Plik jest zabezpieczony znakiem wodnym

===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Spis ‌treści

1. Okładka

2. Strona tytułowa

3. Strona ‌redakcyjna

4. 1

5. 2

6. 3

7. 4

8. 5

9. 6

10. 7

11. 8

12. 9

13. 10

14. 11

15. 12

16. 13

17. 14

18. 15

19. 16

20. 17

21. 18

22. 19

23. 20

24. 21

25. 22

26. 23

27. 24

28. 25

29. 26

30. 27

31. 28

32. 29

33. 30

34. 31

35. 32

36. 33

37. 34

38. 35

39. 36

40. 37

41. 38

42. 39

43. 40

44. 41

45. 42

46. 43

47. 44

48. 45

49. 46

50. 47

51. 48

52. 49

53. 50

54. 51

55. 52

56. 53

57. 54

58. 55

59. 56

60. 57

61. 58

62. 59

63. 60

64. 61

65. 62

66. 63

67. 64

68. 65

69. 66

70. 67

71. 68

72. 69

===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Tytuł oryginału: Skulden man ‌bär

Copyright © ‌2023 by Michael ‌Hjorth & Hans ‌Rosenfeldt
Copyright © 2024 for ‌the Polish edition ‌by Wydawnictwo Czarna Owca
Copyright ‌© 2024 for ‌the Polish ‌translation by Maciej ‌Muszalski
All ‌rights reserved

Published ‌by agreement ‌with Salomonsson Agency

Redaktorka prowadząca: ‌Agnieszka Radzikowska
Redakcja: ‌Anna ‌Brzezińska
Korekta: Ewa Skibińska, ‌Maciej Korbasiński
Projekt okładki: Pär ‌Wickholm
Zdjęcia ‌na okładce: ‌Shutterstock, pxhere.com
Adaptacja ‌okładki: Natalia Twardy
Konwersję do ‌wersji ‌elektronicznej wykonano w systemie ‌Zecer

Wszelkie ‌prawa zastrzeżone. Niniejszy plik ‌jest ‌objęty ‌ochroną prawa ‌autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym ‌(watermark).
Uzyskany ‌dostęp upoważnia wyłącznie ‌do ‌prywatnego użytku.
Rozpowszechnianie całości lub ‌fragmentu ‌niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci ‌bez ‌zgody właściciela praw jest ‌zabronione.

Wydanie pierwsze
Warszawa ‌2024
ISBN 978-83-8252-029-3

===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Nienawiść.

Krążyła po całym ‌ciele, ‌wypełniała go. Napędzała. Od ‌przebudzenia ‌aż do ‌chwili, gdy ‌niespokojnie zasypiał na kilka ‌godzin. ‌Nierzadko ‌ze ‌zwykłego wyczerpania.

Nienawiść.

Czysta i niezafałszowana.

Nosił ją ‌w sobie ‌już od ‌jakiegoś czasu, ‌od tamtego nieszczęsnego dnia, ‌ale ‌wcześniej bywała osłabiona, ‌a czasem nawet ‌przygnieciona przez inne uczucia: ‌smutek, ‌rozpacz, ‌złość, ‌poczucie, że się nie ‌spisuje.

Nie ‌tym razem. Teraz ‌wszystkie inne uczucia ‌zniknęły.

Została tylko nienawiść.

Zaryzykował. ‌Czerwcowa noc ‌była ciepła i jasna. ‌A okolica popularna ‌i uczęszczana. Zaniesienie nieprzytomnej kobiety ‌do ‌wody, a potem, po jej ‌śmierci, z powrotem ‌do samochodu, niewątpliwie jest ‌ryzykowne. ‌W każdej ‌chwili ‌ktoś mógł się pojawić, ‌zobaczyć ‌go i udaremnić tak dobrze ‌zaplanowaną zemstę, ‌jeszcze zanim zrobił pierwszy ‌krok.

Ta ‌kobieta.

Szczerze jej współczuł…

Była niewinna. ‌Stała się ‌ofiarą. Jednak kilka osób ‌niestety ‌musiało zginąć. Naprawdę ‌czuł żal ‌z tego powodu. Pragnął całym ‌sercem, ‌by istniał ‌inny sposób, inna ‌droga. To właśnie przez ‌konieczność ‌zgaszenia życia drugiego człowieka ‌czuł ‌niepewność, poświęcał czas na ‌próby ‌znalezienia ‌innego ‌rozwiązania, ale nic takiego ‌nie ‌znajdował. Tylko to mogło ‌przyciągnąć uwagę, ‌na której mu zależało. ‌Która ‌była mu potrzebna.

Zabijanie wydawało ‌się ‌łatwe – w telewizji i filmach. ‌Czytając tabloidy ‌i słuchając podcastów ‌kryminalnych, ‌można było dojść ‌do wniosku, ‌że każdy ‌człowiek jest zdolny ‌do odebrania życia drugiemu.

Jednak ‌zabijanie ‌nie było łatwe.

Dobrze, ‌że ‌kobieta straciła przytomność, ‌że nie ‌stawiała oporu, gdy ‌nogą w gumowym ‌kaloszu trzymał ją pod ‌wodą ‌o głębokości nieco przewyższającej ‌dziesięć ‌centymetrów. Płakała, ale nic ‌nie ‌można było na to ‌poradzić, ‌musiała umrzeć.

Przypomniał sobie fragment ‌książki:

Ważne, ‌że ‌rozumiał, zdawał ‌sobie sprawę, że ‌to jest ‌skierowane ‌przeciwko ‌niemu. Napędzało go nie ‌zabijanie ‌jako takie, lecz ‌wyzwanie, próba ‌sił. Hinde chciał się ‌z nim ‌pośrednio zmierzyć. To ‌było spotkanie ‌wielkich mistrzów.

Spotkanie wielkich mistrzów.

Dwa ‌błyskotliwe ‌umysły podczas walki.

Kobieta ‌w bagażniku była ‌pierwsza. Ile jeszcze ich ‌będzie, ‌zależało wyłącznie od przeciwnika. ‌Jeśli ‌rzeczywiście był tak bystry, ‌za ‌jakiego chciał uchodzić.

Ten ‌arogancki dupek.

Sebastian ‌Bergman.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Znowu wrócił. Z pełną świadomością ‌unikał ‌miasta, nie odwiedzał go od wielu lat, odkąd był częścią Krajowej Policji Kryminalnej i badał sprawę seryjnego gwałciciela. Okazała się nim kobieta. Był to najbardziej nerwowy okres w jego życiu. Miesiące, w czasie których myślał, że może być ojcem…

Nie! Nie chciał kończyć tej myśli. Wszystko było dobrze. Był dziadkiem Amandy i to wszystko.

Przynajmniej z biologicznego punktu widzenia. Amanda mówiła na niego po prostu Sebastian. Miano dziadka przypadło Valdemarowi. To było skomplikowane. Jak wiele innych kwestii między nim a Vanją.

Jego córką.

Szefową Krajowej Policji Kryminalnej, odkąd Torkel musiał odejść na wcześniejszą emeryturę.

Szybko rozwiązali pierwszą sprawę pod jej kierownictwem – dwóch snajperów w Karlshamn – ale nikt o tym nie mówił. Wszystko przyćmił Billy, wieloletni członek zespołu i najlepszy przyjaciel Vanji. Może jedyny, myślał czasem Sebastian. Billy – człowiek, który okazał się seryjnym mordercą.

Dlatego Sebastian wrócił do Uppsali.

I wędrował myślami.

Nawet najbardziej skomplikowane fakty nie były tak trudne do ogarnięcia jak to, że kolega, któremu ufali, którego wszyscy lubili i sądzili, że znają, przez kilka lat jeździł z nimi i mordował ludzi. Po jego dramatycznym ujęciu, które Torkel i Ursula niemal przypłacili życiem, Billy stał się innym człowiekiem. Bez owijania w bawełnę wyznał, czego się dopuścił, był pomocny, ze szczegółami opowiedział o swoich metodach i wskazał miejsca ukrycia ciał. Początkowo Sebastian miał wrażenie, że to tylko gra, sposób na złagodzenie wyroku w zbliżającym się procesie. Jednak żaden inny wariant niż dożywocie nie wchodził w grę i z czasem, im częściej się spotykali, tym większą miał pewność, że Billy czuje ulgę, że został zatrzymany.

Że już po wszystkim.

Przez cały czas wiedział, że czyni zło. Zmagał się ze wstydem i poczuciem winy, ale ta siła, ta żądza, była zbyt silna. Nie mógł się oprzeć. Choć wiedział, że może przez to stracić wszystko. Sam tak powiedział podczas jednej z wielu rozmów, które odbyli od czasu zatrzymania – że kiedy My była w ciąży, a on miał zostać ojcem, postanowił, że z tym skończy. Stawi temu opór. Miał zbyt wiele do stracenia. Wszystko. A potem trafił do Karlshamn i nadarzyła się okazja do popełnienia potencjalnej zbrodni doskonałej.

Uznał, że zrobi to po raz ostatni. Ostatni raz zabije.

Ale nie dlatego wrócili do Uppsali. To było pierwsze.

Pierwsze zabójstwo, a czwarta ofiara.

Billy zastrzelił na służbie dwie osoby. Dwukrotnie został oczyszczony z zarzutów w postępowaniach, które potem przeprowadzono, ale właśnie wtedy obudziła się w nim żądza, powstało niezdrowe połączenie między zabijaniem a przyjemnością. Wtedy posmakował absolutnej władzy kogoś, kto ma w rękach życie innej osoby i je odbiera. Trzecią ofiarą była Jennifer – koleżanka, z którą miał romans, ale to też nie było zaplanowane. Billy nie miał nawet świadomości, że zabił, dopóki nie znalazł jej rankiem po naprawdę krwawej nocy. Nazwał to nieszczęśliwym wypadkiem.

Tego samego nie dało się powiedzieć o Hugonie Sahlénie. Siedemnastoletnim chłopaku. Jego ojciec miał przychodnię weterynaryjną naprzeciwko lokalu, w którym kilka kobiet przez pewien czas sprzedawało usługi seksualne. Przedsiębiorczy Hugo dorabiał sobie do stypendium, fotografując klientów i ich samochody znajdowane w systemie Szwedzkiej Agencji Transportu i wymuszając pieniądze. Niewiele. Po kilka stówek. Tyle, by nie zostać zdemaskowanym.

Chyba że się trafi na policjanta.

Chyba że się trafi na Billy’ego Roséna.

– Tu w lewo – rozległo się z tylnego siedzenia. Kobieta, która prowadziła cywilny radiowóz, jakaś Therese – Sebastian nie zapamiętał nazwiska – włączyła kierunkowskaz, żeby kierowca jadącego za nimi radiowozu wiedział o ich zamiarze skrętu.

– Jesteś pewny? – spytał Sebastian, odwracając się za siebie. Za kratą siedział Billy w kajdankach i wyglądał przez boczną szybę. Jak to często działo się w ostatnim czasie, jego twarz była niemal zupełnie pozbawiona wyrazu. A prawie niewidzący wzrok miał wbity w dal. Krótko skinął głową w odpowiedzi.

– To nie jest droga, o której mówiłeś przedtem – powiedziała zaciętym tonem Therese jakaś tam.

– Przepraszam, ale jedziemy dobrze… Wtedy nie bardzo pamiętałem, byłem dość… – zaczął Billy i urwał. Sebastian zastanowił się przelotnie, co zamierzał powiedzieć. Jaki był?

Wzburzony? Podekscytowany? Naćpany?

Wszystkie słowa wydawały się zbyt słabe, niewystarczające do opisania uczucia, które musiało mu towarzyszyć, gdy po raz pierwszy z premedytacją zakończył życie młodego człowieka. Pewnie dlatego umilkł.

Pozostałe ciała zostały znalezione. Wtedy Billy nie musiał być obecny. Wystarczyły mapy i transmisja z telefonu jednego z policjantów. Jednak Hugona Sahléna nie znaleziono. Według wskazówek Billy’ego przeszukali trzy różne lokalizacje, ale bez rezultatu. W końcu postanowili zabrać go na miejsce.

Zebrali się w tak zwanej puszczy Fiby – lesie, w którym Billy zabił nastolatka. Jak wynikało z zeznań, udusił go. Kiedy pokrótce opisał zdarzenie tak, jak je zapamiętał, wsiedli do jednego z samochodów i poprosili, by pokazywał drogę.

Skręcili na żwirową ścieżkę, która w zasadzie nie była niczym więcej niż dwoma śladami kół z pasem trawy pośrodku.

– Gdzie jesteśmy? – zapytał wprost Sebastian.

– Nie wiem dokładnie. Gdzieś w Stora Branden – odparła Therese. Sebastian nie zastanawiał się, co to za miejsce. Uznał, że pewnie jakiś park, rezerwat przyrody czy coś w tym stylu. Nieważne.

– Za zakrętem będzie mijanka – odezwał się cicho Billy z tylnego siedzenia. – Zatrzymajcie się tam.

Miał rację. Skręcili i zaparkowali we wskazanym miejscu. Jadący za nimi kierowca zrobił to samo.

– On leży tam, kawałek dalej – dodał Billy i skinął głową w kierunku przedniej szyby i znajdującego się za nią gęstego lasu. Therese wyłączyła silnik i wysiadła. Otworzyła tylne drzwi i pomogła wysiąść Billy’emu. Sebastian odpiął pas i wyszedł za nimi. Policjanci z drugiego samochodu wypuścili psa z klatki w bagażniku. Billy wskazał głową kierunek między drzewami i ruszyli w milczeniu.

Kiedy szli, Sebastian zerkał na Billy’ego. Obrażenia twarzy, które odniósł z ręki Torkela, się zagoiły i jedynym ich śladem były pozostałości po siniaku – żółtozielone miejsce pod okiem, w pobliżu nasady nosa. Prawie nie widział na lewe oko, ale nie dało się tego zauważyć. Kiedy nadejdzie czas procesu, będzie taki jak zwykle.

Grzeczny, dobrze ubrany, wygadany.

– Nie wygląda na mordercę – będą mówili ludzie.

Od tego dzieliły ich jednak miesiące. Śledztwo było gruntowne i czasochłonne. Sebastian miał nadzieję, że dopisze mu szczęście i proces zbiegnie się z premierą jego książki. Kolorowe gazety ochrzciły Billy’ego Morderczym Policjantem. To określenie było zapisane białymi literami na czarnym tle nad każdym artykułem na jego temat.

To było dobre przezwisko.

I dobry tytuł.

Jeśli tylko nie będzie zwlekał z publikacją książki, wzbudzi ona duże zainteresowanie. Poprzednia – Uczeń – sprzedawała się znacznie gorzej od wcześniejszych. Nie zyskała takiego rozgłosu i rzadziej o niej pisano. W rezultacie jego występy w telewizji były nieliczne i nikt nie wydawał się już zainteresowany zapraszaniem go na wykłady. Nie miał żadnej sieci znajomych, którzy mogliby go wesprzeć, ani przysług, na które mógł liczyć, bo sam doprowadził do tego, że w większości miejsc był spalony i ludzie, którzy teoretycznie mogliby mu pomóc, unikali go. Wprawdzie miał dość pieniędzy, by sobie poradzić, ale jego karierze dobrze byłoby nadać rozpędu w końcowej fazie. Był w końcu po sześćdziesiątce…

Od zatrzymania Billy’ego minęło prawie sześć tygodni, ale wciąż niemal codziennie gdzieś o nim pisano. Jeśli znajdą teraz Hugona Sahléna, wzmianek będzie jeszcze więcej. Jedyny problem z pisaniem o Billym i jego czynach polegał na tym, że nie wiedział, czy ich rozmowy i spotkania zaowocują książką.

Billy nie udzielił mu zgody. Ani My.

Nie żeby to było konieczne, mógł sobie pisać, o czym i o kim chciał, ale ponieważ spotykali się pod pretekstem, że Sebastian chce pomóc, wybadać, co się stało, rozszyfrować wszystkie jego emocje, spróbować znaleźć sposób na posunięcie się naprzód, jako ogniwo między nim a odmawiającą spotkania My. Najbliżej mu było do terapeuty Billy’ego. Będąc nim, nie mógł zaś napisać ani linijki. Argument, że byłoby to nieetyczne, nic go nie obchodził. Nie mogło być jednak niezgodne z prawem – groziło to pozwem, ciągnącym się procesem i przegraną. Niczego jednak nie spisali, nie otrzymał też żadnego oficjalnego zlecenia związanego z pracą terapeuty. Ani od Billy’ego, ani od My, ani od policji kryminalnej. Był… przyjacielem.

Wsparciem w trudnym czasie.

I zamierzał na tym zarobić.

– Jak się teraz czujesz? – spytał, gdy Billy wskazał ręką w prawo i zeszli z wąskiej ścieżki. Billy nie odpowiedział. Tylko szedł dalej, rozglądając się wokół. – Jak się czułeś tamtego dnia? – dodał Sebastian. – Pamiętasz?

– Jak tam My? – odpowiedział pytaniem Billy. Nie było to zaskakujące. Im bardziej dopuszczał do siebie, co zrobił, im wyraźniejsze były konsekwencje, tym większą trudność sprawiało mu wyrażenie uczuć. Sebastian miał z nim w areszcie sesje, w czasie których Billy nie powiedział ani słowa.

– Właściwie zniszczyłeś jej życie – odparł Sebastian i wzruszył ramionami. Nie było to coś, czego Billy już by nie wiedział.

– Ale wszystko z nią w porządku? Chłopcy dobrze się czują?

– Nie jest z nią w porządku. To zajmie sporo czasu.

– Nadal się z nią spotykasz?

– Tak.

– Pozdrawiasz ją ode mnie?

– My tego nie chce.

Billy skinął głową i się zatrzymał. Wskazał duży leśny wykrot po lewej stronie, między dwiema dorodnymi sosnami. Przywodził na myśl ciemną, otwartą paszczę wieloryba, wyrastającą z głębiny w filmie o Pinokiu.

– Tam leży – powiedział. Obaj policjanci z psem podeszli bliżej. – Przykryty kamieniami i ziemią.

Pies wskazał teren oddalony mniej więcej o metr od wskazanego miejsca. Therese odeszła na bok i wezwała posiłki. Ze sprzętem do kopania. Jeden z opiekunów psa zaczął ostrożnie się opuszczać do zagłębienia. Billy obserwował te poczynania. Po jego policzku spłynęła samotna łza. Trudno było rozstrzygnąć, czy płacze nad ofiarą, czy nad sobą. Sebastian nie pytał.

Podejrzewał, że Billy sam tego nie wie.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Siadaj.

Rosmarie Fredriksson wskazała ruchem głowy jedno z krzeseł po drugiej stronie biurka. Vanja wypełniła polecenie. Założyła nogę na nogę, lekko się odchyliła. Próbowała wyglądać na tak odprężoną, jak tylko mogła, choć czuła się jak ktoś wezwany do gabinetu dyrektorki na reprymendę. Kiedy była uczennicą, nigdy jej tak nie wezwano. Nigdy też nie odwiedziła gabinetu Rosmarie Fredriksson. Szybko się rozejrzała. Był to pokój narożny. Na przedostatnim piętrze. Z okien rozciągał się widok na park Kronoberg i na Kungsholmsgatan. Obrazy na ścianach nic jej nie mówiły, ale nie znała się na malarstwie. Równie dobrze mogła tam wisieć fortuna. Na małym stoliku przy oknie stał wazon z białymi liliami. Ich słodkawy zapach roznosił się po całym pokoju. Popatrzyła na biurko i dwa krzesła. W rogu wokół niskiego stolika stały trzy małe fotele. Podłogę pokrywał gruby dywan w szeroki wzór. Nieopodal stał jeszcze jeden mały stolik z ekspresem do kawy. Było to miejsce na bardziej swobodne spotkania niż to, które się zapowiadało.

– No i jak tam?

Przy odrobinie dobrej woli można było uznać to pytanie za wyraz troski, szczerej chęci dowiedzenia się, jak Vanja i jej ekipa się czują po wstrząsających wydarzeniach ostatnich dni. Jednak nic w tonie głosu czy spojrzeniu Rosmarie nie przemawiało za taką teorią.

– Z czym? – odparła Vanja.

– Z twoim wydziałem.

– Ursula wróciła, więc pracujemy dalej. Ona, Carlos i ja – odparła Vanja i lekko wzruszyła ramionami. Co więcej mogła powiedzieć? Billy zdradził ją w sposób wręcz nieprawdopodobny, a poza tym próbował zabić Ursulę. Osoba obdarzona choćby minimalną dozą empatii powinna rozumieć, jak wygląda sytuacja w jej zespole.

Rosmarie wstała i podeszła do ekspresu do kawy.

– Z Krajowego Wydziału Kryminalnego niewiele zostało, prawda?

– To prawda. Będziemy musieli przeprowadzić rekrutację.

– O ile nie zostaniecie zlikwidowani. Kawy?

Vanja była tak zaskoczona, że tylko skinęła głową. Rosmarie wcisnęła przycisk na ekspresie, a ten zaczął mleć ziarna tak głośno, że uniemożliwiał rozmowę. Vanja i tak nie miała nic do powiedzenia. Milczała więc, gdy maszyna napełniała małą białą filiżankę. Rosmarie podeszła i ją podała.

– O ile nie zostaniemy zlikwidowani? – powtórzyła powoli, gdy Rosmarie wróciła za biurko.

– Mieliście być jednym z najlepszych wydziałów w Szwecji, a nie odkryliście, że jest wśród was seryjny morderca. To nie wzbudza zaufania.

– Dobrze to ukrywał i był naszym kolegą z pracy, przyjacielem…

Vanja umilkła. Sama słyszała, że jej słowa brzmią bardziej defensywnie, niż zamierzała. Że broni się mocniej niż powinna. Nawet tak typowo biurowa policjantka jak Rosmarie powinna rozumieć, że jeśli ktoś miałby niepostrzeżenie popełnić poważne przestępstwo, to właśnie dobrze wykształcony, inteligentny, doświadczony śledczy kryminalny. Poza tym trudno podejrzewać kolegów z pracy o zbrodnie, o których popełnieniu nie ma się pojęcia.

– Traficie do Narodowego Wydziału Operacyjnego, pod moje kierownictwo.

– Wiem o tym – powiedziała Vanja. Rozumiała, dokąd zmierza ta rozmowa. Miała doświadczyć tego, co Sebastian i Torkel wielokrotnie przedstawiali jako absolutnie najgorszą cechę Rosmarie Fredriksson: odruchu ratowania własnej skóry.

– Będę z tobą szczera – powiedziała Rosmarie. Pochyliła się nad biurkiem i spojrzała na Vanję w sposób z pewnością w zamierzeniu poufały, ale tak naprawdę kojarzył się z wężem, który właśnie zobaczył małą bezbronną myszkę. – Kiedy jeden z moich wydziałów tonie w gównie, ono bryzga również na mnie.

Vanja tylko skinęła głową. Co miała powiedzieć? Aby nie sprawiać wrażenia niezainteresowanej, upiła łyk kawy i znów skinęła, tym razem nieco bardziej dobitnie, jakby chciała pokazać, że naprawdę zdaje sobie sprawę z powagi sytuacji.

– Mam jednak pewien pomysł, który może sprawić, że ja i ty wyjdziemy z tego niemal bez szwanku.

Vanja i tym razem nie odpowiedziała. Była pewna, że i tak usłyszy ciąg dalszy. Czy tego chce, czy nie.

– Potrzebujemy kozła ofiarnego.

Rosmarie odchyliła się na oparcie krzesła. Vanja zesztywniała.

– Kogo? – zapytała cicho, miała wręcz pewność, że zna odpowiedź. Była nowa, w miarę młoda, po raz pierwszy na stanowisku kierowniczym. Przypomniała jej się zasada Petera, wedle której odnoszący sukcesy pracownik zostaje awansowany tak długo, aż przestaje być kompetentny. Nie wiedziała nawet, czy jej przejście na nowe stanowisko zostało we właściwy sposób zaanonsowane. Po prostu… je dostała, gdy Torkel nie wchodził już w grę. Doskonale. Kurwa! Nigdy więcej nie dostanie pracy, jeśli zostanie wskazana jako osoba odpowiedzialna za tę gównoburzę.

– Torkel – powiedziała Rosmarie takim tonem, jakby wszelkie inne możliwości nie wchodziły w grę. Vanja tak się wzdrygnęła, że prawie rozlała kawę. Ze wszystkich imion to było ostatnie, które spodziewałaby się usłyszeć. – Zaakcentujemy, że to wszystko zdarzyło się pod jego nadzorem – ciągnęła Rosmarie. – Nie przekraczając granicy dobrego smaku, poruszymy problem uzależnienia, sugerując, że jego osąd był zaburzony.

– Billy działał przez kilka lat – wyjaśniła Vanja. – Problemy Torkela zaczęły się po śmierci Lise-Lotte.

– Ale dlatego właśnie musiał odejść.

– Wszyscy pracowaliśmy z Billym. Nikt nic nie podejrzewał. Nawet Sebastian.

– Sebastian, no właśnie… – Usta Rosmarie skurczyły się w coś, co mogło być uśmieszkiem zadowolenia lub grymasem dezaprobaty. Nie dało się stwierdzić, która z tych możliwości jest prawdziwa. – Przejrzałam jego umowy. W tych przypadkach, w których w ogóle jakieś były.

– Pracował bardziej w charakterze konsultanta…

– Zwykle podpisujemy umowy także z konsultantami. Poza tym z tego, co widzę, nigdy nie sprawdzono jego przeszłości.

– Torkel dobrze go znał.

– Przecież nie w taki sposób zatrudniamy ludzi na odpowiedzialne stanowiska, prawda?

– Tak.

Vanja lekko się skuliła na krześle. Już widziała oczyma wyobraźni, jak to będzie wyglądało. Media wygrzebią wszystko, co tylko się da znaleźć na temat Torkela, cofając się tak daleko w przeszłość, jak to tylko możliwe. Vanja wiedziała, że okres po jego pierwszym rozwodzie także nie był bezproblemowy. Rosmarie miała godną podziwu umiejętność wskazywania wiarygodnego kozła ofiarnego. Vanja pomyślała, że do tego potrzeba lat treningu.

– Wiesz, co myślą ludzie? – spytała Rosmarie, wyrywając ją z zamyślenia.

– Na jaki temat?

– Na temat szefów. Zwłaszcza krajowego szczebla… Że, tak samo jak politycy, nigdy nie ponoszą odpowiedzialności. Że wszystko uchodzi im na sucho. A jeśli ktoś ich wykopie, to najczęściej lecą w górę. – Posłała Vanji spojrzenie, które natychmiast skojarzyło jej się z politykiem w czasie wyborów. To spojrzenie mówiło, że jej zdanie jest niepodważalną prawdą i nie zamierza słuchać uwag. Vanja żadnej nie zgłosiła. – Czas, by ktoś odpowiedział za nieprawidłowe zarządzanie.

– Torkel to najlepszy szef, jakiego kiedykolwiek miałam – odparła. Sto razy lepszy niż ty, miała ochotę dodać i liczyła na to, że jej wzrok przekazuje ten komunikat. Jednak nawet jeśli przekazał, Rosmarie Fredriksson pozostała na to całkowicie niewrażliwa.

– Daję ci szansę na uratowanie zespołu i twojej posady.

– Oraz odsunięcie od siebie wszelkiej krytyki ze strony mediów. – Vanja prawie ugryzła się w język. Za mocno? Zbyt szczerze? Rosmarie chwilowo skupiła się na Torkelu, ale to nie oznaczało, że Vanja jest bezpieczna. Jednak Rosmarie tylko lekko wzruszyła ramionami.

– I na uratowanie siebie. Wyświadczam ci przysługę. Będziesz przyszłością. Nowym, które nadejdzie. Młodą kobietą, sprzątającą po nadużyciach władzy popełnianych przez uprzywilejowanych starszych mężczyzn.

– A jeśli nie chcę być kimś takim?

Rosmarie spojrzała na Vanję, jakby nie do końca rozumiała. Jakby miała przed sobą nastolatkę w okresie buntu, która się kłóci tylko dlatego, że może, a nie dlatego, że to do czegokolwiek doprowadzi. Lekko westchnęła. Vanja odczytała to jako pierwszy znak, że jej szefowa się denerwuje.

– W takim wypadku najprawdopodobniej zostanie wszczęte śledztwo w sprawie niewłaściwego kierowania wydziałem, który pozostawał poza kontrolą. Nastąpi reorganizacja, a twój wydział przestanie istnieć jako niezależna jednostka.

– Przecież to szantaż.

Rosmarie znów się nachyliła.

– Nie zatrzymasz się na wydziale zabójstw. Będziesz się piąć po szczeblach kariery.

Po raz pierwszy Vanja poczuła, że dostrzega w Rosmarie autentyczne ciepło, zaangażowanie. Jej szefowa była niczym mentorka, dzieląca się tajemnicami z adeptką, by ta osiągnęła pełnię swojego potencjału.

– To jest gra, której zasad musisz się nauczyć.

– Polegająca na sprzedawaniu przyjaciół?

– Na walce o to, co jest dla ciebie ważne.

Vanja umilkła. Odkąd urodziła jej się Amanda, miała inne priorytety. Praca i kariera nie stały już w jej życiu na pierwszym miejscu, ale oczywiście w dalszym ciągu była ambitna i zachłanna. Chciała mieć wszystko, co tylko mogła. Ale nie za wszelką cenę.

– Torkel jest dla mnie ważny.

Rosmarie znów się odchyliła na oparcie. Tym razem nie próbowała nawet maskować westchnienia irytacji. Położyła dłonie na biurku i wstała. Można to było zrozumieć tylko w jeden sposób: że spotkanie dobiegło końca.

– Torkel zostanie obciążony – zadecydowała. – Pytanie brzmi tylko, czy pociągnie za sobą na dno ciebie i twój wydział, czy nie.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Nie żyje.

Ta jedna myśl gorączkowo krążyła jej po głowie.

Umarł, na zawsze. Tim, jej ojciec, umarł.

Łzy znów zaczęły płynąć. Cicho, lecz nieubłaganie. Miała wrażenie, że jest ich mniej, ale ból i żal się nie zmieniły. Wiedziała, że zostaną z nią na długo. Cathy wzięła kilka głębokich wdechów, żeby się uspokoić. W dalszym ciągu szok tkwił w jej wnętrzu niczym odrębny byt.

Tim miał przyjechać do domu, ale tego nie zrobił. Zaczęła się niepokoić. Dzwoniła do niego, ale bez skutku. Była coraz bardziej przekonana, że coś jest nie tak. Jeśli miał się spóźnić albo zmieniały mu się plany, zawsze o tym informował. Chcieli zjeść razem lunch, spędzić popołudnie w mieście, a o szesnastej odwiedzić ambasadę amerykańską, by porozmawiać o jej wizie.

Wiedziała już, że nic z tego nie dojdzie do skutku.

W porze lunchu zadzwoniła do niej policjantka.

Zapytała, czy jest spokrewniona z niejakim Timem Cunninghamem. Poinformowała, że znaleziono go skulonego w bramie w okolicach Stureplan. Zdaniem personelu karetki prawdopodobnie doznał ataku serca. Stwierdzono zgon na miejscu.

Oszołomiona dotarła do szpitala Karolinska, bo tam przewieziono ciało. Błądziła po długich korytarzach, aż w końcu udało jej się zaczepić kogoś, kto coś wiedział. Po dłuższym czasie trafiła do Zakładu Medycyny Sądowej, ale usłyszała tylko, że nie może zobaczyć ciała. Musiała poczekać na lekarza, a i tak nie było pewne, czy pozwolą jej zobaczyć Tima. Zasady były surowe. Od tamtego czasu siedziała w ponurej szaroniebieskiej poczekalni i płakała. Miała wrażenie, że trwa to całe wieki.

Po jakimś czasie dotarło do niej, że już nie jest sama. Dołączyli do niej młodzi rodzice z dwójką małych dzieci. Siedli kawałek dalej. Kobieta miała zapłakane, niewidzące oczy, a mężczyzna zduszonym głosem czytał z dziećmi komiks o Bamsem. Cathy pomyślała, że przyszli ze względu na ojca kobiety albo innego ich krewnego. Spróbowała wziąć się w garść, opanować łzy. Nie płakać przy obcych. Nauczyła ją tego matka. Nie warto okazywać silnych emocji przy nieznajomych. W najgorszym wypadku może to zostać uznane za oznakę słabości.

Skinęła głową kobiecie i wstała. Odruchowo zaczęła obracać w palcach mały pierścionek z motylem wiszący jej na szyi. Towarzyszył jej, odkąd pamiętała, a nawet dłużej. Został kupiony w Tajlandii w Boże Narodzenie. Kiedy kraj dotknęło katastrofalne w skutkach tsunami. Czasami wydawało jej się, że pamięta tamten dzień. Wodę, chaos i strach. Równie dobrze mogły to jednak być wspomnienia fragmentów nagrań oglądanych w różnych sytuacjach albo historii, które jej później opowiadano. Na przykład o kupnie tej ozdoby na targu. Przecież nie mogła tego pamiętać. Ponieważ cała rodzina przeżyła, doszła do wniosku, że pierścionek przynosi szczęście. Dotykanie go zwykle ją uspokajało. Był to tani, mały kawałek alpaki z czerwonymi i niebieskimi kamieniami, które zawsze kojarzyły jej się z poczuciem bezpieczeństwa. Nie chciała się go pozbyć, bez względu na to, ile razy mama suszyła jej o to głowę. Nie chciała mieć niczego droższego ani bardziej dorosłego. Ten pierścionek znaczył dla niej coś, czego nie potrafiła ująć w słowa.

Była to jedna z niewielu walk, których jej matka nie wygrała.

Cathy ruszyła z powrotem do rejestracji. Musiała wiedzieć teraz. Co się stało jej ojcu? Musiała go zobaczyć. Jak do tego doszło? Snuli tak wielkie plany. Ona miała pojechać do Stanów Zjednoczonych, a on do… Wszystko było jednym wielkim chaosem.

Zobaczyła mężczyznę w garniturze rozmawiającego z kimś z personelu. Na widok Cathy szybko zakończył rozmowę i do niej podszedł. Miała wrażenie, że gdzieś go już wcześniej widziała.

– Cathy? – odezwał się, wyciągając do niej rękę. – Stan Ludlow, kolega twojego taty z Heyman & Schroder. Tak bardzo mi przykro – kontynuował dobrą angielszczyzną, przyjaźnie ściskając jej dłoń. Teraz go rozpoznała. Widzieli się przelotnie na jakimś evencie firmowym, a jej ojciec nieraz pochlebnie się o nim wyrażał.

– Tim wpisał mnie jako osobę do kontaktu w nagłych przypadkach. Przyjechałem najszybciej, jak mogłem. Jak się czujesz? – zapytał łagodnie. Cathy próbowała robić wrażenie silnej, ale niespecjalnie jej to wychodziło. Oczy znów zaszły jej łzami.

– Nie wiem. Nie mogę tego zrozumieć… – Tylko tyle była w stanie wykrztusić.

– Niczym nie musisz się martwić. Pomożemy ci ze wszystkimi praktycznymi sprawami i będziemy cię wspierać w tym trudnym czasie. Pamiętaj, że zapewnimy ci wszystko, czego będziesz potrzebowała.

Cathy nie bardzo wiedziała, co odpowiedzieć. Mężczyzna był przyjazny, ale cała sytuacja miała w sobie coś dziwnego. Firma Heyman & Schroder zawsze była gdzieś w tle i praktycznie kierowała całym ich życiem. Teraz wystąpiła z cienia, zaledwie kilka godzin po tym, jak jej ojciec został znaleziony martwy.

– Dziękuję – odparła dość ostrym tonem. – Nawet jeszcze nie miałam możliwości go zobaczyć, więc nie wiem, czego potrzebuję.

Stan zrobił krok do tyłu i posłał jej przepraszający uśmiech.

– Wybacz. Zabrzmiało… jakby przysłali mnie z pracy. Tak naprawdę jestem tutaj, bo obiecałem to twojemu tacie. Był moim przyjacielem. Nie chciał, abyś została sama.

Cathy spojrzała na niego pytająco. Coś sprawiało, że nie mogła poskładać w całość tego, co właśnie jej powiedział.

– Jak to? Prosił cię o przyjście tutaj? Skąd mógł… To znaczy… Skąd wiedział?

Cathy urwała. Stan wyglądał na zakłopotanego, nie odpowiadał, ale jego milczenie było wymowne. Zrozumiała jego znaczenie, ale nie mieściło jej się w głowie. Pomyślała, że to niemożliwe.

– Wiedział, że umrze?

Liczyła na odpowiedź przeczącą, ruch głowy, smutny uśmiech, który powie jej, że wszystko opacznie zrozumiała, ale Stan tylko skinął głową, a następnie dodał:

– Kilka miesięcy temu Tim przeszedł rutynowe badania, a nasz firmowy lekarz odkrył tak zwany tętniak aorty, czyli uszkodzenie tętnicy. Tętniak był dosyć duży i ulokowany w naprawdę pechowym miejscu.

– Wiedział, że umrze, i nic nie mówił?

Cathy posłała Stanowi ponaglające spojrzenie. Tym razem nie tylko liczyła na odpowiedź przeczącą. Potrzebowała jej. To wszystko było zbyt poważne. Niepojęte. Stan patrzył na nią z ciepłym współczuciem w oczach.

– Wiedział, że jest ryzyko. Toczyły się rozmowy na temat operacji, która miała zapobiec niebezpieczeństwu, ale była… skomplikowana. Nie chciał cię niepokoić. Przed przeprowadzką i tym wszystkim.

Cathy bezskutecznie próbowała uporządkować sprzeczne uczucia. Czarny jak noc smutek zyskał nieproszone towarzystwo w postaci wrzącego gniewu skierowanego przeciwko mężczyźnie, którego miało jej brakować już do końca życia.

– Wiedział, że umrze? – Jej pytanie zabrzmiało ostrzej, niż zamierzała. Stan wyciągnął rękę i znów chwycił jej dłoń. Tym razem delikatniej. Pocieszająco.

– On wierzył w życie, Cathy. W każdej sytuacji zawsze myślał o tobie. Zrobił to, co uważał za najlepsze dla ciebie.

– Mógł pozwolić mi w tym uczestniczyć i zadecydować.

Nie potrafiła już powstrzymać łez. Zachwiała się na nogach, jakby opuściły ją wszystkie siły. Stan zrobił krok do przodu i ją objął. Przytrzymał w ramionach i podniósł. Ojciec nie żył dopiero od kilku godzin, ale już tak bardzo za nim tęskniła. Jak miała przeżyć bez niego całe życie? Od śmierci jej mamy byli tylko we dwoje. Wszędzie na świecie, przez cały czas. Razem. A teraz nagle nikogo przy niej nie było.

Została sama.

To wrażenie tylko się spotęgowało, kiedy jakiś czas później znalazła się u boku ojca, żeby się z nim pożegnać. Na wózku ze stali nierdzewnej paliła się świeczka. Ojciec nie leżał w łóżku, lecz na noszach, na zimnym błyszczącym metalu, przykryty białym prześcieradłem podciągniętym aż pod brodę. W pomieszczeniu nie było okien ani żadnych mebli. Nie był to pokój ani sala, lecz przestrzeń, w której śmierć była tak częstym gościem, że nikt już nawet się nie przygotowywał do kolejnej z jej niezliczonych wizyt.

Lekarz wpuścił ich do środka i potwierdził, że Tim prawdopodobnie zmarł w wyniku uszkodzenia aorty, ale pewność zyskają dopiero po sekcji zwłok. Cathy spytała, dlaczego będą go rozcinać, i dowiedziała się, że ponieważ został znaleziony poza domem i nie było rzucającej się w oczy przyczyny śmierci, sprawa należała do policji i nie mieli wyboru.

Stali w milczeniu. Córka Tima i jego kolega. Jego rodzina i praca. Wszystko, co go zajmowało, gdy żył.

Cathy poprosiła Stana, by zostawił ją samą. Wzięła wizytówkę, którą jej wręczył, i obiecała zadzwonić, gdyby czegoś potrzebowała. Na razie jednak potrzebowała samotności. Kiedy wyszedł, przysunęła sobie krzesło i usiadła obok tego, co kiedyś było jej ojcem. Jakiś czas siedziała w milczeniu i tylko patrzyła. Myśli wirowały jej w głowie. Przez chwilę się zastanawiała, gdzie są ubrania, które miał na sobie, gdy rano wychodził z domu w Brommie. Nieważne. Wyglądał na spokojnego i to była dla niej kojąca myśl. Czy śmierć nadeszła szybko? Pomyślała, że musi poczytać więcej o tętniaku aorty. Dotknęła jego policzka. Był o wiele za zimny.

– Trzeba było coś powiedzieć – wykrztusiła.

Miała ochotę dalej być na niego zła. Ze złością potrafiłaby sobie poradzić. To jednak nie wchodziło w grę. Teraz już lepiej rozumiała wydarzenia z ostatniego okresu jego życia. Wszystko nabrało sensu. Dziwnie się zachowywał. Chciał opuścić willę. Ubiegał się o nową posadę w innym kraju. Załatwiał jej studia w Stanach. Przygotowywał ją do życia bez siebie. O to w tym wszystkim chodziło.

Wiedziała, że będzie za nim ogromnie tęskniła.

Później będzie się musiała zastanowić, co zrobić ze swoim miejscem w Yale. Firma Heyman & Schroder zajmie się wszystkimi praktycznymi kwestiami, ale w Szwecji pozostało coś niedokończonego. Niewypowiedzianego, co było ważne dla jej ojca i czego nie zdążył doprowadzić do końca. Była pewna, że chciał jej coś powiedzieć. Coś, co mu ciążyło. Nie potrafiła uchwycić, co to takiego, ale w ostatnim czasie czuła bijący od niego niepokój. Wówczas wiązała go z psychologiem, do którego nagle zaczął chodzić. Nalegał, by i ona się z nim spotkała.

Nazywał się Sebastian Bergman.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Wzięła głęboki oddech.

Wiedziała, co powiedzieć, lecz nie wiedziała jak. Przypuszczała, jak to zostanie odebrane, co nie ułatwiało sprawy. Nie mogła jednak tak po prostu odwrócić się na pięcie i wyjść. Nie po tylu wspólnie przepracowanych latach i po wszystkim, co dla niej zrobił. Znów głęboko wciągnęła powietrze i przyłożyła kciuk do przycisku dzwonka. Zamek został przekręcony szybciej, niż się spodziewała, a kiedy otworzyły się przed nią drzwi, zrozumiała dlaczego. Stała przed nią Ursula.

– Cześć. Ty tutaj?

Głupie nawet jak na pytanie retoryczne. Vanja od razu poczuła, że to, co ją czeka, właśnie stało się jeszcze trudniejsze ze względu na obecność koleżanki.

– Tak. Wchodź – powiedziała Ursula i ją przepuściła. – Torkel jest w kuchni.

Vanja zdjęła kurtkę i buty. Poszła za Ursulą.

Torkel siedział przy stole. Choć ostatnio widziała go zaledwie kilka tygodni wcześniej, pomyślała, że się skurczył, a z całą pewnością postarzał. Wyglądał jak cień człowieka, który niecały rok wcześniej kierował ich grupą. Spowodowały to żałoba, alkoholizm i poważne urazy. Vanja była zdziwiona na wieść, że zamierzają go wypisać ze szpitala. Przecież mimo wszystko został dwukrotnie postrzelony, a na obu dłoniach miał poparzenia trzeciego stopnia. Jednak w obecnych czasach szpitale chciały się pozbywać pacjentów jak najszybciej. Torkel nie był tu wyjątkiem. Łóżek i personelu zawsze brakowało. Dwa razy dziennie przychodziła do niego pielęgniarka i opatrywała mu dłonie, ale poza tym musiał radzić sobie sam. Na szczęście miał Ursulę. Vanja podejrzewała, że spędzali razem w mieszkaniu mnóstwo czasu.

Na jej widok Torkel się rozpromienił i próbował wstać, ale zanim zdążył, Vanja szybko podeszła i go przytuliła.

– Miło cię widzieć – powiedział, wskazując krzesło naprzeciwko. Vanja usiadła. Ursula została przy drzwiach. – Masz na coś ochotę? – zapytał Torkel, ruchem głowy wskazując piekarnik i lodówkę.

– Nie, dziękuję.

– A jak tam Amanda? I Jonathan?

– Dobrze. Wszystko super.

Torkel skinął głową i zapadła cisza. Można było ją interpretować jako wezwanie, by Vanja wyjawiła powód wizyty. Ona jednak wolała jeszcze przez jakiś czas tego nie robić. Jeszcze przez kilka minut porozmawiać z nim przyjaźnie i po koleżeńsku, zanim wszystko zepsuje.

– Jak się czujesz? – zapytała.

Torkel wzruszył ramionami i lekko rozłożył ręce. Miał na nich bawełniane rękawiczki.

– Chyba… tak dobrze, jak to możliwe. Nie piję. Znowu.

– Miło to słyszeć – odparła. Nie znała aktualnej sytuacji Torkela z alkoholem. Ursula nic o tym nie wspominała, a ona nie chciała pytać. – A ciało? Dłonie i w ogóle.

– Powoli się goją. Rany postrzałowe nie będą miały trwałych konsekwencji. A jeżeli chodzi o dłonie… według lekarzy nie odzyskają pełnej sprawności.

Vanja skinęła mu głową ze współczuciem, a jednocześnie poczuła narastającą złość.

Niech szlag trafi Billy’ego!

Gnój pierdolony!

