. Znał jej obsesję i na pewno nie chciał do tego wracać. To rozdrapałoby rany.

– Dziękuję – powiedziała. – I wiedz, że każde moje słowo to szczera prawda. Niczego nie ukrywam i nie nadinterpretuję. Wiem, że w tej wsi dzieje się coś bardzo złego.

– Nie przeczę, że tak jest. Ale potrzebujemy mocniejszych dowodów. Opowiedz raz jeszcze o tym spotkaniu w lesie.

Nina zreferowała mu wszystko punkt po punkcie. Ominęła tylko to, co najbardziej ją w tym wszystkim przeraziło, a co mogłoby zaszkodzić ich współpracy.

– Zatem wychodzi na to, że ten ktoś zadał sobie sporo trudu, aby cię nastraszyć – skwitował Adam. – Maska i przebranie to najlepszy sposób, aby wzbudzić strach, a zarazem nie dać się zidentyfikować.

– Tylko po co ten teatr?

– Żebyś uwierzyła w legendę. – Adam podrapał się po nieogolonym policzku. – Taki brak jasności budzi w człowieku niepokój, który jest gorszy niż strach. Łatwiej bronić się przed kimś niż przed czymś. Zwłaszcza opakowanym w zabobony o wiedźmie z lasu. Czysta psychologia.

– Na mnie to nie działa.

– A jednak dziś w lesie ręce ci się trzęsły.

Adam przyjrzał się Ninie uważniej.

– Przesadzasz…

– Nie przesadzam, Nina. I jeśli mam ci pomóc, nie zaprzeczaj, bo wiem, co widziałem. A ty, jak cię znam, do strachliwych raczej nie należysz…

Nina przez moment milczała.

– Trochę się bałam – przyznała. – Nie widziałeś tego faceta. On naprawdę wyglądał jak jakiś upiór.

– No właśnie. Skoro ty się bałaś, to pomyśl, jak zareagowałaby zwykła dziewczyna, do tego po traumie.

– To ma sens. Tylko po co miałby je straszyć?

Adam przez chwilę rozważał odpowiedź.

– Skupmy się na tych dziewczynach. Kim były i po co tu przyjechały. Potrzebuję faktów, a nie domysłów i legend o wiedźmach.

– Możesz to sprawdzić tutaj? – zapytała, patrząc, jak rozkłada na stole laptop.

– Mam dostęp zdalny do części systemu – odparł. – Nie do wszystkiego, ale na tę chwilę powinno wystarczyć. Nazwiska zaginionych.

– Dominika K., Iga R., Patrycja S. Aneta M., Klaudia S. – podała Nina, jakby recytowała książkę telefoniczną.

Adam wklepał dane i przez chwilę operował myszką. Słyszała tylko klikanie klawiszy i własną krew w uszach.

– Dominika Kostecka – mruknął. – Zgłoszenie jest. Opis ubioru ogólny. Kurtka, plecak, brak wyszczególnionej biżuterii.

– Czyli nic?

– Poczekaj. Iga Rusinowicz. Kolczyki srebrne, drobne. Nic o kształcie. Zdjęcia brak. Nie ma też nic o spince do włosów ani o bransoletce.

– Ale są srebrne kolczyki.

– To za mało. Co druga młoda kobieta nosi srebro w uszach. Patrycja Sasak. Tu jest adnotacja o bransoletce z koralików, robionej ręcznie.

– Pokaż.

Adam obrócił laptop tak, żeby widziała. Nina przeczytała i poczuła, jak świat zawęża się do jednego zdania. Bransoletka z koralików. Robiona ręcznie. Kolorowa. Noszona stale.

Wciągnęła, a następnie głośno wypuściła powietrze.

– To jest to – powiedziała.

– Może być. – Adam ostrożnie ujął bransoletkę w palce. – Szkoda, że nie ma zdjęcia. Ale to akurat jest do sprawdzenia. Jej rodzice na pewno mają jakieś fotografie córki.

– Pogadasz z nimi?

Adam przytaknął.

– A ta ostatnia?

– Aneta Michalik. Tu nic. Zero. Tylko ubrania sportowe.

– I jak to widzisz?

– Szczerze? – Adam przeniósł wzrok na Ninę. – Na razie nijak. To wciąż mało. Ale… – zamknął laptop – jutro zadzwonię do prowadzących tamte sprawy. Poproszę o akta, zdjęcia, jeśli są oczywiście. Ale różnie może być, bo mamy w komendzie kilku dupków. Zadzwonię też do rodziców tych dziewczyn. Wtedy powinniśmy mieć więcej.

Nina odruchowo nakryła dłonią dłoń Adama. W zamyśle miał to być gest podziękowania, ale od razu zrobiło się niezręcznie. Były partner uśmiechnął się blado, a potem delikatnie wysunął dłoń.

– Zejdę na dół i poproszę o pokój. Dziś już za późno, aby tarabanić się…

– Jest jeszcze coś – weszła mu w słowo Nina.

Adam zatrzymał kubek przy ustach i uniósł brew.

– Byłam dziś w ośrodku…

– Sama?

– Tak.

– Nina… – W jego głosie pojawił cię cień złości.

– Tak, wiem, co powiesz. Ale musiałam zobaczyć, jak działa ten cały Gajda.

Adam upił kawy.

– I jak działa?

Nina zreferowała mu wizytę w ośrodku Pod Borkiem. Opisała krąg kobiet, słowa o brudzie i oczyszczeniu, ten lepki spokój, który miał w sobie nacisk, zbyt gładkie uśmiechy i moment, gdy kobieta w szarym swetrze zasłoniła nadgarstek. Wspomniała też o gałązce za wycieraczką.

– To brzmi jak jakaś sekta w wersji terapeutycznej – skwitował, gdy skończyła.

– Też tak czuję.

– Następnym razem nie idź tam sama, okej?

Nina chciała odpowiedzieć zadziornie, ale ostatecznie tylko przytaknęła. Po wydarzeniach z lasu i po tym, jak do niego zadzwoniła, Adam wyraźnie ją prosił, żeby do jego przyjazdu nie opuszczała pensjonatu. Niby jej tego teraz nie wypomniał, ale tak naprawdę właśnie to zrobił. Wyraz jego twarzy mówił mniej więcej: jeśli chcesz, żebym się zaangażował, nie robisz niczego, czego ja bym nie zrobił. I niczego bez mojej wiedzy.

Z zaskoczeniem przyjęła, że ta sytuacja jej odpowiada. Znowu byli drużyną. Jak kiedyś…

Krótko później się pożegnali i Adam wyszedł z pokoju. Gdy Nina brała prysznic, poczuła łaskotanie w podbrzuszu. Przez chwilę zastanawiała się, co o tym myśleć, a później zrobiła to, czego domagał się jej organizm. Spać kładła się dużo bardziej zrelaksowana.

Rozdział 18

Świadomość wróciła.

W jednym, wąskim punkcie bólu. Jakby ktoś zapalił w niej knot i zapomniał go zgasić.

Klaudia nie pamiętała już, kiedy ostatnio była sobą. W jamie nie było wczoraj ani jutro, tylko powtarzalny rytm: ból, omdlenie, przebudzenie, ból, cień, szept, nacisk, ból, omdlenie, ciemność. I tak w kółko. Bez ustanku, bez litości, bez nadziei.

Leżała w glinie, wciśnięta w wykrot tak głęboko, że powietrze miało smak ziemi. Sieć korzeni, grubszych i chudszych, oplatała ją jak nić pająka; wyglądały jak żyły rozpięte w mroku. Kiedy oddychała, słyszała trzaski gałęzi, szelest ugniatanych liści, chrobot mysich pazurów, jęki lasu.

Nie była już związana, a mimo to nie mogła się ruszyć. Korzenie nie oplatały jej jak liny. One w nią wrosły. Czuła, jak w niej pracują, jak się rozpychają, jak drążą kolejne tunele. Przypominały obce palce, które znalazły drogę do jej wnętrza, aby wyrwać z niej wszystko, czym była. Końcówki korzeni muskały jej spękane usta, szukały drogi do gardła, drobinki ziemi chrzęściły między zębami, na odrętwiałym języku utrzymywał się smak ziemistej, zgniłej wilgoci. Gdy poczuła gwałtowny ucisk w okolicach krocza, z jej przepony wypełzł zduszony, urwany dźwięk. Własny głos brzmiał tu obco i natychmiast był wchłaniany przez ziemię.

Poczuła, że zbliża się do granicy. Jakby jej dusza powoli odrywała się od udręczonego ciała. Przed oczami stanął jej obrazek dziewczyny w koszulce w kwiaty. Ten detal wydał jej się śmieszny i naiwny. Potem ktoś ją zdarł. Brutalnie, bez litości. I nie było już koszulki, a nagie ciało przykryła ziemia i oplotły korzenie.

Dlaczego? – pomyślała. Dlaczego to przydarzyło się właśnie mnie? Nie zasłużyłam sobie, nie…

– Zasłużyłaś…

Szept wypełzł z ciemności, a jamę wypełnił zapach gnijących liści.

Nie usłyszała kroków. Cień nigdy nie wchodził. On się materializował, powstawał z gęstniejącej ciemności. Wtedy przybierał kształt, nachylał się nad nią, sączył jej do ucha treści, których nie rozumiała. Tam, gdzie powinna być twarz, poruszało się coś nieregularnego, jakby kora i liście, jakby las próbował to coś ubrać w maskę, ale nie pamiętał, jak wygląda ludzka twarz.

– Oddaj…

Szept przyszedł nie przez uszy. Wpełzł wprost pod czaszkę.

– Uwierz… oddaj…

Ale co? Co mam oddać? – myślała Klaudia. O co tu chodzi i czego ta zmora ode mnie chce?

– Siebie…

Nie, pomyślała, a korzenie odpowiedziały natychmiast, jakby dostały rozkaz. Ciało Klaudii wykręcił kolejny impuls bólu. Jeden, drugi, trzeci. Wiła się jak larwa, walcząc z bólem, krzycząc, wbijając paznokcie w glinę.

Cień pochylił się tak blisko, że poczuła, jak z miejsca, gdzie powinny być usta, sączy się jakaś wydzielina. Coś, co udawało dłonie, ujęło jej głowę. Ciemne, kościste palce zakończone czymś twardym przypominającym wysuszoną gałąź wsunęły się pomiędzy skołtunione włosy. Zakleszczyły się na czaszce i Klaudia poczuła, że powoli się zaciskają.

Wtedy w jej głowie pojawiła się myśl, której się nie spodziewała, ale która nagle wydała się jej naturalna. Zrozumiała zamysł upiora. Pojęła, że śmierć byłaby ulgą, a zgoda na „oddanie” – zrobieniem przestrzeni na coś niewyobrażalnego. Na uciszenie wszystkiego, co jest Klaudią, na wymazanie jej historii, jej własnego ja, wszystkiego, czym była.

Cień czytał jej myśli. Czuła, jak rośnie w nim napięcie, irytacja, gniew.

– Nie! – krzyknęła.

Korzenie zacisnęły się mocniej. Wdarły się w mięśnie, przebiły się do płuc, dotknęły komory serca. Ból wydawał się zbyt silny, aby go czuć. Już go nie czuła, bo to ona była bólem. Czuła krew spływającą po skórze, ziemię, która się nią poiła, upiora, który wciąż wierzył, że znajdzie pęknięcie, aby w nią wejść.

– Oddaj!!!

Szept wybuchł jej pod czaszką jak krzyk rozpaczy. Klaudia poczuła gwałtowne szarpnięcie, jakby jej ciało było tkaniną, którą ktoś próbuje rozedrzeć w szwach. Przed oczami zrobiło się biało. Z ust wyrwał się kolejny krzyk, po którym z gardła chlusnął strumień ciepłej krwi.

I właśnie wtedy, w tym jednym jasnym momencie niewyobrażalnego bólu, Klaudia poczuła coś, czego nie czuła już od dawna – wściekły, żywy upór. Nie heroizm. Nie waleczność. Coś prymitywnego, jak odruch zwierzęcia, które nie chce zostać zjedzone żywcem.

Wspomnienia przyszły same. Jej imię wypowiedziane przez kochanego dziadka, wschodzące słońce i pisk czajnika sygnalizujący, że babcia zaraz zrobi herbatę, szum ciepłej wody z prysznica, śmiech koleżanek na wieczorze panieńskim. Życie tak banalne, że aż święte.

– Nieeeeeee!

Krzyk natychmiast pożarła ziemia. Cień zadrżał, jakby coś w nim pękło. Nacisk natychmiast wzrósł. Nie cierpliwie, tylko brutalnie i gniewnie. Korzenie zareagowały jak stado. Z nieopisaną gwałtownością wdarły się w mięso, w narządy wewnętrzne, w usta, uszy, nos, pochwę.

Klaudia poczuła, jak rozlewa się w niej ciepło, jakiego nie zaznała nigdy w życiu, a chwilę później jej ciało rozpadło się jak obrazek z puzzli. Ostatnim, co zapamiętała, był cuchnący oddech cienia i myśl, której trzymała się jak liny.

Klaudia. Nazywam się Klaudia Skrzypczak.

Na powierzchni wiatr przesunął mgłę, gdzieś odezwał się puszczyk, gdzieś niedźwiedź poruszył się w gawrze. Jedna z kukiełek urwała się z gałęzi i wpadła w rozmokłą od krwi ziemię.

Cień wychynął z jamy, ale nie rozpłynął się w powietrzu. Twardo stanął na ziemi i uniósł wzrok na korony drzew, którymi targnął lodowaty podmuch. Jego myśli krążyły wokół tego, że natychmiast trzeba znaleźć kolejne naczynie. A po tym posprzątać.

Rozdział 19

Noc w Czyśćcu była inna.

Ona nie zapadała, tylko spływała jak ciężka czarna woda, która wpełza w zakamarki i zostaje. Nina leżała w łóżku z otwartymi oczami, słuchając, jak dom pracuje. Zamieć, która pojawiła się niespodziewanie, obudził górski wiatr. Belki trzeszczały pod jego naporem, krokwie jęczały, w kominie hulał przeciąg. Normalne dźwięki starego budynku, które nie dziwią w taką pogodę. Tu były jednak tłem dla czegoś innego.

Od kiedy Adam przyjechał, wydawało się, jakby wieś zmieniła rytm. Nina nie potrafiła tego racjonalnie wyjaśnić, ale czuła to jak zmianę ciśnienia przed burzą. Psy nie szczekały tak zawzięcie jak wcześniej, samochody, zamiast jeździć, stały przy obejściach, ludzie pochowali się w domach, których okna szczelnie zasłoniły drewniane okiennice. Wieś zamilkła, jakby jego obecność nagle i bezpowrotnie zaszyła mieszkańcom usta.

Nina przeciągnęła palcem po koralikach. Miała wrażenie, że są nienaturalnie zimne, jakby przez dłuższy czas leżały na parapecie.

Dowód, który nie jest dowodem.

Ta myśl nie chciała odejść. Nie ustępowała. Nie pozwalała zasnąć.

I wtedy usłyszała dźwięk, który sprawił, że znów poczuła ciepło w podbrzuszu. Tym razem z zupełnie innego powodu.

Spojrzała na zegarek. Dochodziła druga w nocy. Wstała z łóżka i dyskretnie odchyliła zasłonę. Wydawało jej się, że las stoi jeszcze krok bliżej, spowity zamiecią wirujących płatków śniegu, czarny jak najczarniejsza otchłań.

Aż odskoczyła, gdy jedna z gałęzi stuknęła w szybę, a chwilę później zaskrzypiała o parapet. Zaraz jednak wróciła do okna i odchyliła zasłonę nieco śmielej.

Silnik. Diesel. Przytłumiony odgłosami wiatru, ale z ilością koni mechanicznych pozwalających słyszeć go z oddali. Dźwięk narastał powoli; ktoś jechał ostrożnie, bez pośpiechu, nie chcąc pobudzić śpiących mieszkańców.

Nina i tak nie spała.

Spojrzała w lewo, w prawo, ale wieś była pogrążona w całkowitej ciemności. Zdziwiło ją, że tak wyraźnie słyszy dźwięk silnika, a na ulicy nie widać świateł reflektorów. I wtedy, niczym duch, niewielka półciężarówka minęła pensjonat i pojechała dalej.

– To przecież… – Nie dokończyła, bo poczuła ucisk w żołądku.

Nie chcąc tracić czasu, błyskawicznie włożyła bluzę, spodnie i buty. Wyszła na korytarz i zapukała do pokoju Adama. Otworzył dopiero po kilku próbach.

– Wiesz, która jest godzina? – zapytał, ziewając. Był blady i miał włosy w nieładzie.

– Wiem, ale…

– Nina…

– Nie Nina, tylko słuchaj. Przed chwilą chyba widziałam pikapa Sępów. Mówiłam ci o nich, braciach Sępickich z warsztatu.

– Chyba czy na pewno? – zapytał, wydłubując z kącika oka śpiocha.

– Na bank – poprawiła się Nina, choć na sto procent pewna nie była. – Przejechał obok pensjonatu. Bez świateł.

Ostatnie słowa sprawiły, że Adam spojrzał na nią trzeźwiejszym wzrokiem.

– No dawaj. Musimy to wykorzystać. W takiej zamieci bez świateł? Nie łapiesz?

– Łapię. Poczekaj. Warto się zastanowić i…

– Nad czym? Adam… – Nina zacisnęła zęby. – Jedziesz ze mną czy mam jechać sama?

– Daj mi chwilę.

Po trzech minutach byli już na zewnątrz. Dopiero w samochodzie Adam zasunął zamek kurtki pod szyję. Odpalił silnik swojej terenowej Toyoty. W takich warunkach pogodowych to był zdecydowanie lepszy wybór niż jej wysłużone Subaru.

– Ale dla jasności, Nina – powiedział, gdy wycieraczki zgarnęły z przedniej szyby cienką warstwę śniegu. – Robimy to po mojemu. Jedziemy za nimi i trzymamy dystans. Nie narażamy się i jeśli zrobi się niebezpiecznie, to zawracamy.

Nina skinęła na znak, że przyjmuje takie warunki. Ruszyli. Powoli, ostrożnie, bezpiecznie. Noc była ciemna, a droga nieoświetlona, więc jazda bez reflektorów była nie lada wyzwaniem. Nina nerwowo przebierała nogami, ale nie poganiała kolegi. Jego przesadna odpowiedzialność irytowała ją od zawsze. W tym sensie byli kompletnymi przeciwieństwami.

Dwa kilometry za wsią dostrzegli w zamieci dwa czerwone punkty. Tylne światła pikapa kołysały się w rytm nierówności, nisko nad ziemią, co rusz znikając za kolejnymi zakrętami.

– Mówiłam ci, że coś kombinują – powiedziała Nina.

– I na pewno nie mieli świateł we wsi?

– Nie wkurwiaj mnie.

Adam nie odpowiedział. Skupił się na drodze, która w tym miejscu była wyjątkowo wyboista, a warunki pogodowe tylko utrudniały manewry. Poruszał się bardzo wolno, aby utrzymać dystans, zwłaszcza że samochód Sępów pozostawiał po sobie głębokie koleiny. Nina siedziała spięta, jak w narożniku tuż przed walką. Wpatrzona w czerwone światła, jak w oczy rywalki tuż przed komendą „boks”.

Nie zdziwiło jej, że zatrzymali się przy skręcie na „zły szlak”.

– Widzisz? Mówiłam ci – rzuciła niemal triumfalnie. – Mógłbyś ich zatrzymać?

– Za co? – Spojrzał na nią, jakby urwała się z choinki.

– Okej. Poczekamy, co zrobią.

– Właśnie, Nina. Poczekamy. – Adam zjechał na pobocze i zgasił silnik. – Jesteśmy tu sami i nie mamy pojęcia, o co chodzi. Może chcą się odlać.

– Jasne – prychnęła. – Może jeszcze dwójkę posadzą. Jak się pospieszą, to dup nie odmrożą.

– Nie kpij. Nie jestem na służbie, a to, że mam broń, nie znaczy, że mogę jej użyć.

– W obronie własnej możesz.

– Nie naciskaj.

Tym razem ton Adama był zimny jak wiatr za oknami. Rzadko widywała go tak stanowczego.

Przez dłuższą chwilę przypatrywali się w milczeniu, jak mężczyźni krążą wokół paki samochodu. Jeden z nich próbował rozmawiać przez telefon, ale po jego gestykulacji można było wywnioskować, że traci zasięg. Drugi w tym czasie palił papierosa. W końcu, po blisko dwóch minutach, zajęli się wyładunkiem. W ich rękach znalazły się łopaty, worki, sznury i kilka rzeczy, których z tej odległości nie szło zidentyfikować na pewno.

– Nie mogę tak tu siedzieć – mruknęła w końcu Nina. – Podejdźmy bliżej. Przy tej pogodzie nas nie zauważą.

– Nie ma opcji.

– Adam. Może usłyszymy, o czym gadają. Przecież widzisz, że coś kombinują. Po co im łopaty i worki o drugiej w nocy?

Adam przez chwilę walczył z poczuciem odpowiedzialności.

– Dobra, ale ty zostajesz w aucie – wypalił.

– Nie.

– Kurwa! – Nerwowo postukał palcami w kierownicę. – Dobra, Nina, ale trzymasz się mnie. Jak cień. Rozumiesz?

Nina skinęła głową.

– Powiedz, że rozumiesz – powtórzył.

– Tak. Rozumiem.

Wysiedli i ruszyli poboczem wzdłuż linii drzew. Poruszali się niemal po omacku, walcząc z zawieją i zimnem wciskającym się w każdy odsłonięty zakamarek ciała. Gdy usłyszeli głosy na tyle wyraźnie, aby zrozumieć przekaz, przycupnęli za grubym pniem.

Bracia byli ubrani w ciemne kurtki, robocze spodnie i buty z wysokimi cholewami. Jak ludzie, którzy nie boją się błota, a tym bardziej brudnej roboty.

– Masz wszystko? – zapytał ten z dłońmi jak bochny chleba, który przedstawił się jej jako Staszek.

– Mówiłem, że to się nie uda – odparł wyższy i chudszy. Waluś miał przewieszony przez ramię czarny worek i sznur.

– Zamknij ryj – syknął Staszek. – Robimy swoje. A teraz idź i nie pierdol. Póki ziemia nie zamarzła.

Nina poczuła, jak podnoszą się jej włosy na karku. Nie ze strachu, ale z wściekłości. Gdyby mogła, rzuciłaby się na nich i wybiła im wszystkie zęby.

Adam chwycił ją za przedramię, jakby wyczuł, co jej w duszy gra. W tym zawsze był dobry. Potrafił czytać jej emocje lepiej niż ona sama.

– Idziemy za nimi? – zapytała Nina.

– Nie.

– Dlaczego?

– Bo nie.

Adam spiorunował ją wzrokiem. Z jego oczu biła złość i Nina nie była pewna, czy na nią, czy na to, co przed chwilą usłyszał z ust Sępów. Policjant w nim próbował znaleźć coś, czego może się chwycić, ale tu była tylko sugestia, że coś się wydarzyło.

Przez kolejne kilka minut siedzieli przy pniu, trzęsąc się z zimna. Samotna półciężarówka kusiła, ale Nina postanowiła więcej nie wychodzić przed szereg. Czuła, że znów jest nadaktywna i może narobić więcej szkód. Wyglądało na to, że Adam bije się z myślami, bo z jednej strony można było zaryzykować i zajrzeć na pakę, a z drugiej – gdyby bracia nagle się pojawili – w najgorszym razie by ich przyłapali, i sytuacja mogłaby się wymknąć spod kontroli, w najlepszym zaś pozostawiliby widoczne ślady swojej bytności i tym samym stracili efekt zaskoczenia.

– Dobra, zerknę tam, ale ty nie ruszaj się z miejsca. Pilnuj, czy nie wracają – rzucił Adam i upewniwszy się, że zrozumiała, podniósł się zza pniaka i schylony podreptał do pikapa.

Nina przyglądała się, jak zerka pod koła, sprawdza klamki, zagląda na miejsce kierowcy. Dopiero wtedy na chwilę włączył latarkę. Niestety, zrobił to w najgorszym momencie.

Kiedy dostrzegła tańczący w lesie jasny punkt latarki, zrobiło jej się gorąco. Jeden z Sępów wracał, bo albo musiał czego zapomnieć, albo… dostrzegł intruza.

– Adam – syknęła, ale wiatr poniósł jej ostrzeżenie w przeciwnym kierunku. Nie próbowała dalej i czym prędzej pobiegła w stronę pikapa. Szarpnęła go za rękaw, gdy zaglądał pod plandekę. – Wyłącz to i spieprzamy. Wracają.

Adam natychmiast zgasił światło i czym prędzej pobiegli z powrotem. Zatrzymali się przy tym samym pniu, zdyszani, przejęci, wkurwieni. Nina zmełła w ustach przekleństwo, bo czuła, że niepotrzebnie naciskała. Adam był odpowiedzialny, ale czasem zbyt uległy. Kiedyś często to wykorzystywała.

Z duszą na ramieniu przyglądali się, jak Waluś przekręca kluczyk i wchodzi do kabiny od strony pasażera. Spędził w niej kilkanaście sekund, po czym trzymając coś w garści, wyszedł i ruszył w kierunku lasu. W pewnym momencie zatrzymał się, a snop światła z jego latarki spoczął na śniegu.

– Kurwa mać – syknęła.

Waluś zawrócił i powoli, systematycznie badając podłoże, obszedł samochód, a gdy znalazł się na tyle pojazdu, snop latarki podniósł się, a następnie przesunął w ich kierunku.

– Zorientował się – syknął Adam przez zaciśnięte zęby.

– Co robimy?

– Wycofujemy się.

– Masz broń.

– On też może mieć. To góral. Tu co drugi ma skitrany jakiś sztucer albo klamkę.

Jak na zawołanie mężczyzna zawrócił do kabiny. Chwilę później w jego rękach pojawiło się coś, co trudno było pomylić z kijem. Przytknął broń do ramienia i skierował w ich stronę.

– Jebaniec ma lunetę. – Adam schował się za pniem. – Jak nas dojrzy, to…

– Cicho. – Nina położyła mu palec na usta.

Przez dłuższą chwilę leżeli skryci za pniem. Zamieć dawała im pewien kamuflaż, ale skoro oni widzieli stąd mężczyznę gołym okiem, to on przez lunetę karabinu dojrzy ich bez problemu. Oddychali płytko, w kierunku ziemi, aby nie zdradziła ich para wydobywająca się z ust. Gdy Adam w końcu zaryzykował i delikatnie wychylił głowę, mężczyzny przy samochodzie już nie było.

Kiedy dostrzegli na „złym szlaku” wędrujące światło latarki, uznali, że to ich jedyna szansa, aby zawrócić. Waluś – zdecydowanie mniej rozgarnięty od Staszka – zapewne właśnie wracał po starszego brata.

Do zaparkowanego sto metrów dalej samochodu wpadli zdyszani jak po dwunastorundowym pojedynku. Adam, nie włączając świateł, odpalił silnik i zawrócił.

– Przy takiej zamieci za pięć minut nie będzie już widać śladów opon – rzucił.

Nina milczała. Czuła wzbierający gniew, bo z każdą kolejną sekundą docierała do niej świadomość, że właśnie stracili szansę na przełom. Najgorsze jednak w tym wszystkim było to, że nie zyskali absolutnie nic, co mogłoby uruchomić oficjalne wsparcie. A od tego momentu będzie tylko trudniej.

– Zostaliśmy z tym sami – powiedziała.

Adam nie skomentował. Wpatrzony w przednią szybę milczał jak grób.

Rozdział 20

Nina obudziła się przed świtem, jakby ktoś nagle wyciągnął ją z dna zimnej wody.

Otworzyła gwałtownie oczy i przez ułamek sekundy nie wiedziała, gdzie się znajduje. Ciemny kształt belki stropowej nad łóżkiem, zasłony przy oknie, zapach wilgoci i starego drewna. A potem wróciło wszystko naraz: nocna wyprawa, śnieg cięty wiatrem, czerwone punkty w mroku, snop latarki Walusia i ten moment, gdy poczuła, że ktoś ich prawie dosięgnął.

W pokoju było duszno. To ją zaskoczyło, bo w nocy mróz trzymał jak imadło, a zamieć wciskała się w każdą szczelinę. Teraz powietrze było ciężkie, nieprzyjemnie ciepłe, jak w kuchni po gotowaniu. Nina usiadła na łóżku i przeciągnęła dłonią po karku. Skórę miała lepką od potu. Wstała i podeszła do okna. Brzask budził wieś. Po śniegu nie było już prawie śladu, a najbliższa okolica przypominała pobojowisko po przejściu lawiny błotnej. Tam, gdzie wczoraj była biel, dziś rozciągała się czarna, mokra breja. Błoto połyskiwało w bladym świetle świtu jak świeża rana. Z dachów kapała woda, rynny pluły strumieniami, a na drodze widać było koleiny pełne chlapy.

Pomyślała, że to dziwne. To nie była odwilż. Wieś wyglądała, jakby zmieniła skórę. Jakby pragnęła pozbyć się brudu i zapomnieć o tym, co wydarzyło się zeszłej nocy.

No właśnie, pomyślała. Co się wydarzyło?

Zacisnęła pięść na wspomnienie tego, czego byli świadkami. I tu pojawiło się kolejne pytanie – właściwie czego?

Poczuła nagły przypływ złości, którą musiała wyładować, więc umyła zęby, ubrała się i wybiegła z pensjonatu. Po dwudziestominutowej przebieżce wróciła umorusana jak po runmageddonie. Wyrzut endorfin pozwolił jednak odzyskać równowagę. Często tak kontrolowała emocje. Trening był dla jej głowy jak balsam.

W pokoju wzięła szybki prysznic, przebrała się i zapukała do Adama. Nie otworzył, tylko krzyknął, że siedzi w toalecie i żeby na niego nie czekała. Zeszła więc do kuchni sama, bo była głodna jak wilk. Teresa krzątała się przy blacie. Jej ruchy były szybkie, nerwowe, jakby wykonywała je po to, byle tylko nie zostać z własnymi myślami.

– Dzień dobry – przywitała się Nina.

– Dzień dobry – odparła Teresa, ale nawet na nią nie spojrzała.

Nina podeszła do blatu, na którym stały produkty spożywcze. Zdziwiło ją, że jadalnia o tej porze jest pusta, bo o tej godzinie zwykle posilało się kilku gości.

– Co tu dziś tak cicho? – zapytała, nakładając na talerz jajecznicę.

– A różnie to bywa – odparła Teresa, stawiając obok niej dzbanek z herbatą. Nie spojrzała Ninie w oczy. – Pani widzę głodna, to pani je – dodała, jakby chciała znaleźć pretekst, żeby nie ciągnąć rozmowy.

Nina dobrała trochę chleba, pomidorki i twaróg. Usiadła przy oknie z widokiem na dolinę i zaczęła jeść. Zerkała na krzątającą się po kuchni Teresę, zastanawiając się, jak ją podejść. Była przekonana, że gospodyni wie co nieco o tym, czym po nocach zajmują się Sępy.

– Wczorajsza noc była dziwna, nie sądzi pani? – zagaiła.

– Noc jest od spania. A nie od patrzenia się w okna.

Po co wspomniała o tym gapieniu się w okna? – zastanawiała się Nina.

– A coś pani widziała? Albo słyszała?

– Już mówiłam. W nocy się śpi.

– W nocy zamieć, rano odwilż. Jakby ktoś pstryknął przełącznikiem…

– Pogoda w górach bywa kapryśna.

Teresa ewidentnie nie miała ochoty rozmawiać, więc Nina postanowiła nie dokręcać śruby. Skupiła się na jedzeniu. Wtedy w drzwiach pojawił się Adam.

– Cześć – przywitał się, a Nina mu odmachnęła. Miała pełne usta.

W milczeniu obserwowała, jak zapełnia swój talerz. Wyglądał na niewyspanego. Miał na sobie zmięty T-shirt, zarost ciemniejszy niż wczoraj i wory pod oczami. Pomyślała, że zmęczenie dodało mu męskości.

– Co jest z pogodą? – zapytał, gdy w końcu dosiadł się do stolika.

– Też to zauważyłeś…

Adam sięgnął po klamkę i otworzył okno. Do środka wpadło powietrze. Ciepłe, mokre, pachnące błotem i lasem. Woda z dachu kapała na parapet.

– Jak się czujesz? – zapytała.

– Niewyspany.

– Ja też nie mogłam spać. Ale zdążyłam już zrobić poranną przebieżkę. I powiem ci, że wieś wygląda dziwnie.

Adam podniósł wzrok i pytająco uniósł brew.

– No wiesz. Jakoś tak inaczej. Ludzi nie ma, cisza jak makiem zasiał. Nawet psy przestały szczekać i tylko gapią się w las.

– Nie dorabiasz teorii do… – Zakręcił w powietrzu widelcem.

– Tylko mówię, co czuję.

Adam wzruszył ramionami, uznając, że ta odpowiedź nie wymaga kontynuowania wątku. Zjedli, niemal nie rozmawiając. Nina czuła, że wciąż jest między nimi bariera, która nie pozwala im czuć się swobodnie we własnym towarzystwie. Przeszłość wybudowała ten mur, który może i kruszał, ale wciąż bardzo powoli.

Po śniadaniu wyszli na ganek. Buty od razu wbiły się w błoto, zostawiając ślady, które wypełniła brudna woda. Panowała niemal niezmącona cisza. Słychać było tylko kapanie.

Adam podszedł do swojego samochodu. Karoserię aż po klamki pokrywała cienka warstwa pośniegowego błota. Ślady opon na podjeździe były rozjechane, rozmazane, jakby ziemia nie chciała niczego zachować na dłużej.

– O kuźwa… – powiedział, zaglądając na przednią szybę.

Nina spojrzała w to samo miejsce. Pod wycieraczką tkwiła cienka gałązka zawiązana w prosty supeł. Pętelka równa, staranna.

– Od teraz i ty jesteś na celowniku wiedźmy z lasu – rzuciła niby żartem.

Adam ją zignorował. Ostrożnie wyjął gałązkę i przez dłuższy czas obracał ją w palcach. Powąchał. Pachniała jak zwykła gałązka.

– To ostrzeżenie – stwierdził, rozglądając się po okolicy.

– Przed czym?

– Żebym wiedział, to bym ci powiedział. – Adam wyrzucił gałązkę w błoto. – Ale jesteśmy obserwowani. Co do tego nie mam żadnych wątpliwości – dodał i wdeptał ją w ziemię, a potem ruszył z powrotem do pensjonatu.

Usiedli w fotelach małego holu. Adam wyjął telefon i sprawdził zasięg.

– Jedna kreska, ale jest – mruknął i wybrał numer. Odczekał chwilę. – Cześć, Marek… tak, ja… słuchaj, mam tu temat z tą bransoletką. Wczoraj wieczorem wysłałem ci wiadomość… tak, tak, no, Patrycja… no… yhy… – Adam przytknął smartfon bliżej twarzy. – Czekaj, czekaj, mówisz, że jest zdjęcie?

Nina wstała, jakby sprężyna w fotelu wbiła się jej w pośladek. Adam gestem dłoni nakazał, aby usiadła. Nie zrobiła tego.

– W aktach nie było nic o zdjęciu… no… aha… czyli… no, no… ktoś źle opisał? – Adam wymownie pokręcił głową. – Przedmioty osobiste? No tak… okej… dobra. Wyślij mi. Dzięki.

Wiadomość przyszła, zanim Nina zdążyła otworzyć usta. Doskoczyła do Adama i nachyliła się nad jego ramieniem. Spojrzeli na wyświetlacz. Zdjęcie było słabej jakości, jak z aparatu sprzed dekady. Na nim uśmiechnięta młoda dziewczyna w pozycji, jakby tańczyła na jednej nodze. Na odsłoniętym nadgarstku majaczyła bransoletka. Identyczna.

Nina poczuła, jak w gardle rośnie jej gula.

– To ta – powiedziała. – Mamy to, Adam. Mamy dowód.

– Poczekaj, powiększę.

– No przecież widać jak byk. – Nina była mocno poruszona.

– Noo… tak – skwitował. – To ta sama. W fabryce jak zawsze bałagan. Marek powiedział, że ktoś wrzucił to do systemu jako „przedmioty osobiste”, ale nie powiązał z opisem. W papierowych aktach jest adnotacja, że Patrycja miała bransoletkę z koralików, robioną ręcznie, kolorową.

– Myślisz, że ktoś mógłby…

– Nie idźmy tą drogą.

Przez dłuższą chwilę siedzieli w milczeniu. Nina poczuła, że znów wzbiera w niej złość. Na wszystko: na policję, na wieś, na jej mieszkańców, na przeszłość. Nagle wstała i podeszła do Teresy. Niemal rzuciła bransoletkę na ladę.

– Pani wie – stwierdziła bardziej, niż zapytała.

– Ja nic nie wiem – odpowiedziała gospodyni, odkręcając kran.

– Czego pani się boi? Dlaczego wszyscy w tej wsi udają, że wszystko jest w porządku, skoro wokół znikają młode dziewczyny?

Teresa dreptała po kuchni ze spuszczoną głową. Wyglądała, jakby nagle zachorowała na jakąś formę autyzmu.

– Pani Tereso…

Właścicielka pensjonatu nerwowo wytarła dłonie w fartuch. Płochliwie uniosła wzrok. Jej twarz była szara, jakby ktoś wyssał z niej krew.

– Pan tu jest policjant? – zapytała, bo Adam zdążył już dołączyć do Niny.

– Tak.

– To pan powinien wiedzieć.

– Co? – Nina pochyliła się nad blatem.

Teresa sięgnęła po szmatę, ale jej nie użyła. Wyglądało, jakby zrobiła to tylko po to, aby zająć czymś drżące ręce.

– Że jak pan policjant przyjechał, to wieś zamilkła.

– Dlaczego? Czego się boicie?

– Bo jak pojawia się policja albo ktoś, kto pyta o te sprawy, to ktoś inny robi się nerwowy. I robi porządek.

Nina poczuła, jak jej serce przyspiesza.

– Kto robi porządek? – zapytała.

– Ja tego nie powiem. – Teresa nerwowo pokręciła głową. – Mieszkam tu.

Adam zrobił krok do przodu i oparł się o ladę. Nie jak Nina. Łagodniej, z wyczuciem.

– Pani Tereso. Ktoś może przez to zginąć…

Teresa zaśmiała się nerwowo. Pokręciła głową, jakby nie wierzyła w to, co słyszy.

– Tu ludzie giną od dawna – powiedziała nieco odważniej. – Tylko nikt tak tego nie nazywa. Tu się mówi, że las zabrał. I już.

Nina poczuła, że wzbiera w niej coś więcej niż złość. To była wściekłość.

– A pani? – warknęła. – Pani też będzie powtarzać, że las zabrał? Jak pani nie wstyd mówić takie rzeczy? Jak pani nie wstyd przed Bogiem?

Na wspomnienie Boga wyraz twarzy Teresy zmienił się diametralnie. Rysy stężały, zmarszczki się pogłębiły, a powieki się przymknęły.

– Niech Boga pani w to nie miesza – fuknęła. – Pani tak łatwo się tu panoszyć, bo ma pani gdzie wrócić. My nie mamy.

Teresa zamilkła, jakby powiedziała o jedno słowo za dużo. Spuściła wzrok zawstydzona, a Nina poczuła na łokciu uścisk Adama. Bardzo wymowny.

Zacisnęła zęby, zabrała z lady bransoletkę i rzuciwszy w kierunku Teresy niemal bezdźwięczne „przepraszam”, skierowała się w stronę wyjścia.

Na zewnątrz wzięła kilka głębszych wdechów. Pomyślała, że niepotrzebnie naskoczyła na tę kobietę. Teresa miała prawo się bać. Przeniosła wzrok na przechodzącego mężczyznę w gumowcach i uszance. Za nim szła kobieta w długim płaszczu i chuście, ale kiedy Nina na nich spojrzała, oboje spuścili wzrok.

– Pierdolona wiocha – syknęła przez zaciśnięte zęby. – Co robimy? – zwróciła się do Adama, który oparł się o balustradę werandy.

– Teraz musimy działać mądrze. – Spojrzał na nią wymownie. – Bez improwizowania, bez wybuchów, bez bezpodstawnych oskarżeń. Po mojemu.

– Kuźwa, Adam… – Nina się obruszyła. – Nawet nie wiesz, jak mnie wkurwia ten twój stoicki spokój. Tak, wiem, znów zjebałam, ale… ech…

– Mamy dowód, Nina. Może nie taki, który ruszyłby sprawę oficjalnie, ale mnie to przekonuje. Wierzę ci.

Nina zamknęła oczy. Zrobiło jej się cholernie głupio. Przez moment tak trwała, po czym odwróciła się i przysunęła do byłego partnera, niemal wtulając się w jego ramię.

– Dziękuję, Adam, że mi wierzysz. I że mi pomagasz.

Na twarzy mężczyzny wykwitł blady uśmiech.

– Podziękujesz mi, jak dojdziemy prawdy. A teraz musimy stworzyć konkretny plan działania. Bo ten, kto pociąga za sznurki, już wie, że tak łatwo nas się nie pozbędzie. I czeka na nasz błąd.

– Masz na myśli…

– Mam na myśli to, że musimy być przygotowani na każdą ewentualność.

Z wnętrza pensjonatu poniósł się dźwięk tłuczonych talerzy. Nina pomyślała, że to kolejny znak. I w istocie muszą być przygotowani.

Gdy Nina zamykała za sobą drzwi wejściowe, od strony lasu lekki powiew przyniósł coś, co równie dobrze mogłoby być złudzeniem.

Szept.

Niii-naaa…

I tym razem nie brzmiało to jak ostrzeżenie. Brzmiało jak obietnica.

Rozdział 21

Plan sprowadzał się do jednego – nie dać się zabić.

Omówienie go zajęło im nieco ponad godzinę. Wyznaczyli sobie kolejne zadania. Nina miała przepytywać ludzi na miejscu, a Adam drążyć w komendzie i archiwach. Oboje mieli nie wychodzić z pensjonatu po zmroku.

Nina rozpisała w notesie osoby, z którymi rozmawiała, i te, z którymi chciała porozmawiać. Na liście pojawiła się pani ze sklepu, ksiądz, kobieta, którą spotkała przy kościele, sekretarka Gajdy i jeszcze kilka innych osób. Za miejsce, które warto regularnie odwiedzać, uznali bar Kukułka, wszak właśnie w takich lokalach myśli najczęściej wybrzmiewają głośniej niż gdziekolwiek indziej. Kluczową postacią pozostała Chuda i Nina postanowiła, że za wszelką cenę musi się dowiedzieć, gdzie ta kobieta mieszka, czym się zajmuje i dlaczego tamtej nocy weszła do lasu.

Chuda czy Maja? Wciąż nie mogła zdecydować się, jak ją nazywać. Gdy o tym wspominała, Adam wylewał jej na głowę wiadro zimnej wody.

– Pracujesz z kobietami po traumach i doskonale wiesz, jak to działa – tłumaczył jej. – Ludzki umysł, gdy bardzo czegoś pragnie, łatwo ulega złudzeniom. Nie twierdzę, że to nie twoja siostra, ale jedna blizna na brodzie nie może być przez ciebie traktowana jako niezbity dowód.

W rozmowie z nią ani razu nie użył słowa obsesja, ale czuła, że orbituje ono wokół całej tej sytuacji jak jakiś kawałek kosmicznej skały, który tylko czeka, żeby w pewnym momencie gruchnąć w ziemię i rozpieprzyć to wszystko na drobne kawałki. Gdy o tym myślała, czasem się irytowała, a czasem przyznawała mu rację. Chuda rzeczywiście wydawała się mieć rysy Mai, ale równie dobrze mogły to być jedynie projekcje jej umysłu. Przepisywał przeszłość i próbował dopasować pewne cechy, których Maja tak naprawdę nigdy nie miała. Każdego wieczora Nina patrzyła na zdjęcie siostry i próbowała znaleźć podobieństwa. Te, owszem, były, ale na upartego można by znaleźć co najmniej tyle samo różnic.

Nina wolała jednak słuchać serca.

Wyszła z pensjonatu, bo już nie mogła dłużej usiedzieć w miejscu. Adam albo siedział przy laptopie, albo próbował się dodzwonić do kolegów z pracy. Sygnał był jednak fatalny, w tle szumiało, a rozmowy się rwały. W takich warunkach trudno było rozmawiać i Adam poważnie się zastanawiał, czy przynajmniej na jeden dzień nie wrócić do Rzeszowa, aby załatwić wszystko na miejscu.

– Ja się stąd nie ruszam – zaprotestowała Nina i Adamowi pozostało westchnąć i wrócić do klepania w klawiaturę.

Teraz spacerowała w promieniach słońca, topiących resztki pozgarnianego na sterty śniegu. Błoto wsysało buty przy każdy kroku, psy dalej nie szczekały, a z gór niespiesznie spływała mgła. Powietrze było ciężkie od wilgoci, cuchnęło gnijącymi liśćmi i mokrą ziemią. Zapach lasu był wszechobecny.

Kiedy Nina dostrzegła przy płocie jednego z najbardziej zaniedbanych domostw wychudzoną postać w za dużej bluzie, od razu poczuła przypływ adrenaliny. Chuda przemknęła ulicą jak zombie. Rękawy obciągnięte, kaptur na głowie, wzrok wbity w ziemię, ale szła tak, jakby w ogóle nie patrzyła, gdzie stawia kroki, jakby było jej wszystko jedno, czy wdepnie w kałużę, czy w krowi placek.

Weszła do sklepu i Nina pomyślała, że lepsza szansa może się nie powtórzyć. Przebiegła przez ulicę, wytarła podeszwy w wycieraczkę i nacisnęła klamkę. Drzwi zapiszczały jak przestraszone zwierzę.

W środku panował półmrok, chłód i zapach stęchlizny zmieszany z aromatem taniej kawy z ekspresu, który ktoś najwyraźniej zapomniał wyłączyć. Za ladą siedziała ta sama kobieta po pięćdziesiątce.

– Dzień dobry – przywitała się Nina.

Kobieta uniosła wzrok znad gazety, po czym bez słowa wlepiła go tam z powrotem.

Nina wzięła z półki wodę i cztery batoniki energetyczne, szukając wzrokiem Chudej. Dziewczyna stała przy regale z nabiałem. Wyschnięta jak źdźbło zboża. Skóra miała ziemisty odcień i opinała jej czaszkę, jakby ktoś przylepił ją na klej. Zapadnięte policzki, sine usta, a jej skołtunione włosy chyba od tygodni nie widziały wody ani szczotki. Najbardziej Ninę uderzyły jednak jej dłonie. Chuda trzymała jogurt w obu rękach, ale palce miała owinięte przesiąkniętymi krwią bandażami.

Nina podeszła wolno, ostrożnie, jak do spłoszonego zwierzęcia.

– Hej – rzuciła na przywitanie.

Chuda drgnęła, jakby ktoś raził ją prądem. Jogurt plasnął o kafelki, na które rozlał się biały, kleisty płyn.

– Przepraszam… – wychrypiała, ale jej głos brzmiał jak głos kogoś, kto już dawno przestał wierzyć, że cokolwiek ma sens.

Nina nachyliła się i podniosła kubeczek.

– Nic się nie stało. – Wytarła chusteczką kilka plam. – Ale twoim dłoniom…

Chuda natychmiast schowała ręce za plecy.

– To nic – rzuciła, niemal bezdźwięcznie.

– To nie wygląda jak NIC.

Kobieta płochliwie rozejrzała się po sklepie. Sprzedawczyni udawała, że czyta gazetę, ale Nina widziała, że w rzeczywistości wsłuchuje się w każde słowo.

– Nie tutaj – wyszeptała Chuda. – Proszę…

Wyszły razem przed sklep i skryły się za boczną ścianą. Stanęły w miejscu, gdzie z jednej strony przed wścibskimi oczami osłaniał je płot, a z drugiej szopa.

– Możesz mi powiedzieć, co się dzieje – powiedziała Nina.

Chuda stała bez ruchu, zapatrzona w błoto pod butami.

– Ona głodnieje – powiedziała w końcu.

– Kto głodnieje? – Nina poczuła, jak po plecach spływa jej zimny dreszcz.

– Kto? – Chuda uniosła głowę. Jej oczy były czerwone, podkrążone, jakby nie spała od wielu nocy. – Ta, którą wszyscy tu karmią. – Przełknęła ślinę. – Bo jak nie ma czym, to sama bierze.

– Mówisz o tej legendzie? O wiedźmie?

Kobieta parsknęła śmiechem, który natychmiast przeszedł w kaszel. Spojrzała na owinięte bandażami palce.

– To ci wygląda na legendę? – zapytała.

– Co masz na myśli?

– Głód. – Chuda uniosła dłonie. – Widzisz to? Widzisz?

– Tak, widzę, ale…

– To nie jest legenda. To nie są nawet skaleczenia.

– To co to jest?

– To próby.

– Jakie próby? Kto ci to robi?

Chuda znów rozejrzała się wokół, jakby drzewa i płoty miały uszy. Nina nie potrafiła oderwać wzroku od zakrwawionych bandaży i w pewnym momencie ujęła jej dłoń, ale kobieta natychmiast ją zabrała.

– Nikt mi nic nie robi – rzuciła. – To ja ją karmię.

– Karmisz? Nic z tego nie rozumiem. W jaki sposób?

– Krwią. Czasem bólem. Czasem wspomnieniem.

– To nie ma sensu.

– Tak ci się tylko wydaje…

Chuda uniosła wzrok i przez moment Nina odniosła wrażenie, że patrzy na kogoś znacznie starszego niż trzydziestokilkuletnia kobieta.

– Mówisz zagadkami. Naprawdę nie rozumiem i…

– Ona tego potrzebuje. Ona potrzebuje, żebym była pusta.

Wiatr poruszył gałęziami pobliskiego buka. Jedna z nich stuknęła w znak drogowy.

– Kim jest ONA?

– Ta, która nie umarła – odpowiedziała Chuda. – Ta, którą zakopali, ale ziemia nie chciała jej przyjąć.

– Katarzyna Borek?

Chuda wzdrygnęła się, jakby te słowa były śmiertelną trucizną rozpylaną w powietrzu. Zadrżała, jakby coś nią szarpnęło od środka.

– Nie wymawiaj tego imienia – syknęła. – Bo ona cię słyszy, a ja… – Jej palce wykrzywiły się jak u człowieka z daleko posuniętym reumatyzmem.

– Chuda…

– Ja już prawie nie mam czym jej karmić… – Po jej policzku spłynęła łza. – Ona to czuje i szuka nowego naczynia.

– Naczynia? – Nina upewniła się, czy dobrze usłyszała.

– Takiego, które wierzy. Które przyszło szukać.

Jej spojrzenie zatrzymało się na twarzy Niny. Nie było tak puste jak wcześniej. Wyzierało z niego coś upiornego.

– Takiego jak ty.

Nina zamarła. Ten ton, ten wyraz twarzy, te oczy. To nie była Chuda. Pomyślała, że ta kobieta albo jest obłąkana, albo… opętana.

Ale stłumiła uczucia. Druga szansa na taką rozmowę mogła się nie powtórzyć.

– Dlaczego mi to mówisz? – zapytała.

– Bo ty już słyszysz – odparła. – I nie udawaj, że nie.

Nina zrobiła krok w tył. Nagle poczuła się zdominowana.

– Jeśli to jakiś żart, to…

– Gdyby to był żart, to nie krwawiłabym co noc do zlewu.

Ton Chudej znów się zmienił. Zadrżała, nerwowo się rozejrzała, a potem jednym ruchem odwinęła bandaż na lewej ręce. Paznokcie były obgryzione do mięsa, a skóra na dłoni poprzecinana drobnymi, równoległymi ranami, jakby ktoś rzeźbił w niej cienką żyłką.

Nina poczuła mdłości.

– Powiedz, kto ci to robi? Gajda? Ryś? Ktoś…

– Ona po prostu już mnie nie chce. Ja się kończę. Ja…

Kobieta zamilkła w pół zdania. Nina delikatnie ujęła jej dłonie.

– Jak mam ci pomóc? Powiedz, co mam zrobić.

Chuda nie odpowiedziała, zamiast tego znów coś nią szarpnęło, palce wygięły się paskudnie, nienaturalnie. Chwilę później pospiesznie zawinęła bandaż i bez słowa ruszyła w stronę szopy i lasu za nią. Nina zrobiła krok, aby ją zatrzymać, ale kobieta tylko obejrzała się przez ramię.

– Jeśli ją usłyszysz, uciekaj – rzuciła. – Jeśli zobaczysz we śnie korzenie, obudź się. A jeśli pomyślisz, że to tylko stres… – jej twarz wykrzywił grymas – to znaczy, że już za późno.

Chuda pobiegła i zniknęła za szopą, a potem jeszcze mignęła jej, gdy wbiegała między drzewa. Nina stała jak wryta. Dopiero po chwili dostrzegła, że jej własne dłonie drżą, jakby miała parkinsona.

Nie mogła oprzeć się wrażeniu, że las świdruje ją wzrokiem.

Rozdział 22

Gdy Nina wróciła ze sklepu, wciąż czuła na sobie spojrzenie Chudej. Nie to puste, zwyczajne, należące do wychudzonej kobiety z wioski, tylko tamto drugie – starsze, cięższe, jakby wciśnięte w oczy siłą.

Ona głodnieje.

Powtarzała te słowa w myślach, jakby od ich rytmu zależało, czy zachowa rozsądek. Były jak ziarnko piasku pod powieką i przy każdym mrugnięciu przypominały jej o tym, co wydarzyło się przy sklepie.

W pensjonacie panowała ta sama gęsta cisza, która od rana osiadła we wsi jak wilgoć w ścianach. Teresa krzątała się w kuchni, ale Nina widziała, że to pozory. Adam siedział w pokoju z laptopem na kolanach, raz po raz próbując dodzwonić się do kogoś z komendy, a potem przeklinając pod nosem, gdy rozmowa rwała się po kilku zdaniach.

– I co? – zapytał, kiedy Nina weszła bez pukania. – Długo cię nie było…

Nina zamknęła za sobą drzwi i oparła się o nie plecami, jakby bała się, że coś za nią wejdzie.

– Spotkałam Chudą – powiedziała cicho.

Adam zesztywniał. Uniósł wzrok znad ekranu.

– Gdzie? – zapytał.

– Przy sklepie. – Nina przełknęła ślinę. – Miała dłonie w bandażach. Zakrwawione. I powiedziała mi… – zawahała się, bo brzmiało to idiotycznie nawet w jej głowie – powiedziała, że ONA głodnieje.

Adam prychnął, ale w jego spojrzeniu nie było kpiny, tylko niepokój.

– Kto głodnieje?

– Ta, którą wszyscy tu karmią. – Nina poczuła, że w gardle jej zaschło. – I że jak nie ma czym, to sama bierze. Adam… ona mówiła o naczyniu.

– O naczyniu? – Adam zamknął laptop i wstał z krzesła. Podszedł do niej. – A teraz spójrz na mnie i powiedz: czy ona była trzeźwa? Czy była… – szukał słowa – poczytalna?

– Nie wiem. – Pokręciła głową. – Ale widziałam jej rękę po zdjęciu bandaża. To nie wyglądało jak cięcie nożem czy żyletką. To wyglądało jak… jakby coś w niej rzeźbiło od środka.

Adam przygryzł dolną wargę. Spojrzał w okno, w końcu z powrotem przeniósł wzrok na Ninę.

– Posłuchaj – rzucił. – Ja nie mówię, że… – przez chwilę szukał odpowiedniego słowa – nadinterpretujesz. Ale jeśli zaczniemy wierzyć w legendy, to przegramy. Musimy trzymać się faktów.

– Faktem jest, że w tej wsi znikają dziewczyny – odparła. – Faktem jest, że ktoś nas obserwuje, podrzuca gałązki i łazi po lesie w jakiejś jebanej masce z kory. Faktem jest, że Chuda krwawi nocami do zlewu, Sępy wożą… no właśnie… cholera wie co, a ja… – zawahała się, bo to było najbardziej kompromitujące – ja słyszę swoje imię.

Adam nie odpowiedział od razu. Popatrzył na nią długo, jakby się zastanawiał, czy potraktować to jako objaw stresu bądź paranoi, czy jednak jak coś, co trzeba włączyć do układanki.

– Dobra – powiedział w końcu. – Muszę to wszystko przemyśleć. Dużo tego. Trochę za dużo…

Nina poczuła, jakby właśnie została sprowadzona do roli wariatki. Zdała sobie sprawę, że jeśli zaraz nie wyjdzie, to powie albo zrobi coś, czego później będzie żałować.

– Pójdę do siebie – rzuciła i wyszła.

Zamiast do swojego pokoju trafiła do baru.

Zamówiła piwo i opróżniła butelkę niemal do połowy. Wzięła kilka głębszych wdechów i rozejrzała się za Chudą, ale dziś w barze jej nie było. Nie było też ludzi, ale wczesna pora wyjaśniała brak tłumów. Zajęte były tylko dwa stoliki. Oba przez leciwych mężczyzn. Jej uwagę skupił ten siedzący samotnie w kącie, plecami do ściany, najwyraźniej wolał mieć oko na całe pomieszczenie.

Nina zabrała z baru butelkę z piwem i powoli do niego podeszła. Stary Wójcik spojrzał na nią bez emocji.

– Mogę? – spytała, wskazując krzesło.

– Nie jest pani stąd – mruknął. – I nie umie pani odpuszczać.

– Taka moja natura.

Kącik jego ust drgnął. To nie był uśmiech. Raczej tik.

– Pani już swoje usłyszała – powiedział. – Las bierze. Ludzie milczą. Koniec historii.

– Nie. – Nina się nachyliła. – Dopiero początek.

Wójcik wbił w nią wyblakłe spojrzenie. Jego tęczówki wyglądały, jakby zostały wypłukane z koloru przez lata patrzenia na to samo.

– Czego pani chce? – zapytał.

– Chcę, żeby pan przestał mnie traktować jak kolejną turystkę. Zniknęła moja siostra. Zniknęła Klaudia. Zniknęły inne dziewczyny. A ja dziś rozmawiałam z kobietą, która mówi, że ONA głodnieje.

– Kto to powiedział?

– Chuda.

Wójcik odwrócił wzrok. Popatrzył w ciemne okno, w którym odbijała się tylko część sali i wisząca nad barem lampa.

– Niech pani nie mówi tak głośno.

– Dlaczego? – Nina ściszyła głos, ale nie odpuszczała. – Bo ona słyszy? Bo ktoś słyszy? Panie Wójcik, ja nie przyszłam tu dla folkloru. Chcę wiedzieć, co tu się naprawdę stało. Co się stało wtedy i co dzieje się teraz. Bo to się zaczęło wtedy i trwa, mam rację?

Wójcik długo milczał. Potem sięgnął po szklankę z herbatą i wypił łyk.

– Jest ktoś… – powiedział w końcu. – Tylko… – urwał, jakby brakowało mu tchu – on już prawie nie mówi.

Nina poczuła, jak serce przyspiesza.

– Kto?

– Józef. Józek Biela. Najstarszy. Sto dwa lata na karku. On widział więcej, niż powinien. I słyszał więcej, niż człowiek powinien usłyszeć.

– Zabierze mnie pan do niego?

Wójcik pokręcił głową, ale nie było w tym sprzeciwu. Raczej rezygnacja.

– Pani mnie wpędzi do grobu – mruknął i chwycił opartą o ścianę laskę.

Dom Józefa stał na uboczu, bliżej lasu niż reszty zabudowań. Jakby ktoś zepchnął go na margines, żeby nie rzucał się ludziom w oczy. Płot był krzywy, deski sczerniałe od wilgoci. Przy ganku wisiały pęki suszonych ziół, poskręcanych i wyblakłych jak stare modlitwy.

Wójcik zapukał kilka razy. Nikt nie odpowiedział.

– On może nie słyszeć – mruknął i nacisnął klamkę. Drzwi były otwarte.

W środku pachniało dymem, pleśnią i ziemią. Nie świeżą, tylko ziemią z piwnicy, a może z grobu. W izbie panował półmrok, światło wpadało przez małe okno, rozcinając kurz na pasma.

Józef siedział przy piecu, w fotelu, który wyglądał, jakby trzymał go tylko upór drewna. Mężczyzna był tak stary, że Nina przez chwilę odniosła wrażenie, że patrzy na wyschniętą gałąź ubraną w ludzką skórę. Włosy miał cienkie jak pajęczyna, twarz pomarszczoną głęboko – wydawało się, że każde mrugnięcie przychodzi mu z trudem. Oddychał powoli, z charczeniem w piersi.

Wójcik podszedł bliżej.

– Józek… – odezwał się. – Przyszła do ciebie.

Staruszek poruszył głową. Bardzo wolno, jakby sama zmiana położenia była walką z grawitacją. Oczy miał mętne, ale kiedy spojrzał na Ninę, w tym mętnym spojrzeniu było coś przenikliwego.

– Widzę… – wyszeptał. Głos miał tak słaby, że Nina ledwie rozumiała słowa. – Widzę, że… przyszła.

– Przyszłam – potwierdziła Nina, siadając ostrożnie na krześle naprzeciw. – Chcę usłyszeć historię o Katarzynie Borek.

Józef zacisnął powieki.

– Nie… mówi się – wyszeptał.

– Wiem, ale… ja muszę.

Wójcik stanął w kącie jak świadek na własnym procesie. Józef długo milczał. W końcu uniósł drżącą dłoń i wskazał na kredens.

– Wód… ka – wydusił.

Wójcik podał mu mały kieliszek. Józef wypił, skrzywił się.

– To było dawno – wyszeptał.

Mówił wolno. Urwanymi zdaniami. Czasem słowo ginęło mu w gardle i trzeba było czekać, aż złapie oddech. Nina nie poganiała. Bała się, że wtedy opowieść się urwie i już nie wróci.

– Zaczęło się… jeszcze przed… wojną – mówił cicho. – Katarzyna… była… położną. Nie taką… jak w szpitalu. Ona… przyjmowała… w domach. Kobiety… przychodziły nocą.

Nina wyobraziła sobie te kobiety. Szybkie kroki po błocie. Chusty naciągnięte na głowę. Brzuchy pod płaszczami. Wstyd, który jest cięższy od dziecka.

– Bo… dziecko… z grzechu. Z robotnikiem. Z żołnierzem. Z księdzem czasem. Rodziny… nie chciały. Mąż… bił. Ojciec… wyrzucał. Ludzie… pluli. A ona… mówiła… zostaw u mnie.

Nina ścisnęła palce na kolanach.

– Zostaw… dziecko? – dopytała.

Józef spojrzał na nią ciężko.

– Dzieci… było dużo – wyszeptał. – Za dużo. Ona… nie miała… mleka. Nie miała… miejsca. Ale brała. Bo… mówiła, że… Bóg tak chce. A potem… – Urwał. Długo kaszlał, aż twarz mu poczerwieniała. – A potem… ludzie… zaczęli gadać.

Nina dolała mu wody ze stojącej na stole butelki. Józef wypił łyk i mówił dalej.

– Że ona… robi czary. Że… bierze dzieci… żeby…

Zawiesił głos, jakby nie chciał wypowiedzieć tego na głos, bo słowo mogło stać się prawdą.

– Żeby co?

– Żeby… oddać… lasowi.

W izbie zrobiło się o stopień chłodniej, jakby ktoś uchylił drzwi do piwnicy. Korony drzew za oknem złowieszczo się zakołysały.

– Ktoś… zobaczył – ciągnął Józef. – Ktoś… poszedł za nią. Nocą. Do lasu. I wrócił… siwy. Mówił, że… ona kopała. Że… zakopywała. Małe.

Józef przeżegnał się drżącą ręką. Nina poczuła mdłości.

– Niemowlęta?

Józef skinął głową.

– A potem… przyszli chłopi. Z widłami, łopatami, pochodniami. I ksiądz… był. I sołtys. Zabrali ją. Wyciągnęli… na drogę. Ludzie… stali w oknach. Kobiety… pluły. Krzyczały: „Wiedźma! Spalić ją! Zakopać!”. A ona… się śmiała.

– Śmiała? – Nina nie mogła w to uwierzyć.

– Tak. – Józef oblizał spękane usta. – Śmiała się… i mówiła, że… ich dzieci… i tak wrócą do ziemi. Że… ziemia pamięta. Potem… wykrot. Stare drzewo. Sosna. Tam… dół. Głęboki. – Józef zacisnął powieki. – I ona… powiedziała coś… do lasu. Szeptem.

Nina poczuła, jak włosy stają jej dęba.

– Co powiedziała?

Józef pokręcił głową.

– Nie pamiętam… albo nie chcę. Ale… – Spojrzał Ninie w oczy. – Ale las ją… usłyszał. I wtedy… – Oczy starca się zaszkliły. – Zakopali ją żywcem. Tak… jak ona zakopywała. Włożyli ją do dołu. Przysypali ziemią. A ona… jeszcze krzyczała. Długo.

Nina zacisnęła zęby. Zrozumiała, że on tam był. I też zakopywał.

– Ale… ona nie umarła…

Nina poczuła zimny pot na karku.

– Jak to nie umarła?

– Wichura… parę tygodni później. Taka… że drzewa łamało jak zapałki. I ta sosna… ta nad dołem… wyrwało ją. Z korzeniami. – Zadrżał na to wspomnienie. – Ludzie… poszli zobaczyć…

Nina się nachyliła.

– I co znaleźli?

Józef spojrzał w ciemny kąt izby, jakby tam nadal znajdował się wykrot.

– Dół był pusty.

– Niemożliwe.

– A jednak – dopowiedział Wójcik, pierwszy raz wtrącając się do rozmowy. – Dlatego ludzie przestali o tym mówić. Bo jak się mówi, to trzeba przyznać, że nie wszystko da się wytłumaczyć.

Józef skinął.

– A potem… zaczęło się – wyszeptał.

– Co? – Nina czuła, że serce wali jej jak młot.

– Znikanie. Najpierw… dzieci. Potem… dziewczyny. Kobiety. Te… co miały grzech. Te… co miały wstyd. Te… co miały w sobie pęknięcie.

Nina przypomniała sobie ogłoszenia z tablicy kościelnej. Te wzmianki o problemach osobistych, o kryzysie. Jak etykiety przyklejane na grobie, zanim jeszcze człowiek do niego trafi.

– Dlaczego one? – spytała.

Józef uniósł dłoń. Drżała.

– Bo… łatwo je wziąć. – Zacisnął palce w pięść, jakby łapał coś w garść. – Bo nikt… nie będzie szukał… długo. Powiedzą: sama poszła, sama… chciała.

– A co z dziećmi? Tymi, które Katarzyna zakopywała?

Józef spojrzał na nią tak, jakby Nina właśnie dotknęła żywej rany.

– Las je ma – wyszeptał. – W ziemi. W masie. Jak… gniazdo. – Zamknął oczy. – I płaczą.

Nina przełknęła ślinę.

– Pan je słyszał?

– Jak byłem mały… Nocą… słychać było. Cienko. Jak… koty. Ale to nie były koty. – Józef zamknął oczy. – Matka… zakładała poduszki na głowę, żeby nie słyszeć. Ojciec… pił. A ja… leżałem i… słuchałem. – Uniósł powieki. – I wtedy… zrozumiałem, że ziemia… nie jest martwa.

W izbie zapadła cisza. Tak gęsta, że Nina słyszała w skroniach pulsowanie krwi.

Józef podniósł drżącą rękę i znów wskazał na kredens. Tym razem nie powiedział nic. Po prostu patrzył.

Wójcik westchnął, jakby nie chciał tego robić, ale i tak podszedł. Otworzył drzwiczki, wyciągnął z głębi zawiniątko owinięte w stary, pożółkły materiał i położył je na stole. Nina patrzyła, jak powoli rozwiązuje sznurek. Jak odchyla kolejne warstwy płótna. Czuła, że nie chce tego widzieć, ale jednocześnie nie potrafiła odwrócić wzroku.

W środku leżało coś, co na pierwszy rzut oka wyglądało jak rzeźba. Ale to była dłoń. Ludzka dłoń.

Tylko że była z korzenia.

– Co to jest? – zapytała, czując, jak oblewa ją zimny pot.

Cienkie włókna tworzyły palce. Grubsze, pękate i dziwnie skręcone korzenie układały się w kształt śródręcza. A mimo to na powierzchni znajdowało się coś, czego nie powinno tam być. Naturalny wzór, który nie miał prawa powstać na drewnie.

– Czy to – zawahała się – linie papilarne?

Józef patrzył na to z mieszaniną obrzydzenia i czci. Zignorował jej ostatnie pytanie.

– To… przyszło z ziemi – powiedział. – Ktoś… znalazł. Przyniósł. Myśleli, że… to znak. Że… ona wraca.

– Czyja to dłoń?

Wójcik odpowiedział zamiast Józefa.

– Dziewczyny, która zniknęła w sześćdziesiątym ósmym – powiedział cicho. – Jego córki. Miała siedemnaście lat. Poszła po wodę i nie wróciła. – Popatrzył Ninie w oczy. – Znaleźli to kilka tygodni później, przy wykrocie. Bez reszty ciała. Bez kości. Bez niczego. Tylko to. Jakby las… oddał ochłap.

Nina nie mogła oderwać wzroku od dłoni z korzeni. Zrobiło jej się słabo.

– To niemożliwe – powtórzyła, ale już bez przekonania.

Józef parsknął cicho, prawie bezgłośnie.

– Pani mówi… niemożliwe… – Oczy mu się zaszkliły. – A ja mówię… Czyściec.

Słowo zawisło w powietrzu jak wyrok.

– Dlaczego Czyściec?

– Bo tu się… nie umiera od razu – wyszeptał. – Tu się… odchodzi po kawałku.

Jego palce drgnęły.

– Korzeń… wchodzi. Bierze… pamięć. Bierze… imię. Bierze… twarz. A potem… zostaje… tylko ziemia.

– A dlaczego teraz? Dlaczego dziewczyny znikają teraz?

– Bo… ona głodnieje – wyszeptał, a Nina poczuła, że świat zamarł. – Bo… długo spała. A teraz… się budzi.

Wójcik odwrócił głowę, jakby te słowa paliły go w uszy.

– I co robią ludzie? Co robi wieś?

– Karmią. Żeby… nie brała ich.

Nina poczuła przypływ furii.

– Kto karmi?! Kto konkretnie?

W jej głowie pojawiły się obrazy. Sępy z workami, z łopatami, słowa, że „ludzi się tu rozbiera na części” i „póki ziemia nie zamarzła”.

Józef poruszył wargami, jakby chciał coś powiedzieć, ale zabrakło mu sił. Wójcik odpowiedział za niego.

– Są tacy, którzy wierzą, że jak oddasz jej kogoś brudnego, to reszta będzie bezpieczna. Że to mniejsze zło…

Nina przez chwilę siedziała nieruchomo. Wpatrywała się w dłoń z korzeni, a jej umysł próbował znaleźć drogę ucieczki: racjonalizację, medyczne wyjaśnienie, cokolwiek. Ale w tej izbie, w tym zapachu ziemi i dymu, wszystko brzmiało mrocznie, a jednak spójnie.

– Muszę to powiedzieć Adamowi – wyszeptała w końcu.

– Ten policjant? – parsknął Wójcik. – A co on zrobi z legendą? Wypisze protokół?

Józef uniósł drżącą rękę na znak, że taka wymiana zdań w tym domu nie przystoi. Gdy echo słów Wójcika wybrzmiało, powoli przesunął wyblakłe spojrzenie na Ninę.

– Ona… już cię widzi – wyszeptał. – Ty… jesteś… jak… światło w ciemności.

Nina zacisnęła usta w linię.

– To co mam zrobić? – zapytała.

– Wyjedź.

W izbie znów zapadła cisza. Nina wstała powoli, bojąc się, że gwałtowny ruch coś obudzi.

– Dziękuję – rzekła cicho.

Starzec nie odpowiedział. Oddychał ciężko, jakby każde słowo kosztowało go miesiąc życia. Wójcik odprowadził ją do drzwi.

– I co pani teraz zrobi? – spytał, gdy wyszli na zewnątrz.

Powietrze było ciepłe, wilgotne, pachnące błotem. Mgła znów zaczynała spływać z gór, powoli, leniwie. Jakby las oddychał.

Nina spojrzała na linię drzew.

– Nie wierzę w bajki – powiedziała. – Las jak las. A ten korzeń… to tylko korzeń. Nie dam się zastraszyć.

Wójcik popatrzył na nią ze szczerym współczuciem.

– Zatem niech Bóg ma panią w opiece – odparł i zamknął drzwi.

Nina, nie oglądając się za siebie, ruszyła w stronę pensjonatu. Kroczyła dumnie, z wysoko uniesioną głową, starając się racjonalizować sobie wszystko, co usłyszała i co zobaczyła, ale gdy szła wzdłuż lasu, wybrała pobocze od strony polany. Gdy spomiędzy drzew zaczęła wypełzać mgła, marsz przeszedł w trucht. A gdy gdzieś pod czaszką usłyszała to po raz kolejny, zaczęła biec.

Niii-naaa…

Kiedy wpadła do pensjonatu, poczuła wilczy głód.

Rozdział 23

Nina wbiegła do pensjonatu, jakby ktoś gonił ją z siekierą. Wraz z nią do wnętrza wtargnęło zimne, mokre powietrze i zaraz oblepiło korytarz zapachem błota, gnijących liści i leśnej wilgoci. Zatrzasnęła za sobą drzwi i przez chwilę stała bez ruchu, opierając się plecami o framugę, z ręką na klamce, jakby ta była ostatnią granicą pomiędzy nią a lasem.

W głowie dudniło jej jedno słowo: głód.

Kiedy ruszyła korytarzem w głąb budynku, skrzypiące deski wydawały się głośniejsze niż zwykle. Ktoś, pewnie Teresa, coś przestawiał w kuchni, ale dźwięki dobiegały jak zza ściany z waty. Nina weszła po schodach, po dwa stopnie naraz. Minęła swój pokój. Nawet nie spojrzała na klamkę. Zamiast tego uderzyła pięścią w drzwi Adama.

– Otwieraj! – krzyknęła.

Adam otworzył, jakby stał u progu. W jednej ręce trzymał kubek z parującą kawą.

– Co się stało? – zapytał.

Nina weszła do środka z impetem kontrterrorysty. Adam spojrzał na nią uważniej, skonsternowany.

– Powiesz coś? – zapytał.

– Coś.

– Nina…

– Coś trzymałam w rękach.

Adam zamknął drzwi i odstawił kawę na parapet. Podszedł bliżej, jakby nagle przypomniał sobie, że kiedy Nina mówi takim tonem, to żarty się skończyły.

– Usiądź – powiedział.

– Nie chcę siedzieć.

– Nina…

Od zawsze wkurwiało ją to jego pretensjonalne „Nina…”. Miała wówczas wrażenie, że patrzy na nią z góry. Zacisnęła jednak zęby i klapnęła na krzesło. Nogi trzęsły się jej tak, jakby dopiero teraz dotarło do nich, że biegła.

Adam stanął naprzeciw, oparł się biodrem o stół i spojrzał jej w oczy.

– No więc powiesz mi, co…

– Tak, kurwa, powiem. Daj mi tylko złapać oddech. I tego batonika.

Nina zjadła batonik, paczkę kabanosów i pół czekolady, co Adama niespecjalnie zdziwiło, bo treningi bokserskie wyciągały z niej energię, przez co zawsze miała duży apetyt. Nina nieco chaotycznie zreferowała byłemu partnerowi, co ją spotkało i czego była świadkiem. Adam słuchał, nie przerywając, tylko oddech mu się spłycił. Trochę jak u człowieka, który słyszy rzeczy niepasujące do jego zbioru szeroko pojętej struktury świata, ale którego mózg już wie, że będzie musiał je gdzieś upchnąć.

– To wciąż legenda – powiedział w końcu.

– To byłoby legendą, gdyby nie… – Nina urwała. Wzięła głęboki oddech. – Ten Biela miał dowód. Taki, którego nie da się wymyślić.

– Jaki dowód?

Nina spojrzała na swoje dłonie. Przez chwilę miała wrażenie, że widzi pod paznokciami ziemię, choć przecież nawet jej nie dotykała.

– Dłoń – wykrztusiła w końcu. – Ludzka dłoń zrobiona z korzeni. Ze… wszystkiego, co rośnie pod ziemią. Wyglądała jak rzeźba, ale była… miała kształt. Palce. I… Adam, kurwa, na niej było coś jak linie papilarne. Jakby korzeń próbował udawać skórę.

Policjant milczał tak długo, że Nina poczuła złość. Znała to zachowanie. Kiedyś reagował w ten sposób na jej obsesyjne naciski, aby zajął się zaginięciem Mai.

– Mówisz poważnie? – zapytał w końcu.

– A wyglądam, jakbym żartowała?

Adam przesunął dłonią po nieogolonej twarzy. Potem sięgnął po telefon i spojrzał na ekran, jakby nagle wrócił z innego miejsca.

– Masz zdjęcie tej ręki? – Głos mu stwardniał.

– Nie. – Nina poczuła się jak idiotka. Z początku nie śmiała go zrobić, aby nie przerwać opowieści Józefa, a potem w emocjach po prostu zapomniała. – Nie zrobiłam go, bo… ech… zresztą nieważne. – Poczerwieniała ze złości na samą siebie. – Znów dałam ciała. Ale możemy tam wrócić razem. Zobaczysz to coś na własne oczy.

– Wrócimy – odparł spokojnie. – Ale nie teraz.

Nina zamrugała, bo za tym stwierdzeniem coś się kryło.

– Ja też coś mam – dodał.

– Co takiego?

Adam wskazał laptop na łóżku. Nina dopiero teraz zauważyła, że jest otwarty. Na ekranie widniał folder z listą plików, nazwy suche i urzędowe. Skanowane notatki. Formaty PDF, kilka zdjęć.

– Udało mi się dostać do starych akt – powiedział Adam. – Nie tych sprzed wojny. Tych nie ma. Ale od lat sześćdziesiątych zaczyna się ciąg, który wygląda jak… – zawahał się – jak powtarzający się błąd.

Nina wstała i podeszła. Usiadła na brzegu łóżka obok niego. Na moment znaleźli się zbyt blisko, tak jak kiedyś, gdy pochylali się nad dokumentami dotyczącymi Mai. Ten sam układ ciał. Ta sama duszna koncentracja. Ten sam ciężar, tylko większy, bo dźwigało go każde z nich.

Adam kliknął pierwszy plik.

Na ekranie pojawił się skan pożółkłej kartki. Zgłoszenie zaginięcia. Imię, nazwisko, wiek. Data. Krótki opis. I na dole:

W toku czynności brak znamion czynu zabronionego.

– Popatrz – powiedział. – Zawsze te same sformułowania. Zawsze ta sama ścieżka. Zawsze umorzenie. Zawsze „oddaliła się samowolnie” albo „mogła znajdować się w kryzysie emocjonalnym”.

Nina poczuła, jak śmiech chce jej wyjść z gardła, ale zamiast tego wyszło tylko coś w rodzaju parsknięcia.

– Kryzys emocjonalny – powtórzyła. – To słowo klucz. Jak u Gajdy.

Adam spojrzał na nią krótko, ale nie podjął tematu. Kliknął kolejny plik.

– Sześćdziesiąty trzeci. Dziewczynka. Trzynaście lat. Zaginęła „w okolicy lasu”. Rodzina zgłasza. Dwa tygodnie poszukiwań. Potem umorzenie. I tyle. Żadnego opisu rzeczy osobistych, ubrań, nic.

– Może wtedy tak prowadzili sprawy… – próbowała racjonalizować Nina.

Adam pokręcił głową.

– Nie. Prowadzili, jak prowadzili, ale to jest dziurawe. Jakby ktoś celowo usuwał elementy, które mogłyby połączyć sprawy. – Kliknął kolejny plik. – I tutaj. Sześćdziesiąty ósmy. Kolejna nastolatka. Zniknięcie. Umorzenie. I w notatce na marginesie nazwisko…

– Maria Biela! – Nina niemal krzyknęła. – Dziś to usłyszałam. To jego córka. To znaczy Józefa. Ta dłoń… – Zawahała się, czy aby słowo „dłoń” realnie oddaje rzeczywistość. – Wójcik powiedział, że to coś z korzeni to właśnie jej dłoń. Wypluta przez ziemię, przez las, przez…

Nina zamilkła, gdy zdała sobie sprawę, że znów przekracza niepisaną granicę. Adam jej nie widział, więc nie mógł zrozumieć.

Adam po prostu otwierał kolejne pliki. W miarę jak je przeglądał, Nina zaczęła widzieć wzór. To nie były pojedyncze zaginięcia, lecz seria. Rozciągnięta jednak na dekady, z przerwami, w których ktoś – albo coś – oddychało wolniej.

– Ciekawe jest to, że te sprawy nie dotyczą turystek, tylko dzieci z okolicy – ciągnął Adam. – Czasem niemowląt. I prawie wszystkie były umarzane w ten sam sposób.

– Jak?

– „Rodzina wycofała się z dalszych czynności”. „Zgoda na zakończenie poszukiwań”. „Brak możliwości kontynuowania z powodu braku przesłanek”. – Adam zacisnął szczęki. – Nina, kto się wycofuje z poszukiwań dziecka?

Spojrzał na nią wzrokiem, którego wcześniej u niego nie widziała. Po raz pierwszy zorientowała się, że to nie jest jedynie koleżeńska pomoc. On nie tylko się zaangażował. On zaczął wierzyć.

– Ktoś, kto wie, że i tak nie znajdzie – wyszeptała. – Albo ktoś, komu powiedziano, że jeśli będzie szukał, to będzie gorzej.

– Właśnie. A teraz najlepsze. W kilku sprawach pojawia się to samo określenie. Nie dosłownie, bo każdy pisał inaczej, ale sens jest identyczny. – Przybliżył ekran. – „Miejsce trudne do penetracji, teren podmokły, wykroty”. „Okolica starego drzewa”. „Uroczysko”.

Nina poczuła, jak serce przyspiesza.

– Wykrot – powtórzyła. – Sosna.

Adam skinął.

– Nie mam mapy z tamtych lat, ale… – Nerwowo podrapał się po policzku. – Jeśli jednak mamy do czynienia z tym samym miejscem, to znaczy, że ktoś je zna i go pilnuje.

Przed oczami Niny stanął Ryś siedzący na pniaku i ostrzący siekierę.

– Ryś – rzuciła, zanim zdążyła to przemyśleć.

Adam przeniósł wzrok na nią.

– Ten rudy, o którym mówiłaś?

– On jest kimś w rodzaju strażnika lasu. Sam się tak określa. Twierdzi, że pilnuje tego miejsca. I lasu, aby… – Nina urwała, bo znów naruszała granicę – żeby coś z niego nie wyszło.

Adam nieoczekiwanie przyjął jej słowa całkiem spokojnie. Wpatrywał się w dokumenty, jakby próbował wymusić na nich odpowiedź.

– Wiesz, co jest jeszcze? – zapytał w końcu.

– Co?

– Gdy rozmawiałem dziś z Markiem, powiedział mi, że ma dla mnie coś, czego oficjalnie nie ma, ale jak przyjadę na komendę, to udzieli mi dostępu. Nieoficjalnie.

– Ten Marek? Myśliborski?

– Awansował. Ma szerszy dostęp. Obiecał pomóc. Ale zastrzegł, że muszę przyjechać osobiście.

– I co chcesz zrobić?

– Pojadę. Obrócę w kilka godzin. I wolałbym, abyś pojechała ze mną.

Ninie ten pomysł się nie spodobał. Wyjazd, choćby na kilka godzin, traktowała jak ucieczkę.

– Zostanę.

– Uparta jesteś.

– Sam mówisz, że to tylko kilka godzin… – Posłała mu uśmiech zabarwiony tym, co kiedyś ich łączyło. – Jestem dużą dziewczynką, Adam. I w zęby potrafię dać.

Adam westchnął ciężko. Znał ją wystarczająco dobrze, aby wiedzieć, że nie ma co kopać się z koniem.

– W porządku – zgodził się. – Ale pod warunkiem że tu i teraz przysięgniesz mi, że do mojego powrotu nie ruszysz się z pensjonatu.

Nina spojrzała na zegarek. Dopiero zbliżała się pora obiadowa, a głód – chwilowo przykryty emocjami i tym, co Adam miał pod ręką – znów dawał się we znaki. Pomyślała, że jak zje, to też przyda się chwila na uporządkowanie myśli. Może nawet zrobi sobie krótką drzemkę.

– Dobrze. Przysięgam. – Nina uniosła dwa palce, a jedna z gałęzi podrapała okno. – Ale ja też stawiam warunek.

Adam przewrócił oczami.

– Kupisz w mieście jakieś dobre czerwone wino. Tu mają same sikacze – dodała i się uśmiechnęła.

– Skoro tak… – odwzajemnił uśmiech – to umowa stoi.

Gdy Adam zbierał się do wyjścia, Nina obserwowała go z miłym poczuciem, że nie wie, do czego to wszystko doprowadzi. Pomyślała też, że niczego wykluczać nie może.

Zaraz później poszła zaspokoić głód.

Rozdział 24

Obiad smakował jak papier, ale i tak wchłonęła podwójną porcję. Dwie piersi z kurczaka, schabowego, ziemniaki i bukiet surówek. Na koniec wepchnęła w siebie jeszcze kawałek bliżej nieokreślonej ryby. Zawsze dużo jadła, bo dużo spalała, ale tym razem skończyła dopiero w momencie, gdy poczuła, że zaraz oderwie się jej guzik w spodniach.

Ona głodnieje…

Ta myśl była absurdalna, ale Nina odniosła wrażenie, że ten apetyt nie był tylko jej, a głodu, który odczuwała, nie dało się zaspokoić jedzeniem. Jakby organizm nieustannie domagał się paliwa na coś, co dopiero miało nastąpić.

Teresa krzątała się po kuchni, ale robiła to bez sensu: przestawiała kubki, myła czysty blat, otwierała szafki i zamykała je, jakby w środku mogła znaleźć odpowiedź albo przynajmniej powód, żeby nie patrzeć Ninie w oczy. Nina nie pytała. Wiedziała już, że z Teresy prawdy nie wyciśnie, dopóki ta sama jej nie zdradzi. A prawda w tej wsi była jak ropień – im bardziej go naciskasz, tym bardziej boli i tym szybciej ciało próbuje się przed tobą zamknąć.

Wróciła do pokoju, otworzyła laptop, spojrzała na notatki.

Lista nazwisk. Daty. Strzępy rozmów. Hasła: bransoletka Patrycji, gałązka, Gajda, Sępy, Ryś, Chuda. ONA GŁODNIEJE zapisane wielkimi literami, jakby to był nagłówek dokumentu, a nie zdanie wypowiedziane szeptem przez wychudzoną kobietę przy ścianie sklepu.

Próbowała pisać. Wyciągnąć z tego sens. Jak zawsze przerobić strach na system. Ale zdania rozpadały się w połowie, słowa uciekały, litery robiły się brzydkie, ostre, jakby ktoś je podmienił na inne.