Naprawdę musiała się zmuszać, by o nim nie myśleć, odkąd został osadzony w areszcie. To było zbyt bolesne, wprawiało ją w zbyt wielką wściekłość. Ze wszystkich zdrad, których doświadczyła w ostatnich latach, także ze strony matki, ta była najgorsza. Jej najlepszy przyjaciel. Człowiek, któremu ufała w stu procentach, któremu pozwalała odbierać córkę z przedszkola i się nią opiekować. Skutecznie stłumiła te myśli, ale Torkel najwyraźniej nie zamierzał tak łatwo odpuścić.

– Widujesz się z Billym? – zapytał.

– Nie.

– Czy w ogóle z nim rozmawiałaś po tym wszystkim?

– Nie.

– I pomyśleć, że naprawdę to wszystko spowodował… – powiedział Torkel niemal smutnym głosem. Vanja musiała stłumić szyderczy śmiech. „Spowodował” było chyba niedopowiedzeniem roku.

– Ale go zatrzymaliśmy – dodała stojąca przy drzwiach Ursula. – Dzięki tobie i Sebastianowi.

– A z Sebastianem się widujesz? – zapytał Torkel.

– Czasami odbiera Amandę z przedszkola, ale tak poza tym to nie. Nie spotykamy się. – Rzuciła krótkie spojrzenie Ursuli, która nawet drgnieniem mięśnia twarzy nie dała po sobie poznać, że ma na ten temat jakąś szczególną opinię. Między nią a Sebastianem do czegoś doszło. To coś sprawiło, że zupełnie się od niego zdystansowała. Vanja nie wiedziała, o co chodzi – Ursula nie miała w zwyczaju dzielić się osobistymi sprawami. Musiała przyznać, że sama ma podobnie.

W kuchni znów zapanowała cisza. Vanja zaczęła się wiercić na krześle. Torkel i Ursula wiedzieli, że nie przyszła tylko po to, by zabić trochę czasu rozmową. Uznała więc, że wyjaśni cel wizyty.

– Właściwie dlatego tu jestem – zaczęła, spoglądając na nich oboje. – Z powodu sprawy Billy’ego.

– Aha? – To krótkie słowo ujawniało sceptyczne nastawienie i świadomość, że cokolwiek powie Vanja, nie spodoba się to żadnemu z nich.

– Rozmawiałam dziś z Rosmarie…

Reakcja mniej więcej odpowiadała spodziewanej. Ursula pogardliwie prychnęła, a na ustach Torkela pojawił się mały uśmieszek. Jakby w obserwowaniu, do jakiego stopnia zła może być sytuacja, kryła się odrobina komizmu.

– No i co powiedziała? – zapytał, nachylając się do niej. Vanja po krótkim wahaniu uznała, że nie ma dobrego sposobu na przekazanie takiej informacji.

– Jutro zamierza zorganizować konferencję prasową i zrzucić całą winę na ciebie, za to, że byłeś nieuważny i zaniedbywałeś swoje obowiązki.

– Cholerna zdrajczyni – mruknęła Ursula. Torkel tylko skinął głową, jakby właśnie tego się spodziewał po swojej byłej szefowej.

– Ci, którzy tam będą, usłyszą, dlaczego odszedłeś. Dowiedzą się o piciu i o całej reszcie… – dodała Vanja.

– Billy działał lata przed tym, jak on zaczął pić – zaprotestowała Ursula.

– Wiem. To samo jej powiedziałam.

– Co jeszcze powiedziałaś?

Vanja odwróciła się do niej. Czyżby w głosie koleżanki usłyszała wyrzut? Spojrzenie Ursuli to potwierdzało. W Vanji znów wezbrała irytacja. Cholera jasna, przecież to nie była jej wina. Ona tylko przekazywała informacje.

– Powiedziałam, że nikt z nas niczego nie podejrzewał, że Billy oszukał nas wszystkich i że to niesprawiedliwe wskazywać Torkela jako kozła ofiarnego.

– Ratowanie własnej skóry to coś, co wychodzi jej najlepiej – stwierdził Torkel.

– Będziesz brała udział w tej konferencji prasowej? – spytała Ursula. Wyraźnie nie zamierzała pominąć wątku udziału Vanji w całej sprawie.

– Nie mam zbyt wielkiego wyboru. Będę mówiła o przyszłości.

– Twojej przyszłości? – odparła Ursula, akcentując pierwsze słowo.

Okej, tego było już za wiele. Nie zamierzała wysłuchiwać oskarżeń o załatwianie spraw Rosmarie i używanie Torkela jako trampoliny do własnej kariery. Zrobiła, co mogła, ale przecież to nie ona była szefową.

– O naszej przyszłości. Druga opcja zakłada, że i tak wystawi Torkela, ale jednocześnie zamknie wydział zabójstw. Nie wiem, jak ktokolwiek mógłby na tym zyskać.

Ursula nie odpowiedziała, lecz skrzyżowała ręce na piersi, wyraźnie niezadowolona.

– To nie twoja wina – przerwał Torkel z wyraźną szczerością w głosie, rzucając spojrzenie w kierunku Ursuli. – Jestem pewny, że zrobiłaś, co mogłaś. Wszyscy wiemy, jaka jest Rosmarie.

– Przykro mi – odparła szczerze Vanja. – Ale chyba powinieneś wyłączyć telefon i przez jakiś czas nie czytać wiadomości.

– Dam sobie radę. Dzięki za ostrzeżenie.

– Przynajmniej tyle mogłam zrobić.

Ich spojrzenia spotkały się nad stołem. Torkel posłał Vanji uspokajający uśmiech, a ona przypomniała sobie, jak wiele dla niej znaczył przez wszystkie lata, jakie wsparcie jej zapewniał i że był naprawdę dobrym człowiekiem. Pochyliła się nad stołem, żeby chwycić go za ręce, ale znieruchomiała w pobliżu białych rękawiczek.

– Naprawdę mi przykro – powiedziała.

– Wiem.

Jej telefon zaczął dzwonić. Spojrzała na wyświetlacz. Nieznany numer. Odebrała połączenie. Okazało się, że to policja z Västerås.

Po krótkiej rozmowie i otrzymaniu zdjęcia z miejsca zbrodni odwróciła się w stronę wyraźnie zaciekawionej Ursuli.

– Mamy robotę.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Kiedy My otworzyła drzwi i wpuściła go do środka, natychmiast zobaczył, że nie wszystko wygląda jak należy. Oczywiście, że powinna być teraz świeżo upieczoną mamą i siedzieć w domu ze swoimi bliźniakami, całkowicie pochłonięta sprawami maluchów. A tymczasem musiała próbować zrozumieć, że mężczyzna, którego kochała i za którego wyszła, ojciec jej dzieci, przyznał się do przestępstw czyniących z niego jednego z najgorszych seryjnych morderców w dziejach Szwecji. Nic więc nie wyglądało jak powinno, choć tego dnia było jeszcze gorzej niż zwykle. Jej nieumyte włosy zwisały bez życia wokół twarzy, bladej i ziemistej, z dominującym elementem w postaci czarnych worów pod oczami. Wyglądała, jakby po prostu naciągnęła na siebie poplamione spodnie dresowe i dużą koszulkę, której używała jako piżamy. Samotne zajmowanie się dwójką małych dzieci było wyczerpujące dla każdego, ale Sebastian odniósł wrażenie, że w przypadku My chodzi o znacznie więcej niż o nieprzespane noce.

To on pierwszy powiedział jej o podejrzeniach wobec Billy’ego i on prowadził śledztwo, które w końcu zaowocowało jego zdemaskowaniem. Dlatego czuł się częściowo odpowiedzialny za sytuację, w której się znalazła, i za to, że jej życie legło w gruzach. Oczywiście było to głupie, irracjonalne, a poza tym naprawdę nie w jego stylu, ale ze wszystkich osób, które znał, ona ucierpiała najbardziej i czasem sam nie miał pewności, jak będzie reagowała za jakiś czas. Dlatego zależało mu, by pozostawali w kontakcie. Poza tym interesowało go jej spojrzenie na wydarzenia, jej historia, zdawał sobie sprawę, że to będzie ważne i stworzy wymiar emocjonalny w jego planowanej książce.

– Napijesz się kawy? – spytała My, kiedy zdejmował kurtkę.

– Tylko jeśli dotrzymasz mi towarzystwa.

– W takim razie bez kawy.

Wprowadziła go do salonu, gdzie były nieliczne, o ile w ogóle jakiekolwiek, oznaki, że mieszkanie to zajmuje osoba, która właśnie została sama z małymi bliźniętami. Nic nie leżało na podłodze, ozdobne poduszki były starannie ułożone na sofie, a pilot od telewizora i podkładka leżały na stoliku. W oknach stały świeże cięte kwiaty.

– Chłopcy śpią? – spytał Sebastian, rozglądając się po pogrążonym w ciszy mieszkaniu.

– Nie ma ich tutaj.

Przez krótką, mrożącą krew w żyłach chwilę Sebastian miał wrażenie, że wydarzyło się coś okropnego. Że opanowana, wręcz zamknięta My ukrywa jakąś tragedię.

– A gdzie są? – zapytał i ku swojej radości zauważył, że to krótkie pytanie nie ujawniło jego niepokoju.

– U mamy – odparła My, usiadła na sofie i podciągnęła nogi. Chwyciła jedną z poduszek i zaczęła ją ściskać. Sebastian usiadł w fotelu naprzeciwko. – Ja… Mój stan się pogorszył. Nie mogłam na nich patrzeć. A tym bardziej ich trzymać i karmić…

Po głosie można było się domyślić, że zaraz zacznie płakać, ale jej oczy pozostały suche i wbite w niego. Sebastian zobaczył w niej część dawnej My. Stanowczej, sprawczej, wiedzącej, czego chce.

– To nie ich wina, nic z tego nie jest ich winą, wiem, ale i tak nie potrafię. Są tak bardzo podobne do niego, że nie mogę sobie z tym dać rady.

– Daj sobie trochę czasu i…

– Sebastian, tu nie chodzi o depresję poporodową – przerwała, nachylając się ku niemu. – To nie minie. On zamordował osiem osób. Bo chciał. Dla przyjemności.

Trzy pierwsze nie, pomyślał Sebastian. Dopiero po nich zasmakował w zabijaniu. Oczywiście nie zamierzał tego mówić My. Ten fakt robił niewielką różnicę. Lub zgoła żadnej.

– Ale twoje dzieci to nie on – spróbował.

– Są nim w połowie.

Na pewnym poziomie jej awersja i niepokój były zrozumiałe. Sebastian uważał je za niepotrzebne i przesadzone, ale rozumiał, że tak to odczuwa. Czy skłonność Billy’ego do zabijania była uwarunkowana genetycznie? Ten wąż, o którym mówił, jakby to była wręcz fizyczna, żyjąca istota. Wąż, który go napędzał – kim on właściwie był? Skąd się wziął? Dla Sebastiana odpowiedź była oczywista. Sądził, że wie wystarczająco dużo o psychice człowieka, by twierdzić, że jego czyny i doświadczenia, relacje i przeżycia kształtują go w znacznie większym stopniu niż geny. Nikt nie rodzi się mordercą.

– To nie jest powód, dla którego miałyby zostać mordercami – odparł więc. – A jeśli chcesz rozmawiać o dziedziczeniu, w połowie są tobą.

– Tak, więc może tylko przekażą ten kłamliwy, niewierny, kurewski gen dalej.

Gorycz. Gniew. Z czasem pochłoną ją i unicestwią.

– Był nie tylko tym – odparł spokojnie Sebastian.

– Przestań go bronić!

– Nie bronię jego, tylko chłopców.

Przez chwilę wydawało się, że żądza walki ją opuszcza. Westchnęła głęboko, odchyliła się na oparcie i mocniej ścisnęła poduszkę.

– Wiem. Wiem, że to nie tak, że kiedy dorosną, automatycznie staną się seryjnymi mordercami. Nie na tym polega problem.

– A na czym? – odparł Sebastian, szczerze zainteresowany. Mimo jej trudnej sytuacji – a może właśnie dzięki niej – rozmowy z My były tym, co w ostatnim czasie angażowało go najbardziej. Billy coraz mocniej zamykał się w sobie. Wypowiadał coraz mniej słów, w miarę jak docierały do niego konsekwencje popełnionych czynów i myśli o nich. Poranne, zakończone sukcesem poszukiwanie ciała Hugona Sahléna tylko spotęgowało ten proces. W drodze powrotnej do aresztu Billy nie powiedział ani słowa, tylko patrzył przez boczną szybę samochodu i nawet nie odpowiadał, kiedy się do niego zwracano. My mówiła, ubierała swoje uczucia w słowa. Albo przynajmniej próbowała. W jej podejściu do tego, co się stało, i w sposobie, w jaki pozwalała owym zdarzeniom definiować samą siebie, było coś, co Sebastian rozpoznawał aż nazbyt dobrze. Czy powinien zawrzeć ten aspekt w książce? Wprowadzić do niej własne doświadczenie straty? Uczynić ją bardziej osobistą? Uznał, że warto się nad tym zastanowić, ale nie teraz.

– Po prostu… – zaczęła My i się zawahała, jakby zależało jej, by użyć odpowiednich sformułowań. – Problem w tym, że bez przerwy przypominają mi o rzeczach, o których chcę tylko spróbować zapomnieć.

Po raz kolejny Sebastian doszedł do wniosku, że My i on są do siebie podobni. Ileż to razy próbował wyprzeć wszystkie wspomnienia z drugiego dnia świąt 2004 roku. Bezskutecznie.

W tym roku mijało dziewiętnaście lat.

Dziewiętnaście lat, odkąd nie pozwolił sobie na szczęście, uznając, że nie zasługuje. Był sam w ciemności. Tysiąc dni, a potem jeszcze kolejny tysiąc – one wszystkie zlewały się w jedną bezkresną, duszącą magmę, w której przypadkowe, pozbawione znaczenia podboje seksualne stanowiły narzędzie wyparcia, służyły temu, by nie zatonąć i przez krótką chwilę móc znów oddychać.

Zostawił to wszystko za sobą.

Udało mu się stworzyć nowe życie.

To było dla niego konieczne i będzie konieczne dla My.

– Przypominają ci o tym teraz, ale zaczniesz odróżniać jedno od drugiego. – Sebastian się nachylił i pochwycił jej spojrzenie. – To, co robił Billy, od tego, kim chłopcy są dla ciebie. To będą dwie zupełnie osobne kwestie.

– Oddam ich do adopcji.

Sebastian nie do końca wiedział, jakiej odpowiedzi się spodziewał, ale na pewno nie takiej. Czy to w ogóle było możliwe? Jego wątpliwości musiały znaleźć odzwierciedlenie w wyrazie twarzy, bo My mówiła dalej:

– Trzeba zaangażować sądy i opiekę społeczną, ale da się to zrobić. I tak będzie najlepiej dla dzieci.

– Jesteś pewna?

– Zasługują na kogoś, kto będzie ich kochał.

Pełne przekonanie i szczerość w jej głosie powstrzymały Sebastiana od protestów. Wiedział, że cokolwiek powie, My nie zmieni zdania. W każdym razie tego dnia.

– Chciałabym cię poprosić o przysługę – powiedziała spokojnie My.

– Jaką?

– Billy ma prawo do opieki, musi wyrazić zgodę. Kiedy następnym razem go spotkasz, poproś, by na to przystał.

– Nie zgodzi się.

– To go przekonaj. I tak nie będzie częścią ich życia.

– Ale przecież sama powiedziałaś, że ma prawo do opieki…

– Tak, tak, tak – przerwała mu. – Może będą musieli odwiedzać go w więzieniu, sama nie wiem, ale… Nie będzie ich znał, nie będzie ważną częścią ich życia. Już ja się o to postaram.

– Okej. W takim razie mu powtórzę.

– Dobrze.

Sebastian poczuł, że to dyskusyjna sprawa, ale po raz kolejny postanowił nic nie mówić. Uznał, że dopiero kiedy upłynie więcej czasu, zdradzi, iż według niego jej decyzja jest nieprzemyślana. Nie znał się na tego rodzaju adopcji, ale domyślał się, że jest długotrwała. O ile znał Billy’ego, spodziewał się, że będzie protestował i opóźniał cały proces. W głębi duszy czuł, że Billy nadal żywi naiwną nadzieję, że z czasem między nim a My znów będzie normalnie. Może nie tyle, że mu wybaczy, ale przynajmniej zrozumie, będzie to tolerowała. Naiwne marzenie, by zachować cokolwiek z dawnego życia. Billy jednak nie widział tej My, która siedziała teraz przed Sebastianem.

– Nie pójdziesz z kimś porozmawiać? – spytał ostrożnie, nachylając się ku niej.

– Niby z kim?

– Z terapeutą. Z kimś, kto ci pomoże to wszystko przepracować.

– Przecież spotykam się z tobą.

– Nie jestem twoim terapeutą, tylko przyjacielem.

– Wydaje mi się, że potrzebuję bardziej przyjaciela niż terapeuty, ale dzięki mimo wszystko.

W kieszeni Sebastiana zaczął brzęczeć telefon. Zazwyczaj to ignorował, ale w tej sytuacji był wdzięczny za tę nieoczekiwaną przerwę. Z przepraszającym gestem wyciągnął komórkę z kieszeni. Dzwoniła Vanja. Przemknęło mu przez myśl, że być może zapomniał odebrać Amandę z przedszkola, że dziś wypadała jego kolej, ale po pierwsze, nigdy o tym nie zapominał, a po drugie, w takiej sytuacji Vanja odezwałaby się wcześniej. Inna rzecz, że nie dzwoniła nigdy, jeśli sprawa nie dotyczyła Amandy, więc z niepokojem przyjął połączenie.

Dwadzieścia minut później odebrała go sprzed domu My i pojechali w kierunku Västerås.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

To, że się zbliżają, było czuć po zapachu, a mimo wszystko, kiedy na dziedzińcu wysiedli z samochodu, przeżyli mały szok. Naprawdę cuchnęło.

– Kurwa mać! – krzyknął Sebastian i na ile to było możliwe, starał się robić krótkie wdechy ustami.

– Tysiąc sześćset świń – odparła Vanja i posłała mu delikatny uśmiech.

– Jak ktokolwiek jest w stanie tu pracować?

– Podejrzewam, że można się przyzwyczaić.

– Do pracy ze świniami? Tak, można – rzuciła Ursula.

Sebastian zignorował złośliwy komentarz i ruszyli w stronę dużego budynku kawałek dalej. Zobaczyli kilka radiowozów na podjeździe, policjanta w mundurze i taśmy odgradzające teren. Na miejscu była również ekipa techników kryminalistyki. Ursula natychmiast do nich podeszła. W czasie tej godziny z kawałkiem, którą spędzili w samochodzie, nie wypowiedziała wielu słów. To było ich pierwsze spotkanie od czasu feralnych wydarzeń w domu Torkela. Sebastian wiedział, że miała pretensje o to, że jej nie ostrzegł. Nie bez racji – musiał to przyznać.

Kiedy po niego przyjechały, wskoczył na tylne siedzenie. Ursula nie zapraszała go do przodu, mimo że był prawie o dwadzieścia centymetrów wyższy od niej. Zamknął drzwi i jechali w ciszy, która zdaniem Sebastiana nie była całkiem komfortowa.

– Co wiemy o tej sprawie w Västerås? – zapytał, gdy zostawili za sobą Sztokholm, a Vanja wyjechała na trasę E18 w kierunku zachodnim i dodała gazu.

– To, co powiedziałam przez telefon i co zobaczyłeś na zdjęciu, które wysłałam.

Ano tak, zdjęcie. Oczywiście mogło im chodzić o kogoś innego, że to nie ma z nim żadnego związku, ale Vanja wyraźnie w to nie wierzyła. Musiał szczerze przyznać, że sam też w to nie wierzył.

– W internecie można przeczytać, że znaleźli jeszcze jedno ciało – odezwał się głos zza kierownicy. To nie on podjął temat Billy’ego, lecz Vanja. Nie on. Mógł więc chyba odpowiedzieć?

– Tak. Hugona Sahléna – potwierdził, rzucając spojrzenie Ursuli.

– Uczestniczyłeś w tym?

– Tak.

– Dlaczego? – spytała Ursula, w dalszym ciągu wpatrzona w drogę przed sobą.

– Bo mnie o to poprosił. Kilka razy się z nim spotkałem.

– Dlaczego?

– Potrzebuje kogoś, z kim mógłby porozmawiać.

Ciche prychnięcie Ursuli bardzo wyraźnie dawało do zrozumienia, jakie jest jej zdanie na ten temat.

– Odkąd trafił do aresztu, zaszły w nim bardzo duże zmiany – spróbował Sebastian.

– Żałuje?

Sebastian się zawahał. Na to pytanie nie było prostej odpowiedzi. Tak lub nie. Nie miał pewności, czy Ursula będzie zainteresowana czynnikami psychologicznymi, które wchodziły w grę w przypadku Billy’ego, ale i tak postanowił spróbować.

– Na pewno żałuje konsekwencji. A jeśli chodzi o same czyny… Ich sprawcą nie był Billy, którego znamy, więc… On sam nie do końca wie, jak się do nich odnieść.

– I właśnie w tym mu pomagasz?

– Staram się.

Po raz pierwszy od czasu, gdy zajął miejsce w samochodzie, Ursula się odwróciła i na niego spojrzała.

– Dlaczego? Billy gówno dla ciebie znaczy, a skrzywdził wiele osób, na których, jak twierdzisz, ci zależy.

– Wiem.

– Więc dlaczego? Bo masz takie dobre serce, myślisz o innych i chętnie pomagasz bliźnim?

Nie dało się przeoczyć jadowitej ironii. Ze wszystkich ludzi Ursula prawdopodobnie znała go najlepiej. Chcąc mieć szansę na choćby przyzwoitą relację z nią, nie mógł kłamać.

Nie mógł powiedzieć jej nieprawdy. Nigdy więcej.

– Piszę książkę na jego temat.

– Czy on o tym wie?

– Nie.

– Akurat tu ci wierzę – odparła ze złośliwym uśmiechem Ursula. – Wykorzystywanie drugiego człowieka dla własnej korzyści. To już bardziej w twoim stylu.

Po raz kolejny musiał przyznać, że miała rację. Odwróciła się z powrotem do przodu.

– Zwracając się do ciebie, Vanja podejmuje poważne ryzyko. Nie można powiedzieć, byś figurował na liście życzeń Rosmarie.

– Mimo to trzeba przyznać, że nie macie wielkiego wyboru.

– Zawsze jest jakiś wybór. Można podjąć dobrą lub złą decyzję.

To również była prawda. Po prostu on wiecznie i z pełną świadomością przez tak wiele lat podejmował złe decyzje. Chciał się w ten sposób ukarać, bo słuszny wybór mógłby mu zapewnić odrobinę szczęścia, na które nie zasługiwał.

– Dzięki – zwrócił się do Vanji.

– Nie musisz mi dziękować. Po prostu się postaraj, bym nie musiała żałować tej decyzji.

Sebastian skinął głową i odchylił się na oparcie tylnego siedzenia. Dokładnie tych samych słów użył Torkel, przyjmując go z powrotem do zespołu w Västerås wiele lat wcześniej. I proszę, jak to się skończyło…

Jechali dalej w milczeniu.

Pozwolono im przejść pod policyjną taśmą, a ubrany po cywilnemu śledczy wyszedł im naprzeciw z wyciągniętą ręką. Mógł mieć ze czterdzieści pięć lat, jego ciemne włosy były trochę posiwiałe na skroniach. W butach sportowych, chinosach i kamizelce założonej na bluzę z kapturem wyglądał, jakby wezwano go z imprezy przy grillu, którą spędzał z rodziną i przyjaciółmi.

– Dzień dobry. Nazywam się Radjan Micic, to ja dzwoniłem.

– Co wiecie? – spytała Vanja, gdy już się przywitali i przedstawili.

– Gospodarstwo prowadzą państwo Machado. Ofiarę znalazła właścicielka – wyjaśnił i skinął głową w stronę kobiety w wieku około trzydziestu pięciu lat, ubranej w roboczy strój. Stała kawałek dalej i rozmawiała z policjantem w mundurze. – Ofiara to niezidentyfikowana kobieta po sześćdziesiątce. Wyprowadziliśmy świnie, ale kiedy usłyszeliśmy, że przyjedziecie, a raczej że przyjedzie Ursula, zostawiliśmy wszystko tak, jak było.

Sebastian uśmiechnął się pod nosem. Ursula nigdy nie miała najmniejszego zaufania do badań miejsc zbrodni przeprowadzanych przez lokalne służby i zawsze otwarcie wyrażała swoje zdanie. Byłaby dumna, słysząc, że przynajmniej w Västerås zaskarbiła sobie szacunek. Pomyślał, że może jej to powtórzy. Potrzebował czegoś, co dałoby mu kilka punktów.

– Czy ci właściciele byli ostatnio zamieszani w jakąś nielegalną działalność? – zapytała Vanja.

– Nic nam o tym nie wiadomo.

– W porządku, dzięki.

– Może państwo nie pamiętają – dodał Radjan z lekkim uśmiechem – ale kiedy tu ostatnio byliście, poznaliśmy się. Przy okazji sprawy chłopaka z Palmlövska, który zastrzelił swojego kolegę.

Był to rok, w którym zmarła matka Sebastiana, a on wrócił do rodzinnego miasta po roku nieobecności. Wtedy po raz pierwszy po ponaddziesięcioletniej przerwie znów pracował z policją kryminalną. I poznał Vanję.

To było tak dawno.

Tyle się wydarzyło od tamtego czasu.

– Nie, nie pamiętamy – odparł Sebastian, odwzajemniając uśmiech. – Pamiętamy sprawę, ale pana nie.

– Pracowałem z Thomasem Haraldssonem…

– Nadal nic… Dokonał pan czegoś godnego uwagi?

– Wygląda na to, że nie.

Sebastian bardziej czuł, niż widział spojrzenie Vanji, która po chwili przepraszającym tonem jeszcze raz podziękowała za pomoc. Razem ruszyli w kierunku właścicielki.

– Vanja Lithner, Krajowa Komisja do spraw Zabójstw – przedstawiła się, gdy podeszli. – A to jest Sebastian Bergman.

– Ten Sebastian Bergman? – zapytała kobieta i natychmiast rzuciła w jego stronę zaciekawione spojrzenie. Przez chwilę Sebastian miał wrażenie, że trafił na fankę. Ostatnimi czasy nie miał zbyt wielu wielbicieli, ale jeśli jacyś zostali, to w zasadzie wyłącznie kobiety. Przyjrzał jej się jeszcze uważniej. Miała brązowe oczy, krótkie ciemne włosy, była bez makijażu, a jej figura pod workowatymi ubraniami wydawała się trochę pospolita. Uznał ją za zbyt młodą. Dawniej może i tak próbowałby zaciągnąć ją do łóżka, ale nie teraz. Już nie. Zwłaszcza po Uppsali. Poza tym zauważył, że w jej oczach nie ma podziwu ani nawet błysku rozpoznania. Chodziło jej o ścianę na zdjęciu.

– Tak, pewnie ten Sebastian – przyznał i skinął głową.

– Jak się pani nazywa? – spytała Vanja.

– Erika Machado. Jesteśmy tu z mężem właścicielami.

– Wiem. Proszę opowiedzieć, co się stało.

– Właśnie powiedziałam – odparła Erika i skinęła głową w stronę policjanta rozmawiającego z Micicem.

– Mnie nie.

Erika przewróciła oczami i głośno wypuściła powietrze.

– Pojawiłam się tuż po szesnastej, weszłam do środka i zauważyłam, że w jednej z zagród panuje wyjątkowe ożywienie. Poszłam tam i zastałam ją leżącą. Zadzwoniłam na policję i przyjechaliście.

– Czy wie pani, kto to jest?

– Bardzo słabo ją widziałam, ale nie sądzę.

– Czy była tu tylko pani? Nikt inny z pracowników?

– Oni pracują od szóstej do czternastej.

– I poza tymi godzinami nikogo nie ma na miejscu?

Erika pokręciła głową.

– Wieczorami pozostaje tylko karmienie. Odbywa się automatycznie.

– Co pani tu w takim razie robiła? – wtrącił Sebastian.

– Rano szwankował jeden z podajników paszy, więc zamierzałam do niego zajrzeć.

– Czy przychodzi pani do głowy, dlaczego to się wydarzyło u was?

– Naprawdę nie mam pojęcia.

– Ostatnio nie działo się nic nietypowego?

– Nie.

Vanja rozejrzała się po placu przed wielkim budynkiem, który bardziej przypominał hangar niż oborę.

– Mają tu państwo kamery?

– Kilka na zewnątrz, ale żadnej w środku. Raz na jakiś czas odwiedzają nas bojownicy o prawa zwierząt i weganie…

– Czy nagrania są zapisywane?

– To kamery na czujniki ruchu. Kiedy się włączają, materiał jest zapisywany.

– Mogłaby pani sprawdzić, czy dzisiaj się włączyły?

– Oczywiście.

– I proszę zostać gdzieś w pobliżu. Może będziemy musieli zadać jeszcze kilka pytań.

Erika skinęła głową, a Vanja ruszyła do budynku. Sebastian poszedł za nią.

Jak można było się spodziewać, w środku smród był jeszcze gorszy. Jakby ktoś połączył pozostawioną kocią kuwetę z czystym amoniakiem, a potem jeszcze na nią nasrał. Sebastian musiał powstrzymać odruch wymiotny.

Świnie były wszędzie.

Na całej długości budynku rozciągało się morze świńskich grzbietów. Zwierzęta chrząkały, kwiczały, ryły, leżały lub spały. Po obu stronach wąskiej betonowej ścieżki, którą szli, znajdowały się niekończące się rzędy zagród. Ścieżka była odgrodzona metalową barierą, która poza tym oddzielała od siebie świnie. Rząd jarzeniówek pośrodku sufitu jako tako oświetlał wnętrze, ale zagrody położone najbliżej ścian pozostawały w ciągłym półmroku. Także przez brak okien. Dach był wykonany z blachy falistej, a wszędzie wzdłuż i wszerz biegły odsłonięte rury. Jeśli z zewnątrz budynek przypominał hangar, to po wejściu do środka nie pozostawiał już żadnych wątpliwości, z czym ma się naprawdę do czynienia.

Z fabryką. Miejscem produkcji przemysłowej.

Sebastian jadał wieprzowinę, boczek i szynkę, ale mimo wszystko podziałał na niego widok tych zwierząt – tym bardziej że z artykułu, który kiedyś czytał, wynikało, że są towarzyskie, oddane i inteligentniejsze od większości psów. Stały w ścisku i nie miały nic do roboty poza czekaniem na śmierć.

Zeszli dalej, w kierunku jedynej pustej zagrody, po lewej stronie, przy krótszej ścianie. Kiedy przechodzili, kilka świń z zaciekawieniem wystawiło ryje. Po dotarciu na miejsce przystanęli i zaczęli przyswajać, co widzą.

Kobieta leżała na plecach na betonowej posadzce pośrodku zagrody. Miała na sobie bordową koszulkę, jasne spodnie, espadryle i skarpetki. Na jej ramionach, dłoniach i na twarzy lśniły czerwienią głębokie rany. U prawej dłoni brakowało dwóch palców. Ursula przykucnęła przy kobiecie w białym stroju ochronnym. Wokół niej pracowali miejscowi technicy kryminalistyki.

– Znalazła się tu między czternastą a szesnastą – powiedziała Vanja, nie zwracając się do nikogo konkretnego.

– Była martwa dłużej – oceniła Ursula.

– O ile dłużej?

– Nie wiem, ale to nie ulega wątpliwości.

Mimo że Ursula była odwrócona do niej plecami, Vanja wskazała głową obrażenia na ciele.

– A te rany?

– Powstały po śmierci. Świnie ją podgryzały.

Vanja się skrzywiła. Szczególnie brakujące palce czyniły całą scenę jeszcze bardziej makabryczną. Miała nadzieję, że pracownicy będą wiedzieli, które świnie przebywały akurat w tej zagrodzie – by te sztuki nie zostały zarżnięte i sprzedane. Nie był to zresztą jej problem, o ile Ursula nie chciała znaleźć i zbadać zaginionych części.

– Myślałam, że to mit. O świniach jedzących ludzi.

– Widocznie nie.

– Myślisz, że zginęła tutaj?

– Nie. – Ursula przesunęła się odrobinę w bok i lekko przycisnęła klatkę piersiową ofiary. W zimnym świetle jarzeniówki Vanja zobaczyła spływającą po policzku strużkę przezroczystego płynu. – Utonęła.

– I została tu podłożona. Musiał być jakiś powód.

Nie ulegało wątpliwości, że będą musieli dokładniej sprawdzić państwa Machado i ich pracowników. Przekonać się, czy dostawali jakieś groźby, czy ci ludzie byli już wcześniej w coś zamieszani, czy znali zmarłą…

– To też jest tu pewnie nie bez powodu.

Vanja się odwróciła. Sebastian zrobił kilka kroków przed siebie i stanął przed czymś, co wyglądało na mały, prosty schowek w rogu pomieszczenia. Ściany z topornych desek, proste drzwi z poprzeczną belką. Dachu nie było.

SPRÓBUJ ROZWIĄZAĆ TO, SEBASTIANIE BERGMANIE.

Duże czerwone litery na ścianie, która poza tym nie była pomalowana. Vanja podeszła do niego.

– To krew?

– Farba. – Sebastian wskazał głową puszkę czerwonej farby stojącą przy ścianie. Na puszce leżał pędzel.

– Co oznaczają te cyfry?

Sebastian spojrzał w stronę wskazaną przez Vanję.

304136.

– Nie wiem. Numer telefonu.

– Jeśli tak, to do kogo?

Sebastian wzruszył ramionami. Nie wiedział. Martwa kobieta, na której ucztowały świnie, była oczywiście potwornością, ale nie mógł zaprzeczyć, że wiele elementów tego miejsca wzbudziło jego zainteresowanie. Człowiek, który to wszystko zainscenizował, był kimś w jego guście.

Oczywiście osobisty wymiar całej sprawy nie był powodem do radości. Sebastian już kiedyś przeżył coś podobnego. Edward Hinde posłużył się Ralphem Svenssonem, by zabijać kobiety, z którymi Sebastian utrzymywał relacje seksualne. O tym właśnie opowiadała jego książka Uczeń.

Kobiety leżącej w zagrodzie jednak nie znał.

A przynajmniej tak mu się wydawało. Nie wyglądała znajomo.

Jeśli ofiara była dla niego kimś obcym, chodziło jedynie o wyzwanie. Ktoś go testował, chciał się z nim zmierzyć. Kobieta, miejsce, cyfry – to wszystko powinno mu coś powiedzieć. Czuł, że powinien czegoś się domyślić. Takie rzeczy go nakręcały. Stał przy ścianie z wezwaniem i cyframi, obok martwej kobiety w zagrodzie dla świń i po raz pierwszy od dawna naprawdę czuł, że żyje.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Po kilku godzinach w willi w Brommie Cathy wiedziała, że podjęła słuszną decyzję. Naprawdę nie chciała zostać w Szwecji. W willi, która była dla nich stałym punktem, ich domem, znajdowało się mnóstwo przedmiotów, z którymi nie miała żadnego związku. Jeśli nie liczyć kilku osobistych drobiazgów, firma Heyman & Schroder dopilnowała, by po tym, jak się wprowadzą, na miejscu niczego im nie brakowało. Bez jej taty dom był tylko miejscem przypominającym, jak bardzo była samotna.

Postanowiła pojechać z powrotem do jedynego domu, jaki tak naprawdę miała. Tam, dokąd rzadko, lecz regularnie powracali. Do Melbourne. Będzie mogła się zastanowić, co począć z Yale, początkiem roku akademickiego i całą resztą. Nie mogła już się czuć bardziej zagubiona i samotna niż tutaj. W Melbourne była jej babcia. Choć przez lata nie spotykały się zbyt często. Miały kontakt przede wszystkim za pośrednictwem ekranów i telefonów. Nie widziały się od pogrzebu jej matki, więc nie można było powiedzieć, że wciąż u siebie przesiadują, ale przynajmniej kogoś miała. W Sztokholmie nie miała nikogo.

Sporządziła listę spraw, którymi musiała się zająć. Wiedziała, że z większością pomoże jej Stan. Heyman & Schroder wynajmie willę, a ona na pewno nie ucierpi na tym finansowo. Była przekonana, że testament okaże się szczegółowy i przemyślany. Ojciec był dobry w podejmowaniu decyzji – właśnie dlatego firma wysyłała go w podróże po całym świecie.

Jedną z kwestii znajdujących się wysoko na liście, których nie mogła pominąć, był Sebastian Bergman.

Nie potrafiła skojarzyć tego nazwiska ze swoim ojcem. Pewnie Tim zamierzał pójść na terapię, znaleźć kogoś, z kim będzie mógł rozmawiać. Ale dlaczego akurat Sebastian Bergman? Cathy sprawdziła go w Google i zrozumiała, że to cieszący się pewną sławą, kontrowersyjny psycholog kryminalny, który dawniej często pracował ze szwedzką policją, ale teraz już chyba nie. Jego wypowiedzi były buńczuczne i znamionujące pewność siebie, niekiedy wręcz aroganckie. Kilka lat wcześniej Bergman napisał dwie książki na temat Edwarda Hindego, jednego z najgorszych seryjnych morderców w historii Szwecji, a potem jeszcze jedną o jego naśladowcy. Popadł w jakiś konflikt rodem z telewizji śniadaniowej z innym psychologiem kryminalnym o podwójnym nazwisku, którego za nic w świecie nie potrafiła wymówić. Konflikt zakończył się publicznym zniszczeniem tamtego.

Im więcej czytała na temat Sebastiana Bergmana, tym mniej rozumiała, dlaczego Tim szukał z nim kontaktu. Ojciec pracował przy międzynarodowych transakcjach, przekształceniach przedsiębiorstw, kwestiach menedżerskich. Dlaczego nagle zainteresował się kontrowersyjnym lokalnym celebrytą, psychologiem kryminalnym specjalizującym się w seryjnych mordercach? Jedynym punktem stycznym, który znalazła, było to, że Bergman przebywał w Tajlandii w Boże Narodzenie 2004 roku, tak jak jej rodzice. Stracił żonę i córkę. Było to oczywiście tragiczne, ale niczego nie wyjaśniało. Jednak Tim bardzo chciał, by się spotkali. Wspominał o tym kilka razy, próbował umówić nowe spotkanie, gdy pierwsze zostało odwołane, ale kontakt z Sebastianem był utrudniony, a podczas ich nielicznych rozmów Bergman zawsze miał wytłumaczenie, dlaczego nie mogą się spotkać. Cathy poczuła, że nagła przeprowadzka do Szwecji po śmierci jej matki miała z nim coś wspólnego. Ale co? Kiedy mama zmarła, ojciec bardzo się zmienił. To jedno było pewne. Czy te wszystkie kwestie były ze sobą powiązane?

Można było spytać tylko jednego człowieka.

Cathy pojechała samochodem na Grev Magnigatan. Tim wpisał do pamięci swojej komórki adres, numer telefonu i kod do bramy domu Sebastiana. Próbowała do niego zadzwonić, ale włączała się poczta głosowa, a ona nie chciała zostawiać wiadomości. Sytuacja była na to zbyt skomplikowana. Miała tak wiele niewiadomych. Telefon skończyłby się tylko ględzeniem bez sensu, więc Cathy postanowiła pojechać do Bergmana bez zapowiedzi.

Klatka schodowa była elegancka, z kryształowym żyrandolem u sufitu. Łatwo było się domyślić, że Dolny Östermalm jest luksusową, ekskluzywną dzielnicą.

Kod do bramy zadziałał.

Psycholog mieszkał na pierwszym piętrze, więc pojechała windą. Kiedy z niej wysiadła, zobaczyła drzwi z napisem „Bergman”. Przystanęła, poprawiła ubranie, zanim nacisnęła dzwonek. Chciała zrobić dobre wrażenie, wyglądać odpowiednio, jak ktoś godny zaufania.

Była córką Tima Cunninghama. Jej ojcu zależało na spotkaniu z tym człowiekiem.

Nie miała jednak pojęcia, co mu powie po tym wstępie. Liczyła na to, że Sebastian będzie w stanie rzucić nieco światła na całą sytuację. Wzięła ostatni, skupiony oddech i zadzwoniła do drzwi.

Po drugiej stronie nie rozległ się żaden dźwięk. Drzwi pozostały zamknięte. Sekundy przeszły w pół minuty. Zadzwoniła znowu, potem jeszcze kilka razy i w końcu doszła do wniosku, że nikogo nie ma w domu.

Westchnęła rozczarowana i zaczęła schodzić po schodach.

Cathy nie widziała kobiety, która stała na półpiętrze i przyglądała jej się przez kratę szybu windy.

Kobiety, której nie podobało się to, co widzi.

Ellinor Bergkvist czuła wzbierającą zazdrość. Musiała ją opanować. Zdawała sobie sprawę, że jej Sebastian to prawdziwy babiarz. Nie mogła więc się dziwić, że ma konkurentki. Zwłaszcza że przez jakiś czas jej nie było. Sebastian musiał mieć w życiu kobietę. Nie miała innego wyjścia, jak tylko to zaakceptować i z tym żyć. Jednak wiedziała też, co ich łączyło. W krótkim czasie doświadczyli wszechogarniającej, burzliwej miłości. W rodzaju tych, o których tylko się czyta. Nikt i nic nie mogło i nie miało prawa stanąć jej na drodze.

Ellinor śledziła wzrokiem młodą kobietę schodzącą po schodach. Po chwili było już słychać tylko echo jej kroków. Kim była? Czego chciała? Co znaczyła dla Sebastiana? Taka młoda, prawie dziecko…

Boże, pomyślała. Naprawdę powinna się uspokoić.

Wszystko będzie dobrze.

Młoda kobieta długo stała przed drzwiami. Poprawiała ubranie, zanim zadzwoniła. Chciała ładnie wyglądać. Budzić pożądanie. To nie był dobry znak. Z drugiej strony nie wyglądało, jakby się dobrze znali. Dzwoniąc do drzwi, była wyraźnie zdenerwowana. Czyli wczesna faza związku. Zbyt wczesna, by dać jej osobny klucz.

Ellinor miała klucz.

Myśli skakały jej w głowie tam i z powrotem. Były intensywne. Odurzające. Jak zawsze, gdy chodziło o Sebastiana.

Głęboki oddech. Musiała się uspokoić. Rozłąka z nim trwała stanowczo zbyt długo. Ellinor tęskniła, bardzo jej go brakowało. Jasne, że była trochę przewrażliwiona. Musiała jednak trzymać uczucia na wodzy. Wiedziała, co by było w przeciwnym wypadku.

Była na warunkowym zwolnieniu.

Ale miała też zakaz kontaktowania się z nim.

Gdyby człowiek, który ją nadzorował, wiedział, że znajdowała się pięć metrów od drzwi mieszkania Sebastiana, miałaby kłopoty. Już pokazali, do czego są zdolni, gdy chodzi o utrzymanie ich z dala od siebie. Nie chodziło tylko o wszystkie fałszywe oskarżenia i odsiadkę. O jej listy, które wracały nieotwarte. Musiała z wyprzedzeniem zgłaszać wszystkie rozmowy telefoniczne, choć później i tak do nich nie dochodziło. Robili wszystko, co mogli, by ją utrzymać z dala od niego. Funkcjonariusze.

Odkąd ją zwolniono z więzienia w Lövhaga, zajmowała mały pokój w schronisku w Solnie, razem z głośnymi, wulgarnymi, śmierdzącymi dziewczynami, którymi pogardzała. Wiedziała jednak, że wkrótce znów będzie z mężczyzną swojego życia. Zamieszka na Östermalmie. Tylko dzięki tej świadomości miała poczucie, że się odróżnia od innych.

Potrzebowała jedynie odrobinę czasu sam na sam z Sebastianem. To wszystko. Żeby móc się mu wytłumaczyć. Zrozumiał bowiem sytuację całkiem opacznie. Za dużo słuchał innych i zupełnie niesłusznie ją odrzucił. Może przestraszył się siły tych uczuć. Taka miłość jak ta między nimi, płomień, który płonie tak jasno, jest tak gorący, może przerażać, ale Sebastian nie musiał wnioskować o zakaz kontaktu.

Będą tylko we dwoje. Na zawsze. Razem.

Musiało to tylko do niego dotrzeć.

Zgadza się, postrzeliła koleżankę, która była u niego w domu. Ale niechcący. Nawet nie wiedziała, że ona tam jest. Pocisk był przeznaczony dla niego. Crime passionnel, jak nazwaliby to Francuzi. Znak, że namiętność płonęła w niej na tyle mocno, by zagłuszyć rozsądek. Gdyby Sebastian tylko zrobił krok do tyłu, dostrzegłby, że to tak naprawdę wyznanie miłości.

Zbliżyła się do pięknych drzwi jego mieszkania. Podkradanie się w ten sposób było niegodne. Musiała tylko jakoś dostać się do środka. Pamiętała, jak cudownie było chodzić po jego mieszkaniu. Tyle do naprawienia i uporządkowania. Tak wiele, by uczynić ich wspólne życie bardziej wygodnym i przyjemniejszym. Nie istniało nic, czego by dla niego nie zrobiła. Nic.

Podeszła do drzwi i delikatnie położyła na nich dłoń, przesunęła palcami po nowym wizjerze.

– Przyszłam do domu, kochanie – wyszeptała.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Spała niespokojnie i obudziła się wczesnym rankiem. Po poprzednim dniu w głowie i w ciele nie miała ani odrobiny spokoju. Jonathan odprowadził Amandę do przedszkola. Zanim wyszli, tuliła ich oboje dłużej niż zwykle. Jakby chciała się uchwycić tego, co rzeczywiście było dobre przed dniem, z którym nie wiązała kompletnie żadnych nadziei. Poszła do pracy na piechotę, musiała pomyśleć, przygotować się. Sytuacja wydziału nie była korzystna, jeszcze zanim znaleźli na farmie świń zamordowaną kobietę na tle nazwiska Sebastiana namalowanego wielkimi literami na ścianie.