W końcu zamknęła laptop.

Pięć minut, pomyślała. Tylko na moment zamknie oczy, uspokoi emocje. Odpocznie chwilę, a potem stworzy w głowie plan na kolejne godziny. Położyła się w ubraniu, na kołdrze, i zanim zdążyła przestawić poduszkę, odpłynęła.

Sen przyszedł natychmiast, jakby czekał tuż za powiekami.

Nie było w nim żadnego miękkiego przejścia. Żadnego „nagle znalazłam się w lesie”. Las po prostu był. A ona w nim.

Nina szła, ale nie czuła nóg. Powietrze było gęste, lepkie, wilgotne jak na równiku. Drzewa zbyt wysokie, zbyt czarne, zbyt blisko siebie. Gałęzie dotykały jej ramion jak palce. Mgła miała smak rdzy. W pewnym momencie zobaczyła polanę. Taką, jakby ktoś ją wyciął z reszty świata. Ziemia była tam ciemniejsza, rozmokła. Na skraju stało drzewo.

Stare.

Nie zwyczajnie stare, tylko stare w sposób, który sprawiał, że czas wydawał się przy nim śmieszny. Korzenie wychodziły na powierzchnię jak żebra. Pnie i konary były poskręcane, jakby drzewo próbowało uciec samo przed sobą. W wykrocie, pod jego podstawą, czaił się czarny otwór.

Jama.

Z wnętrza, wraz z mgłą, unosił się zapach. Nie ziemi. Czegoś, co udaje ziemię albo bardzo chciałoby ją udawać.

Nina chciała się cofnąć, ale pod jej stopą poruszył się jeden z korzeni. Nie tak, jak porusza się gałąź na wietrze. On zareagował na nią. Poczuła to na podeszwie stopy jak muśnięcie prądu.

Wtedy z wnętrza jamy wypełzł głos.

– Niii-naaa…

Chciała odpowiedzieć, ale nie miała ust. Albo miała, tylko nie należały do niej.

– Już niedłuuugo…

Głos był kobiecy, ale stary, jak stare może być drzewo albo ziemia.

Z mgły wysunęła się postać. Kobieta. A może nie. Miała długie nogi, długie ręce, na sobie suknię, poszarpaną, wilgotną, ciężką jak ziemia po deszczu. Włosy były cienkie jak pajęczyna, ale poruszały się jak mech. Jej twarz nie była wyraźna – raz Nina widziała w niej zmarszczki starej chłopki, raz gładką skórę młodej kobiety, raz coś zupełnie nieludzkiego. Wyglądała jak maska, którą można zmienić w zależności od tego, kto patrzy.

Postać zbliżyła się. Sunęła w oparach mgły, jakby ta ją unosiła.

Nina poczuła, że powinna odejść. Że instynkt krzyczy „biegnij”. Ale nogi były zbyt ciężkie. Ziemia przytrzymywała ją jak mokry beton.

– Ona głodnieje – powiedziała postać.

Tembr głosu był znajomy, ale zdanie nie zabrzmiało jak informacja. Zabrzmiało jak wyrok.

– To nie moja sprawa – próbowała powiedzieć Nina, ale z gardła wydobył się tylko zduszony oddech.

Postać uśmiechnęła się złośliwie, a potem Ninę otuliła mgła. Ciężka i kleista jak smoła.

– Kłamiesz… – usłyszała.

I wtedy Nina poczuła dotyk.

Na udzie. Zimny, powolny, wyważony. Jakby ktoś badał ją palcem, sprawdzając, czy materiał nadaje się do użytku. Wzdrygnęła się, ale nie mogła zaprotestować. Usta milczały, nogi wrosły w ziemię, ręce przy ciele były bezwładne jak u manekina. Dotyk przesunął się w dół po wewnętrznej stronie uda. Zrobił się szorstki, jak kora, która pamięta paznokcie.

Może korzeń. Może gałąź. A może szpon.

W miejscu dotyku skóra zadrżała. Mrowienie zamieniło się w ból. Nie ostry. Głęboki. Jakby ktoś od środka wkręcał w nią cienki gwóźdź.

– Oddaj…

Nina krzyknęła, a chwilę później obudziła się z takim szarpnięciem, że aż uderzyła łokciem o ścianę. Przez ułamek sekundy nie wiedziała, gdzie jest. Światło dnia wpadało przez zasłony. Pokój. Łóżko. Zapach starego drewna. Cisza. Serce waliło jej jak oszalałe.

A potem zobaczyła ją.

Chuda siedziała na krześle przy drzwiach.

Nina zamarła.

– Co ty tu robisz? – warknęła, przyciągając kołdrę do brody, jakby to mogło ją ochronić.

Chuda się nie poruszyła. Wyglądała jak ktoś, kto przesiedział w tym miejscu całą noc. Oczy miała zaczerwienione, dłonie nadal owinięte bandażami, ale teraz bandaże były suche, jakby krew już wsiąkła i została tylko skorupa.

– Drzwi były otwarte – powiedziała cicho. – Nie zamknęłaś.

Nina spojrzała na zamek. Rzeczywiście. Nie był przekręcony.

– Nie lubię, kiedy ktoś wchodzi mi do pokoju – syknęła, wciąż nie do końca świadoma tego, co zaszło.

– Ja też nie lubię – odparła Chuda, a w jej głosie pobrzmiewało coś na kształt ironii. – Ale czasem… nie mam wyboru.

Nina przełknęła ślinę. Wciąż czuła na udzie tamten dotyk. Skóra musiała pamiętać sen lepiej niż głowa.

– Chciałam… pogadać – powiedziała Chuda. – Tam, na ziemi – skinęła na okno – ona lepiej słyszy.

Nina usiadła, starając się uspokoić oddech. Miała ochotę zadzwonić do Adama, ale wiedziała, że to nic nie da. Jedna kreska zasięgu. Rwana rozmowa. A poza tym co miałaby mu powiedzieć? Obudziłam się i Chuda siedziała przy moim łóżku, a we śnie dotknęła mnie wiedźma?

– Czemu przyszłaś? – zapytała w końcu, już ciszej.

Chuda przygryzła wargę. Jej spojrzenie uciekło na zasłony, na szczelinę pod drzwiami, na ścianę. Jakby sprawdzała, czy coś tam jest.

– Ona głodnieje – wyszeptała.

Nina poczuła, jak w brzuchu zawiązuje się zimny węzeł. Jakby czyjaś dłoń złapała jej wnętrzności i zwarła palce w pięść.

– Kto głodnieje? – zapytała przez zaciśnięte zęby. Sama nie wiedziała, czy ze strachu, czy ze złości.

– Chce, żebyś ją… przyjęła.

Złość zwyciężyła.

– Powiedz mi wprost, o co ci chodzi, bo, kurwa, tracę cierpliwość – syknęła. – Co to znaczy „przyjąć”?

Chuda spojrzała na swoje bandaże.

– To znaczy przestać być sobą. Oddać jej miejsce. Najpierw w snach. Potem w myślach. Potem… w ciele.

Nina przypomniała sobie sen. Poczuła mdłości.

– Dlaczego mówisz mi to teraz? – zapytała. – Dlaczego przyszłaś?

– Bo ty już jesteś… widoczna – wyszeptała. – A ja już prawie nie jestem.

– Przestań! – Nina wstała z łóżka. Miała rozczochrane włosy. – Przestań pieprzyć i powiedz, o co tu chodzi, do jasnej cholery!

Podeszła do Chudej i przykucnęła przy krześle. Złapała ją za ramię, mocniej, niżby tego chciała. Kobieta drgnęła, a przez moment jej twarz stała się inna. Ostrzejsza, starsza, zmęczona w sposób, którego nie da się wyjaśnić brakiem snu.

– Powiedz mi, proszę… – Nina nie dokończyła. Blizna na brodzie Chudej sprawiła, że wszystko inne przestało mieć znaczenie. Ta cienka, jasna kreska na skórze w jej oczach promieniała teraz jak neon. – Skąd masz tę bliznę? – zapytała cicho, prawie szeptem.

Chuda spuściła wzrok, jakby wstydziła się piętna.

– Nic ci do tego – odparła.

– Skąd. Masz. Tę. Bliznę? – powtórzyła Nina. Wolno, dobitnie, jakby każdym słowem chciała wbić gwóźdź.

Kobieta gwałtownie wstała z krzesła, ale Nina nie puściła jej ramienia. Zamiast tego mocniej zacisnęła na nim swoje palce.

– Puść mnie – syknęła Chuda.

– Uderzyłaś się o taboret w kuchni, prawda? – Nina poczuła, że to jest ten moment. Albo ją złamie, albo ona złamie jej wiarę. – Miałaś wtedy dziesięć lat. Ojciec… – Przerwała, bo poczuła w ustach żelazisty smak. – Ojciec cię popchnął i…

– Zamknij się!

Nina zamarła. Przełknęła ślinę. Pamiętała ten krzyk, ten tembr głosu, tę rozpacz, gdy Maja po raz kolejny próbowała wyrwać się z objęć pijanego ojca albo ochronić matkę przed jego ciężką ręką.

Puść mnie! Zamknij się! Zostaw ją!

Maja była odważna, za co często płaciła siniakami.

– Maja… – To słowo wyślizgnęło się z ust Niny, zanim zdążyła się powstrzymać. Chuda zadrżała, jakby ktoś wbił jej igłę w kręgosłup.

– Nie wymawiaj tego imienia – wysyczała. – Nie mów… bo ona…

– Bo ona słyszy? – Nina poczuła, że zaraz sama się rozsypie. – Nigdy nie milczałaś. Dlaczego milczysz teraz?

Chuda zamknęła oczy. A potem je otworzyła i Nina zobaczyła w nich łzy. Prawdziwe. Ciepłe. Ludzkie.

– Ja już nie wiem, kim jestem – wyszeptała. – Czasem… czasem pamiętam. Czasem… myślę, że pamiętam. A potem przychodzi noc i…

– I co?

– I ona mnie używa…

Nina chciała coś odpowiedzieć, ale Chuda nagle drgnęła, jakby ktoś szarpnął ją za włosy od środka. Jej twarz stężała. Oczy na moment zrobiły się puste. Tak puste, że Nina odruchowo cofnęła się o krok.

To nie były oczy Mai. Ani oczy Chudej.

Zanim Nina ocknęła się z oszołomienia, kobieta się odwróciła, otworzyła drzwi i wyszła z pokoju. Wybiegła za nią, w samych skarpetkach, ale gdy dopadła schodów, usłyszała trzask drzwi wejściowych. Kiedy znalazła się na ganku, na zewnątrz nie było już nikogo. Tylko błoto, chlapa i mgła spływająca z góry jak powolny oddech lasu.

Stała chwilę, drżąc, aż zmarzły jej stopy. Wróciła do pokoju mechanicznie, przekręciła zamek, jakby to mogło zatrzymać coś, co wchodzi przez sny. Usiadła na łóżku i się rozpłakała.

Las za oknem patrzył na jej łzy. I cierpliwie czekał.

Rozdział 25

Adam wrócił, kiedy noc okryła wieś jak brudna zasłona.

Nina najpierw usłyszała silnik samochodu podjeżdżającego pod pensjonat. Stłumiony przez wilgoć, która wchodzi w drewno i w człowieka, robiąc go cięższym. Potem trzaśnięcie drzwi auta. Kroki na błocie. Wytłumione przekleństwo, kiedy ktoś wdepnie w kałużę głębszą, niż na jaką wyglądała. I wreszcie skrzypnięcie na ganku, przeciąg w korytarzu, szelest kurtki ocierającej się o poręcz.

Otworzyła drzwi swojego pokoju, zanim zdążył zapukać. Adam stanął w progu z torbą przewieszoną przez ramię i z twarzą, która mówiła jedno – to nie był dobry dzień.

Miał na policzkach jeszcze dłuższy zarost, w oczach zmęczenie, a włosy jak po kąpieli błotnej.

– Jeszcze nie śpisz? – zapytał.

– Jak widać. – Nina odsunęła się, żeby wszedł. – I nie pytaj, jak minął mi dzień.

Adam skinął głową, ale spojrzał na nią uważnie, jakby i tak pytał. Wszedł, zamknął za sobą drzwi i od razu przekręcił zamek. Nie demonstracyjnie. Naturalnie. Tak jakby robił to już setki razy w życiu w mieszkaniach, w których coś było nie tak.

– Teresa na dole? – zapytał.

– Robi swoje przestawianie kubków, jakby od tego zależało, czy las wejdzie przez komin.

Adam parsknął krótko, ale to nie był śmiech. Raczej odruch.

Nina spojrzała na torbę.

– Masz to? – zapytała.

– Wino czy teczkę?

Uśmiechnęła się krzywo. Adam zdjął z ramienia torbę, jakby w środku był ciężar nie z papieru, tylko z winy. Położył na łóżku, rozpiął zamek i wyciągnął butelkę czerwonego wina.

– Umowa to umowa – oznajmił.

Nina poczuła dziwne ukłucie wdzięczności. Tak banalne, tak normalne, że aż nie pasowało do tej wsi, do tych słów: wykrot, korzenie, wiedźma, głód.

– Dzięki – mruknęła i odebrała butelkę. – Wreszcie coś, co nie smakuje jak kara.

Adam zdjął kurtkę, odwiesił ją na oparcie krzesła, po czym wyjął z torby coś jeszcze.

Teczkę.

Cienką, papierową, wytartą, poszarpaną na krawędziach. Z taką fakturą, jaką mają rzeczy, które krążą z rąk do rąk od dekad. Zszywana kiedyś grubą nicią, potem rozpruta, potem znów zszyta, jakby ktoś nie mógł się zdecydować, czy chce, żeby to przetrwało.

Nina od razu poczuła, jak żołądek zaciska jej się w twardy węzeł.

– Marek wolał mi to cichaczem wydać, niż żebym zrobił temu zdjęcia. Oficjalnie tego nie ma – powiedział Adam.

– I to jest ta część, w której mam powiedzieć „o kurwa”?

– W tej historii „kurwa” i tak robi za przecinek.

Nina wzięła z półki dwa kieliszki i nalała wino. Nie patrzyła na poziom. Lała po prostu, aż czerwone zatrzymało się tuż pod krawędzią. Usiedli obok siebie na łóżku. Nie naprzeciw, nie przy stole, jak ludzie prowadzący formalną rozmowę. Obok. Jak kiedyś.

Adam otworzył teczkę. Ostrożnie, może bał się, że kartki rozsypią się w proch.

Pierwsze były pożółkłe, z pieczątkami, podpisami, urwanymi zdaniami. Ale Nina odniosła wrażenie, że mają w sobie coś jeszcze. Jakby papier sam pamiętał, że leżał w ciemności.

– Notatki służbowe z lat sześćdziesiątych – powiedział Adam. – Różne sprawy, różne nazwiska, ale… wszędzie ten sam motyw.

– Jaki?

Adam przewrócił kilka kartek i palcem wskazał fragment.

– „Miejscowi nie współpracują”. „Sprawa ma charakter lokalnego tabu”.

Nina wzięła łyk wina. Smakowało ostro, cierpko, ale przynajmniej prawdziwie.

– Lokalnego tabu – powtórzyła. – Czyli zmowa milczenia nie jest od teraz. To trwa od dawna.

– Tak. To wygląda jak… hmm… wydeptana ścieżka. Niby nikt jej nie planował, ale wszyscy nią chodzą, bo tak jest łatwiej.

Nina pochyliła się nad kartkami. Zobaczyła daty, wiek zaginionych, krótkie opisy: „oddaliła się samowolnie”, „prawdopodobny kryzys emocjonalny”, „teren trudny do penetracji”.

– Kryzys emocjonalny – syknęła. – Zawsze to samo. Jak u Gajdy. Jakby to było zaklęcie na umorzenie.

Adam nie skomentował. Przewrócił kolejną kartkę.

– I tu… – wskazał margines – jest wzmianka o „sprawie Borek”.

– Co dokładnie?

– „Sprawa Borek – nie ruszać”.

– To brzmi jak instrukcja – powiedziała Nina. – Jak rozkaz.

– I napisał to ktoś w mundurze. Nie świadek, nie proboszcz. Policjant.

Przez chwilę siedzieli w ciszy. Nina słyszała tykanie zegara na korytarzu i kapanie z rynny na parapet.

– Czyli ktoś w policji też to wiedział – skwitowała.

– Albo się bał – poprawił Adam.

Nina popatrzyła na niego uważnie.

– A ty? – zapytała cicho. – Ty się boisz?

Adam dopił wino i odstawił kieliszek na parapet.

– Ja się wkurwiam – powiedział. – Bo jeśli to jest prawda, to mamy nie tylko serię zaginięć, ale też system, który to kryje.

– To co dalej? – zapytała.

– Oficjalnie? Nic. Bo jestem tu prywatnie, a to są materiały, których nikt nie chce ruszać. Nieoficjalnie… – spojrzał jej wymownie w oczy – musimy znaleźć coś namacalnego. Coś, czego nie da się zamieść pod dywan.

– Zwłoki?

Adam przytaknął.

– Józef mówił o masie w ziemi – ciągnęła Nina. – O gnieździe. O tym, że dzieci są w ziemi i płaczą…

– Masowy grób…

Słowo zabrzmiało w pokoju jak coś brudnego. Jak przekleństwo.

Wypili po kolejnym łyku wina, jakby oboje potrzebowali czegoś, co wypełni ciszę. Nina odchrząknęła.

– Chuda była dziś u mnie – zmieniła temat.

Adam odwrócił się tak gwałtownie, że prawie oblał się winem.

– W twoim pokoju? – dopytał.

– Tak. Weszła, bo nie zamknęłam drzwi. Padłam ze zmęczenia. – Nina wzruszyła ramionami, próbując to zbagatelizować. – Chciała pogadać, a tylko tu czuła się bezpiecznie.

– Co mówiła?

– To samo. Że ONA głodnieje. Że… – Nina zawahała się – że szuka nowego naczynia. I takie tam.

Adam zacisnął zęby. Przez chwilę rozważał, co powiedzieć.

– Nina, ja nie mówię, że ona kłamie – podjął z wysiłkiem. – Ale jak zaczniemy budować plan na tym, że… no… nawet nie wiem, jak to nazwać… coś nieludzkiego jest sprawcą, to nie mamy jak działać.

Nina otworzyła usta, żeby odpowiedzieć, ale tylko się skrzywiła. W okolicach wewnętrznej strony uda poczuła nieprzyjemne mrowienie. Takie cienkie, drażniące, jakby ktoś przejeżdżał po skórze paznokciem od środka. Przesunęła nogę, chcąc się ułożyć wygodniej, ale ból tylko się nasilił.

– Skurcz? – zapytał Adam.

– Nie – odparła.

Adam od razu to zauważył. Znał ją nie od dziś. Położył rękę na udzie. Delikatnie. Pytająco. Tak jakby sprawdzał, czy nie ma gorączki.

W tym momencie w Ninie eksplodował ból. Krótki, palący, jakby zamiast dłoni Adam przyłożył do niej rozgrzany metal.

– Auu! – syknęła i się odsunęła.

– Przepraszam – powiedział natychmiast. – Nie chciałem…

– To nie ty – przerwała mu. – Po prostu… coś mnie tam piecze. Od jakiegoś czasu…

Znów zamilkli, ale teraz cisza była inna. Gęstsza. Bardziej intymna. Nina poczuła, że Adam odebrał to jako kategoryczne NIE. A wcale tego nie chciała, co właśnie sobie uświadomiła.

– Nina… – powiedział cicho. – Ja nie chciałem, żeby to…

– Ale to naprawdę nie ty. – Przysunęła się i posłała mu serdeczny uśmiech. – Chyba spodnie mnie obtarły, gdy biegłam od Józefa. Tyle.

– To chyba zdarły ci skórę do gołej kości…

Aluzja była oczywista. Nina od zawsze miała wysoki próg bólu. Zadbał o to najpierw jej ojciec, a potem trener i sparingpartnerzy. Dla niej siniaki, zadrapania czy zwichnięcia były chlebem powszednim i nigdy z tego powodu nie narzekała.

Uśmiechnęła się, ale w tyle głowy została świadomość, że to naprawdę było dziwne. Ten ból był inny. Ostry i gwałtowny. I nagle po prostu… zniknął.

– Pójdę pod prysznic – stwierdziła. – Muszę zmyć z siebie ten dzień.

– Jasne.

W łazience szybko zrzuciła ubrania. Nerwowo, w obawie, że materiał ma w sobie zapach lasu. Odkręciła wodę. Ciepły strumień uderzył w kark i spłynął po plecach. Dopiero wtedy spojrzała w dół.

Na wewnętrznej stronie uda widniał ślad.

Cienki, nieregularny, jakby ktoś odcisnął w skórze wzór korzenia. Nie siniak. Nie zadrapanie. Coś pomiędzy.

Dotknęła go palcem. Był chłodny. Lekko wypukły. Siny.

Nina po raz pierwszy pomyślała całkiem na serio, że to nie był tylko sen.

Rozdział 26

Ranek przyszedł bez dźwięku.

Ptaki nie śpiewały, psy nie szczekały, ludzie nie gadali. Było tylko mokre, ciężkie powietrze, pachnące breją i gnijącymi liśćmi. Noc rozpuściła się w błocie i nikt nie zdążył jej zeskrobać.

Nina siedziała na brzegu łóżka i wpatrywała się we własne kolana, jakby tam miała znaleźć odpowiedzi na dręczące ją pytania. Ślad na udzie nie zniknął. Pod palcem wydawał się twardszy niż reszta skóry. Nie bolał, dopóki o nim nie myślała. Dopiero wtedy zaczynał lekko swędzieć, czasem piec.

Adam był już ubrany i spakowany. Z torbą i latarką, jakby znowu wybierali się na nocną akcję, choć było jasno.

– Nie patrz na to tak – powiedział w końcu, podchwytując jej spojrzenie. – Najpierw robimy rzeczy, które da się zrobić. Bez magii. Bez legend.

Nina podniosła zrezygnowany wzrok.

– W tej wsi nawet cholerna kałuża wygląda jak zły omen – odparła i wstała z łóżka.

Adam nie skomentował. Zamiast tego położył na łóżku mapę turystyczną, którą zgarnął po śniadaniu z recepcji. W kilku miejscach ktoś zaznaczył takie punkty jak: źródło, strumień, zły szlak, uroczysko, w końcu wykrot. Gdy zapytał o nie Teresę, ta tylko machnęła ręką.

– Mogę poszukać nowej. Bez bazgrołów – rzuciła, ale Adam grzecznie podziękował. Wolał tę z „bazgrołami”.

Pakowanie zajęło Ninie więcej czasu niż zwykle. Wydawała się rozbita, jej ruchy tonęły w chaosie niepotrzebnych spojrzeń i gestów, wzrok miała rozbiegany. Adam starał się być wyrozumiały, bo ślad na jej udzie też nie dawał mu spokoju.

– Pójdziemy tędy. – Wskazał palcem na „zły szlak”. – Najpierw zatrzymamy się w miejscu, gdzie wykopałaś te przedmioty, a później ruszymy w stronę polany. Tu jest ten wykrot.

Ostatnie słowa sprawiły, że aż się wzdrygnęła. Adam przyjrzał się jej uważniej, ale udała, że to nic takiego.

– To w sumie jakieś siedem kilometrów z okładem, może osiem. Powinniśmy wrócić przed obiadem.

I wyszli.

Droga do lasu była jedną wielką breją. Błoto wciągało buty, mgła wyglądała, jakby ktoś rozlał po dolinie mleko zmieszane z popiołem, a potem kazał temu mleku kwaśnieć. Wzdłuż drogi ciągnęły się koleiny pełne brudnej wody, a z dachów kapało, jakby cała wieś powoli się rozpuszczała.

Przy skręcie na „zły szlak” dostrzegli wyraźne ślady opon. Adam przykucnął i dotknął palcami ziemi.

– Świeże – stwierdził.

W lesie było duszno. Nie zimno, jak powinno być o tej porze roku. Duszno, wilgotno, lepko, jak w piwnicy. Zapach gnijących liści, mokrego mchu i ziemi wciskał się w nozdrza. Mgła oplatała pnie drzew, zawisała między gałęziami, przyklejała się do włosów.

Prawie nie rozmawiali. Las też milczał. Żadnych ptaków, trzaskających gałązek, echa pił spalinowych karczujących las drwali. Ninie wydało się to dziwne i zarazem upiorne. Jakby las nie chciał ich spłoszyć, zapraszał głębiej i głębiej, był czymś więcej niż zbiorem drzew, ściółki i kamieni. Jakby myślał, planował, kusił, oszukiwał. I żył.

Na dłużej zatrzymali się przy buchcie, gdzie Nina znalazła bransoletkę i zgubione podczas ucieczki przedmioty. Adam zdjął wciśniętą w uchwyt przy plecaku saperkę i przez kilka minut przerzucał rozmokłą ziemię.

Las uparcie milczał.

– Tu nic nie ma – odezwał się w końcu, wycierając pot z czoła. – Ziemia jest wzruszona, a to dowód, że ktoś tu był i postarał się, aby nic nie zostało.

– Sępy.

– Pewnie tak. I muszą znać się na robocie, bo nie zostawili po sobie żadnych śladów.

– To co robimy?

Adam wyjął z plecaka butelkę z wodą i wypił od razu połowę. Rozejrzał się po porosłych mchem pniach, bezlistnych gałęziach i paprociach tonących w nisko zawieszonej mgle.

– Pójdziemy do tego wykrotu. – Zaczął przytwierdzać saperkę do uchwytu plecaka, co wcale nie było takie łatwe. Nina nie odpowiedziała. – No chyba że nie chcesz…

– Chcę – odparła szybko. Za szybko.

Ścieżka poprowadziła ich w dół, ku dolinie pomiędzy dwoma łagodnymi wzgórzami. Porastały je świerki i sosny, gdzieniegdzie z ziemi wystawały ostre skały, a w ich zagłębieniach zbierała się woda. Po kilkunastu minutach dotarli ścieżką do niewielkiej polany. Ona też tonęła w przelewającej się mgle, ziemia pod stopami była jeszcze bardziej rozmokła, ciemniejsza, niegościnna.

Na skraju ujrzeli ją.

Sosnę.

Starą i grubą, wyrwaną z ziemi z korzeniami, przełamaną jak kość. Korzenie sterczały w powietrzu jak wykrzywione palce, oblepione błotem, poskręcane, czarne. Pień leżał pod kątem, oparty o inne drzewa, jakby próbował się podnieść, ale zabrakło mu sił.

A pod nią ujrzeli wykrot.

Nina poczuła, że gardło jej się zaciska. To było dokładnie to drzewo. To samo, które widziała we śnie.

– To tu – powiedziała cicho. – To jest… to drzewo.

Adam posłał jej pytające spojrzenie.

– Skąd wiesz?

Nina zadrżała, ale wbiła paznokcie w dłoń, żeby się nie rozsypać.

– Po prostu wiem – odparła.

Adam nie drążył. Podwinął kurtkę i wyjął broń z kabury. Ruch był szybki, pewny, profesjonalny. Nina poczuła się ciut bezpieczniej.

– Trzymasz się mnie. Jak cień – polecił i ten ton się Ninie spodobał.

Gdy ruszyli, stawiała kroki nieco pewniej. Buty tonęły w rozmokłej glinie, jakby ziemia pragnęła zatrzymać ich w miejscu. Ale brnęli dalej. Uparcie, w milczeniu. Wykrot rósł w oczach. Czerniał, zasysając blade światło skrytego za stalowymi chmurami słońca i pożerając je, aby już nigdy nie oddać światu.

Stanęli na krawędzi wykrotu i spojrzeli po sobie. Z wnętrza unosił się zapach słodki i ciężki, jakby ziemia próbowała udawać perfumy, którymi ktoś spryskuje trupa, żeby jeszcze chwilę nie cuchnął. Na jednym ze sztywnych korzeni siedział wypłowiały kruk i też im się przyglądał.

– Gdybym kiedyś miał zostać reżyserem horrorów, to pierwszy film nagrałbym właśnie tutaj – powiedział Adam.

Napięcia jednak nijak nie rozładował. Brak komentarza wygadanej zwykle Niny o czymś świadczył. Przykucnął i przyjrzał się powalonej sośnie.

– To mi wygląda na głębokie. – Wskazał pistoletem czarną otchłań, przesłoniętą przez zwisające korzenie.

– No… – mruknęła Nina.

– Wchodzę pierwszy. Możesz tu poczekać.

– Nie ma opcji.

Na potwierdzenie swoich słów Nina założyła na głowę czołówkę.

– No to do dzieła – powiedział i wyjął z kieszeni własną.

Ostrożnie zsunęli się do środka. Wykrot był tak głęboki, że połknął ich w całości.

Adam odgarnął wiszące korzenie, jakby przeczesywał włosy. Z kilku posypała się ziemia. Skierował światło latarki w głąb jamy i zgięty wpół, zrobił pierwszy krok.

Nina kroczyła za nim jak cień. Oddychała płytko, serce waliło jej jak młot, kark i barki były napięte niczym u toczącego pianę pitbulla. Ziemia pod stopami była miękka, śliska, jakby zmieszana z tłuszczem, gęsta zupa, która chlupała przy każdym ich kroku.

Korzenie muskały ich głowy i ramiona, wkręcały się we włosy, zapach nadchodził falami, jakby jama samoistnie oddychała. Jakby ktoś ugotował krew z ziemią i zostawił w ciepłym miejscu.

– Kurwa, czujesz to? – Nina nie wytrzymała.

– Czuję – odparł. – Ale to nie smród rozkładu. To… – odwrócił się do niej – coś innego.

Adam przesunął latarką po ścianach jamy. Korzenie tworzyły sklepienie jak zdeformowane żebra. W niektórych miejscach były świeżo odsłonięte, jasne, jakby ktoś je dopiero co odgrzebał. W innych – czarne, oblepione czymś, co przypominało zaschnięty sos.

Nina poświeciła pod nogi.

Wtedy zrozumiała, że to nie było błoto. Buty tkwiły w gęstej brunatno-czerwonej mazi. Jej powierzchnię pokrywała delikatna skórka jak na zupie, która wystygła. Przełknęła ślinę.

– Krew – powiedziała cicho, a ziemia od razu wchłonęła jej słowa.

Adam dotknął skorupy końcówką patyka. Maź ciągnęła się jak gęsty syrop.

Skrzywił się z niesmakiem, czując, że trzewia zaczynają protestować. Nawet nie chciał sobie wyobrażać, co tu się wydarzyło. Wyjął jednak telefon i zrobił kilka zdjęć, a potem wygrzebał z kieszeni plastikową fiolkę i umoczył ją w mazi. Krew ofiary w każdym sądzie była mocnym dowodem winy.

– Powinniśmy stąd wyjść – powiedział, gdy schował fiolkę z powrotem do kieszeni.

– Ale…

– Rusz się.

Szturchnął Ninę latarką i wtedy coś błysnęło. Wciśnięte w ziemię, między korzeniami.

– Poczekaj. Poświeć tam jeszcze raz.

– Gdzie?

Nina wycelowała czołówkę na przeciwległą stronę jamy. Poczłapała w kuckach i włożyła palce między śliskie korzenie. Przez ułamek sekundy miała wrażenie, że jeden z nich drgnął, jakby ożył, ale może to było tylko złudzenie. W końcu wyrwała z ziemi zabrudzony kawałek srebra. Przetarła go palcami. I zamarła.

– Skorpion… – wyszeptała.

Przed oczami stanęło jej zdjęcie Klaudii w gazecie. Uśmiechnięta, włosy spięte w wysoki kucyk, piwo w ręku. Na szyi wisiorek ze skorpionem.

Adam odgarnął zasłaniający mu widok korzeń. Nachylił się, aby zobaczyć znalezisko.

– Ożeż w mordę – stęknął.

Nina spojrzała mu w oczy. Wzrok miała twardy jak stal.

– Mamy dowód, Adam – syknęła. – Mamy pieprzony dowód, że Klaudia tu była – dodała, zaciskając palce na wisiorku.

– I tu umarła – dodał były partner, jakby to miało w czymś pomóc.

Nina schowała wisiorek do kieszeni, zapięła zamek i ruszyła w stronę światła. Adam za nią, zgięty wpół, umorusany ziemią na twarzy. Gdy Nina odgarnęła ostatnie korzenie zasłaniające wyjście, znów zastygła w bezruchu.

Chrups.

Jakby ktoś nadepnął na gałąź.

Chrups.

Odgłosy dochodziły z góry. Nina spięła się i już miała coś powiedzieć, gdy Adam zasłonił jej dłonią usta. Poczuła na wargach smak ziemi.

– Zgaś latarkę – szepnął jej do ucha. Nina posłusznie wykonała polecenie. – Nic nie mów. Może sobie pójdzie – dodał jeszcze ciszej.

Chrups.

Tym razem bliżej.

Adam odsunął dłoń od ust Niny i powoli wyjął broń z kabury. Nina przekierowała wzrok na matowy pistolet. W uszach czuła pulsującą krew.

Chrups.

Jęzor mgły osunął się w dół wykrotu, a chwilę później z góry obsypało się kilka grudek ziemi.

Kolejne sekundy trwały wieczność.

Chrups. Chrups. Chrups.

Odczekali jeszcze minutę w milczeniu, a potem Adam odważył się przepchnąć obok Niny. Wyjrzał spomiędzy korzeni, odgarnął je i wyszedł z jamy. Wycelował broń w górę i próbując wyłapać jakikolwiek odgłos, odczekał jeszcze kilkadziesiąt sekund.

W końcu podał Ninie dłoń.

– Chyba sobie poszedł.

– „Chyba” to za mało.

– Spadajmy stąd.

Wolała tak. Bez „chyba”. Jak rozkaz.

Nina wygramoliła się z jamy i niepewnie przeskanowała wzrokiem brzeg wykrotu. Adam nie czekał. Chwycił jeden z najgrubszych korzeni i pomógł sobie, aby wdrapać się na górę. Nina wyszła zaraz za nim.

– I co teraz? – zapytała, nerwowo rozglądając się po zamglonej polanie.

– Teraz wrócimy tą samą drogą. Spokojnie. Bez nerwów.

Poczuła lekką ulgę. W tej chwili jego spokój był niczym balsam na jej skołatane nerwy.

I wtedy mgła wrzynająca się w linię lasu za wykrotem nienaturalnie zafalowała. Jakby ktoś ją rozsunął.

Nina zacisnęła rękę Adama w stalowym uścisku. Wskazała brodą na wyłaniający się cień. Policjant zachował spokój. Przeładował i uniósł broń. Wycelował.

– Kimkolwiek jesteś, ten pistolet jest naładowany – powiedział. – A ja nie będę strzelał w powietrze.

Postać poruszyła się powoli. Jakby dopiero teraz przypomniała sobie, że ma ciało. Uniosła rękę i Nina zobaczyła w niej coś długiego.

Nie kij. Nie gałąź.

Kostur.

– Ostatnie ostrzeżenie. – Adam podniósł głos. – Pokaż się i powiedz, kim jesteś, albo…

Nie dokończył, bo zrozumiał, że zabrnął w ślepy zaułek. Co miał powiedzieć? Bo cię rozwalę? Bo zastrzelę? Tylko za co? Za stanie na skraju lasu?

Postać przekrzywiła głowę z trzaskiem, jakby w szyi miała nie kręgi, ale spróchniałe gałęzie. Poruszyła się i mgła na chwilę odsłoniła coś jeszcze. Na wysokości biodra. Jakby błysk stali, refleks odbitego promienia słońca. Chwilę później mgła zamknęła się za nią jak zasłona.

Kiedy w końcu zdyszani dotarli do głównej drogi, poczuli, jakby wyszli nie z lasu, ale z czyśćca. I Nina pomyślała, że to już nie tylko gra słów, a piekło jest na wyciągnięcie ręki.

Gdy mijali wysłużoną tabliczkę z nazwą wsi, pieczenie na udzie wróciło nagle, ostro, jakby coś pod skórą sprawdzało, czy nadal tam jest.

Ale tego Adamowi nie powiedziała.

Rozdział 27

Las za ich plecami zamknął się bezszelestnie.

Mgła zaczęła rzednąć dopiero na skraju pierwszych zabudowań, ale to nie przyniosło ukojenia. Przeciwnie. Im więcej było widać, tym bardziej Nina miała wrażenie, że ktoś patrzy.

Pierwsze spojrzenia były przypadkowe. Kobieta z siatką pełną chleba i mleka przystanęła przy płocie, lecz na ich widok przeszła na drugą stronę ulicy. Mężczyzna wyprowadzający psa zawahał się na moment, po czym wciągnął zwierzę za furtkę, jakby chronił je przed chorobą. W oknie na piętrze ktoś gwałtownie zasunął firankę. Może nie było w tym jawnej wrogości, ale coś, co zachodzi za skórę. I co wielu innych „obcych” wygoniłoby ze wsi w trymiga.

Oni nie byli zwykłymi „obcymi”. I nie przyjechali tu dla przyjemności, tylko żeby wykonać robotę.

A przynajmniej ja, dodała w myślach Nina. Spojrzała na Adama.

– Zauważyłeś? – zapytała.

– Tak – odparł. – Oni już wiedzą.

Nina nie zapytała skąd. Po wykrocie, po krwi w jamie, po wisiorku Klaudii, który wciąż palił kieszeń jak rozżarzony kamień, to pytanie było zbędne. Informacja w tej wsi krążyła szybciej niż dźwięk.

– Muszę napić się kawy, bo padam z nóg – rzuciła.

– Kukułka?

W barze panował półmrok. Zaparowane szyby, ciężki zapach frytury i piwa, w środku zaledwie kilka osób. Na taborecie przy ladzie siedziała ta sam barmanka co zawsze, ale tym razem nie uniosła nawet wzroku. Nina i Adam podeszli do baru.

– Dwa podwójne espresso – powiedział Adam i od razu zapłacił.

– I kawałek ciasta – dorzuciła Nina. Miała wrażenie, że głód znów puka do drzwi jej żołądka.

Zanim zdążyli usiąść przy oknie, od sąsiedniego stolika wstała kobieta o krótko ściętych włosach. Nina widziała ją już wcześniej przy kościele. Teraz podeszła blisko, za blisko, i pochyliła się niby po to, żeby zawiązać but.

– Tu się nie grzebie w cudzych grobach – powiedziała cicho i zanim zdążyli zareagować, odwróciła się i wyszła.

– To już działa – powiedział Adam.

– Co działa?

– Maszyna. – Spojrzał jej w oczy. – Plotka. Pierwszy trybik.

– Myślisz, że wiedzą, co znaleźliśmy?

– Nie muszą wiedzieć. Wystarczy, że czują.

Kawa smakowała gorzko, ale Nina takiej właśnie potrzebowała. Ciasto pochłonęła w kilku kęsach. Gdy przełykała ostatni kawałek, otworzyły się drzwi i do środka wszedł Gajda.

Był nienagannie ubrany, jak zwykle. Kurtka bez jednej plamki błota, włosy uczesane, twarz z tym samym wyrazem serdecznej troski, który Nina pamiętała aż za dobrze. Przystanął, jakby zauważył ich zupełnym przypadkiem.

– A jednak wróciliście – powiedział. – Martwiłem się, że się zgubiliście.

– Nikomu nie mówiliśmy, że wychodzimy – odparła Nina.

– Tu się wie.

Przez chwilę po prostu na siebie patrzyli. Gajda pierwszy przełamał ciszę.

– Proszę pamiętać, że to niebezpieczne tereny. Stare szyby, bagna, wykroty. W lesie można się łatwo potknąć.

– Albo potknąć się o coś, czego nikt nie chce znaleźć.

Uśmiech Gajdy nie drgnął, ale coś zmieniło się w jego oczach. Poprawił mankiet.

– Widzę, że dalej panią to interesuje. – Głos miał miękki, prawie ojcowski. – Ale radziłbym się pilnować. Pani ma już swoje doświadczenia z obsesjami. Proszę uważać, żeby nie stworzyć kolejnej. Czasem nie warto wracać do dawnych lęków.

– To nie ja mam tu obsesję. I nie ja powinnam się bać.

Na twarzy Gajdy wykwitł uśmiech. Ale inny – sztuczny, wyuczony. Szarmancko się ukłonił i usiadł przy swoim stoliku.

– To drugi trybik – powiedział Adam. – Władza. Delikatna. Ubrana w uśmiech.

Dopili kawę i wyszli z baru. Na zewnątrz mgła znów gęstniała. Spływała z gór jak ropa wyciekająca z zainfekowanej rany.

Nie zdążyli zrobić dziesięciu kroków, kiedy przy drodze zobaczyli Rysia. Stał oparty o płot, z rękami w kieszeniach kurtki, jakby czekał na autobus. Na twarzy miał ten sam beznamiętny wyraz jak zawsze.

– Dzień dobry – przywitał się. Nina i Adam odpowiedzieli tym samym. – Las dziś niespokojny. Lepiej, żebyście tam więcej nie chodzili – dodał, gdy go mijali.

Nina zatrzymała się w pół kroku.

– A pan skąd to wie? – zapytała.

– Bo w nim mieszkam.

Słowa zabrzmiały prosto, ale niosły spory ciężar. Adam już chciał coś odpowiedzieć, ale Ryś tylko skinął głową i odszedł w mgłę.

Po powrocie do pensjonatu zjedli obiad. Nina znów podwójną porcję plus pączka z czekoladą i posypką. Apetyt od wczoraj nie mijał, chwilowo stłumiony emocjami i mocną kawą. Gdy wracali do pokojów na piętrze, nieoczekiwanie zaczepiła ich Teresa.

– Jak ktoś pyta, to was dziś nie było w lesie – rzuciła szybko.

– A kto pyta?

– Wszyscy. – Miała bladą twarz i podkrążone oczy. – A najbardziej ci, co milczą.

Zanim zdołali coś powiedzieć, pospiesznie wróciła do kuchni.

– Trzeci trybik – podsumował Adam. – Ludzie, którzy chcą dobrze, ale robią źle.

Nina opadła na łóżko, jakby właśnie stoczyła wyczerpującą dziesięciorundową walkę. Adam usiadł obok i wyjął smartfon. Przejrzeli zdjęcia z wykrotu: splątane korzenie, maź o kolorze starego wina, ciemne zagłębienia. Nina wyjęła z kieszeni kurtki wisiorek. Przez dłuższą chwilę przyglądała mu się jak artefaktowi, który mógłby sprawić cud.

– I co teraz? – zapytała.

Adam odłożył telefon na koc i przez chwilę milczał.

– Nie wiem – odparł w końcu.

– Nie rozumiem.

Wymownie przeniósł wzrok na wystającą z plecaka teczkę.

– Sprawa Borek. Nie ruszać – powiedział.

– Boisz się?

– Nie o to chodzi. – Adam położył się na łóżku obok Niny. – Po prostu nie wiem, jak to ugryźć. I komu mogę zaufać.

– Mamy przecież dowody.

– Mamy krew, ale nie wiemy czyją. Do tego zabrudzoną. Jakbym chciał oddać próbkę do laboratorium, to tylko oficjalnie, a to oznacza, że musiałbym otworzyć śledztwo. Jestem pewien, że stary się nie zgodzi. Pomijam opierdol, który bym dostał, że węszę prywatnie po jakichś lasach. Ale nawet jeśli jakimś cudem by to przeszło, takie badanie bez materiału porównawczego trwałoby wiele dni, może tygodni. Trzeba by sprawdzić DNA, a Rzeszów to nie Warszawa czy jakieś CSI Las Vegas z Netfliksa.

– A wisiorek?

– To już prędzej. Na zdjęciach wygląda na ten sam. Ale to wciąż tylko wisiorek ze skorpionem, jaki noszą setki, jeśli nie tysiące dziewczyn urodzonych w listopadzie.