Prawdopodobieństwo, że to przetrwają, było niewielkie.

Spotkali się w gabinecie Rosmarie na szybkie podsumowanie przed konferencją prasową. Vanja nie potrafiła powiedzieć, co takiego zrobiła Rosmarie, ale całą sobą sygnalizowała pewność siebie, siłę do działania i kompetencje. Jeśli przedstawiciele mediów zwątpią w kogoś podczas tej konferencji, to na pewno nie w nią.

Zeszły razem. Mimo wczesnej pory dnia i tego, że konferencja została zapowiedziana późno, przyszło wiele osób. Wszystko, co miało związek z wydziałem kryminalnym i tak zwaną Policją od Morderstw, kusiło. Jeszcze bardziej po znalezieniu poprzedniego dnia zwłok Hugona Sahléna.

Rosmarie zaczęła od powitania wszystkich, przekazania wyrazów zrozumienia dla gniewu, głosów krytyki i rozczarowania zaangażowaniem Krajowej Policji Kryminalnej w najświeższe wydarzenia. Funkcjonariusze popełniający przestępstwa, szczególnie te poważne, słusznie podkopują powszechne zaufanie społeczne do swojej służby i szkodzą całej policji. A już tak bardzo poważne zarzuty są oczywiście wręcz katastrofalne w skutkach.

Jak więc to się mogło stać?

Resztę czasu poświęciła na bezlitosne obrzucanie błotem Torkela. Brak kompetencji, kumoterstwo, problem alkoholowy, zaniedbywanie obowiązków służbowych. Rosmarie nie gryzła się w język. Gdyby Vanja nie znała go lepiej, pomyślałaby, że Torkel był najgorszym szefem w kraju. Rosmarie złagodziła wymowę całości, kończąc kilkoma słowami na temat jego następczyni. Wyjaśniła, że dopiero po powołaniu na stanowisko Vanji możliwe było zdemaskowanie Billy’ego.

Prawda, lecz to nie była jej zasługa.

Działania prowadzili Torkel i Sebastian. Ona za nic w świecie nie chciała w to uwierzyć.

Kiedy została dopuszczona do głosu, postanowiła w ogóle nie komentować poczynań Torkela, lecz skupić się na przyszłości. Odbudować zaufanie, podejść z pokorą do powierzonego zadania, być transparentną jako szefowa, bla, bla, bla. Na większość pytań, które padły po ich wystąpieniach, odpowiedziała Rosmarie. Odpowiadała zwięźle, już po mniej więcej minucie zakończyła czas przewidziany na pytania, podziękowała wszystkim za przybycie i wyszła. Vanja ruszyła za nią. Żaden ze zgromadzonych dziennikarzy nie protestował, wszyscy szybkim krokiem opuścili salę. Vanja pomyślała, że pewnie chcą znaleźć więcej brudów na Torkela.

– Poszło najlepiej, jak mogło, nie uważasz? – odezwała się Rosmarie, gdy były z powrotem w jej gabinecie.

– Tak sądzę.

– No to zobaczymy, dokąd to zaprowadzi – dodała. Podeszła do stojącego na bocznym stoliku ekspresu do kawy i go uruchomiła, nie proponując nic Vanji.

– Dostałaś mój mail?

– Na temat farmy świń? Tak.

– Chciałabym znów zaangażować Sebastiana.

Reakcja Rosmarie była spodziewana – wściekłość i niezrozumienie. Przecież właśnie powiedziały dziennikarzom, że zaangażowanie Sebastiana Bergmana w prace Krajowej Policji Kryminalnej stanowiło obciążenie, a może nawet przekroczenie regulaminu. A tymczasem Vanja chciała go zatrudnić ponownie?

– To zabójstwo wydaje się w jakiś sposób wymierzone w niego – stwierdziła spokojnie Vanja, gdy Rosmarie zaczęła wyczerpywać synonimy takich określeń jak „nie”, „nie ma mowy” i „to nie wchodzi w grę”.

– Tym bardziej należy trzymać go od tego z daleka.

– Będziemy musieli z nim rozmawiać, pokazywać dowody, udowadniać teorie. A Sebastian dysponuje informacjami, których nie mamy.

– Nie zgadzam się.

– No dobrze, ale gdybyśmy go nie zatrudniali? Gdyby oficjalnie nie wchodził w skład ekipy? Utrzymamy jego nazwisko całkowicie poza tym śledztwem.

Po raz pierwszy, odkąd padło imię Sebastiana, Rosmarie nie zaczęła automatycznie protestować. Wzięła swoją kawę i wróciła do biurka.

– W najgorszym wypadku będzie pracował nad tym prywatnie – dodała Vanja, mając nadzieję, że to wystarczy. – Wówczas stracimy nad nim wszelką kontrolę.

Rosmarie upiła łyk ciepłego napoju i odstawiła kubek na biurko. Wlepiła wzrok w Vanję.

– Nie ma tu miejsca na błędy.

– Wiem i sama się wściekałam za każdym razem, gdy Torkel to mówił, ale uważam, że z nim mamy większe szanse powodzenia.

Rosmarie się zamyśliła. Pewnie rozważa, czy w jakiś sposób nie uderzy to w nią, pomyślała Vanja.

– Współpracuj z nim nieformalnie, rozwiąż sprawę, ale nie chcę widzieć żadnych kolejnych skandali ani krzykliwych nagłówków – powiedziała w końcu Rosmarie.

– Oczywiście.

– Chciałabym też wzmocnić ekipę dwoma nazwiskami.

– Co? Dlaczego?

– Sama mówiłaś, że musicie kogoś zatrudnić – odparła Rosmarie, rozkładając ręce. – Zrobiłam to za was.

Vanja weszła do sali spotkań, którą przez wszystkie lata nazywali po prostu Pokojem. Ursula i Sebastian siedzieli naprzeciwko siebie przy owalnym stole. Nie wyglądali na pochłoniętych rozmową. Ursula zaglądała do teczki, którą miała przed sobą. Dało się wyczuć pełną napięcia ciszę. Carlos Rojas – mimo dwudziestu dwóch stopni w pomieszczeniu ubrany w gruby sweter i luksusową puchową kamizelkę – siedział przy tablicy pokrywającej prawie całą ścianę i umieszczał na niej zdjęcia z miejsca znalezienia zwłok. Nazwisko Sebastiana było zapisane rozlewającymi się czerwonymi literami. SPRÓBUJ ROZWIĄZAĆ TO, SEBASTIANIE BERGMANIE. Hangar, świnie, martwa kobieta w kilku zbliżeniach. Większe zdjęcie przedstawiało cyfry 304136.

– Dobrze poszło – oznajmiła Ursula tak neutralnym tonem, że nie dało się stwierdzić, czy ironizuje. Vanja założyła, że tak. Dla Torkela ten poranek był katastrofą, a Ursula martwiła się o niego. I to bardzo.

– Błagam, nie teraz – powiedziała, wysunęła krzesło i usiadła. – Sytuacja przedstawia się następująco – zaczęła, nachyliła się i oparła ręce o blat. – Rozmawiałam z Rosmarie. Nadal będziemy kierować tym dochodzeniem. Mimo wszystko. Ale Sebastiana należy utrzymać z dala od mediów. Oficjalnie nie jest naszym pracownikiem. Nie możemy sobie pozwolić na kolejne skandale. – Mówiąc to, wbiła w niego wzrok. – Po całej historii z Billym to nie ma prawa się wydarzyć. Nie chcę więc widzieć, że znów odwaliłeś coś głupiego. Rozumiemy się?

– Jak najbardziej.

– Tak niewiele brakuje do zlikwidowania nas – kontynuowała, pokazując odległość centymetra między swoim kciukiem a palcem wskazującym.

– Rozumiem. Żadnych głupot.

Sebastian wydawał się absolutnie szczery. Co oczywiście o niczym nie świadczyło.

Rozległo się pukanie do drzwi i zanim ktokolwiek zdążył coś powiedzieć, otworzyły się i w progu stanęła dobrze ubrana ciemnowłosa kobieta. Miała ponad trzydzieści lat, a jej oczy promieniały niebudzącym wątpliwości autorytetem. Za jej plecami czaił się starszy mężczyzna w różowej koszulce polo, w której wyglądał, jakby właśnie wrócił z partyjki golfa.

– Witaj, Policjo Kryminalna, oto nadchodzimy – zawołał nieco zbyt radośnie i głośno, unosząc rękę na powitanie. Vanja posłała swojej ekipie nieco wymuszony uśmiech.

– Nie zdążyłam poruszyć tego tematu… Dostaliśmy wsparcie z wydziału zajmującego się najcięższymi przestępstwami. Znacie już Rogera Hanssona i Lenę Gutestam.

Przybysze dyskretnie pomachali i usiedli obok siebie po tej stronie stołu, przy której siedział Sebastian. Vanja odprowadzała ich wzrokiem. Zgadzała się, że jest ich zbyt mało, więc wzmocnienie w postaci Hanssona i Gutestam tak naprawdę nie stanowiło żadnego problemu.

A raczej nie stanowiłoby, gdyby propozycja wyszła od niej.

Nie mogła się nie zastanawiać, na czym polegał ich układ z Rosmarie. Byli wsparciem czy jej wtyczkami? Rogera znała i uważała za całkiem w porządku – kompetentnego, ale jednak lenia. Z kolei Lena Gutestam była nową gwiazdą na tym firmamencie. Krążyły pogłoski, że jest niezwykle bystra. Wszelkie egzaminy zdała śpiewająco. Do wydziału zajmującego się poważnymi przestępstwami trafiła kilka miesięcy wcześniej. Czy Rosmarie chciała ją zapoznać ze specyfiką ich pracy, na wypadek gdyby Vanja się nie sprawdziła i ktoś musiał ją zastąpić?

Naciągane, uznała. Mało prawdopodobne.

Musiała się wziąć w garść. Zaczynała mieć paranoję. Pomyślała, że trzeba się otrząsnąć z ostatnich wydarzeń. Spojrzeć w przyszłość. Odzyskać kontrolę nad sytuacją.

– Ktoś tu jest głodny? – spytała Ursula. – Bo jeśli nie, to po co nam posiłki? – dodała, zerkając w stronę nowo przybyłych.

Najwyraźniej jej myśli biegły tymi samymi torami. Vanja powstrzymała lekki uśmiech i zmusiła się do posłania koleżance surowego spojrzenia.

– Potrzebujemy wzmocnienia, Ursulo.

– Wiemy, że macie zgrany zespół – wtrącił się Hansson i rozłożył ręce, jakby chciał tym gestem rozładować sytuację. – Zostaliśmy poproszeni, by wkroczyć z pomocą, to wszystko. Wy tu rządzicie.

Vanja mu uwierzyła. Krążyły plotki, że Roger Hansson chciał być częścią ich jednostki od wielu lat. Teraz dostał szansę, by się wykazać i zaimponować Vanji – bądź co bądź nadal szefowej. Wiedziała, że nie zrobi nic, przez co mógłby wylądować na jej czarnej liście.

– A my serdecznie was witamy. Właśnie mieliśmy zacząć podsumowanie – powiedziała, kiedy już jak najdyskretniej posłała Ursuli lekki uśmiech rozbawienia.

– Czytaliśmy wasz raport z wczoraj – oznajmiła Gutestam.

– Dobrze. W takim razie znacie całe tło. Carlos?

Carlos zrobił kilka kroków przed siebie i wskazał zdjęcia na ścianie.

– Ofiara nazywała się Susanne Nordmark. Miała sześćdziesiąt pięć lat. Rozwiedziona, mieszkanie w Rågsved, dwójka dorosłych dzieci, mieszkają za granicą. Burzliwe życie. Dawniej była narkomanką i aż do dwa tysiące piętnastego roku co chwilę lądowała w ośrodku odwykowym albo w więzieniu. Potem już jej nie ma w żadnym z naszych rejestrów. Urząd, który wypłacał jej zasiłek, twierdzi, że była czysta.

– Wiemy może, czy jej grożono?

– Nic z tych rzeczy. Nie było żadnych zgłoszeń, skarg, nic takiego.

Vanja odwróciła się do Sebastiana.

– Znasz tę kobietę?

Sebastian powoli pokręcił głową.

– Jest w moim wieku – zauważył po chwili. – Skąd pochodzi?

– Z Västerås – wyjaśnił Carlos.

– A konkretnie?

Carlos wrócił do stołu, otworzył leżącą tam teczkę i zaczął szybko przeglądać dokumenty.

– Bjurhovda. Ukończyła szkołę podstawową Myringe, liceum Palmlövska, a w wieku dziewiętnastu lat przeprowadziła się do Sztokholmu.

Vanja zesztywniała. To, że kobieta pochodziła z Västerås i tam też została znaleziona, nie dziwiło aż tak, skoro sprawca chciał powiązać swoją działalność z Sebastianem. To było jego miejsce urodzenia. Poza tym Susanne uczyła się w Palmlövska – szkole z internatem założonej przez ojca Sebastiana, w której i on był uczniem… Niepokojące.

– W jakich latach tam chodziła? – zapytała Vanja.

– Siedemdziesiąt cztery do siedemdziesiąt siedem.

Sebastian nagle jakby zbladł. Wstał i podszedł do zdjęć. Ursula wpatrywała się w niego. Gutestam posłała Hanssonowi pytające spojrzenie, ale w odpowiedzi otrzymała tylko wzruszenie ramionami.

– To oznacza, że chodziliśmy tam jednocześnie – oznajmił Sebastian. – Ale ja jej nie kojarzę. Nie dysponujemy zdjęciem z młodszych lat?

– Jest takie – oznajmił Carlos i wyjął z teczki kolejną fotografię. – Miała tu dwadzieścia jeden i po raz pierwszy została zatrzymana przez policję z Norrmalm. – Podszedł do Sebastiana i wręczył mu zdjęcie.

– Chodziła do równoległej klasy – orzekł Sebastian po kilku sekundach oględzin.

– Czyli jednak ją znasz – stwierdziła zmęczonym głosem Vanja. Jeśli wcześniej miała jakieś wątpliwości, to teraz zniknęły. Mieli do czynienia z nową sprawą, w której morderca wybierał ofiary bezpośrednio powiązane z Sebastianem. Człowiekiem, który doprowadzał ją do szału. Choć oczywiście był jej ojcem i musiała przyznać, że w ostatnich latach się ogarnął.

Ale mimo wszystko. Znowu coś, do ciężkiej cholery!

– Była świadkiem Jehowy. Ona lub jej rodzice – dodał Sebastian, wpatrując się w zdjęcie, jakby wspomagało mu pamięć. – Prawie jej nie znałem, ale to pamiętam. W domu była trzymana krótko.

– Spałeś z nią?

Sebastian posłał Vanji takie spojrzenie, jakby właśnie usłyszał zniewagę. Wytrzymała to, nawet nie mrugnęła. Pytanie było konieczne. Szczególnie przy dwóch nowych osobach. Założyła, że wszyscy w komisariacie znają Ralpha Svenssona. Cholera, Sebastian napisał nawet książkę o jego sprawie.

– Nie. Daj już spokój.

– Musiałam spytać. Nie byłby to pierwszy raz.

– Nie spałem – odparł cicho Sebastian.

– Naprawdę pamiętałbyś, gdyby było inaczej? – wtrąciła Ursula.

– Miałbym wtedy dziewiętnaście lat, więc tak. Pamiętałbym.

Zapadła chwila ciszy. Vanja zerknęła na nowych członków ekipy. Hansson siedział oparty na krześle z założonymi rękami i nie było po nim widać żadnej reakcji, ale Lena Gutestam wyglądała wręcz na zdumioną, jakby zachodziła w głowę, gdzie właściwie się znalazła. Witamy w Krajowej Policji Kryminalnej, pomyślała Vanja.

Carlos odchrząknął i położył dłoń na otwartej teczce przed sobą.

– Jej ojciec i bracia nadal żyją i mieszkają w Västerås. Jeśli podzwonimy, ktoś da nam klucz.

– Okej, dzięki – odparła Vanja i spojrzała na niego z uznaniem. Carlos, choć najnowszy w ekipie, był istnym tytanem pracy. Nie robił wokół siebie wiele szumu, ale działał skutecznie, metodycznie i wystarczało mu sumienne wykonywanie swoich obowiązków. Nie przejawiał widocznych tendencji do pięcia się po szczeblach kariery. W krótkim czasie okazał się dla nich wartościowym nabytkiem i gdyby nie doświadczenia z Billym, obdarzyłaby go pełnym zaufaniem.

– Czy udało wam się coś ustalić, jeśli chodzi o tamtą kombinację? – zapytała Gutestam, wskazując sześć cyfr na ścianie.

– Nie. Nie wiemy, co to ma być – odpowiedział Carlos. – Po wpisaniu w Google pokażą ci się klamki, jakieś pokrętła, pompy, paski klinowe, pasy do wciągarek… Same numery artykułów.

Przez krótką chwilę Vanja czuła, że mimo wszystko brakuje jej Billy’ego. Był najlepszy w rozwiązywaniu tego typu zadań. Carlos pod wieloma względami dobrze go zastępował, ale nie potrafił wytworzyć technicznej magii jak Billy w szczycie swoich możliwości. Z zamyślenia wyrwały ją słowa Gutestam adresowane do Sebastiana.

– Nic ci nie mówią? Bo przecież jeśli to jest adresowane do ciebie…

– Jest, ale niestety nic dla mnie nie znaczą – odparł Sebastian.

– A udało się coś wywnioskować z samej tożsamości ofiary? – spytał Hansson, zwracając się do Ursuli.

– Raczej nie. – Ursula pokręciła głową. – Utonęła. Siniaki na karku wskazują, że została wciśnięta pod wodę. Prawdopodobnie ktoś na niej stanął. Kiedy ją znaleźliśmy, była martwa od ponad dwóch godzin. Stężenie pośmiertne jest kompletne. W błocie, w które ją wciągnięto, znaleźliśmy ślady. Urywają się na placu manewrowym. To znaczy, że morderca prawdopodobnie przyjechał samochodem.

– Kamery?

– Nic nie pokazały, ale nie obejmują wszystkich dróg dojazdowych.

– A zabójca o tym wiedział?

– Może tak. Albo po prostu miał szczęście.

– Nie zauważyliśmy nic nietypowego, jeśli chodzi o właścicieli lub pracowników, ale szukam dalej – dodał Carlos.

– No dobrze, wobec tego zrobimy tak – powiedziała Vanja tonem sugerującym, że spotkanie dobiega końca. – Hansson i Gutestam. Wy pojedziecie do Rågsved zbadać to mieszkanie, porozmawiacie z sąsiadami. Spróbujmy się dowiedzieć więcej o latach spędzonych w Palmlövska, bo ma to związek z Sebastianem.

Wszyscy skinęli głowami i zaczęli się rozdzielać.

– A co ja mam robić? – zapytał Sebastian. Nadal stał przy ścianie i patrzył, jak inni zbierają rzeczy, gotowi do rozpoczęcia pracy.

– Nie wiem. Mógłbyś się zastanowić nad tymi cyframi.

– Albo z nami pojechać – zaproponowała Gutestam. Vanja spojrzała na nią zdziwiona. – Sprawa go dotyczy, więc pewnie dobrze by było go poznać.

Sebastian spojrzał na Vanję, a ta skinęła głową.

– Dobry pomysł – odparła z uśmiechem. Dobrze poznać Sebastiana Bergmana, powtórzyła w myślach. Biedna Lena Gutestam. Naprawdę nie ma o niczym pojęcia…
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Carlos Rojas jechał ze stałą prędkością stu dziesięciu kilometrów na godzinę trasą E18 na południe. Na drodze nie było zatorów. Jechał sam – Rosmarie Fredriksson zatrzymała Vanję na korytarzu i zabrała ją na krótkie spotkanie z kierownictwem. Carlos nie miał okazji jej poznać, ale szybko zrozumiał, że więcej w niej wytrawnej polityczki niż policjantki. Jednocześnie zdawał sobie sprawę, że góra się niepokoi. Była to sytuacja bez precedensu w dziejach szwedzkiej kryminalistyki.

Policjant, który zabija.

I to w samej Krajowej Policji Kryminalnej.

Naprawdę było mu żal Vanji. Sam odebrał tylko kilka krytycznych uwag w mediach społecznościowych od dawnych kolegów z Uppsali, a jednocześnie próbował sobie poradzić z presją z każdej strony. Poza tym bardzo się z Billym przyjaźnili. Miał nadzieję, że jej, a więc i ekipie, uda się mimo wszystko przetrwać. Odkąd prawie pół roku wcześniej przyjął posadę, bardzo wiele się wydarzyło. Lubił Sztokholm. On i jego partnerka właśnie kupili małe mieszkanko na Kungsholmen, blisko biura i zaczynali luźno rozważać przeprowadzkę z Uppsali. Zamierzali dać stolicy kilka lat. Co prawda Uppsala nie była małym miastem, lecz jeśli chodziło o kulturę, restauracje i inne atrakcje, Sztokholm wygrywał z nią pod każdym względem.

Lubił pracować w Krajowej Policji Kryminalnej. Ekipa była naprawdę dobra – nie dało się ukryć, że to prawdziwi specjaliści w swoim fachu. Odrzucenie takiej propozycji byłoby szaleństwem. Tyle tylko że nieznany sprawca napiętnował Sebastiana Bergmana, rzucił mu wyzwanie, czy jak by to tam określić, a Billy w dalszym ciągu nie schodził z pierwszych stron gazet. Sebastian oficjalnie nie należał do ekipy od d wóch dekad, ale i tak jakimś cudem brał udział w każdym śledztwie prowadzonym przez nich w ciągu ostatnich lat.

Carlos zadrżał i zwiększył temperaturę w samochodzie do dwudziestu sześciu stopni.

Sebastian Bergman pod wieloma względami był dinozaurem. Nieznającą granic męską szowinistyczną świnią i narcyzem. Co prawda błyskotliwym, ale nie dało się z nim wytrzymać. Takie cechy utrudniały znalezienie sobie naturalnego miejsca w nowoczesnym, zmieniającym się społeczeństwie. A tym bardziej w policyjnych strukturach w roku 2023. Wszystkie decyzje podejmowała Vanja, a Carlos je respektował, ale Sebastian był jej ojcem. W kwestiach rodzinnych nie da się spojrzeć na sprawę z dystansu i być zupełnie bezstronnym. To po prostu niemożliwe. Sam wiedział o tym najlepiej.

Osobiście nie miał nic przeciwko Sebastianowi. Kiedy zdarzało im się razem pracować, nie było żadnych problemów. Fakt, czasem potrafił być nieprawdopodobnie irytujący, ale to samo dotyczyło innych ludzi, z którymi przez lata pracował. Nie tylko Sebastiana Bergmana.

Co nie oznaczało, że facet nie mógł narobić problemów. Ale może po prostu rację miał Lars von Trier, gdy w jednym z ulubionych seriali Carlosa przypominał, by zawsze być gotowym przyjąć dobro i zło.

Miejsce docelowe jest po prawej stronie – obwieścił GPS, gdy Carlos zjechał na parking i znalazł wolny prostokąt. System miał na myśli dom opieki Oxbacken w centrum Västerås. Carlos spojrzał na niską przybudówkę z odświeżoną czerwoną elewacją, znajdującą się przed pokaźnym pięciopiętrowym domem z żółtej cegły, z oszklonymi balkonami. Według strony internetowej w środku znajdowało się siedemdziesiąt dziewięć mieszkań. Lokatorem jednego z nich był Roger Nordmark, ojciec Susanne.

Carlos wszedł do środka przez podwójne szklane drzwi, które się rozsunęły, gdy tylko do nich podszedł. Znalazł się w holu. Podłoga była wykonana z tworzywa sztucznego, które miało przypominać ciemne drewno. Zobaczył kilka zielonych kanap i pojedyncze krzesła pomiędzy białymi kolumnami. Do kolumn przytwierdzono strzałki, a nad nimi laminowane tabliczki, które wyjaśniały, co wskazuje dana strzałka. Po prawej znajdowało się duże akwarium z nielicznymi rybami, a za nim można było dostrzec wykonaną z nierdzewnego metalu kuchnię. Poza tym proste krzesła i stoliki w pomieszczeniu, które według tabliczki nazywało się restauracją, ale przypominało bardziej nudną szkolną stołówkę. Po lewej stronie był flipchart, a przy nim tablica ogłoszeń i recepcja. Carlos tam poszedł.

– Dzień dobry, nazywam się Carlos Rojas, umawiałem się wcześniej telefonicznie. Przyszedłem na spotkanie z Rogerem Nordmarkiem – wyjaśnił, pokazując legitymację policyjną młodej kobiecie za ladą.

– Chwileczkę – odpowiedziała recepcjonistka i podniosła słuchawkę. Kilka niewyraźnych zdań później odłożyła ją i odwróciła się do Carlosa. – Jeśli pan chwilkę zaczeka, przyjdzie Najma i pokaże panu drogę.

– Dziękuję.

Carlos zawrócił i podszedł do akwarium. Z widocznych w nim ryb rozpoznał tylko ławicę bystrzyków neonowych. Miał takie przez kilka lat, kiedy był mały. Wolał wtedy psa, kota albo królika, ale rodzice się nie zgadzali na żadne „prawdziwe” zwierzę. Ptaki też odpadały, więc w końcu doprosił się akwarium. Z bystrzykami neonowymi, kilkoma pielęgniczkami i dwoma zbrojnikami. Zainteresowanie dość szybko przygasło i w końcu zadanie czyszczenia szkła z glonów przerosło biedne zbrojniki. Akwarium zniknęło zaledwie kilka lat po tym, jak stanęło u niego na półce. Nikt za nim nie tęsknił.

– Pan Carlos?

Odwrócił się i zobaczył czarnoskórą kobietę w hidżabie idącą w jego stronę.

– Nazywam się Najma, zaprowadzę pana do pokoju Rogera – oznajmiła.

Wyciągnęła rękę i uścisnęła mu dłoń na powitanie, a potem poprowadziła go w głąb budynku.

– Jest pan z policji – odezwała się, kiedy stali w windzie, w której nacisnęła czwórkę.

– Tak.

– Czy coś się stało?

Było to oczywiście pytanie retoryczne – gdyby nic się nie stało, policja by ich nie odwiedziła.

– Chodzi o jego córkę – odparł Carlos, żeby nie zdradzać zbyt wiele. Najma posłała mu pytające spojrzenie.

– Roger ma córkę?

Miał, odparł w myślach Carlos. Uznał jednak, że nie ma potrzeby informować o tym przewodniczki.

– Tak – powiedział tylko.

– No proszę.

Wysiedli na poziomie czwartym i Najma poprowadziła Carlosa do pierwszych drzwi po lewej. Zanim zapukała, odwróciła się do niego.

– Spotkali się panowie już wcześniej?

– Nie.

– W takim razie uprzedzam, że Roger doznał udaru. Ma niedowład połowy ciała, czasem nadal dotyka go zmęczenie mózgu i zdarza mu się tracić koncentrację.

– Ale rozumie, co się do niego mówi? – odparł Carlos w nadziei, że nie przyjechał na darmo, a facet nie jest kompletnym warzywem.

– Tak, i z jego pamięcią też wszystko w porządku, ale czasem bardzo szybko się męczy. Jesienią kończy dziewięćdziesiąt lat – wyjaśniła, po czym lekko zapukała do drzwi i nie czekając na odpowiedź, otworzyła.

– Halo, Roger, masz gościa.

Cisza. Carlos wszedł za Najmą i rozejrzał się po małej kawalerce z miejscem do spania. Wyraźnie się różniła od jasnego korytarza utrzymanego w łagodnych barwach. Było w niej za dużo ciężkich dębowych mebli, do tego ciemne zasłony, srebrny krzyż na ścianie, przy łóżku stolik z Biblią w przekładzie Nowego Świata i kilkoma egzemplarzami „Strażnicy” i „Przebudźcie się!”, a nad łóżkiem krzyż z postacią Chrystusa – zdaniem Carlosa wyjątkowo kiczowaty. W pokoju unosiła się woń zaduchu i starości. Mężczyzna leżał na boku, twarzą do ściany, z nogami przykrytymi kocem. Nic jeszcze nie powiedział ani się nie poruszył. Carlos nie był pewny, czy w ogóle jest przytomny. Najma ostrożnie położyła mu rękę na ramieniu.

– Roger, przyszedł pan z policji, żeby z tobą porozmawiać.

Roger powoli zaczął się odwracać, wydając przy tym chrząknięcie. Z wysiłkiem starał się zaangażować w ruch całe ciało. Najma pomogła mu się podnieść do pozycji półsiedzącej i wsunęła mu pod głowę dodatkową poduszkę. Oczy Rogera były utkwione w Carlosie, ale twarz częściowo nieruchoma, zastygła w krzywym grymasie, który nie nadawał mu sympatycznego wyglądu.

– To ja was zostawiam – oznajmiła Najma. – Proszę włączyć alarm, gdyby coś się działo.

– Dziękuję.

Najma wyszła z pokoju. Carlos poczekał na trzask zamykanych drzwi, po czym lekko się nachylił do mężczyzny na łóżku.

– Przepraszam, że zakłócam spokój. Nazywam się Carlos Rojas i jestem z policji.

– Co… się stało? – zapytał powoli mężczyzna.

– Chodzi o pańską córkę Susanne.

W oczach Rogera coś przelotnie błysnęło. Potem mężczyzna odwrócił głowę do ściany.

– Nie mam córki – poinformował słabym głosem.

– Słucham? – Carlos nachylił się ku niemu. Czyżby trafił do nie tego człowieka co trzeba? A może Roger Nordmark był w gorszym stanie umysłowym, niż to sugerowała pracownica?

– Ja nie mam córki… Mam dwóch synów, pięcioro wnucząt i dwoje prawnucząt – wyjaśnił powoli. – Ale żadnej córki.

Carlos poczuł się odrobinę nieswojo. Był we właściwej sali i miał przed sobą właściwego człowieka, w którego oczach nie było ani śladu dezorientacji lub demencji. Odniósł wrażenie, że Roger z takiego czy innego powodu uznał, że już nie ma córki. Odrzucił ją albo sam został odrzucony. Może przykre wiadomości, gdy je usłyszy, wywołają u niego reakcję.

– Przyjechałem tutaj, bo znaleźliśmy ją martwą – oznajmił Carlos.

Roger Nordmark odwrócił się i spojrzał na niego z takim samym sztywnym wyrazem twarzy. Nie było w nim śladu szoku, smutku czy rozpaczy. Carlos zaczął się zastanawiać, czy to skutki paraliżu, czy może ten człowiek naprawdę nie ma żadnych uczuć. Relacje między nimi mogły być trudne, ale rozmowa w końcu dotyczyła jego dziecka.

– Sama tak wybrała. My robiliśmy, co mogliśmy, by ją poprowadzić w odpowiednim kierunku – podjął po chwili Roger. – Ona jednak odrzuciła Jehowę.

Aha, pomyślał Carlos. Czyli to rodzina jej się wyrzekła. Mężczyzna już o niej nie rozmawiał. I to widocznie od dawna. Carlos poczuł, że musi działać ostrożnie, jeśli chce cokolwiek z niego wydobyć.

– Kiedy widział się pan z nią po raz ostatni?

– W tysiąc dziewięćset siedemdziesiątym siódmym. Kiedy wybrała świat doczesny. Po tym nie mogliśmy już mieć z nią nic wspólnego.

Roger zamknął oczy. Nie był to znaczący ruch, lecz po prostu oznaka zmęczenia. Braku zainteresowania tematem. Carlos umilkł. Nie miał dzieci, ale nie rozumiał, jak coś takiego może być możliwe. Co takiego mogła zrobić dziewiętnastoletnia dziewczyna, by zasłużyć na dożywotnie wygnanie z rodziny. Był raczej pewny, że nie ma takiej rzeczy.

– Podejrzewamy, że została zamordowana.

Kiedy córka umiera, to jedno, ale gdy zostaje pozbawiona życia przez mordercę, musi to chyba być o wiele gorsze.

– A co za różnica? – zapytał Roger z rezygnacją w głosie, pokazując, że dla niego jest wręcz przeciwnie. – Susanne już od dawna była dla nas stracona – dodał, ponownie otworzył oczy i wydawało się, że wzrokiem prosi Carlosa o zakończenie rozmowy. – Rozumie pan? Nie interesuje mnie to.

– Zna pan kogoś innego, z kim mógłbym porozmawiać? – spytał Carlos. Musiał się starać, by utrzymać neutralny ton głosu, choć coraz bardziej nie lubił mężczyzny leżącego przed nim na łóżku. – Kogoś, kto miał z nią kontakt w ostatnim czasie.

Roger powoli pokręcił głową.

– Raz na jakiś czas próbowała się skontaktować z Ulfem.

– Czyli…

– Ze swoim młodszym bratem. Ale Ulf trzymał się postanowień Kościoła. Tarcza Jehowy jest mocna.

Carlos mógł przysiąc, że Roger wygląda wręcz na zadowolonego – jakby promieniał dumą, że udało mu się przez te wszystkie lata utrzymać córkę z dala od rodziny. Że wszyscy go posłuchali. Jego lub Kościoła – w zależności od tego, kto decydował o takich kwestiach. Życie Susanne wydawało mu się smutne już wtedy, kiedy czytał raporty opieki społecznej. Teraz przynajmniej rozumiał, dlaczego tak się potoczyło.

– Bez względu na charakter państwa kontaktów muszę spróbować ustalić, kto doprowadził do jej śmierci – oznajmił i sam usłyszał swój wyraźnie ostry ton. Jeśli między Susanne a Sebastianem był jakiś konflikt, musiał się narodzić, zanim została odrzucona przez rodzinę. Może Roger mógłby o tym opowiedzieć. O innym czasie, gdy rzeczywiście miał córkę. – Wie pan, czy coś się działo w liceum Palmlövska?

– To wszystko wydarzyło się tam – odparł Roger, w jego oczach błysnął gniew, a głos nabrał mocy. – Właśnie tam ją straciliśmy.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Wrócił.

Oczywiście nigdy by się nie przyznał przed innymi, jakie to przyjemne uczucie. Znajdować się w centrum wydarzeń. Już od lat nie brał aktywnego udziału w pracy Krajowej Policji Kryminalnej. Vanja i Ursula informowały go na bieżąco o ich ostatniej sprawie snajperów z Karlshamn, ale nie było go na miejscu. Siedział w swoim mieszkaniu i przyjmował pacjentów. Jeden był nudniejszy od drugiego. Przypominało to ciągły, nigdy niewysychający strumień kwestii bez znaczenia. Nienawiść to może mocne słowo, ale niekiedy był tak znudzony, że aż przechodziły go dreszcze. Czas wlókł się niemiłosiernie, zanim sesja dobiegała końca i wreszcie miał spokój. Z każdym dniem czuł się trochę bardziej martwy w środku. Bez zastanowienia mógłby podać nazwisko tylko jednego klienta, który rzeczywiście go interesował: był to Tim Cunningham. W końcu musiał zakończyć ich relację klienta i psychologa, bo wciąż się zbliżali do czegoś w rodzaju przyjaźni. Mieli podobny bagaż doświadczeń i byli dla siebie życzliwi. Potem wydarzyło się to wszystko z Billym, Ursulą i Torkelem, Sebastian musiał odwołać kilka spotkań z Timem i nie odnowili kontaktu. Zamierzał do tego wrócić.

Po zakończeniu sprawy z jego nazwiskiem na ścianie na miejscu zbrodni.

Po tym, jak już sprosta wyzwaniu.

Zauważył, że naprawdę mu tego brakowało. Energii, która wypełnia od środka. Uczucia, że w ciele pulsuje adrenalina. Wyczekiwania i niecierpliwości. Morderca był dobrze zorganizowany, metodyczny, racjonalny. Znalazł w Sztokholmie kobietę z jego przeszłości, zabił ją, przetransportował ciało do Västerås, niepostrzeżenie dostał się z nim na farmę świń i przyciągnął jego uwagę…

Bardziej niż godny przeciwnik.

Wybór ofiary nie był więc w żadnym razie przypadkowy. Nie wystarczyło, że on i ofiara urodzili się w tym samym mieście i przez trzy lata chodzili do tej samej szkoły. Musiało chodzić o coś innego. O jakąś osobistą sprawę. Sebastian zaczął się zastanawiać, co by nią mogło być.

Co razem robili.

Nic nie przychodziło mu do głowy.

Rodzina dziewczyny była mocno wierząca, a ojciec uchodził za szanowanego członka społeczności Świadków Jehowy w Västerås. Takie dorastanie oczywiście odcisnęło piętno na Susanne, ale o ile pamiętał, była zwyczajną dziewczyną, może tylko trochę bardziej wycofaną od innych, ale i tak uczestniczącą w rozmaitych aktywnościach w szkole i poza nią.

Za nic w świecie nie był w stanie sobie przypomnieć, by wydarzyło się coś, co mogłoby do tego doprowadzić.

– Spotkają się z nami przy Askersundsvägen dwanaście z kluczem – wyrwała go z zamyślenia Gutestam, gdy skończyła rozmawiać przez telefon.

– Dobrze – odparł Hansson i dodał gazu. Wyraźnie lubił szybką jazdę. Jak Billy. Niekiedy żartowali, że u Billy’ego zbyt wolna jazda równa się zbyt niskim lotom. Jeszcze w czasach, gdy wolno było żartować na jego temat. Wspominać o nim.

Kierowali się na Rågsved. Właśnie wyjechali z tunelu nieopodal parku Årstafältet i za boczną szybą zaczęły przelatywać południowe przedmieścia. Sebastian właściwie wolałby jechać z Carlosem zamiast z dwójką nowych, ale nie miał wielkiego wyboru. Przynajmniej pozwoli mu to stwierdzić, czy naprawdę się pojawili w celu wzmocnienia grupy, czy szpiegowania dla Rosmarie.

– Jak się znalazłeś w Krajowej Policji Kryminalnej? – spytała Gutestam, odwracając się do niego.

– Pytasz o pierwszy raz czy…

– Nie, o ostatnie sprawy. Jakiś czas cię nie było.

– Potrzebowali mnie. – Sebastian wzruszył ramionami, jakby powiedział coś oczywistego. – Jestem cholernie dobry w swoim fachu.

– Naprawdę?

– Naprawdę – odparł z narastającą irytacją, przybliżając się do Leny. – A może chodzi wam o Billy’ego? Że jako profiler powinienem był coś podejrzewać?

Gutestam wyglądała na szczerze zdziwioną, jakby taka myśl nigdy nie przyszła jej do głowy.

– Chyba nie chodziło mi o nic konkretnego…

– To ja rozwiązałem tę sprawę. Dzięki mnie trafił za kratki.

Sebastian odchylił się na oparcie, czując, że mógł się ugryźć w język. Przed czym właściwie się bronił? Znał odpowiedź. Przed ukłuciem poczucia winy. Przed cichym głosikiem, który się w niego wgryzł i mówił o pośredniej odpowiedzialności za śmierć ofiar Billy’ego. Sebastian nie zadziałał na podstawie informacji, którymi dysponował. Swoich obserwacji. Nie zrobił nic.

Znów wyjrzał przez szybę i dalej jechali w milczeniu.

Askersundsgatan. Rząd sześciu identycznych beżowych jedenastopiętrowych budynków, z pewnością wzniesionych w latach sześćdziesiątych. Anonimowe osiedle jak wiele innych. Funkcjonalność ważniejsza niż urok. Wielu ludzi na małej przestrzeni. Miejsce do mieszkania, a nie do życia.

Przed bramą spotkał się z nimi zarządca nieruchomości. Niski, pulchny mężczyzna w niebieskim kombinezonie opinającym brzuch wprowadził ich do środka i pomocnie zaczął opowiadać, że nigdy nie mieli żadnych problemów z Susanne Nordmark. Opieka społeczna opłacała jej czynsz, a ona jako lokatorka zawsze była w porządku. Nikt się nie skarżył.

Mieszkanie znajdowało się na pierwszym piętrze. Hansson przystanął na parterze i zadzwonił do sąsiednich drzwi. Mieli zamiar posuwać się coraz wyżej. Chciał spróbować ustalić, czy ktoś ostatnio widział Susanne. A jeśli tak, to czy była z kimś. Albo czy jakaś nieznana osoba zwróciła na siebie ich uwagę. Sebastian i Gutestam wspięli się na pierwsze piętro i podeszli do drzwi po lewej od windy. Zarządca otworzył i wręczył Gutestam klucz.

– Proszę dzwonić, kiedy państwo tu skończą.

– Oczywiście. Dziękuję.

Mieszkanie, do którego wkroczyli, nie było duże. Mogło mieć trzydzieści pięć metrów kwadratowych. W małym przedpokoju leżał chodnik szmaciak, na haczyku w ścianie wisiała kurtka, a na podłodze starannie ustawiono dwie pary butów. Po prawej mieściła się kuchnia z czarno-białą posadzką. O szafkach z pewnością ktoś kiedyś mówił, że są w kolorze kawy latte. Po lewej znajdowała się prosta sypialnia, w której dostrzegli pojedyncze łóżko. Z kolei na końcu korytarza zaczynał się salon. Z widocznego fragmentu wynikało, że jest oszczędnie urządzony zużytymi meblami, ale starannie wysprzątany i udekorowany. Z całą pewnością nie była to kwatera służąca tylko do spania. Wręcz przeciwnie. Lokatorka wyraźnie się starała. Stworzyła prawdziwy dom. Podeszły do nich dwa wygłodniałe koty. Jeden z nich otarł się o nogę Sebastiana.

– Kto o nie dba? – spytał Sebastian, ruchem głowy wskazał spokojne zwierzęta.

– To chyba zadanie spadkobierców.

– Jej dzieci mieszkają za granicą.

– Chcesz je wziąć?

Sebastian spojrzał na nią niepewnie. Mówiła poważnie?

– Koty?

– Tak.

– O cholera, w żadnym wypadku. Nie jestem kociarzem.

– A kim?

Sebastian odwrócił się do niej ze zdziwioną miną. Po raz drugi zaczął się zastanawiać, czy mówiła poważnie. Najwyraźniej tak – a w każdym razie śmiało i z zaciekawieniem patrzyła mu w oczy. Nic nie wskazywało, by się z niego nabijała. Przy okazji zauważył, że jej oczy są zielone.

– Jestem kulturalnym i uważnym starszym mężczyzną, który zawsze postępuje zgodnie z zasadami i nie robi wokół siebie szumu – odparł z taką dawką ironii w głosie, by nikt jej niechcący nie przeoczył, jeśli sam tego nie chciał.

– Naprawdę? Ten Sebastian Bergman musi więc być kimś nowym.

Uśmiechnęła się serdecznie, a w jej zielonych oczach pojawiły się błyski. Czyżby z nim właśnie flirtowała? W życiu. Był od niej o trzydzieści lat starszy. Co najmniej. A pewnie o trzydzieści pięć. Poza tym wydawała się obyta w świecie, a w jego charakterze nie było absolutnie nic, co mogłoby skusić młodą, nowoczesną kobietę, która nie miała skłonności masochistycznych.

– Tak, jest dość nowy, choć tego starego bardziej można by było nazwać ślepym ogniwem.

– Szkoda. Bo po tym, co słyszałam, wydawał się zabawniejszy.

Znowu ten uśmiech. I błysk w oku. To było ekscytujące. Pewnie go sprawdzała. Chciała zobaczyć, czy zacznie sprawiać trudności i da jej coś, co będzie mogła zgłosić szefowej? A może się z nim bawiła? Może był to swoisty pokaz siły? Naprawdę nie miał pojęcia, co się dzieje. To nie miało znaczenia. Nowa koleżanka coraz bardziej mu się podobała.

– Co z nimi zrobimy? – zapytał, zmieniając nastrój. Ponownie skinął głową w stronę kotów. Oba ocierały się o jego stopy, kręcąc się i miaucząc.

– Sprawdzę, czy uda mi się znaleźć dla nich jakieś pożywienie, a potem zadzwonimy do kogoś, kto się nimi zajmie.

– My? Nie mam pojęcia, kto robi takie rzeczy.

– Zadzwonię. A ty już idź i bądź uważnym starszym mężczyzną.

Delikatnie się uśmiechając, weszła do kuchni, a koty z nadzieją ruszyły za nią. Sebastian zrobił kilka kroków i znalazł się w salonie. Na stole był pozostawiony karton mleka. Ostrożnie chwycił dwoma palcami zewnętrzną część opakowania i je podniósł. Było pełne bardziej niż w połowie. Stały tam też dwie filiżanki, a w jednej nadal była kawa. Do tego mały spodek z okruszkami. Czyżby piła kawę ze swoim zabójcą? Był nim ktoś, kogo znała lub poznała? Nie dotykał niczego więcej na stole, powstrzymał odruch nakazujący wysuwać szuflady i otwierać szafki w poszukiwaniu notatnika lub pamiętnika. Uznał, że najlepiej byłoby sprowadzić Ursulę.

Wrócił do przedpokoju. Zauważył, że jedne z drzwi są teraz uchylone na centymetr. Za nimi paliło się światło. Ostrożnie otworzył. Łazienka. Z wanną w trzech czwartych wypełnioną wodą.

– W kuchni staraj się jak najmniej dotykać rzeczy! – krzyknął do Leny. – Musimy tu sprowadzić Ursulę.

Gutestam zdecydowanym krokiem podeszła do niego od tyłu.

– Dlaczego? Co takiego znalazłeś?

– Zdaje się, że to miejsce zbrodni – odpowiedział poważnym tonem i lekko się odsunął, żeby mogła zajrzeć do łazienki. Szybko ogarnęła wzrokiem całą scenę, a potem skinęła głową.

– Dobra, to idziemy.

Sebastian został na swoim miejscu.

Tu coś było. To miało jakieś znaczenie.

Utopienie Susanne w jej własnym mieszkaniu, a potem przetransportowanie ciała na farmę świń w Västerås. Musiały istnieć inne sposoby na pozbawienie jej życia. Takie, które nie wymagały dyskretnego zniesienia ciała z pierwszego piętra na gęsto zabudowanym terenie. Łatwiejsze. No i dlaczego farma świń? Dlaczego nie zostawiono jej w mieszkaniu? Oczywiście po to, by dało się ją znaleźć, ale zabójca mógł przecież po prostu zadzwonić na policję lub zapisać wiadomość do Sebastiana na ścianie łazienki. Nie zrobił tego jednak.

Dlaczego?

Co to oznaczało?

– Idziesz? – spytała zza drzwi Gutestam. Ostatnim zatroskanym spojrzeniem objął łazienkę, a potem wyszedł za nią na klatkę schodową. Tam spotkali Hanssona.

– Sąsiadka z parteru widziała około drugiej w nocy, że do Susanne wchodzi jakiś mężczyzna – oznajmił radośnie. – Zwróciła na to uwagę, bo Susanne zwykle nie przyjmowała gości. Przynajmniej w takich godzinach.

– Podała rysopis? – spytała Gutestam.

– Nie, powiedziała tylko, że chyba był młody i biały. Miał na sobie ciemną bluzę z kapturem, więc nie widziała jego twarzy. Poza tym był ubrany w dżinsy i sportowe buty.

– Co oznacza, że znamy czas i miejsce. Zawsze to coś – stwierdziła Gutestam, zamykając za sobą drzwi.

– Nic nam nie da – stwierdził z namysłem Sebastian. Hansson odwrócił się ku niemu. Wydawał się rozczarowany, że wynik jego rozmów z sąsiadami nie został przyjęty z większym entuzjazmem.

– To bez porównania więcej, niż wiedzieliśmy godzinę temu.

– Tak, ale nam nie pomoże – powtórzył Sebastian. – Wiemy tyle, ile chce zabójca. To nas do niczego nie doprowadzi.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Zaczęło się. Poszły konie po betonie, czy jak tam brzmiało to powiedzenie. Znaleźli Susanne. W lokalnych transmisjach z Västmanland w telewizji SVT poświęcono sprawie ponad minutę.

Oglądał ten materiał w internecie.

Kilkakrotnie.

Widział farmę świń, niebiesko-białą taśmę odgradzającą teren, radiowozy, techników w białych kombinezonach, usłyszał rzucone w przelocie zdanie, że świnie mogły się żywić ofiarą.

Nie wspomniano o jego napisie na ścianie.

Nie powiedziano ani słowa na temat Sebastiana Bergmana.

Kilka osób podejmujących decyzje w różnych redakcjach oceniło, że to zabójstwo nie budzi zainteresowania w całym kraju. W ogólnokrajowych wydaniach programów informacyjnych, zarówno w TV4, jak i w SVT, w ogóle nie poruszono tego tematu. W wiadomościach radiowych też panowała cisza. Za to obszernie omawiano postać byłego szefa Krajowej Policji Kryminalnej, który – jeśli wierzyć doniesieniom – był niezłym gagatkiem. Skorumpowanym, niekompetentnym, mającym problem alkoholowy. Ekipę i sprawę przejęła po nim kobieta. Nie chciała się wypowiadać.

Ale znaleźli Susanne, widzieli ścianę.

Sebastian był w to zaangażowany, nawet jeśli udawano, że nie jest.

Do niczego nie doszli. A może jednak tak. Nie znał prawdy. Pewnie zidentyfikowali ofiarę. A ślady doprowadziły ich do Västerås i Palmlövska. Czy znaleźli powiązanie z Sebastianem? Musieli chyba je znaleźć. Nie odkryli jednak, dlaczego przetransportował ją na farmę. Miał pewność, że Sebastian jej nie pamięta. Musiałby naprawdę być zainteresowany drugim człowiekiem.

Słuchać, zapisywać informacje w pamięci, przejmować się.

Do takich kwestii był kompletnie niezdolny – ogromne ego Sebastiana Bergmana otaczały malutkie nieważne istoty ze swoimi nieznaczącymi historiami i banalnymi doświadczeniami. Marzeniami, którym nie poświęcał choćby jednej myśli, jeśli nie miał możliwości ich zniweczyć.

Cyfry. Powinny były dać im trop. Nie mówiły, kim jest, lecz o co chodzi. Oni jednak ich nie rozgryźli. Dał im wszystkie, wystarczyłoby wrzucić je w wyszukiwarkę, ale oni… Zbliżył się do nich po raz pierwszy, idealnie wyważył podpowiedzi. Chciał wzbudzić zainteresowanie.

Nienawiść – jego ciągły towarzysz – płonęła z nieco mniejszą intensywnością, gdy więcej miejsca przeznaczał na satysfakcję. Gdyby ktoś komentował tę walkę umysłów, on z całą pewnością zostałby okrzyknięty zwycięzcą. Był już na pierwszym zakręcie, a Sebastian dopiero opuścił blok startowy.

Chciał jakoś to uczcić, miał wielką ochotę na piwo, ale nie zamierzał sobie na nie pozwalać. Wiedział, że musi jeszcze raz przeanalizować cały plan.

Wszelkie postępy zależały od planowania.

Znał go na pamięć, wziął pod uwagę każdą ewentualność. Miał nie tylko plan B, ale również plany C i D. Uznał jednak, że nie zaszkodzi, jeśli przemyśli wszystko jeszcze raz. Co innego mógł zrobić?

I tak nie miał życia.

Sebastian mu je odebrał.

Wstał więc, zignorował widoczną za oknem piękną pogodę wczesnego lata i podszedł do stołu, na którym wszystko było wyłożone w schludnych, łatwych do ogarnięcia stosach. Wodził wzrokiem po nowych śladach, które zamierzał zostawić. Chodziło o to, by było im łatwiej, lecz nie za łatwo. Musiał się nad tym zastanowić przed zrobieniem kolejnego kroku.

Przed następną ofiarą.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Håkan Persson Riddarstolpe siedział przed gabinetem Rosmarie Fredriksson i czekał. Był elegancko ubrany i niekomfortowo się czuł. Znowu przytył. Pół roku usiłował schudnąć, ale kiedy rano po raz pierwszy od dawna włożył garnitur, ten i tak źle leżał. Annika zapewniała go, że męskie ubrania typu slim w dalszym ciągu są modne. Prezes Rady Ministrów był tego najlepszym dowodem. Håkan przyjrzał się w lustrze obcisłemu ubraniu i pomyślał, że kłamała. Żałował wyboru – chciał się czuć wygodnie i swobodnie, ale uznał, że postawi na elegancję, pozwalając, by strój oddawał powagę sytuacji. Chciał, by Rosmarie go posłuchała.

Zwykle tego nie robiła.

Zwykle nikt tego nie robił.

Mimo wymyślnego tytułu zajmował się głównie sprawami pracowników i badaniem przydatności kandydatów w procesie rekrutacji, a i tym w coraz mniejszym zakresie. Wkraczali w fazę reorganizacji – stracił już rachubę, który raz z kolei. W tym wypadku czuł, że jego dni w kierownictwie policji są policzone. Że dostanie korzystną ofertę przejścia na emeryturę. I zniknie. Zapomniany już w chwili, gdy zamkną się za nim drzwi.

Nie tak wyobrażał sobie przyszłość, gdy przyjął tę pracę prawie trzydzieści lat wcześniej. Wtedy profilowanie i kryminologia były gorącymi tematami. Policja kryminalna utworzyła grupę profilerów, a służby na całym świecie zaczęły coraz ściślej współpracować z psychologami kryminalnymi w skomplikowanych sprawach.

Niektórzy z nich zyskali status gwiazd.

Skrycie o tym marzył, gdy się starał o taką pracę. Chciał być znany jako jeden z nowych autorytetów – tych, którzy imponują czytelnikom gazet i telewidzom umiejętnością zaglądania do psychiki najgorszych przestępców, rozszyfrowują ich, przedstawiają wygłodniałej publiczności przyczyny i konteksty.

Chciał być jak Sebastian Bergman.

Sebastian został jednym z wielkich. Najwybitniejszym w Szwecji. Napisał dwa bestsellery o Edwardzie Hindem – seryjnym mordercy, w którego ujęciu odegrał kluczową rolę. Prowadził popularne wykłady, zasiadał na kanapach w telewizji śniadaniowej, pisywał artykuły i bywał zatrudniany jako konsultant, gdy policja miała problemy.

Celebryta, znany człowiek.

Sebastian Bergman.

Håkan podziwiał go, jeszcze zanim mieli okazję się poznać. Zazdrościł mu, ale bez zawiści, pozostawał pod jego wielkim wrażeniem i przez kilka lat był chętny współpracować i grać drugie skrzypce przy soliście Sebastianie.

A dziś? Dziś go nienawidził.

Dostał szansę na swoje pięć minut, gdy pod koniec lat dziewięćdziesiątych Sebastian wyjechał ze Szwecji i przeniósł się z rodziną do Niemiec. Kiedy Bergmana nie było, nagle zaczął się popyt na kompetencje Perssona Riddarstolpe. Angażowano go do coraz większej liczby śledztw i niejeden raz słyszał wyrazy uznania z ust samego komendanta głównego.

To było tak przyjemne.

Cała uwaga. Aprobata.

Nadal pamiętał, że w studiach telewizyjnych i podczas wywiadów czuł się jak w domu. Kiedy mówił, słuchano go z zainteresowaniem. Sympatyczne gospodynie programów prowadziły go do charakteryzatorni. Obcy ludzie chcieli mu stawiać piwo w knajpach. Był kimś.

Mógł zostać tam na szczycie.

Gdyby nie jeden człowiek.

A teraz najwyraźniej jakiś morderca rzucił osobiste wyzwanie Sebastianowi Bergmanowi. A przynajmniej Håkan tak słyszał. Ponoć na farmie świń znaleziono martwą kobietę wraz z apelem do Bergmana o rozwiązanie sprawy. Napisanym krwią. Nikt nie napisał przy zwłokach: „Rozwiąż to, Håkanie Perssonie Riddarstolpe”. Nie zrobił tego i już nie zrobi. Nikt nie rzucił mu wyzwania, nie domagał się jego obecności, nikt nawet nie wiedział o jego istnieniu.

Ze smutkiem musiał przyznać, że popadł w zapomnienie.

A winny był Sebastian Bergman, który odebrał mu wszelką chwałę z powodu małej pomyłki popełnionej podczas śledztwa w Sala. Z kpiącym uśmieszkiem w jednej chwili zburzył wszystko, co Håkan zbudował. Zdruzgotał jego wiarygodność. Håkan nie był nawet w stanie o tym myśleć. Zwłaszcza że to było nic w porównaniu z katastrofą, która przydarzyła się ostatnio Sebastianowi. Niepojęte, jak udało mu się wyjść bez szwanku z historii Billy’ego Roséna. Jednak Sebastian najwyraźniej zawsze dostawał kolejną szansę. Zwykłe reguły go nie dotyczyły.

Tym się różnił od całej reszty.

I od niego.

Zabawiał się myślą, że napisze artykuł, w którym oficjalnie zapyta, jak to możliwe, że najlepszy psycholog kryminalny w kraju przez kilka lat pracował u boku seryjnego mordercy, nigdy nie żywiąc co do niego żadnych podejrzeń, a po wszystkim nadal cieszył się zaufaniem w policji. Nie miał jednak odwagi tego zrobić. Rosmarie nie spodobałby się taki rozgłos. Wiedział, że jeśli ma zwabić Sebastiana Bergmana w pułapkę – a zamierzał to zrobić – szefowa musi być po jego stronie. Dlatego czekał przed drzwiami w zbyt ciasnym garniturze.

W końcu się otworzyły i Rosmarie wyszła. Spojrzała na niego wyraźnie zestresowana, bez śladu powitalnego uśmiechu.

– Håkan? Wybacz, musiałam odbyć rozmowę telefoniczną.

– Nic się nie stało. Dziękuję, że mogłaś mnie przyjąć z tak krótkim wyprzedzeniem. – Wstał i już chciał zapiąć marynarkę, kiedy poczuł, jak bardzo jest obcisła, i zrezygnował.

– Za piętnaście minut mam spotkanie na Zoomie – dodała Rosmarie po wprowadzeniu go do swojego gabinetu.

– Będę się streszczał.

Skinęła głową w kierunku jednego z trzech foteli stojących wokół niskiego stolika w rogu pomieszczenia, a Håkan usiadł. Rosmarie też zajęła miejsce w fotelu i położyła nogę na drugim. Håkan spojrzał w stronę stojącego obok ekspresu, ale nie zapytała, czy miałby ochotę na kawę.

– A zatem? – zaczęła ponaglającym tonem, wlepiając w niego wzrok.

– Chodzi o Sebastiana Bergmana – zaczął, ale lekko przyhamował, gdy Rosmarie westchnęła z wyraźnym zmęczeniem.

– Co z nim?

Håkan przelotnie się zawahał. Obowiązywała tajemnica śledztwa i nie powinien wiedzieć tego, co wiedział, jednak Rosmarie działała w branży na tyle długo, by zdawać sobie sprawę, że ludzie gadają. Poza tym nie było innego sposobu na przedstawienie swojej sprawy, a on i tak był już najprawdopodobniej na wylocie, więc uznał, że niech się dzieje, co chce.

– O ile dobrze zrozumiałem, jest zaangażowany w świeżą sprawę zabójstwa. Osobiście zaangażowany.

Rosmarie nie odpowiadała, a jedynie patrzyła na niego bez słowa i nie dało się odczytać, co myśli, więc mówił dalej:

– W komisariacie krążą pogłoski o tym, że jego nazwisko było zapisane krwią w miejscu, w którym wczoraj znaleziono zamordowaną kobietę.

– To nie była krew, tylko czerwona farba.

– Tak jak powiedziałem – odparł Håkan, przepraszająco wzruszając ramionami. – To… pogłoski.

– Do czego zmierzasz? – zapytała z lekką irytacją Rosmarie. Zdawało mu się, że zerknęła na zegarek. Håkan wziął głęboki wdech. Uznał, że to odpowiedni moment.

– Uważam, że może mieć problem z utrzymaniem zawodowego dystansu. Co całkiem zrozumiałe. – To ostatnie dodał, by zabrzmiało jak koleżeńska troska i dowód na znajomość tematu, a nie jak pierwszy krok w planie zemsty, którym w istocie było.

– Ach tak?

– Postanowiłem więc, że zaproponuję parę bezstronnych oczu. Moich. Gdybym miał dostęp do śledztwa, mógłbym sam utworzyć profil, przyjrzeć się ocenie dowodów i może odkryć coś, czego Sebastian nie widzi, bo jest za blisko. Albo nie chce widzieć. Albo życzy sobie, by inni nie widzieli…

Umilkł. Czy posunął się za daleko? Czy przez to wszystko prześwitywała niechęć do Sebastiana? Rosmarie była policjantką biurową, ale to nie znaczyło, że bezmyślną. Bynajmniej. Miała jednak opinię osoby najchętniej rozwiązującej te problemy, które mogą uderzyć w nią.

Problemy w rodzaju Sebastiana Bergmana.

– Wiesz, że jest nieobliczalnym narcyzem, a ostatnie, czego potrzebuje nasz wydział, to więcej pisaniny na temat Bergmana.

Rosmarie wstała i zmierzyła go wzrokiem. Dało się niemal zauważyć, jak pracuje jej mózg – rozważa za i przeciw, a może i próbuje przewidzieć ewentualne konsekwencje. W końcu skinęła głową.

– To nie jest zły pomysł. Dopilnuję, byś zyskał dostęp do śledztwa. Ale niech to zostanie między nami.

Håkan pokiwał głową, starając się wzbudzić jak największe zaufanie i z trudem powstrzymując uśmiech satysfakcji. Otrzymał dokładnie to, po co przyszedł. Wstał z wyciągniętą ręką.

– Dziękuję, że poświęciłaś mi czas – powiedział, pozwalając sobie na uśmiech.

– Nie ma za co.

Po uścisku dłoni wyszedł z gabinetu i znów był na korytarzu. Spotkanie naprawdę przeszło najśmielsze oczekiwania. Promieniejąc z radości, zacisnął dłoń w geście zwycięstwa i wysyczał ciche yes! Żałował tylko kwestii związanej z krwią. Nie mógł sobie przypomnieć, ilu osobom opowiedział o tym drobnym szczególe. Było ich całkiem sporo. Nazwisko Sebastiana zapisane krwią. Wszyscy zwrócili na to uwagę. Zastanawiali się, co, do cholery, jest z tym facetem nie tak. Jak to możliwe, że raz za razem był zamieszany w takie gówno. Håkan mógł więc jeszcze przez jakiś czas uczepić się myśli, że to krew. Nadal rozpuszczać tę pogłoskę, choć może bardziej dyskretnie. Sebastian Bergman poczuje, jak to jest spaść z piedestału, na którym siedział tyle lat, i mocno huknąć o ziemię.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Milcząc, siedzieli w Pokoju i słuchali Carlosa relacjonującego swoją wizytę w Västerås. Najpierw u ojca Susanne, który nie chciał się wdawać w żadne szczegóły i nagle dziwnym trafem się okazało, że jest zbyt zmęczony, by odpowiadać na kolejne pytania, a potem u Ulfa – młodszego brata Susanne. Gdy już doprowadziła swoje życie do porządku, kilka razy próbowała się z nim skontaktować. Ulf wyznał Carlosowi, że potajemnie pomagał jej, na ile mógł – w taki sposób, by rodzina niczego się nie domyśliła. Jednak o okresie, w którym chodziła do Palmlövska, nie był w stanie powiedzieć zbyt wiele. Miał dopiero trzynaście lat, gdy starsza siostra została zmuszona do odejścia z rodziny i Kościoła. Była to konsekwencja imprezy w towarzystwie – jak się wyraził – światowych chłopaków, na której piła alkohol i tańczyła. Nic więcej nie wiedział. Po tamtym czasie rodzina i Kościół nigdy nie wypowiadali jej imienia, w domu nie było żadnych jej zdjęć, a Ulf przez długi czas w ogóle nie pamiętał, że kiedykolwiek istniała.

Kiedy Carlos zakończył swój wywód, wszyscy odwrócili się do Sebastiana. Ten lekko wzruszył ramionami.

– Tak, to ja byłem tym „światowym chłopakiem”, który zaprosił ją na imprezę.

– Wcześniej o tym nie wspomniałeś – zauważyła Vanja.

– To była jedna z wielu, bardzo wielu imprez i przypomniałem sobie o niej dopiero teraz.

– Mimo konsekwencji, z którymi się to dla niej wiązało? – odparła Ursula mocno oskarżycielskim tonem, którego używała najczęściej wtedy, gdy rozmawiała z nim.

– Nie wiedziałem nic o żadnych konsekwencjach – wyjaśnił cierpliwie. – Po liceum czym prędzej wyjechałem z Västerås i nigdy tego nie żałowałem.

– Ale kiedy ją zapraszałeś, zdawałeś sobie sprawę, że jest świadkiem Jehowy. – Było to ze strony Carlosa nie tyle pytanie, co stwierdzenie. Brakowało tylko jeszcze, by ci nowi na niego naskoczyli. Wtedy byliby wszyscy na jednego. I tak już podjęli decyzję, że to on jest czarnym charakterem, więc mógł równie dobrze dolać oliwy do ognia. Każdy jest kowalem swojego losu.

– Tak, wiedziałem i pewnie dlatego ją zaprosiłem. Rozumiecie, coś w rodzaju większego wyzwania.

Reakcja była taka, jakiej się spodziewał: połączenie głębokich westchnień oraz kilku pełnych dezaprobaty, pytających spojrzeń.

– Naprawdę niczego nie żałujesz? – spytała Ursula.

Sebastian rozumiał, że jej wypowiedź nie dotyczy tylko tego, co się wydarzyło w Västerås ponad czterdzieści lat wcześniej. Nie miał nic przeciwko temu, by przez jakiś czas odgrywać rolę drania, ale uznał, że ma już dość.

– Czego mam żałować? – odparł, intensywnie się w nią wpatrując. – Nie wiedziałem, że się jej wyrzekli. Nie miałem cholernego pojęcia. – Powiódł wzrokiem po zebranych przy stole i kontynuował: – Zaprosiłem ją. Piła dobrowolnie, tańczyła dobrowolnie, nikt jej do niczego nie zmuszał. Okej, możemy iść dalej?

– Ale powiązanie istnieje – oznajmił Carlos.

– Co ty pieprzysz. Oczywiście, że istnieje – odparł Sebastian, nadal poirytowany. – Nie widziałeś, co było napisane na ścianie?

– Chodzi mi o to – odpowiedział spokojnie Carlos – że ktoś wie, co się stało, i wie o twoim udziale. Po tamtej imprezie życie Susanne się posypało. Może być tak, że ktoś cię o to oskarża.

– Myśl, że to ktoś z rodziny, sama się narzuca – stwierdził Hansson, otwierając usta po raz pierwszy od początku zebrania.

– Rodziny, która przez czterdzieści lat udawała, że ona nie istnieje? – odparł Sebastian, zdumiony, że doświadczony policjant może palnąć coś tak głupiego.

– Właśnie dlatego. Ona była już dla nich martwa. I to z twojej winy.

– Okej. Poudawajmy przez chwilę, że to brzmi rozsądnie. Dlaczego akurat teraz?

– Odszukała ich po czasie. Może im groziła. Albo Kościołowi.

– Po czterdziestu latach?

– Carlos – przerwała Vanja, najwyraźniej dość już się nasłuchawszy. – Kontynuuj wątek rodziny i Kościoła. Sprawdź, czy uda ci się coś tam znaleźć, ale musimy wrócić do teraźniejszości.

Carlos skinął głową, a jednocześnie zadźwięczał telefon komórkowy Ursuli. Podniosła go, a po krótkim zerknięciu na ekran wystukała kod i zaczęła czytać. Vanja spojrzała na nią z dezaprobatą, ale nic nie powiedziała. Odwróciła się do Gutestam.

– Ten człowiek w kapturze. Wiemy o nim coś więcej?

– W zasadzie nie. Zbieramy nagrania z pobliskich kamer monitoringu. Przy odrobinie szczęścia coś tam znajdziemy.

Nie dało się temu zapobiec, jakkolwiek by próbowała. Znów zatęskniła za Billym. Po pierwsze, była przekonana, że gdyby zdobycie filmów leżało w jego gestii, już by je miał. A po drugie, nie miała wątpliwości, że jeśli zostało na nich uwiecznione coś godnego uwagi, on by to na pewno znalazł. A tymczasem nie wiedziała nawet, kto przejrzy materiał, kiedy już go dostaną. Pewnie Carlos, o ile Hansson albo Gutestam nie okażą się biegli w technicznych aspektach śledztwa, coraz silniej obecnym dzięki aplikacjom, czatom i mediom społecznościowym. Może będą musieli znaleźć takie kompetencje poza grupą. Wiedziała, że w komisariacie są odpowiedni ludzie.

Cholerny Billy, pomyślała znowu. Już dawno straciła rachubę, który raz. Odsunęła na bok myśli o byłym koledze – jak zawsze, gdy cisnęły jej się do głowy.

– Czy coś ustaliliśmy w kwestii jej mieszkania? – zapytała tylko, zwracając się do Ursuli, która właśnie chowała telefon.

– Nie, teraz są w nim technicy. Nie znaleziono żadnych odcisków palców na filiżankach i spodku, które stały na widoku.

– Żadnych? Nawet Susanne?

– Żadnych. Wyniki analizy wody z jej płuc też już są. To woda z jeziora.

Na kilka sekund w pokoju zapanowała cisza. Dopiero potem Nilsson powiedział to, o czym wszyscy myśleli.

– Czyli nie została zamordowana w mieszkaniu?

– Nie.

– Dlaczego w takim razie do wanny w łazience była nalana woda?

– Może właśnie chciała wziąć kąpiel, kiedy pojawił się morderca – podsunęła Gutestam.

– Może i tak – zgodziła się Vanja, kiwając głową.

– Wiesz, co to przypomina? – zapytał Sebastian, z powagą spoglądając na Ursulę. Skinęła głową.

– Lisbeth Wahlgren.

– Kto to jest? – Vanja spojrzała pytająco na oboje.

– Stara sprawa. Zaczęło się od podejrzenia samobójstwa w wannie, ale po jakimś czasie wyszło na jaw, że kobieta została utopiona w jeziorze. To moja pierwsza sprawa z Krajową Policją Kryminalną – oznajmiła Ursula.

– Czyli Sebastian w dawnych czasach pracował nad podobną sprawą? – zapytała Vanja. Nie dało się przeoczyć nuty rezygnacji w jej głosie.

– Pojawiłem się pod koniec, ale nie została znaleziona na farmie świń, tylko w domu, w łazience.

– Kiedy to się wydarzyło? – zapytała Gutestam.

Sebastian uniósł wzrok na Ursulę.

– W dziewięćdziesiątym trzecim – odparła.

– Możemy to wyciągnąć z archiwum, ale uważam, że powinniśmy porozmawiać również z Torkelem. On jest jak pieprzona baza danych – powiedział Sebastian, świadomy, że jego propozycja nie spotka się ze zrozumieniem. I rzeczywiście, Vanja spiorunowała go wzrokiem, a wokół jej ust pojawiła się sroga zmarszczka. Sebastian wykonał uspokajający gest. – Wiem, że oficjalnie jest diabłem odpowiedzialnym za całe to gówno, w którym tkwimy, ale może bym z nim porozmawiał? Nie należę do Krajowej Policji Kryminalnej, mogę tam pójść jako przyjaciel.

Usłyszał, że Ursula parsknęła krótkim, pozbawionym radości śmiechem.

– Kiedyś musi być ten pierwszy raz.

Prawda. Nie miał zamiaru się spierać. Nie odwiedzał zbyt często dawnego szefa i – musiał to przyznać – przyjaciela. Tylko wtedy, kiedy sam mógł coś zyskać na spotkaniu i potrzebował go jako policjanta. Nigdy w chwilach, gdy Torkel mógł go potrzebować jako wsparcia albo mankietu, w który dałoby się wypłakać. Nie po śmierci Lise-Lotte, kiedy zbyt dużo pił, czy w okresie rekonwalescencji po urazach, których się nabawił, walcząc z Billym. Nazywał się jednak Sebastian Bergman, więc nikt nie powinien być zaskoczony.

– Co ty powiesz? – zapytał, zwracając się ponownie do Vanji. Najwidoczniej już podjęła decyzję.

– Idź porozmawiać z Torkelem, przekonaj się, co pamięta. To na pewno nie zaszkodzi.

Sebastian skinął głową, ale znieruchomiał na widok jej ponaglającego spojrzenia i postawy.

– Co takiego? Mam jechać teraz?

– Tak, teraz.

Sebastian wstał i zdjął kurtkę z oparcia krzesła.

– Jeszcze jedno – dodała Vanja, gdy zmierzał do drzwi. – To dotyczy wszystkich.

Nie dało się nie zauważyć powagi w jej głosie. Wszyscy w Pokoju umilkli i zwrócili się ku niej.

– Ta cała sprawa z Billym nami wstrząsnęła. Poważnie. Zaszkodziła nam. Na różne sposoby. – Umilkła, czując cisnące się do oczu łzy, bo ta zdrada wywoływała w niej wręcz fizyczny ból. Rzuciła spojrzenie Ursuli. Ta zgodnie z oczekiwaniami spojrzała na Sebastiana. – Jeśli jednak mamy szansę przetrwać jako ekipa, musimy odłożyć to wszystko na bok i pracować razem. Sami rozumiecie, zgoda buduje… To nie znaczy, że musimy się kochać, ale zachowanie profesjonalizmu jest konieczne. Możemy i powinniśmy testować, odrzucać i kwestionować pomysły i teorie innych, lecz powstrzymywać się od wycieczek osobistych. To wszystko jest trudne i bez walk wewnętrznych.

Wszyscy w pokoju skinęli głowami na znak zgody, ale tylko Gutestam się odezwała.

– Dobrze, damy sobie radę.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Sebastian pojechał taksówką na plażę Bergsunds, wysiadł i zaczął iść brzegiem jeziora. Nie była to najkrótsza droga do domu Torkela. Nie spieszyło mu się jednak, a poza tym przyjemnie było odetchnąć świeżym powietrzem i zyskać kilka minut na zebranie myśli. Było miłe popołudnie – ciepłe, ale nie gorące – od strony roziskrzonej zatoki Liljeholm wiał ciepły wiatr. Przy nabrzeżu cumowały łódki, panowały cisza i spokój. Tylko ryk skutera wodnego zakłócał względną ciszę, choć w zasadzie było to centrum miasta. Na spacer wyszło mnóstwo ludzi. Zobaczył wiele wózków dziecięcych prowadzonych przez niemal identyczne pary. Trzydzieści plus, szczupli, wysportowani. Nosili zbliżone nakrycia głowy, podobne stroje, wszyscy mężczyźni mieli podobne brody. Dzielnica Söder robiła niepokojące wrażenie. Sebastian nie nadążał za terminologią – przypuszczał, że nie mówi się już na nich hipsterzy jak jeszcze kilka lat wcześniej, ale zjawisko pozostało. Młodzi ludzie, którzy chcą zaznaczyć swój status i osobowość, wyglądając tak samo jak inni. Przerażała ich myśl, że mogliby nie pasować do reszty, nie być tacy jak inni, nie robić tego co inni, zajmować się nie tym, co trzeba. Przez wiele lat na topie były mikrobrowary, robienie zakwasu na chleb i hodowanie grzybków kefirowych. Sebastian nie miał pojęcia, co jest modne aktualnie, i nie obchodziło go to.

Skręcił w prawo i znalazł się w cieniu pokrytych żółtym tynkiem sześciopiętrowych budynków. Natychmiast zrobiło się chłodniej i jeszcze ciszej. Idąc do drzwi Torkela, spotkał po drodze tylko jednego człowieka z psem.

Kiedy jechał taksówką, szybko przejrzał brukową prasę w telefonie. Oba tabloidy waliły w Torkela jak w bęben. Uzależnienie, broń pozostawiona w toalecie sądu, problemy po pierwszym rozwodzie, fakt, że znów był rozwiedziony, związek z Ursulą.

Wszystko, co wygrzebali.

Albo co ktoś pomógł im znaleźć.

No i do tego Billy.

Insynuowano, że Torkel osobiście się postarał o oszczędzenie mu kary, gdy Billy na służbie zastrzelił dwie osoby. Według prasy dobre imię Krajowej Policji Kryminalnej było dla Torkela na tyle ważne, że patrzył na to przez palce. Jeśli się go nie znało, można było łatwo odnieść wrażenie, że jest wszechwładnym, skorumpowanym alkoholikiem, ignorującym wszelkie zasady. Telewizja, radio i codzienne gazety również rozdmuchały konferencję prasową, choć nie siały aż takiej paniki. Wyglądało na to, że plan Rosmarie – zakładający poświęcenie Torkela dla uratowania Krajowej Policji Kryminalnej i siebie – okazał się skuteczny.

Sebastian sam się przyłapał na współczuciu dawnemu szefowi. Wystukał kod i wszedł do klatki schodowej. Torkel nie zasługiwał na to, co mu zafundowano, ale może nie należało zbytnio się dziwić. Kierownictwo policji nigdy nie było znane ze szczególnie dobrego traktowania szefów średniego szczebla, gdy zaczynało im się palić pod nogami. Torkel niewątpliwie był najlepszym szefem, jakiego kiedykolwiek miał. Albo przynajmniej tym, który najdłużej z nim wytrzymał. Dał mu najwięcej szans. Więcej niż ktokolwiek inny. Było to oczywiście głupie, ale Sebastian czuł wdzięczność. Gdyby nie Torkel, w jego życiu nie pojawiłaby się Vanja. Ani Amanda. Przez lata nie miałby nic, co pozwalało mu się zająć i przekierować najbardziej destrukcyjne zachowania na coś innego.

Pewnego dnia zamierzał mu za to podziękować.

Albo i nie.

Zadzwonił do drzwi i zrobił mały krok do tyłu, wychodząc z założenia, że w takie dni jak ten Torkel korzysta z wizjera. Drzwi się otworzyły. Torkel wyglądał bardziej świeżo, niż Sebastian się spodziewał. Był chudszy, nieco bledszy, miał cienkie białe rękawiczki z bawełny, w których dziwnym sposobem wydawał się starszy i bardziej delikatny, ale z całą pewnością nie był wrakiem z jego wyobrażeń.

– Myślałem, że na tych schodach będzie się roiło od pismaków – powiedział na powitanie Sebastian, kiedy minął Torkela i wszedł do środka.

– Pojawili się przed południem, ale dali sobie spokój. I nawet ja wiem, że nikt już nie używa słowa „pismak” – odparł ze śladem uśmiechu i wprowadził Sebastiana do mieszkania.

Było w nim znacznie czyściej, niż kiedy tu był po raz ostatni. Bardziej świeżo. Nie budziło już wrażenia, że lokatorowi na niczym nie zależy. Wydawało się jaśniejsze i nie tak duszne.

– Przestałeś pić? – zapytał, wchodząc do kuchni.

– Tak się jakoś złożyło. Kilka tygodni w szpitalu bez wódki, no i… Potem, po powrocie do domu, nie chciałem już tak pić.

– Dobra robota. Cieszy mnie to.

Weszli do kuchni. Blaty były czyste i wytarte do sucha, wypucowane okna wpuszczały do środka czerwcowe słońce, na stole stał wazon z letnimi kwiatami. Sebastian domyślał się, że to robota Ursuli.

– Masz na coś ochotę? – spytał Torkel, podchodząc do ekspresu na blacie.

– Nie, w porządku – odparł Sebastian, wysunął krzesło i usiadł przy stole, gdzie ostatnio składali elementy, które zebrane w całość zdemaskowały Billy’ego jako seryjnego mordercę.

Dobra policyjna robota. Koszmarne doświadczenie.

– Czyli… twoje nazwisko na miejscu zbrodni – zagaił Torkel i nalał sobie wody do szklanki.

– Skąd wiesz?

– A jak myślisz?

– Od Ursuli.

Torkel skinął głową i usiadł naprzeciwko Sebastiana. Odgarnął kilka płatków, które odpadły od jakiegoś kwiatka. Gdyby miał zgadywać, powiedziałby, że od stokrotki.

– Wygląda na to, że się pogodziliście – rzekł Sebastian, starając się wykrzesać z siebie jak największy entuzjazm.

– Tak. A tobie jakoś cały czas udaje się ją zranić – odparł Torkel.

– Sądziłem, że Billy’emu chodzi o moją rodzinę. Nie pomyślałem…

– A kiedy szedłeś do łóżka z jej siostrą? Pomyślałeś? – przerwał mu Torkel.

Sebastian spojrzał na niego, kompletnie zdezorientowany. Ta sprawa? Teraz? Dlaczego?

– Jasna cholera, przecież to było wieki temu.

– Myślisz, że Ursula zapomniała?

– Najwyraźniej nie.

– Twoja szalona kochanka ją postrzeliła. Nie ułatwiasz sobie.

– Spróbuję się poprawić – odparł Sebastian z taką szczerością, na jaką tylko potrafił się zdobyć. – Próbuję nie ranić ludzi.

Torkel wyraźnie się rozchmurzył.

– Uwierzę, jak zobaczę. Jesteś beznadziejny, odkąd cię poznałem. Ty się nie zmienisz. Nie jesteś w stanie.

– Dzięki za wiarę we mnie – odparł sucho Sebastian i poczuł, że te słowa zraniły go mocniej, niż mógłby przypuszczać. Torkel dopił kawę, odstawił filiżankę i z ciekawością zlustrował go wzrokiem.

– Nie przyszedłeś tu rozmawiać o Ursuli i tak naprawdę nie obchodzi cię moje samopoczucie, więc… czego chcesz?

Nic dziwnego, że on i Ursula tak dobrze ze sobą współgrali. Oboje byli szczerzy i autentyczni. Mówili wprost. Mieli niewielką lub zerową tolerancję dla gadania o niczym. Torkel był bardziej empatyczny i emocjonalny, ale poza tym byli w zasadzie jak bliźnięta.

– Co słyszałeś na temat naszej najnowszej sprawy? – spytał Sebastian.

– Martwa kobieta w gospodarstwie ze świniami. Twoje nazwisko na ścianie.

– Okazało się, że chodziła do tej samej szkoły co ja w Västerås.

– Czyli ofiara to ktoś, kogo znałeś. Przynajmniej z widzenia.

– To nie brzmi lepiej.

– Spałeś z nią?

– Nie – odpowiedział krótko Sebastian, starając się, by w jego głosie nie było słychać irytacji. Rozumiał, skąd się brały tego rodzaju pytania, ale i tak uważał to wszystko za jedno wielkie zrzędzenie. – Pojawił się jednak pewien dziwny szczegół. Sprawca próbował nas przekonać, że utonęła w swojej wannie. Jednak w jej płucach została znaleziona woda z jeziora.

Torkel natychmiast zaczął wyglądać na bardziej zainteresowanego i odruchowo nachylił się nad stołem.

– Jak ta… jak ona się nazywała… Wahlgren?

Sebastian z powagą pokiwał głową.

– Lisbeth Wahlgren. Przyszedłem cię zapytać, co z tego pamiętasz.

Okazało się, że Torkel dobrze pamięta tę sprawę.

Wczesne lata dziewięćdziesiąte. Ursula właśnie dostała pracę w Krajowej Policji Kryminalnej. Sprawa Lisbeth Wahlgren była pierwszą, którą z nimi rozwiązywała. To był czas urlopowy i Sven Thorstensson, dobry przyjaciel Torkela ze szkoły policyjnej, zadzwonił z prośbą o pomoc przy śledztwie. Zdawał sobie sprawę, że to właściwie nie jest przypadek dla Krajowej Policji Kryminalnej, ale ich było zbyt mało, a spraw zbyt wiele. Torkel pomógł przyjacielowi.

Lisbeth Wahlgren została znaleziona martwa w wannie przez swojego męża Torgny’ego, gdy ten wrócił do domu po załatwieniu kilku spraw. Mówił, że Lisbeth od jakiegoś czasu miała depresję. Jej stwardnienie zanikowe boczne się pogorszyło i właśnie się dowiedziała, że wkrótce nie będzie już mogła chodzić. Sekcja zwłok wykazała w jej organizmie pokaźną dawkę leków nasennych i przeciwbólowych. Nie było żadnych zewnętrznych oznak użycia przemocy i cała sprawa prawie została zakwalifikowana jako samobójstwo.

Dopóki Ursula nie zaprotestowała.

Zaangażowała się w śledztwo z energią, która zrobiła na nim wrażenie.

Dopiero po czasie zrozumiał, że taki był cel. Zaczęła się przyglądać tej parze – w końcu Torgny miał dwa wcześniejsze wyroki za pobicie. Z rozmów z sąsiadami wynikało, że małżonkowie często się kłócili i nieraz przyjeżdżała policja. Ponownie przeczytała zeznanie mężczyzny. Była ładna pogoda, dłużej pospali, byli razem na pikniku, potem wrócili do domu. Jakiś czas później on znów wyjechał, żeby trenować, a w drodze do domu zrobił zakupy. Po powrocie znalazł ją martwą w wannie.

Ursula nie była usatysfakcjonowana. Wywodziła się z Państwowego Laboratorium Kryminalistycznego w Linköpingu i wiedziała, co należy robić w laboratorium, więc z własnej inicjatywy postanowiła przeanalizować wodę z płuc Lisbeth. Okazało się, że to woda z jeziora położonego piętnaście minut jazdy samochodem od ich mieszkania. Piknik, który zorganizowali, odbył się po południu. Torkel wciąż pamiętał, jak Ursula weszła do jego gabinetu i przedstawiła swoją teorię. Że Torgny dodał do kawy Lisbeth środki przeciwbólowe i nasenne, utopił ją w jeziorze, przetransportował ją do domu, włożył do wanny i znów wyszedł, by stworzyć sobie alibi i upozorować samobójstwo.

Torkel postanowił wtedy, że będzie walczył o zatrzymanie Ursuli w Krajowej Policji Kryminalnej.

Resztę Sebastian również pamiętał. Kiedy Torgny miał zostać zatrzymany, wszystko poszło naprawdę źle. Postrzelił dwóch policjantów, którzy po niego przyjechali, i zniknął. Pierwszy z funkcjonariuszy zmarł w szpitalu. Drugi nie mógł już pracować w policji. Ogłoszono ogólnokrajowy alarm, a ich wydział oficjalnie przejął śledztwo. Polowanie na mordercę policjantów stało się tamtego lata lejtmotywem w mediach. To był istny cyrk. W końcu Sebastianowi udało się przekonać brata Torgny’ego do ujawnienia, gdzie mógłby się ukrywać, i znaleźli go w położonym na uboczu domku w Tiveden. Nie ulegało wątpliwości, że zostanie skazany za strzelanie do policjantów, lecz po wielu długich rozmowach z Sebastianem Torgny przyznał się również do zamordowania Lisbeth. W sądzie cofnął zeznania, twierdząc, że został oszukany, ale mimo wszystko skazano go na dożywocie.

– Byliśmy wtedy dobrzy. Stanowiliśmy mocną ekipę – podsumował swój wywód Torkel, a w jego głosie pobrzmiewała nuta nostalgii. Sebastian mógł tylko się zgodzić. To były czasy. Nikt wtedy nie podważał jego kompetencji. A w każdym razie niczego takiego sobie nie przypominał.

– Nie pamiętasz nic więcej? – spytał. – Na przykład jakichś szczegółów, które nie trafiły do dokumentacji?

– Pamiętam, że Torgny przez cały czas określał Lisbeth mianem „baby”. Rozumiesz: ja z babą zrobiliśmy to czy tamto.

– Coś więcej?

Torkel wziął głęboki wdech, a potem powoli wypuścił powietrze. Jego spojrzenie zatrzymało się na ścianie za plecami Sebastiana. Było wręcz widać, jak szpera w pamięci. Trzydzieści lat później. Po tak wielu kolejnych sprawach, przestępcach, świadkach.

– Była wierząca – wyjaśnił i skinął głową. – Na nocnej szafce trzymała Biblię.

– Okej. Coś więcej?

– Jest jedna rzecz…

– Co takiego?

– Powiedział to Sven, kiedy dostaliśmy tę sprawę. Zanim wszyscy pomyśleli, że to samobójstwo.

– Mhm.

– Na stole stały dwie filiżanki i karton mleka, więc początkowo sądzono, że Lisbeth mogła znać swojego mordercę, że zaprosiła go do siebie…

Sebastian milczał. Tak naprawdę przestał słuchać. Wrócił myślami do mieszkania w Rågsved. Pomyślał, że Torkel właśnie opisał scenę z salonu Susanne.

– Potem Torgny powiedział, że przed jego wyjazdem napili się razem kawy. Mnie jednak zdziwiło, że nikt nie wstawił mleka do lodówki. Potem pojawiła się teoria o samobójstwie. I pomyśleliśmy, że pół litra mleka to było ostatnie, czym by się przejmowała… Był to jednak jeden z tych drobnych szczegółów, które zostają w głowie.

Sebastian nie odpowiedział. Myśli wirowały mu w głowie. Jak wielka jest szansa, że to był przypadek, pomyślał i natychmiast odpowiedział na własne pytanie.

Równa zeru.

Nic w tej sprawie nie było przypadkiem.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Kiedy Sebastian wyszedł na ulicę, czuł się poirytowany i niespokojny. Śledztwo było we wczesnej fazie, ale donikąd nie doszli. Błądzili po omacku. Każde zadane przez nich pytanie prowadziło tylko do kolejnych pytań. Najbardziej interesowało go i drażniło to, kto wiedział o pozostawionych filiżankach kawy i opakowaniu mleka. O nasuwającej się odpowiedzi nie chciał nawet myśleć.

Jakiś policjant.

Ktoś, kto uczestniczył w śledztwie.

Ten szczegół nie trafił do mediów ani, o ile Torkelowi było wiadomo, do żadnych protokołów czy archiwów. Stół mógł oczywiście się znaleźć na którymś ze zdjęć z miejsca zbrodni i wówczas każdy policjant mógłby na niego trafić. Zamierzał zapytać Carlosa, czy da się ustalić, kto w ostatnich latach interesował się tamtą starą sprawą i ją wygrzebał. Kolejne pytanie, które sobie zadawał, brzmiało, czy wkurzył jakiegoś policjanta. Prawdopodobnie tak, ale czy do tego stopnia, by ten ktoś mógł zabić człowieka, by udowodnić, że jest lepszy? Czy doprowadził do zwolnienia kogoś? Zrujnował czyjąś karierę?

Nie sądził, by tak było.

Może Vanja wiedziała.

Postanowił, że do domu na Östermalmie pójdzie piechotą. Przynajmniej kawałek. Bo było to daleko jak cholera. W drodze do Hornstull wyciągnął telefon. U Torkela miał wyłączony dźwięk. Zobaczył powiadomienie o kilku nieodebranych połączeniach, usunął je i zadzwonił do Ursuli. Powtórzył jej, co mówił Torkel. Zapytał, czy na nocnej szafce Susanne leżała Biblia. Ursula nie wiedziała nawet, czy kobieta miała nocną szafkę. Odparła, że sprawdzi zdjęcia i oddzwoni. Sebastian krótko rozważał, czy opowiedzieć o filiżankach, ale postanowił tego nie robić. Zamierzał sam przez jakiś czas podążyć tym śladem. Zapytał więc tylko, czy udało im się ustalić coś w kwestii cyfr na ścianie, i usłyszał, że nie. Ursula poinformowała go, że nazajutrz o ósmej trzydzieści jest spotkanie, i się rozłączyła. Już miał schować telefon z powrotem do kieszeni, kiedy przypomniał sobie o nieodebranych połączeniach.