– To po co my tam w ogóle poszliśmy?

W Ninie wezbrał gniew. Nie na Adama. Na system.

Adam nie odpowiedział.

– Jeśli chcesz, to mogę spróbować zrobić to oficjalnie – powiedział po dłuższej chwili. – Ale teczka mówi jasno. Sprawy Borku nie ruszać…

– Kurwa mać!

Przez dłuższą chwilę leżeli w milczeniu.

– Na mieszkańców też nie mamy co liczyć – podjął znów Adam. – Tu nikt niczego policji nie powie. Bo tu to już nie strach. To choroba. Oni nawet boją się mówić, że się boją.

– Chcesz mi powiedzieć, że to wszystko od początku nie miało sensu?

– Nie.

– To co?

– To, że musimy znaleźć coś, co sprawi, że stary nie będzie miał wyboru.

– Ciało.

Adam przytaknął.

– Albo masowy grób.

Ostatnie słowa zawisły w powietrzu.

– Możemy też zablefować – rzuciła nagle Nina.

– Co masz na myśli? – Adam spojrzał na nią.

– Pójdźmy z dowodami do Gajdy. Skonfrontujmy go z tym, co mamy. Zobaczymy, jak się zachowa.

Adam przez chwilę rozważał propozycję.

– To mogłoby się udać – przyznał. – Ale wtedy odkryjemy wszystkie karty. Wóz albo przewóz.

– Jak nie wypali, zostanie nam tylko jedna opcja.

– Jaka?

– Znaleźć ten masowy grób.

Adam znów się zamyślił. Przez dłuższą chwilę patrzył w sufit, jakby tam znajdowała się odpowiedź. W końcu wstał, podszedł do okna i oparł się o parapet. Patrzył na ścianę lasu i przez kilkadziesiąt kolejnych sekund bił się z myślami. W końcu spojrzał na zegarek.

– Dobra – powiedział. – Jeśli mamy to zrobić, to tylko dziś. Jutro sobota, a ja w niedzielę muszę wracać do Rzeszowa, bo kolejny tydzień zaczynam od dobówki. Pasuje?

Nina się uśmiechnęła. Pomyślała, że takiego Adama lubi najbardziej. Decyzyjnego, silnego, męskiego.

Nie dała po sobie poznać, gdy znów poczuła pieczenie w udzie.

Rozdział 28

Adam położył na ladzie policyjną odznakę i spojrzał recepcjonistce w oczy. Blask metalu najwyraźniej przemówił jej do rozsądku, bo sięgnęła po telefon.

– Pan policjant do doktora. Jest z tą… – zawahała się – dziennikarką.

Gajda przyjął ich w gabinecie. Gdy weszli, wstał, jedną rękę skrywając za plecami jak lokaj. Prezentował się nienagannie jak zawsze. Koszula bez zagnieceń, włosy ułożone, twarz wytrenowana w miękkim współczuciu. Na ścianie za nim wisiały dyplomy, certyfikaty, zdjęcia z konferencji, na podłodze leżał zielony dywan, na półkach stały książki o psychotraumatologii, mindfulness czy o „odzyskiwaniu kontroli”.

Przywitał się i wskazał im skórzaną kanapę przy ścianie. Sam usiadł w fotelu ustawionym nieco z boku, pod lekkim kątem, nie frontalnie do rozmówcy.

– Pani Nino… – zaczął. – Martwiłem się, że ostatnie wydarzenia mogły panią rozstroić.

O nie, pomyślała Nina. Już od pierwszego zdania próbował przejąć narrację i zrobić z niej pacjentkę. Ugryzła się jednak w język. Obiecała Adamowi, że zachowa kontrolę.

– Właśnie dlatego tu jesteśmy. Żeby porozmawiać o wydarzeniach – odcięła się z gracją.

– Jakie wydarzenia ma pani na myśli?

Adam nie dał się wciągnąć w tę grę. Zsunął plecak z ramienia i położył go na kolanach. Wyjął z niego woreczek strunowy. Od wewnątrz był zabarwiony brunatnoczerwoną mazią. Przypominała zaschnięty strup.

– Znaleźliśmy to w lesie – powiedział i położył go na przeszklonym stole.

Gajda spojrzał na woreczek, ale go nie dotknął.

– Co to jest? – zapytał pro forma.

– Materiał organiczny. Gęsty. Brunatnoczerwony. Z jamy pod wykrotem.

Doktor uniósł brwi. Nieco zbyt teatralnie.

– Pod wykrotem… – powtórzył i podrapał się po nosie. – Panie Adamie, w lesie jest wiele…

– Niech pan nie zaczyna, panie Gajda – uciął Adam. – To nie błoto, tylko krew. I jest jej tam dużo.

Gajda wziął głębszy oddech. Nina zobaczyła, że jego palce drgnęły. Minimalnie. Jak tik.

– Wciąż nie rozumiem, dlaczego przyszliście państwo z tym do mnie. Pańskie słowa – zwrócił się do Adama – sugerują, że mogło dojść do przestępstwa, a ja nie jestem odpowiednim organem, aby móc należycie zareagować.

– A na to jak pan zareaguje?

Nina położyła na przeszklonym blacie stolika srebrny wisiorek. Gajda spojrzał na niego z zainteresowaniem, ale bez cienia zaskoczenia.

– Ładny – ocenił. – Tego typu biżuteria jest teraz bardzo modna.

– Ten wisiorek należał do Klaudii – powiedziała Nina. – Był na zdjęciu w gazecie. Taki sam, a dokładniej ten sam.

Gajda przechylił głowę.

– „Ten sam” to chyba lekka nadinterpretacja. Takich wisiorków są tysiące, pani Nino. Skorpion to popularny symbol.

– Popularne symbole nie są na co dzień odnajdywane w jamie pełnej krwi – odparła.

Doktor w końcu sięgnął po wisiorek. Obrócił go. Popatrzył na grawerunek.

– Proszę… – zaczął, dalej spokojny. – Proszę nie robić z przypadkowych przedmiotów dowodów. Wiem, że pani przeżyła stratę. Wiem, że pani potrzebuje domknięcia. Ale to, co pani robi, jest…

– Jest pan bezczelny – weszła mu w słowo Nina. – Doskonale pan o tym wie.

Zapadła cisza. Adam patrzył na Gajdę tak, jak patrzy się na człowieka, którego wreszcie złapało się za rękę.

– Pani Nino – rzekł wolniej. – W mojej pracy uczę się jednego. Otóż cierpiący ludzie często widzą wzory tam, gdzie ich nie ma. Moim zadaniem jest…

Nina zacisnęła zęby i spojrzała na Adama. Nie musiała artykułować myśli, żeby zrozumiał przekaz. A ów przekaz brzmiał mniej więcej tak: trzymaj mnie, bo zaraz mu przypierdolę.

Na to nie mógł pozwolić i musiał reagować. Nina miała bardzo krótki lont.

– Dobrze – przerwał wywód Gajdy. – Skończmy te gierki. Wiemy wszystko. O linczu i zakopaniu żywcem Katarzyny Borek, o powtarzających się zaginięciach dzieci i młodych kobiet. O śmierci, zmowie milczenia i masowym grobie. Te dowody…

– To żadne dowody, panie Kasperczak. – Gajda wtrącił się po raz pierwszy, co nie było do niego podobne. W jego tonie pobrzmiewały emocje. – Poza tym wszystko to jedynie folklor. Bieszczadzkie legendy. Zabobony, w które ludzie wierzą, bo muszą w coś wierzyć, gdy im krowa z zagrody zniknie. Albo kolejny turysta pomyli drogę. Ale śmiało. Proszę to zgłosić. Niech laboratorium zbada materiał biologiczny. Wynik będzie taki jak zawsze. Sarna, koza, jakaś padlina. W gawrach tego pełno. Policja już dawno zrozumiała, że nie ma tu czego szukać. A wie pan dlaczego?

– Dlaczego? – syknęła Nina.

– Bo nic tu nie ma. Bo to wszystko to tylko bujdy. Ludzie opowiadają takie historie, bo muszą sobie tłumaczyć własne problemy, lęki, traumy. Pracuję z tym na co dzień i wiem, z czym muszą się tu mierzyć. Czyściec leży z dala od turystycznych szlaków. Na wielu mapach nie jest nawet zaznaczony. Pracy nie ma. Bieda aż piszczy. Mężczyźni są sfrustrowani, więc piją, a potem biją. Widziała pani te kobiety, pani Nino. Widziała pani ich twarze.

Monolog Gajdy sprawił, że przez krótką chwilę Nina zwątpiła. Rzeczywiście pamiętała twarze kobiet w kręgu. Doświadczone życiem, starsze, niżby wskazywał PESEL, z widocznymi śladami przemocy. Poczuła, że znów została zapędzona do narożnika.

– Życie w tej okolicy naprawdę nie należy do łatwych i przyjemnych – dodał Gajda, nachylając się nad blatem. – Te wszystkie legendy to tylko mechanizm obronny, aby nie zwariować.

– Mechanizmem obronnym jest masowy grób? – Nina wypuściła to zdanie jak pocisk. Jak cios rozpaczy, po którym albo znokautuje, albo sama padnie na deski. – Wiemy o nim. Wiemy, że istnieje. Józef Biela wszystko nam powiedział. O gnieździe, o tym, że dzieci płaczą i…

– Czy pani siebie słyszy, pani Nino? – Gajda z niedowierzaniem pokręcił głową. Posłał jej pełne politowania spojrzenie. – Józef Biela od lat nie ma kontaktu z rzeczywistością. Zresztą to człowiek po traumach wojennych. Ukraińcy z UPA wyrżnęli mu całą rodzinę, gdy był nastolatkiem. Matkę, ojca, braci, siostry. Siekierami, piłami. Podobno na jego oczach, a przeżył tylko dlatego, że się popili i go przeoczyli. Podobno udawał martwego, w każdym razie wszystkich wrzucili do wykrotu po wyrwanej sośnie i tam zakopali. On cudem przetrwał, wygrzebał się z grobu, ale tamtej nocy podobno całkiem osiwiał. Parę lat po wojnie ożenił się, ale krótko po narodzinach córki żona zmarła na gruźlicę, a Maria, bo tak się nazywała córka, poszła w las i nigdy nie wróciła. Ja myślę, że po prostu uciekła od ojca, bo nie była w stanie z nim wytrzymać.

Nina poczuła, jakby dostała w splot słoneczny. A zaraz później podbródkowy na szczękę. Chwyciła się oparcia sofy jak lin ringu. Aby nie upaść. Aby nie być liczoną. Aby jakoś to przetrzymać.

– Taka jest właśnie historia Józefa Bieli, pani Nino – dodał Gajda, zniżając głos. – To postać tragiczna i trudno go winić za to, że jego umysł wykreował sobie taką, a nie inną historię. Wiedźma w postaci Katarzyny Borek nigdy nie istniała, a przynajmniej nie ma na to żadnych dowodów. Masowy grób z kolei… – Gajda zacisnął usta w linię i współczująco pokręcił głową – ten masowy grób to projekcja wykrotu, w którym zakopano całą jego rodzinę.

Gajda patrzył na nich chwilę, w końcu chwycił pojemnik z mazią i przesunął go w stronę Adama.

– Jeśli to krew, to proszę to oddać do policyjnego laboratorium. Oficjalnie. Z protokołem. Wtedy będzie pan miał odpowiedź. A nie… – spojrzał na Ninę – sny, symbole, legendy.

– To nie są sny – warknęła Nina, ale to już nie był cios. Żadna kontra. Raczej krzyk rozpaczy.

– To samo tyczy się wisiorka. – Gajda zignorował Ninę. – Testy DNA zapewne wykażą, do kogo należał. Trudno wykluczyć, że zaginięcie pani Klaudii to w istocie sprawa dzikiej zwierzyny. Takie rzeczy już się tu zdarzały.

Adam przez dłuższą chwilę wpatrywał się w oczy Gajdy, ale te pozostały niewzruszone. Nina widziała to inaczej. Dla niej to była maska. Albo tylko się łudziła…

– Sprawdzimy to. – Adam zgarnął dowody w garść. – Dziękujemy za poświęcony czas, doktorze Gajda.

Adam wymownie spojrzał na Ninę. Wyglądała na zamroczoną. Jak po ciężkim nokdaunie.

– Udowodnię, że to kłamstwo – rzuciła Nina, gdy wstała.

Gajda nie odpowiedział, a jedynie kurtuazyjnie podniósł się z fotela. Jego grzeczność i opanowanie doprowadzały ją do szału i już chciała coś dodać, ale Adam pchnął ją lekko w kierunku wyjścia.

Kiedy wyszli na korytarz, Nina dopiero złapała oddech.

– On wie – syknęła przez zęby. – Widziałam to w jego oczach. Zrobił z nas głupków.

– Póki co, wygrał to starcie. A ty musisz ochłonąć…

– Kurwa, Adam!

– Właśnie o tym mówię. Chodź!

Wrócili do pensjonatu, gdy mrok osiadł na wsi jak pył wulkaniczny. Teresa udawała, że ich nie widzi, ale Nina czuła jej wzrok na plecach jak gorącą igłę. W pokoju Adam położył plecak, wyjął telefon, sprawdził zasięg. Ledwo jedna kreska. Nic.

– Jak się czujesz? – zapytał, rzuciwszy telefon na pościel.

– Jak gówno.

Nina ciężko runęła na łóżko. Nagle opadło wszystko: adrenalina, wściekłość, twardość. Czuła tylko zmęczenie i to pieczenie na udzie, które jakimś cudem miało rytm. Jakby reagowało na jej emocje.

Adam zbliżył się, a Nina na to pozwoliła. Przez chwilę milczeli, słuchając kropel wody uderzających o parapet.

– Czy ja zwariowałam? – zapytała cicho.

Nie odpowiedział. Zamiast tego położył dłoń na jej ręce. Normalnie, bez nacisku. Nina poczuła, jak to drobne dotknięcie rozwiązuje w niej supeł, który ściskał od tygodni.

Przysunęła się. Oparła czoło o jego ramię jak kiedyś, kiedy rozumieli się bez słów. Adam objął ją wolno, jakby pytał, czy może. Nie protestowała.

Nie było w tym romantyzmu. Było coś bardziej pierwotnego: potrzeba, żeby choć przez chwilę nie być samemu w miejscu, które żywi się samotnością.

Adam przesunął palcami po jej włosach, po karku. Nina poczuła, że oddycha lżej. Zanim zdążyła pomyśleć, pocałowała go. Najpierw krótko, nerwowo, jakby sprawdzała, czy to w ogóle możliwe. Potem dłużej. Adam odpowiedział od razu, ale bez nachalności. Jakby też się bał, że to błąd. Jakby wiedział, że jutro oboje mogą tego żałować.

W końcu świat zwęził się do ich oddechów i ciepła. Do tego, że tu, w tym pokoju, na chwilę nie było lasu, Gajdy, Rysia ani wykrotu. Byli tylko oni – dwoje ludzi, którzy od dawna próbowali nie dotykać własnej przeszłości, a teraz nie mieli już dokąd uciec.

Kiedy później leżeli w ciszy, Nina patrzyła w sufit i czuła, jak pieczenie na udzie przygasa. Jakby coś na moment się uspokoiło. Jakby głód został nakarmiony, chociaż wcale nie jej.

Adam odwrócił głowę w jej stronę.

– Jutro – szepnął.

Nina skinęła.

– Jutro.

Za oknem mgła znów spływała z gór, a las stał nieruchomo. Zanim zasnęli objęci jak za dawnych lat, Nina szczelnie zaciągnęła zasłony.

Rozdział 29

Nina obudziła się, zanim zadzwonił budzik Adama. Nie było w tym nic nadzwyczajnego. Odkąd przyjechali do Czyśćca, jej sen stał się płytki jak kałuża w koleinie, a każdy dźwięk z korytarza brzmiał jak zagrożenie. Tym razem jednak obudziło ją coś innego – cichy stukot naczyń i zapach kawy, który wślizgiwał się do pokoju przez szczelinę pod drzwiami. Leżała chwilę bez ruchu, wsłuchując się w równy oddech Adama. Spał na plecach, z jedną ręką przerzuconą przez poduszkę, tak jak zawsze, gdy był naprawdę zmęczony. Przyszło jej do głowy, że mogłaby go obudzić. Że to byłoby uczciwe.

Ale tego nie zrobiła.

Cicho zsunęła się z łóżka, wciągnęła dżinsy, narzuciła sweter i bezszelestnie wyszła z pokoju. W kuchni panował półmrok. Jedna jarzeniówka nad zlewem migotała, jakby światło tu miało sumienie i nie chciało świecić. Teresa stała tyłem do drzwi i kroiła warzywa.

– Dzień dobry – przywitała się cicho Nina.

Kobieta drgnęła, jakby ktoś pociągnął ją za niewidzialny sznurek.

– Dzień… dzień dobry – odparła. – Śniadanie jeszcze niegotowe, ale kawę mogę podać.

Nina nie odpowiedziała. Usiadła przy stole i rozłożyła mapę. Tę samą, którą Adam odebrał z rąk Teresy dzień wcześniej i na której ktoś zaznaczył kilka miejsc, w tym „zły szlak”, źródło i wykrot.

Wygładziła ją dłońmi, jakby to był obrus na grobie. Szelest papieru sprawił, że Teresa się wzdrygnęła.

– Nie przyszłam po kawę – rzuciła Nina.

– To po co? – Teresa wyciągnęła z lodówki kilka ogórków.

– Po prawdę.

Ręce Teresy na moment zastygły. Chwilę później odkręciła kran i włożyła ogórki pod strumień zimnej wody.

– Słyszała mnie pani, pani Tereso? – Nina nie miała zamiaru dać się spławić milczeniem.

– Ja… nic nie wiem – wymamrotała gospodyni, gdy zakręciła kurek. – Naprawdę. Ludzie tu różne rzeczy gadają, pani Nino. Jedni to, drudzy tamto.

– Widzi pani? – Nina uniosła głowę. – Już pani kłamie. Jeszcze nie zadałam pytania, a pani już się broni.

Teresa przełknęła ślinę. Odłożyła ogórki na deskę do krojenia. Przez moment zachowywała się, jakby ktoś ją przyłapał na czymś, czego powinna się wstydzić, w końcu jednak sięgnęła po filiżankę z herbatą ziołową i postawiła ją na stole. Nerwowo przesunęła wzrokiem po mapie.

– Proszę wypić, bo wystygnie.

Nina jej nie ruszyła. Ta cholerna herbata ziołowa miała zapewnić ciszę.

– Pani tu pracuje od lat – powiedziała. – Widziała pani więcej niż ktokolwiek z nas. Przychodzą ludzie, wyjeżdżają, niektórzy znikają. Pani wszystko widzi. A ja chcę tylko wiedzieć, gdzie tu jest miejsce, do którego… – zawahała się – do którego się nie chodzi.

– Nie wiem, o czym pani mówi! – warknęła Teresa, ale w tym warknięciu było więcej strachu niż nerwów.

– Niech pani nie krzyczy. Tu nie ma nikogo, kto by nas słyszał. I nie ma już sensu udawać.

Teresa oparła się o blat sąsiedniego stolika. Jej ręce drżały.

– Wie pani, dlaczego przyszłam sama? – ciągnęła Nina. – Bo gdybym przyszła z Adamem, to byłaby rozmowa z policjantem. A ja nie chcę rozmawiać z panią jak z podejrzaną. Chcę porozmawiać z panią jak z człowiekiem.

– Ja jestem tylko gospodynią – wyszeptała Teresa. – Ja nikogo nie krzywdzę.

– Wiem. I właśnie dlatego tu jestem.

Nina wstała z krzesła, wyjęła z kieszeni spodni wisiorek Klaudii i położyła go na stole obok Teresy. Srebro błysnęło słabo w jarzeniowym świetle.

– To… to ładny wisiorek – jęknęła.

– Należał do dziewczyny, która zniknęła – odparła Nina. – Znaleźliśmy go w lesie. W miejscu, gdzie ziemia nie jest ziemią, tylko czymś, co ją udaje.

Teresa opadła na krzesło, jakby ktoś odciął jej prąd. W jej oczach błysnęły łzy.

– Proszę tego nie mówić – wyszeptała.

– Dlaczego? – Nina dosiadła się do niej. – Bo Bóg słyszy? Czy dlatego, że ktoś inny słyszy?

– Ja wierzę w Boga, ale… wiem też, że tu, w Czyśćcu, zdarza mu się odwracać wzrok…

– Ja też w niego wierzę. I jeśli Bóg jeszcze tu czasem patrzy, to patrzy też na pani milczenie…

To zdanie zawisło w powietrzu jak ciężka kotara. Teresa zamknęła oczy. Po policzku spłynęła łza.

– Ja nie wiem, gdzie one są – wyszeptała. – Przysięgam. Proszę zostawić mnie w spokoju.

– Te kobiety cierpią. Dzieci też. Nie mają nawet imienia na krzyżu. Tylko ziemię. A pani wierzy, że to jest w porządku?

Teresa otworzyła oczy. Były mokre i Nina podała jej chusteczkę.

– Pani myśli, że ja jestem silna. – Wytarła łzy. – A ja się boję. Każdego dnia. Boję się, że jak coś powiem, to… to mi się coś stanie. Albo komuś innemu. A ja nie mam już nikogo.

– Ma pani mnie – odparła Nina bez wahania. – I ma pani Boga, w którego pani wierzy. I swoje sumienie. Pani chce być dobrą osobą, pani Tereso. Pani jest dobrą osobą. Widać to w tym, jak pani dba o ten pensjonat, o ludzi, którzy tu przyjeżdżają. Ale… – spojrzała jej głęboko w oczy – dobro ze strachu to już nie dobro. To wymówka.

– Ja tylko sprzątam, gotuję, pościel zmieniam – szlochała cicho. – A tu takie rzeczy… Ja nie chcę tego wiedzieć.

– Ale pani wie. I ja też wiem. I teraz musimy zdecydować, co z tym zrobimy.

Nina sięgnęła po mapę leżącą na stole obok. Przesunęła ją w stronę Teresy.

– Proszę mi pokazać miejsce, gdzie jest ten masowy grób.

– Boże święty, zmiłuj się nade mną. – Teresa złożyła dłonie jak do modlitwy. – Nie mogę. Proszę odpuścić. Błagam panią…

Nina westchnęła.

– W porządku – powiedziała. – W takim razie znajdę go sama. Jest gdzieś w lesie, blisko wykrotu, prawda? Pójdę tam teraz. Adam jeszcze śpi, więc nie będzie mógł mnie powstrzymać. A jeśli nie wrócę, to pani będzie musiała z tym żyć.

Wstała, złapała mapę, ale Teresa przygniotła ją dłonią do blatu. Nina widziała w jej oczach, że nie udaje.

– Proszę – jęknęła. – Proszę tego nie robić. Proszę nie iść samej do lasu.

– To niech mnie pani zatrzyma.

Przez chwilę było słychać tylko tykanie zegara. Potem krzesło Teresy zaskrzypiało o podłogę.

– Są takie miejsca – zaczęła drżącym głosem – gdzie nie rosną drzewa, chociaż ziemia jest żyzna. Gdzie pokrzywy stoją jak mur, wysokie, po pas, i nikt ich nie kosi, bo potem ręce pieką tygodniami.

Nina powoli z powrotem usiadła.

– Gdzie to jest?

– Niedaleko powalonej sosny. Za starym źródłem. Tym, co wyschło jeszcze przed wojną. Trzeba iść wzdłuż strumienia, aż kamienie będą białe. A potem skręcić w lewo, tam gdzie ścieżka się urywa.

– I co dalej?

– Dalej jest polana. Albo raczej… to, co po niej zostało. Ziemia tam jest miękka nawet podczas suszy. I choć czarna i żyzna, to… śmierdzi.

Nina poczuła, jak po plecach przebiega jej zimny dreszcz.

– Tam jest masowy grób tych dzieci? – zapytała wprost.

– Wiem tyle, że… nikt tam nie zbiera grzybów, bo cuchną trupem.

Teresa zamknęła powieki z taką siłą, że z kącików oczu urwało się kilka łez. Nina podała jej kolejną chusteczkę.

– Proszę wskazać mi to miejsce – powiedziała, podsuwając mapę jeszcze bliżej.

Kobieta otworzyła zapłakane oczy i uniosła drżącą dłoń, jakby ta ważyła co najmniej kilka kilogramów więcej. Powoli przesunęła ją w powietrzu nad mapą, w końcu palec opadł na papier jak gwóźdź.

– Tutaj – powiedziała i gwałtownie odwróciła głowę, jakby popełniła ciężki grzech.

– Dziękuję, pani Tereso. – Nina nakryła jej dłoń swoją własną. – Zrobiła pani coś bardzo odważnego.

– To nie jest odwaga – zaprzeczyła Teresa. – To desperacja.

Nina wzięła mapę i zaznaczyła długopisem punkt, który wskazała rozmówczyni. Potem spojrzała w stronę schodów prowadzących na piętro.

– Obudzę go – oznajmiła. – Nie pójdę tam sama.

– Proszę tylko o jedno. – Teresa uniosła wzrok. – Jak pani tam będzie… proszę się modlić.

– Nie wiem, czy jeszcze potrafię, ale… spróbuję.

Nina wyszła z kuchni, zostawiając Teresę samą z niepokrojonymi ogórkami i ciszą, która już nigdy nie miała być taka sama. Ruszyła schodami na górę, przeskakując po dwa stopnie naraz. Z każdym krokiem czuła, jak uwalniana jest adrenalina. Jak tuż przed wejściem na ring. Tuż przed walką.

Wpadła do pokoju jak huragan. Adam nadal spał.

Przez chwilę stała nad nim i patrzyła na jego twarz. Przypomniała sobie, jak wczoraj powiedział „jutro” i jak w tym jednym słowie zawarł wszystko: plan, obietnicę, konsekwencje. Dotknęła jego ramienia.

– Adam – szepnęła.

Mruknął coś niezrozumiale i odwrócił się w jej stronę, mrużąc oczy.

– Co jest? – wychrypiał.

– Wiem, gdzie szukać grobu. On istnieje.

– Co? Skąd? – Adam wydawał się dopiero zrzucać z siebie senną pajęczynę.

– Teresa pękła. Powiedziała mi. I wskazała miejsce na mapie.

Nina z szelestem rozłożyła mapę na łóżku. Wskazała palcem zaznaczone miejsce. Adam uniósł się na łokciu, przetarł oczy, spojrzał na mapę, a potem na Ninę.

– Teresa ci to powiedziała? – upewnił się.

– No przecież mówię! Zbieraj się. Idziemy, póki jeszcze ciemno. Może nikt nas nie zobaczy.

Adam milczał jeszcze przez kilka sekund, jakby jego mózg dopiero układał to w procedurę, w działanie, w plan.

– Daj mi umyć zęby – rzucił i podniósł się z łóżka.

Nina objęła go w pasie i przytuliła. Pocałowała w usta. Lekko, delikatnie.

– Dziękuję – powiedziała.

Kiedy Adam zniknął w łazience, podeszła do okna i dyskretnie uchyliła zasłonę. Nie dostrzegła nikogo, tylko las jakby znów zrobił krok w ich kierunku.

Ślad na udzie odpowiedział cichym, nieprzyjemnym mrowieniem.

Jakby ktoś pod skórą krzywo się do niej uśmiechnął.

Rozdział 30

Śnieg padał od samego rana, jakby niebo chciało naprawić coś, co przez ostatnie dni zepsuło.

Duże płatki wirowały w powietrzu leniwie, osiadały na gałęziach, kapturach, na poręczach ganku, przykrywając wczorajszą chlapę miękką warstwą bieli. Temperatura krążyła wokół zera, taki stan zawieszenia pomiędzy jesienią a zimą, kiedy świat na chwilę przestaje gnić, ale jeszcze nie zdążył skostnieć.

Nina stała na schodach pensjonatu i patrzyła, jak Adam zakłada plecak. Miał na sobie grubszą kurtkę, czapkę naciągniętą nisko na czoło i ten swój skupiony wyraz twarzy, który pojawiał się zawsze, gdy decyzja już zapadła. Dołączył do niej po chwili, poprawiając plecak na ramieniu. Saperka wystawała mu z bocznej kieszeni plecaka jak broń, a nie narzędzie.

– Ślady będą widoczne – powiedział, poprawiając źle zawiązane sznurowadło.

– Taki śnieg szybko je zasypie – odparła, na dowód łapiąc na dłoń kilka płatków wielkości paznokcia.

– Masz na wierzchu mapę?

Nina poklepała się po kieszeni kurtki. I poszli.

Droga, która jeszcze wczoraj była rozjeżdżona przez auta i pełna kałuż, teraz wyglądała jak czysta kartka. Każdy ich krok zostawiał wyraźny ślad, jakby świat notował ich obecność. Las wyglądał jak obrazek z pocztówki. Gałęzie uginały się pod śniegiem, tworząc nad nimi białe sklepienie, pod nimi ciągnęły się czarne żyły gałęzi, w powietrzu wisiała mgła – miękka, rozlana, snująca się pomiędzy pniami jak para znad herbaty.

Nina szła z mapą w dłoni, co chwila porównując rzeczywistość z zaznaczonym przez Teresę punktem. Adam trzymał się pół kroku za nią. Z każdą minutą krajobraz robił się czystszy, bielszy, ale też bardziej obcy. Las tracił kontury. Ich obecność zdradzały tylko wydobywające się z ust obłoczki pary, skrzypienie śniegu pod butami i pozostawiane na nim ślady.

Dotarcie do wyschniętego źródła zajęło im niewiele ponad dwa kwadranse. Kamienne obrzeże było oblepione śniegiem, a w środku tkwiła zamarznięta kałuża z cienką rysą pośrodku.

– Wygląda jak pęknięte oko – rzuciła Nina.

– Yhy…

Adam wydawał się nieobecny. Albo raczej skupiony na celu. Powiódł wzrokiem wzdłuż pobliskiego strumienia. Przemykał pod śniegiem, ledwo widoczny, zdradzał go w zasadzie jedynie cichy szmer płynącej wody.

– Już świta. Nie traćmy czasu – powiedział.

– Tak jest, szefie – odparła Nina i przekornie szturchnęła go łokciem. – Idziesz czy będziesz podziwiał widoczki? – dodała i ruszyła wzdłuż strumienia.

Szli wzdłuż niego powoli, licząc kroki. Kiedy kamienie zaczęły robić się białe od minerałów, a na horyzoncie pojawiła się polana porośnięta czarnymi kikutami zeschniętych pokrzyw, Adam złapał Ninę za rękę.

– Jeszcze możemy zawrócić… – powiedział, zmuszając ją, aby spojrzała mu w oczy.

– Nie, Adam, nie możemy – odparła.

Pokrzywy, o których mówiła Teresa, wystawały spod śniegu jak czarne kolce. Ziemia, z której wyrastały, była miękka, sprężysta, jakby ktoś pod spodem wymienił ją na torf.

Nina zsunęła z ramienia plecak, wyjęła mapę i porównała punkt, który wskazała Teresa. Wszystko się zgadzało.

– Tu – powiedziała. – Tu zaczniemy kopać.

Adam zdjął plecak i wyjął saperkę. Przez chwilę tylko stali, słuchając, jak śnieg opada na kaptury, w końcu przeciągnął się, zrobił kilka wymachów rękami i wbił łopatkę w śnieg. Pierwsze uderzenie było lekkie, ostrożne. Śnieg odsunął się jak puch. Ich oczom ukazała się ziemia. Ciemna, mokra, tłusta. Zbyt miękka jak na zimę.

Kopali na zmianę. Ich oddechy zamieniały się w białe obłoki, które szybko ginęły we mgle.

Pierwszy dół był pusty. Drugi też. W trzecim natrafili na kilka korzeni i trochę kamieni.

– Ktoś mógł to zasypać – mruknął Adam, wycierając rękawicą pot z czoła.

– Albo jest głębiej – odparła Nina.

Kopali dalej i po godzinie biała połać zamieniła się w coś, co przypominało wielką buchtę po uczcie dzików. Śnieg sypał się im za kołnierze, topniał na karku i wsiąkał w swetry. Słońce zdążyło wyłonić się zza łagodnych szczytów, a jego promienie podpalały śnieg, który iskrzył jak morze brylantów.

Przy siódmym dole Adam odłożył saperkę i łapiąc się za lędźwie, nie bez trudu się wyprostował. Spojrzał w niebo, westchnął, poprawił czapkę.

– Może to jednak tylko stara legenda – rzekł, zdejmując rękawiczki. Chuchnął w zmarznięte dłonie.

– Albo kopiemy nie tu, gdzie trzeba – odparła Nina i przyklękła przy kolejnym miejscu. Przesunęła dłonią po śniegu. – Tu ziemia jest wyjątkowo miękka. Widzisz? – Wbiła saperkę. – Prawie jak bagno.

– Dobra, daj to.

Adam kopał dalej, a Nina przegrzebywała wyrzuconą ziemię. Z każdą kolejną minutą robiła to coraz bardziej obsesyjnie. W pewnym momencie ściągnęła nawet rękawiczki, aby mieć lepsze czucie. Palce szybko poczerwieniały z zimna, za paznokcie wszedł brud. Cisza śnieżnego lasu ciążyła coraz bardziej.

– Teraz ja pokopię – oświadczyła, widząc, że Adam traci animusz. – One tu są. Mówię ci. Czuję to.

Nie skomentowała jego spojrzenia, bo widziała, że kryje się w nim coś, czego nie chciała oglądać. Tak patrzył na nią w ostatnich tygodniach przed rozstaniem, gdy jej obsesja przybrała rozmiary niemożliwe do zniesienia.

– Nina… – powiedział, ale ona tylko zabrała się do kopania z większą energią. Pochyliła się nad dołem i wbiła saperkę jeszcze głębiej. A potem jeszcze raz. – Nina… to chyba nie ma sensu. – Udała, że go nie słyszy. – Kopiemy tu już ponad dwie godziny, a nic nie odkryliśmy. Tylko korzenie i kamienie. Może to…

– Czekaj! – przerwała mu, gdy poczuła pod ostrzem opór inny niż zwykle.

– Kolejny kamień?

– Nie.

Rozgarnęła ziemię palcami. Coś jasnego mignęło pod warstwą brunatnej gleby. Wyjęła to ostrożnie. Było za lekkie jak na kamień.

Oczyściła znalezisko z ziemi.

– Popatrz. – Podniosła je ku słońcu.

Na dłoni leżała kilkucentymetrowa kość. Jedna strona była złamana, drugą wieńczyła charakterystyczna nasada.

Przez dłuższą chwilę żadne z nich się nie odezwało. Las też milczał, jakby wiedział, że teraz powinien.

– To może być zwierzę…

– Adam, kurwa, biologii w szkole nie miałeś?

– Aż tak się nie znam…

– To nie pieprz głupot!

Adam popatrzył, ale w istocie nie znał się na budowie ludzkich kończyn tak dobrze, jak by tego chciał. Wzruszył ramionami.

– Wygląda inaczej i…

– To ludzka kość, Adam! Patrz na tę charakterystyczną nasadę. Nikt mi nie wmówi, że to zwierzę. – Nina podetknęła mu kość niemal pod nos. – Mamy to, Adam! Mamy to, rozumiesz?

Nina włożyła mu kość w rękę i przykucnęła nad dołem. Wbiła saperkę w ziemię, zaczęła rozgrzebywać boki. Adam klęknął obok niej i zaczął pomagać nożem. Z czasem zaczęły wyłaniać się kolejne fragmenty kości: palców, śródręcza, żeber, miednicy. Wszystkie małe i kruche. Kiedy w końcu natknęli się na maleńką bezzębną żuchwę, a chwilę później z ziemi wyłonił się półkolisty kształt, oboje zamarli.

Nina wyjęła z gleby drobną czaszkę i delikatnie ułożyła ją na śniegu.

– Chciałeś dowodu, Adam – powiedziała, patrząc mu w oczy. – Czy taki wystarczy twojemu staremu, aby otworzyć sprawę?

Skinął głową.

– Sprawdzę, czy jest sygnał – powiedział i się wyprostował. Przez dłuższą chwilę wpatrywał się w wyświetlacz, a potem kilka razy uniósł wysoko smartfon. – Nic. Musimy wrócić do wsi. Kości i czaszkę bierzemy ze sobą.

Nina poczuła ulgę, którą natychmiast przykryła powaga chwili. Bo jeśli wszystko, co mówił Józef, było prawdą, to takich szczątków spoczywało w tej ziemi znacznie więcej. Pomyślała też o Gajdzie i jego bezczelnych kłamstwach. I o Chudej…

Kiedy odchodzili, śnieg zaczął padać mocniej. Białe płatki osiadały na włosach, na kurtkach, na krawędziach dołu, jakby chciały znów przykryć to, co zostało odkopane. Ani Nina, ani Adam nie podejrzewali, że od początku nie byli na polanie sami, a las bacznie się im przyglądał.

Milczał, ale patrzył.

Rozdział 31

Zalało ich morze mgły. Miękkiej, gęstej, jakby ktoś nalał mleka między drzewa i kazał mu stać bez ruchu.

Nina szła pierwsza, ściskając mapę, ale już dawno się nią nie kierowała, prowadził ją instynkt. Biała warstwa na gałęziach była świeża i miękka, a duże płatki, które jeszcze spadały z wyższych konarów, przypominały powolny, spóźniony oddech zimy. Śnieg skrzypiał pod butami tylko chwilami, częściej uginał się jak mokry cukier.

Poruszali się szybko, ale się nie forsowali. Adam miał na ramieniu plecak, a w plecaku kości. Saperka wystawała z boku jak milcząca obietnica, obok wisiała kabura z bronią, nakryta kurtką.

– Jak się czujesz? – zapytał, gdy minęli wyschnięte źródło i weszli w gęstszy pas świerków.

– Chciałabym być już w pensjonacie – odparła, nerwowo rozglądając się na boki.

– Daleko nie mamy.

– Tylko że tu gówno widać i – zatrzymała się – nie jestem pewna, czy idziemy dobrą drogą.

– Minęliśmy źródło, więc chyba dobrą.

– Tam było sporo punktów odniesienia. Tu są tylko drzewa i ta jebana mgła.

Adam położył dłonie na jej barkach, stanął na palcach i przez ramię zerknął na mapę, którą trzymała w rękach. Przy tak fatalnej widoczności i braku punktów odniesienia rzeczywiście była jedynie zbędnym kawałkiem papieru. W takiej mgle trudno było odnaleźć ścieżkę, bo drzewa wyłaniały się z niej tak szybko, że chwilowe zagapienie się mogło grozić czołowym zderzeniem z sosną albo świerkiem. W zasadzie poruszali się po omacku, co gorsza, w takich warunkach latarki były równie bezużyteczne jak mapa.

– Jakby ten cholerny las robił wszystko, aby prawda nie wyszła na jaw – powiedziała Nina, nerwowo składając mapę.

– To tylko drzewa – odparł Adam.

Jak na zawołanie odezwał się dzięcioł. Puk, puk, puk. Stukał rytmicznie, a echo odgłosów poniosło się po lesie jak fale na wodzie.

– Widzisz? – dodał. – Musimy być blisko miejsca, gdzie znalazłaś bransoletkę. Dzięcioły są terytorialne i nie pozwalają wpraszać się innym samcom.

– Taki z ciebie ornitolog?

– Jeszcze dużo rzeczy o mnie nie wiesz.

Adam opuścił dłonie i złapał Ninę w talii. Odetchnęła ciężko, jakby nagle zrzuciła z barków cały ciężar. Delikatnie się w niego wtuliła.

– Do czego my się w ogóle dokopaliśmy? – zapytała, jakby dopiero teraz dotarła do niej waga odkrycia.

– Otworzyliśmy puszkę Pandory. – Objął ją ciaśniej. – A ty, moja droga, możesz już szukać kreacji na galę odbioru Nagrody Pulitzera.

Nina się uśmiechnęła.

– Z tym Pulitzerem to cię trochę poniosło. Ale nasz swojski Grand Press… Kto wie?

– Masz już osobę towarzyszącą?

– Może…

– Może?

– Może tak. – Nina pocałowała go w usta. Krótko, ale namiętnie. – Ale najpierw pan policjant musi mnie wyprowadzić z tego przeklętego lasu.

– Rozkaz, pani Bacela.

Nina spojrzała w oczy Adama. Nigdy by nie pomyślała, że to uczucie może kiedyś wrócić. I to ze zdwojoną siłą.

– Lubię cię takiego, wiesz?

– Jakiego?

– Takiego… męskiego.

– A ja ciebie.

– Czyli?

– Taką… postrzeloną.

– Ej!

To „ej” poniosło się po lesie głośnym echem. Las odpowiedział im trzaskiem pękającego konaru, a chwilę później spuścił im na głowy małą śniegową bombkę.

Otrzepali się ze śniegu.

– Ten trzask to chyba nie spod buta… – rzuciła Nina.

– Jeśli już, to tylko norweskiego trolla. – Adam się zaśmiał. – A teraz poważnie. Musimy wybrać jakiś kierunek. Masz kompas?

– Mam apkę w telefonie. Działa na samym GPS-ie, więc powinno być okej.

Nina wyjęła z kieszeni telefon i uruchomiła odpowiednią aplikację. Punkt, który oznaczał ich pozycję, był oddalony od głównej drogi znacznie bardziej, niż mogłaby wskazywać ścieżka, którą się poruszali.

– Mówiłam, że coś jest nie tak… – mruknęła pod nosem.

– Albo GPS się posypał. W górach często pokazuje z błędami sięgającymi nawet kilometra lub więcej.

– No to jesteśmy w czarnej dupie.

– Raczej białej.

Adam wymownie popatrzył na otaczającą ich mgłę.

– Idźmy dalej – zadecydował. – Nawet jeśli nie widać tu naszych śladów, to nie znaczy, że tędy nie szliśmy. O, słyszysz dzięcioła? Znów stuka.

Nina schowała mapę do kieszeni i ruszyła w górę. Z każdą kolejną minutą coś, co do tej pory wydawało im się wydeptaną między drzewami ścieżką, rozmywało się coraz bardziej. I wtedy znów usłyszeli trzask.

I tym razem to nie był pękający konar.

Przystanęli. Nina spojrzała na Adama. Zachowywał spokój, choć wyraz twarzy wskazywał, że wszedł w tryb czuwania.

– Nie zatrzymujmy się – powiedział, gdy przeskanował wzrokiem okolicę. – To pewnie sarna albo lis.

Uszli tylko kilka kroków, gdy Nina znów gwałtownie się zatrzymała.

– Co to? – zapytała.

Adam zbliżył się, przykucnął, ściągnął rękawiczkę i dotknął palcem plamy na śniegu. Potarł kciuk i palec wskazujący, rozsmarowując lepkie znalezisko.

– Krew – mruknął. – Jeszcze świeża.

– Kurwa…

– Spokojnie. Popatrz. Tam dalej. Jest ich więcej. I trochę sierści.

Nina zrobiła kilka kroków we wskazanym kierunku. Z mgły wyłaniały się kolejne czerwone plamy. Na śniegu wyglądały jak rozgniecione jagody, gdyby jagody rosły w środku zimy.

Adam się wyprostował.

– Pewnie jakieś zwierzę zahaczyło w tej mgle o wystający konar albo…

– Jeśli to zwierzę, to dlaczego nie widzę śladów łap? – przerwała mu Nina.

Pytanie było co najmniej zasadne, bo jeśli krew była świeża, to logika wskazywała, że widoczne powinny być też ślady. Tak się składało, że śnieg nie padał wybiórczo.