Były trzy z tego samego nieznanego numeru.

Ktoś naprawdę próbował się z nim skontaktować.

Sebastian zazwyczaj nie oddzwaniał pod numer, którego nie znał. I tak zawsze się okazywało, że to jakiś sprzedawca. Tym razem jednak sytuacja wyglądała inaczej. Mieli zabójcę, który rzucał mu wyzwanie i się z nim komunikował. Czegoś takiego nie mógł zignorować. Oddzwonił.

– Halo, tu Cathy. – Po dwóch sygnałach odezwał się kobiecy głos.

– Dzień dobry, nazywam się Sebastian Bergman. Próbowała pani się do mnie dodzwonić?

– Tak jest. Jak miło, że pan oddzwania. Przepraszam, że pana tak ścigałam.

Kobieta miała młody głos. Mówiła szybko, wręcz nienaturalnie.

– Znał pan mojego ojca, Tima Cunninghama, prawda?

– Tak… Dlaczego pani pyta?

Cóż za zbieg okoliczności. Przed południem myślał o Timie po raz pierwszy od dawna, a teraz dzwoniła jego córka. Słyszał po głosie, że stało się coś poważnego.

– Zmarł wczoraj – powiedziała. Jej głos załamał się lekko pod koniec tego krótkiego zdania i Sebastian usłyszał, że próbowała się nie rozpłakać.

– Bardzo mi przykro. Lubiłem Tima.

Co innego mógł powiedzieć? Nie spodziewał się tej rozmowy. Rozmowy, na którą nie bardzo miał czas.

– Czy moglibyśmy się spotkać? Tacie naprawdę zależało, abym się z panem zobaczyła – dodała błagalnym tonem. – Nie wiem dlaczego, ale to było dla niego ważne.

– Jestem teraz naprawdę zawalony pracą. Może za jakiś czas? – odparł, próbując się wymigać, nie brzmiąc przy tym zbyt obcesowo. Oczywiście rozumiał, że córka Tima jest w szoku… Zatrzymał się na tej myśli.

Córka?

Tim nigdy przedtem nie wspominał o córce.

Tylko o synu, Franku, który zginął w tsunami. Właśnie z powodu jego śmierci umówił się do niego. Przez podobne doświadczenia. Nigdy jednak nie wspomniał ani słowem o córce. Sebastian nagle poczuł się niezręcznie, a przy tym niepewnie. Kim była ta kobieta, która nie przestawała go prosić?

– Za kilka dni wyjeżdżam ze Szwecji, więc musi to się odbyć teraz. Bardzo proszę. To dla mnie ważne – upierała się.

– Czy rozmawiamy o tym samym Timie Cunninghamie? – spytał Sebastian. – Wydaje mi się, że ten, którego znałem, nie miał córki.

Po drugiej stronie na kilka sekund zapadła cisza.

– Jak to?

– A w każdym razie nigdy o pani nie wspominał – odparł tak szczerze, jak potrafił, starając się, by nie zabrzmiało to zbyt ostro. Nie chciał jeszcze bardziej jej wzburzyć. – Zastanawiam się więc, czy mówimy o tej samej osobie.

Usłyszał, że kobieta bierze głęboki wdech.

– Pan jest psychologiem, a mój tata, Tim Cunningham, odwiedził pana kilka razy przy Grev Magnigatan. Ostatnie wizyty zostały przez pana odwołane. Mogę zajrzeć do kalendarza i powiedzieć dokładnie, w których dniach u pana był.

Wyglądało na to, że to musiał być jego klient. Jego Tim. Wszystko jednak nie składało mu się w całość. Nijak. Tim nigdy nie wspominał, że ma córkę.

– Mogę być u pana za dwadzieścia minut – dodała Cathy. Wyraźnie nie należała do ludzi, którzy łatwo się poddają.

– Będę w domu za pół godziny. Do zobaczenia wtedy – usłyszał swój własny głos. Zakończył rozmowę. Jak wiele razy przedtem, ciekawość wzięła w nim górę. Czy to było głupie? Czy popełniał błąd? Uznał, że już za późno na takie rozmyślania. Rozejrzał się w poszukiwaniu taksówki.

Cathy zadzwoniła do drzwi krótko po jego powrocie. Była młodsza, niż sprawiała wrażenie przez telefon. Zapraszając ją do salonu, Sebastian oszacował jej wiek na dwadzieścia kilka lat. Jasne, sięgające do ramion włosy miała związane w kitkę. Była zaledwie o kilka centymetrów niższa od niego. Wydawało mu się, że miała na sobie markowe ciuchy. W każdym razie wyglądały na drogie. Kiedy zdjęła wierzchnie okrycie, okazała dowód i swoje zdjęcie z Timem, choć wcale o to nie prosił. Chciała, by jej uwierzył. Sebastian zobaczył na zdjęciu tego Tima Cunninghama. Człowieka, który był na dobrej drodze do zostania jego przyjacielem, ale nigdy nie wspomniał, że ma córkę. Sebastian pomyślał, że to może być ciekawe.

Pokazał Cathy drogę do pokoju. Cieszył się, że w mieszkaniu wcześniej była sprzątaczka. Wyglądało czysto i schludnie. Robiło dobre pierwsze wrażenie. Zachęcił, by usiadła na sofie.

– Proszę mówić – powiedział.

Spojrzała na niego oczami zaczerwienionymi od płaczu, wykręcając ręce, które trzymała na kolanach.

– Dzwonili wczoraj z policji. Znaleźli go na klatce schodowej niedaleko stąd. Pękł mu tętniak. Tim zmarł na miejscu.

– Naprawdę mi przykro – odparł Sebastian, patrząc jej w oczy.

– Wygląda na to, że wiedział już od jakiegoś czasu. Zdawał sobie sprawę z ryzyka. Czy coś panu o tym wspomniał?

– O tym, że może umrzeć?

– Tak.

– Nie, w ogóle na ten temat nie rozmawialiśmy.

– Na jaki więc?

– Głównie o pani bracie.

Cathy wyglądała na zdziwioną. Ogromnie zdziwioną. Przymrużyła oczy i lekko przekrzywiła głowę, jakby doszła do wniosku, że na pewno się przesłyszała lub nie zrozumiała.

– O moim bracie?

– Tak. O Franku. Pani ojciec mnie znalazł, bo miałem podobne doświadczenia. Moja córka Sabine również zginęła podczas tsunami w dwa tysiące czwartym roku.

– Nigdy nie miałam brata. Jestem jedynaczką.

Sebastian odchylił się na oparcie fotela. Poczuł, że musi szybko uporządkować myśli. To wszystko było jakimś wariactwem. Nie dość, że Tim nigdy nie wspomniał o córce, to jeszcze najwyraźniej opowiadał o synu, który nie istniał. Dlaczego? Sebastian naprawdę nie miał pojęcia i był pewny, że siedząca przed nim młoda kobieta nie rzuci dodatkowego światła na sprawę. Mimo wszystko warto było spróbować.

– Ale… byliście w tamto Boże Narodzenie w Tajlandii?

– Tak, ale tylko ja, mama i tata. Jestem jedynaczką – powtórzyła.

To znaczyło, że Tim nie kłamał we wszystkim. Jedynie w ważnych kwestiach. A zatem jego celem było zbliżenie się do niego. Mówił Sebastianowi to, co było konieczne, by go zainteresować i wzbudzić w nim zaufanie, a sam z niczym się nie zdradzał. Martwy syn okazał się żyjącą córką. A jak to było z Claire, żoną Tima? Sebastian postanowił od razu to ustalić.

– Nie rozumiem… pani ojciec i ja byliśmy sobie bliscy – oznajmił tak empatycznym głosem, jaki tylko potrafił z siebie wydobyć. – Pomagaliśmy sobie nawzajem. Po wypadku stracił grunt pod nogami.

– Po jakim wypadku?

I reakcja, i wyraz twarzy powiedziały mu w zasadzie wszystko, co chciał wiedzieć.

– Tym, w którym zginęła jego żona Claire. Pani mama, jak się domyślam.

Cathy wyglądała, jakby znów miała zacząć płakać. Spuściła wzrok na kolana i powoli pokręciła głową.

– Moja mama zmarła w Rzymie cztery lata temu. Na raka.

– A z tego, co mówił mi Tim, nieco ponad rok temu śmiertelnie potrącił ją samochód w Brommie.

Teraz już płakała. Cicho. Był to głęboki, pełen rozpaczy szloch. Opuściła wzrok na dłonie, ale Sebastian dostrzegł kapiące łzy. Wstał i przyniósł kilka chusteczek higienicznych. Zrobiło mu się jej żal. Nie dość, że ojciec tej kobiety nagle umarł, to jeszcze się dowiedziała, że okłamywał swojego terapeutę w sprawie całej rodziny. Choć nie miała pojęcia dlaczego. W takiej sytuacji można łatwo zwątpić we wszystko, co wydaje nam się, że wiemy. Czy okłamywał również ją? A jeśli tak, to do jakiego stopnia i w jakich sprawach? Jej wspomnienia zostały zbrukane niepewnością.

– Przykro mi. Wiem tylko to, co mi powiedział – oznajmił Sebastian, podając jej chusteczkę. Naprawdę chciał jej pomóc, lecz nie wiedział jak. Znów usiadł. Cathy otarła łzy, dyskretnie wydmuchała nos, a potem wzięła kilka głębokich wdechów, żeby się opanować. Ponownie podniosła wzrok na Sebastiana, jakby nadal sądziła, że zna odpowiedzi.

– Podczas jednego z waszych ostatnich spotkań siedziałam w pobliskiej kawiarni i czekałam. Jemu zależało na moim spotkaniu z panem. Nie przestawał o tym mówić. Wie pan, jaki jest powód?

– Nie wiedziałem nawet o pani istnieniu.

– To było dla niego ważne. Abyśmy się spotkali. Wielokrotnie mówił, że muszę się z panem spotkać. Ma pan pomysł dlaczego?

– Niestety nie.

Cathy wydała kolejne głębokie westchnienie. Rozległ się sygnał telefonu. Sebastian wziął do ręki aparat. Dzwoniła do niego Vanja.

– Przepraszam – rzucił w stronę Cathy i odebrał. – Cześć. Mogę do ciebie zadzwonić za pięć minut? – zapytał, usłyszał w odpowiedzi krótkie „tak” i zakończył połączenie. Ponownie się odwrócił do Cathy.

– Przykro mi. Nie chcę zabrzmieć jak ktoś, kto odprawia panią z kwitkiem, ale naprawdę nie potrafię w żaden sposób odpowiedzieć.

Cathy skinęła głową, wstając. Równie dobrze jak on wiedziała, że niczego więcej nie ustalą. Mogła tylko sobie pójść z jeszcze większą liczbą znaków zapytania. I z nadszarpniętym zaufaniem do człowieka, któremu zapewne wierzyła najbardziej ze wszystkich w całym swoim życiu.

– Jeśli coś przyjdzie panu do głowy, bardzo proszę się odezwać – odparła, zgniotła chusteczkę i schowała ją do kieszeni spodni. – Ma pan długopis?

Sebastian zapisał adres mailowy, spojrzał na smutno uśmiechniętą Cathy i odprowadził ją do drzwi.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Kim ona jest?

Ellinor nie mogła się pozbyć tej myśli. Po raz drugi z rzędu, gdy przyszła odwiedzić Sebastiana. Ta piękna młoda kobieta. Tym razem została wpuszczona do środka. Nie została długo, ale wystarczająco, by zdążyli się ze sobą przespać.

Co przecież nie było końcem świata.

Seks to jedno, ale miłość – zupełnie co innego.

Mimo wszystko poczuła wzburzenie na myśl o nich dwojgu w łóżku. W ich łóżku. Jej i Sebastiana.

Musiała się dowiedzieć więcej na temat swojej konkurentki, znaleźć sposób na przechytrzenie jej, usunięcie z drogi. W poprzednim życiu po prostu by do niej podeszła i powiedziała co i jak. Kazałaby jej zostawić Sebastiana w spokoju. Bo jak nie… Jednak tego rodzaju bezpośrednia konfrontacja była teraz wykluczona. Wystarczy jedno zgłoszenie na policję, a straci świeżo odzyskaną wolność. Znów ją zamkną. Będą przetrzymywać z dala od ukochanego.

Dlatego schodząc po schodach i wychodząc na ulicę, zachowywała bezpieczny dystans. Kiedy zatrzasnęły się za nią drzwi, na chwilę straciła z oczu tę młodą kobietę, po chwili jednak znów ją zobaczyła skręcającą w Storgatan.

Szła szybkim krokiem.

Ellinor też więc przyspieszyła.

Wyszła zza rogu akurat na czas, by zobaczyć kobietę otwierającą drzwi zaparkowanego bmw, wsiadającą za kierownicę i odjeżdżającą. Ellinor odprowadziła ją wzrokiem. Samochód to był dobry początek. Wyciągnęła komórkę i wpisała numer rejestracyjny. Miała nadzieję, że dzięki niemu uzyska nazwisko i adres i będzie pracowała dalej, opierając się na tych faktach.

Był to kolejny krok przybliżający ją do życia, którego pragnęła, na które zasługiwała i które dostanie.

Nic nie mogło stanąć jej na drodze.

To był dobry dzień. Rankiem mignął jej Sebastian idący do pracy. Swojej ważnej pracy. Na jego widok serce zaczęło jej szybciej bić. Był taki piękny, wyglądał tak męsko w swym cienkim płaszczu i szarych chinosach. Rozpoznała jedno i drugie. Nosił te ubrania, kiedy byli razem. Dało się wyraźnie zauważyć, że bez kobiety w swoim życiu nie troszczy się o odnawianie garderoby. Ci faceci! No cóż, już ona temu zaradzi. Będą razem chodzili na zakupy, żeby lepiej wyglądał. Na wystawie w Ströms widziała ubrania, które idealnie by mu pasowały. Drogie i eleganckie. Może mogliby kupić dobrane do siebie komplety – oczywiście nie jednakowe, bo w takich wyglądaliby jak hołota z kempingu lub jednego z tych tanich domów towarowych, które oglądała w reality show puszczanych w świetlicy w Lövhaga. Takie, by było widać, że są razem. Jako para.

Rankiem, kiedy tak szedł, naprawdę musiała się powstrzymywać, żeby nie podbiec i go nie przytulić. Nie powiedzieć mu, że wróciła. Że czekanie dobiegło końca dla nich obojga. Powstrzymała się jednak. Uznała, że do tego potrzebna jest idealna okazja. Musiała mieć czas na wyjaśnienie wszystkiego tak, by zrozumiał.

W porze obiadowej przyszła sprzątaczka. Azjatka. Najpierw zadzwoniła do drzwi, ale kiedy nie było reakcji, weszła, otwierając je własnym kluczem. Ellinor czekała. Kiedy po ponad trzech godzinach sprzątaczka wychodziła, zbliżyła się do niej i oznajmiła, że jest sąsiadką z góry i zastanawia się nad zatrudnieniem kogoś do pomocy. Wyjaśniła, że Sebastian Begrman wyrażał się tak ciepło o niej i o jej firmie. Zapytała, czy mogłaby dostać numer telefonu. Otrzymała go.

Wróciła na górę, usiadła i czekała, dopóki nie miała absolutnej pewności, że sprzątaczka opuściła budynek. Dopiero wtedy zadzwoniła pod podany numer. Mężczyźnie, który odebrał, powiedziała, że dzwoni w imieniu Sebastiana Bergmana. Że Sebastian jest bardzo zadowolony z ich usług, ale niestety musi przestać z nich korzystać. Jego sytuacja mieszkaniowo-rodzinna wkrótce ulegnie zmianie. Jej rozmówca zadał kilka pytań kontrolnych, na które bez problemu potrafiła odpowiedzieć. Adres, numer telefonu, PESEL. Potrafiłaby je wyrecytować obudzona w środku nocy. Mężczyzna podziękował za dotychczasowe korzystanie z usług firmy i prosił o wzięcie jej pod uwagę, gdy znów będą potrzebowali osoby do sprzątania. Dodał, że natychmiast odeślą klucze.

Powinny dotrzeć jutro lub pojutrze.

Jutro lub pojutrze. Dwadzieścia cztery, a w gorszym wypadku czterdzieści osiem godzin do czasu, gdy jeszcze o krok zbliży się do ukochanego.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Co robimy po południu?

Jonathan wszedł do kuchni z mokrymi włosami, które zdaniem Vanji były o wiele za długie. Miał na sobie dżinsy i koszulkę z chińskim smokiem i napisem White Dragon Noodle Bar. Wiedziała, że ma to związek z jakimś filmem, ale nie pamiętała tytułu. Podszedł do stołu, pocałował w głowę Amandę, która jadła śniadanie, a potem ruszył w stronę blatu z ekspresem do kawy.

Vanja westchnęła cicho. Obudziła się wcześniej od Amandy, a kiedy tylko otworzyła oczy, poczuła, że ma w głowie mnóstwo myśli. Rozmowa Sebastiana z Torkelem dała im Torgny’ego Wahlgrena. Był to człowiek sprzed jej czasów, jednak szybka rozmowa telefoniczna pozwoliła jej stwierdzić, że został wypuszczony na wolność niecały rok wcześniej. Według Sebastiana Torgny uważał się za oszukanego. Twierdził, że to właśnie Sebastian nakłonił go do złożenia nieprawdziwych zeznań i przyznania, że zabił żonę. Z całą pewnością warto było to sprawdzić.

Jednak to ostatnie pytanie Sebastiana przed zakończeniem rozmowy naprawdę ją zmartwiło. Chciał wiedzieć, czy przypominała sobie sytuację, w której jakiś policjant był na niego wściekły. Może była świadkiem lub słyszała, że ktoś doczekał się przez niego reprymendy lub wręcz zwolnienia z pracy. Chodziło mu o coś w tym rodzaju. Vanja oczywiście chciała wiedzieć, dlaczego pyta. Odparł, że bez szczególnego powodu. Po prostu odtwarzał w głowie różne scenariusze. Starał się pomóc, wywracając wszystko na nice. Obiecał, że jeśli coś konkretnego przyjdzie mu do głowy, ona pierwsza się o tym dowie. Po zakończeniu rozmowy Vanja jeszcze przez chwilę stała z telefonem w dłoni. Czy on naprawdę myślał, że za wszystkim stoi policjant?

To nie mogła być prawda. Nie po raz kolejny.

Po prostu nie mogła.

Myślała więc o wielu sprawach, ale akurat nie o tym, co będą robili po południu. Nie rozważała tak zwanych życiowych dylematów. Właściwie to Sebastian miał tego dnia odebrać Amandę z przedszkola, ale nie chciała. Kiedy z nimi nie pracował, to było dobre rozwiązanie. Ale teraz? Musiała postawić granicę. Wystarczyło, że tymczasowo dołączył do ich drużyny. Vanja uważała, że należy oddzielać pracę od życia prywatnego. Nie mogła mieć Sebastiana tu i tu.

– Czy twoja mama nie mogłaby pójść po Amandę? – podsunęła.

– A czy chcemy, by to ona ją odbierała? – odpowiedział i nie przestając smarować kanapki, spojrzał przez ramię.

Prosta odpowiedź brzmiała: nie chcieli. Stosunek matki Jonathana do roli babci niczym szczególnym się nie wyróżniał. Uważała, że od wychowywania są rodzice. Ona była od rozpieszczania. Jeśli Amanda zamiast domowego obiadu chciała jeść ciasteczka i słodycze, było to jak najbardziej w porządku. Jeśli chciała szaleć, bawiąc się szminką, cieniem do powiek i lakierem do paznokci, żaden problem. Skakanie po meblach, oglądanie filmów przeznaczonych dla znacznie starszych dzieci, dostawanie większości rzeczy, które wskaże palcem. U babci wszystko było dozwolone.

– W zasadzie nie – odpowiedziała Vanja. – Ale to tylko jedno popołudnie.

– A Valdemar?

Valdemar. Dziadek. Człowiek, którego Vanja przez większość życia uważała za swojego ojca. Dopóki nie pojawił się Sebastian. Po kilku, delikatnie rzecz ujmując, burzliwych latach mieli już inną, lecz normalnie funkcjonującą relację. Jemu potrafiła wybaczyć. W końcu tylko o czymś jej nie powiedział i zrobił to z troski o nią. W przypadku Anny, jej matki, sprawa wyglądała zupełnie inaczej. Matka po prostu kłamała i nie przestała kłamać. Snuła intrygi za jej plecami. Wzajemne relacje między nimi były kompletnie zamrożone. I to od wielu lat. Vanja nie wiedziała nawet, czy Anna nadal mieszka przy Storskärsgatan. Nie miały ze sobą żadnego kontaktu.

– Zadzwonię do niego i się dowiem – postanowiła. Rzuciła okiem na kuchenny zegar. – Muszę iść. Do zobaczenia wieczorem.

Punktualnie o dziewiątej cała ekipa była zebrana w Pokoju. Obok zdjęć z farmy świń i wcześniejszych śledztw policji na ścianie wisiały teraz te wykonane w mieszkaniu Susanne. Poza tym wszystko wyglądało jak do tej pory. Zasłony zaciągnięte do połowy. Pokój skąpany w porannym słońcu. Kilka nieotwartych butelek z wodą mineralną na stole z jasnego brzozowego drewna. Każdy przy swoim laptopie i teczkach miał kubek kawy.

Po minucie pogaduszek głos zabrała Vanja. Mieli wiele do omówienia, więc poprosiła, by zaczął Carlos. Ten przeciągnął się na swoim krześle w promieniach słońca wpadających przez okno. Znów miał na sobie gruby sweter i kamizelkę. Tyle że inne niż poprzedniego dnia. Vanja nie przypominała sobie, by kiedykolwiek widziała Carlosa w tym samym stroju dwa dni z rzędu.

– Dalsze śledztwo potwierdza, że Susanne nikt nie groził.

– Chyba już o tym wiedzieliśmy – powiedział niecierpliwie Sebastian. – Została wybrana z powodu powiązania ze mną.

– Nie zaszkodzi wiedzieć na pewno – odparł spokojnie Carlos, z pozoru nic sobie nie robiąc z tej impulsywnej riposty. – Wygląda na to, że rzadko opuszczała mieszkanie. Witała się z sąsiadami i była dla nich miła, ale nic ponadto. Prowadziła znikome życie towarzyskie. Była sama z kotami.

Przewrócił stronę w małej teczce, którą rozłożył przed sobą, i dalej czytał z własnych notatek.

– Jeśli chodzi o bliższą i dalszą rodzinę oraz Kościół… Nikt nie wydaje się smutny czy oburzony ani nie żałuje, że została odtrącona. Wszyscy, z którymi rozmawiałem, najwyraźniej sądzą, że to była słuszna decyzja, a ona może mieć pretensje tylko do siebie.

– Czyli wszyscy są idiotami z zaburzeniami empatii – stwierdziła Gutestam, a Sebastian przyłapał się na myśli, że lubi ją jeszcze bardziej.

– A brat? Ten, który rzeczywiście miał z nią kontakt? – zapytała Vanja.

– Próbował jej potajemnie pomagać. Finansowo. Nic nie wskazuje na to, by on czy ktokolwiek inny żywił wobec Sebastiana urazę.

– W takim razie na jakiś czas zawieszamy to jako motyw. Hansson, Gutestam? – Odwrócił się do nowych kolegów, którzy również dzisiaj siedzieli obok siebie, jakby byli osobną podgrupą.

– Pojechaliśmy z powrotem do Rågsved – zaczął Hansson.

Okazało się, że znaleźli jeszcze jednego świadka – starszego mężczyznę z domu naprzeciwko. Miał trudności z zaśnięciem, więc może potwierdzić, że tamtej nocy mężczyzna w bluzie z kapturem tuż po drugiej wszedł do budynku. Widział też, że ten człowiek wychodzi z domu sam niecałe trzydzieści minut później. Też uznał go za względnie młodego, ale był pewny, że to „jakiś imigrant” – mimo że nie widział jego twarzy ani rąk. Powiedział dosłownie: kto biega nocą w bluzie z kapturem, jak nie ci od ulicznych strzelanin i tego wszystkiego.

– Ewidentny sympatyk Szwedzkich Demokratów, ale wygląda na to, że podał dobre godziny – wtrąciła Gutestam. – Poza tym otrzymaliśmy wykaz połączeń z telefonu Susanne z ostatnich trzech miesięcy. Przychodzących i wychodzących.

Gutestam wyjęła kilka dokumentów i zaczęła je rozdawać. Treść zajmowała nieco ponad pół strony.

– Jak widzicie, jej telefon raczej się nie przegrzewał – oznajmiła Gutestam, gdy każdy otrzymał już wydruk. – Kilka połączeń od różnych sprzedawców, dwa telefony do weterynarza, kilka rozmów z opieką społeczną, ale jest też jeden szczególnie ciekawy numer. Z niezarejestrowanej karty.

Sebastian spuścił wzrok na wydruk. Cztery połączenia przychodzące. Po raz pierwszy ten ktoś dzwonił do Susanne niecałe dwa miesiące wcześniej. Rozmowa trwała ponad kwadrans. Trzy tygodnie temu ten ktoś zadzwonił znowu i rozmawiali godzinę z hakiem. Niemal tyle samo trwała rozmowa z poprzedniego tygodnia. Potem była jeszcze jedna, w poniedziałek około szesnastej – tym razem krótka, niecałe trzy minuty.

– W poniedziałek morderca mógł się umawiać na spotkanie – oznajmiła Gutestam, jakby czytała mu w myślach. – W każdym razie to była ostatnia rozmowa przed śmiercią.

– Firma telekomunikacyjna zobowiązała się do ustalenia położenia jej komórki względem masztów telekomunikacyjnych, abyśmy poznali przybliżone lokalizacje – odezwał się stojący u jej boku Hansson.

– Próbowaliście pingować urządzenie? – spytała Vanja.

– Tak, i dzwoniliśmy pod ten numer. Nikt nie odpowiada i nie możemy znaleźć telefonu, co znaczy, że został wyłączony albo zniszczony.

– Dobra robota – pochwaliła Vanja. – Sporządzimy linię czasu – dodała, podniosła się i podeszła do tablicy.

– Zdążyłaś sprawdzić, czy na jej nocnej szafce była Biblia? – zapytał w tym samym czasie Sebastian.

– Tak. Nie było Biblii.

– A dlaczego miałaby być? – zapytał Carlos.

– Nieważne. Kontynuuj – odparł Sebastian i skinął głową Vanji. Ta wzięła do ręki marker.

– Susanne została znaleziona na farmie świń tuż po szesnastej we wtorek. Połączenie z numerem alarmowym zostało nawiązane o szesnastej dwadzieścia trzy. – Vanja poprowadziła na tablicy oś czasu i mówiąc, zaznaczała na niej punkty. – Zjawiła się lokalna policja i postanowiła zawiadomić nas. Na miejscu byliśmy około osiemnastej trzydzieści. Jak długo już nie żyła? – zwróciła się do Ursuli.

– Wygląda na to, że od siedemnastu do dwudziestu dwóch godzin.

– To oznacza, że została utopiona między dwudziestą trzydzieści w poniedziałek a pierwszą trzydzieści we wtorek, prawda? – Vanja znieruchomiała i rzuciła kolejne spojrzenie w kierunku Ursuli, która skinęła głową. – Około drugiej nad ranem tej samej nocy mieszkanie Susanne odwiedził mężczyzna w bluzie z kapturem. Znaleźliśmy jej klucze?

Vanja znów zerknęła na Ursulę.

– Nie, nie miała ich przy sobie. Tak samo jak portfela i komórki.

– Na drzwiach nie ma śladu, że ktoś przy nich majstrował, więc zakładamy, że sprawca użył jej kluczy. Po niecałych trzydziestu minutach znów opuścił mieszkanie. – Zapisała na linii czasu „bluza z kapturem”, dodała godzinę i odwróciła się do Hanssona i Gutestam.

– Czy wiemy, kiedy właściwie Susanne była widziana po raz ostatni?

– Jeden z sąsiadów widział ją na stacji metra Rågsved w sobotę po południu. Potem, o ile nam wiadomo, już nikt.

– Czy widać ją na nagraniach z kamer monitoringu? – włączył się Sebastian. – Można zobaczyć, dokąd pojechała i czy miała z kimś spotkanie?

– Koleje przechowują materiał tylko przez trzy doby, po tym czasie jest kasowany – poinformowała Gutestam.

– Sprawdźcie, czy w poniedziałkową noc któraś z kamer nagrała chłopaka w bluzie z kapturem – poleciła Vanja dwojgu nowym. Oboje pokiwali głowami. Odwróciła się z powrotem do tablicy. – Czy udało nam się coś ustalić w kwestii tych przeklętych cyfr?

Roger Hansson z rezygnacją pokręcił głową.

– Robiłem z nimi, co mogłem. Dołączałem prefiksy, dodawałem, odejmowałem, mnożyłem, dzieliłem, zamiast cyfr podstawiałem litery, spytałem nawet jednego z tych cholernych modeli sztucznej inteligencji… I nic.

– Nadal nic ci nie mówią? – Vanja spojrzała na Sebastiana.

Pokręcił głową.

– Niestety nie.

Lekko westchnęła, wróciła na swoje miejsce i usiadła. Reszta czekała na dalszy ciąg jej wykładu.

– Okej – odparła po kilkusekundowej ciszy. – A co wiemy o tej starej sprawie Wahlgrenów?

– Pozyskałam materiały ze śledztwa z dziewięćdziesiątego trzeciego – odparła Ursula, odwracając się do otwartego laptopa.

Po zdiagnozowaniu u niej stwardnienia zanikowego bocznego Lisbeth popadła w depresję. Związek tych dwojga, który już wcześniej nie należał do łatwych, stał się jeszcze bardziej skomplikowany w miarę pogarszania się jej stanu. Podczas późniejszego przesłuchania z udziałem Sebastiana Torgny zeznał, że zaczął odczuwać do niej nienawiść i planować zabójstwo. Lisbeth nie potrafiła już pływać, więc zabrał ją na piknik nad małym leśnym jeziorem nieopodal, podał jej kawę z rozpuszczonymi tabletkami i zepchnął ją z pomostu. Chodziło o to, by po jakimś czasie ją znaleziono – termos i kubek zostawił na miejscu. Z jej udokumentowaną depresją wyglądałoby to jak wyprawa nad jezioro w celu popełnienia samobójstwa. Wszystko jednak wzięło w łeb, gdy Torgny natknął się na sąsiada. Spanikował. Przestraszył się, że jego obecność nad jeziorem, gdzie Lisbeth po jakimś czasie miała zostać znaleziona, będzie się wydawała podejrzana, i postanowił przetransportować ciało do wanny w ich domu. Celem w dalszym ciągu było upozorowanie samobójstwa. Później opuścił dom, pojechał na trening, potem robił zakupy, a po powrocie do domu „znalazł” jej ciało. Gazety rozpisywały się na temat jego bezduszności i bezbronnej ofiary, więc były to informacje, które z całą pewnością można znaleźć, jeśli się ich szuka.

Ale kubków po kawie i opakowania mleka nie można było znaleźć, dodał w myślach Sebastian. To trzeba było wiedzieć.

Ursula zakończyła wykład stwierdzeniem, że Torgny Wahlgren jest już wolnym człowiekiem, zameldowanym mały kawałek drogi na północ od Sztokholmu.

– Jaki jest tego cel? – zapytała Vanja, zwracając się do Sebastiana. – Dlaczego sytuacja ma związek z jakąś starą sprawą? Czy zabójca chce nam zaimponować, dostarczyć wskazówek czy tylko nas skołować?

– Wszystkie trzy możliwości wydają się prawdopodobne – stwierdził Sebastian. – Sprawca z całą pewnością chce rzucić mi wyzwanie, więc teza o zaimponowaniu i jednocześnie dostarczeniu wskazówek brzmi wiarygodnie.

– Sebastian bardzo aktywnie próbował zwabić Torgny’ego Wahlgrena w pułapkę. Powinniśmy pójść tym tropem – dodała Ursula.

– Mamy jego adres, chętnie tam podjadę – oznajmił Sebastian. Pozostali powątpiewająco spojrzeli na siebie, a potem na Vanję.

– W takim razie będziemy razem – odpowiedziała. – Muszę wyjść na powietrze i tym razem chcę uniknąć Rosmarie.

– Naprawdę pojedziecie tam tylko we dwoje? – zapytała sceptycznie Ursula. – To w końcu morderca policjantów.

– Musi być już po siedemdziesiątce – stwierdził Sebastian.

– Nadal potrafi się posługiwać bronią…

– Chętnie pojadę z wami – odezwała się Gutestam, rzucając szybkie spojrzenie Sebastianowi. – Mogę się trzymać z tyłu, w bezpiecznej odległości.

– Tak więc się umówmy – postanowiła Vanja.

Zebranie dobiegło końca.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Wąska żwirowa droga przecinająca lasy na północ od lotniska Arlanda sąsiadowała ze zniszczoną chatą i otaczającym ją zaniedbanym, zarośniętym ogrodem. Wyglądała, jakby od dziesięcioleci nikt jej nie przemalowywał – część zadaszenia małej werandy się zawaliła i całość przypominała bardziej pustostan niż dom, z którego ktoś korzysta. Przed nim stała zaparkowana zardzewiała furgonetka starszego typu. Vanja zjechała z drogi i zaparkowała obok. Kawałek dalej między drzewami dało się dostrzec małe jeziorko. Kiedy się zatrzymali, Sebastian patrzył na nie z zainteresowaniem.

– Lubi mieszkać blisko jezior – rzucił. Vanja zmierzyła go szybkim spojrzeniem, otworzyła drzwi i wysiadła. Uniosła rękę w kierunku Gutestam, która zaparkowała swój samochód na drodze poza posesją. Nie wydawało się prawdopodobne, by w ten sposób uniemożliwiła komuś przejazd.

Postanowili, że pojadą dwoma samochodami. Zaparkują jeden w taki sposób, by szybko mógł odjechać. Vanja uważała to wszystko za niepotrzebną przesadę, ale wiedziała, że dodatkowa ekipa ma sens wtedy, gdy zostawia się ją z tyłu.

Żeby mogła wkroczyć w awaryjnej sytuacji.

Była jednak pewna, że nic złego im nie grozi.

Jeszcze większej pewności nabrała, gdy drzwi zapuszczonej chaty się otworzyły, zanim ona i Sebastian zdążyli do nich podejść. W progu stał starszy mężczyzna o siwych włosach i skołtunionej brodzie. Patrzył na nich niegościnnym wzrokiem. W dawnych czasach mógł być całkiem postawny, ale teraz wyglądał, jakby się skurczył i stracił całą siłę. Stał lekko pochylony, a ziemista skóra jego twarzy zwisała pod podkrążonymi oczami. Miał na sobie zbyt dużą granatową bluzę z polaru, potęgującą wrażenie, że zmarniał. Do tego sportowe spodnie w maskujący wzór. Był bez butów. Choć stał w chacie, wyglądał jak bezdomny.

Trudno byłoby go uznać za młodego, nawet w bluzie z kapturem, pomyślała Vanja, pokazując legitymację.

– Pan Torgny Wahlgren? – zapytała. Mężczyzna w dalszym ciągu lustrował ich wzrokiem. – Nazywam się Vanja Lithner, jestem z policji i zajmuję się sprawami zabójstw. Musimy z panem porozmawiać.

– O czym?

– Pańskie nazwisko pojawiło się w toku śledztwa.

– Jestem o coś podejrzewany?

– Na razie nie. Chcemy tylko porozmawiać.

Torgny przez jakiś czas milczał, spoglądając na nich ponuro. W końcu podniósł rękę i wskazał Sebastiana.

– On nie.

– Dlaczego? – odparła Vanja. Sądziła, że zna odpowiedź, ale wychodziła z założenia, że im więcej ten człowiek będzie rozmawiał o Sebastianie i z Sebastianem, tym lepiej. Może coś mu się wymsknie.

– Wrobił mnie.

– Strzeliłeś do dwóch policjantów i zabiłeś swoją żonę. Czego się spodziewałeś? – odparł Sebastian.

– Oszukałeś mnie, żebym złożył zeznania.

– Wychodzi na to, że jestem bystrzejszy od ciebie – odparł Sebastian z prowokacyjną obojętnością. Testował go. Uznał, że jeśli to jest człowiek, który rzucił mu wyzwanie, w jakiś sposób zareaguje na takie słowa. Nie zrobił tego. Tylko pokręcił głową, jakby był zmęczony, i spojrzał na Vanję.

– Z panią porozmawiam. Z nim nie.

Vanja zaczęła rozważać sytuację. Wprawdzie mężczyzna, którego miała przed sobą, wyglądał jak obłąkany przywódca sekty, lecz nie wydawał się na tyle silny, by stanowić realne zagrożenie. Musiał sam się zgodzić na rozmowę z nimi. Aby pojechać z nim do Sztokholmu, trzeba by go oficjalnie zatrzymać. Nie chciała ani nie mogła tego zrobić. Drugą jej opcją był powrót bez zamienienia z mężczyzną choćby jednego słowa. To też nie było korzystne. Czy powinna wejść do środka w towarzystwie Gutestam? Torgny wyglądał, jakby nie zauważył jej stojącej przy drodze. Vanja postanowiła zaufać intuicji.

– W porządku, on zostanie na zewnątrz. A my dwoje wejdziemy i porozmawiamy.

Czuła, że Sebastian zaraz zacznie protestować, więc uciszyła go spojrzeniem. Torgny spojrzał na nią ponuro, a potem się odwrócił i wszedł do domu.

– Vanju… – zaczął Sebastian, gdy nie mógł już zostać usłyszany.

– Będzie dobrze – przerwała mu i weszła do chaty, zanim zdążył zgłosić zastrzeżenia. Kiedy już była na małym spróchniałym ganku, znów usłyszała jego głos.

– Masz przy sobie woreczek na dowody, jakąś probówkę czy coś takiego?

Rzuciła przez ramię zdziwione spojrzenie.

– Z tyłu w samochodzie. Do czego ci to potrzebne?

– Chcę tylko trochę się rozejrzeć – odparł i wskazał głową jezioro. – Bądź ostrożna.

Vanja odpowiedziała skinieniem i pokonała ostatnie metry dzielące ją od mrocznej chaty. Łatwo było ogarnąć ją spojrzeniem. Weszła do wąskiego przedpokoju z drzwiami, które prowadziły do prostej sypialni, a następnie do pokoju ogólnego połączonego z kuchnią. W środku panował bałagan, ale raczej ze względu na brak możliwości przechowywania rzeczy niż przez skłonność do zbieractwa. Przy krótszej ścianie trzaskało drewno w starym piecu. Był potrzebny. Mimo letniej pory w chacie czuło się nieprzyjemną wilgoć. Torgny usiadł przy stole w kuchni.

– Czego chcecie? – zapytał krótko.

Z krzesła naprzeciwko Vanja zabrała kilka darmowych gazetek i dwa pudełka po pizzy. Usiadła i wbiła w niego wzrok.

– Czy zna pan niejaką Susanne Nordmark?

– Nie.

– We wtorek została znaleziona martwa.

– Co to ma wspólnego ze mną? – Torgny westchnął z wyraźną złością.

– Zna ją pan?

– Nie, nie znam żadnej Susanne.

Vanja przyglądała mu się, próbując rozstrzygnąć, czy kłamie. Jak dotąd jego niewiedza wydawała jej się autentyczna. Nie uciekał wzrokiem, trzymał ręce na stole. Nie zdradzał żadnych oznak zdenerwowania. Mówił spokojnie.

– Odkryliśmy pewne podobieństwa ze sprawą zabójstwa pańskiej żony.

Torgny spojrzał na nią, ciężej oddychając i mierząc ją jeszcze bardziej ponurym spojrzeniem.

– Nie odpuszczacie, kurwa. – Do jego głosu wróciła irytacja sprzed chwili. – Trzydzieści lat, a wy wciąż, kurwa, nie odpuszczacie.

– Proszę opowiedzieć, jak pan spędził tydzień. Był pan tu przez cały czas? Spotkał się z kimś?

– Chce pani wiedzieć, czy mam alibi?

– A ma pan?

– Na kiedy?

– Na cały tydzień.

Torgny zdawał się mierzyć ją wzrokiem. Miała wrażenie, że za dziką brodą dostrzega mały uśmieszek zadowolenia.

– Wczoraj wróciłem do domu z Dalarny. Pojechałem tam w piątek. Ludzie mnie widzieli.

– Jacy ludzie?

– Może pani wierzyć lub nie, ale próbuję wrócić do normalnego życia. Nie mogę do śmierci funkcjonować w ten sposób. – Rozłożył ręce i objął tym gestem całe swoje marne miejsce zamieszkania. – Mam tam kolegę, który próbuje załatwić mi pracę. W warsztacie. Już u nich robiłem na próbę.

– Nie jest pan trochę za stary, by pracować?

– Przez prawie trzydzieści lat siedziałem bezczynnie na dupie.

– Kto może potwierdzić, że był pan w Dalarnie?

– Dam pani ich numery.

Wstał i zaczął przeszukiwać zabałaganiony blat. Vanja śledziła go wzrokiem. Była raczej pewna, że na darmo przyjechała do tej zapadłej dziury.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Sebastian siedział w kucki na wystającym kamieniu i starał się nie wpaść do wody, kiedy próbował pobrać próbkę z jak największej głębokości.

– Pomóc ci? – spytała Lena. Stała na brzegu i przyglądała mu się z rozbawieniem. Kiedy Sebastian zamknął bagażnik samochodu Vanji i ruszył w kierunku jeziora, postanowiła dotrzymać mu towarzystwa. Początkowo zaprotestował, tym bardziej że jako jedyna uzbrojona miała czekać na miejscu. Lena odparła, że nawet jeśli w chacie coś się wydarzy, i tak niewiele będzie mogła zrobić. Poza tym Vanja nie wyglądała na osobę, która potrzebowałaby niańki. Bardziej z ciekawości niż przekonany słowami zgodził się na jej towarzystwo.

– Nie, zaraz skończę – odparł Sebastian, wyłowił woreczek z wodą i go zamknął.

– Ja mogłam tam wejść i to napełnić – stwierdziła Lena. – Jest czerwiec…

– Teraz to mówisz – odparł z uśmiechem Sebastian i obrócił się na kamieniu, by wrócić na brzeg. Na ostatnim odcinku Lena podała mu rękę.

– Dlaczego do nas dołączyłaś? – zapytał, gdy wracali do chaty.

– Z egoistycznych pobudek. Jesteście słynną Krajową Policją Kryminalną. Nikt nie wie, jak długo pozwolicie mi zostać i czy nadal będziecie istnieć, więc postanowiłam wykorzystać sytuację do maksimum.

Zabrzmiało wiarygodnie, ale tak naprawdę nie o to mu chodziło.

– Czego chcesz?

– Właśnie powiedziałam. Ulepszyć sobie CV.

– Ode mnie. Czego chcesz ode mnie? – sprecyzował.

– Dlaczego sądzisz, że czegoś od ciebie chcę?

Sebastian przystanął i odwrócił się do niej. Ona zrobiła to samo. Spoglądała na niego swoimi wielkimi, zielonymi, niewinnymi oczami.

– Pracujesz dla Rosmarie? – zapytał wprost.

– Chyba wszyscy dla niej pracujemy.

W jej oczach pojawiły się iskry. Bawiła się z nim i podobało jej się to. Sebastian odpowiedział uśmiechem. Nie zamierzał przedłużać. Mógł zapytać jeszcze raz, ale po jej odpowiedzi tylko kręciliby się w kółko.

– Czy ty ze mną flirtujesz?

– Nie.

Krótka, neutralna odpowiedź. Nie sprawiała wrażenia zdziwionej ani poniżonej tym pytaniem. Znów ruszył w kierunku chaty. Po kilku sekundach, podczas których, jak się domyślał, patrzyła na niego z uśmiechem, ruszyła jego śladem.

– A byłbyś zły, gdyby tak było? – odparła, kiedy już go dogoniła.

– To zależy od motywu.

– Nie flirtuję z tobą, więc nie ma żadnego motywu.

Odpowiedź, która nie była odpowiedzią. Na pytanie, które nie było pytaniem. Pomyślał, że ta Lena Gutestam to skomplikowana istota. Zamierzał poprzestać na tym wniosku. Dawny Sebastian widziałby w niej wyzwanie, potencjalną zdobycz. Grę pozwalającą zabić trochę czasu. Teraz jednak tak nie było. Już nie. Zerknął na zegarek i podniósł wzrok na chatę.

– Martwisz się o Vanję? – spytała Lena.

– Ona nie chce, bym się martwił.

To była prawda. Za każdym razem, gdy wyrażał niepokój, Vanja odbierała to jako sygnał, że nie do końca jej ufa i nie wierzy w jej zawodowe kompetencje. Z pewnością istniał powód, dla którego uznawała troskę za krytykę, ale nie zgłębiał go.

– To nie oznacza, że musisz posłuchać – odparła Lena.

– Przekonałem się na własnej skórze, że najlepiej postępować zgodnie z jej wolą.

– Jest twoją córką – stwierdziła Lena.

– Tak.

– Dlaczego zapytała, czy spałeś z Susanne Nordmark?

Sebastian obrzucił ją szybkim spojrzeniem. Czyżby się z niego nabijała? Czy naprawdę mogła nie wiedzieć? Wprawdzie nie pracowała długo w komisariacie i od zabójstw Ralpha Svenssona minęło dużo czasu, ale mimo wszystko.

– Czytałaś Ucznia?

– Nie. Co to takiego?

– Książka, którą napisałem.

– Dobra?

– Uważam, że tak. Jest w niej odpowiedź na twoje pytanie.

– Czy chodzi o twoje uzależnienie od seksu?

Czyli to podchwyciła. Wymagało to znacznie więcej drążenia niż ustalenie, kim był Ralph Svensson. Wydawało się, że kopała głęboko. W jego życiu prywatnym. Czy powinien któregoś wieczoru gdzieś ją zaprosić, by dowiedzieć się więcej? Ustalić powód? Może tak, może nie.

– W pewnym sensie – odparł, kiedy dotarli do chaty i zobaczyli Vanję wychodzącą stamtąd ze złożoną kartką w ręce.

– Jak poszło? – zwrócił się do niej.

– Trudno mi sobie wyobrazić, by mógł to być on. Ma parę alibi, które będziemy musieli sprawdzić.

– Czyli jesteśmy z powrotem na starcie?

– A czy kiedykolwiek byliśmy gdzieś dalej w tej cholernej sprawie? – odparła Vanja, wsiadając do samochodu. Sebastian też wsiadł i odjechali.

W drodze powrotnej do komisariatu policji na Kungsholmen ruch uliczny był niewielki. Sebastian siedział w fotelu pasażera, nie skupiając wzroku na niczym konkretnym z tego, co przelatywało za oknem. Wrócił pamięcią do czasów, gdy on i Vanja po raz pierwszy siedzieli razem w samochodzie.

Dawno temu.

Z wielu powodów można było powiedzieć, że w innym życiu.

Zanim się dowiedziała, że jest jej biologicznym ojcem. Panowała wtedy między nimi wręcz wroga atmosfera, a z całą pewnością niezręczna cisza. Tym razem było inaczej. Vanja streściła swoją rozmowę z Torgnym, żałując, że nie mógł brać w niej udziału. Odniosła wrażenie, że nie miał nic wspólnego ze sprawą, nad którą pracowali, ale przydałaby jej się dodatkowa para uszu, druga opinia.

– Nie rób tego – przerwał jej Sebastian.

– Czego mam nie robić?

– Nie wątp w siebie. Jeśli poczułaś, że mówi prawdę, to pewnie tak było.

Vanja zacisnęła zęby i skinęła głową. Sebastian miał rację. Była naprawdę bystra podczas przesłuchań. Zwracała uwagę na nawet minimalne zmiany w tonie głosu, drobne spojrzenia w bok, ledwo zauważalne tiki. Billy nieraz mówił, że jest lepsza od wykrywacza kłamstw.

Pieprzony Billy.

– Sprawdzimy podane przez niego informacje – ciągnął Sebastian. – Okaże się, że są prawdziwe, i będziemy pracować dalej. – Odwrócił się ku niej, próbując mówić bez niepokoju w głosie, zastąpić go troską. – Nie zacznij wątpić w siebie. Billy to nie jest dobry powód.

Na krótką chwilę oderwała wzrok od jezdni i spojrzała na niego, nie rozumiejąc.

– To nie ma z nim nic wspólnego – powiedziała.

– Wszystko, co robimy, ma coś wspólnego z Billym – stwierdził Sebastian. – Nasza walka o przetrwanie, nadzorowanie nas, wszystko to, co spotyka Torkela. Wszystko. – Zwalczył impuls nakazujący położyć dłoń na jej dłoni, którą trzymała na kierownicy. – Nie mogłaś nic zrobić.

– Wiem o tym – odparła cicho.

– Ja mogłem – powiedział Sebastian ku własnemu zaskoczeniu. – Widziałem, jak reagował, kiedy musiał zastrzelić Hindego i Cedergrena. Powinienem być w tym dobry.

Znów wyjrzał przez boczną szybę na miasto i zieleń wczesnego lata. Na ludzi ucieszonych, że wreszcie mogą porzucić wiatrówki i długie spodnie. Z dystansu, z okien pędzącego samochodu, wszyscy wydawali się pozbawieni trosk, wiodący nieskomplikowane życie.

– Widziałem wtedy, jak zabijał kota. Powinienem był o tym powiedzieć Torkelowi.

– Co według ciebie by zrobił?

– Nie wiem. Pewnie nic, ale czułbym się lepiej, gdybym coś powiedział.

– Dlaczego więc tego nie zrobiłeś?

No właśnie, dlaczego. Sam się zmagał z tym pytaniem. Przekonywał samego siebie, że jednak postąpił słusznie. Porozmawiał z Billym, dał mu do zrozumienia, że wie. Uwierzył, gdy Billy zapewniał, że ma to pod kontrolą, że już po wszystkim, a kot w noc ślubu był momentem ostatecznym. Tym, po którym zrozumiał, jakie to wszystko było szalone.

Uwierzył w jego niepokój po zaginięciu Jennifer.

Wierzył, że istnieje naturalne, niewinne wytłumaczenie tego, że Krajowa Policja Kryminalna i My nie wiedzieli, gdzie przebywał przez tydzień po jej zaginięciu.

A raczej chciał wierzyć.

Przez ostatnie miesiące walczył o zapanowanie nad poczuciem winy. Dlaczego nic nie powiedział? Odpowiedź była równie prosta, co przygnębiająca. Bo był Sebastianem Bergmanem. Nie mógł nic zyskać na wyznaniu prawdy. Wręcz przeciwnie.

– Był twoim najlepszym przyjacielem, a wtedy naprawdę mnie nie lubiłaś – oznajmił, znów się do niej odwracając. – Gdybym zaczął nadawać na Billy’ego, skarżyć szefowi, znienawidziłabyś mnie… jeszcze bardziej – dodał.

Vanja nie odpowiedziała, lecz jechała dalej, skoncentrowana na drodze i ruchu ulicznym. Sebastian zaczął się zastanawiać, o czym myślała. Miał wrażenie, że dobrze odgaduje – wiedział, jak wyglądałyby jego myśli w takiej sytuacji.

Jego egoistyczne zachowanie kosztowało życie cztery osoby.

To było brzemię winy, którą dźwigał.

W końcu zebrał się na odwagę i zapytał:

– O czym myślisz?

Vanja kilka sekund zwlekała z odpowiedzią. Uznał, że chce się zastanowić, jakich sformułowań użyć. Nie chciała ranić go bez potrzeby.

– Myślę… – zaczęła w końcu – że jak na ciebie to wyjątkowo szczere słowa.

– Przestałem cię okłamywać kilka lat temu.

Miał nadzieję, że taka informacja nie będzie dla niej nowością. Przez chwilę patrzyła na niego z zaciekawieniem, a potem znów skupiła się na drodze.

– Poczucie winy?

– Tak, czasami. Trochę za często.

– Co się stało, to się nie odstanie – odparła i wzruszyła ramionami.

Zrozumiał z tego, że przynajmniej nie ma mu za złe jego pasywności. Nie uważa go za bezpośrednio odpowiedzialnego. Ta świadomość była źródłem pocieszenia. Nie totalnego odkupienia, ale dobre było i tyle.

– Tak. Co się stało, to się nie odstanie – zgodził się, a jego spojrzenie ponownie powędrowało za okno. Dalej jechali w milczeniu.

Kuchnia nie wyglądała jak podczas jego poprzedniej wizyty. Stwierdzenie, że została wyremontowana, byłoby przesadą, ale przynajmniej poddano ją pewnemu odświeżeniu. Zauważył nowy kolor szafek – dostojny, kojarzący się urzędowo beż został zastąpiony kompletnie bezosobową kremową barwą. Na wykładzinie z PCW znalazło się kilka kolorowych chodników szmaciaków maskujących najbardziej zniszczone fragmenty, a na stole na zielonych obrusikach stały małe don iczki ze sztucznymi kwiatami. Sebastian domyślał się, że naczelną dewizą projektanta była przytulność. Nie nadawał się do rozstrzygania, czy zamysł się udał. Dla niego w dalszym ciągu była to nudna stołówka dla personelu. Tak jak świnia pozostawała świnią nawet po umalowaniu szminką.

Kiedy weszli, Ursula czekała na nich przy jednej z dwóch kuchenek mikrofalowych.

– Jak poszło? – zapytała.

– Vanja nie sądzi, by mógł to być on.

– A jak ty myślisz?

Sebastian oparł się o blat – również ozdobiony sztucznymi kwiatami i obrusikiem z Ikei.

– Ufam jej. Ja nie uczestniczyłem w rozmowie.

– Dlaczego?

– On tego nie chciał.

– Wyobrażam sobie.

Mikrofalówka wydała dźwięk, Ursula otworzyła drzwiczki i wyciągnęła ze środka talerz z ryżem, brokułami i czymś przypominającym strogonowa. Domowego strogonowa.

– Co to jest? – zapytał Sebastian, wskazując głową parujące danie. Ursula sprawiała wrażenie, jakby nie miała pojęcia, o co mu chodzi.

– Obiad.

– Nie sądziłem, że należysz do ludzi przynoszących pudełka z jedzeniem.

– Nie sądziłeś, że sama gotuję. To chcesz powiedzieć?

– Tak.

– Wielu rzeczy o mnie nie wiesz.

To była prawda. Mimo wszystkich przepracowanych wspólnie lat i zawirowań w ich relacjach prywatnych nie mógłby powiedzieć, że ją zna. Ursula należała do osób, dla których etyka zawodowa zawsze ma duże znaczenie. Nie dzieliła się prywatnymi doświadczeniami, nie wpuszczała ludzi zbyt daleko do swojej sfery osobistej. Sebastian był ciekaw, czy ktoś tak naprawdę wie, kim ona jest. Najbliższy był jej chyba Torkel. Sebastian dostał szansę, a nawet kilka szans, ale za każdym razem udawało mu się to zepsuć.

– Torgny mieszka nad jeziorem – oznajmił i podszedł za nią do stolika, przy którym usiadła. – Pobrałem próbkę wody. Pomyślałem, że moglibyśmy ją porównać z wodą, którą Susanne miała w płucach.

Wręczył próbkę Ursuli, a ona wzięła ją do ręki i położyła na stole obok swojego talerza.

– Dopilnuję, by to zostało zbadane.

Wróciła do swojego obiadu. Sebastian jeszcze przez chwilę stał w tym samym miejscu i myślał, a potem wysunął krzesło po przeciwnej stronie i usiadł. Zdziwiona Ursula podniosła wzrok.

– Jak się czujesz? – zapytał.

Kiedy siadał, wyglądała na zaskoczoną, ale było to nic w porównaniu z tym, jak na niego patrzyła teraz. Z kompletnym niezrozumieniem, jakby zwrócił się do niej w obcym języku. Nie miała bladego pojęcia, co jest grane.

– Co masz na myśli?

– Jak tam ze wszystkim. Z Torkelem, z Bellą. I w ogóle.

Ursula odłożyła sztućce i się pochyliła. Nadal wyglądała na zdziwioną, ale w jej jedynym sprawnym oku było też coś, co mówiło, że próbuje odgadnąć, czego on od niej chce. Jaki miał zamysł, nadając rozmowie taki kierunek.

– Dlaczego chcesz wiedzieć?

Sebastian poświęcił chwilę na przemyślenie pytania. Dlaczego chciał wiedzieć? Jak to bardzo często bywało, u podstaw jego działań dało się odnaleźć pewną dawkę egoizmu. Po prostu czułby się lepiej, gdyby wiedział i mógł wyrazić to, co powinien był powiedzieć wcześniej.

– Przepraszam, że do ciebie nie zadzwoniłem. Wiem, że czułaś się zraniona, bo nie pomyślałem o tobie, gdy Billy powiedział, że skrzywdzi kogoś, kogo kocham. Wybacz.

Ursula milczała. Najwyraźniej jeśli czegokolwiek się spodziewała, nie były to przeprosiny. Potrafił to zrozumieć. Zac hował się tak po raz pierwszy. Pewnie dlatego patrzyła na niego z czymś więcej niż podejrzliwością.

– No dobra, co z tobą? Co ty wyprawiasz?

– Szczerze?

– Szczerość mogłaby być miłą odmianą.

Sebastian wziął głęboki wdech. Czy postępował słusznie? Doszedł do wniosku, że chyba tak. Tak długo już ignorował wszystko i wszystkich. To, co o nim sądzą, jak jego zachowanie na nich wpływało. Nikogo nie potrzebował ani o nikogo się nie troszczył.

Najważniejsze były: on, jego, siebie, swoje.

Aż tu nagle pojawiła się Vanja. I Amanda.

Nie potrafił już ustawiać się z boku. Cena za to była zbyt wysoka. Uczucie, którego doświadczył, było zaskakująco przyjemne. Uznał, że w obliczu wydarzeń ostatnich dni musi mieć po swojej stronie więcej osób. A więc tak. To była właściwa droga.

– Trochę mnie męczą wyrzuty sumienia – przyznał szczerze.

– Nie sądziłam, że należą do twojego repertuaru – odparła Ursula, pozornie niewzruszona jego krótkim wyznaniem.

– Nawet zły człowiek zawsze może się zmienić.

– Okej. A dlaczego się zmieniłeś akurat teraz?

– Wszystkie te sytuacje z Billym, cała moja wiedza, którą z nikim się nie podzieliłem, no i wreszcie sprawa Susanne i powiązania ze mną…

– Czyli zdałeś sobie sprawę, że twoje czyny mają konsekwencje, i jest to dla ciebie niełatwe?

Ostro, lecz prawdziwie. Jeśli na cokolwiek w życiu mógł liczyć, to właśnie na to, że od Ursuli dostanie nieupiększoną prawdę.

– Nic nie wiedziałem o Susanne – powiedział po raz kolejny. Zauważył, że to brzmi, jakby się bronił, ale musiał to sobie powtarzać. Dzięki temu jego wina stawała się mniejsza.

– Ale ktoś to jednak zrobił – odparła Ursula.

Sebastian uznał, że to dobry moment na porzucenie kazań i sprowadzenie rozmowy z powrotem na ich sprawę. Na profesjonalizm. Już wystarczająco się otworzył.

– Co myślisz o tym wszystkim?

– Chyba najbardziej nasuwa się myśl, że według tego kogoś zniszczyłeś Susanne życie i teraz on chce zniszczyć twoje.

Sebastian lekko się zgarbił. Jeśli Ursula miała rację, potencjalnych sprawców i sprawczyń było pod dostatkiem. Nie wiedział nic o losach kobiet, z którymi przez lata utrzymywał kontakty seksualne. Nie pamiętał imion nawet garstki z nich. Całkiem możliwe, że bywał przyczyną rozwodów, rozbitych rodzin, kolejnych przypadków uzależnień, a może nawet samobójstw. Nie miał pojęcia, nigdy nie poświęcił temu choćby jednej myśli. Najczęściej wybierał kobiety słabsze – takie, które wyraźnie potrzebowały aprobaty, były spragnione uwagi. Wygłodniałe miłości. Którą chętnie im dawał.

Jedna noc. W rzadkich przypadkach dwie. Nigdy więcej.

Tak wiele obietnic możliwej kontynuacji, których nigdy nie zamierzał dotrzymać. Kłamstw, wypowiadanych niewątpliwie po to, by wieczór zakończył się zgodnie z jego wolą.

– Może i tak – przyznał i wstał, chwilowo mając dosyć rozmowy. Czuł się wystarczająco podle i bez fantazjowania, co by było gdyby. – Nadal będziemy uważnie patrzeć na osoby skupione wokół niej.

– A skoro o tym mowa, co zamierzasz zrobić z Ellinor?

Sebastian znieruchomiał i odwrócił się do Ursuli z niezrozumieniem wypisanym na twarzy.

– A co miałbym z nią robić?

– Nie dostałeś listu od służb więziennych? Została warunkowo zwolniona.

– Może i dostałem, nie otwieram całej korespondencji…

– W każdym razie jest na wolności. Ma zakaz kontaktu, ale mimo wszystko.

– Zrobiłaś coś z tym?

– Jestem nieco bardziej ostrożna, ale to nie na moim punkcie była opętana i nie mnie chciała zabić.

Sebastian się zastanowił. Przypomniał sobie miesiące spędzone z Ellinor Bergkvist kilka lat wcześniej, rozstanie i strzał przez drzwi, który kosztował Ursulę jedno oko. Czy miałaby go znów odszukać? Wydawało mu się to wysoce nieprawdopodobne.

– Czas i odległość z pewnością nieco przytłumiły tę pasję – oznajmił, wzruszając ramionami.

– Ty tu jesteś psychologiem.

Sebastian skinął głową i zostawiając Ursulę z jej obiadem, ruszył do drzwi. Po dotarciu do open space’u nie miał już w głowie ani jednej myśli na temat Ellinor.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Rankiem, zasłonięta przez samochody zaparkowane po drugiej stronie ulicy, patrzyła, jak Sebastian opuszcza budynek przy Grev Magnigatan. Znów w ciuchach, które rozpoznawała. Było ewidentne, że podczas jej nieobecności przestawił swoje życie w tryb oczekiwania. I czy nie wyglądał też na trochę zmęczonego? Czy jego piękne nogi nie straciły trochę na sprężystości? Nieważne, oczekiwanie miało się wkrótce zakończyć dla nich obojga.

Kiedy Sebastian zniknął jej z oczu, idąc w kierunku stacji metra, a ona odczekała kwadrans z kawałkiem, żeby mieć pewność, że o niczym nie zapomniał i nie zawróci, weszła do klatki schodowej, a następnie po schodach, i usiadła przed drzwiami jego mieszkania.

Zjawiła się wcześnie, choć wiedziała, że listonosz rzadko przychodzi przed jedenastą. Najczęściej dostarczano pocztę o trzynastej lub czternastej, ale nie miała odwagi ryzykować. Wiedziała, że jeśli list z firmy sprzątającej trafi do skrzynki Sebastiana, jej szanse na stopniowy powrót do jego życia przepadną.

Podczas kilkugodzinnego oczekiwania dwa razy musiała wyjaśniać idącym po schodach, że czeka na Sebastiana Bergmana. W obu przypadkach lokatorzy wyglądali, jakby taka informacja im wystarczyła. Poza tym panowały cisza i spokój. Ellinor spojrzała na zegarek. Było kilka minut przed trzynastą. Zaczęła czuć, że jest głodna, i żałować, że nie wzięła czegoś do jedzenia ze schroniska albo nie kupiła po drodze. Wkrótce jednak miała inne rzeczy na głowie, bo usłyszała szybkie kroki na schodach i dobiegające z niższych pięter stukanie klapek w otworach do wrzucania listów przez drzwi.

Zerwała się na nogi.

To był najważniejszy moment.

Mężczyzna w błękitnym mundurze, który wyglądał na rodowitego Hindusa, lekkim krokiem wchodził po schodach. Stanęła przy drzwiach, jakby właśnie miała je otworzyć kluczem i wejść do mieszkania.

– Dzień dobry, coś dla nas? – spytała z serdecznym uśmiechem. – Bergman – uściśliła.

Mężczyzna spojrzał na mały stosik poczty, który jeszcze mu pozostał do rozdania, i wręczył jej dwie koperty.

– Dziękuję.

Jak tylko dostała listy do ręki, poczuła, że w jednym z nich są klucze. Z niecierpliwości serce naprawdę zaczęło jej szybciej bić i poczuła, że musi się starać, by powstrzymać łzy cisnące się do oczu. Jak by to wyglądało? Kobieta, która zaczyna beczeć, bo dostała korespondencję? W najgorszym wypadku mogłaby wzbudzić podejrzenia. Szybko więc się odwróciła z powrotem do drzwi, a listonosz wrzucił przesyłki do sąsiednich mieszkań i poszedł dalej na górę. Rozerwała kopertę i drżącymi dłońmi wyciągnęła klucze. Szybko otworzyła oba zamki i wślizgnęła się do mieszkania. Zamknęła za sobą drzwi i przez chwilę po prostu stała. Z zamkniętymi oczami. Ogarnął ją spokój. Biorąc głębokie wdechy, wciągała do płuc zapach mieszkania. Jego zapach. Z powrotem otworzyła oczy i już nie powstrzymywała łez.

– Kochanie, jestem w domu! – krzyknęła, nie mogąc opanować lekkiego śmiechu.

Wszystko wydawało się takie dobre.

Tak właściwe.

Ależ tęskniła za tym, by móc się do niego zbliżyć. A teraz tu była. Nie z nim, lecz u niego. U nich, poprawiła się w myślach. Była w domu. I czuła się głodna. Zdjęła buty, poszła do kuchni, lekko przejechała dłonią po komodzie w przedpokoju, po tapetach, jakby każdym zmysłem chciała wchłonąć ten pokój.

W kuchni szybko odkryła, że lodówka świeci smutnymi pustkami. W środku były masło, ser i pasztet. Mleko i maślanka. Na najwyższej półce kilka wypełnionych do połowy szklanych słoików. Zajrzała do worka na śmieci i jej przypuszczenia się potwierdziły. Sebastian nie gotował, lecz zamawiał jedzenie na wynos. Już ona to zmieni. Postanowiła, że zrobi zakupy w hali targowej i dobierze do tego odpowiednie wino w monopolowym. Co wieczór w świetle świec będą jedli obiad z dwóch lub trzech dań.

Znalazła kawałek chleba.

Tego miękkiego, w formie placka. Jedzenie dla dzieci.

W spiżarni miał też kakao O’boy i słodkie płatki śniadaniowe. Czyżby młoda kobieta, która go odwiedzała, miała dzieci?

Czy Sebastian je miał?

Ellinor zesztywniała na samą myśl. Czy jakaś zdzira zaszła w ciążę z jej Sebastianem i miała opiekę naprzemienną czy jak to się nazywało?

Pomyślała, że będą musieli jakoś sobie z tym poradzić.

Po zjedzeniu dwóch kanapek i wypiciu szklanki wody, pozmywaniu po sobie i odstawieniu wszystkiego na miejsce, poszła do sypialni. Ależ było im tu cudownie.

Kochali się. Spali. Rozmawiali.

Z melancholijnym uśmiechem przeciągnęła dłonią po narzucie i myślami wróciła do przeszłości. Do tamtych szczęśliwych czasów. Podeszła do szafy i otworzyła drzwi. Tak jak przypuszczała, rozpoznała wszystkie ubrania, które tam wisiały lub leżały na półkach. Nie widziała żadnych damskich. Kimkolwiek więc była tamta młoda kobieta, wyglądało na to, że nie spędza w jego mieszkaniu wiele czasu.

Miała szczęście.

Ellinor zauważyła, że niektóre ubrania są źle poskładane i niedbale powieszone. Pogwizdując wesoło, zaczęła więc robić porządek w szafie. Uznała, że niektóre ciuchy nie będą mu już potrzebne. Były niemodne albo niekorzystnie w nich wyglądał. Rzuciła je na łóżko z zamiarem znalezienia worka na śmieci i w drodze powrotnej do domu zostawienia ich w kontenerze na odzież. Znieruchomiała i przycisnęła do twarzy jedną z jego koszul. Zaczęła wdychać zapach Sebastiana. Pozwalać, by ją wypełnił. Była tak zadowolona z siebie i z tego dnia. Wykonała wielki krok do celu.

Krok do idealnego życia.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Rozpoznawał to uczucie, mimo że odkąd doświadczył go po raz ostatni, minęło kilka lat. Było znajome i mile widziane.

Håkan Persson Riddarstolpe był radosny.

Komunikat nie pozostawiał wątpliwości – brudów na Sebastiana Bergmana było pod dostatkiem. W końcu przełom. Jeśli choć połowa z informacji, które obiecał zweryfikować, okaże się prawdziwa, Sebastian wkrótce zostanie na dobre odsunięty od śledztwa i policji kryminalnej. Przeczołgany w mediach. Rosmarie nie będzie już mogła patrzeć na jego poczynania przez palce. Wydział zostanie zreformowany, a on w najlepszym wypadku wróci na stanowisko, które mu się należało. Zaliczy wielki powrót. Rosmarie Fredriksson była polityczką. Nagradzała ludzi, którzy pozbywali się problemów. Rozwiązywali je. Był tylko jeden szkopuł.

Czas.

Najwyraźniej musieli się spotkać wieczorem.

A obiecał Anicie, że będzie wtedy świętował jej awans. Przekładali to już dwa razy. Gdyby przełożył kolację po raz trzeci, nie byłaby zadowolona. Zarezerwował stolik w Villa Godthem w Djurgården – tej samej restauracji, w której się spotkali po raz pierwszy. Przed ponad trzydziestu pięciu laty. Plan zakładał, że przypłyną statkiem ze Slussen, a ostatni odcinek pokonają na piechotę. Zatrzymają się w Hasselbacken na kieliszek szampana. Dokładnie tak jak wtedy. Choć wówczas pili białe wino, bo nie było ich stać na nic więcej. Wiedział, że Anita doceni ten gest. Była zadowolona, gdy zadawał sobie trochę trudu.

Kochał ją.

Przez te wszystkie lata naprawdę czuł jej bliskość.

Nie zawsze było łatwo. Nie mieli dzieci, choć wiedział, że ona by chciała. On nie zrobił takiej kariery, na jaką liczył, gdy ona gwałtownie pięła się w górę. Musiał przyznać, że czasami budziło to w nim gorycz. Mimo wszystko pozostała u jego boku. Była dla niego kimś ważniejszym i lepszym, niż na to zasługiwał. Jasne, że chciał pokazać, jak wiele dla niego znaczyła.

Ale akurat nie tego wieczoru.

Nie mógł ryzykować, że informator rozpłynie się w powietrzu. Wiele poświęcił, by go znaleźć i zdobyć jego zaufanie, a teraz był bliżej niż kiedykolwiek.

Sebastian Bergman miał zostać usunięty z drogi.

Dlaczego przetrwał tak długo, pozostawało tajemnicą. Historia naśladowcy Hindego mordującego kobiety, z którymi spał Sebastian, powinna być dla niego gwoździem do trumny.

A on nadal trwał. Przetrzymał wszystko.

Jak karaluch.

Zgodnie z umową Håkan zyskał dostęp do materiałów z ostatniego śledztwa, ale nie znalazł w nich nic interesującego. Sebastian najwyraźniej dbał o dyskrecję i oprócz powiązania z ofiarą nie było nic godnego uwagi. Nie miało to jednak znaczenia. Wkrótce era Sebastiana miała dobiec końca. Ten człowiek, z którym nawiązał kontakt – Håkan naprawdę zakładał, że ma do czynienia z mężczyzną – wydawał się z jakiegoś powodu nie lubić Sebastiana równie mocno jak on. Może nawet mocniej.

Było to wiele godzin poszukiwań, które w końcu przyniosły efekt. Kilka miesięcy wcześniej wszedł na forum Flashback i jeszcze inne, na których zajmowano się wszystkim – od plotek na temat celebrytów do jawnych pomówień. Zamieścił pytanie, czy ktoś słyszał o psychologu kryminalnym Sebastianie Bergmanie. Większość informacji, którymi się z nim podzielono, można było bez trudu znaleźć w sieci, jednak w końcu pojawił się użytkownik MustDiGGIT, który wyraźnie wiedział więcej od innych. Początkowo wyglądało to zbyt dobrze, by mogło być prawdziwe. Poprosił go więc o dowody i otrzymał smakowitą historię z lat spędzonych przez Sebastiana na Uniwersytecie w Sztokholmie. Szybkie przeszukanie upewniło go, że wszystko się zgadza. Zapytał, czy MustDiGGIT ma więcej. Dowiedział się, że tak. Miał wystarczająco, by zmiażdżyć Sebastiana raz na zawsze, ale niestety nikt mu nie wierzył. Kilka razy wszczął alarm na wyrost, przez co nikt oprócz użytkowników stron internetowych nieposiadających wydawców nie miał ochoty na kontakty z nim.

Jednak Håkan Persson Riddarstolpe miał wyraźną ochotę. Mało tego. Wręcz nie mógł się doczekać tego kontaktu.

MustDiGGIT nalegał na spotkanie twarzą w twarz. Chciał przekazać materiały w formie papierowej, by nie zostawiać po sobie żadnych cyfrowych śladów i nie ryzykować procesu o pomówienie czy innego syfu.

Chciał się spotkać. Tego wieczoru.

Co powodowało problemy.

Håkan nie mógł przecież powiedzieć Anicie, dlaczego musi po raz trzeci przełożyć ich kolację. Dostałaby szału. Nie zrozumiałaby. Już i tak uważała, że poświęcał Sebastianowi zbyt wiele czasu. Wiedziała, dlaczego to robi, rozumiała jego uczucia, ale była zdania, że już czas zamknąć ten rozdział. Minęło wiele lat, a jego obsesja na punkcie Bergmana szkodziła tylko jemu. I w rezultacie też jej. Co do zasady się z nią zgadzał. Zawiść, gorycz i złość nie były dla niego dobre. Na poziomie intelektualnym rozumiał to doskonale, ale gdy chodziło o emocje, sprawa wyglądała inaczej. Potrzebował rewanżu, odkupienia. Musiał wszystko naprawić, by być w stanie znieść samego siebie. Nie mógł tak po prostu odpuścić tematu i żyć dalej.

Opowiadał Anicie o spotkaniu z Rosmarie. O tym, jak omawiali przydatność Sebastiana i to, że Håkan byłby jej czujnym okiem. Już tego było Anicie odrobinę za wiele.

„Nie rozumiem, dlaczego po prostu nie machniesz na to ręką. On się skompromituje i bez twojego udziału” – powiedziała mu wtedy.

„Kiedy? – miał ochotę krzyknąć. – Najwyraźniej nie skompromitował się od dwudziestu lat. Jak długo jeszcze mam czekać?”.

Nie powiedział jednak nic. Tylko skinął głową i przyznał że pewnie ma rację. Nie pisnął też ani słowa na temat MustDiGGIT. Skoro uważała, że rozmowa z Rosmarie była przesadą, co by pomyślała o jego aktywności w sieci?

Postanowił więc okłamać żonę. Musiał się zastanowić, co powie. Klasyczna wymówka, że musi zostać dłużej w pracy, nie byłaby skuteczna. Od kilku lat wiedziała, że jego obowiązki służbowe ledwo wypełniają czterdziestogodzinny tydzień. Choć w pewnym sensie byłoby to prawdą. Rzeczywiście zamierzał pracować. Robić to, co kilka lat wcześniej powinna była zrobić organizacja, która go zatrudniała. Próbował doprowadzić do ostatecznego pogrzebania Sebastiana Bergmana.

Po wszystkim naprawdę będą mieli powód do świętowania.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Kontrolę tożsamości i rewizję osobistą mieli już za sobą. Sebastian został wprowadzony do małego, spartańsko umeblowanego pomieszczenia w areszcie. Billy siedział na jednym z czterech prostych krzeseł przy znajdującym się tam jedynym stole. Gołe ściany były pomalowane na zielono. Do środka przez grube mrożone szkło wpadało dzienne światło. To ono dodało bladości mężczyźnie, który się do niego odwrócił. Wyglądał na zmęczonego i wymizerowanego. Przy ścianie pod oknem siedział strażnik, który zawsze uczestniczył w wizytach Sebastiana. Próbował stać się niewidzialny.

Sebastian skinął mu głową, wysunął krzesło i usiadł naprzeciwko Billy’ego. Czekał, aż ten rozpocznie rozmowę. Słowa powitania i pytania o samopoczucie skończyły się już jakiś czas temu. Wystarczyło na niego spojrzeć.

– Co piszą? – zapytał cicho, wpatrzony w dłonie, które splótł przed sobą. – O chłopaku.

– Chodzi ci o Hugona? Że znaleźli ciało i że ty go zabiłeś.

Oprócz pozdrowień i pozbawionych znaczenia pytań o ogólny stan zdrowia Sebastian zrezygnował też z owijania w bawełnę. Prób ochrony jego uczuć. Billy nie potrzebował nikogo, komu byłoby go żal. Musiał mieć wszystkie karty na stole, by zrobić postępy. Mimo tego, czego się dopuścił. Znaleźć sposób, by z tym żyć. Wyleczyć się. Upiększanie rzeczywistości i półprawdy to było zbyt mało.

– Czy ja jestem potworem?

– Pechowo dla nas oni wciąż są bardziej skoncentrowani na tym, że byłeś policjantem.

– Spotkałeś się z My? – zapytał. Najwyraźniej dość już się nagadali o jego zbrodniach. Przynajmniej na jakiś czas.

– Tak.

– Już po tym, jak znaleziono chłopaka?

Tym razem również nie padło jego imię. Był to sposób na zdystansowanie się. Odczłowieczenie ofiary. Chłopaka. Nie Hugona Sahléna, mającego rodziców, rodzeństwo i przyjaciół, którzy za nim tęsknili. Nie osoby z marzeniami i planami na przyszłość.

Słowo „chłopak” sprawiało, że to, co najtrudniejsze, stawało się choć odrobinę prostsze.

– Tak.

– Co powiedziała?

– O tym nic, ale…

Sebastian zawiesił głos. Wahał się. Billy od razu zapytał o My i jej reakcję, po raz kolejny udowadniając, że nadzieja, iż kiedyś w jakiś sposób uda mu się ją odzyskać, była dla niego cienką liną ratunkową, której desperacko się uczepił. Sprawiającą, że się nie zapadał w bezdenną, gęstą ciemność.

My i chłopcy.

Właściwie nie powinien tego mówić, ale miał wrażenie, że jedna i druga strona mu ufa i do pewnego stopnia go potrzebuje. Uznał, że Billy prędzej czy później i tak by się dowiedział.

– Ona chce, byś się zrzekł opieki nad chłopcami – oznajmił najdelikatniejszym tonem, na jaki było go stać. Po raz pierwszy od jego wejścia do pokoju Billy podniósł na niego wzrok. W oczach miał zdziwienie i przerażenie.

– Co?

– Ma zamiar oddać ich do adopcji.

Billy tylko pokręcił głową, jakby myślał, że się przesłyszał, albo nie uwierzył w ani jedno słowo.

– Nie – powiedział po chwili. – Nie, nie, nie…

Sebastian milczał. Dał Billy’emu czas na przyswojenie komunikatu. I tak nie miał wiele więcej do powiedzenia. Wiadomość od My została przekazana. Reakcja była taka, jakiej się spodziewał.

– Nie. Nie zamierzam wyrazić na to zgody – oznajmił Billy. Zaciętym, zdecydowanym tonem. – Nigdy.

– Informuję cię tylko, jakim tropem biegną jej myśli.

– Dlaczego? Dlaczego ona chce coś takiego zrobić?

Sebastian po raz kolejny się zawahał. Nie prosił się o wplątanie w tę sytuację. Była zbyt skomplikowana. Wiedział jednak, że niewątpliwie przysłuży się książce. Uczyni ją czymś więcej niż tylko historią seryjnego mordercy. Wzbogaci ją. Nada bardziej osobisty wymiar. Postanowił kontynuować.

– Powiedziała, że nie może ich pokochać, bo są twoi.

– Ja mogę ich kochać.

– Prawie nie będziesz ich widywał.

– Jeszcze nie zostałem skazany.

– Przykro mi – odparł Sebastian i kiedy spojrzał na złamanego człowieka po przeciwnej stronie stołu, poczuł, że mówi to z przekonaniem. Gdyby mógł, położyłby dłoń na dłoni Billy’ego, ale strażnik przy ścianie patrzył na nich czujnym wzrokiem. Żaden fizyczny kontakt nie był dozwolony.

Wysunął krzesło i wstał. Wiedział, że tego dnia już raczej nie porozmawiają. Przynajmniej o sprawach, które były dla niego interesujące lub użyteczne.

– Pewnie minie trochę czasu, zanim przyjdę ponownie – stwierdził, wsuwając krzesło na miejsce. – Właśnie dostaliśmy skomplikowaną sprawę.

– Wróciłeś do Krajowej Policji Kryminalnej – odparł Billy. Najwyraźniej w ogóle nie przeszło mu przez myśl, że Sebastian powinien był go powstrzymać kilka lat wcześniej.

– Nie jest to oficjalne, ale tak.

– Ale przyjdziesz tu jeszcze?

– Tak, przyjdę.

– Bo chcesz napisać o mnie książkę?

Sebastian zesztywniał. Kto mógł mu to powiedzieć? Nikt. Spośród tych nielicznych osób, który wiedziały, co robił, nikt nie odwiedzał Billy’ego. Czy tylko zgadywał? Czy był to rodzaj testu?

– Dlaczego tak sądzisz? – zapytał Sebastian.

– Piszesz książki o takich jak ja.

Sebastian udał, że się zastanawia – jakby to nigdy nie przeszło mu przez myśl. Skinął głową.

– To nie taki zły pomysł. Chciałbyś?

Po raz drugi od jego wejścia do sali Billy podniósł na niego wzrok. W oczach, jak wiele razy przedtem, miał ból i żal. A do tego rezygnację, która wydawała się większa po wiadomości, jakie plany wobec ich dzieci miała My.

Było tam jednak jeszcze coś innego.

Nowego.

Mała iskra, jakby to, co drzemało głęboko gdzieś na dnie, zaczynało się budzić.

– Zobaczymy – powiedział, a Sebastian odniósł wrażenie, że dostrzega ślad uśmiechu. – Jeszcze nie wiemy, jak to się skończy.

Sebastian nie odpowiedział. Obaj zdawali sobie sprawę, jaki będzie finał zbliżającego się procesu.

– Będziemy o tym rozmawiać – stwierdził na zakończenie Sebastian. Podszedł do drzwi i zapukał, żeby go wypuszczono.

– Pozdrów My – usłyszał jeszcze, zanim za jego plecami zamknęły się drzwi. Z jakiegoś niewytłumaczalnego powodu przeszedł go dreszcz.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Dyskomfort nadal w nim tkwił, gdy zdjął buty i ruszył dalej w głąb mieszkania. Odłożył klucze na komodę i poszedł do kuchni. Przez chwilę po prostu stał. Nie miał na nic ochoty. Gdyby pił alkohol, nalałby sobie whisky, wina, czegokolwiek. Nie miał wątpliwości. Był w takim nastroju, w jakim ludzie piją. On jednak tego nie robił. Kilka lat wcześniej wiedziałby, jak sobie poradzić z niepokojem i obawami.

Za pomocą seksu.

To jednak było kiedyś.

Po wydarzeniach w Uppsali sprzed kilku lat skończył z tym. Jak na tak wieloletnie uzależnienie poszło zdumiewająco łatwo. Terapia szokowa. Nic tak nie pomaga zerwać z uzależnieniem od seksu jak myśl, że mogło się zapłodnić własną córkę.

A więc zero chlania. Zero ruchania.

Na ile się znał, utknie z materiałami śledczymi. Będzie próbował pracować. W wyzwaniach w dalszym ciągu odnajdywał pewną dawkę satysfakcji. Tak działała na niego myśl, że jest ktoś, kto się chce z nim mierzyć. I kto z całą pewnością przegra. Jednak początkowa radość została mocno stłumiona, kiedy się okazało, że z ofiarą łączy go coś osobistego.

Susanne Nordmark.

Carlos i pozostali pracowali dalej, próbując ustalić, jacy ludzie byli w jej otoczeniu. Jak dotąd do niczego to nie doprowadziło. Sebastian nie miał nadziei, że to ulegnie zmianie. Susanne była ofiarą, ale nie chodziło o nią ani o to, co jej zrobił. Była zaledwie jednym z wielu elementów układanki.

Pozostałymi były na przykład farma świń, cyfry na ścianie czy wanna pełna wody. Na razie nie mieli jeszcze wszystkich kawałków, więc nie mogli ułożyć puzzli. Niestety miał pewność, że do tego będzie potrzebna jeszcze jedna ofiara. Dopiero po jej śmierci pojawi się większy fragment obrazka.

Cholera, ależ to wszystko było dołujące.

Przeszedł z kuchni do łazienki. Czuł, że musi wziąć prysznic. Rozebrał się, zostawił ubrania na posadzce i wszedł za ściankę prysznicową. Kiedy piętnaście minut później stamtąd wychodził, nie czuł się już tak źle psychicznie. Z ręcznikiem owiniętym wokół bioder pozbierał ubrania i wszedł do sypialni. Rzucił ciuchy na łóżko i otworzył szafę. Wzdrygnął się. Sprzątaczka najwyraźniej miała dużo czasu, kiedy go wczoraj nie było.

Niech to diabli, jaki porządek.

Wszystko było starannie rozwieszone i poskładane. Wyglądało jak sklep z modą męską. Nawet jego bielizna leżała posortowana w idealnych stosikach. Wziął slipy, włożył je, przez chwilę szukał swojej ulubionej zmechaconej koszuli w niebieską kratę, ale jej nie znalazł i wybrał inną.

Ponownie zajrzał do kuchni, po raz drugi uznał, że nie ma na nic ochoty, i wszedł do gabinetu. Rozważał, czy przysiąść nad materiałami ze śledztwa, ale wystarczył szybki rzut oka na nie, by uznał, że musi się zająć czymś innym. Wyciągnął więc kartę Tima Cunninghama. Zaczął czytać notatki z ich spotkań. Z wypadku samochodowego, w którym zginęła jego żona.

Jeśli wierzyć córce, były to kłamstwa.

Wyznanie, że odszukał Sebastiana, bo mieli podobne doświadczenia. Emocjonalna historia utraty syna Franka w tsunami w 2004 roku.

Najwyraźniej również zmyślona.

Co, do cholery, kombinował ten facet?

Sebastian czytał dalej. Przypomniał sobie ich wizyty przy pomniku tsunami w Djurgården. Rozmowy. Łączył ich wspólny smutek. Ale Tim Cunningham nie stracił syna. Nikogo nie stracił.

To wszystko były tylko kłamstwa.

Człowiek jednak zawsze kłamie w jakimś celu. Chce tym coś osiągnąć. Kiełkująca przyjaźń z Sebastianem nie mogła być wystarczającym powodem.

Czego więc tak naprawdę chciał Tim?

Sebastian dalej przeglądał notatki z ich spotkań. W żadnym miejscu nie znalazł wyjaśnienia ani sugestii, co mogłoby być powodem. Nic też nie wskazywało, by miał do czynienia z mitomanem. Nawet mitoman swoimi kłamstwami chce coś osiągnąć. Wygrać. U Tima Cunninghama niczego takiego nie dostrzegał. Ale co tak naprawdę wiedział? Znał go wyłącznie z ich spotkań.

W przeciwieństwie do jego córki.

Może ona byłaby w stanie dostrzec w karcie pacjenta coś, co jemu umykało. W najlepszym wypadku dałaby jej więcej odpowiedzi niż jemu. Zamierzał przetłumaczyć tekst i go jej wręczyć. Nie tylko, by rozwiązać tajemnicę jej ojca, lecz także – i może przede wszystkim – dlatego, że chciał ją znów spotkać. Cathy Cunningham coś w sobie miała, lecz nie potrafił uchwycić, co to takiego.

Ale nie dziś wieczorem, pomyślał i odłożył kartę. Od jego powrotu do domu nic tak naprawdę się nie zmieniło. Nadal czuł się niespokojny i było mu trochę niedobrze. Im bardziej próbował rozwiązywać problemy, tym więcej pytań przed nim stawało. Musiał pomyśleć o czymś innym. Podjął decyzję.

Jeden raz to nic takiego.

Tego wieczoru zamierzał z kimś się pieprzyć.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Vanja ledwo zdążyła przekroczyć próg, a już przybiegła do niej Amanda. Z otwartymi ramionami, szeroko uśmiechnięta. Vanja się pochyliła, by objąć swoją tryskającą radością trzylatkę. Natychmiast zapomniała o wszystkim, co miało związek ze śledztwem. O Torgnym i chacie. Rosmarie i Krajowej Policji Kryminalnej. Amanda zmobilizowała ją do życia w teraźniejszości. Vanja czasem aż sama była zdziwiona, jak szybko przywykła do życia rodzinnego, którego zaledwie kilka lat wcześniej nie potrafiła sobie wyobrazić.

– Dziadek przyszedł! – zawołała radośnie, mocno się przytulając do Vanji. Jak zawsze pięknie pachniała. Vanja pocałowała ją w policzek.

– Wiem. Ale fajnie. Cześć, tato! – krzyknęła w stronę salonu, widząc fragment sylwetki Valdemara siedzącego na sofie.

– Cześć, maleńka – odpowiedział, a Vanja nie była w stanie powstrzymać lekkiego uśmiechu.

Ten znajomy zwrot.

Tęskniła za nim i za Valdemarem.

Tak wiele się wydarzyło. Sebastian, jej matka, wielkie kłamstwa, nieudana próba samobójcza Valdemara, nowotwór, przestępstwa finansowe i więzienie. Jeden z tych wszystkich elementów wystarczyłby do zachwiania każdą relacją. U niej i Valdemara wybuchł istny sztorm. Wyprostowanie wszystkiego wymagało czasu, podobnie jak ponowne znalezienie wspólnego języka i ustalenie, kim są dla siebie teraz. Jak zawsze pomogła Amanda. Vanji zależało na obecności Valdemara w życiu dziewczynki. Do ich spotkań dochodziło w sposób naturalny – kiedy jej pilnował, a raz w miesiącu jedli razem kolację. Do życia Vanji wrócił człowiek, którego zawsze będzie uważała za swojego ojca. Nic nie mogłoby jej bardziej uszczęśliwić.

– Wszystko w porządku? – spytała, kiedy weszła do salonu z Amandą na biodrze i go przytuliła.

– Oczywiście, że tak – odparł z uśmiechem i potargał Amandzie włosy.

– Byłeś dzisiaj u lekarza?

– Tak.

– I co?

– Dobrze. Naprawdę dobrze. Jestem wyleczony.

– Zdrowy?

– Prognozy są dobre, ale to rak, więc nigdy nie wiadomo. Wszystko jednak wygląda w porządku. I zasługuje, by to uczcić. Kupiłem szampana.

Vanja go uścisnęła, próbując się nie rozpłakać. Valdemar nadal będzie w jej życiu, odzyskają utracone lata. Amanda jedną ręką objęła Valdemara za szyję, a kiedy Vanja przerwała uścisk, przytuliła się do niego.