Adam spojrzał na nią i przeszedł kilka kolejnych kroków wzdłuż krwawego tropu. Plam na śniegu było coraz więcej, jakby ktoś niechlujnie upuszczał czerwoną farbę. Prawdziwie nerwowo zrobiło się dopiero w momencie, gdy plamy przeobraziły się w podłużne, poszarpane smugi przypominające świeże rany, jakby coś szorowało po ziemi albo było ciągnięte.

– Może kłusownik? – szepnął Adam, mimowolnie sięgając do kabury. Nina nie odpowiedziała. W głębi duszy chciałaby, żeby to był „tylko” kłusownik. – Idziemy dalej. Nie dotykaj niczego. I trzymaj się mnie – dodał półszeptem.

Nina skinęła, ale bezwiednie rozejrzała się na boki. I wtedy mgła poruszyła się, jakby ktoś przeszedł między drzewami, zostawiając w niej wyrwę. Albo coś…

– Widziałeś? – szepnęła, szarpiąc go za rękaw.

– Co?

– Tam, między drzewami. To było coś… – Nina zawahała się, bo nie mogła powiedzieć prawdy. To coś kształtem przypominało człowieka, ale jej umysł zakodował, że nie było człowiekiem. Raczej czymś człekokształtnym składającym się z kory, gałęzi i mokrego powietrza.

Adam spojrzał w głąb mgły. Chwilę wpatrywał się w biel, która połykała kontury.

I wtedy znów usłyszeli trzask.

W rękach Adama błysnął pistolet.

– Hej! – zawołał. – Jest tu ktoś?

Odpowiedziała mu cisza, która nie była ciszą, tylko wstrzymaniem oddechu. Nina poczuła pieczenie na udzie. Tym razem nie było subtelne. Było jak drapanie pazurem pod skórą.

A potem we mgle znów mignął cień.

Chrups.

Nina poczuła, jak po kręgosłupie spływa jej lodowaty dreszcz.

Chrups.

Chrups, chrups, chrups…

Rozdział 32

Adam skanował wzrokiem mgłę przez muszkę zgraną ze szczerbinką. Nina milczała na wstrzymanym oddechu, jakby każdy dźwięk mógł wywołać to coś z mgły.

– Jestem policjantem. Mam broń – powiedział Adam, starając się zachować spokojny, ale stanowczy ton.

Las jednak milczał jak zaklęty. Mgła jeszcze zgęstniała, łapczywie zakradając się do szpar w ubraniu. Nina miała wrażenie, że jest jak kwas, który zaraz zacznie wżerać się w skórę.

Ślad na udzie usłyszał jej myśli. Podrapał od spodu, przypominając o swoim istnieniu. Sygnalizując, że ten las nie jest normalny, a jego obecność na skórze to piętno, którym ją oznaczył.

– Idziemy – polecił Adam. – Trzymaj się mnie. Jak coś zobaczysz, mów.

Nie uszli kilku kroków, gdy ukazało im się truchło rozbebeszonej sarny. Bez wątpienia nie była to padlina. Wylewające się z brzucha jelita parowały jak woda w czajniku. Krew rozlała się po śniegu, jakby ktoś wylał kilka wiader czerwonej farby. W szeroko otwartych oczach zwierzęcia wciąż wydawało się tlić życie.

Adam, nie opuszczając broni, przyklęknął i przyjrzał się obrażeniom. Odchylił fragment skóry, jakby to była kurtka. Brzuch rozcięty równo, bez ran szarpanych, brak śladów kłów i pazurów. A obok, w parującej krwi, ślady ludzkich stóp. Albo prawie ludzkich, bo zakończonych szponami, które wrzynały się w ziemię.

Nina odwróciła głowę i od razu poczuła mdłości.

– Widziałam już takie… – wyszeptała.

– Co?

– Takie ślady. Wtedy, gdy gonił mnie ten wariat w masce. Albo… – zawahała się na chwilę – to coś z mgły.

Adam się wyprostował. Raz jeszcze zlustrował widoczny obszar. Wokół panowała głucha, dusząca cisza.

Przełknął ślinę. Widać było, że gardło ma suche.

– Wyjdź z ukrycia! – krzyknął, a echo jego słów wybrzmiało jak gong. – Nie chcemy problemów, ale nie mam zamiaru się patyczkować. Rozumiesz, co mówię?

Las znów odpowiedział ciszą. Tylko mgła gdzieś delikatnie zafalowała.

Adam brodą wskazał Ninie kierunek. Pomału i ostrożnie zaczęli oddalać się od martwej sarny. Śnieg skrzypiał pod nogami tak głośno, jakby w butach mieli wzmacniacze dźwięku. Mgła rozsuwała się przed nimi jak kotara. Ptaki nie ćwierkały. Dzięcioł milczał. Tylko daleko w dolinie pracowały piły spalinowe.

Chrups.

Nina stanęła jak wmurowana, z paznokciami wbitymi w rękaw Adama. Mgła pulsowała między pniami, a ten dźwięk – suchy, zbyt wyraźny – nie pasował do lasu przykrytego śniegiem. Śnieg powinien tłumić. Powinien być watą, a nie bębnem.

– Spokojnie – szepnął Adam. – Oddychaj. Wdech. Wydech.

Nina spróbowała. Powietrze weszło w płuca jak zimna woda. Pieczenie na udzie wróciło intensywniejsze i rozlało się jak plama wrzątku. Nina odruchowo mocniej przycisnęła nogi do siebie.

Chrups.

W tym samym momencie w bieli po prawej coś się poruszyło. Nie cień gałęzi. Sylwetka. Wysoka. Zbyt ludzka, żeby była złudzeniem. Na chwilę mgła rozsunęła się jak zasłona i Nina zobaczyła fragment głowy. Albo czegoś poskręcanego z kory i gałęzi. Czegoś, co łapało śnieg i nie oddawało światła.

– Tam – wyszeptała.

Adam uniósł broń w tę stronę.

– Kto tam jest?! – krzyknął.

I tym razem las odpowiedział ciszą. Zamiast tego cień wychynął zza grubego pnia i przechylił głowę.

Chrups.

Nina poczuła, jak serce przestaje bić normalnie i zaczyna walić w panice. W uszach zaszumiało jej tak, jakby ktoś przyłożył do nich muszlę.

– Adam… – wychrypiała.

Wycelował broń w tym kierunku, ale cień znów skrył się we mgle.

– Stój! Policja! Pokaż ręce! – wrzasnął.

Chrups. Chrups. Chrups.

Cień znów mignął. Tym razem po lewej. Miała wrażenie, że ich okrąża.

Nina poczuła, że zaraz zacznie krzyczeć. Adam zrobił krok w jej stronę i złapał ją za rękaw.

– Wycofujemy się. Teraz. – Nachylił się do jej ucha. – Bez paniki. Bez biegania. Trzymasz się mnie.

Skinęła, choć czuła, że panika już w niej jest. Nie w gardle. Głębiej. W żołądku, w kościach. Kurczowo chwyciła się kurtki Adama.

Zrobili dwa kroki w tył.

Chrups.

Z mgły dobiegł oddech. Ciężki, chrapliwy, niepasujący do zimnego powietrza.

Chrups.

Nina zdała sobie sprawę, że to coś na nich poluje. I nie odpuści.

Przed oczami stanęła jej rozpruta sarna. I parujące flaki.

Pomyślała o wykrocie pełnym krwi.

Chrups. Chrups. Chrups.

Rozdział 33

Mgła pulsowała między pniami jak klatka piersiowa wielkiego zwierzęcia.

Chrups. Chrups. Chrups.

Nina czuła, że każdy dźwięk wbija jej się w kark jak igła. Adam cofał się powoli, bokiem, z bronią uniesioną na wysokości piersi. Jedną ręką trzymał pewnie pistolet, drugą zaciskał na rękawie Niny, tak żeby nie odbiegła gdzieś w panice.

– Patrz tylko na mnie – szepnął. – Oddychaj. Wdech. Wydech. Wdech…

Spróbowała, ale powietrze nie chciało wejść do płuc. Było jak mokra wata. Zimne, ciężkie, obce. A pod tą watą, pod skórą, piętno na udzie paliło tak, jakby ktoś przykładał do niej rozgrzany drut.

Chrups.

Cień mignął z lewej. Nina nawet nie zdążyła wskazać palcem. Adam już obracał się w tamtą stronę.

– Stój! Bo strzelam! – wrzasnął, a głos rozdarł mgłę jak blachę.

Odpowiedziało mu tylko skrzypienie śniegu i coś jeszcze – mokry, chrapliwy oddech, jakby ktoś zachłystywał się własną krwią.

Nina spojrzała w stronę, gdzie cień się pojawił. Na ułamek sekundy mgła rozsunęła się i zobaczyła sylwetkę. Wysoką, nieproporcjonalną. Na wysokości biodra błysnęło coś metalicznego. Ten sam błysk, który widziała wcześniej przy wykrocie. Jakby stal łapała światło, choć tu nie powinno być światła.

– Adam…

– Widzę.

– Zabij to!

Dostrzegła, że broń w rękach Adama drży, i przemknęło jej przez myśl, że być może nigdy wcześniej jej nie użył.

Cień przeskoczył bliżej. Nie skradał się jak zwierzę. Poruszał się jak coś, co zna teren lepiej niż własne ciało. Jakby mgła była jego skórą.

– Ostatnie ostrzeżenie! – krzyknął. – Pokaż ręce!

Mgła zafalowała. Zobaczyli fragment twarzy albo czegoś, co tę twarz udawało. Kora. Gałęzie. Ciemne bruzdy. Brak oczu, a jednak wrażenie spojrzenia było tak mocne, że Nina odruchowo cofnęła głowę.

– Strzelaj!

Mgła znów się zamknęła, jakby była jego kamuflażem. Cień zniknął.

Chrups. Chrups. Chrups.

Z lewej? Z prawej?

Echo trzasków burzyło orientację. Nina panicznie szukała miejsca, gdzie mgła znów się otworzy, a to coś w końcu z niej wyjdzie.

I wtedy mgła pękła.

Coś błysnęło.

Chwilę później usłyszała świst. Krótki, ciężki, jakby powietrze zostało rozcięte.

Łup.

Jakby ktoś rozłupał mokry pniak.

Po nim las rozdarł huk dwóch wystrzałów.

Nina poczuła na twarzy ciepły rozbryzg, który w jednej chwili zakleił jej powieki. Krzyknęła i instynktownie zaczęła przecierać oczy. Gdy na skórze dłoni zobaczyła czerwony kolor, jej serce zamarło.

– Nie…

Nogi pod Adamem się ugięły, jakby ktoś odciął mu prąd. Wszystko trwało ułamki sekund, ale Nina miała wrażenie, że ogląda tę scenę w zwolnionym tempie.

Czapka rozcięta jak papier. Potem skóra. Potem coś głębiej. Krew prysnęła w mgłę z rozłupanej czaszki, oczy Adama w jednej chwili zrobiły się czerwone jak dojrzałe czereśnie. Pistolet wypadł z dłoni. Dym unoszący się z lufy, skrzypienie śniegu, charczący cień, który znika za kotarą bieli.

Nina przez krótką chwilę patrzyła, jak krew rozlewa się po śniegu.

– Adam… Adam… proszę, nie…

Usta mu się poruszyły, jakby chciał coś powiedzieć, ale wyszło z nich tylko mokre rzężenie. Padła na kolana i złapała go za rękę. Chciała jakoś zatamować krew, ale ta wylewała się z głowy jak z dziurawego wiadra.

– Adam, proszę. Popatrz na mnie, popatrz…

– Ucie… kaj…

Wargi zatrzymały się bezgłośnie, oczy zamarły, palce zwiotczały. Nina poczuła na twarzy ostatni ciepły oddech.

Gdy we mgle znów mignęło coś ciemnego, chwyciła leżący w śniegu pistolet i zawyła jak dzikie zwierzę.

– Aaaaaaaaaaaaaaaaaaa!

Lasem wstrząsnęły kolejne wystrzały. Jeden, drugi, trzeci. Kule cięły mgłę, wyłupywały korę z drzew, a las połykał je, jakby nigdy nie istniały. Gdy Nina w końcu opróżniła cały magazynek, a huk wystrzałów zastąpiło jedynie klikanie mechanizmu spustowego, rzuciła pistolet w śnieg i po raz ostatni dotknęła policzka Adama.

Kiedy ucichło echo ostatniego wystrzału, nastała głucha cisza.

Adam się nie ruszał. Krew z jego czaszki wypływała coraz wolniej, a śnieg próbował ją pić. I to pieczenie. Pulsowało z satysfakcją, jak cichy śmiech pod skórą.

Chrups.

A po nim rozległ się nieludzki jęk. Jakby ktoś dławił się własną krwią.

Nina nie czekała, aż mgła znów się otworzy. Wstała i pobiegła ile sił w nogach.

Rozdział 34

Nina biegła, ale nie była pewna, czy to jeszcze bieg, czy już tylko paniczny ruch nóg.

Mgła nie była mgłą. Była czymś żywym, gęstym, lepko-szarym, jak ślina, która przykleja się do ust. Zawijała się wokół drzew, nóg, wpełzała do płuc, jakby chciała ją udusić od środka. Raz po raz Nina traciła orientację, zawracała, potykała się o kamienie, o wystające korzenie. Śnieg był teraz wszędzie – na rzęsach, w ustach, we włosach, pod paznokciami – zmieszany z krwią Adama, która zdążyła już zaschnąć na jej dłoniach, ściągając skórę jak brudny bandaż.

– Pomocy… – wyszło z niej bezgłośnie. – Pomocy…

Uciekaj.

To słowo wracało jak natrętna modlitwa, tylko że bez Boga. Rozrywało jej czaszkę od środka, odbijało się od żeber i pchało ją do przodu. Niebo było nisko. Tak nisko, że niemal ocierało się o czubki świerków. Nie wiedziała, ile czasu błądziła. Minuty czy godziny. Kilka razy zorientowała się, że wróciła w to samo miejsce. Ten sam pień z rozdwojoną gałęzią jak ręka. Ten sam krzak, na którym śnieg wisiał jak brudna wata. Te same krople, które spadały z igliwia w równym rytmie. Jak kroplówka. Jak zegar. Jak odliczanie. Słyszała własny nerwowy oddech, jakby każde kolejne nabranie powietrza decydowało o życiu.

W końcu drzewa przerzedziły się, a mgła zaczęła ustępować. Najpierw nieśmiało, potem coraz bardziej, jakby coś ją zasysało w dół doliny. Zobaczyła asfalt. Czarną wstęgę drogi. I znak.

Czyściec – 0,5 km.

Zawyła na jego widok. Nie z radości. Z desperacji.

Do wsi wpadła jak zwierzę, które uciekło z potrzasku. Na pierwszym podwórku szczekał pies, ale poza nim nie było żywego ducha. Na ganku sąsiedniego domu stała kobieta z koszem na śmieci. Nina podbiegła do niej, wyciągnęła ręce i chciała się jej uczepić, ale ta zniknęła w sieni i zatrzasnęła drzwi.

– Pomocy! – krzyknęła w panice. – Proszę! Zadzwońcie po policję! Po karetkę!

Za oknem trzeciego domostwa poruszyła się firanka. Ktoś spojrzał. Widziała oko, wyraźnie, przez sekundę. I natychmiast firanka opadła. Potem zasłona i koniec. Skądś dobiegł ją szczęk zasuwy, w oknie naprzeciwko ktoś zrobił znak krzyża i zniknął.

Zrobiło jej się niedobrze. Nie ze strachu. Ze świadomości, że oni wszyscy wiedzą.

Biegła dalej, od furtki do furtki, od drzwi do drzwi. Czuła na sobie spojrzenia, czaiły się za ścianami, szybami, zasłonami. Nikt nie otworzył.

W końcu zobaczyła szyld „Kukułka”.

Wpadła do środka jak huragan, dzwonek nad drzwiami zapiszczał histerycznie. Bar był prawie pusty. Pachniało tłuszczem, kawą i stęchlizną. Przy ladzie siedziało dwóch mężczyzn, którzy na jej widok odwrócili głowy. Za barem stała ta sama postawna barmanka, choć dziś wyglądała, jakby ktoś wyssał z niej kolor. W głębi sali, przy stoliku pod ścianą, kawę pił Gajda.

– Czy ktoś mi, kurwa, pomoże?! – wydarła się dziko, wściekle, rozpaczliwie.

Jeden z mężczyzn przy ladzie odwrócił głowę, spojrzał na nią i natychmiast odwrócił się z powrotem. Drugi udawał, że nagle bardzo interesuje go kapsel od piwa. Barmanka cofnęła się o krok, jakby Nina przyniosła ze sobą trąd.

Wstał tylko Gajda.

Zrobił to bez pośpiechu. Jak lekarz, który podchodzi do pacjentki z atakiem paniki. Podszedł do niej miękkim krokiem, wtedy Nina poczuła nagły, irracjonalny gniew. Znów miał kontrolę, a ona była rozsypana na kawałki.

– Pani Nino… – powiedział cicho. – Proszę usiąść.

Opadła na krzesło, jakby ktoś odciął jej prąd.

– On… on nie żyje… – wychrypiała. – Zabili go w lesie… on tam leży… proszę… proszę zadzwonić na policję…

Gajda dotknął jej ramienia i ukląkł, żeby znaleźli się na tej samej wysokości.

– Oddychaj – powiedział wolno. – Razem ze mną. Wdech… wydech…

Jego ton był jak narzucony na głowę koc. Ciepły i duszący jednocześnie. Chciała krzyknąć, że chodzi o Adama, że już nie oddycha, że jego życie skończyło się w śniegu. Ale zamiast tego zalała się łzami.

– Co się stało? – zapytał Gajda.

– On… Coś go zaatakowało. Człowiek… albo… nie wiem. Była mgła. Adam strzelił… strzelał… a potem… Tyle krwi… Boże…

Gajda zmarszczył brwi autentycznie zdumiony. Albo bardzo dobrze to udawał.

– Gdzie dokładnie? – dopytał. – Przy drodze? W lesie?

Nina zamknęła oczy, próbując zwizualizować sobie mapę, ale w głowie miała tylko mgłę i błysk stali.

– W lesie… w tej mgle… ja nie wiem… ja… ja uciekłam…

Gajda powoli się podniósł. Nina wzdrygnęła się, gdy poczuła jego dłoń na ramieniu.

– Dobrze. To dobrze, że pani uciekła. Teraz zadzwonimy na policję i wszystko im pani opowie.

– Ale niech go ktoś ratuje… niech…

Nagle własne słowa wydały jej się absurdalne. Przecież widziała rozłupaną czaszkę, widziała krew wsiąkającą w śnieg, widziała martwe oczy i twarz zastygłą w śmiertelnym grymasie.

Adam nie żył. Taka była prawda.

Gajda wyciągnął telefon. Nina patrzyła, jak jego palec wybiera numer, jak przykłada aparat do ucha.

– Dzień dobry, doktor Gajda z Czyśćca. Mamy tutaj kobietę w silnym szoku. Twierdzi, że w lesie doszło do zabój… – doktor zawahał się – ataku na funkcjonariusza… Tak… tak, zaraz wyślę lokalizację…

Nina słuchała, jak jego głos staje się spokojny, rzeczowy, profesjonalny. Jak przejmuje sytuację. Jak ją porządkuje. Jak ubiera jej krzyk w protokół, w słowa, które nie krwawią.

– Proszę się napić – powiedział, gdy się rozłączył. Podsunął jej szklankę wody. – Ma pani całe ręce we krwi. Twarz… też.

Spojrzała na swoje dłonie. Dopiero teraz naprawdę je zobaczyła. Czerwone, lepkie, obce.

– To jego… – jęknęła.

– Zaprowadzić panią do łazienki?

Nina skinęła. W tej chwili nawet nienawiść była luksusem. I cokolwiek by o Gajdzie mówić, jedyny okazał jej jakiekolwiek zainteresowanie.

– Oni… – wyszeptała, gdy prowadził ją do toalety. – Oni wszyscy mnie zignorowali… Nikt nie otworzył… nikt… jakbym…

– Wiem – przerwał jej miękko. – W tej wsi ludzie… reagują lękiem. A lęk bywa okrutny. Teraz proszę skupić się na tym, że jest pani bezpieczna. Poczekam na panią na zewnątrz.

Nina oparła się o umywalkę, ale gdy tylko spojrzała w lustro, błyskawicznie odkręciła kurek z wodą i pospieszenie zaczęła obmywać twarz. Czoło, policzki, powieki, nos, nawet usta – wszystko było we krwi Adama. Dłonie tarła tak, jakby chciała zedrzeć skórę. Gdy skończyła, osunęła się na kafelki i pozwoliła sobie na jeszcze jedną chwilę słabości.

– Pani Nino? – Głos Gajdy wyrwał ją z odrętwienia. – Czy wszystko w porządku?

Nie, pomyślała. Nic, kurwa, nie jest w porządku. Ale tego nie powiedziała.

Wytarła twarz papierem i otworzyła drzwi. Gajda stał oparty o ścianę, spoglądając na nią z troską. Pieczenie na udzie odezwało się krótkim, szyderczym mrowieniem.

– Jest pani bezpieczna. Policja już jedzie. Teraz proszę skupić się na sobie.

– To coś w les… – przerwała w pół słowa.

– Pani Nino. Zrobimy wszystko, żeby to wyjaśnić. To mogę pani zagwarantować.

Nina pomyślała o czymś, o czym chyba nie powinna, ale chwilę później o tym zapomniała. A potem długo siedziała przy stole, z filiżanką kawy na blacie, z krwią pod paznokciami i zimnymi łzami ciekącymi po policzkach, patrząc na powoli spadające płatki śniegu za oknem.

Oczami wyobraźni widziała, jak śnieg powoli zasypuje ciało Adama, a las w milczeniu się temu przygląda.

Rozdział 35

Najpierw pojawiły się światła.

Dwie blade, pulsujące smugi przecięły mleczną mgłę zalegającą nad Czyśćcem i na moment odbiły się w szybach Kukułki, tak że wnętrze baru zamigotało jak akwarium. Dopiero po chwili dotarł do Niny dźwięk. Stłumiony, jakby ktoś zawinął go w kilka warstw mokrej waty i kazał przebijać się przez nią z wysiłkiem. Narastał, opadał, wracał, aż wreszcie radiowóz zatrzymał się przed wejściem, syrena ucichła i ta cisza uderzyła ją mocniej niż krzyk.

Nina siedziała przy stoliku, z dłońmi zaciśniętymi wokół filiżanki z zimną kawą, której nie potrafiła podnieść do ust. Wciąż miała wrażenie, że jeśli przełknie, to razem z nią połknie krew Adama.

Silnik jeszcze chwilę pracował, a gdy zamilkł, z samochodu wysiadło dwóch policjantów. Pierwszy był młody, z twarzą jeszcze nieoswojoną z cudzymi tragediami, w ręku trzymał notes i długopis, krótkofalówkę miał przypiętą do kurtki. Drugi – sierżant po czterdziestce – miał spojrzenie twarde i chłodne. Przedstawił się w progu, wcisnął czapkę pod ramię i ruszył w ich stronę.

– Dobry wieczór – rzucił mechanicznie.

Gajda wyszedł mu naprzeciw z wyciągniętą dłonią.

– Doktor Gajda, miejscowy ośrodek terapeutyczny. Mamy tu kobietę w silnym szoku.

Zanim Nina zdążyła cokolwiek powiedzieć, już została zaszufladkowana.

– To pani? – zwrócił się do Niny młody policjant.

Skinęła głową, ale jej ciało zrobiło to z opóźnieniem, jakby sygnał musiał przebić się przez mgłę zalegającą w środku czaszki. Sierżant usiadł naprzeciw, młody funkcjonariusz stanął z boku, gotowy pisać. Gajda nie usiadł. Pozostał jak świadek, jak opiekun, jak ktoś, kto dba. I to było najgorsze.

– Imię i nazwisko – rzucił sierżant.

– Nina… Bacela – odparła chropawym głosem. – Dziennikarka.

– Z jakiej redakcji?

– Wolna… współpraca. Freelancerka. – Język kleił jej się do podniebienia. – Adam… był policjantem. Adam Kasperczak.

Sierżant zareagował minimalnie. Drgnęła mu tylko powieka.

– Funkcjonariusz z Rzeszowa? – upewnił się.

– Tak.

Młody policjant coś zapisał, aż długopis zaskrzypiał.

– Proszę opowiedzieć po kolei – rzekł sierżant. – Bez emocji. Fakty. Gdzie byliście. Co pani widziała. Co zrobił pan Kasperczak. Co zrobiła pani.

„Bez emocji” brzmiało jak żart. Jak powiedzieć komuś, kto właśnie wypadł z samochodu, żeby opisał kraksę bez bólu.

Nina zacisnęła palce na filiżance. Kawa drżała w niej jak żywa.

– Rano… znaleźliśmy… – zaczęła, ale głos znów ugrzązł.

Gajda pochylił się lekko.

– Pani Nino, proszę oddychać. Wdech. Wydech. Może pani mówić powoli.

Nie patrzyła na niego. Skupiła wzrok na słojach blatu, jakby tam był ratunek.

– Teresa… gospodyni w pensjonacie… powiedziała mi o miejscu… polana… pokrzywy… miękka ziemia. Poszliśmy tam z Adamem. Kopaliśmy. Znaleźliśmy… kości. Dużo. I czaszkę dziecka.

Młody policjant przestał pisać na sekundę, potem nadrabiał szybko, jakby bał się zgubić szczegół. Sierżant zmrużył oczy.

– Kości? Skąd pewność, że ludzkie?

– Potrafię rozpoznać ludzką czaszkę. – Nina spojrzała policjantowi w oczy. – To była czaszka dziecka. Małego. Raczej niemowlęcia.

– Zabezpieczyliście to?

– Adam miał to w plecaku.

– Jakim?

– Czarnym. Z saperką z boku. Miał też… – Przerwała, bo przypomniała sobie pojemnik z mazią, wisiorek skorpiona, zdjęcia z wykrotu. W jej głowie wszystko mieszało się w jedną, brudną masę.

– Co jeszcze miał? – podchwycił sierżant.

Nina się zawahała. Tu zaczynało się pole minowe. Jeśli powiedziałaby za dużo, mogłaby zabrzmieć jak wariatka. Jeśli za mało – jak kłamczucha.

– Dokumenty… jakieś notatki… i próbki… – wyrzuciła z siebie.

– Jakie próbki?

– Z… miejsca, gdzie wcześniej byliśmy. Z wykrotu. Była tam… brunatnoczerwona maź.

Sierżant zerknął na młodego, a jego wzrok mówił: „już to gdzieś słyszałem”.

– Dobrze. Dalej. Co się stało po znalezieniu kości?

– Adam chciał zadzwonić na komendę, ale nie było sygnału. Postanowiliśmy więc wrócić do wsi. Padał śnieg, była gęsta mgła. Zgubiliśmy ścieżkę. W pewnym momencie zobaczyliśmy krew na śniegu… Plamy, a potem smugi, jakby coś ciągnięto.

– Krew czy farba? – zapytał sierżant sucho.

Nina spojrzała na niego z nienawiścią, która nagle przywróciła jej trochę energii. Dopiero po chwili zrozumiała, że to slang. Dla myśliwych krew zwierzęcia nie była krwią, ale właśnie farbą.

– Zwierzęca krew. Chyba…

– I co było dalej?

– Doszliśmy do… sarny. Rozbebeszonej. Jelita… parowały. Krew była wszędzie. Adam sprawdził i powiedział, że to nie atak innego zwierzęcia. Że brzuch sarny został rozcięty ostrym narzędziem.

– Pan Kasperczak ma uprawnienia do oceny ran zwierząt? – wtrącił sierżant.

– Jest… – Nina przełknęła ślinę. – Był policjantem. Widział, jak wygląda ta rana.

– A potem?

Nina poczuła nagły skurcz w żołądku, jakby ktoś ścisnął go od środka.

– Słyszeliśmy trzaski. Jak łamane gałęzie. Kroki. Dyszenie…

– Czyje?

– Nie wiem. – Nina zamknęła oczy i zacisnęła usta w linię. – Tego czegoś. To chodziło wokół nas. We mgle.

Sierżant odchylił się minimalnie na krześle.

– Cień człowieka?

Nina poczuła na udzie pieczenie. Wydawało jej się, że ślad reaguje na słowa, że one go karmią.

– Nie… nie wiem. Cień. Wysoki. Miał maskę albo coś… z kory i gałęzi i… – urwała, bo zrozumiała, że posunęła się za daleko.

Gajda jakby tylko na to czekał. Westchnął cicho, niemal niezauważalnie, jak lekarz, który widzi objawy, ale nie chce ich jeszcze nazywać.

– Pani Nino – powiedział łagodnie. – Spróbujmy trzymać się faktów.

– To są fakty! – krzyknęła Nina. – Widziałam go! Widziałam!

– Rozumiem, że pani jest w ogromnym stresie, ale może lepiej, jeśli skupimy się na tym, gdzie dokładnie doszło do zdarzenia, i…

– Pan się nie rozpędza, doktorze – przerwał mu sierżant, po czym z powrotem przeniósł wzrok na Ninę. – Proszę mówić konkretnie. Czy widziała pani twarz napastnika?

– Nie.

– Czy widziała pani broń?

– Błysk metalu. Na wysokości biodra. Może siekiera albo tasak. Nie wiem na pewno.

Młody policjant zapisał w notesie „siekiera” i podkreślił, jakby to było kluczowe słowo.

– Kiedy doszło do ataku?

– Nagle. Mgła się… rozsunęła. Coś błysnęło i… – Głos Niny się załamał. – Adam… dostał w głowę.

– Skąd pewność, że w głowę?

– Bo… – Nina poczuła, że zaraz zwymiotuje. – Bo mu… bo mu, kurwa, rozłupało czaszkę. Ta krew trysnęła na moją twarz…

– A pani w tym czasie co robiła?

– Krzyczałam, a potem… strzelałam.

– Pani strzelała? – Sierżant uniósł brwi.

– To znaczy najpierw strzelił Adam. Chyba nawet go trafił. Tego napastnika. Ale gdy dostał w głowę, to pistolet wypadł mu z dłoni, więc go wzięłam i… strzelałam. W mgłę. W stronę tego czegoś i…

– Czy posiada pani pozwolenie na broń?

Nina poczuła, że traci grunt.

– Nie! To była broń służbowa Adama! Broniłam się!

– Gdzie jest ta broń teraz?

Nina otworzyła i zamknęła usta. Zrozumiała, że pistolet tam został. Że porzuciła go obok ciała. Że nie zabrała niczego, bo wpadła w panikę. Bo miała w głowie tylko jedno słowo: uciekaj.

– Został… tam – wyszeptała.

– Czyli broń służbowa zaginionego funkcjonariusza leży gdzieś w lesie, a pani nie potrafi wskazać miejsca. – Sierżant wypowiedział to spokojnie, ale każde słowo brzmiało jak wbijany gwóźdź.

– Była mgła…

– To potrafi pani wskazać miejsce ataku czy nie?

– To było w lesie za wsią. Nie tak daleko stąd i…

– Za wsią to my mamy ze trzydzieści kilometrów lasu – skwitował sierżant. – Proszę spróbować dokładniej.

Nina panicznie zaczęła przeszukiwać pamięć.

– Tam było źródło. I strumień. Potem poszliśmy ścieżką w górę i… – Przygryzła dolną wargę. – Zgubiliśmy się w tej mgle.

– Czyli nie potrafi pani wskazać miejsca?

– Była mgła! – Nina uderzyła pięścią w stół z taką siłą, że kawa z filiżanki poplamiła blat. – Wy nie rozumiecie, jaka była gęsta. Uciekałam. Widziałam te same drzewa, krzewy. To był jebany labirynt!

Gajda położył jej dłoń na ramieniu.

– To normalne, że w takim stanie pamięć płata figle.

Nina zdała sobie sprawę, że to zdanie zabrzmiało jak wyrok.

– Chyba twoja – syknęła i strąciła jego rękę. – Nie dotykaj mnie więcej – dodała. – Ja wiem, że ty wiesz. Ty to kontrolujesz.

Sierżant przyglądał się całej sytuacji zmęczonym wzrokiem. Jakby podobne sytuacje widział już setki razy.

– Proszę pani – powiedział w końcu. – My próbujemy zrozumieć, co tam się wydarzyło. Ale pani opis jest… – przerwał, szukając uprzejmego słowa – chaotyczny.

– Bo spanikowałam! – Nina czuła, że wzbiera w niej coś na granicy płaczu i agresji. – Bo mój partner… mój… – W gardle utknęło jej słowo „kochany”, bo nie była gotowa go wypowiedzieć. Nie w obecności tych ludzi. – Bo Adam został zamordowany!

Młody policjant zacisnął usta. Sierżant spojrzał w bok i podrapał się po szyi.

– Dobrze – powiedział. – Pani mówi, że pan Kasperczak zginął. Widziała pani jego ciało po ataku?

Nina skinęła.

– Byłam przy nim. Trzymałam go za rękę. Wyszeptał… „uciekaj”. I przestał oddychać.

– A napastnik?

– Zniknął we mgle.

– Czy była pani wcześniej w konflikcie z panem Kasperczakiem? – zapytał nagle sierżant.

Pytanie było jak cios na szczękę. Ale nie pięścią. Otwartą dłonią.

– Co?

– Czy się kłóciliście? Czy był agresywny? Czy pani była agresywna? Czy ktoś z was miał motyw, żeby…

– Żeby co? – Nina nachyliła się nad stołem. – Żeby rozwalić mu czaszkę siekierą? Pan mnie podejrzewa?

Sierżant nie spuścił wzroku.

– Ja tylko zbieram informacje – odparł bez mrugnięcia okiem.

Nina zacisnęła zęby.

– To niech pan zbiera u tych, którzy zamykali przede mną drzwi – syknęła, wskazując palcem na domostwa za oknem. – Nikt mi nie pomógł. Nikt nie zadzwonił. Każdy udawał, że mnie nie ma. Jakby… jakby wiedzieli.

– W tej społeczności lęk jest… powszechny. – Gajda wszedł w to miękko, tonem terapeuty. – To zamknięta wieś. Ludzie reagują różnie.

Sierżant spojrzał na doktora.

– A pan zna tę panią? – zapytał.

– Jest u nas w pensjonacie. I… bywała w ośrodku, rozmawialiśmy. To osoba wrażliwa, ale też bardzo zdeterminowana. – Gajda uśmiechnął się współczująco. – Ma za sobą traumę związaną z zaginięciem bliskiej osoby. Takie wydarzenia potrafią uruchomić silne reakcje.

Nina zamarła. Poczuła, jakby ktoś wbił jej w kręgosłup cienką igłę. Otworzyła usta, aby sprostować, ale sierżant ją uprzedził.

– Czy była pani pod opieką psychiatry? – zapytał wprost.

– Nie – odparła Nina. Tym razem twardo, powstrzymując gniew. – Nie byłam też pijana i niczego nie brałam. Jeśli chcecie, to możecie zrobić mi badania.

Sierżant wymownie spojrzał na młodszego partnera, a ten coś zapisał w notesie.

– Gdzie pani mieszka?

– W pensjonacie Słoneczna.

– Dobrze. Zabierze pani najpotrzebniejsze rzeczy i pojedzie z nami na komisariat w Cisnej. Złożymy protokół, pobierzemy odciski, zabezpieczymy pani ubranie. Jutro pojedziemy w teren.

– Jutro?! – Nina aż się poderwała.

Sierżant spojrzał na nią jak na dziecko.

– Teraz jest… gęsta mgła – powiedział.

– Że jak?

– Prognozy są kiepskie, a zmrok o tej porze roku zapada szybko. Tu potrzeba dobrze zorganizowanej ekipy poszukiwawczej, bo jeśli nie potrafi pani wskazać konkretnego miejsca zdarzenia, trzeba będzie spenetrować kilkadziesiąt, a być może kilkaset kilometrów kwadratowych trudnego terenu. Tego nie da się zrobić ot tak.– Sierżant pstryknął palcami.

– Ale przecież Adam tam leży i…

– Przykro mi. Procedury.

Nina poczuła, jak zalewa ją fala rozpaczy. Patrzyła, jak młodszy funkcjonariusz chowa notes do kieszeni, a starszy wstaje od stolika i odchodzi na bok, aby porozmawiać z Gajdą. I wtedy dotarło do niej, że jej zeznania brzmiały jak majaki rozhisteryzowanej paranoiczki.

Oni jej nie wierzyli. Po prostu. Została z tym sama, a teraz miała jeszcze jechać na komisariat, gdzie chcieli pobrać jej odciski palców. W jakim celu?

Prawda runęła na nią jak gruz z wypełnionej po brzegi ciężarówki.

Spojrzała w stronę okna, jakby to tam miał znajdować się klucz do wyjścia z sytuacji. I wtedy dostrzegła coś, co sprawiło, że aż poderwała się z krzesła.

– Panie sierżancie! – krzyknęła. – To oni! Oni tam jadą posprzątać! Proszę ich zatrzymać!

Starszy policjant spojrzał na nią z wyraźnym uprzedzeniem, a potem przeniósł wzrok na powoli toczącego się pikapa. Odprowadził go wzrokiem.

– To Sępy! Widziałam ich w zamieci, gdy sprzątali po… – Przerwała, bo zdała sobie sprawę, że w istocie brzmi jak histeryczka. Co miała powiedzieć? Że sprzątali rzeczy, które wypadły jej z plecaka? A może trupa Klaudii?

– Co takiego? – zapytał, odprowadzając samochód wzrokiem.

Nina nie odpowiedziała. Bezsilnie patrzyła, jak wóz Sępów oddala się, w końcu znika we mgle.

– W porządku. – Sierżant spojrzał na Ninę. – Proszę zabrać kurtkę. Jedziemy.

Nina wstała na miękkich nogach. Pieczenie na udzie odezwało się krótkim, szyderczym mrowieniem, jakby coś pod skórą było zadowolone, że wszystko układa się tak, jak powinno.

– Nie jadę na żaden komisariat – rzuciła. – Nie ruszę się stąd, dopóki nie odnajdziecie Adama.

Sierżant spojrzał na nią twardo, ale wtedy Gajda delikatnie uchwycił jego ramię i odeszli kilka kroków w stronę baru. Nina przyglądała się tej scenie ze ściśniętym żołądkiem, bo domyślała się, o czym rozmawiają. Doktor coś tłumaczył, przekonywał, policjant wzdychał, zerkał na nią, potakiwał.

Zacisnęła szczęki, gdy w końcu podali sobie ręce i ten drugi powolnym krokiem ruszył w jej stronę.

– Zrobimy tak, proszę pani – powiedział. – Doktor Gajda przekonał mnie, że musi pani odpocząć i się zregenerować. Ufam mu, bo to znany w okolicy specjalista. Obiecał, że otoczy panią opieką psychologiczną.

Nina nie odpowiedziała, tylko jeszcze mocniej zacisnęła zęby.

– W tej chwili jednak potrzebujemy pani ubrań do analizy. Na kurtce i spodniach jest krew, która może okazać się ważnym dowodem w sprawie – dodał. – Dlatego teraz pojedziemy do pensjonatu, gdzie pani się przebierze. Jutro ktoś się z panią skontaktuje i poinformuje, co dalej. Czy takie rozwiązanie panią satysfakcjonuje?

– Chyba musi…

Na twarzy policjanta nie drgnął nawet jeden mięsień.

– W takim razie zapraszam do radiowozu – powiedział i gestem ręki wskazał drogę do drzwi.

Nina spojrzała na niego z góry, a potem przeniosła wzrok na Gajdę. Stał z rękami splecionymi za plecami i z wyuczonym grymasem na twarzy – takim, który mógł znaczyć wszystko albo nic.

Zacisnęła pięści z taką siłą, że paznokcie wbiły się w skórę. Właśnie była liczona, ale to jeszcze nie był koniec walki.

Nina Bacela miała w planach wstać i zwyciężyć. Za wszelką cenę.

Rozdział 36

W pokoju panowała głucha cisza.

Żadnych kroków na korytarzu, skrzypienia w krokwiach czy stukotu naczyń z kuchni. Nawet stary zegar na korytarzu, który zwykle tykał jak wyrzut sumienia, teraz zdawał się chodzić na palcach. Za oknem śnieg sypał leniwie, wielkimi płatkami, jakby ktoś rozsypywał popiół w zwolnionym tempie. Mgła wisiała niżej niż zwykle, przyklejona do ziemi, do płotów, do ścian domów. Ze wzgórz od strony lasu coś zdawało się wpełzać w szczeliny. Nie wiatr. Nie chłód. Raczej ciężkie, powolne westchnienie.

Nina leżała na plecach i wpatrywała się w sufit. W miejscu, które wcześniej zajmował Adam, zostało wgłębienie. Zapadnięcie w materacu, cień na prześcieradle, pustka, którą dało się dotknąć dłonią, ale której nie dało się zapełnić.

Próbowała myśleć o czymś innym. O telefonie, o policji, o tym, że przecież ktoś musi pojechać do lasu, że to nie może się tak skończyć. Ale każda myśl zawracała do wspomnienia śmierci Adama.

Rozłupana czaszka. Jego oczy, które nie zdążyły zamknąć się w odpowiednim momencie. Ciepła krew na powiekach, na policzkach, w ustach.

Pieczenie na udzie odezwało się cicho, jakby testowało, czy już może. I tylko czekało, aż się podda. Nina podciągnęła nogi, wcisnęła się mocniej w kołdrę. Przez chwilę czuła się jak dziecko, które chowa się przed czymś pod łóżkiem, chociaż wie, że to coś i tak znajdzie drogę.

Zasypiała falami.

Najpierw gasła na chwilę, potem wracała gwałtownie, z sercem w gardle, z ustami suchymi jak papier. W końcu, gdzieś między jednym westchnieniem a drugim, sen złapał ją mocniej.

Najpierw była ciemność.

Nie taka jak noc w pokoju, tylko ciemność ziemi. Ciemność, która ma zapach. Mokry, słodkawy, jak zgnilizna pod liśćmi. Ciemność, w której słychać krople spadające na błoto, szelest robaków w próchnie, ciężki oddech czegoś, co stoi blisko i czeka.

Nina nie mogła poruszyć rękami. Nie czuła nóg. Jakby była zakopana do pasa. Jakby ktoś wcisnął ją w ziemię i zostawił tylko głowę, żeby mogła patrzeć.

Przed nią majaczyła polana. Ale nie taka jak w dzień. Wyglądała jak rana rozorana przez noc. Otaczały ją drzewa, poskręcane, z gałęziami jak palce. Na nich wisiały strzępy mgły, które przypominały brudne bandaże. Śniegu nie było. Tylko mokra, czarna breja, pulsująca, jakby pod spodem coś oddychało.

I wtedy usłyszała dźwięk.

Ciche kwilenie.

Najpierw ledwie wyczuwalne, jakby ktoś płakał gdzieś daleko, za grubą ścianą. Potem wyraźniejsze. Płacz niemowlęcia, który nie jest prośbą, tylko reakcją instynktowną. Krzykiem ciała, które nie potrafi wyartykułować słów: żyję, boli, gdzie jesteś, mamo?

Nina próbowała coś powiedzieć, ale nie mogła otworzyć ust. Jakby były zaszyte grubą nicią.

I wtedy zobaczyła cień.

Wyłonił się z lasu, jakby wypluł go ze swoich trzewi, jakby chciał się go pozbyć. Postać weszła na polanę, przygarbiona, trzymała w rękach coś przypominającego mały pakunek. Ale Nina wiedziała, że to nie pakunek. Wiedziała, że to owinięte w szmaty niemowlę.

Blask księżyca oświetlił kontury kobiety z dzieckiem. Była chuda, zbyt długa, jakby wyciągnięta z mokrej ziemi. Włosy miała posklejane, czarne jak wodorosty, oczy błyszczące jak węgle. Suknia wisiała na niej ciężko, przemoczone płótno oblepiało ciało, nogi były ubłocone aż po kolana. Kiedy uniosła głowę, Nina zobaczyła twarz ani młodą, ani starą, ani piękną, ani brzydką. Raz była chłopska, poorana zmarszczkami, raz gładka i piękna, a innym razem nieludzka, jakby pod skórą była kora.

Katarzyna Borek przyklękła obok wykopanego dołu, rozejrzała się i wypowiedziała słowa, których Nina nie rozumiała. Spojrzała w niebo. Gwiazdy migotały jak rozsypane diamenty.

Powtarzała niezrozumiałe słowa jak pradawną modlitwę do zapomnianego Boga. Niemowlę leżało na jej przedramieniu lekkie jak pakunek z gałęzi. Nina miała wrażenie, że sama trzyma je w ramionach, że czuje jego przyspieszający puls.

– Nie…

Wystarczyła niewypowiedziana myśl, aby błoto wessało ją z cichym mlaśnięciem. Poczuła jego chłód na dekolcie. Jakby ziemia dała ostatnie ostrzeżenie, aby Nina nie przerywała odwiecznego rytuału.

Katarzyna odwinęła szmaty i ułożyła niemowlę w dole, z nabożeństwem, jak hostię na ołtarzu z gliny. Dziecko zapiszczało cienko, rozpaczliwie, gdy poczuło na ciele chłód ziemi. Błoto oblepiło maleńkie plecy, wślizgnęło się pod kark, między nogi. Mała dłoń wyciągnęła się w powietrze, zacisnęła w pięść, jakby chciała chwycić wiszący na niebie księżyc albo jedną z migoczących gwiazd.

– Jedno za jedno – wyszeptała Katarzyna.

Pierwsza garść ziemi spadła miękko. Druga ciężej. Ziemia była tłusta, lepka, pachniała gniciem i deszczem. Katarzyna zadrżała, jakby coś szarpało ją od wnętrza. Albo coś w nią wchodziło. Ale nie przestała. Sypała równo, metodycznie, jakby wykonywała pracę, którą robiła już setki razy.

Płacz przeszedł w charczenie. W zduszony dźwięk, który próbował wydostać się spod błota.

– Biorę winę. Daję ciało. Zostaw resztę…

Katarzyna powtarzała te słowa za każdym razem, gdy kolejna garść ziemi lądowała w dole. Jak mantrę, jak stare, zapomniane zaklęcie.

Korzenie poruszyły się pod spodem, oplatając miejsce, gdzie biło serce. Las przyjął dar, a gdy ostatni dźwięk ucichł, Katarzyna położyła dłonie na kopczyku i poczuła, jak coś ciepłego przechodzi z ziemi w jej skórę. Wstała, splunęła i przydeptała miejsce gołą stopą.

Nina patrzyła z niedowierzaniem, z zaszytymi ustami, pragnąc krzyczeć i powstrzymać rytuał, ale była jak posąg wyciosany z drzewa – zastygły, niemy.

I wtedy usłyszała głosy, a z mgły wysunęły się postacie.

Najpierw kilka. Potem kilkanaście. Wylały się spomiędzy drzew jak ludzkie tsunami, tak wiele, że nie dało się ich zliczyć. Szły powoli, w milczeniu, jak procesja. Miały na sobie licho podszyte płaszcze, na głowach chusty i czapki, na nogach buty oblepione błotem. Twarze niewyraźne, jakby sen nie chciał dać im szczegółów, ale Nina czuła ich srogie spojrzenia, trawiące je nienawiść i niepohamowany gniew.

– Wiedźma! – krzyknął ktoś, a potem podchwycili inni: – Wiedźma! Wiedźma! Wiedźma!

Katarzyna nie miała dokąd uciec. Ludzi było zbyt wielu. W rękach trzymali pochodnie, siekiery, widły. Krzyczeli okrutne słowa, wyklinali, pluli, w jej stronę pospadały kamienie i gałęzie. W końcu doszli, popchnęli, poszarpali, zdeptali.

Przez chwilę Nina znów usłyszała kwilenie niemowlęcia. Jakby dźwięk nie wyszedł spod ziemi, ale dotarł do Niny wraz z nią, jakby ziemia trzymała maleństwo za gardło.

Nikt inny go nie usłyszał.

Na powierzchni trwała już orgia bestialstwa.

Widziała, jak kamienie uderzają w mokrą skórę Katarzyny, jak w garściach wyjących kobiet zostają czarne włosy, jak suknia zamienia się w porwane łachmany, a pod uderzeniami trzonków rosną na skórze czerwone pręgi i pękają kości.

Nina poczuła, że zaraz zwymiotuje. Wtedy Katarzyna na chwilę podniosła głowę i spojrzała wprost na nią. Wyszczerzyła zakrwawione usta w obleśnym uśmiechu.

– Patrz – syknęła, a jej ciemne oczy nagle wydały się dziwnie znajome. – Patrz, jak rodzi się wiara – dodała, a potem zamilkła, gdy na jej twarzy wylądował sękaty kij i z suchym trzaskiem pękła żuchwa.

Ktoś chwycił Katarzynę za włosy, ktoś inny za ramiona, ktoś za nogi. Zaczęli ciągnąć ją po błocie, po kamieniach, po korzeniach. Ciało zostawiało za sobą ślad, ciemny, lepki, jak sos.

Zabrali ją do drzewa. Starego, poskręcanego, z korzeniami jak żebra.

Obok znajdował się świeży dół. W nim ziemia czarna, mokra. Parowała, czekając na ofiarę.

Kilku mężczyzn przywiązało Katarzynę do pnia. Szorstką liną. Sznurem. Czymś, co wrzynało się w skórę. Ktoś inny splunął jej w twarz. Ktoś uderzył ją w brzuch. Katarzyna jęknęła, ale ten jęk nie był oznaką cierpienia. Brzmiał jak śmiech.

– Za dzieci! – krzyknął ktoś.

– Za krowy! – rzucił ktoś inny.

– Za choroby! Za głód! Za wojnę! Za to, że Bóg nas nie słyszy!

Nina patrzyła, jak robią z niej worek, do którego można wlać całe zło świata i potem go zawiązać. Pręgi zamieniały się w otarcia, otarcia w rany, rany w głębokie cięcia. Ktoś przytknął do jej włosów pochodnię, ktoś inny dźgnął widłami pod żebra. Gdy Katarzyna w końcu przestała się ruszać, ktoś krzyknął „dość!”.

Ludzie zamilkli. Zamilkł las.

I wtedy Katarzyna niespodziewanie podniosła głowę.

Powoli, jakby śmierć była tylko przerwą. Spojrzała na nich, splunęła i wyszczerzyła zęby.

– Myślicie, że to koniec? – zapytała.

Jej głos wypełnił polanę, las, mgłę, wszystko. Jak woda wypełnia studnię. Jak ziemia groby.

Ktoś w tłumie cofnął się o krok. Ktoś szeptał modlitwę. Ktoś przeżegnał się tak szybko, że znak krzyża wyglądał jak tik.

Katarzyna roześmiała się cicho.

– Teraz wy będziecie ją karmić – syknęła.

I wtedy znów zaczęła mówić coś, czego Nina nie rozumiała. Brzmiało jak zaklęcie złożone z szelestu liści, pękających gałęzi i chlupotu błota. Język stary. Starszy niż wieś. Starszy niż ludzie.

Ziemia pod polaną zadrżała. Korzenie poruszyły się jak palce. Mgła wciągnęła powietrze.

Katarzyna uniosła twarz do nieba i wyrzuciła z siebie klątwę, jakby wypluwała coś obrzydliwego.

– Niech wasz strach będzie waszym domem. Niech milczenie będzie waszym chlebem. Niech dzieci wracają do ziemi, zanim zdążą nauczyć się mówić. Niech kobiety rodzą ból i oddają go lasowi. Niech ci, którzy patrzą, będą ślepi. Niech ci, którzy mówią, zamilkną na zawsze.

Każde zdanie wchodziło Ninie w skórę jak korzenie. Pieczenie na udzie eksplodowało. Nina poczuła, że coś w tkance się porusza. Że ślad żyje, pulsuje, rozrasta się cienkimi żyłkami.

Chciała krzyczeć.

I w końcu jej się udało.

Krzyk wyrwał się z niej tak mocno, że sen pękł.

Nina poderwała się na łóżku. Miała mokre włosy, mokrą koszulkę, jakby ktoś wylał na nią wiadro wody. Serce waliło jej w piersi jak młot pneumatyczny. W pokoju panował mrok rozświetlany blaskiem księżyca w pełni. Przez chwilę nie wiedziała, gdzie jest. Rozejrzała się panicznie po ścianach i w końcu do niej dotarło.

– To tylko sen, Nina – szepnęła pod nosem. – To tylko jebany koszmar.

Wstała, w łazience przemyła twarz zimną wodą, napiła się i wróciła do łóżka. Gdy z powrotem nakryła się kołdrą, mrowienie na udzie o sobie przypomniało. Dotknęła tego miejsca i poczuła, że ślad jest ciepły.

Zsunęła kołdrę i zapaliła lampkę nocną.

Piętno było większe, a nici korzeni pulsowały na skórze jak żywe.

Nina zrozumiała, że to jednak nie był sen. To było zaproszenie.

Rozdział 37

Nina obudziła się w połowie oddechu, jakby ktoś wyrwał ją z wody tuż przed utonięciem.

Pierwsza myśl – Adam.

Druga – rozłupana czaszka, krew, upiór.

Trzecia – jeszcze poprzedniej nocy tu się kochali.

Łzy popłynęły same. Przez chwilę po prostu leżała, czując, jak suną po policzkach i wsiąkają w poduszkę. W końcu wytarła je, poszła do łazienki i wzięła długi gorący prysznic. Starała się nie patrzeć na ślad na udzie, ignorować go, tłumaczyć sobie, że to pewnie psychosomatyka, a jej organizm reaguje w ten sposób, aby usprawiedliwić sobie lęki, które narodziły się w głowie. Trudno jednak było nie zauważyć, że korzenne linie stały się ciemniejsze, grubsze, jakby w nocy ktoś je poprawił, pogłębił, dorysował z precyzją, której nie dało się zrzucić na przypadek.

Ubrała się i podeszła do okna. Odchyliła zasłonę.

Wieś wyglądała jak obrazek z kalendarza. Dachy przykryte bielą. Płoty z miękkimi czapami śniegu. Cienkie smugi dymu z kominów, spokojne i proste. Droga biała, gładka, jak czysta kartka.

Tylko że Nina wiedziała, co jest pod spodem.

Brud. Strach. Milczenie. Zakopany krzyk.

Zerknęła na telefon leżący na stoliku. Ekran był czarny. Żadnych powiadomień. Żadnych wiadomości. Żadnych połączeń. Jakby w nocy nic się nie stało. Chwyciła urządzenie drżącą dłonią i odblokowała. Brak połączeń. Brak SMS-ów. Totalne NIC.

Zadzwoniła pod numer, który zostawił jej sierżant.

Sygnał. Jeden. Drugi. Trzeci. Automat.

Abonent czasowo niedostępny…

Po minucie zadzwoniła drugi raz. Potem trzeci. Za czwartym razem odrzuciła telefon na łóżko, jakby ją ugryzł.

– Jasne – wyszeptała do siebie. – Zawsze, kurwa, jutro.

Nina włożyła ciepłą bluzę i zawiązała buty tak mocno, że aż zabolały ją palce. Wyszła z pokoju i skierowała się do jadalni. Z kuchni dobiegał zapach kawy, ale leciutki, ledwie wyczuwalny. Jak wspomnienie.

Nina zajrzała do środka.

Teresa stała przy zlewie. Plecami do drzwi. Kroiła cebulę tak jak wczoraj ogórki. Ten sam ruch noża. Ten sam rytm. Tyle że dzisiaj wyglądała jak ktoś, kto od środka jest zrobiony z lodu.

– Dzień dobry – powiedziała Nina.

Teresa drgnęła. Ostrze noża zatrzymało się w połowie. Potem kobieta wróciła do krojenia cebuli.

– Kawa jest. I herbata – rzuciła nagle. – Jak pani chce.

Nina poczuła, jak wzbiera w niej gniew. Przez moment chciała Teresie wygarnąć wszystko, co leży jej na wątrobie, ale się powstrzymała. Ta kobieta nie była niczemu winna. Sama wyciągnęła od niej informację o masowym grobie i poszła do lasu wbrew jej ostrzeżeniom.

Zamknęła oczy, bo zalała ją kolejna fala wyrzutów sumienia. Adam zginął, bo jej posłuchał. Tylko dlatego, że nie potrafiła odpuścić.

Nina podziękowała i nalała sobie kawy do filiżanki. Gdy zrobiła krok w kierunku stolika, usłyszała, że nóż znów zawisł w bezruchu.

– Oni to zamkną – powiedziała Teresa, bardziej do ściany niż do Niny. – Tak jak zawsze.

Nina poczuła, że to zdanie jest prawdziwe. I to ją przestraszyło bardziej niż jakikolwiek cień we mgle.

– Policja miała dziś zadzwonić… – powiedziała.

Teresa tylko wzruszyła ramionami, ale to był gest człowieka, który zna wynik od dawna.

Nina odwróciła się i poszła do jadalni. Zjadła liche śniadanie, a potem postanowiła porządnie się zmęczyć. Musiała coś zrobić. Zmusić ciało do ruchu, żeby nie zaczęło się rozpadać. Aby nie myśleć, aby nie racjonalizować, aby nie popaść w obłęd. Brak treningów nigdy nie wpływał na nią dobrze, zwłaszcza w momentach, gdy było jej ciężko. I choć tu może nie miała sali, worka ani sparingpartnera, to miała nogi.

Niebo na zewnątrz było błękitne, a słońce przyjemnie grzało policzki. Śnieg leżał równo na dachach i płotach, z pobliskiej obory poniosło się muczenie krowy, na drutach przesiadywały wróble. Ktoś odśnieżał podjazd, ktoś inny prowadził dziecko za rękę. Normalność była tu jak dekoracja teatralna – starannie ustawiona, ale pusta w środku.

Ruszyła. Najpierw truchtem, potem trochę przyspieszyła. Starała się nie reagować na ostre spojrzenia mieszkańców, ignorować postacie w oknach, poruszające się firanki. Przebiegła tak na kraniec wsi, następnie odbiła w stronę kościoła i wróciła do tablicy z nazwą „Czyściec” po drugiej stronie. Tam się na chwilę zatrzymała, aby złapać oddech.

Las dalej stał na wzgórzu jak strażnik, ale tym razem wydawał się bardziej niewinny niż zwykle. Nie czuła niepokoju, lęku, a tym bardziej strachu. Pomyślała, że to co najmniej dziwne. Tak jakby wczoraj Adam nie zginął od ciosu siekierą, a krew na śniegu była tylko iluzją albo sennym koszmarem.

Bańka spokoju pękła, gdy usłyszała znajomy odgłos pracującego diesla. Odwróciła się w momencie, gdy pikap Sępów wyłaniał się zza zakrętu. Poczuła w barkach lekkie napięcie, ale nie zamierzała uciekać. Zabudowania były w zasięgu wzroku, a kolejny atak byłby w tej sytuacji zbyt dużym ryzykiem.

Samochód zatrzymał się metr od jej buta.

– Uszanowanie, pani Bacela. Może potrzebna podwózka? – rzucił Staszek tonem, w którym pobrzmiewała szydercza nuta.

– Dzień dobry – odparła. – Nie trzeba. Wyszłam się przewietrzyć.

– Znów do lasu?

– Nie pana sprawa.

Staszek posłał jej kpiące spojrzenie, dotknął daszka czapki, wrzucił bieg i ruszył w kierunku wsi. Odprowadziła go wzrokiem, szukając na pace oznak, że samochodem mogło być coś przewożone. Niestety, narzucona na nią brezentowa płachta to uniemożliwiała.

– Odpowiecie za to – rzuciła pod nosem i splunęła w śnieg. – Odpowiecie za śmierć Adama i tych wszystkich kobiet.

W myślach dodała jeszcze „i mojej siostry”, ale szybko się zreflektowała. Nigdy nie pogodziła się ze świadomością, że Maja nie żyje. I choć jak przez mgłę pamiętała symboliczny pochówek na sanockim cmentarzu, dla niej ten skromny kamień nagrobny nic nie znaczył, bo pod nim ziemia była pusta.

Spojrzała na ścianę lasu i przez krótką chwilę miała nadzieję, że coś z niego wyjdzie.

Ale nic nie wyszło.

Jakby las z niej drwił.

Poirytowana po raz kolejny pokazała mu środkowy palec i zawróciła w stronę wsi. Po drodze wstąpiła do sklepu. W środku pachniało pieczywem, detergentem i czymś kwaśnym, jak stare jabłka. Za ladą stała ta sama kobieta co zawsze. Podniosła wzrok, ale gdy zobaczyła, kto przyszedł, natychmiast odwróciła głowę, udając, że sprawdza coś pod ladą.

Nina wzięła koszyk. Włożyła do niego chleb, mleko, batonika i jeszcze jakiś drobiazg. Gdy przechodziła obok mężczyzn stojących przy półce z piwem, ci zrobili krok w tył. Może bali się, że dotknie ich jej nieszczęście. Parsknęła, kręcąc głową, ale nie doczekała się odpowiedzi. Podeszła do kasy i wyłożyła rzeczy z koszyka na ladę. Kobieta nabiła kwotę bez słowa.

– Słyszała pani wczoraj strzały? – zapytała.

Sprzedawczyni nawet nie mrugnęła.

– Dwadzieścia osiem dziewięćdziesiąt dziewięć – powiedziała.

Nina poczuła, że w gardle rośnie jej krzyk, ale zacisnęła zęby. Położyła na ladzie trzydzieści złotych w trzech banknotach z wizerunkiem Mieszka I.

– W lesie zginął człowiek – dodała ciszej. – Policjant. Adam Kasperczak. Z Rzeszowa.

Tym razem kobieta drgnęła. Tylko minimalnie, jakby usłyszała nazwisko, które coś znaczy. Ale nic nie powiedziała. Otworzyła kasę fiskalną i wygrzebała z niej monetę.

– Pani reszta. – Położyła ją na ladzie. – Do widzenia.

– A co z dziećmi? – Nina poczuła przypływ złości. – Te kości… te czaszki…

W sklepie zapadła taka cisza, że aż uszy bolały. Mężczyzna przy półce z piwem przesunął palcem po szyjce butelki, jakby ją czyścił. Drugi wpatrywał się w etykietę tak intensywnie, jakby próbował z niej odczytać sens życia.

Kobieta za ladą dopiero teraz uniosła wzrok.

– Proszę wyjść – powiedziała spokojnie. – Proszę nam oszczędzić…

Nie dokończyła, bo zabrakło jej słowa. Skandalu? Szaleństwa? Afery?

Nina wzięła torbę i wyszła. Na zewnątrz wystawiła twarz ku słońcu i zaciskając zęby, policzyła do dziesięciu. Przed oczami znów zwizualizowała się jej pękająca czaszka i strumień krwi plamiący śnieg.

– Nie złamiecie mnie – rzuciła i ruszyła w stronę pensjonatu.

Nie uszła pięciu kroków, gdy cień za rogiem sklepu odkleił się od ściany, jakby mur go wypluł. Chuda miała na sobie stare dresowe spodnie i czerwoną bluzę z kapturem. Dłonie kryła w rękawach.

– Wiedziałam, że tu przyjdziesz – powiedziała.

Nina poczuła, jak wzbiera w niej impuls: odwrócić się i odejść. Udawać, że jej nie widzi. Tak jak robi cała wieś.

Ale coś w głosie Chudej sprawiło, że została.

– Czego chcesz? – zapytała.

Kobieta podeszła bliżej. Ostrożnie. Jak do zwierzęcia, które może ugryźć.

– Chcę ci pomóc.

– Pomóc? – Nina parsknęła śmiechem. – To zabawne słowo w tej wsi, wiesz?

– Ja nie jestem jak oni…

– Nie? – Nina spojrzała na nią ostro. – To czemu mnie wtedy śledziłaś? Czemu właziłaś mi do pokoju? Czemu…

– Bo nie umiem inaczej – weszła jej w słowo Chuda. – Bo jestem głupia, bo jestem tchórzem, bo… bo chciałam sprawdzić, czy ty też to masz.

Nina zamarła.

– Co mam?

Chuda wskazała głową na nogę Niny. Nie palcem. Nie gestem. Tylko spojrzeniem. Nina poczuła, jak piętno na udzie odpowiada lekkim mrowieniem. Jakby słyszało swoje imię.

– Skąd wiesz? – syknęła.

Chuda wzruszyła ramionami.

– Wiem rzeczy, których nie chcę wiedzieć. I widzę rzeczy, których nie chcę widzieć.

– Skąd o tym wiesz? – powtórzyła Nina.

– Po prostu. Czasem też wydaje mi się, że możesz być moją…

Nina zamarła.

– Kim?

Chuda spojrzała w bok, jakby wstydziła się tego słowa.

– Tak mi się czasem wydaje. Mam przebłyski, jak byłam mała. Nie wiem gdzie, może w domu? Pamiętasz, jak mówiłaś o tym, że walnęłam się o taboret w kuchni. – Chuda wskazała bliznę na brodzie. – Stał przy kaloryferze, mam rację?

Świat Niny zawirował jak w kalejdoskopie. Trochę jak po uderzeniu w ucho, gdy błędnik zaczyna wariować. Upuściła torbę, która ugrzęzła w śniegu.

– Wiedziałam – szepnęła i wyciągnęła rękę w kierunku Chudej. Ta jednak zrobiła krok w tył.

– Nie dotykaj mnie – syknęła.

– Ale ty jesteś Mają. Ty jesteś moją siostrą. To po ciebie tu przyjechałam i…

– A nie po to, aby wyjaśnić zaginięcie Klaudii?

Nina zamrugała nerwowo. Ogrom sprzeczności w zachowaniu Chudej zupełnie wytrącił ją z równowagi. Dlaczego powiedziała to, co powiedziała, a potem zrobiła krok w tył i syknęła, aby jej nie dotykać? Dlaczego tak gładko zmieniła temat? Czy to była jakaś gra? O co tu, kurwa, chodziło?

– Pójdziesz ze mną do pensjonatu? – zapytała, próbując zapanować nad zalewem emocji. – Tam porozmawiamy na spokojnie. Opowiesz mi wszystko. Mamy cały dzień.

– Ty masz. Ja nie mam – odparła Chuda.

– Maja…

– Nie mów tak do mnie.

– Ale dlaczego?

– Bo ona już tu nie mieszka.

– Ale…

– Chcesz znać prawdę?

– Tak.

– Jutro o świcie czekaj przed pensjonatem. Będę miała twardy dowód.

– Na co?

– Zobaczysz. I ciepło się ubierz.

– Ale co chcesz…

– Muszę już iść. Ona nas słyszy.

– Kto?

Chuda posłała jej płochliwe spojrzenie, poprawiła kaptur i pobiegła w stronę obory, za którą znajdował się las. Nina patrzyła, jak znika za zabudowaniami. Próbowała opanować natłok bombardujących ją myśli.

I tę jedną jedyną, najważniejszą.

Czy Chuda to rzeczywiście Maja?

W drodze do pensjonatu Nina nie potrafiła myśleć o niczym innym. Ślad na udzie odpowiedział ostrym pieczeniem, jakby doskonale wiedział, co jej w duszy gra.

Rozdział 38

Wieczór spłynął na Czyściec, jakby chciał szybko zgasić dzień.

Nina siedziała na łóżku w swoim pokoju, opierając się plecami o zagłówek, i próbowała oddychać tak, jak uczył ją Adam: równym wdechem, równym wydechem. Tylko że Adam już nie istniał, a jej oddech nie miał się do czego dostroić. Kaloryfer syczał cicho, krokwie jęczały, a gałęzie skrobały o parapet, jakby las mierzył pensjonat krokami i już był przy ścianie. Za oknem śnieg świecił w świetle latarni jak rozsypane szkło. Z oddali dochodziły pojedyncze dźwięki: szczęk otwieranej furtki, szczekanie psa, warczenie silnika przejeżdżającego samochodu.

Telefon leżał na szafce nocnej. Nikt z policji nie zadzwonił w ciągu dnia. Nikt nie napisał. Nikt nie zapytał, czy żyje. Jakby wczoraj nie było strzałów, krzyku, krwi na śniegu. Jakby nie było Adama.

W końcu ekran rozjaśnił się sam. Rzuciła się na telefon, widząc w nim ostatnią deskę ratunku. Odczytała wiadomość z komunikatora. To była Kaśka z redakcji.

Hej. Co jest? Miałaś wrócić już przedwczoraj. Dlaczego jeszcze cię nie ma? Wszystko okej?

Nina wbiła wzrok w tekst. Przez moment nie rozumiała, co czyta. Zwyczajne zdanie było jak policzek. „Wszystko okej?” Jakby Kaśka pytała o spóźniony pociąg albo o przebitą oponę.

Pociągnęła nosem. Czuła pod paznokciami coś, czego nie potrafiła już domyć do końca. A w głowie miała obraz: rozłupana czaszka, śnieg pijący krew, mgła, która pracuje jak płuca.

Napisanie odpowiedzi zajęło jej więcej czasu, niż powinno. Najpierw wykasowała wszystko trzy razy. Za każdym razem słowa były albo zbyt dramatyczne, albo zbyt suche, jak protokół. W końcu wystukała:

Jestem w terenie. Trafiłam na coś dużo grubszego niż zaginięcie Klaudii. To nie jest temat na SMS. Jest ryzyko. Jutro rano idę po twardy dowód.

Kursor migał. Dodała jeszcze jedno zdanie i znów je skasowała. Pomyślała o tym, jak brzmiałaby jej historia na zewnątrz: wiedźma, upiór, mgła, cień z kory. Zabrzmiałaby jak żart albo jak diagnoza. W końcu skleciła:

Jeśli do jutra do południa się nie odezwę, zacznijcie mnie szukać. Serio.

Wcisnęła „wyślij” i od razu poczuła, jakby zaciągnęła na szyi pętlę. To było zabezpieczenie. I deklaracja wojny. Jeśli ktoś tu grał w chowanie dowodów, właśnie usłyszał, że gra robi się publiczna.

Telefon przez chwilę milczał, a potem pokazał, że Kaśka przeczytała.

Co ty odpierdalasz? Nina, oddzwoń.

Nina nie oddzwoniła. Zamiast tego odłożyła telefon ekranem do dołu, jakby mogła w ten sposób uciszyć cały świat. W łazience mechanicznie umyła zęby, jak żołnierz przed akcją. Spojrzała w lustro i zobaczyła twarz, której nie poznawała: oczy za duże, pod nimi wory jak u alkoholiczki, policzki cieńsze, skóra napięta. A w spojrzeniu coś z tego, co widziała w oczach ludzi we wsi: czujność, lęk, wstyd, wyrzuty sumienia.

Wróciła do łóżka, zgasiła lampkę i położyła się spać. Sen spadł na nią jak mokry worek.

Trzask, kwilenie niemowlęcia, zapach ziemi. Błoto, które pachnie jak stara krew. Czarna polana, drzewa z gałęziami jak szpony, mgła jak brudne płótno. Kobieta o wielu twarzach.

– Jedno za jedno…

Stary język, klątwa, korzenie jak palce. Czaszka dziecka, siekiera, krew na śniegu. Strzały, upiór, parujące jelita. Drzewa, mgła, drzewa, mgła, drzewa, mgła. Las, las, las, las, las.

– Ona słyszy…

Obudziła się zlana potem. Pokój był ciemny, tylko księżyc wlewał srebro na ścianę. Na zewnątrz ktoś chodził po podwórzu, jakby odmierzał czas krokami. Spojrzała na wyświetlacz smartfona i zrzuciła z siebie kołdrę. Spuściła nogi na podłogę, a chłód ugryzł ją w łydki.

Ubrała się szybko: bielizna termiczna, spodnie, bluza, na nią sweter, bo kurtki przecież nie miała, czapka, rękawiczki, plecak, który przygotowała przed pójściem do łóżka. Zeszła na dół. Teresa już krzątała się w kuchni, ale wydawała się jej nie zauważać.

– Wychodzę – oznajmiła Nina.

I wyszła.

Świat był biały i spokojny. Temperatura znośna, w okolicy zera, wiatr nie wiał. Mgła wisiała nisko nad ziemią jak cienka firanka. Droga była prawie pusta. Gdzieś w oddali odezwał się pies, jedno szczeknięcie, jakby dla formalności.

Chuda stała przy płocie, w tej samej czerwonej bluzie, z kapturem naciągniętym na czoło. Wyglądała jak plama krwi na białym obrusie. Jak znak ostrzegawczy.

– Przyszłaś – powiedziała.

– Mówiłaś, że będzie dowód…

Chuda podeszła bliżej. Jej oczy były dziwne. Raz wyglądały na przytomne i ludzkie. Innym razem jakby ktoś za nimi się krył i słuchał.

– Będzie. Ale nie tu. W lesie.

– W lesie zginął Adam. Tam jest… to coś.

Chuda skinęła, jakby potwierdzała fakt z pogody.

– Wiem. Dlatego musimy iść ostrożnie. I nie robić hałasu.

– Kim ty jesteś? – Nina wyrzuciła to nagle, bez planu. – Mają czy… kimś innym?

Na ułamek sekundy coś w jej twarzy zmiękło.

– Nie mów tak – wyszeptała. – To boli.

– Boli? Mnie boli od lat. – Nina poczuła, jak w gardle rośnie jej szloch. – Jeśli jesteś Mają, powiedz coś, co wie tylko ona. Cokolwiek.

Chuda patrzyła na nią długo. Potem cicho, jakby bała się, że ktoś podsłuchuje, powiedziała:

– Krzyczałaś na mnie, że chlapię, a ja udawałam, że topię twoją lalkę, żeby cię wkurzyć.

Nina przełknęła ślinę, a raczej kroplę, bo nagle poczuła, że gardło ma suche jak wiór. To nie była historia zlepiona z plotek. To był obrazek z dzieciństwa, którego nikt poza nimi nie nosił w głowie.

– Maja…

Chuda cofnęła się o krok.

– Nie. Nie wymawiaj tego imienia. Nie tutaj – rzuciła ostrzej. W tym tonie było coś obcego, chropowatego jak kora. – Ona nas słyszy – dodała ostrożnie.

– Kto? Kto nas słyszy?

– Ta, której nie zakopali do końca.

Nina poczuła, jak piętno na udzie odpowiada mrowieniem. Jakby klasnęło w dłonie.

– Mówisz o Katarzynie Borek? – zapytała. – O wiedźmie z legend?

Chuda skinęła nerwowo.

– Ona jest w ziemi. W korzeniach. W tej mgle. Przechodzi przez ludzi, którzy mają w sobie pęknięcie.

– A ty? Ty masz pęknięcie?

Chuda uśmiechnęła się krzywo.

– Chodź. Nie mamy wiele czasu.

I ruszyły.

W milczeniu mijały domy. Firanki poruszały się w oknach jak języki. Ktoś zatrzasnął okiennicę, gdy je zobaczył. Ktoś udawał, że nagle niepotrzebne mu drewno do kominka i na ich widok chował się w domu.

Kiedy weszły na „zły szlak”, mgła natychmiast zgęstniała, jakby las miał własną pogodę. Drzewa stały spokojnie, oblepione bielą, piękne, niewinne. A jednak Nina czuła, że w tej bieli jest coś nieczystego. Jak bandaż na ropiejącej ranie.

– Pamiętasz cokolwiek? – zapytała, gdy szły między pniami. – Z tamtych lat? Z domu?

– Pamiętam zapach – odparła. – Ziemi, która jest za miękka. I dźwięk, jakby coś ssało błoto.

– Maja… – Nina chwyciła ją za przegub. Spojrzała jej w oczy. – Nie o to pytałam. Pytałam, czy pamiętasz coś z naszego domu.

Chuda wzdrygnęła się, a chwilę później coś szarpnęło jej ciałem z taką siłą, że głowa odskoczyła do tyłu. Gdy z powrotem ją odwróciła, grymas na jej twarzy przypominał maskę.

– To tu… – powiedziała, ale jej głos był inny. Jakby wydobywał się nie z ust, ale z ziemi, z drzew, z mgły.

Nina puściła jej rękę i zrobiła krok do tyłu. Poczuła na plecach lodowaty dreszcz.

– To nie ty – powiedziała. – Ty nie jesteś Mają.

Chuda mrugnęła, jakby wróciła do siebie.

– Czasem… czasem mi się miesza – wyszeptała. – Ja chcę ci powiedzieć prawdę. Ale ona lubi mówić moimi ustami.

– Kto? – zapytała Nina, ale tak naprawdę znała odpowiedź. Nawet jeśli wciąż próbowała racjonalizować, to ten głos, który przed chwilą usłyszała, nie był efektem zmiany tonu ani choroby psychicznej. I to przeraziło ją do szpiku kości.

– ONA.

Nina zacisnęła pięści, a gdy spojrzała pod nogi, przez chwilę wydawało jej się, że korzenie pobliskiego drzewa poruszyły się we mgle. Jak pasożyty szukające żywiciela.

– To jest pojebane. Wracam do wsi – rzuciła i natychmiast ruszyła w przeciwnym kierunku. Ale nie uszła dwóch kroków, gdy Chuda chwyciła ją za ramię. Miała długie palce, które owinęły się wokół jej ramienia jak szpony. – Puść mnie! – warknęła Nina, automatycznie zaciskając pięści.

– Za późno.

– Puść, bo…

I wtedy dostrzegła we mgle znajomą sylwetkę. Wysoką, prostą, z rękami zbyt długimi, aby były ludzkie. Ostre kontury wyłoniły się zza grubego pnia. Kora, gałęzie, liście, w dłoni kostur, oczy głębokie i czarne jak bezdenna otchłań.

– Nie… – wyszeptała. – Nie, nie, nie…

Piętno na udzie zapiekło jak dotknięte rozżarzonym węglem. Nina szarpnęła się, ale Chuda trzymała mocno. Zanim zdążyła zareagować, dostrzegła cień czegoś spadającego jej na głowę.

Uderzenie było głuche, ciężkie i nagle wszystko zrobiło się białe, jakby mgła weszła jej do czaszki.

Nina poczuła, że ziemia usuwa się jej spod nóg, a mgła wchodzi do ust, nosa, oczu. I metaliczny posmak krwi na języku.

– Błagam… – wyjęczała.

– Błagaj, błagaj. Ona lubi błaganie – usłyszała w odpowiedzi.

A potem wszystko po prostu zgasło.

Rozdział 39

Najpierw był ból.

Nie punktowy, nie tu i teraz, tylko rozlany jak atrament w wodzie. Nina odnosiła wrażenie, że cierpienie nie siedzi w jednym miejscu, tylko krąży pod skórą, wchodzi w stawy, wciska się w kark, oblepia żebra. Jakby ktoś ją od środka wypełnił zimnym błotem, które ciągle się przemieszcza.

Próbowała poruszyć dłonią. Była ciężka, obca. Spróbowała zgiąć nogę, ale ta nie zareagowała. Świadomość przychodziła falami. Raz była, raz ją zabierało, jakby ktoś kręcił gałką głośności w radiu.

Mgła. Potem śnieg. Potem znowu mgła. Wszystko na przemian.

Ktoś ją ciągnął. Nie niósł ani nie podtrzymywał i prowadził. Ktoś ciągnął ją jak worek ziemniaków. Materiał bluzy wrzynał się pod pachą. Kaptur co chwila zsuwał się na twarz i zasłaniał widok. Narzucony na wierzch sweter pił śnieg i błoto. Od czasu do czasu jej głowa uderzała o coś twardego: korzeń, kamień, wystającą z ziemi bryłę lodu. Za każdym razem świat eksplodował krótkim błyskiem pod powiekami. Ale nie było ulgi. Nie było odcięcia. Ból nie pozwalał zapaść w głębokie omdlenie.

– Kurwa… – usłyszała głos. Ludzki. Zbyt ludzki na to, co widziała we mgle. Ochrypły, bez ciepła. Mówiący tak, jakby każde słowo było gwoździem wbijanym w deskę.

Znała go. A zaraz potem drugi. Wątły, cienki, tak znajomy.

– Spierdalaj stąd! – warknął znów ten szorstki. – Mówię ci, że to jeszcze nie jej czas.

Znów szarpnięcie. Jej ciało przejechało po gałęziach. Kłujące, suche patyki smagnęły ją po łydkach, weszły pod nogawki, zostawiły piekące rysy. Chciała krzyknąć, ale z gardła wydobył się tylko zduszony jęk, jak u człowieka, któremu odebrano prawo do oddychania.

– Nie jęcz. Jeszcze ktoś usłyszy – warknął głos, a w tym warczeniu było coś takiego, co kazało Ninie uwierzyć, że nie są tu sami. Że las ma ucho. Że mgła słucha.

Próbowała otworzyć oczy. Udało się na sekundę.

Biel śniegu, plamy błota, czarne pnie, ciemny kształt pochylony nad nią. Upiór z gałęzi i liści, ale już bez upiornej twarzy. Ta twarz zwykła, ludzka, zacięta. Rude wąsy, ruda broda, rude brwi.

Ryś.

Dyszał ciężko. Nierówno. Jak ktoś, kto oddycha przez zęby, żeby nie jęknąć. Co jakiś czas syczał i łapał się za żebro, przystawał, patrzył w niebo, spluwał, szedł dalej.

Nina przypomniała sobie strzały. Huk. Cień znikający we mgle. Chrups. A potem ten nieludzki jęk.

Czyli Adam trafił. A Ryś jest ranny.

Ta myśl na moment ją otrzeźwiła. Pojawiła się iskra nadziei. Może jednak uda się uciec, walnąć go, zrobić cokolwiek. Ale za chwilę pieczenie na udzie buchnęło jak rozżarzony drut. A potem przypadkowa gałąź rozorała jej policzek, jakby las usłyszał jej myśli. Tłumił je w zarodku i chciał odebrać nadzieję, zanim ta na dobre się wykluje.

Ziemia pod jej plecami stała się dziwnie miękka. Czuła wilgoć przesiąkającą przez ubranie. Czuła zapach: słodkawy, ciężki, jak zgnilizna pod liśćmi. Jak rozgrzebany dół.

Pomyślała o dziecku. O czaszce na śniegu. O Mai…

Wanna. Para na kafelkach. Starsza siostra siedząca na brzegu, z mokrymi włosami przyklejonymi do policzków.

– Nie chlapić! – krzyczała Nina. – Przestań!

Maja śmiała się i zanurzała lalkę pod wodę, przytrzymując ją chwilę dłużej, niż trzeba. Tylko dla żartu. Tylko po to, żeby Nina krzyknęła.

Teraz dźwięk wody mieszał się z chlupotem błota. Zasysaniem.

Nina próbowała unieść głowę, ale ktoś szarpnął ją mocniej i potylicą uderzyła o korzeń. Ból wbił się w czaszkę jak klin. Przez chwilę miała mroczki przed oczami, a potem zobaczyła gruby pniak.

I złamane drzewo. I ciemną dziurę w ziemi. I wpełzające do tej dziury korzenie.

Wykrot.

Ten sam, który był w jej koszmarach. Ten sam, w którym znaleźli wisiorek ze skorpionem. Ten sam, który wypełniała stara krew.

Nie, pomyślała. Nie, nie, nie!

Chciała krzyknąć, ale w ustach miała tylko własną krew i błoto.

Ryś znowu syknął. To musiał być ból. Oddech szarpał mu coś w środku.

– Pojebana robota… – mruknął. – Pojebany las… pojebane wszystko.

Słyszała jego kroki. Nierówne, ciężkie. Kiedy ciągnął ją dalej, jego oddech robił się głośniejszy. W pewnym momencie wydał z siebie stłumiony jęk jak ktoś, komu przesunęło się żebro.

Pieczenie na udzie rozlało się szerzej. Czuła, że piętno żyje. Jak coś, co w niej rośnie. Korzenne linie pod skórą pulsowały, dopasowywały się do rytmu lasu. Do parującego otworu pełnego krwi i wsiąkłych w ziemię krzyków kolejnych ofiar.

Mgła zgęstniała, a Nina poczuła, że grunt pod nią opada. Grzęźnie w miękkiej ziemi. Zapada się w niej. Tonie.

Zmienił się zapach. Pojawiło się więcej wilgoci. Więcej zgnilizny. W nozdrza wlał się smród starej ziemi, która długo nie widziała światła.

Ryś zatrzymał się na moment, jakby zbierał siły. Widziała jego cień rozmazany przez mgłę. Słyszała, jak jego but przesuwa się po mokrych liściach. Jak sięga do boku, jęczy z bólu, wyklina las, pracę, życie, wszystko.

Chwilę później jego bucior spadł jak głaz. Poczuła szarpnięcie. Chwyciła się grubego śliskiego korzenia.

– Puść, bo ci te paluchy połamię – warknął, chwytając ją za przegub.

A potem szarpnął i zaczął ciągnąć. Przez gałęzie, przez błoto, przez korzenie, które oblepiały jej nogi zakrzywionymi palcami. Nina miała wrażenie, że te korzenie nie są martwe. Że owijają się wokół jej łydek, chwytając materiał spodni, szukając gołej skóry.

– Jedno za jedno – usłyszała, i to nie był ludzki głos. Zdawało się, że to przemówiła ziemia, wprost pod jej czaszką.

Przed oczami stanęła jej poorana bliznami twarz Katarzyny Borek. Patrzyła na nią, oblizując wargi. Nina rozsunęła powieki. Twarz wiedźmy zniknęła, a w jej miejscu błysnął jasny otwór, który z każdym chlupnięciem butów Rysia oddalał się coraz bardziej. Przypominał gardło, które ich połyka. Które ich pochłania. Pożera.

– Nie… – jęknęła, ale cichy dźwięk od razu wsiąkł w ziemię.

Ostatkiem sił spróbowała wyrwać rękę, podrapać, kopnąć. Ale ciało było jak z waty. Jakby ktoś odciął prąd. Jakby uderzenie kosturem wyłączyło jej mięśnie, ale zostawiło świadomość, żeby mogła wszystko czuć.

Wtedy Ryś się zatrzymał.

– No. – Jego głos był blisko. – Dotarliśmy.

Nina poczuła, że ktoś ją puszcza, a jej ciało opada w błoto z mokrym mlaśnięciem. Ziemia przyjęła je z ulgą.

Ryś stał nad nią zgięty wpół. Widziała jego nogi, buty oblepione błotem, płaszcz z liści i gałęzi jak kamuflaż snajpera, maskę z kory wiszącą u boku, stalowe ostrze siekiery przy grubym skórzanym pasie, spodnie, które przy kolanie miały ciemną plamę.

– Ja pierdolę… – Ryś przykucnął na to kolano, nachylił się, wyszczerzył zęby. – Ty, mała, to mi dowaliłaś roboty…

Jego twarz nie miała nic z upiora. Była zmęczona, brudna, wkurwiona. Ludzka do obrzydzenia.

Ryś wytarł nos dłonią w rękawiczce.

– Wiesz, co jest w tym najgorsze? – wychrypiał. – Że ty naprawdę myślałaś, że coś tu wyjaśnisz. I narobiłaś bałaganu jak sam skurwysyn.

Splunął i odgarnął wpełzający mu za kołnierz korzeń.

– A teraz leżysz tu sobie jak pierdolona królewna, a ja będę musiał to wszystko posprzątać. Myślisz, że to sprawiedliwe?