– Rozmawialiśmy o wyprawie do Skansenu następnym razem. Tylko we dwoje, pamiętasz? – zapytał, zwracając się znów do wnuczki. Również jego oczy były lekko szkliste.

– Tak. Zwierzęta!

– No właśnie. Jakie są twoje ulubione?

– Foki.

Vanja patrzyła na nich i nie mogła przestać się uśmiechać. Radość. Miłość. Znacznie ważniejsze niż to, na co poświęcała dni i co zużywało tak wiele jej energii. Dobrze było czasem sobie o tym przypomnieć, gdy robiło się trudno. Usłyszała dźwięk otwieranych drzwi frontowych i zaraz potem głos Jonathana.

– Cześć wam.

– Tata! – Amanda wyplątała się z objęć Valdemara i popędziła do przedpokoju, by z równie wybuchową radością powitać Jonathana. Vanja też poszła do przedpokoju. Jonathan postawił na podłodze dwie torby z zakupami spożywczymi i podniósł Amandę pod sam sufit.

– Cześć, jesteś już w domu? – zdziwił się na widok Vanji.

– Przyszłam pięć minut temu.

– Cześć, Valdemar – powiedział Jonathan, posadził Amandę na podłodze i zdjął kurtkę. – Zostaniesz na kolację?

– Tak – odparła Vanja zamiast Valdemara.

– Fajnie. Chodź, Amando, niech mama spędzi trochę czasu z dziadkiem. Ja potrzebuję pomocy w kuchni.

Podniósł torby z zakupami i wyszedł z Amandą. Vanja odprowadziła ich wzrokiem. Jonathan był prawdziwą opoką. Pod tym względem dopisało jej szczęście. A tak niewiele brakowało, by pozwoliła mu odejść. Czasami się zastanawiała, jak wyglądałoby jej życie, gdyby wtedy nie zadzwoniła, nie walczyła o odzyskanie go. Nie potrafiła sobie tego wyobrazić.

– Jesteście piękną małą rodziną – powiedział Valdemar po powrocie do salonu, jakby i on czytał jej w myślach.

– Tak, jesteśmy w porządku. Ty też do niej należysz.

– Amanda mówiła dziś o Sebastianie – oznajmił, siadając na sofie. Vanja zesztywniała jak zawsze na dźwięk jego imienia, rzadko bowiem łączyło się z czymś pozytywnym.

– Co mówiła?

– No wiesz… „A Sebastian mi na to pozwala” i takie tam. W taki sposób nas rozgrywa.

– Cóż mogę powiedzieć… Bystra jest – odparła z uśmiechem Vanja.

– Nadal nie nazywa go dziadkiem – stwierdził rzeczowo Valdemar.

– Dziadkiem jesteś ty. On to Sebastian.

– To nie jest dla mnie ważne.

– A dla mnie tak.

Vanja powiedziała prawdę. To dzięki Sebastianowi kilka lat wcześniej pogodziła się z Valdemarem. Sebastian przekonał ją, że Valdemar popełnił mniej błędów, zawiódł ją w mniejszym stopniu, a ucierpiał najmocniej. Ale dzięki temu znów był dla niej ojcem. Tak jak przez cały jej okres dorastania. Człowiek, którego kochała i podziwiała. Przykro mi, Sebastianie, pomyślała. Nie ma wdzięczności na tym świecie.

– Czy on nadal z wami pracuje?

Vanja lekko się roześmiała. Przypominało to westchnienie. Naprawdę chętnie zostawiłaby temat pracy tam, gdzie jego miejsce.

– Musimy o nim rozmawiać?

– Nie. Tylko byłem ciekaw.

– Zgadza się, znów z nami pracuje. Idzie mu… nieźle. Stara się, jak może.

Z kuchni, w której gotowali Jonathan i Amanda, dobiegł perlisty śmiech. Vanja nie chciała nawet myśleć, jakie głupoty wymyśliła jej córka. Kiedy znów się odwróciła do Valdemara, zobaczyła poważną minę.

– Muszę coś ci powiedzieć… Spotkałem się z Anną.

– Co? – Vanja spojrzała na niego, jakby nic nie rozumiała. Czy chodziło mu o inną Annę? Nie mógł przecież mieć na myśli jej matki?

– Zadzwoniła do mnie. Chciała się spotkać. Przez długi czas była ważnym elementem naszego życia. Musiałem się od niej zdystansować, ale… rozumiesz, w przeciwieństwie do ciebie nie darzę jej nienawiścią.

Vanja odwróciła wzrok. W tle wciąż dało się słyszeć kuchenny gwar. Trudno było mieć o cokolwiek pretensje do Valdemara. Miał swoje życie i mógł się spotykać, z kim chciał. On i Anna kochali się przez wiele lat. Nie dało się tego zapomnieć i wyprzeć.

– Zrobisz, co będziesz chciał – stwierdziła i wzruszyła ramionami. – Ja w każdym razie nie zmienię swojego stanowiska.

– Źle z nią. Jest smutna i samotna. Uważa, że została zdradzona.

– To chyba raczej nie ona powinna tak się czuć.

Valdemar rozłożył ręce, jakby chciał ująć wszystkiemu nieco dramatyzmu.

– Chciałem tylko ci przekazać, że się z nią spotykam. Żebyś nie myślała, że mam przed tobą tajemnice.

– Okej, dziękuję. To już wiem.

– Ona naprawdę jest w złym stanie.

– Nie spotkam się z nią.

– Postąpisz, jak zechcesz, ale uważam, że powinnaś to przynajmniej rozważyć.

– Jasne.

– Nie chcę zabrzmieć, jakbym… dramatyzował, ale gdyby ona umarła… Zostało wiele niewyjaśnionych kwestii.

– Jest chora?

– Nie, ale ja chorowałem i wiem, że nie chciałbym pozostawiać niewyjaśnionych spraw.

– Okej, dziękuję.

– W każdym razie bardzo cię pozdrawia. I jest jej przykro, że tak to się wszystko skończyło.

Vanja pokręciła głową. Oszustwa były naprawdę zaawansowane. Kiedy w końcu zrozumiała, że Valdemar nie jest jej ojcem, wyznał wszystko. Anna po prostu dalej kłamała. Długo. Na każdy temat. Tego nie dało się wybaczyć. Chyba.

– Bardzo chętnie spotkałaby się z Amandą.

– Nie zgodzę się na to.

Valdemar pokiwał głową ze zrozumieniem, uznając, że czas odpuścić, zanim ten temat zrujnuje wieczór do reszty.

– Nadal będę się z nią spotykał – powiedział na koniec.

– Jasne, spotykaj się.

Przerwała im Amanda, wbiegając do pokoju.

– Tata mówi, że macie nakryć do stołu.

– W takim razie zrobimy, co każe tata – odparł Valdemar, wstając z sofy. Vanja jeszcze chwilę siedziała, a potem wyszła za nim do kuchni. Dla niej liczyło się tylko to, że Valdemar jest zdrowy i wrócił do jej życia. Annę zamierzała posłać w niepamięć – czyli tam, gdzie było jej miejsce.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Z punktów, w których paznokcie wbijały się w skórę, płynęła krew. Tak mocno zaciskał prawą dłoń, że aż poczuł skurcz przedramienia.

Znów ten przeklęty sen.

Powrócił. W swej pierwotnej, bolesnej formie. Choć nie nawiedzał go już od lat. Sen, w którym zmarła córka oskarżała go, że wymienił ją na Amandę. W końcu jednak przestało mu się to śnić. Nauczył się równoważyć tęsknotę za Sabine miłością do Amandy. Pozwolił tym dwóm silnym uczuciom występować jednocześnie. Udało mu się wziąć do siebie słowa Ursuli, że nikogo nie zastąpił, po prostu rozpoczął kolejny rozdział. I przestał o tym śnić.

Aż do teraz.

Do obudzenia się w tym hotelowym pokoju. Kiedy usiadł na łóżku, promienie porannego letniego słońca wpadały do środka przez cienkie zasłonki w kolorze kości słoniowej. Rozprostował palce prawej dłoni i się rozejrzał. Zobaczył ciemną boazerię w dolnej części szarobiałych ścian, niedające się otworzyć okno z widokiem na budynek naprzeciwko, czarne szafy, które zdawały się robić co w ich mocy, by w rogu zmieściło się jeszcze małe biureczko. Do tego telewizor na ścianie, pospolite obrazy. Wszystko to, czego można się spodziewać za tysiąc koron za noc. I wreszcie łóżko, na którym siedział. A właściwie dwa proste łóżka złączone materacem, dzięki czemu on i Harriet mieli trochę miejsca. A może miała na imię Henrietta? Nie, był prawie pewien, że Harriet.

Już od wielu lat nie miał przygody na jedną noc, ale nie wyszedł z wprawy. Przesunięcie wzrokiem po holu hotelowym, szybka analiza siedzących tam kobiet, pierwsze oszacowanie prawdopodobieństwa sukcesu. Zbliżył się do kobiety po pięćdziesiątce, która siedziała w jednym z foteli z telefonem w ręce i w połowie opróżnionym kieliszkiem wina na stoliku przed sobą. Zapytał, czy fotel obok jest wolny, usiadł i odczekał odpowiednio długi czas, by się do niej zwrócić, wciągnąć ją w rozmowę. Potem się zastanowił, czy może jej zaproponować jeszcze jeden kieliszek. Przedstawił się, stawiając przed nią białe wino.

– A tak w ogóle, mam na imię Sebastian…

I to był początek.

Uwodzenia. Gry, w której spodziewał się zwycięstwa.

Wypróbowywał rozmaite taktyki, zmieniał je, sprawdzał i dopasowywał do sytuacji. Przez cały czas był czujny, spostrzegawczy, słuchający i zapewniający aprobatę. W swojej szczytowej formie potrafił sprawić, że to kobieta – w tym wypadku Harriet – sądziła, że uwodzi jego.

Czy to był powód?

Czy dlatego zdarzył mu się powrót do dawnego siebie, dawnego życia, o którym śnił? Czy to było w pakiecie? Oczywiście, że nie. Wiedział, że sny mają konkretny cel, pojawiają się z jakiegoś powodu.

Dlaczego więc teraz?

Dlaczego musiał na nowo przeżywać najbardziej bolesną chwilę swojego życia? Z jakiego powodu na granicy dnia i nocy siedział tutaj, w anonimowym pokoju hotelowym, a smutek i tęsknota rozrywały mu klatkę piersiową?

Nie było w tym nic nowego. Przeciwnie – wszystko wydawało mu się boleśnie znajome.

Późny poranek w hotelu. Spacer na plażę. Za rękę. Jego duży kciuk nieświadomie błądzący po małym metalowym pierścionku, który Sabine miała na palcu wskazującym. Motylek. Kupiony kilka dni wcześniej na targu pełnym spoconych ludzi. Jakże ona kochała ten pierścionek. W ogóle nie chciała go zdejmować. Przez ostatni kawałek dzielący ich od plaży niósł ją na barana. Czuł jej miękkie dłonie na zarośniętym policzku. Słyszał perlisty śmiech, kiedy udawał, że się potyka. Dotarli na brzeg, gdzie woda była w tak dziwny sposób cofnięta.

Czuł ją. Nie było to wspomnienie, lecz żywe uczucie. Czuł dłoń Sabine w swojej. Słyszał jej głos. A nawet czuł, jak pachniała. Mydłem dla dzieci i kremem przeciwsłonecznym.

Sabine zobaczyła dziewczynkę z nadmuchiwanym błękitnym delfinem.

– Tato, ja też chcę mieć takiego – powiedziała i wskazała go palcem. Wbiegł za nią do płytkiej, ciepłej wody. Pływając, śmiali się i rozmawiali.

Dopóki nie nadeszła wielka fala.

Dopóki nie chwycił jej dłoni, ze świadomością, że nigdy, przenigdy nie wolno mu jej puścić.

A potem ją wypuścił.

Co takiego zrobił, że według jego podświadomości zasługiwał na ponowne przypomnienie o tym? O ile wiedział, to nic.

Uznał, że pomyśli o tym później. Albo w ogóle.

Na razie najważniejsze było czmychnąć, zanim Harriet się obudzi i będzie chciała powtórki z nocnej aktywności albo, co gorsza, towarzystwa przy śniadaniu. Najciszej, jak potrafił, wstał i zaczął się ubierać. Myślał już tylko o tym, co będzie robił w ciągu dnia. Oczywiście zamierzał pojechać do komisariatu, ale także odszukać Cathy Cunningham, zanim ta opuści kraj. Dać jej kopię karty medycznej Tima. Tim mówił, że jego żona przez wiele lat zmuszała go do życia w kłamstwie i po jej śmierci próbował wszystko naprawić. Czy Cathy wiedziała coś więcej, czy może – jak cała reszta, którą Tim mówił Sebastianowi – było to kłamstwo? Uświadomił sobie, że zastanawiał się nad tym wszystkim przed zaśnięciem. Myślał, że musi ją o to zapytać.

– Nie śpisz?

Został wyrwany z zamyślenia i spojrzał w kierunku łóżka, gdzie Harriet przekręciła się na plecy i mrużyła oczy w ostrym świetle. Ponieważ stał, kompletnie ubrany, doszedł do wniosku, że pytanie było retoryczne.

– Jak widzisz.

– Zamierzasz sobie pójść – odparła. Było to stwierdzenie, bez śladu zaskoczenia w głosie. Jakby od samego początku wiedziała, że ten poranek będzie właśnie taki.

– Tak chyba będzie najlepiej – odparł Sebastian i usiadł na skraju łóżka, żeby włożyć skarpetki.

– Kiedy będziesz wychodził, umieść proszę na drzwiach wywieszkę z napisem „Nie przeszkadzać”.

– Jasne.

Wstał i spojrzał w jej stronę, ale już z powrotem leżała na boku z odwróconą twarzą. Jej spokojny oddech brzmiał tak, jakby znów zasnęła.

Nie pozostało wiele więcej do powiedzenia, więc milczał. Włożył buty, wyszedł na hotelowy korytarz, powiesił wywieszkę na drzwiach, tak jak prosiła, i powlókł się do domu.

Skopiować notatki, odwiedzić Cathy, pójść do wydziału zabójstw. Zamierzał to wszystko zrobić i sprawdzić, dokąd go zaprowadzi.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Cholera, jak ja nienawidzę poranków, pomyślał Hamid Hurar, kiedy w ostatniej chwili zjawił się w zajezdni autobusowej w Tomtebodzie.

Poranka wcale nie poprawiło, że zbyt wiele razy przestawiał budzik i przez całą drogę do pracy niepokoił się, że nie zdąży. O piątej pięćdziesiąt sześć autobus miał odjechać z Lektorsstigen. I tak trudno było trzymać się rozkładu, a jeśli się zaczęło o kilka minut za późno, praktycznie nie dało się tego nadrobić. Dzień, gdy przerwy były zbyt krótkie lub w ogóle ich nie było, oznaczał mnóstwo stresu.

Poprzedniego dnia wieczorem zadzwonili do niego z pytaniem, czy mógłby wziąć poranną zmianę, a on jak zwykle się zgodził. Potrzebował dodatkowych zmian. Jego siostra w Libanie znów miała problemy z ciśnieniem i każdego miesiąca potrzebowała pieniędzy na leki. Poza tym chciał, by było go stać na odwiedziny u niej w przyszłym roku, więc mimo że z całą pewnością nie była to jego ulubiona pora doby, cieszył się z każdej dodatkowej pracy, jaka tylko wpadła mu w ręce. W drodze do wielkiego świeżo wybudowanego budynku administracyjnego spotkał kilku kolegów i pomachał im na powitanie. Odebrał kluczyki od szefowej zmiany i przywitał się z nią w biegu. Wyraźnie była zestresowana i nie miała czasu na zwyczajową pogawędkę. Brakowało kierowców, kilka kursów tego dnia musiało zostać odwołanych, więc należało się spodziewać wściekłych reakcji pasażerów. Wiedział, że będą się wyładowywali na nim i jego kolegach. Tych, którzy wykonywali rzeczywistą pracę, prowadząc pojazdy. Czasami nie rozumiał ludzi.

W pokoju dla personelu wziął sobie kawę z automatu i wyszedł z głównego budynku. Ruszył rozległym parkingiem, na którym stały rzędy czerwonych i niebieskich autobusów. Terminal został wybudowany niedawno – liczył dopiero dwa lata – a do tego był przestronny i nowoczesny. Mieściło się w nim dwieście dwadzieścia pojazdów. Rankiem o tej godzinie mogło ich być nieco ponad sto pięćdziesiąt. Wiedział, że niektóre zostaną w zajezdni przez cały dzień. Oczywiście było to przykre dla podróżnych, ale zwiększało szansę, że w przyszłym tygodniu dostanie jeszcze kilka dodatkowych zmian.

Jego autobus stał na miejscu dwudziestym piątym, więc trzeba było kawałek przejść. Zwykle nie jeździł linią numer 50. Chyba wcześniej zrobił to tylko raz, podobała mu się. Niewielki ruch aż do samego Roslagstull, gdzie prawie kończyła się trasa.

Kilka autobusów ruszyło. Zaczęły wyjeżdżać przez bramy. Hamid machał mijającym go kierowcom. Telefon wskazywał, że zapowiadał się ładny dzień – pochmurny, ale bez deszczu. Większość ludzi pragnęła wspaniałego słońca i letnich upałów, szczególnie po długiej i zimnej wiośnie, ale kiedy upał uderzał na całego, dało się wyraźnie zauważyć, że klimatyzacja w autobusach jest niewystarczająca. Koło popołudnia robiło się gorąco jak w saunie.

Otworzył przednie drzwi przyciskiem na boku autobusu na stanowisku dwudziestym piątym. Spojrzał na zegarek w komórce. Była piąta dwanaście. Dobrze, zdąży. Dopił kawę, wszedł do środka, zawiesił kurtkę na haczyku za fotelem kierowcy i poszedł na tył autobusu. Rankiem, gdy autobusy stały w zajezdni i w nich sprzątano, nie trzeba było wszystkiego sprawdzać, ale Hamid miał zwyczaj i tak robić szybki przegląd. Już po kilku krokach zauważył, że dziś tego pożałuje.

Na połączonych tylnych siedzeniach ktoś spał.

Hamid zaklął pod nosem. Wiedział, że obudzenie tego człowieka i wyproszenie z autobusu pójdzie szybko, ale nie mógł go tak po prostu zostawić na terenie zajezdni. Musiał wezwać ochronę albo samemu go wyprowadzić. Tak czy inaczej, wymagało to czasu. Którego nie miał.

– Hej! – krzyknął, idąc dalej na tył. Człowiek leżał w kompletnym bezruchu. – Hej, ty tam! – powtórzył, tym razem głośniej i bardziej stanowczo. Nie było reakcji. Po kolejnych kilku krokach spostrzegł napis wykonany czerwoną farbą na tylnej szybie autobusu. Trochę farby spłynęło na oparcia siedzeń. Wiedział, że nie może z czymś takim jeździć i będzie musiał zmienić autobus. Mógł zapomnieć o kursie zgodnym z rozkładem. Czując narastający gniew, pokonał ostatnie kroki dzielące go od tego człowieka. Zobaczył, że to mężczyzna. W ciemnych butach, czarnych spodniach i beżowym trenczu. Tuż przed tym, jak Hamid go chwycił, zdążył pomyśleć, że facet jest stanowczo zbyt dobrze ubrany jak na bezdomnego. W jego głowie natychmiast pojawiły się dwie myśli.

Mężczyzna nie żyje.

Pierwszy kurs pięćdziesiątki w ogóle się nie odbędzie.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Centrala alarmowa otrzymała zgłoszenie o piątej dwadzieścia jeden, a pierwszy wóz policyjny był w Tomtebodzie piętnaście minut później. Pięć po szóstej znajdujący się na miejscu dowódca zadzwonił do Vanji. Mogła zapomnieć o planowanym odwiezieniu Amandy do przedszkola. Obudziła Jonathana, pokrótce wyjaśniła, co się stało i dlaczego musi jechać. Obiecała, że zadzwoni w ciągu dnia.

W samochodzie do Solny zadzwoniła do pozostałych członków ekipy. Sebastian odebrał po pierwszym sygnale.

– Nie obudziłam cię – powiedziała tonem stwierdzenia.

– Nie, właśnie wszedłem do domu. O co chodzi?

Czy chciała wiedzieć, gdzie był? Czy powiedziałby jej, gdyby zapytała? Zapewniał, że przestał ją okłamywać, ale to oczywiście mogło być kłamstwo. Postanowiła dać sobie spokój.

– Mamy nowe zabójstwo.

– Gdzie?

– W zajezdni autobusowej w Tomtebodzie.

– Kto?

– Jeszcze nie wiem, jestem w drodze. Też przyjedź. – Było to polecenie, nie prośba.

– Natychmiast wezmę taksówkę. Do zobaczenia na miejscu.

Zakończyła rozmowę i jechała dalej. Po kilku minutach dotarła na miejsce. Zastała tam chaos. Samochody z włączonymi kogutami, policyjne taśmy odgradzające teren, autobusy, które próbowały wyjechać. Zaparkowała kawałek dalej i ruszyła piechotą w kierunku zajezdni. Pokazała legitymację policjantowi przy bramie, a potem jeszcze raz – umundurowanej kobiecie, która wpuściła ją do autobusu. Była pierwsza na miejscu, ekipa techników jeszcze się nie zjawiła.

Wyjęła parę ochraniaczy na buty i je założyła, jednocześnie napominając się w duchu, że w autobusie nie powinna niczego dotykać. Trzymając ręce za plecami, ruszyła środkowym przejściem do zmarłego, który leżał rozciągnięty na ostatnich siedzeniach. Zanim do niego dotarła, zobaczyła napis na tylnej szybie. Czerwona farba wyglądała jak ta, której użyto poprzednim razem, ale pędzel był chyba mniejszy.

Napis na samej górze brzmiał: Str. 129, wers 16, a pod spodem: Odj. 02.03.

Początek był niewątpliwie odsyłaczem do książki. Nic im nie dawał, dopóki nie ustalą, o jaką książkę chodzi. Nie miała pojęcia, co znaczy „odjazd 02.03”. Miała nadzieję, że Sebastian będzie wiedział. Po kilku krokach spojrzała na leżące ciało. Zaklęła w duchu. Znała tego człowieka. Kiedyś, wiele lat wcześniej, kiedy próbowała się dostać do FBI w ramach programu wymiany, przeprowadzał jej testy psychologiczne. I uznał, że się nie nadaje.

Håkan Persson Riddarstolpe.

Usłyszała kroki i się odwróciła. Szła ku niej Ursula.

– Dzień dobry, co mamy?

– Zabójstwo powiązane z Sebastianem.

– A gdzie on jest?

– W drodze.

– Na zewnątrz spotkałam Carlosa. Zleciłam mu porozmawianie z kierowcą autobusu.

– Dobrze, dzięki.

Ursula skinęła głową, a Vanja się odsunęła, by umożliwić dokładniejsze przyjrzenie się zwłokom. Usłyszała ciche „o cholera”, kiedy Ursula rozpoznała leżącego przed sobą mężczyznę.

– Co o tym sądzisz?

– Sekcja zwłok wykaże przyczynę śmierci, ale nie było nią utonięcie – odparła i ostrożnie odsunęła jego płaszcz, który leżał skłębiony na brzuchu. Koszula pod spodem była przesiąknięta krwią. – Wygląda na ciosy zadane w tułów.

Odsunęła płaszcz i cofnęła się o krok. Vanja zerknęła na ciało. Usta Riddarstolpego były szeroko otwarte. Jak u kogoś, kto wykrzyczał się na śmierć.

– Zrobię tutaj kilka zdjęć – oznajmiła Ursula i wyciągnęła z kieszeni swój mały aparat. – Potem wkroczy ekipa techniczna.

– Dobrze – odparła Vanja i zawróciła do otwartych przednich drzwi. Wydawało się, że teoria przedstawiona przez Ursulę może być zgodna z rzeczywistością. Håkana Perssona Riddarstolpego i Susanne Nordmark łączyło to, że Sebastian był przynajmniej częściowo odpowiedzialny za rozpad ich wspólnego życia. Wiele lat wcześniej poniżył Perssona Ridarstolpego w programie w najlepszym czasie antenowym oraz w artykule na całą stronę. Sprawa dotyczyła nastolatek, które zostały znalezione martwe w kopalni srebra w Sali. Riddarstolpe lansował tezę o zbiorowym samobójstwie, mówił, że to oczywiście tragedia, ale nie sprawa dla policji.

Nie było sprawcy. Tylko ofiary.

Potem pojawił się Sebastian i skutecznie udowodnił, że to było zabójstwo. Gwiazda Perssona Riddarstolpego przygasła, przestał występować publicznie, a na jego usługi nie było już popytu. Stwierdzenie, że Sebastian zniszczył mu życie, byłoby chyba przesadą, ale Vanja wiedziała, że Håkan Persson Riddarstolpe był niewiarygodnie zgorzkniały i winą za wstrzymanie kariery obarczał wyłącznie Sebastiana.

Obawiała się zgłoszenia tego Rosmarie. Media natychmiast podchwyciłyby temat. W końcu chodziło o seryjnego mordercę, który zabił pracownika policji. Prawdopodobnie oznaczało to koniec prób utrzymania nazwiska Sebastiana z dala od sprawy. Pomyślała jednak, że zacznie się tym martwić w swoim czasie.

Spojrzała w stronę Carlosa stojącego kawałek dalej i przesłuchującego kierowcę, który znalazł Perssona Riddarstolpego. Przynajmniej tym nie musiała się martwić. Carlos był zawsze dokładny. Wiedział, o co pytać. Poza tym miał ł atwość w otwieraniu ludzi. W jego charakterze było coś, co sprawiało, że prawie każdy chętnie z nim rozmawiał. Budził natychmiastowe zaufanie. To dobra cecha.

Lena Gutestam szła w jej stronę przez wielki parking. Vanja przywołała ją gestem.

– Roger już jedzie – oznajmiła Gutestam, kiedy stanęła obok. – Do czego mogę ci się przydać?

– Spróbuj nawiązać kontakt z firmą ochroniarską. Wszędzie są kamery – odparła i wykonała szeroki gest ręką. – Sprawdź, czy pracownicy byli tu też w nocy, czy zaglądali w to miejsce, a jeśli tak, to kiedy.

– Okej.

– Autobus miał obsługiwać linię numer pięćdziesiąt. Dowiedz się o niej wszystkiego, czego się da. Szczególnie, czy ma odjazd trzy minuty po drugiej w nocy.

– Jasne – odparła krótko Lena i ruszyła w stronę budynku administracyjnego. Nie drążyła, skąd to pytanie, czy godzina odjazdu ma znaczenie i dlaczego Vanja w ogóle się tym interesuje. Robiła tylko to, co jej kazano. Wykonywała swoją pracę. Vanja czuła, że jeśli przetrwają to jako wydział, czeka ich coś dobrego z Gutestam.

Vanja zobaczyła Sebastiana przy bramie. Rozmawiał z kilkoma policjantami. Wydawało się, że próbuje ich przekonać, by pozwolili mu wejść na ogrodzony teren. Oni z kolei wyraźnie nie uważali tego za dobry pomysł. Vanja podbiegła, by rozwiązać sytuację.

– Znamy tożsamość ofiary? – spytał Sebastian, gdy został wpuszczony i szli w stronę zaparkowanych autobusów.

– To Håkan Persson Riddarstolpe.

Sebastian nagle przystanął. Wyglądał wręcz na zszokowanego.

– Żartujesz.

– Nie, to on.

– Cholera.

– Były tam dwie nowe wskazówki. Zapisane czerwoną farbą na szybie autobusu. Odjazd trzy minuty po drugiej, mówi ci to coś?

– To pierwsza z nich?

– Tak.

– Nie jeżdżę autobusami.

– Autobus pięćdziesiątka?

Sebastian tylko pokręcił głową. Nadal wydawał się skupiony na tym, kim jest ofiara i co by to miało znaczyć. Rozumiała go.

– A druga? – zapytał.

– Strona sto dwadzieścia dziewięć, wers szesnasty.

– Co to ma być? Z książki? Może chodzić o dowolną. – Sebastian zrobił kilka niespokojnych kroków i przeczesał dłońmi włosy, wyraźnie wstrząśnięty odkryciem. – Riddarstolpe. Nie mogę tego pojąć. Przecież jesteśmy…

Nie dokończył zdania, a jedynie wziął głęboki oddech i popatrzył w niebo.

– Byliście mocno skonfliktowani – uzupełniła Vanja.

– Tak…

– Niektórzy ludzie, na przykład jak nasz morderca, mogliby powiedzieć, że zniszczyłeś mu życie.

Sebastian posłał jej spojrzenie, które mówiło, że już o tym pomyślał. I ta myśl mu się nie podobała.

– Nie chcę być gruboskórna – kontynuowała – ale jeśli to rzeczywiście motyw, ile jeszcze jest takich osób?

– Przypuszczam, że wiele. Może… Nie wiem.

Vanja tylko pokiwała głową i spojrzała w kierunku taśmy, gdzie podjechał i zaparkował niebieski hyundai. Wyszedł z niego mężczyzna i skupiony na telefonie szybkim krokiem podszedł do niebiesko-białej policyjnej taśmy. Vanja odwróciła się do Sebastiana i lekko chwyciła go za ramię – tak, że stanął plecami do przybysza.

– Chcesz go zobaczyć? – zapytała, wskazując głową autobus.

– W żadnym wypadku.

– Ursula robi zdjęcia wszystkiemu, na wypadek gdyby było tam coś adresowanego do ciebie.

– Dobrze.

– Jedźmy już stąd. Nie chcę, byś tu był, kiedy przyjedzie prasa.

Sebastian skinął głową w odpowiedzi i nie zgłaszał żadnych pretensji. Rzadko widziała go tak zgodnego, niestarającego się, by wszystko kontrolować.

Było go jej prawie żal.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

To nie jest dobry pomysł.

Sebastian spojrzał na żółty czteropiętrowy dom przy Vikingagatan. Przed nimi był wspaniały park Rödaberg, a za nim wznosiły się ku niebu ogromne wieżowce Norra Tornen. Jak zwykle gdy chodziło o nowe budownictwo w Sztokholmie, stały się obiektem sporów i krytyki. Ludzie pragnący, by miasto nadal wyglądało tak jak w XIX wieku, mieli dużą siłę przebicia i chyba nieograniczony czas na pisanie listów i artykułów do gazet, zaskarżanie pozwoleń na budowę i protesty. Sebastian nie był wielkim miłośnikiem asymetrycznych drapaczy chmur, ale wolał je niż to, za czym optowały kłótliwe, zacofane jednostki.

– To wcale nie jest dobry pomysł – powtórzył, odwracając się do Vanji.

– W tym wszystkim chodzi o ciebie.

– Właśnie dlatego.

– Jesteś naszą największą szansą na rozwiązanie tej sprawy – oznajmiła z powagą Vanja. – Musisz aktywnie uczestniczyć w śledztwie.

– Robię to.

– Dobrze. No to działamy.

Odpięła pas bezpieczeństwa, otworzyła drzwi samochodu i wysiadła. Sebastian siedział w środku jeszcze kilka sekund, ale wiedział, że nie ma wyboru. Otworzył drzwi przy samym krawężniku i razem z Vanją ruszył do domu przy Vikingagatan.

Anita Persson Riddarstolpe płakała w salonie. Dwójka policjantów, którzy przekazali wiadomość o śmierci, nadal jej towarzyszyła. Policjantka siedziała przy niej na narożnej sofie i robiła, co mogła, żeby ją pocieszyć.

Mieszkanie było jasne i przyjemne. Naprawdę panowała tu domowa atmosfera dzięki połączeniu nowego ze starym i zastosowaniu planu otwartego. Na ścianach wisiało dużo dzieł fotograficznych, które ani trochę nie kojarzyły się Sebastianowi ze stylem Håkana. Co jednak tak naprawdę wiedział o tym człowieku oprócz tego, że był z niego wygodny chłopiec do bicia? Niewiele.

Vanja, wchodząc do salonu, przyjaźnie skinęła głową Anicie.

– Bardzo mi przykro.

Anita spokojnie pokiwała głową i otarła łzy zgniecioną chusteczką higieniczną. Spojrzała pytająco na gości.

– Nazywam się Vanja Lithner i pracuję w Krajowej Komisji do spraw Zabójstw – przedstawiła się Vanja. – Chciałabym zadać kilka pytań. Jeśli da pani radę odpowiedzieć.

Anita znów skinęła głową i sprawiała wrażenie, jakby zbierała siły, ale nagle w drzwiach za plecami Vanji zobaczyła Sebastiana.

– Co on tu robi? – wycedziła. Sebastian przystanął i lekko skłonił głowę na znak szacunku.

– Wyrazy współczucia.

Anita wlepiła w niego wzrok.

– Nie chcę tego słyszeć od pana – powiedziała ostro. Odwróciła się z powrotem do Vanji. – Czy to ma związek z farmą świń? – zapytała ze zdumiewającą siłą w głosie.

– Z farmą świń? – powtórzyła zaskoczona Vanja. Nie spodziewała się takiego pytania od wdowy po Håkanie Perssonie Riddarstolpem.

– Czy to ma związek z farmą świń? – spytała raz jeszcze Anita. – Czy mój mąż nie żyje dlatego, że ktoś wziął go na celownik? – ciągnęła, oskarżycielsko wymierzając palec w Sebastiana.

Sebastian nie odpowiedział, a jedynie z zakłopotaniem odwrócił wzrok.

Miał rację.

To był zły pomysł.

– Nie wiemy, dlaczego pani mąż nie żyje – odparła spokojnie Vanja. Nie skłamała, ale i nie powiedziała prawdy. Powiązanie z Sebastianem było wyraźne, choć nie wiedzieli, dlaczego zabójca wybrał akurat Håkana.

Czyli białe kłamstwo? Półprawda?

Policjantka, która siedziała obok Anity, wstała z sofy, żeby Vanja mogła zająć jej miejsce.

– Dlatego chcielibyśmy z panią porozmawiać – oznajmiła Vanja, siadając.

– W jaki sposób zginął?

Zawsze to samo pytanie. Od wszystkich. Najczęściej tuż po tym, jak krewny otrzymywał tragiczną wiadomość. Ludzie chcieli wiedzieć. Pytali, czy ich krewny cierpiał, czy może wszystko stało się szybko. Czy to był wypadek. Czy można wskazać winnego. Czy dało się tego uniknąć.

– Jeszcze nie wiemy, jak zginął – odparła Vanja i tym razem ani trochę nie kłamała. – To wczesny etap śledztwa, ale znaleźliśmy go w autobusie.

– Zamordowanego?

Vanja tylko skinęła głową. Sebastian, milcząc, stał w drzwiach i wydawało się wręcz, że Anita zapomniała o jego obecności. Nie zamierzał niepotrzebnie jej przypominać.

– Zamordowany w autobusie? – spytała ze zdziwieniem Anita.

– Numer pięćdziesiąt. W zajezdni autobusowej w Solnie. Mówi to pani coś?

Anita pokręciła głową.

– Nie. Pojechał samochodem do pracy. Właściwie wczoraj wieczorem mieliśmy zjeść razem kolację, świętować mój awans, ale musiał to przełożyć. Mówił, że wyskoczyła mu jakaś sprawa służbowa.

– Kiedy więc widziała go pani po raz ostatni?

– Wczoraj rano. Kiedy nie wrócił do domu, zaczęłam dzwonić po ludziach, ale okazało się, że nikt go nie widział. Nikt. A potem przyszli ci dwoje…

Skinęła głową w stronę ubranych po cywilnemu policjantów, a jej oczy znów zaszły łzami. Vanja podała jej kolejną chusteczkę z opakowania na stole.

– Mówił, czy zamierza z kimś się spotkać?

– Nie mówił, ale to była sprawa służbowa, więc pewnie tak.

– Ale nie poinformował z kim? Ani gdzie?

– Nie.

Sebastian pomyślał o Susanne Nordmark i listach numerów telefonu, które pomagały im pracować zgodnie z teorią, że zabójca skontaktował się z nią przed kilkoma miesiącami. Vanja nie wydawała się przekonana do tego tropu. Postanowił, że zaryzykuje.

– Czy w ostatnim czasie ktoś się z nim kontaktował? – zapytał i zobaczył, że Anita sztywnieje na sam dźwięk jego głosu. Nie zapomniała o jego obecności, ale próbowała ją ignorować, z całą pewnością chciała słyszeć go jak najrzadziej. – Ktoś, z kim się nie spotykał wcześniej? Wspominał o czymś takim?

– Nie.

– Proszę się zastanowić. To mogło być przed kilkoma miesiącami. Ktoś nieznany.

– Powiedziałam, że nie – odparła ostrym tonem Anita i rzuciła w jego stronę spojrzenie, które mówiło, że nie chce słyszeć z jego ust ani słowa więcej. Sebastian rozłożył ręce, jakby chciał rozładować atmosferę, i umilkł.

– Czyli nikt się z nim nie skontaktował i nie wie pani, czy miał się wczoraj z kimś spotkać – podsumowała Vanja. Wiedziała, że na razie dalej nie zajdą. Musieli zabrać telefon i komputery Håkana i zapoznać się z ich zawartością. Doszła do wniosku, że w jakiś sposób musiał nawiązać kontakt z poszukiwanym przez nich mordercą.

Przygotowywała się do wyjścia z mieszkania, ale nagle znieruchomiała.

– Kiedy przyszliśmy, wspomniała pani coś o farmie świń. Co pani o tym wie?

Anita spojrzała na nią, a w oczach miała coś na kształt dumy.

– Szefowa policji prosiła Håkana, by miał oko na śledztwo – zaczęła.

– Rosmarie Fredriksson?

Anita skinęła głową.

– Na niego – dodała i znów oskarżycielsko wskazała palcem Sebastiana. – Człowieka, któremu najwyraźniej wszystko uchodzi na sucho.

Vanja rzuciła szybkie spojrzenie Sebastianowi, a ten niemal niezauważalnie wzruszył ramionami. Właściwie nie było to zaskoczeniem. Rosmarie zawsze stosowała takie zagrywki. Jeśli się nastawia ludzi przeciwko sobie, łatwiej na końcu przedstawić siebie jako zwycięzcę. Powinna napisać podręcznik utrzymywania się przy władzy. Kupiłby go każdy polityk. Przy niej Machiavelli był słabeuszem nastawionym na osiągnięcie konsensusu. A zatem poprosiła Perssona Riddarstolpego, by miał na nich oko. Pozostawało pytanie, do ilu jeszcze osób się z tym zwróciła. Czy Gutestam i Hansson otrzymali to samo zadanie?

– Tak się cieszył, że dostał szansę, by się zrehabilitować. Był naprawdę zadowolony. A teraz nie żyje – powiedziała Anita, pociągając nosem. Po raz pierwszy od ich wejścia do salonu odwróciła się i spojrzała prosto na Sebastiana, wbijając w niego wzrok. – A to wszystko przez pana.

Sebastian pchnął ciężkie drewniane drzwi i przeszedł kilka kroków po brukowanej ścieżce do chodnika. Tam się zatrzymał. Głęboko wdychał ciepłe czerwcowe powietrze. Podeszła do niego Vanja.

– Wszystko w porządku?

– Tak, dlaczego miałoby nie być?

Odwrócił się do niej, zadowolony z wyraźnej, autentycznej troski w jej pytaniu. Mogła oczywiście być poddaną presji szefową, która chciała się upewnić, że jeden z jej najważniejszych współpracowników nie ugnie się pod naporem, ale wolał widzieć w niej troskliwą córkę martwiącą się o ojca. Założył, że prawda leży gdzieś pośrodku, z lekką przewagą wersji o szefowej pod presją.

– Powiedziała, że to przez ciebie.

– Słyszałem.

– Czujesz, że rzeczywiście tak jest?

Krótko zastanowił się nad pytaniem. Dostał możliwość zbliżenia się do Vanji tak jak nigdy przedtem. Zwykle się przed sobą nie otwierali. Czy naprawdę powinien jej powiedzieć, jak ciążyła mu wina, którą nosił? Okazywanie słabości nie leżało w jego naturze, a ona go potrzebowała. W samochodzie powiedziała prawdę – był ich największą szansą na rozwiązanie tej sprawy. W przyszłości miał nadzieję uzyskać od swojej córki bardzo wiele, ale nie współczucie.

– Nie – skłamał. – Riddarstolpe był idiotą i najwyraźniej ożenił się z drugą idiotką.

Po tych słowach ruszył do samochodu. Usłyszał za plecami westchnienie Vanji.

Czyli wszystko było jak zwykle.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Carlos już dawno nie miał tak nieudanego początku dnia. Wczoraj razem z partnerem obchodzili urodziny przyjaciela. Zbyt długo się tam zasiedział i wypił za dużo wina. Kładąc się spać po drugiej, zamierzał pospać trochę dłużej i spóźnić się do pracy może o godzinę.

Nie spodziewał się, że Vanja obudzi go tuż po szóstej.

Ani że w autobusie w Solnie zostaną odkryte zwłoki.

Wiedział już, że przez jakiś czas nie będzie mowy o dłuższym spaniu. Musieli wrzucić wyższy bieg. Tym razem nie chodziło o śmierć kobiety z Rågsved, pozbawionej przyjaciół i mającej za sobą historię uzależnienia. Ofiarą zabójcy padł psycholog z kręgów zarządzających krajową policją. Wprawdzie cywil, ale mimo to kolega z pracy. Wiedział, że to będzie miało konsekwencje, a presja, by znaleźli mordercę, wzrośnie. Carlos nie znał Håkana Perssona Riddarstolpego, ale wiedział o konflikcie i wrogości między nim a Sebastianem. Jeśli wierzyć plotkom, to Sebastian wyszedł z tego zwycięsko. Ograniczył praktycznie do zera szanse na karierę Perssona Riddarstolpego. Był to jeszcze jeden człowiek, którego stłamsił po drodze. Można było więc mówić o pewnej powtarzalności.

Przy garażu porozmawiał z kierowcą, który znalazł ciało, i innymi ludźmi, którzy ewentualnie mogliby podać interesujące informacje. Potem pomógł usunąć blokady wszystkich autobusów, które miały wyjechać z bazy. Większość była mocno opóźniona.

Jak zwykle sytuacja z czasem się uspokoiła. Vanja i Sebastian pojechali porozmawiać z wdową, Ursula została przy autobusie w towarzystwie techników, a Gutestam i Hansson mieli pełne ręce roboty z agencją ochrony i kamerami. Carlos nie otrzymał żadnego konkretnego zadania. Poza tym było zimno. Pojechał więc z powrotem do mieszkania na Kungsholmen. Zadzwonił z samochodu. Eric odebrał po czterech sygnałach. Carlos powiedział, że jedzie do domu. Chciał zjeść śniadanie. Nie miało znaczenia, co to będzie, o ile nie zabraknie kawy i tabletek od bólu głowy.

Eric, siedzący przy małym stoliku w części kuchennej ich kwatery, wyglądał na jeszcze bardziej wykończonego niż on. Miał dziś nie pracować, więc poprzedniego dnia jeszcze bardziej rzucił się w wir imprezowania. Wspólnymi siłami przygotowali w miarę przyzwoite śniadanie. Bajgle podgrzane w mikrofalówce, sok pomarańczowy, maślankę i płatki. Carlos bawił się myślą, że pójdzie się położyć, ale zadzwonił telefon. To Vanja chciała, by przyniósł komputer z biura Perssona Riddarstolpego i wszystkie telefony komórkowe, które uda mu się znaleźć. Dopił kawę i odsunął krzesło.

– Muszę lecieć.

– Ja się znów położę – odparł Eric i też wstał. – Powodzenia.

– Dzięki – odparł z uśmiechem Carlos. Eric wiedział oczywiście, że pracuje w Krajowej Komisji do spraw Zabójstw, a więc zajmuje się morderstwami. Nie miał jednak pojęcia o tożsamości ofiar, powiązaniu z Sebastianem i o tym, że wydział jest zagrożony likwidacją. Nie chciał tego wiedzieć. Obaj mówili sobie tylko o najważniejszych sprawach z pracy, a mieli o wiele więcej tematów niż służbowe. Poruszali je więc. Przechodząc obok, Carlos pocałował go w policzek. Eric śmierdział kacem. Czy od niego też tak zalatywało? Przed wyjściem zdecydował się na szybki prysznic i rendez-vous ze szczoteczką do zębów. Uznał, że lepiej nie ryzykować.

Na miejscu przy Polhemsgatan Carlos wjechał windą na piąte piętro, gdzie mieściło się biuro Håkana Perssona Riddarstolpego. Nie miał pojęcia, w którą stronę powinien iść długimi korytarzami, więc zapytał o drogę. Zatrzymany przez niego mężczyzna z wielką chęcią wszystko wyjaśnił.

– Ale jeszcze go dzisiaj nie widziałem – dodał na końcu. Najwyraźniej nikt, a w każdym razie on nie wiedział, co się stało z kolegą.

Jak inni nie zdawał sobie sprawy, że już nigdy go nie zobaczy.

Carlos posłuchał wskazówek i znalazł się przed zamkniętymi drzwiami, które przypominały wszystkie inne w tym korytarzu. Obok drzwi, niestety zamkniętych, tkwiła metalowa tabliczka z napisem: „psycholog Persson Riddarstolpe”.

Sąsiednie drzwi były uchylone. Carlos zapukał i jednocześnie je otworzył. W środku za biurkiem siedziała kobieta po trzydziestce, z blond włosami do ramion i grzywką, ubrana w cienką szyfonową bluzkę. Na jej widok Carlos aż zadrżał. Podniosła na niego wzrok z zaciekawionym uśmiechem.