Nina nie odpowiedziała. Nie miała sił krzyczeć ani błagać. Ledwo oddychała.

Ryś popatrzył na nią z góry, jakby oceniał jej przydatność do tego, co miało nastąpić. Chwilę później wyjął z kieszeni kilka trytytek i przypiął jej kończyny do najgrubszych korzeni.

– Dobra – powiedział, otrzepując ręce. – Teraz sobie pośpij. Do wieczora jeszcze sporo czasu. Ona zdąży zgłodnieć.

Zgłodnieć? Znów zwizualizowała sobie oblicze oblizującej się wiedźmy. Poczuła mdłości, a chwilę później zwymiotowała. Lęk przed prawdziwym znaczeniem tych słów zablokował ją ostatecznie. Nie chciała wiedzieć. A przynajmniej jeszcze nie teraz.

Spod przymkniętych powiek obserwowała, jak Ryś gramoli się z jamy. Jak człapie w kierunku kotary ze zwisających korzeni, jak je rozgarnia, jak się prostuje, w końcu wdrapuje na górę.

Ostatkiem sił spróbowała się szarpnąć, ale trytytki trzymały mocno. Uniosła powieki i zobaczyła nad sobą czarne, splątane korzenie, jak żebra, jak klatka.

Ziemia pod jej plecami zapracowała. Jakby oddychała. Jakby ją kołysała. Jakby ją uspokajała.

Niczym macica lasu.

A potem wszystko zaczęło gasnąć. Nie jak światło w pokoju, ale jak świadomość zakopywana od środka. Jakby ktoś sypał jej do głowy ziemię garść po garści.

Ciemność zamknęła się nad Niną.

A las zamknął się nad nią jak brzuch.

Rozdział 40

Nina obudziła się powoli, jakby świadomość musiała odgrzebać się spod warstw ziemi.

Najpierw poczuła zapach: wilgotny, słodkawy, mdlący. Jak liście, które gniją przez całe sezony i nikt tego nie widzi, bo wszystko przykrywa mech, albo gdy ktoś po świniobiciu nie zdąży posprzątać krwi, a ta wsiąknie w ziemię i tam już zostanie. Potem przyszły dźwięki: kapanie gdzieś nad nią, ciężki oddech i mlaskanie, które mogło być gliną deptaną butami albo tylko wytworem jej wyobraźni. Dopiero na końcu wrócił ból. Tępy w potylicy, rozlany w barkach, ciągnący od kręgosłupa do bioder, jakby ktoś wykręcił jej ciało z zawiasów i zostawił tak na noc.

Spróbowała ruszyć dłonią, ale nadgarstek ani drgnął.

W półmroku zobaczyła własne ręce przyciśnięte do korzeni. Trytytki wrzynały się w skórę, odcinały krążenie, palce miała sine i obce. Ziemia pod jej plecami przesiąkła krwią, przez co stała się miękka i sprężysta. Nad nią splątana klatka korzeni tworzyła sklepienie przypominające żebra istoty z sennego koszmaru. Wykrot nie wyglądał jak jama, tylko jak wnętrze czegoś, co nawet bała się nazwać.

Macica lasu.

Sama zbitka tych słów brzmiała paskudnie i gdy tylko wybrzmiały w głowie, serce podskoczyło jej w piersi. Bo to już nie była metafora. To była rzeczywistość.

– Halo…

Struny głosowe zaprotestowały, a z gardła wypełzł jedynie zachrypnięty szept.

Ktoś na ten szept odpowiedział jednak śmiechem. Zwykłym, brudnym, męskim. Ludzkim.

– Doktor Gaj…da… – jęknęła.

Doktor Gajda nie wyglądał jak ktoś, kto planował znaleźć się w wilgotnej jamie pełnej oślizłych korzeni, gnijącego listowia i krwawej brei. Jego buty połyskiwały w przebijających się promieniach słońca, płaszcz wyglądał na świeżo odebrany z pralni, a włosy były idealnie ułożone i błyszczące. Na twarzy miał wymalowaną tę samą wytrenowaną miękkość, która wcześniej doprowadzała Ninę do szału. Jakby ludzkie tragedie były dla niego codziennością, a on był na nie odporny, ale wciąż gotów okazać zrozumienie.

– Dobrze, że pani się obudziła – powiedział, strzepując kilka drobinek ziemi z kołnierza.

Nina wbiła w niego wzrok.

– Dlaczego to… robisz? – wychrypiała.

Gajda westchnął jak terapeuta, który słyszy oskarżenie, lecz nie bierze go do siebie. Albo udaje, że nie bierze.

– Wiem wystarczająco dużo, żeby rozumieć, że pani umysł szuka prostych odpowiedzi – powiedział. – A tu… cóż… tu nie ma prostych odpowiedzi, pani Nino.

– Pierdolisz… – syknęła. – Adam nie żyje. Dzieci są w ziemi. Młode kobiety znikają. To są… proste rzeczy.

Gajda przez chwilę milczał. Patrzył na nią, jakby oceniał, ile jeszcze jest w niej siły i energii do walki.

– Dobrze – powiedział w końcu. – Zostawmy na chwilę słowa, które panią rozpalają. „Wiedźma”. „Upiór”. „Klątwa”. To są etykiety. Pomagają, bo dają pozór kontroli. Ale nie wyjaśniają mechanizmu.

Nina roześmiała się krótko. Brzmiało to jak kaszel.

– Mechanizmu? Jak w zegarku?

– Jak w traumie – poprawił ją spokojnie. – Jak w społeczności, która żyje na granicy. Nie geograficznej, ale psychicznej.

Gajda poprawił pozycję i przeniósł ciężar ciała z nogi na nogę. Jeden z połyskujących butów z mlaśnięciem zagłębił się w tłustej brei.

– Proszę mnie posłuchać. Nie dlatego, że jestem dobry, i nie dlatego, że pani mi ufa. Ale dlatego, że pani nie ma w tej chwili innych narzędzi.

– Mam narzędzia – warknęła. – Zęby. Paznokcie. Wściekłość.

– Wiem. – Skinął głową. – Dlatego Bogdan musiał panią unieruchomić.

Nina zamrugała. Aż dziw, że do tej pory nie miała pojęcia, jak Ryś naprawdę ma na imię.

Gajda uniósł wzrok na korzenie.

– Pani jest… wyjątkowo trudną osobą do… poskromienia. Nie dlatego, że jest pani silna i wie, jak używać pięści. Pani ma coś innego. Upór, który nie zna granic. Pani po prostu nie potrafi odpuścić. Wie pani dlaczego?

Nina nie odpowiedziała. Uznała, że to bezcelowe, bo i tak zaraz usłyszy kolejną odklejoną teorię o chuj wie czym. Nie pomyliła się zbytnio.

– Pani nie potrafi odpuścić, bo pani musi domknąć własną stratę – ciągnął Gajda. – I to jest zrozumiałe. Tylko że to, co pani nazywa prawdą, tutaj działa jak sól sypana w otwartą ranę.

– Ty tym wszystkim zarządzasz? Ty mnie tu sprowadziłeś?

Gajda omiótł wzrokiem wnętrze jamy i rozłożył ręce.

– Sama tu pani przyszła, pani Nino. Pani weszła w las, mimo ostrzeżeń. Pani kopała. Pani wyciągała z ziemi to, co miało w niej zostać. Pani ściągnęła tu tego policjanta. Pani stworzyła ryzyko.

Nina szarpnęła się odruchowo, ale trytytki trzymały, a korzenie zacisnęły się minimalnie, choć może to sobie tylko wyobraziła.

Albo nie…

– Zabijacie ludzi, zboczeńcy! – wysyczała. – Dzieci! Kobiety! Policjantów!

Gajda zmrużył oczy. Nie urażony, co najwyżej skupiony.

– Pani widzi najszybszą linię. Wy zabijacie. To wydaje się logiczne. Stosunkowo proste. Ale jest w swojej prostocie fałszywe. – Zawiesił głos. – Pani wyobraża sobie, że to moja decyzja, że to decyzja złego człowieka, może jakiejś grupy. Ale to jest proces, który trwa od lat.

– Proces mordowania?

– Proces utrzymywania równowagi – odparł spokojnie.

Nina prychnęła. Trudno jej było słuchać tego steku bzdur. Dodatkowo podawanego w tak gładki sposób.

– Sam potrzebujesz równowagi – warknęła. – Jesteś mordercą. Tak jak Ryś, Sępy i wszyscy ci, którzy udają, że tego nie widzą.

Gajda tylko się uśmiechnął.

– Słyszała pani kiedyś o mechanizmie kozła ofiarnego? – zapytał, zupełnie ignorując ten personalny atak. – O tym, jak społeczność przerzuca swój lęk, wstyd czy poczucie winy na jedną postać, jedno ciało, jedną historię? Dzięki temu reszta może dalej żyć, udając, że jest czysta.

– To ta twoja terapia? – syknęła. – Mordujecie niewinne dzieci i kobiety, aby mieszkańcy poczuli się lepiej? Słyszysz siebie?

Doktor nawet nie drgnął.

– Nie – rzucił, jakby to było pytanie o to, czy lubi lody z polewą truskawkową. – Chcę pani powiedzieć, że kiedy człowiek żyje w miejscu, gdzie strach jest tlenem, zaczyna oddychać nim naturalnie. Pani tu przyjechała z zewnątrz i pani pamięta, jak smakuje normalność. Oni nie.

– Robisz z tych ludzi bandę psychopatów.

Gajda skinął głową, jakby przyznawał rację.

– W pewnym sensie mogę się z panią zgodzić. Ludzie są w stanie zrobić wszystko, jeśli wierzą, że to ich ocali.

Nina poczuła, że robi jej się niedobrze. Ten gnój na wszystko miał odpowiedź. Do tego mówił tak spokojnie, jakby rozmawiali o pogodzie.

– Niby przed czym? – zapytała. – Przed czym tak pragną być ocaleni?

Gajda spojrzał na nią długo. Tak długo, że cisza zaczęła dzwonić w uszach.

– Przed rozpadem – odparł w końcu. – Przed prawdą o sobie. Przed tym, że są bezsilni. I jeszcze przed czymś.

– Bzdury. Nie mogę tego słuchać.

– Ja tylko mówię o mechanizmach, które rządzą taką społecznością jak ta w Czyśćcu. Społecznością ludzi prostych, ubogich i straumatyzowanych. Nie winię pani za to, że pani tego nie rozumie, bo nikt, kto tu nie mieszka, tego nie zrozumie. Ludzie nawet nie próbują.

– Zatem wyjaśnij mi. Proszę. Pokaż, jaki jesteś mądry. Chcę zrozumieć, zanim i mnie zabijecie, żeby ktoś we wsi poczuł się lepiej.

Gajda znów się uśmiechnął. Ale tym razem bardziej litościwie niż życzliwie.

– Pani tylko potwierdza moje słowa, że pani wciąż niczego nie rozumie. Bo widzi pani… – Gajda delikatnie strzepnął z czubka buta grudkę ziemi – pani jest teraz w miejscu, gdzie racjonalność nie istnieje. Pani chce, a może nawet próbuje zrozumieć, przez co wchodzi pani głębiej. A to miejsce… – rozejrzał się po korzeniach, po ścianach wykrotu, po ciemnej ziemi – to miejsce nie jest stworzone do zrozumienia. Ono jest stworzone do trwania.

Nina zacisnęła zęby. Te wszystkie okrągłe słowa nic nie znaczyły. Były jałowe do bólu.

– Dlaczego mnie tu przywiązaliście? – zapytała.

Gajda spojrzał na jej trytytki i czerwone otarcia pod nimi.

– To nie jest kara – powiedział. – To jest przygotowanie.

Słowo „przygotowanie” zawisło w powietrzu jak hak.

– Do czego? – wyszeptała Nina.

Gajda nie odpowiedział od razu. Zamiast tego położył dłoń na ziemi obok siebie. Jakby badał temperaturę. Jakby badał puls przez palce.

– Pani to czuje? – zapytał.

– Co?

– Ziemię. Jak oddycha. Jak żyje.

– Czuję, że mi zimno i wszystko mnie boli.

– Jak piętno na udzie?

Nina spojrzała na niego z mieszaniną zaskoczenia i przerażenia. Skąd on mógł o tym wiedzieć?

– To znak, że pani została wybrana.

– Przez kogo? Przez wiedźmę? Przez las? To tak namieszał pan w głowie mojej siostrze? To przez to ma na rękach te ślady?

Gajda uniósł brwi, ale nie zaprzeczył. Przez dłuższą chwilę wpatrywał się w nią jak w pacjentkę, którą tacy jak on nazywają trudnym przypadkiem.

– To znak, że została pani zauważona – powiedział spokojnie, a następnie rozejrzał się po sklepieniu z korzeni. – Istnieją zjawiska, których nie da się nazwać jednym słowem. Czasem trauma przechodzi przez pokolenia, a historia wsi staje się jej układem nerwowym. Ludzie karmią takie procesy latami. Swoim lękiem, milczeniem, wstydem. I wtedy to coś zaczyna istnieć, bo jest karmione.

Nina wpatrywała się w niego jak w kosmitę. Trudno jej było znaleźć kontrargument, który nie byłby mniej absurdalny od postawionej tezy.

– Ja próbuję to regulować. Bo gdy pewne traumy osiądą w ludziach, wsiąkną w nich i staną się codziennością, nie da się ich pozbyć ot tak. – Gajda dotknął jednego z wiszących korzeni. – Pani myśli, że to, o czym mówię, jest złe. Że wystarczy to zło wyciągnąć na światło dzienne, a ono umrze. Ale czasem, kiedy wyciąga pani coś z ziemi… – znów wskazał na plątaninę korzeni – to to nie umiera. To się budzi. I jest głodne.

Nina poczuła, że piętno na udzie zapiekło mocniej, jakby reagowało na słowo „głodne”.

– Po prostu mi powiedz…

– Staram się tłumaczyć cały czas.

– Powiedz, co mi zrobicie.

– Nic pani nie zrobimy. To się po prostu stanie.

– Co?!

Nina krzyknęła, ale ziemia natychmiast połknęła dźwięk.

– Cokolwiek bym teraz powiedział, pani i tak tego nie przyjmie. Nie na tym etapie. Nie, dopóki nie spotka się pani z nią osobiście.

– Kim? Katarzyną Borek? – Zaśmiała się przez łzy.

– Ćśś…

Gajda położył palec na ustach, a Nina po raz pierwszy dostrzegła w jego oczach niepokój. Wydawało się, że te dwa słowa zburzyły jego opanowanie i naprawdę poczuł lęk.

– Ona potrzebuje pęknięcia, aby się wślizgnąć – powiedział szeptem, a potem dotknął dłonią ziemi raz jeszcze. Nina znów poczuła pieczenie na udzie. – Ziemia jest ciepła. Jest gotowa. Korzenie też.

Nina poczuła, że robi jej się słabo. On mówił tak, żeby zostawić jej szczelinę wątpliwości. Żeby sama w tę szczelinę weszła. Zamknęła oczy i poczuła, jak coś pełznie jej po plecach. Szarpnęła się, ale zaraz opadła z powrotem.

– O tym właśnie mówię, pani Nino. Ziemia jest już gotowa.

– Przestań pieprzyć! Uwolnij mnie, zboczeńcu! Uwolnij, bo…

– Może sobie pani krzyczeć wniebogłosy, ale ziemia i tak to połknie – wciął się Gajda, chyba po raz pierwszy w czasie całej rozmowy. – Może pani się szarpać, może pani walczyć. Ale to nie ring i pani upór nic nie da. Pani nawet nie zdaje sobie sprawy, jak wielkie pani nosi piętno. Jak to pęknięcie jest głębokie. O ile głębsze niż u Mai.

– Nie wymawiaj jej imienia! – Nina uniosła głowę, jakby chciała wgryźć się Gajdzie w gardło.

– I właśnie dlatego ona panią wybrała.

– Pierdol się!

Gajda znów popatrzył na nią z politowaniem. Już chciał coś powiedzieć, gdy z góry poniósł się charkot Rysia.

– Doktorze – rzucił z irytacją. – Jak długo jeszcze? Bo mi tu zimno, a żebra napierdalają jak sto diabłów.

Gajda odwrócił głowę, ale nic nie powiedział. Westchnął ciężko, przeniósł ciężar z nogi na nogę i z powrotem przesunął wzrok na Ninę.

– Proszę odpocząć, pani Nino – powiedział, jakby znajdowali się u niego w gabinecie, a nie w zatęchłym wykrocie. – Nie szarpać się. Nie krzyczeć. Oddychać. Jeśli przyjdą obrazy, nie walczyć z nimi. Obserwować.

Nina poczuła, że to brzmi jak instrukcja dla ofiary przed egzekucją.

– A potem? – zapytała.

– Potem przyjdzie ona.

To zdanie było boleśnie proste. Bez metafor. Bez omijania. Za to weszło w uszy jak igła.

Nina poczuła, jak piętno na udzie pulsuje z satysfakcją.

– I co wtedy? – zaryzykowała, choć sama nie była pewna, czy chce znać odpowiedź.

Gajda przez chwilę milczał.

– Wtedy pani zrozumie, dlaczego wszyscy tu milczą.

Gajda nachylił się i przez moment Nina pomyślała, że zamierza rozpiąć jedną z trytytek. Zamiast tego poczuła chłód na skórze, krótkie ukłucie i pieczenie, które rozlało się pod powierzchnią ciała jak rozgrzana ciecz.

– To pomoże pani nie walczyć – powiedział cicho. – Im mniej oporu, tym mniej bólu.

Chciała zapytać, co było w strzykawce, ale język nagle zrobił się ciężki, a słowa rozpadły się w głowie, zanim zdążyły dotrzeć do ust.

Patrzyła, jak Gajda odwraca się, łapie za zwisający korzeń i powoli człapie w kierunku wyjścia z wykrotu. Zanim zniknął, spojrzał jeszcze raz w stronę Niny. Chwilę potem Ryś pomógł mu wygramolić się na górę.

I wtedy coś pod jej plecami znów się poruszyło. Powoli, ciężko, jakby ziemia wzięła głęboki oddech, a gdzieś w głębi przewróciło się wielkie zwierzę. Zacisnęła powieki, z nadzieją, że przeniesie się w czasie i przestrzeni. I przez ułamek sekundy naprawdę znalazła się gdzie indziej. Nie w wykrocie, ale pod wykrotem. W miejscu, do którego nie dociera światło, tylko pamięć ziemi.

Coś dotknęło jej od środka. Nie ręką. Korzeniem. Jakby cienka żyłka wpełzła pod skórę i znalazła drogę w głąb tkanki.

Otworzyła oczy. Nad nią wciąż były tylko żebra lasu. A jednak zobaczyła twarz. Nie na ziemi, nie na ścianie, tylko w cieniu między splątanymi węzłami korzeni. Wydawało się, że cień nagle ma własne kości. Kora zamiast skóry. Bruzdy jak stare rany. Usta spękane jak próchno.

Cień poruszył się minimalnie. Tak jak porusza się coś, co jeszcze nie wyszło do końca. Spróchniałe wargi uniosły się w uśmiechu i mlasnęły, smakując powietrze.

I wtedy Nina zrozumiała, że Gajda wcale nie groził. On tylko uprzedzał.

A ONA już jest w drodze.

Rozdział 41

Nina wracała do siebie powoli, jakby ktoś wyciągał ją z dna studni za włosy.

Najpierw był zapach – ciężki, słodkawy, mdlący. Gnijących liści, mokrej ziemi i starej krwi. Jak po deszczu w lesie, tylko że przegniłe do cna, pełne robactwa i padliny. Potem przyszło zimno. Nie takie z zimy, tylko zimno od środka, zimno gleby, które wpełza pod skórę, gdy dotykasz mokrej gliny gołą dłonią.

Otworzyła oczy.

Przez chwilę widziała plątaninę czerni i brudnej bieli. Korzenie nad głową splatały się w sklepienie jak żebra, między nimi wisiały strzępy ziemi i mchu, a z jednego miejsca sączyła się woda, która kapała jak kroplówka.

Kap. Kap. Kap.

Spróbowała poruszyć ręką. Nadgarstek zabolał i nie drgnął nawet o milimetr. Dopiero wtedy poczuła ciasno zaciśnięte na przegubach trytytki, werżnięte w skórę, jakby się w nią wtopiły, a krew zaschła, i od tej pory były już jednością. Gruby korzeń pod nimi, twardy jak kość i mocno osadzony w ziemi, trzymał je w żelaznym uścisku.

Palce miała sine. Skóra pod opaskami paliła, jakby ktoś oblał ją wrzątkiem. Była prawie naga.

– Nie… – wyszło z niej, ale to nie był głos, tylko suchy szept, który natychmiast wsiąkł w glebę.

W odpowiedzi usłyszała szelest i szorstki dźwięk pocierania zapałki o draskę.

Jamę wypełnił żółtawa poświata zapalonej świecy.

Nie od razu dostrzegła ruch. Najpierw mgła w jamie poruszyła się miękko, jak od czyjegoś oddechu. Potem w cieniu, po drugiej stronie, pojawiła się sylwetka. Nie ludzka i nie zwierzęca. To było coś pomiędzy. Coś, co chciało udawać człowieka, ale nim nie było.

– Arghhh…

Istota wydała z siebie ni to jęk, ni to warknięcie, znów coś pomiędzy. Stała pochylona, nisko, jakby dopiero uczyła się chodzić, a potem niespiesznie zaczęła człapać w kierunku Niny. Nie miała rysów twarzy, tylko spękaną korę, poskręcane gałęzie i liście jak strupy, a w miejscu oczu dwa ciemne otwory. Z boków zwisały cienkie poskręcane kołtuny, jakby ktoś doczepił włosy z mokrej ziemi.

Kolejny krok. I jeszcze jeden.

I znów ten dźwięk. Niepasujący do żadnego gardła.

– Niii-naaa…

Nina chciała krzyknąć, ale miała wrażenie, że gardło wypełnia jej ziemia. Zamiast wrzasku wydobył się tylko cichy jęk.

Pomyślała, że ta twarz nie jest twarzą, tylko pamięcią twarzy. Wyobrażeniem, które ziemia wytwarza, żeby móc na nią spojrzeć.

Serce podskoczyło jej do gardła.

Pieczenie na udzie odezwało się natychmiast, szybkim, złośliwym impulsem. Jakby piętno rozpoznało swojego pana. Jakby go powitało.

– Nie… – wydusiła.

Postać zareagowała. Przekręciła głowę i po jamie poniósł się suchy trzask. Jakby jedna z gałęzi pękła. Chwilę później coś, co przypominało ludzką stopę porośniętą mchem, znów zatopiło się w tłustej ziemi, a ona zrobiła krok do przodu.

Wtedy Ninę dobiegł szept. Cichy, prawie czuły.

– Oddychaj. Nie szarp się. Nie marnuj sił.

Gajda?

Głos wślizgnął się Ninie do uszu jak gadzi język. Brzmiał tak samo jak w Kukułce, tak samo jak w łazience i jak w gabinecie, w którym człowiek ma się uspokoić.

Tylko że tu miał ją poddać.

– Doktorze… – zaczęła Nina, ale język był ciężki, powolny.

– Słyszysz mnie? To dobrze – szepnął Gajda z góry, tuż za jej głową, choć jego twarzy nie widziała. – To znaczy, że świadomość wraca. Pamiętaj, że im mniej oporu, tym mniej bólu.

Wiedźma przesunęła biodro i znów coś trzasnęło. Ruszyła nagle, szarpnięciem, jak marionetka pociągnięta za sznur. Przyczłapała, mlaskając stopami w krwawej brei. Naga pod płaszczem i koszmarnie chuda, jak coś, co nie jadło, bo jadło inaczej. Pod bladą skórą prześwitywała siatka żył, która przypominała piętno na udzie. Jakby w środku zamiast układu krwionośnego tkwiły korzenie.

Uklękła przy jej nogach, a z otworu w masce wysunął się długi język. Oblizała się łakomie.

Nina chciała cofnąć stopę, ale nie mogła. Trytytki trzymały jak żelazne szczęki.

Wiedźma nachyliła się, a Nina zobaczyła w ciemnych otworach coś, co mogło być oczami, ale równie dobrze mogło być tylko czernią. Miała wrażenie, że patrzy na nią nie człowiek, tylko coś starszego. Coś, co pamięta smak ziemi sprzed pojawienia się ludzi.

– Proszę… – zaczęła, zanim zdążyła pomyśleć, czy to ma sens. – Proszę, nie…

Z góry odpowiedział jej kolejny szept Gajdy. Tym razem bliższy, bardziej konkretny, jakby pochylał się tuż nad nią.

– Skup się na oddechu. Wdech. Wydech.

Nina zacisnęła powieki, ale natychmiast je otworzyła. Bała się, że jeśli je zamknie, znów zobaczy niemowlę w dole, ziemię sypaną garść po garści, twarz Katarzyny Borek i ten ohydny uśmiech. A jednak obraz i tak wpełzał do niej od spodu. Nie jak wspomnienie. Jak pasożyt.

Wiedźma chwyciła jeden z wystających korzeni i przytknęła go do uda Niny. Pieczenie w piętnie wybuchło tak, jakby ktoś przyłożył do skóry rozgrzany pręt. Nina krzyknęła, ale krzyk był krótkim charknięciem, bo gardło miała ściśnięte, a dźwięk natychmiast wchłonęła wilgotna ziemia.

– Wdech. Wydech. Nie walcz. Obserwuj – powtarzał Gajda. Jego głos był miękki, ciepły, wręcz czuły.

Nina zorientowała się, że to nie metafora. On naprawdę chciał, żeby się poddała. Oddała temu czemuś swój umysł i ciało.

Wiedźma uniosła głowę, a skryte za maską usta ułożyły się w coś, co wydawało się uśmiechem. Łakomym, nienasyconym, żarłocznym. Wygrzebała zza pazuchy coś jeszcze. Jej „płaszcz” też wyglądał jak las. Liście, kawałki mchu, cienkie witki. Kamuflaż, który w tej jamie stał się koszmarem. W kościstej dłoni błysnęło ostrze.

Małe. Cienkie. Nie nóż kuchenny, nie narzędzie, które krzyczy „zbrodnia!”. Raczej nożyk, którym ludzie wycinają grzyby.

Nina poczuła, jak całe ciało napina się w panicznym odruchu obronnym. Szarpnęła się raz, drugi. Trytytki wżarły się w skórę. Czuła, że krew zaczyna sączyć się z przegubów.

– Nie… nie… – powtarzała bez sensu, jak dziecko.

– Spokojnie. Im szybciej to przyjmiesz, tym mniej cię złamie – szeptał nad głową Gajda.

Złamie.

To słowo zabrzmiało w jej głowie jak trzask żuchwy. Jak rozłupywana czaszka. Jak Adam padający na śnieg.

Wiedźma położyła dłoń na jej udzie. Nina poczuła zimno, a potem nacisk. Kościste palce były zaskakująco pewne. Nie drżały. Nie miały w sobie emocji.

Przytknęła ostrze do skóry. Przez ułamek sekundy Nina nic nie poczuła. Jakby umysł odmówił współpracy.

A potem ból rozciął ją od środka.

Ciepły, ostry, natychmiastowy.

Nina krzyknęła, ale wykrot pożarł dźwięk. Zostało tylko drżenie w gardle i łzy, które same wypłynęły spod powiek. Poczuła chłód powietrza na świeżej ranie, a zaraz potem, jak coś dotyka jej gołej skóry. Śliskie, wilgotne, obce.

Z góry dobiegł szept Gajdy, zbyt spokojny jak na to, co się działo.

– To moment przejścia – powiedział. – Rozluźnij się. Pozwól temu wejść. Wtedy cię nie rozerwie.

Wiedźma przyłożyła korzeń do rany.

Nina widziała, jak jasny, miękki koniec dotyka czerwonego, świeżego cięcia. Jak larwa. Jak język. Jak palec. Kątem oka dostrzegła błysk w ciemnych otworach. Znajomy…

Zanim zdążyła wziąć kolejny wdech, wiedźma nacisnęła.

Korzeń wszedł w ranę. Głęboko.

Nina wrzasnęła, a ból eksplodował od środka, jakby pod skórą nagle poruszyło się coś żywego. Krzyknęła jeszcze raz, tym razem już bezgłośnie, ale z otwartymi ustami i oczami rozszerzonymi z czystej grozy.

Wiedźma oblizała wargi.

Jak ktoś, kto dopiero zaczyna jeść.

Rozdział 42

Wiedźma oblizała palec z krwi.

Nina patrzyła na nią i nawet nie podejrzewała, że można odczuwać taką grozę. Półświadoma z bólu, umęczona, z trudem kojarzyła fakty. Miała wrażenie, że ktoś rozkręcił ją na części, a teraz chodzi po nich ciężkimi butami. Nie potrafiła powiedzieć, gdzie boli najbardziej, bo wszystko bolało naraz: udo, w które wciśnięto korzeń, nadgarstki ściśnięte trytytkami, potylica po uderzeniu, żebra, które drżały od każdego wdechu.

Czuła zapach świeżej krwi, mieszający się z mdłą wonią tej już dawno zakrzepłej w ziemi, smrodem gnijących liści i potu. Jakby ktoś nalał do wykrotu rdzy i mieszał ją drewnianą łyżką.

Kap. Kap. Kap.

Jak kroplówka z ziemi.

Wiedźma klęczała przy jej nogach. Nina nie chciała patrzeć, ale nie mogła nie patrzeć. Na plamy własnej krwi na masce, na mech i liście zlepione wilgocią i brudem, na czarne otwory, w których w świetle świecy błyskały refleksy płomienia.

Wiedźma podniosła głowę, jakby wyczuła tę myśl, i z maski wydobył się oddech. Ciężki. Nienaturalnie ciepły jak na panujące w wykrocie zimno.

– Niii-naaa…

Dźwięk wydawał się nie wychodzić z ust, lecz z wilgotnej ziemi pod plecami, spomiędzy korzeni wyściełających sklepienie, zewsząd.

Z góry, zza jej głowy, odezwał się Gajda. Kontrast był druzgocący.

– Nie skupiaj się na strachu. Strach zaciska. A zaciśnięcie boli. – Ton głosu był ciepły, spokojny, skrajnie ludzki. – Oddychaj. Pozwól temu wejść.

Gajda mówił, jakby prowadził sesję oddechową, a Nina miała ochotę splunąć mu w twarz. Tylko że ślina była ciężka, język obcy, a gardło tak suche, jakby wypchano je piaskiem.

Wiedźma znów oblizała wargi. Długi język wysunął się z otworu w masce i mlasnął. Smakowała powietrze. Próbowała wyłapać w nim coś, co należy do Niny.

Potem sięgnęła po nożyk.

Ten sam mały nożyk do grzybów.

Nina poczuła, że wszystko w niej próbuje się napiąć. Szarpnęła się, ale trytytki odpowiedziały bólem. Korzenie pod jej plecami jakby drgnęły. Jakby ziemia ją przytrzymała.

Wiedźma położyła dłoń na jej brzuchu. Kościste palce nacisnęły, jak lekarz badający twardość mięśni. Sprawdzała, gdzie ciało najbardziej się broni.

Nożyk dotknął skóry, a chwilę później rozdarł ją szybkim ruchem.

Nina zdążyła pomyśleć tylko „nie, nie, nie”, ale było za późno. Patrzyła, jak ostrze rozpycha ranę, a jej brzegi rozchodzą się niczym mokra glina. Ból rozlał się silnym pieczeniem, wypłynął wąski strumień krwi, która zaczęła spływać po boku, mieszając się z ziemią pod nią. Na chwilę zrobiło się jej gorąco, a potem znów przyszło zimno.

Wiedźma przyłożyła do rany koniec cienkiego korzenia.

Był jasny, miękki, lśniący, jakby w środku wciąż płynął sok. Wyglądał jak coś, co jeszcze nie zdecydowało, czy jest rośliną, czy zwierzęciem.

– Nie walcz – szepnął Gajda. – Jeśli będziesz walczyć, rozerwie cię. Jeśli odpuścisz, przejdzie gładko.

Wiedźma nacisnęła, a korzeń wszedł pod skórę.

Nina poczuła, jakby ktoś wsunął w nią zimny palec, a potem powoli go przekręcił, szukając miejsca, w którym będzie boleć najbardziej. Krzyk wyszedł jej z gardła, ale wykrot wchłonął go w sekundę.

– Oddaj…

Wiedźma cofnęła rękę i patrzyła, jak skóra Niny próbuje się zamknąć wokół obcego ciała. Oblizała nóż, smakując krew, a korzenie w wykrocie odpowiedziały silniejszym pulsowaniem.

Nina oddychała urywanym, zwierzęcym oddechem. Pod powiekami pojawiały się mroczki, ale nie na tyle, żeby odpłynąć. Środek od Gajdy nie pozbawiał świadomości, ale ją wygładzał i rozmywał granice. Sprawiał, że ciało było miękkie, a umysł śliski.

Wiedźma ponownie uniosła nożyk, a ciało Niny odpowiedziało skurczem.

Cięcie, krew, korzeń.

Krew natychmiast zaczęła wypełniać zagłębienie między kością a skórą przy obojczyku. Nina poczuła smak żelaza w ustach, choć ostrze nie dotknęło jej twarzy. Wiedźma wsunęła korzeń w ranę. Jeden z tych wiszących, długi, cienki, mokry od spływających kropel.

– Nieeeeeeeee!!!

Nina krzyknęła, tyle że bezdźwięcznie. Było tylko rozwarcie ust i ból w przeponie. Przez moment straciła kontakt z rzeczywistością. Ujrzała błysk bieli pod powiekami, jakby na sekundę ktoś zgasił świat i zostawił pustkę.

A w tej pustce głos.

Nie Gajdy. Nie wiedźmy. I nie ziemi.

Cichutki, jakby przez ścianę.

– Przestań… proszę…

Nina zamarła, a przed oczami przemknęło jej całe życie. Znała ten głos. Pamiętała.

Wiedźma zatrzymała ruch, a maska przekręciła się lekko. Zastygła jak zwierzę, które zwęszyło czającego się drapieżnika. Zadrżała, a potem nóż zawędrował w bok. Pod żebro.

Nina znów zawyła, ale dźwięk natychmiast został połknięty przez ziemię. Świat zaczął falować, a obrazy z przeszłości przeskakiwać jak w kalejdoskopie.

Pamiętała. Pamiętała ten głos.

Wiedźma znów wsunęła korzeń. Tym razem Nina poczuła pod skórą ruch. Jakby pełzanie. Jakby korzeń szukał czegoś w środku. Nerki, wątroby, płuca?

– Oddaj… – powtórzyła wiedźma, ale głos zmienił się o pół tonu. Zabrzmiała w nim nuta fałszu. Jakby to nie mówiła ona, ale…

– Maja… – Nina spojrzała w dwa ciemne otwory. – To ty. Ja cię widzę. Widzę cię.

Wiedźma zastygła w bezruchu. Maska na jej twarzy poruszyła się minimalnie, jakby ktoś pod spodem próbował złapać oddech.

– Nie używaj tego imienia – syknął Gajda, cicho, wprost do ucha Niny. – Albo korzenie zrobią…

Nina poczuła nagły przypływ adrenaliny. Jak na ringu, gdy ledwo trzymasz się na nogach, ale ciosem rozpaczy trafiasz przeciwnika w szczękę.

– Maja! – wycharczała. – Maja, Maja, Maja! To ja, Nina. Jesteś moją siostrą. Pamiętasz Kropkę?

Wyrzucała słowa jak kombinację ciosów. Prosty, prosty, sierpowy, lewy na dół. Ostatnie słowo wyszło z niej jak kula armatnia.

– Kropka… – wyszło spod maski, ledwie słyszalnie.

– Tak, Kropka. Moja lalka, którą topiłaś w wannie tylko po to, abym piszczała. Tę, którą potem zakopałyśmy w ogródku, bo Kropka musiała mieć grób, żeby wracać w snach.

Nina widziała, że ciało wiedźmy drga. Drgały jej tęczówki. Zachodziły cienką warstwą łez.

– Nie – syknął Gajda. – Nie słuchaj. To tylko opór. Kontynuuj.

Wiedźma się zawahała.

Nina poczuła, że piętno na udzie pulsuje, jakby coś w środku zaczęło się niecierpliwić.

– Maju, posłuchaj mnie… – Nina mówiła szybko, łapiąc się desperacko tej jednej nitki. – Pamiętasz, jak mama śpiewała „Za górami, za lasami” i zawsze fałszowała na końcu, a ty się śmiałaś i stroiłaś miny?

Wiedźma cofnęła rękę. Korzeń w palcach zadrżał.

– Ja… ja… – Spod maski wyszedł urwany dźwięk. Jakby ktoś próbował złożyć głos z dwóch różnych gardeł.

Nina poczuła, że łzy płyną jej po skroniach i wsiąkają w ziemię.

– Pamiętasz sanki? – wychrypiała. – Wtedy gdy zjechałaś na nich w krzaki i udawałaś martwą, a ja myślałam, że naprawdę umarłaś, i robiłam ci sztuczne oddychanie?

Wiedźma wydała z siebie długi, zduszony jęk. Nie „arghh”. Nie dźwięk z ziemi. Zwykły ludzki jęk.

Maska poruszyła się, jakby ktoś pod spodem szarpał ją od środka.

– Zdejmij ją… – wyszeptała Nina. – Zdejmij to, Maju. Proszę cię. Jeśli tam jesteś, to mrugnij. Jedno mrugnięcie. Jak wtedy, gdy bawiłyśmy się w tajne agentki.

Wtedy jedno mrugnięcie oznaczało „tak”, a dwa „uciekaj”.

Wiedźma się zatrzymała. W czarnych otworach maski coś drgnęło.

Jedno mrugnięcie.

Nina czuła, że serce rozsadza jej żebra.

– Widzę cię – powiedziała prawie bezgłośnie. – Wróciłaś. Jesteś. Nie oddam cię.

Gajda warknął:

– Kontynuuj. Pamiętaj o rytuale. Ona musi przejść. Kontynuuj.

Wiedźma podniosła nożyk, ale ręka jej drżała. Pierwszy raz. Drżała jak ręka człowieka, nie jak ręka, która ma dokonać rytuału.

Nina wykorzystała tę sekundę.

– Nie słuchaj go – powiedziała. – To ja. Nina. Ta, co zawsze kradła ci skarpetki, bo miałaś te cieplejsze. Ta, co cię nienawidziła, gdy zamykałaś drzwi do pokoju, a potem płakała, bo nie umiała bez ciebie zasnąć.

Wiedźma zawisła w bezruchu. Maska z kory drgnęła.

– Dość! – warknął Gajda. Jego głos był cichy, ale wściekły. – Dość tych bzdur. Rób swoje.

Wiedźma wykonała gwałtowny ruch. Nina skuliła się, spodziewając się kolejnego cięcia. Ale ostrze nie weszło w tkankę. Zamiast tego nożyk opadł w błoto z mokrym mlaśnięciem.

Wykrot na sekundę ucichł.

Kap. Kap. Kap.

I wtedy spod maski dobiegł chropawy szept.

– Nina…?

To nie była wiedźma. To była Maja. Słaba, przerażona, jakby mówiła pierwszy raz od lat.

Prawdziwa.

Nina poczuła, że coś w jej środku krzyczy z ulgi i natychmiast w odpowiedzi ziemia pod jej plecami poruszyła się ciężko. Jak wściekłe zwierzę w klatce. Jakby ktoś w dole nie chciał oddać tego, co już prawie miał w zębach.

Gajda nachylił się i Nina dostrzegła napiętą żyłę na podgardlu. Pulsowała jak wskaźnik.

– Nie teraz. Nie śmiej przerywać rytuału! – syknął.

Maska z kory jęknęła, coś w niej pękało. A potem dłonie, jeszcze przed chwilą takie pewne, chwyciły ją i szarpnęły. W prawo, w lewo, ale wydawało się, że maska przywarła do skóry twarzy. Jakby się z nią zespoliła.

Ciemność w wykrocie zgęstniała. A potem coś bardzo cichego, bardzo starego, bardzo głodnego, wysyczało z dna jamy:

– Odddaj.

Rozdział 43

Maska z kory odpadła z twarzy z mokrym mlaśnięciem.

Nie jak rekwizyt. Jak coś, co odrywa się od skóry z oporem. Nina zobaczyła ludzką twarz – bladą, spoconą, zapłakaną. Oczy rozszerzone, nieprzytomne, a jednocześnie nagle bardzo znajome.

– Nina…? – szepnęła postać. – Co ja… co ja zrobiłam?

Głos nie wydobywał się z ziemi. Nie był z korzeni. Był ludzki. Drżący. Przerażony.

– Maja… – wyszeptała Nina, a łzy zmieszały się z krwią na jej policzkach. – To ty. Jesteś.

Korzenie w wykrocie poruszyły się gwałtownie. Ziemia zapracowała, jakby coś pod nią wpadło w furię.

– Nie! – ryknął Gajda.

Rzucił się na Maję z zaskakującą siłą. Jego twarz straciła terapeutyczną miękkość. Była niczym wściekły pysk zwierzęcia.

Chwycił ją za gardło, za włosy.

– To tylko rozszczepienie! – krzyczał. – Halucynacja! Wracaj! Kontynuuj rytuał!

Maja cofnęła się odruchowo. Jedną ręką chwyciła przegub Gajdy, a drugą podparła się o grube korzenie, aby nie upaść. Mocniej chwyciła jeden z nich. Wilgotny, twardy, ostry. Palce zacisnęły się na nim instynktownie jak na linie ratunkowej.

– Nie… – wydusiła. – Nie będę już oddawać.

Oczy Gajdy zapłonęły wściekłością.

– Co ty, kurwa, robisz?! – Potrząsnął nią jak lalką. – Jeszcze nie rozumiesz. Jeszcze możesz to cofnąć. ONA musi przejść!

Maja spojrzała mu w oczy. Nie jak wiedźma. Jak dziecko, które właśnie zrozumiało, że było wykorzystywane.

A potem przeniosła wzrok na pulsującą tętnicę na gardle. Mocniej zacisnęła palce na korzeniu.

– Już przeszła – odparła, a potem wbiła mu go prosto w szyję.

Krew wystrzeliła jak z fontanny. Uderzyła Ninę w twarz, w usta, w dekolt. Poczuła na języku smak żelaza i zamknęła oczy.

Gajda zacharczał, próbował coś powiedzieć, ale zamiast słów z ust wyrwał się tylko cichy syk. Jakby ktoś spuścił powietrze z opony.

Chwycił przeguby Mai, ale ta naparła jeszcze mocniej. A potem puściła.

Przez chwilę korzeń tkwił w nim jak obcy narząd. Jak coś, co wreszcie znalazło właściwe miejsce. Chwilę potem Gajda wyszarpał go z gardła, a krew trysnęła z rany pod jeszcze większym ciśnieniem.

Maja cofnęła się, patrząc, jak Gajda dławi się własną krwią. Próbował zatamować strumień dłonią, krew przeciskała się między palcami. Nina czuła jej ciepło na twarzy, dekolcie, brzuchu, wszędzie. Ale nie krzyknęła. I nie otworzyła oczu.

Chwilę później Gajda runął twarzą w błoto. Drgnął jeszcze raz. I zamarł.

Wykrot ucichł, a ziemia zaczęła łapczywie chłeptać krew.

Rozdział 44

Krew powoli, ale systematycznie wsiąkała w ziemię.

Nina czuła pod plecami jej ciepło. Widziała pulsujące sklepienie. Korzenie zdawały się poruszać w zwolnionym tempie jak żebra pod skórą, gdy ktoś w końcu znajduje wygodną pozycję. A potem wszystko zamarło i nastała cisza. Jakby jama miała płuca i właśnie wzięła głęboki wdech. Albo ostatni raz zrobiła wydech. Ptaki na zewnątrz zamilkły, wiatr przestał smagać koronami drzew. Wnętrze wypełniła grobowa cisza i Nina przez moment pomyślała, że w istocie znalazła się w grobie.

– Nina…

Maja pochyliła się nad siostrą i musnęła jej policzek drżącymi palcami. Odgarnęła przyklejone do twarzy kosmyki włosów.

– Już po wszystkim – wyszeptała. – On już nie żyje. On… – Niepewnie zerknęła na nieruchome ciało Gajdy. – On już nie ma nade mną kontroli.

Nina zamrugała, wciąż nie do końca świadoma tego, co się dzieje. Głos siostry zdawał się docierać spod ziemi. Ale był jej. Brzmiał dokładnie tak, jak go pamiętała. To był głos Mai.

– Uwolnij mnie – powiedziała.

Maja czym prędzej wygrzebała z brei nożyk i ostrożnie przecięła trytytki. Nina uniosła się na łokciach, ale świat wciąż wirował, a pulsujący w ranach po korzeniach ból tłumił powrót świadomości. Płomień świecy powoli dogasał, tworząc na sklepieniu pokraczne cienie.

– Przepraszam cię – wyszeptała Maja. – Przepraszam cię za wszystko…

Nina spojrzała na siostrę. Bez maski wyglądała jak ktoś, kto obudził się w cudzym życiu i nie wie, czy jeszcze ma do niego prawo. Blada, zapłakana, z rozmazaną ziemią na policzkach, z ustami spękanymi od zimna i wysiłku. Oczy miała ludzkie. Zbyt ludzkie jak na to miejsce.

Uśmiechnęła się blado.

– Możemy stąd wyjść? – zapytała.

Maja przytaknęła i pomogła siostrze wygrzebać się z błotnistej niecki. Nina ominęła nieruchome ciało Gajdy, jakby wciąż bała się, że doktor może ją chwycić za przegub albo wgryźć się w łydkę, i zaczęła gramolić się w kierunku wyjścia. Poruszała się powoli, zaciskając zęby, bo każdy ruch przypominał jej o tym, co przeszła. Nacięcia na udzie i brzuchu paliły jak rozgrzane żelazo, nadgarstki wciąż czuły pamięć trytytek, a w plecach miała tępą, pulsującą lawinę bólu, mimo to centymetr po centymetrze zbliżała się do kotary z korzeni przesłaniającej wyjście z wykrotu. Gdy Maja w końcu je rozsunęła, do wnętrza wlało się blade światło poranka.

Kobiety wypełzły z jamy jak wygłodniałe zwierzęta. Nina zmrużyła oczy i zaczęła się trząść. Maja klęknęła obok i zaczęła oglądać jej rany. Większość była zalepiona błotem.

– Jesteś cała? – zapytała.

Nina nie odpowiedziała. Jej wzrok ślizgał się po twarzy Mai, jakby oczy były tylko szybami, za którymi nikogo nie ma.

– Nina, kochanie… – Maja chwyciła ją za nadgarstki. – Już po wszystkim. Musimy stąd wyjść i dotrzeć do wsi. Musisz być silna. Dasz radę?

Nina spróbowała wstać, ale nogi trzęsły się jej jak po ciężkiej walce i z powrotem przyklękła. Czuła się wycieńczona do cna. Jakby ktoś wyssał z niej całą energię, a na końcu wyrwał duszę z ciała.

Maja ściągnęła z siebie tkaninę naśladującą leśne poszycie i okryła siostrę, ale ta gwałtownie ją z siebie zerwała.

– Jest zimno. Musisz coś na siebie włożyć. Bo zamarzniesz…

– A ty?

– Jestem przyzwyczajona.

– I tak tego nie włożę.

– Proszę, weź to.

Materiał był zimny, szorstki i kłujący. Ale był. Nina okryła się nim jak kocem i spojrzała w górę. Gdzieś nad wykrotem majaczyły ośnieżone korony sosen, a na niebie kołował majestatycznie orzeł. Wszystko to wydało jej się absurdalnie nierealne.

Pomyślała, że siostra ma rację i muszą stąd wyjść, inaczej umrą z wychłodzenia. Przestawała już panować nad ciałem. Trzęsła się jak osika.

– Chodźmy – powiedziała i nie bez trudu podniosła się z kolan.

Maja przytaknęła, a na jej ustach wykwitł delikatny uśmiech. Chwilę później złapała się jednego z najgrubszych korzeni i zaczęła gramolić się na górę. Gdy chwyciła się brzegu wykrotu, światło słoneczne przysłonił cień.

– Nieee!

Krzyk Niny zlał się z jękiem siostry. Z przerażeniem patrzyła, jak potężna łapa chwyta Maję za skołtunione włosy i gwałtownie podnosi, jakby ważyła tyle co mokra kurtka.

– No popatrz… – usłyszała chrapliwy głos Rysia. – Miałaś tam zdechnąć, a wychodzisz tu jak mała kurewka z wycieczki szkolnej. – Spojrzał jej głęboko w oczy, a potem zdzielił ją w twarz z taką siłą, że runęła w śnieg. – Wszystko spierdoliłaś. Wszystko…

– Zostaw ją!

Ryś zamilkł w pół słowa i spojrzał w dół wykrotu. Nie wyglądał już jak upiór z lasu. Wyglądał jak potwór. Brudny, spocony, z twarzą czerwoną od wysiłku i wściekłości. Wąsy i brodę miał mokre. Oczy szalone. W jednej ręce trzymał jakiś sznur albo parcianą taśmę.

– Gdzie doktor? – warknął, nachylając się niżej. Nina chciała coś powiedzieć, ale głos uwiązł jej w gardle. – Gdzie doktor? Mów, bo zakopię cię tu żywcem!

– Nie żyje – wydusiła Nina.

– Kurwa!

– A ty trafisz do więzienia i już z niego nie wyjdziesz. Dostaniesz dożywocie za zabicie Adama i za to… za to, kurwa, wszystko! – wychrypiała.

Twarz Rysia przybrała grymas kogoś, kto mógłby wgryźć się w krtań i wyrwać serce gołymi rękoma. Warknął coś niezrozumiale, po czym sięgnął w okolice biodra. W jego dłoni błysnęło ostrze siekiery.

– Zakopię cię żywcem, ale najpierw wytnę ci ten jebany jęzor – syknął i kucnął na skraju wykrotu. – Las weźmie, i tyle. Nikt nie będzie pytał. Bo las nigdy tu niczego nie oddaje. Zeżre was obie i…

Nie dokończył, bo nagle coś odwróciło jego uwagę. Nie zdążył jednak nawet przekręcić głowy, gdy Maja z impetem wbiła się w niego jak rozpędzony pociąg. Nina miała wrażenie, że wszystko dzieje się w zwolnionym tempie. Jakby las znów na chwilę wstrzymał oddech. Patrzyła, jak siostra wpada na Rysia, jak ich ciała zderzają się w nierównej walce, jak on traci równowagę, a ziemia spod jego buciora osuwa się i oboje spadają w dół wykrotu. W ostatniej chwili zdołała przylgnąć do pokrytej korzeniami ściany.

Wykrot przyjął ich jak paszcza. A potem w tej paszczy rozległ się paskudny trzask.

Nie gałęzi. Nie korzenia. Kości.

Ryś zawył. Przeraźliwie. Zwierzęco. Długo. Nina patrzyła, jak krzyczy, jak leży nienaturalnie skręcony, z jedną nogą wygiętą pod złym kątem. Kość, która przebiła skórę i spodnie, bieliła się w ciemnej brei błota.

– Zabiję was… zajebię…– charczał, próbując się podnieść.

Maja leżała twarzą w błocie tuż obok, ale słowa Rysia sprawiły, że poderwała się i instynktownie kopnęła go w wystającą kość. Znów coś chrupnęło, a on zawył przeraźliwie.

– Nina, pomóż mi! – krzyknęła Maja. – Tam jest siekiera! Koło ciebie. Podaj mi ją!

Nina, oszołomiona zaistniałą sytuacją, niepewnie spojrzała na wystające z błota ostrze. Przez chwilę patrzyła, nie mogąc się zdecydować, co zrobić.

– Nina!

Krzyk Mai był jak rozkaz. To już nie była Chuda, wiedźma czy inne wydrążone przez Gajdę licho. Ten głos był pewny i pomimo swojej gwałtowności dziwnie spokojny. Jakby doskonale wiedziała, co chce zrobić, i nie zamierzała się z tego pomysłu wycofać.

Nina zaplotła palce na ubłoconym trzonku. Uniosła siekierę. Spojrzała na Maję.

W oczach Niny błysnęło coś zwierzęcego i pierwotnego. Jak zimne echo tamtej ciszy z wykrotu.

– Nie – powiedziała. – Ty tego nie zrobisz.

A potem uniosła siekierę nad głowę, zrobiła krok w kierunku Rysia i spuściła ostrze wprost na jego twarz.

Las znów westchnął.

Tym razem głębiej. Korzenie w wykrocie zaczęły pulsować wyraźniej. Ziemia pod stopami stała się miękka, ciepła, jakby coś w niej krążyło. Powietrze zgęstniało. Dźwięki przycichły do ledwie słyszalnego szumu.

Nina poczuła to jak uderzenie.

Nie myśl. Nie wizję.

Impuls. Jakby ktoś pchnął ją od środka.

Ostrze weszło w twarz Rysia z głuchym mlaśnięciem. Jak w rozbijany melon. Krew wystrzeliła gwałtownie, gorąca, gęsta. Zalała Ninie ręce, klatkę piersiową, twarz. Poczuła ją w ustach, w nosie, w oczach.

Ryś nawet nie krzyknął. Jego ciało drgnęło jeden raz. Drugi. Potem po prostu przestało się ruszać.

Ziemia zaczęła łapczywie chłeptać krew, a las powoli wypuścił powietrze.

A coś bardzo głęboko, bardzo cicho, jakby zadowolone, zamknęło się w niej na zawsze.

Rozdział 45

Trzy miesiące później

– Laureatką nagrody… – głos prowadzącego rozlał się po sali, gładki i pewny – za cykl reportaży Milczenie zostaje Nina Bacela.

Nina wstała, jakby ktoś poruszył nią zdalnie. Fala oklasków uderzyła w ciało i popchnęła ją do przodu. Nogi miała jak z waty, mimo to przeszła między stolikami, uśmiechając się tym uśmiechem, który ćwiczy się do kamer.

Droga na scenę wydawała się w szpilkach dłuższa, niż podejrzewała. Nie była przyzwyczajona do ich noszenia, więc każdy krok był walką o to, aby nie runąć na czerwony dywan. Starała się skupiać na wszystkim innym. Czuła na sobie spojrzenia setek oczu w większości nieznanych sobie osób. W nozdrza kłuły zapachy drogich perfum i szampana. Jej purpurowa kreacja odbijała się w szkliście czarnych stolikach, na wypolerowanej podłodze i w złotych literach na ściance, gdzie laureaci poszczególnych kategorii mieli swoje pięć minut dla fotoreporterów dokumentujących galę rozdania nagród. Pomyślała, że Warszawa umie robić teatr z prawdy. Albo z tego, co chciała nazwać prawdą.

Kiedy pokonała schody i znalazła się na scenie, reflektory uderzyły ją w oczy jak zimne młoty. Przez ułamek sekundy miała wrażenie, że światła nie są światłami, tylko białymi plamami, które wypalają w niej dziury – takie same, jakie widziała pod powiekami tam, w wykrocie, gdy ból rozcinał ją od środka.

Nie zarejestrowała nic z przemowy wręczającej jej statuetkę popularnej aktorki. Jej słowa wydawały się jednym przydługim bełkotem.

Odebrała z jej rąk nagrodę i przez chwilę ważyła ją w dłoni. Wydała się ciężka. Za ciężka jak na symbol. A potem pomyślała, że może właśnie taka powinna być. To w niej kryły się wszystkie ludzkie grzechy.

Przełknęła ślinę i zmusiła się, aby spojrzeć na widownię. Poprawiła mikrofon. Był chłodny. Przez sekundę usłyszała własny oddech. Równy, jak kiedyś uczył ją trener. Wdech, wydech, nie pędź, nie uciekaj, wyczekaj, zrób, co trzeba. Adam też to powtarzał. To były jedne z jego ostatnich słów, zanim krew zalała mu twarz.

Odchrząknęła.

– Dziękuję. – Głos zabrzmiał normalnie. Trochę to ją zaskoczyło. – Dziękuję za to wyróżnienie i… – zawahała się na chwilę – za to, że wciąż potrafimy słuchać.

Publiczność ucichła. W tej ciszy Nina poczuła nagłe, ostre ukłucie ironii. Tam, gdzie była, ludzie słuchali tak dobrze, że słyszeli nawet to, czego nie było. A potem milczeli.

– Ten cykl reportaży – mówiła dalej – nie jest o zjawiskach nadprzyrodzonych. Nie jest o legendach. Jest o tym, jak społeczność może przez lata żyć w stanie zbiorowego zaprzeczenia. Jak instytucje potrafią nauczyć się wygodnego „nie widziałem, nie widziałam”. Jak strach może być walutą, a milczenie chlebem.

Zobaczyła, że ktoś w pierwszym rzędzie kiwa głową. Profesor. Sędzia. Ministerialny człowiek. Każdy z nich miał swoje własne ugładzone „rozumiem”.

– Najgroźniejsze zło działa w ciszy. Nie musi krzyczeć, bo już zostało uznane za normalne.

Znów zerwała się burza oklasków. Flesze błysnęły jak zimne pioruny. Nina uśmiechnęła się, bo chciała mówić dalej, ale gdy znów nastała cisza, poczuła w głowie pustkę. Jakby ktoś odciął jej zasilanie. Nerwowo rozejrzała się po wyczekującej widowni, a potem przeniosła wzrok na statuetkę. I wtedy, na sekundę, dostrzegła coś dziwnego pod paznokciem palca wskazującego. Czarną kreskę.

W nozdrzach zapach ziemi. Brudu. Tłustej brei.

Poczuła, że traci grunt pod nogami. Przecież to nie było możliwe. Przed galą była w hotelu. Wzięła prysznic, potem poszła do fryzjera i na makijaż. Umyła dłonie bardzo dokładnie. Skąd zatem wzięła się pod paznokciem ta pieprzona ziemia?

Nerwowo podniosła głowę, uśmiechnęła się i wypluła regułkę z podziękowaniami dla czytelników i kolegów z redakcji. O siostrze i Adamie nie wspomniała, bo głos jej się załamał i aby zupełnie się nie rozkleić, pospiesznie zeszła ze sceny przy akompaniamencie gromkich braw.

– Ty płaczesz? – zapytała ją Kaśka, kierowniczka działu portalu, dla którego napisała cykl reportaży. – Ninka. No nie poznaję cię. Mam nadzieję, że te łzy to ze szczęścia – dodała, obejmując ją, jakby chciała sprawdzić, czy Nina jest prawdziwa.

Nina skinęła, choć kłamstwo było oczywiste. Przez resztę wieczoru siedziała, mechanicznie się uśmiechając, popijając szampana i bijąc brawo innym laureatom. Przed oczami wciąż miała scenę z dnia poprzedniego, gdy po raz kolejny wybrała się do szpitala psychiatrycznego. To tam leczyła się Maja.

– Nie znoszę tych białych ścian – powiedziała, gdy Nina weszła do jej salki.

W ośrodku mieli je wszędzie. Białe korytarze, białe drzwi, białe łóżka. Czystość, która miała uspokajać, jedynie drażniła. Dla Mai ta sterylność była jak obelga. Jak śmianie się w twarz człowiekowi, który latami spał w brudzie i wstydzie.

Siedziały razem w małej salce z oknem wychodzącym na park. Drzewa były posadzone równo, korony docięte idealnie, żywopłot przystrzyżony jak u fryzjera. Maja patrzyła na ogród w sposób, który przypominał mieszankę tęsknoty i lęku. Jakby bardzo chciała wyjść, ale strach ją powstrzymywał. Często wpadała wtedy w odrętwienie i bujała się jak boja na morzu. W tył, w przód, w tył, w przód.

– Pamiętasz, jak zawsze nosiłaś ciepłe skarpetki? – zapytała Nina. Za każdym razem starała się zaczynać rozmowę od czegoś przyjemnego, ale za każdym razem kończyło się tak samo.

Maja mrugnęła.

– Pamiętam… – powiedziała, nie spuszczając wzroku z drzew za oknem. – Pamiętam ciepło. Ale nie skarpetki.

To było najgorsze. Pamiętała wrażenia, nie fakty. Pamiętała zapach ziemi, ale nie nazwisko. Pamiętała dotyk, ale nie twarz. Jakby jej mózg odciął kabel od tego, co bolało.

– To normalne – mówiła terapeutka. – Amnezja dysocjacyjna. Mechanizm obronny.

Mechanizm. Mechanizm. Mechanizm. Nina miała ochotę wstać i rozbić o ścianę kubek z herbatą. Mechanizm nie wyjaśniał tego, co widziała. Mechanizm nie miał języka, który mówi „oddaj”. Wciąż miała wrażenie, że nikt jej nie rozumie, a artykuły, które napisała, trafiły w próżnię.

Popatrzyła wtedy na Maję i poczuła, że w ogóle nie powinna iść na galę. Nie chciała widzieć tych wszystkich ludzi. Mogli ją chwalić, doceniać za wykonaną pracę, gratulować, ale miała wrażenie, że i tak niczego nie rozumieją, a cały ten spektakl to wydmuszka.

– Nie drap – przerwała jej rozmyślania Maja.

Nina powiodła wzrokiem za oczami siostry i zorientowała się, że skrobie paznokciem materiał na udzie, jakby chciała wydłubać spod niego obce włókno.

– Przepraszam – odparła i zacisnęła palce w pięść. Pomyślała, że właśnie dlatego ci wszyscy ludzie niczego nie rozumieją. – Powiedz, jak się czujesz. Słyszałam, że wczoraj rozmawiałaś przez telefon z mamą. Co u niej?

Maja spojrzała na nią, jakby to pytanie było nie na miejscu.

– Tam… – zaczęła i przerwała. – Tam… coś chciało… żebym to robiła.

Nina poczuła, jak serce jej twardnieje. Maja podczas każdej wizyty wracała pamięcią do Czyśćca. Jakby wieś i las zapuściły w niej korzenie tak głęboko, że wyrwanie ich z jej ciała było już niemożliwe.

– On… on był głosem. Ale to… to coś, ona była głębiej. Jak… – Uśmiechnęła się krzywo, dziwnie. – Jak uczucie, że jeśli nic nie zrobisz, to umrzesz. Że wszyscy umrą.

Nina wiedziała, że przy próbie zmiany tematu Maja się zdenerwuje. Od momentu wyjścia z lasu coś w niej pękło. Straciła pamięć, mówiła nieskładnie, wydawała się wyzuta z energii, nieobecna, jakby ktoś wyrwał z niej duszę.

– Krew. Krew wszędzie. I ziemia. I… – mówiła dalej – i to, że powiedziałam „przeszła”. Pamiętam to. Że „przeszła”.

Nina znieruchomiała. Pamiętała ten moment jak przez mgłę. Te słowa brzmiały w wykrocie jak echo, a potem zalała ją krew Gajdy. Nie była nawet pewna, czy rzeczywiście je usłyszała, ale Maja wracała do tego tak często, że zaczynała się do tego przyzwyczajać. W tym całym szaleństwie można było wierzyć albo nie. Na zaufanie do własnych zmysłów, zwłaszcza biorąc pod uwagę fakt, że Gajda ją czymś nafaszerował, trzeba było wziąć grubą poprawkę.

Przeszła…

– Ty to powiedziałaś? – upewniła się, jakby nigdy wcześniej nie zadawała tego pytania.

Maja skinęła głową. W jej oczach był smutek.

– Nie wiem dlaczego – wyszeptała. – To… to nie było moje zdanie. Jakbym je tylko… powtórzyła.

A potem zamilkła, tak jak milkła na każdym spotkaniu. Jakby te słowa były jakimś przełącznikiem w jej układzie nerwowym, który po ich wyartykułowaniu po prostu samoistnie się wyłączał. Lekarze i pielęgniarki zawsze powtarzali to samo. Że Maja potrzebuje czasu, a teraz musi odpocząć i najlepiej będzie, jeśli Nina wróci za kilka dni.

Teraz Nina stała, czekając na taksówkę, z ciężką statuetką w przewieszonej przez ramię torebce i przyglądała się zatłoczonym warszawskim ulicom. Samochody, tramwaje, ludzie, neony, spaliny, rozmowy, krzyki, stukot szpilek. Miasto oddychało głośno, bez wstydu. Ono nie musiało niczego tłumić i nigdy tego nie robiło.

Z zamyślenia wyrwał ją dźwięk klaksonu. Wsiadła do taksówki, odłożyła torebkę i poprawiła włosy. Spojrzała na swoje dłonie. Ziemia pod paznokciem wciąż była. Ciemna. Mokra. Cuchnąca.

Wytarła palec w płaszcz. Na materiale został ślad. Pomyślała o wykrocie i zamknęła oczy.

Bezwiednie powiodła palcami w okolice uda.

Rozdział 46

Tydzień później

Na rzeszowskim cmentarzu było pusto. Zima sprawiała, że nawet śmierć wydawała się bardziej oficjalna. Śnieg na płytach nagrobnych leżał jak chłodny obrus. Gałęzie drzew szurały o siebie z suchym, cierpkim dźwiękiem.

Nina stała nad grobem Adama i czuła, że nie ma pojęcia, co powiedzieć. Wszystko by brzmiało jak usprawiedliwienie.

Wyjęła z kieszeni telefon. Stary, zabezpieczony przez śledczych, potem zwrócony. W pamięci była ostatnia wiadomość, którą Adam zaczął pisać, ale nie wysłał. Brzmiała: Hej, daj, proszę, znać, kiedy wrócisz, bo zaczynam się o Ciebie martwić.

Napisał ją krótko przed jej wejściem do pokoju. I dlatego pozostała niewysłana.

Przeczytała ją jeszcze raz, tak jak robiła to już setki razy. Jak zaklęcie, jak modlitwę, jak przekleństwo. Niby nic. Ot, zwykła wiadomość od kogoś, komu na niej zależy. A jednak te kilka słów za każdym razem rezonowało w niej równie silnie. Adam od samego początku starał się być tym bardziej racjonalnym, rozsądniejszym, tym, który dba i chroni. Ona przeciwnie – szła jak w dym, nie bacząc na czyhające zagrożenia, nie przejmując się ani swoim, ani tym bardziej jego bezpieczeństwem.

A teraz Adam nie żył. Przez nią. Przez jej upór, bezkompromisowość, brak rozwagi.

– Przepraszam – wyszeptała w końcu. Głos zabrzmiał obco w zimnym powietrzu. – Przepraszam, że cię w to wciągnęłam.

Kiedy klęknęła, by położyć kwiaty, zobaczyła, że ziemia przy świeżym grobie jest dziwnie miękka mimo mrozu. Jakby pod spodem coś pracowało. Jakby coś oddychało.

Przyłożyła dłoń do ziemi. Była zimna. Normalna.

Chwilę później piętno odezwało się, jakby coś pod skórą złośliwie zachichotało.

– Nie drap – przypomniała sobie słowa Mai. Siostra potrafiła bujać gdzieś na orbicie realnego świata, ale zawsze zwracała jej na to uwagę. – Nie drap, bo ona to czuje. Nie drap, bo ją rozjuszasz. Nie drap, bo ona to lubi.

Ona, ona, ona.

Wspomnienie Katarzyny Borek wydawało się w tym kontekście absurdalne. A jednak korzenne linie na udzie nie zniknęły. Po tylu miesiącach stały się wręcz bardziej wyraziste. Jakby ktoś nocami poprawiał je ostrym rysikiem.

– To nie są „korzenie” – tłumaczyła jej w szpitalu doktor Radecka. – To rozszerzone naczynia włosowate. Reakcja na silny stres i uraz mechaniczny. Tkanka zapamiętuje traumę.

Nina spojrzała na ciemne, rozchodzące się pod skórą linie. Wyglądały jak sieć. Jak coś, co się rozrasta.

– Ale jak zapamiętuje? – zapytała.

– Ciało reaguje szybciej niż umysł. W sytuacji zagrożenia dochodzi do wyrzutu kortyzolu i adrenaliny. Naczynia mogą się utrwalić w rozszerzeniu. Do tego bliznowacenie po nacięciach. To czysta fizjologia. No i mogą dojść elementy psychosomatyczne, które pogłębiają percepcję zmian. Jeśli pani widzi w tym coś więcej, to normalne po takiej traumie. Tak samo jak uczucie swędzenia i pieczenia.

– Czy to zniknie?

Lekarka wzruszyła ramionami.

– Z czasem zblednie. A jeśli nie, zawsze możemy usunąć to laserem.

Nina skinęła głową, ale pomyślała, że niektórych rzeczy nie da się wypalić światłem. Tak jak pamięci o tym, że Adam nie żyje, bo ona zaciągnęła go do tego lasu, gdzie został zamordowany z zimną krwią. I nie licząc tego, co zrobiła jego zabójcy, w zasadzie nikt inny nie poniesie za to odpowiedzialności.

– W toku czynności nie stwierdzono przesłanek wskazujących na działalność zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze sektowym – poinformował ją przydzielony do „sprawy Borek” podinspektor Grzegorz Rachwał z Rzeszowa. Miał głos miękki, wyuczony, jakby każde słowo przechodziło przez filtr. Przesunął jej pod nos teczkę. – Mamy tu do czynienia z jednostkowymi sprawcami i patologią środowiskową. Doktor Gajda wykorzystywał techniki manipulacyjne, środki o działaniu psychoaktywnym… – zerknął w notatki – to jest wyciągi roślinne, preparaty uspokajające, substancje halucynogenne i tym podobne, co w połączeniu z izolacją, niedożywieniem i stresem mogło prowadzić do zaburzeń percepcji.

– Mogło? – Nina popatrzyła na niego z niesmakiem. Nienawidziła tej policyjnej nowomowy.

– Biegli tak to kwalifikują. Nie narkotyki sensu stricto. Raczej farmakologiczne wsparcie sugestii.

– A Teresa?

– Brak dowodów na świadome współdziałanie. Podawała gościom nalewki i herbaty z lokalnych ziół, jak robiła to od lat. Lokalny zwyczaj. Nie stwierdzono intencjonalności.

To wyjaśnienie nawet ją trochę ucieszyło. Pamiętała smak ziołowej herbatki. Słodki, lepki, rozgrzewający, po którym nazajutrz wszystko było trochę bardziej rozmyte, mimo to nie chciała, aby Teresa miała dodatkowe problemy.

Co innego cała reszta.

– Bogdan R. pseudonim „Ryś” został zakwalifikowany jako wykonawca czynu zabronionego wobec funkcjonariusza. Postępowanie w zakresie zabójstwa Adama Kasperczaka zostało jednak umorzone z uwagi na śmierć sprawcy. Podobnie jak w pani przypadku, gdzie śmierć została zakwalifikowana jako czyn wynikający z dopuszczalnej samoobrony.

Nina aż zamknęła oczy. „Czyn wynikający z dopuszczalnej samoobrony”. Jak to, kurwa, brzmiało? Rozłupała mu gębę siekierą, tak jak Ryś rozłupał nią głowę Adama. Gnój sobie na to zasłużył i wolała, aby tak to zostało zaprotokołowane.

– Dwóch podejrzanych, potocznie zwanych „Sępami”, zostało zatrzymanych i będą oczekiwać na proces w areszcie. Odpowiedzą za swoje czyny zgodnie z Kodeksem Karnym Rzeczpospolitej Polskiej. Co do reszty mieszkańców, to… – Rachwał się zawahał – reszta nie wykazywała aktywnego udziału.

– Nie wykazywała – powtórzyła Nina, a potem parsknęła.

– Społeczność lokalna funkcjonuje w określonych uwarunkowaniach, proszę pani. Nadmierna eskalacja mogłaby przynieść efekt odwrotny do zamierzonego, bo należy wziąć pod uwagę interes społeczny. Destabilizacja środowiska nie zawsze służy wymiarowi sprawiedliwości.

Pozostawała kwestia masowego grobu i linczu na Katrzynie Borek. Tu trudno było szukać winnych, bo poza Józefem Bielą, który wtedy miał tyle lat, że mógł brać w tym czynny udział, reszta świadków tamtych wydarzeń zdążyła umrzeć.

– Chodzi mi o prawdę. Niczego więcej nie oczekuję – przyznała.

Podinspektor westchnął, jakby po raz kolejny musiał udzielać petentowi tej samej lekcji.

– Przypuszczalne zbiorowe miejsce pochówku zostało zabezpieczone procesowo, a teren objęto nadzorem prokuratorskim. Pobrano próbki gleby, fragmenty szczątków przekazano do badań antropologicznych – wyjaśniał coraz bardziej poirytowany.

– Wiadomo już, ile tam jest tych szczątków?

– We wskazanym miejscu znaleziono materiał kostny o niejednoznacznej proweniencji. Na obecnym etapie nie można jednak przesądzać o liczbie osób ani okolicznościach zgonu.

– Ale chyba planowane są ekshumacje?

– Jeżeli zapadnie decyzja o wznowieniu postępowań archiwalnych, konieczne będą czynności ekshumacyjne, badania DNA, porównania z materiałem referencyjnym. To są procedury wieloetapowe, proszę pani. Czasochłonne. Przy założeniu, że dokumentacja z lat ubiegłych zostanie uzupełniona, a jak pani wie, część archiwalnych materiałów uległa degradacji, przez co archiwa nie zawsze zachowują ciągłość.

Nina tylko pokręciła głową, po czym zamknęła teczkę. Zrozumiała, że w tej nowomowie nawet masowy grób potrafi brzmieć jak „materiał kostny o niejednoznacznej proweniencji”, a „sprawa Borek – nie ruszać” ma bardzo eleganckie synonimy.

Z zamyślenia wyrwał ją trzepot skrzydeł przelatującego kruka. Powiodła wzrokiem za ptaszyskiem, które zrobiło rundę nad grobami i zawróciło. Wzdrygnęła się, gdy kruk przysiadł na płycie grobu Adama. Poskubał pióra, a następnie spojrzał na Ninę.

Jego czarne ślepia były jak dwa połyskujące węgle.

– Uciekaj stąd! – Machnęła dłonią, ale ptak się nie ruszył. Wpatrywał się w nią, jakby chciał przewiercić ją wzrokiem. – No już! Spadaj stąd. Wypieprzaj!

Kruk zerwał się do lotu i przesiadł się na jedną z gałęzi pobliskiego dębu. Nina poczuła na policzkach łzy, a potem podniosła się z ławki i pospiesznie ruszyła w kierunku wyjścia z cmentarza.

W samochodzie włączyła ogrzewanie na maksa. Oddychała szybko, jak po biegu. Zmusiła się, by złapać rytm.

Wdech. Wydech.

I wtedy przypomniała sobie słowa Gajdy, wypowiedziane tam, w wykrocie, spokojnym głosem, jak w gabinecie.

Jeśli przyjdą obrazy, nie walczyć z nimi. Obserwować.

Nina uderzyła pięścią w kierownicę.

– Zamknij się! – syknęła w pustym aucie. – Zamknij się, zamknij się, zamknij się!

Ścisnęła kierownicę z taką siłą, że zbielały jej kostki.

Wdech, wydech. Wdech, wydech.

Włączyła nawigację, ustawiła „Warszawa” i powoli ruszyła z miejsca. Dopiero wtedy dostrzegła, że pod paznokciami znów ma czarne kreski. Grube, tłuste, cuchnące ziemią z grobu.

– To się nie dzieje. To tylko psychosomatyka – powiedziała i podkręciła głośność.

Wnętrze Subaru wypełnił rytmiczny kawałek, którego tytułu ani wykonawcy nie znała. Stare Subaru nie miało też wyświetlacza, bo gdyby miało, na ekranie wyświetliłyby się napisy: Twin Temple – I Am a Witch.

Epilog

Warszawa była już ciemna, ale nie cicha. Pod oknami wciąż przejeżdżały auta, ktoś na dole śmiał się za głośno, tramwaj zadźwięczał na zakręcie, jakby miał pretensje do świata, że musi jeździć nocą.

Zamknęła drzwi na dwa zamki.

Zatrzymała się w przedpokoju i przez chwilę tylko stała, nasłuchując, jakby mieszkanie mogło jej odpowiedzieć. Jakby cisza miała własny oddech. Buty zsunęła powoli, mechanicznie. Klucze i torebkę rzuciła na komodę, płaszcz powiesiła na wieszaku. Zapaliła światło. Na sofie leżał koc, tak jak go zostawiła. Na blacie wciąż stała niedopita herbata. Wszystko było na swoim miejscu.

I właśnie to było najgorsze. Bo w niej nic nie było na miejscu.

Poszła do łazienki, odkręciła kran i myła ręce długo, jakby zmywała z nich nie brud, tylko pamięć. Woda spływała po palcach, po nadgarstkach, po bliznach. Mydło pachniało cytryną.

Wytarła dłonie w ręcznik i spojrzała na paznokcie. Pod kilkoma wciąż widać było niedomyte ciemne kreski. Przeciągnęła paznokciem o paznokieć. Nic. Nie zeszło.

– To tylko stres – mruknęła, ale zabrzmiało to tak samo jak wszystkie formułki z teczek. Równo, gładko, bez sensu.

Wyszła z łazienki i bez słowa przeszła do pokoju, w którym stał worek bokserski. Popatrzyła na niego, a potem na swoje dłonie. I na brud pod paznokciami.

– Pierdolę to – rzuciła i uderzyła po raz pierwszy. Drugi cios był jeszcze mocniejszy. Trzeci już z pełną złością.

Biła mocno. Krótkie serie. Jakby odliczała. Jakby próbowała wyrzucić z siebie coś, co w niej siedzi i nie chce wyjść.

Po kilku minutach bolały ją barki i płuca, pot kapał jej z czoła. W gardle miała metaliczny posmak. Złość była gorąca i żywa. Na Gajdę, na Rysia, na Sępów, na policję, na całą tę wieś, ale przede wszystkim na samą siebie.

Gdy w końcu opadła z sił, oparła czoło o worek i objęła go ramionami. Chwilę później osunęła się na kolana i się rozpłakała.

Popatrzyła na swoje dłonie. Na palcach srebrzyła się krew z obtartych kostek, a pod paznokciami czerniała ziemia.

– Kuuuuurwaaaaaaa! – zawyła rozpaczliwie, a potem rąbnęła w worek, jakby chciała przebić się przez skórę.

Potem jeszcze raz. I jeszcze raz. Z każdym uderzeniem opadała z sił, aż runęła na panele jak długa. Bez sił. Bez wiary, że cokolwiek jeszcze ma sens.

Wdech. Wydech. Wdech. Wydech.

Leżała przez nieokreślony czas, a gdy po raz kolejny usłyszała sygnał przejeżdżającej karetki, podniosła się z podłogi i podeszła do okna. Na parapecie stała doniczka z zaschniętym kwiatem. Kiedyś roślina była zielona, potem przestała ją podlewać, liście zbrązowiały, stały się suche i kruche. Ziemia w doniczce była spękana, sucha jak stara rana.

Nina przez moment patrzyła na nią tak, jakby to nie była doniczka, tylko miejsce zbrodni. Poszła do kuchni i nalała wody do szklanki. Wróciła powoli, jakby każdy krok wymagał podjęcia decyzji. Zatrzymała się przy doniczce i przechyliła szklankę.

Ziemia piła zachłannie, jakby czekała na tę wodę całe miesiące.

Nina przyłożyła palce do powierzchni. Była chłodna i wilgotna. Za wilgotna, biorąc pod uwagę, że dopiero zaczęła podlewać. Wbiła palec głębiej, delikatnie, sprawdzając strukturę. Ziemia ustąpiła pod naciskiem. Miękka. Sprężysta. Jakby w środku była żywa.

Zamarła.

Zamknęła oczy na sekundę i natychmiast zobaczyła to sklepienie z korzeni. Tę ciemność. Ten puls.

Uniosła powieki.

W oknie odbijała się jej twarz. Zmęczona. Z mokrym pasmem włosów przy policzku. Z rozmazanym makijażem.

Jej własna twarz.

Jej własne oczy.

Tylko że usta…

Usta w odbiciu uniosły się minimalnie.

Nie do uśmiechu, który znała. Do czegoś spokojniejszego. Szerszego. Jakby ktoś sprawdzał, czy potrafi być nią.

Nina poczuła, jak jej palce same, bez pozwolenia, mocniej wciskają się w ziemię doniczki. Przez chwilę czuła delikatne ssanie, jakby ziemia przywarła do skóry mocniej, niż powinna. Ciemna wilgoć wypełniła zagłębienia pod paznokciami. Krew z obtarć zniknęła szybciej, niż powinna.

W odbiciu głowa przechyliła się odrobinę. Prawie czule.

Pokój wypełnił słodkawy i mdlący zapach starej krwi i gnijących liści.

I wtedy, w najbardziej zwykłej, warszawskiej ciszy, Nina zrozumiała sens słów Mai.

Już przeszła.

Na tę myśl twarz w szybie złośliwie się uśmiechnęła.

KONIEC

Od autora

Znacie mnie już nie od dziś i wiecie, że lubię żonglować gatunkami, zwłaszcza zaś zaskakiwać. Zabierając się do W ciemnym, głodnym lesie, chciałem napisać coś na pograniczu kryminału, thrillera i horroru. I udowodnić, że ten ostatni wcale nie musi być traktowany przez rynek jak trędowaty. A chyba trochę jest, bo wydawcy, przynajmniej na krajowym podwórku, często podchodzą do niego jak do jeża. Bo czy słowo „horror” nie stało się trochę synonimem obciachu? Jakiejś głupiej, krwawej historyjki o wampirach albo innych stworach, które hurtowo szatkują ludzi w talarki? Albo jeszcze gorzej – ekstremalnej rzeźni, gdzie flaki bezrefleksyjnie wylewają się z każdej strony? W ostatnich latach na rynku funkcjonuje, w mniejszym bądź większym stopniu, właśnie taki stereotyp. Co jest jego źródłem, to najlepiej wiedzą ludzie najbardziej zaangażowani. Powiedzmy, że to trudna i skomplikowana historia, a ja nie mam zamiaru roztrząsać, gdzie leży problem i czyja to wina. W każdym razie horror i mainstream od lat wzajemnie się wykluczają i do tej pory nie znalazł się pisarz (ani pisarka), który zdołałby wyciągnąć ten gatunek z niebytu. A że lubię wyzwania, to doszedłem do wniosku, że spróbuję wziąć sprawy w swoje ręce. I udowodnić, że horror może mieć wiele twarzy, w tym tę naprawdę fajną.

Pierwszą próbą tak naprawdę było Piętno. Już tam wprowadziłem pewne elementy horroru, ale nie przekroczyłem tej cienkiej czerwonej linii, wskutek czego, może nawet nie do końca świadomie, stworzyłem coś nowego – ciężki, mroczny kryminał, który porządnie na tym kryminalnym podwórku namieszał. Tym razem postanowiłem pójść o krok dalej i stworzyć pełnoprawną hybrydę kryminału z horrorem. I głęboko wierzę, że całkiem rozsądnie mi to wyszło.

Ocenę oczywiście pozostawiam Wam, drodzy Czytelnicy, ale już teraz powiem Wam, że nie zamierzam na tym poprzestać. Pisząc W ciemnym, głodnym lesie, tak cholernie dobrze się bawiłem, że postanowiłem pójść za ciosem. Uwielbiam to budowanie napięcia na niedopowiedzeniach, na opisach przyrody, które tworzą ten mroczny i duszny klimat, na słowach, po których cierpnie skóra. To oczywiście nie jest łatwe, bo ten gatunek nie wybacza błędów i łatwo można skręcić w ekstremę albo jeszcze gorzej – popaść w groteskę. Połączenie kryminału z horrorem, którego efekt nie jest infantylny, jest chyba jeszcze trudniejsze. Podjąłem jednak tę rękawicę, ale to Wy, jak zawsze, ostatecznie ocenicie, czy Piotrowski przeskoczył tę poprzeczkę.

Co do fabuły, to wszystko jest wytworem mojej wyobraźni. Począwszy od wsi Czyściec, której nie ma na mapie, po legendę o Katarzynie Borek, która nigdy nie istniała. To bardziej zlepek lokalnego folkloru i mojej licentia poetica. Same Bieszczady wołały mnie jednak od czasu, gdy napisałem Smolarza. Klimat tam panujący jest niezwykle wdzięczny dla pisarza, który planuje wrzucić Czytelnika w otchłań legend, zabobonów czy wszelakich strasznych historii. Głęboko wierzę, że podołałem, a Wy, czytając W ciemnym, głodnym lesie, spędziliście całkiem fajnie czas.

Płynnie zatem chciałbym przejść do podziękowań. Tradycyjnie zacznę od rodziny, zwłaszcza od rodziców Marioli i Tomasza oraz ukochanych dzieciaków Kuby i Lenki. Wszyscy oni są moimi drogowskazami przez życie.

Dziękuję też mojej serdecznej przyjaciółce Oli, którą znam od lat i która użyczyła mi swojego nazwiska i charakterku dla Niny, a potem przeczytała świeży tekst od deski do deski i wskazała kilka drobiazgów, które wymagały korekty. Dziękuję też Monice, z którą podróżowanie po świecie nabiera nowego wymiaru i dzięki której moja głowa w ostatnim czasie eksplodowała od nowych pomysłów. Dziękuję też moim stałym konsultantom: byłemu inspektorowi policji Romanowi Czarneckiemu za wszelkie uwagi merytoryczne odnośnie do procedur, patomorfologowi Robertowi Krzywulskiemu za wiadomo co oraz byłemu oficerowi służb specjalnych Leszkowi Adamcowi za pomoc wszelaką.

Dziękuję również całej ekipie Wydawnictwa Czarna Owca za opiekę, jaką mnie otoczyli, i za najwyższy profesjonalizm przy pracy nad moimi książkami. Szczególnie chciałbym podziękować dyrektorowi Markowi Korczakowi za to, że nieustannie we mnie wierzy i daje możliwość rozwoju. Dziękuję również: Katarzynie Słupskiej, Iwonie Walskiej, Adamowi Dzikowi, Agnieszce Radzikowskiej, Jackowi Ringowi oraz wszystkim, którzy w jakiś sposób przyczynili się do tego, aby ta książka została wydana.

Osobne podziękowania należą się twórcy okładki Piotrowi Cieślińskiemu. Okładki spod jego ręki to istne cuda.

Na koniec chciałbym serdecznie podziękować Wam, drodzy Czytelnicy i Czytelniczki. Za to, że ze mną jesteście i że zawsze mogę na Was liczyć. Głęboko wierzę, że i tym razem Was nie zawiodłem, i zapewniam, że dalej będę robił wszystko, co w mojej mocy, aby każda moja książka była napisana uczciwie, rzetelnie, przede wszystkim zaś dawała Wam jak najwięcej przyjemności z czytania. Zapytacie, co dalej? Tego oczywiście nie zdradzę, ale zapewniam Was, że nie zasypiam gruszek w popiele i ostro pracuję nad kolejną historią. Wszystko wskazuje na to, że nowa powieść trafi na księgarskie półki jesienią tego roku.

Raz jeszcze dziękuję wszystkim wspomnianym powyżej oraz tym, o których śmiałem zapomnieć, a którzy w jakiś sposób przyczynili się do napisania W ciemnym, głodnym lesie. Do zobaczenia na trasie!

Przemysław Piotrowski

Zielona Góra, 11.2025–04.2026