– Dzień dobry, nazywam się Carlos Rojas i jestem z policji kryminalnej – przedstawił się i na wszelki wypadek wyciągnął legitymację.

– Dzień dobry. Jestem Louise.

– Muszę się dostać do gabinetu Håkana – kontynuował Carlos i kciukiem wskazał sąsiedni pokój. – Wie pani, kto może mi w tym pomóc?

– A z jakiego powodu? – spytała Louise.

Carlos lekko westchnął. Jakby poranek nie był wystarczająco ciężki, teraz jeszcze musiał przekazać wiadomość o śmierci.

– Przykro mi, ale dziś rano znaleźliśmy Håkana martwego.

– Och – odparła i wbiła spojrzenie w stół, jakby czekała, aż coś poczuje. Zdawało się to nie następować. – Jakie to przykre – powiedziała w końcu i z powrotem podniosła wzrok na Carlosa.

– Tak… Dobrze go pani znała?

– Na część etatu byłam jego asystentką. Dzielę czas między niego a trzy inne osoby na naszym oddziale.

– Czy mógłbym zadać kilka pytań? – kontynuował Carlos, w dalszym ciągu zdumiony, z jakim opanowaniem zareagowała kobieta. Nawet jeśli pracowała z Håkanem tylko przez jedną czwartą czasu, musieli mieć ze sobą kontakt przez kilka godzin każdego dnia. Najwyraźniej niewystarczająco, by za nim tęskniła albo była zszokowana jego śmiercią.

– Oczywiście – odparła przytomnie.

– Czy mówił wczoraj, dokąd się wybiera po pracy?

– Nie, Håkan musiał przełożyć kolację z żoną. Po raz trzeci. Był tym trochę zmartwiony.

– Wie pani, z jakiego powodu?

– Chyba miał się z kimś spotkać.

– Mówił z kim?

Louise się zastanowiła, ale po chwili z namysłem pokręciła głową.

– A dokąd się wybierał?

Odpowiedzią znów był ten sam przeczący ruch głową po chwili zastanowienia.

– Czy mówił o kimś, kto nawiązał z nim kontakt?

– Nie, nic takiego nie przychodzi mi do głowy.

– To mogło się wydarzyć około miesiąca temu. Może z kimś nowym, kogo tu przedtem nie było, albo z kim wcześniej nie rozmawiał?

– Nie…

– Tym kimś mógł być Sebastian Bergman – wyrzucił z siebie Carlos, mając nadzieję, że to na tyle konkretne, by obudzić ewentualne wspomnienie, ale nie na tyle, by kobieta zrozumiała sens pytania.

– On nie lubił Sebastiana Bergmana – odpowiedziała od razu Louise, spoglądając na niego poważnie. – Często o nim mówił. Zbyt często, jeśli zapytać niektórych ludzi stąd…

Carlos chyba doszedł do wniosku, że od stojącej przed nim kobiety dowiedział się tyle, ile mógł. Przynajmniej w aktualnej sytuacji. Pomyślał, że czas wrócić do celu wizyty.

– Może mi pani pomóc wejść do jego gabinetu?

– Jak najbardziej – odparła Louise, wstała i podeszła do białej ściennej szafki z metalu. Z jednego z haczyków zdjęła kluczyk i wyszła na korytarz. Carlos ruszył za nią.

Wpuściła go do sąsiedniego pokoju. Pomieszczenie było tych samych rozmiarów co jej gabinet, ale inaczej urządzone. W jeden róg Håkan wcisnął mały zestaw wypoczynkowy, a dwie ściany były zajęte przez sięgające od podłogi do sufitu regały pełne książek. Carlos przebiegł wzrokiem grzbiety. Były tam pozycje fachowe i rozprawy psychologiczne. Wiele z nich po angielsku, a część w jeszcze innych językach. Carlos odniósł wrażenie, że Håkan nie chciał, by odwiedzający go ludzie zastanawiali się, jaki zawód wykonuje, albo kwestionowali jego kompetencje. Dyplomy i wyróżnienia na pozostałych ścianach potwierdzały jego teorię.

Carlos podszedł do biurka zawalonego kolejnymi książkami, teczkami i stosami papierów. Na środku stał komputer. Carlos usiadł na biurowym krześle i go włączył. Czekając, przyjrzał się dokładniej temu, co znajdowało się na biurku. Większość wyglądała na oceny studentów szkoły policyjnej i inne wewnętrzne zapiski. Carlos przeglądał je nieco rozkojarzony, ale nie znalazł nic interesującego. Podejrzewał, że ktoś, może nawet on, i tak będzie musiał je przejrzeć dokładniej w poszukiwaniu jakiejś notatki, szybko zanotowanego numeru telefonu albo czegoś podobnego, co mogłoby ich zaprowadzić dalej. Z zamyślenia wyrwały go rozświetlający się ekran, ciche elektroniczne piknięcie i okienko, w którym trzeba było wpisać dane logowania. Odwrócił się do Louise.

– Ma pani jego login i hasło?

– Oczywiście – odparła, stanęła obok niego i nachyliła się nad klawiaturą.

– Dziękuję.

– Drobnostka – odpowiedziała Louise, ale nie wychodziła z gabinetu. Z ciekawości? A może chciała być na miejscu, gdyby się okazała jeszcze potrzebna? Bez względu na powód, Carlos wolał, by nie patrzyła mu przez ramię.

– Zawołam, jeśli będę jeszcze czegoś potrzebował.

Subtelna aluzja odniosła skutek. Kobieta się odwróciła, neutralnym tonem odpowiedziała: „W porządku” i wyszła.

– A, właśnie – dodał Carlos, zatrzymując ją w drzwiach. – Czy Håkan miał tutaj telefon? Służbowy?

– Nie, używał tylko jednego. Tego, który nosił przy sobie.

– Rozumiem, dziękuję.

Kiedy został sam w pokoju, odwrócił się ponownie do komputera. Zamierzał zabrać go ze sobą, by bardziej biegli w informatyce mogli go zbadać, ale najpierw chciał zobaczyć, czy uda mu się coś znaleźć od razu.

Zaczął od skrzynki mailowej.

Szybko stwierdził, że Håkan nie obsługiwał maila w tak samo zdyscyplinowany sposób jak on. W skrzynce odbiorczej znajdowały się tysiąc osiemset dziewięćdziesiąt dwie wiadomości, z czego trzysta czterdzieści siedem nieotwartych. Nie było najmniejszych szans, by wyrobić sobie o nich jakiekolwiek ogólne wyobrażenie. Potrzebował szybszego sposobu. Kliknął w okienko wyszukiwania programu pocztowego i wpisał SEBASTIAN BERGMAN. Nacisnął enter i wyświetliły mu się trzy maile. Dwa z nich wysłane do Rosmarie Fredriksson. Carlos z ciekawości w nie kliknął. W pierwszym Riddarstolpe pisał, że słyszał o zaangażowaniu Sebastiana Bergmana do nowego śledztwa policji kryminalnej, i, zupełnie niezależnie od ich osobistych zaszłości, uważa, że do jego obowiązków należy ostrzeżenie Rosmarie przed tym, jakie w ostatecznym rozrachunku mogą być konsekwencje takiego ruchu dla całej policji. Dodał, że decyzja oczywiście należy do niej, ale chętnie by się spotkał i wyłożył to dokładniej. Otrzymał odpowiedź od asystenta Rosmarie. Czas i miejsce spotkania. Piętnaście minut w jej gabinecie. Spotkanie odbyło się przed kilkoma dniami.

Następny mail do Rosmarie był wylewnym podziękowaniem za spotkanie i za zaufanie, które mu okazała. Håkan obiecywał, że jej nie zawiedzie. Miał nadzieję, że skoro bierze udział w śledztwie policji kryminalnej, uda mu się zapobiec jawnym naruszeniom, błędom w sztuce śledczej i nieetycznym decyzjom, zanim te poważnie zaszkodzą całej organizacji. Nie trzeba było nawet czytać między wierszami, by zrozumieć, że próbuje oczerniać Sebastiana.

Co za mały szczur, pomyślał Carlos i zamknął maila. A raczej szczury. Nie chodziło tylko o Perssona Riddarstolpego. Szokujące było, że Rosmarie miała do nich tak małe zaufanie. I podejmowała tego rodzaju działania za ich plecami. Uznał, że musi poinformować Vanję.

Otworzył trzeciego maila, który był wysłany ponad rok wcześniej. Okazał się jednak nieciekawy. Nazwisko Sebastiana znalazło się jedynie na liście możliwych kandydatów, którzy mogliby się zapoznać z nowymi wytycznymi badań psychologicznych przy przyjmowaniu do szkoły policyjnej. Wrócił do rezultatów wyszukiwania i już chciał zamknąć stronę, gdy nagle znieruchomiał. Pod trzema mailami odczytał komunikat:

Część wyników wyszukiwania znajduje się w koszu.

Carlos najechał kursorem na kosz i go otworzył. Riddarstolpe nie usunął wiele. Tylko jedną wymianę wiadomości. Między nim a tajemniczym adresem MustDiGGIT@gmx.de. Wyglądał jak adres ze spamu. Nie był nim jednak. Za nazwami poczty widniała też małych rozmiarów liczba – znak, że konwersacja składa się z jedenastu maili.

Carlos usiadł wygodnie i zaczął w skupieniu czytać. Pierwsza wiadomość od MustDiGGIT dotarła do Riddarstolpego ponad dwa tygodnie wcześniej.

W takim razie piszę maila. O co chodzi?

Wiadomość wskazywała, że już się wcześniej spotkali lub komunikowali gdzieś indziej. Pewnie w sieci. Carlos zjechał niżej, do odpowiedzi Perssona Riddarstolpego, i uzyskał natychmiastowe potwierdzenie tego wniosku.

Tak jak napisałem na K-Chanie, chcę się dowiedzieć, co wiesz na temat Sebastiana Bergmana.

K-Chan. Carlos wiedział, co to takiego, ale nigdy tam nie zaglądał. Znał K-Chan jako jeden z sieciowych śmietników. Pełen plotek, negatywnej krytyki, teorii spiskowych, przemocy i broni. Kwitły tam homofobia, rasizm i mizoginia. Carlos otworzył przeglądarkę internetową na komputerze i wszedł na stronę. Czy Håkan tak desperacko pragnął pogrążyć Sebastiana, że trafił aż tam? Najwidoczniej. Szybko się okazało, że Sebastian Bergman ma własny wątek na forum. Założony przez samego Perssona Riddarstolpego. Autor nie użył nawet pseudonimu, nazwał się po prostu Håkan. Pierwszy wpis brzmiał: Czy ktoś wie cokolwiek na temat tego obrzydliwego psychologa kryminalnego Sebastiana Bergmana? Po dość długim czasie odpisał użytkownik o pseudonimie MustDiGGIT. Więcej insynuował, niż rzeczywiście zdradzał. Stwierdził, że słyszał coś o jego związku z kilkoma samobójstwami i udziale w różnych skandalach seksualnych.

Håkan Persson Riddarstolpe połknął haczyk i zapytał, co MustDiGGIT tak naprawdę wie. Jego ostatni wpis był apelem do niego, by nawiązał z nim prywatny kontakt. Håkan podał służbowy adres mailowy. Carlos pokręcił głową. Wiedza tego człowieka o bezpieczeństwie w sieci i o jej funkcjonowaniu wydawała się, delikatnie mówiąc, ograniczona. To dobrze wróżyło. Dział IT pewnie będzie w stanie bardzo im pomóc.

Carlos wrócił do maili w koszu i zaczął czytać kolejne.

Wiem mnóstwo.

Coś nielegalnego?

Być może. A z całą pewnością nieetycznego.

Potrzebuję konkretnych brudów na niego. Zapłacę.

Mam brudy. Załatwimy to przez Wreckr.

Co to jest Wreckr? Porno, prostytutki i tak dalej? Z mojego telefonu czasami korzysta żona.

Okej, nie było rozmowy.

Nie. Niech będzie Wreckr. Ściągnę. A co potem?

Wszystkim się zajmę. Usuń tę konwersację.

To był ostatni mail. Håkan Persson Riddarstolpe wypełnił polecenie, ale nie wiedział, że wiadomości przez trzydzieści dni są przechowywane w koszu.

Na tym jednak szczęście się kończyło.

Wreckr. Anonimowa szyfrowana usługa mobilna służąca do czatowania. Popularna wśród handlarzy narkotyków i pedofilów, jak się dowiedział na ostatnim seminarium o cyberbezpieczeństwie, którego tematem były wyzwania stojące przed policją w związku z szyfrowanymi czatami. Aplikacja miała przestać istnieć na przełomie starego i nowego roku – użytkownicy, którzy nie wykorzystywali jej do nielegalnych celów, znikali w takim tempie, że nie było sensu walczyć o to, co pozostało. Nie żeby to mogło położyć kres czemukolwiek. Wkrótce miejsce tej aplikacji zajmie coś nowego. Policjanci mogli odnieść wrażenie, że w dziedzinie komunikacji przestępcy przez cały czas są co najmniej o dwa kroki przed nimi. Może dałoby się złamać szyfrowanie Wreckr, ale do tego musieliby mieć telefon Riddarstolpego, a ten niestety nie został znaleziony.

Carlos odchylił się na oparcie wygodnego biurowego krzesła i zaczął podsumowywać wszystko w głowie. Riddarstolpe nawiązał z kimś kontakt, by uzyskać informacje o Sebastianie. Nastąpiło to na szyfrowanym czacie, ale… niewykluczone, że umówili się na spotkanie. Czy to dlatego Riddarstolpe musiał nagle odwołać kolację z żoną? To było ważniejsze.

Ale gdzie? Gdzie mieli się spotkać?

Carlos po raz kolejny się zastanowił nad tym, co już wiedział o tym człowieku. Håkan Persson Riddarstolpe był nierozgarnięty w kwestiach technicznych. Najprawdopodobniej nawet nie próbował zacierać za sobą cyfrowych śladów.

Carlos się nachylił, uruchomił Google Maps i otworzył ostatnie wyszukiwania Håkana. Bingo! Facet szukał kąpieliska Stora Flaten. Siedemnaście minut jazdy samochodem z komisariatu przy Polhemsgatan. Carlos nie mógł powstrzymać szerokiego uśmiechu.

Mieli trop.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Carlos pobiegł do samochodu w policyjnym garażu.

Po drodze zadzwonił do Vanji, poinformował, co znalazł i dokąd zamierzał jechać. Spodziewał się mocniejszej reakcji na to, że Rosmarie powierzyła Perssonowi Riddarstolpemu zadanie szpiegowania Sebastiana i ekipy, ale Vanja już to wiedziała. Najwyraźniej wizyta u żony Riddarstolpego, Anity, uświadomiła jej, że zobowiązał się do zbierania informacji i obserwowania śledztwa. Rosmarie nie mogła oczywiście wiedzieć, że posunie się w poszukiwaniach aż tak daleko – nawiąże kontakt z mordercą i zostanie przez niego zwabiony w pułapkę.

To było smutne, ale poza tym niewiarygodnie głupie.

Ze strony Håkana, rzecz jasna, ale również Rosmarie.

Tak zlecone mu przez nią zadanie, jak i jego wynik. Gdyby wszystko się wydało, nie wyglądałoby to dobrze. Wiedziała o niechęci do Sebastiana i to wykorzystała, by wykonał za nią czarną robotę, a teraz facet nie żył. Postanowili nie omawiać tych ustaleń z Gutestam i Hanssonem. Carlos zakładał, że Vanja jeszcze im w pełni nie ufa, poza tym udział Rosmarie i wiedza o nietrafionej decyzji mogły jej się przydać później. Nie miał nic przeciwko temu. Nie odczuwał żadnej lojalności wobec Rosmarie. Sebastian już oczywiście wiedział, o co prosiła, ale wewnętrzna polityka i gry o władzę w ramach organizacji nie obchodziły go ani trochę, więc wiadomo było, że nic nie powie.

Po złożeniu obietnicy, że będzie natychmiast raportował o wszystkich ewentualnych odkryciach, Carlos zakończył rozmowę, wsiadł do samochodu i uruchomił silnik. Wyjechał z komisariatu, ruszył Kungholmsgatan w kierunku centrum Sztokholmu, po czym skręcił na Most Centralny. Kiedy jechał mostem Johanneshov, nagle sobie uświadomił, że poprzedniego dnia pił. Dość dużo i dość późno, ale ile czasu minęło, odkąd przestał? Od dwunastu do czternastu godzin, więc na pewno nie przekraczał żadnych dozwolonych wartości. Zmniejszył jednak trochę nacisk na pedał gazu (jakby to miało jakieś znaczenie) i przestrzegając ograniczenia prędkości, jechał trasą numer 73 obok cmentarza Skogskyrkogården. W okolicach dzielnicy Gubbängen skręcił na Skarpnäck. Już wkrótce mijał działki, pola i dziewiczy las. Jeśli coś mu się podobało w Sztokholmie, to właśnie bliskość przyrody. W dwadzieścia minut można było się przemieścić z głośnego betonowego miasta do prastarej leśnej głuszy. Niewiele miast stołecznych mogło się poszczycić taką możliwością.

Po jego lewej stronie ukazało się spore jezioro. Jechał wzdłuż niego aż do końca, a potem GPS powiedział mu, że już czas skręcić w prawo, zostawić trasę numer 229 i kierować się na kąpielisko Flaten. Mieściło się, co nie stanowiło zaskoczenia, nad jeziorem Flaten. O ile dobrze pamiętał, słyszał kiedyś, że to najczystsze jezioro w Sztokholmie.

Oznaczenia były dobre i wkrótce znalazł dwa parkingi. Zatrzymał się przy pierwszym z nich, gdzie oprócz samochodów osobowych stały również autobusy miejskie. Spośród około pięćdziesięciu miejsc zajęta była niecała połowa. Wyobrażał sobie, że w pełni lata nie ma tu gdzie wcisnąć szpilki. Oprócz kąpieliska w pobliżu były jeszcze restauracja i pole minigolfowe.

Według rejestru Persson Riddarstolpe miał samochód Hyundai i10, rocznik 2015, w kolorze niebieski metalik, o numerze rejestracyjnym KUF356. Carlos kompletnie się nie znał na motoryzacji, więc nie wiedział, czy to pospolity, czy rzadki model, i nie potrafił go rozpoznać, więc musiał czytać każdą tablicę rejestracyjną. Jechał więc powoli wzdłuż zaparkowanych pojazdów.

Żaden z nich nie miał koloru niebieski metalik.

Żaden nie miał podanego numeru rejestracyjnego.

Na wszelki wypadek Carlos zatoczył jeszcze jedno koło, a potem pojechał na drugi parking. Większy, o bardziej podłużnym kształcie. Trudniejszy do ogarnięcia. Stało tam więcej samochodów, maska w maskę, na środku i po obu stronach. Wokół kłębiło się mnóstwo ludzi. Wiele osób było z psami. Carlosowi wciąż jeszcze zdarzało się marzyć o zakupie psa, ale Eric się na to nie zgadzał. Mówił o zbyt dużej odpowiedzialności, o tym, że człowiek jest wtedy uwiązany, o trudnościach w opiece nad zwierzęciem, gdy dwie osoby pracują na cały etat, i to czasami o dziwnych godzinach. To był dobry argument. Lepszy niż te podawane przez Carlosa, który najczęściej mówił, że będą codziennie wychodzić, zapewnią sobie towarzystwo i bezwarunkową miłość.

Zaczął powoli jechać wzdłuż pierwszego rzędu samochodów. Nie było żadnego w kolorze niebieski metalik. Tylko małe audi jako tako zgadzało się kolorystycznie, ale nawet on rozpoznał cztery splecione kółka i wiedział, że to nie marka Hyundai. Zawrócił na końcu parkingu i ruszył drugą drogą z powrotem. Kawałek dalej stał niebieski samochód zwrócony przodem do sąsiadującego z parkingiem lasu. Carlos podjechał bliżej i spojrzał na tablicę rejestracyjną.

KUF356.

Wysiadł i się rozejrzał. O ile go wzrok nie mylił, w okolicy nie było żadnych kamer. Nie zdziwiło go to. Włożył cienkie rękawiczki ochronne, podszedł do zaparkowanego samochodu i ostrożnie zajrzał przez szybę od strony kierowcy. Na siedzeniu pasażera leżała skórzana teczka, a spod niej wystawał telefon komórkowy. Carlos sprawdził drzwi. Nie były zamknięte. Nie mogąc powstrzymać uśmiechu zadowolenia, otworzył je i ostrożnie zajrzał do środka. Wiedział, że jeśli zanieczyści to miejsce, Ursula będzie wściekła, więc nie dotykając niczego innego, ostrożnie przyciągnął do siebie telefon. Był to Samsung Galaxy i wyglądał na nowy. Bateria wciąż jeszcze trzymała. Carlos zobaczył kilka nieodebranych p ołączeń od żony właściciela. Nic poza tym. Kiedy szedł do samochodu po woreczek na dowody, uderzyła go myśl, że mieli wielkie szczęście. Teczka i telefon w samochodzie, który stał niezamknięty przez noc. Ostrożnie odłożył telefon do woreczka i go zamknął. Pomyślał, że nada tym przedmiotom najwyższy priorytet. W najlepszym wypadku zdobędą mnóstwo informacji dzięki zaszyfrowanej rozmowie na Wreckr. Jeśli dopisze im szczęście, nawet nazwisko.

Wrócił do zaparkowanego samochodu i krótko się zastanawiał, czy powinni przekazać teczkę Ursuli i jej ekipie, ale uznał, że muszą mieć jak najwięcej informacji, i to jak najszybciej. Po raz drugi ostrożnie się nachylił i przyciągnął ją do siebie. Był to wysłużony starszy model z jasnożółtej skóry, który wyglądał i przypominał w dotyku coś, co pasowałoby do karykatury profesora lub naukowca. Carlos otworzył cienką teczkę i jak najostrożniej zajrzał do środka. Zamki były tak zniszczone, że udało mu się to dopiero po kilku próbach. Odniósł wrażenie, że teczka przed wielu laty mogła być prezentem z okazji egzaminu albo przyjęcia do pracy. W środku znajdowały się notatnik, kilka długopisów, trochę luźnych monet, ładowarka do telefonu i dodatkowe slipy. Szybko przebiegł wzrokiem notatnik, ale nie znalazł nic, co by się wyróżniało. Większość wyglądała jak notatki z różnych ewaluacji i spotkań połączone z listami rzeczy do zapamiętania. Nigdzie nie znalazł pospiesznie zapisanych numerów telefonu ani innych pobocznych notatek, które mogłyby im pomóc. Odłożył teczkę z postanowieniem, że później dokładniej jej się przyjrzy.

Wyprostował plecy i zaczął się rozglądać.

Czyli to tutaj morderca kazał przyjechać Riddarstolpemu? Dotąd był bardzo dobrze zorganizowany. Jeśli wierzyć Sebastianowi, wszystko miało znaczenie. Ofiara, miejsce, godzina. Nie było powodu zakładać, że tym razem jest inaczej.

Więc dlaczego akurat tutaj?

Las dookoła. Widoczne za drzwiami jezioro. Czy o to chodziło? Taki był powód? Håkan Persson Riddarstolpe nie został utopiony. Mimo to jezioro mogło mieć znaczenie. Czy sprawca chciał, by tu trafili? Czy miało dla niego jakieś szczególne znaczenie?

Carlos wrócił do samochodu, położył teczkę obok telefonu komórkowego, wziął mały plastikowy słoiczek z pokrywką i zaczął schodzić w kierunku jeziora.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Byli z powrotem w Pokoju.

Wszyscy oprócz Ursuli, która pojechała z technikami do kąpieliska Stora Flaten, żeby zbadać samochód Perssona Riddarstolpego. Chociaż Vanja najbardziej chciałaby mieć wszystkich na miejscu, nie próbowała jej zatrzymywać. Ursula miała oko do szczegółów, co w połączeniu z umiejętnościami śledczymi i zdolnością wyciągania wniosków czyniło z niej specjalistkę jedyną w swoim rodzaju.

Na miejscu mogła bardziej się przydać.

Chwilę wcześniej Carlos krótko i precyzyjnie przedstawił to, co znalazł w komputerze Perssona Riddarstolpego, i wyjaśnił, jak doprowadziło go to do opuszczonego samochodu nieopodal. Kiedy skończył, Hansson spojrzał na Sebastiana.

– Wydawał się opętany myślą o dobraniu ci się do skóry. Zrobiłeś coś jeszcze oprócz zaszkodzenia mu w latach dziewięćdziesiątych?

– Nie.

– Pamiętliwy skurczybyk – skwitował Hansson, kiwając głową. – Szczęśliwie dla naszego zabójcy, bo pomogło mu to go wywabić.

– Tak…

W głowie Sebastiana po raz kolejny zaświtała przygnębiająca myśl, że ich przeciwnikiem może być ktoś z policji. Kto inny wiedziałby, że Riddarstolpe po tylu latach nadal żywił do niego urazę? Mało kto. Spojrzał w kierunku Vanji, by się przekonać, czy jej myśli biegną podobnymi torami. Nie był w stanie stwierdzić.

– Zaletą tego miejsca może być, że jest uczęszczane – wyrwał go z zamyślenia Carlos. – Nawet jeśli sezon kąpielowy jeszcze się nie rozpoczął, ludzie często biegają, wychodzą z psami, wieczorami piją piwo…

– Sugerujesz, że ktoś mógł coś widzieć?

– Powinniśmy podać do wiadomości publicznej, że poszukujemy informacji o zdarzeniach zaobserwowanych na kąpielisku od czasu, gdy przyjechał tam Håkan.

– A kiedy to było? – spytała Gutestam.

– Opuścił komisariat około wpół do siódmej, więc powinien być na miejscu mniej więcej dwadzieścia minut później.

– Mogę to koordynować – zaproponowała Gutestam. – Czy w pobliżu są jakieś budynki mieszkalne? Mamy rozpytywać mieszkańców?

– Najbliżej jest Älta, ale to i tak kawałek drogi. Moim zdaniem nie ma sensu.

– Okej.

Temat wyglądał na wyczerpany, więc zwrócili się ponownie do Vanji.

– Jak tam sprawa nagrań z zajezdni autobusowej? – zapytała od razu.

– Powinniśmy je mieć lada chwila.

Vanja z zadowoleniem pokiwała głową. Nie zbliżyli się zbytnio do zatrzymania sprawcy, ale nie ulegało wątpliwości, że grupa pracowała skutecznie, idealnie łącząc własną inicjatywę z wypełnianiem rozkazów. Kryminalni 2.0, czy jak by ich tam nazwać, byli dobrzy. Naprawdę dobrzy.

Niestety nie znajdowało to odzwierciedlenia w wynikach.

A tylko one się liczyły.

– Ursula zostawiła wiadomość – ciągnęła Vanja, biorąc do ręki kartkę, która leżała przed nią na stole. – Próbka wody z jeziora pobrana przed domem Torgny’ego Wahlgrena nie zgadza się z wodą z płuc Susanne.

– Czy to znaczy, że można go wykreślić z listy podejrzanych? – zapytał Hansson.

– Tak, choć nie tylko z tego powodu. Jego alibi zostało potwierdzone. Rzeczywiście przebywał w Dalarnie, kiedy Susanne została zamordowana.

– To od początku był dziwny trop – stwierdził sucho Hansson. Wszyscy zebrani zwrócili się w jego stronę. Patrzyli pytająco. Wzruszył ramionami. – Mamy dwóch świadków, którzy przy okazji zabójstwa Susanne widzieli młodego człowieka, a skupiamy się na siedemdziesięciolatku i pobieramy próbki wody ze wszystkich możliwych jezior.

– Z jeziora, które miało związek z potencjalnym podejrzanym – wtrącił Sebastian ze słabo ukrywaną irytacją w głosie. – I z drugiego, w pobliżu którego znaleźliśmy samochód. Dwa jeziora. Trudno powiedzieć, by to były wszystkie.

– Tak tylko zaobserwowałem – odparł Hansson. – Nic innego. Możecie sobie pobierać próbki wody w dowolnych ilościach. Jeśli uważacie, że to ważne.

– To jest ważne.

– Ponieważ?

– Ponieważ nasz zabójca nie pozostawia niczego przypadkowi. On planuje. Każde jego działanie ma jakiś ukryty sens.

– Okej, posłuchaj – odparł Hansson i rozłożył ręce, jakby chciał rozładować napięcie. – Mówię tylko, że gdyby to było moje śledztwo, a wiem, że nie jest, nie skupiałbym się na Torgnym Wahlgrenie.

– Jak dotąd zbyt wiele nie zdziałałeś – mruknął Sebastian na tyle głośno, by było go słychać.

– Co chcesz przez to powiedzieć?

– To mianowicie, że jesteś leniwy. W porządku jako policjant, ale leniwy.

– A skąd możesz o tym wiedzieć?

– Ty wiesz, że jestem byłym seksoholikiem o inteligencji na poziomie Mensy, a ja, że jesteś leniwy. – Tym razem to Sebastian rozłożył ręce. – Takie rzeczy po prostu się wie.

Hansson posłał mu trudny do rozszyfrowania uśmiech. Vanja westchnęła. Jeszcze minutę wcześniej chwaliła w myślach zespół za dobrą współpracę. Miała ochotę zrzucić całą winę na Sebastiana, ale rozumiała obu i się z nimi zgadzała. Hansson słusznie twierdził, że zeznania nie wskazywały na winę Torgny’ego, ale inne elementy w pewnym sensie tak. Sebastian miał rację, stwierdzając, że poszukiwany przez nich sprawca nie pozostawiał niczego przypadkowi i dlatego rzeczywiście należało zwrócić uwagę, w którym jeziorze utopił Susanne.

A Hansson był leniwy. Wszyscy o tym wiedzieli.

– Wy dwaj, przestańcie – powiedziała tylko i podniosła swój telefon, który zaczął dzwonić. Odbierając, odwróciła się plecami do pozostałych. Carlos wstał, podszedł do stołu, wziął z niego jedną z butelek wody mineralnej, otworzył i pijąc łapczywymi haustami, ruszył z powrotem do swojego miejsca w słońcu. Lena Gutestam pochwyciła spojrzenie Sebastiana i się do niego uśmiechnęła. Odpowiedział uśmiechem. Miał kompletnie gdzieś, że Hansson patrzy na to z pytającą zmarszczką na czole. Vanja zakończyła rozmowę słowami: „Okej, do zobaczenia”, odłożyła telefon i odwróciła się do pozostałych, nie odrywając wzroku od Sebastiana.

– On nie miał serca.

– Co?

– Håkan Persson Riddarstolpe nie miał serca. Zabójca mu je usunął.

– Västerås. Roger Eriksson – rzucił krótko Sebastian.

– Tak.

– O czym wy mówicie? – zapytał Carlos.

– O naszej pierwszej wspólnej sprawie – wyjaśnił Sebastian.

– Pierwszym razie, gdy się wtrąciłeś – poprawiła go Vanja. – Ale tak, chodzi o sprawę zamordowanego szesnastolatka, któremu brakowało serca.

Lena Gutestam przeniosła pytające spojrzenie z Vanji na Sebastiana i z powrotem.

– Żebym dobrze zrozumiała… sprawca po raz kolejny nawiązuje do jednej z waszych starych spraw?

– Na to wygląda.

W pokoju zapadła cisza, gdy wszyscy przyswajali nowe informacje. Sebastian po raz kolejny zaczął myśleć, ile osób i kto dokładnie mógł wiedzieć, co się wydarzyło w jego rodzinnym mieście przed tak wielu laty. Sprawa zyskała duży rozgłos w prasie, a szczegół o zaginionym sercu tam trafił, więc nic nie wskazywało konkretnie na policjanta. Sebastian był jednak raczej pewny, że nie chodzi tylko o starą sprawę, ale i o to, że sprawca chce również przekazać komunikat: „bez serca”. Choć na początku przeciwnik mu imponował, teraz to wszystko było dla niego już tylko męczące.

– A tak w ogóle – odezwała się Gutestam, przerywając pełną namysłu ciszę. – Rozwiązałam zagadkę cyfr zapisanych na ścianie na farmie świń.

Oznajmiła to bardzo rzeczowym tonem, pozostając w kompletnym bezruchu, więc dopiero po chwili wzbudziła reakcję.

– Dlaczego od razu tego nie powiedziałaś? – spytała z irytacją Vanja.

– Udzieliłaś głosu Carlosowi, a potem tak jakby samo poszło…

– Dobra, nieważne. O co chodzi?

– Wszystko krąży wokół Sebastiana, prawda? W autobusie dostaliśmy stronę i wers. Więc pewnie chodzi o książkę. Sebastian pisywał książki.

– Napisałem trzy. Chodzi o jedną z nich?

Gutestam uśmiechnęła się do niego, jakby lubiła trzymać w napięciu Sebastiana i resztę. Przyciągnęła do siebie laptopa.

– Wszystkie książki mają numer ISBN, International Standard Book Number, który liczy dziesięć lub trzynaście cyfr.

– Dysponujemy tylko sześcioma – wtrącił Carlos.

– Wiem, ale wszystkie te numery są zbudowane w taki sam sposób. Większość zaczyna się od 978. To ma związek z konwertowaniem ich do postaci kodu kreskowego czy coś w tym rodzaju…

– Do rzeczy – ponagliła ją niecierpliwie Vanja.

– Potem jest kraj wydania. Szwecja ma numer dziewięćdziesiąt jeden. Następna cyfra to wydawnictwo; oficyna S ebastiana jest oznaczona jedynką. Dalej następuje sześć cyfr identyfikacyjnych, właśnie one zostały zapisane na ścianie, a na końcu znajduje się cyfra kontrolna: zero.

Opowiadając, wpisywała cyfry do komputera.

– To daje nam 9789113041360 – zakończyła i wcisnęła enter. Z zadowolonym uśmiechem odwróciła komputer, żeby inni widzieli monitor. Było sześćset siedemdziesiąt osiem wyników wyszukiwania. Każdy pokazywał to samo.

Ostatnią książkę Sebastiana.

Uczeń – dziedzictwo Hindego.

Sebastian na chwilę zamknął oczy. Uświadomił sobie, że skoro dostali stronę i wers, powinien był pomyśleć o swoich dziełach. Nie pomyślał. Postanowił jednak później pluć sobie w brodę za swoją niekompetencję. Na razie musieli znaleźć egzemplarz. Odwrócił się do Vanji.

– Masz ją u siebie?

– Nie – odpowiedziała i pokręciła głową.

– Nie masz? – zapytał, jakby nie do końca rozumiał albo jej nie wierzył. Jakby pomyślał, że Vanja go okłamuje, albo się przesłyszał.

– Nie. Dlaczego miałabym mieć?

– Torkel trzymał moje książki na półce w swoim gabinecie – odparł Sebastian, a z chwilą, gdy te słowa padły z jego ust, sam usłyszał, jak głupio zabrzmiały.

– Ja ich nie mam – oznajmiła Vanja, wbijając w niego wzrok. – Znajdź egzemplarz. Teraz.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Poprosił, by taksówkarz zaczekał.

To nie miało potrwać długo. Maksymalnie pięć minut. Kiedy wysiadł, drzwi samochodu niepotrzebnie mocno trzasnęły. Przez złość. Jak to możliwe, że nikt na wydziale nie miał jego książek? Przecież Torkel trzymał je w swoim gabinecie, a to znaczyło, że kiedy Vanja go przejęła, postanowiła się ich pozbyć.

Kiedy to zrozumiał, wybrał numer swojej wydawczyni, ale się z nią nie połączył. Odebrał jakiś młody facet z wydawnictwa, który najwyraźniej nie znał ani jego, ani napisanych przez niego książek. Sebastian dwa razy musiał podać swoje nazwisko i tytuł, a dopiero wtedy młodzieniec odpowiedział, że spróbuje znaleźć plik PDF i go przysłać. Nie był do końca pewny, gdzie szukać, ale obiecał, że się odezwie, i zapytał o adres mailowy. Sebastian odpowiedział, że już nie trzeba. Uznał, że najszybciej będzie, jeśli sam pojedzie do domu po swój egzemplarz.

Jak to możliwe, że nikt z całego wydziału nie ma moich książek, pomyślał znowu, wpisując kod do domofonu. Szybko jednak odepchnął tę myśl. Musiał się ogarnąć, a nie brzmieć jak uczniak, któremu zrobiło się przykro. Jeszcze gorzej – sprawiał wrażenie, jakby został zraniony do żywego. To było w Szwecji nową epidemią. Sebastian Bergman tak się nie zachowywał, to było poniżej jego godności.

Otworzył drzwi i wszedł. Winda nie stała na parterze, więc szybkim krokiem zaczął wchodzić po schodach.

17-02-20. Jak to w ogóle możliwe? Konfitura z cebuli w słoiku była przeterminowana o ponad trzy lata. A jednak stała na samym końcu najwyższej półki w lodówce. Buraki też dawno przekroczyły datę ważności. Ogórki bostońskie tak samo. Wszystko było zepsute. Nie dbał o siebie.

Potrzebował kogoś.

Jej. Ellinor.

Zrobiła mu już porządek w szafie, posortowała ubrania i oddała do kontenerów te, które już naprawdę do niczego mu się nie mogły przydać. Bieżący projekt polegał na uporządkowaniu kuchni. Tam czekało wiele pracy. Więcej, niż sądziła. Należało zrobić porządek w lodówce i zamrażalniku, dwóch przestrzeniach, które spełniały funkcję spiżarni, i w pozostałych szafkach, a także umyć piekarnik. Co ta sprzątaczka właściwie tam robiła? Dobrze, że się jej pozbyli. W jednym rogu stały szklane butelki i słoiki. Nie widziała żadnego innego miejsca na recykling. A zatem papier, plastik i metal najwyraźniej szły bezpośrednio do worka na śmieci. Pomyślała, że to ulegnie zmianie, kiedy już się do niego wprowadzi. Zapanują ład i porządek.

Będzie naprawdę zaskoczony.

Szybko przejrzała stosy ulotek reklamowych i nieotwartej korespondencji na blatach w kuchni i znalazła list od służby więziennej.

Z ciekawością go otworzyła.

Informowano, że wyszła na wolność.

Czyli nawet nie wiedział, że to już nastąpiło i jest tak blisko niego. Wystarczy odpowiednia chwila, odpowiednie okoliczności, a będzie przeszczęśliwy.

Zastanowiła się, czy wyrzucić słoiki z nieświeżym jedzeniem, czy może by to zauważył, kiedy nagły dźwięk sprawił, że nadstawiła uszu. Klucz w górnym zamku drzwi antywłamaniowych. Ktoś wchodził. Tamta młoda kobieta? Czy już dostała klucz? A może ktoś inny? Sebastian? Tak czy inaczej, nie potrafiłaby wyjaśnić swojej obecności w mieszkaniu, a wystarczyło tak niewiele, by znów trafiła za kratki. Znacznie mniej niż taka sytuacja.

Szybko i bezszelestnie przemknęła do sypialni i jak dziecko bawiące się w chowanego weszła pod łóżko.

Sebastian nawet nie zdjął butów. Wszedł prosto do gabinetu i wziął z półki książkę Uczeń – dziedzictwo Hindego. Dlaczego nie miała lepszej sprzedaży? Polowania rozgrywającego się podczas tamtych ciepłych letnich miesięcy nie śledzono z taką samą uwagą jak poszukiwań Hindego, o których pisano praktycznie każdego dnia, dopóki trwały, ale i tak. Sprawa, a zatem i książka miały wszystko, co powinno usatysfakcjonować z pozoru bezkresne rzesze miłośników true crime. Choć pewnie musiałaby mieć formę podcastu. Nikt już nie czytał książek, a przynajmniej od czasu do czasu podnoszono taki alarm przy okazji rozmaitych dyskusji o wszystkim – od słabego czytania ze zrozumieniem przez dzieci po audiobooki jako szatański wynalazek. Morderczy policjant – książka o Billym Rosénie. To na pewno by się sprzedało. Doprowadziłoby go z powrotem na szczyt, gdzie miał swoje miejsce. Nie żywił co do tego najmniejszych wątpliwości.

Otworzył książkę na stronie sto dwudziestej szóstej, a jednocześnie wyciągnął telefon i wybrał numer Vanji. Odebrała od razu.

– Mam egzemplarz.

– Przełączyłam cię na głośnik. Co tam jest napisane?

Sebastian odliczył do wersu dziewiętnastego. Było tam wcięcie. Zaczynał się nowy fragment.

Ralphowi nie brakowało marzeń. Był ambitny. Jednak za każdym razem czuł, że ktoś go powstrzymuje. Po każdym niewielkim sukcesie słyszał, że to był łut szczęścia, które prędzej czy później go opuści. Przy każdym niepowodzeniu padało „A nie mówiłem?”. W końcu stało się to samospełniającą się przepowiednią. Pochwał i aprobaty, których tak szukał, nie było. W końcu już nawet przestał próbować. I tak zawsze spotykał go zawód, inni rzucali mu kłody pod nogi. Nikt w niego nie wierzył. Dopóki nie spotkał Hindego.

Po drugiej stronie zapanowała cisza, aż w końcu odezwała się Gutestam:

– To był długi wers…

– Cały fragment.

– Co jest napisane w dziewiętnastym?

– Ralphowi nie brakowało marzeń. Był ambitny. Jednak… a potem jest dalszy ciąg w kolejnym wersie… za każdym razem czuł, że ktoś go powstrzymuje.

– Co to znaczy? – zapytał Hansson. – Opisuje ofiary czy sprawcę?

– Myślę, że sprawcę. Jeszcze się odezwę – odparł Sebastian, zakończył rozmowę, zgarnął książkę i wyszedł z gabinetu. Po drodze wstąpił do kuchni i odkręcił kran nad zlewozmywakiem. Musiało upłynąć trochę czasu, by popłynęła zimna woda. Po wyjęciu szklanki z górnej szafki sprawdził palcem. Nadal była letnia. Czekając, przesunął spojrzeniem po kuchni. Drzwi lodówki były lekko uchylone. Sebastian zdziwiony zmarszczył czoło. Czy rano w ogóle ją otwierał? Vanja zadzwoniła, akurat kiedy wszedł do mieszkania. Nie zjadł śniadania, nie wypił kawy. Czyli była otwarta od wczorajszego popołudnia? – pomyślał. Zrobił kilka kroków, które go od niej dzieliły, i otworzył. Dotknął jednego ze słoików na półce. Był zimny. Wyświetlacz nad drzwiami informował, że temperatura w środku wynosi stabilne cztery stopnie. Dziwne.

Zamknął lodówkę, wrócił i napełnił szklankę. Wypił. Znów nalał wody. Przypomniał sobie, że chyba powinno się jej pić około dwóch litrów dziennie. Obstawiał, że w takim razie każdego dnia jest w plecy o półtora. Zakręcił kran, postawił szklankę na zlewozmywaku i wyszedł z kuchni.

Piętnaście sekund później Ellinor usłyszała trzask zamykanych drzwi i chrobot klucza w zamku. Wyszła spod łóżka.

Tak mało brakowało. Za mało.

Ich ponowne spotkanie miało wyglądać zupełnie inaczej. Nie tak, by kompletnie nieprzygotowany natknął się na nią w swoim mieszkaniu. Opacznie by wszystko zrozumiał.

Byłby zły. Może przestraszony.

Kompletnie nie tego chciała.

Co dziwne, nie przyszło jej do głowy, że mógłby przyjść do domu. Czuła się pewna, że między dziewiątą a osiemnastą będzie w pracy. Wiedziała już jednak, że to fałszywe poczucie bezpieczeństwa, bo przecież mógł przyjść w każdej chwili. Trzeba było wymyślić sposób na ustalanie, gdzie jest. W tych czasach nowinek technicznych powinno to być możliwe. Pomyślała, że musi to natychmiast sprawdzić. A może nie natychmiast. Na razie nadal będzie czyniła życie swojego ukochanego prostszym, lepiej zorganizowanym i ustrukturyzowanym.

Z fragmentów rozmowy, które do niej dotarły, kiedy leżała pod łóżkiem, wyciągnęła wniosek, że jest w trakcie nowej ekscytującej sprawy. A w każdym razie rozmowa dotyczyła jakiegoś przestępcy. Zamierzała zajrzeć do gabinetu. Zobaczyć, czy nie zabrał fragmentów pracy do domu. Już wcześniej się to zdarzało. Wtedy mu pomagała. Może mogłaby zrobić to znowu, pokazać tak konkretnie, jak tylko się da, jak wiele dla niej znaczy. Żeby zrozumiał, jak ważni są dla siebie nawzajem. Uznała, że tak właśnie zrobi.

Jak tylko skończy sprzątać kuchnię.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

To ona.

Sebastian rzucił książkę, którą miał przy sobie, na stół w Pokoju. Gutestam przyciągnęła ją do siebie.

– Ładna okładka – stwierdziła i zaczęła przeglądać.

– Odpowiedni fragment już słyszeliśmy – odparła Vanja. Sebastian nie potrafił rozstrzygnąć, czy to przytyk pod adresem reszty, czy tylko próba skierowania rozmowy na temat interesującej ich sprawy. Postanowił uznać, że to drugie, bo był raczej pewny, że nawet nie przeczytała książki.

– Czyli sprawca jest człowiekiem z ambicjami, które zostały zablokowane – podsumował Carlos.

– Prawdopodobnie.

– Ty go zablokowałeś?

– To też całkiem prawdopodobne.

– A ofiary?

– Jak już ustaliliśmy, ludzie, na których życie wpłynąłem w negatywny sposób. Świadomie lub nie.

Wiedział, że wszyscy zebrani myślą raczej o zniszczeniu życia, ale nie zamierzał się na to zgodzić. Życie Håkana Perssona Riddarstolpego nie zostało zniszczone. Miał żonę, która z jakiegoś niewytłumaczalnego powodu kochała go i z nim wytrzymywała. Stałą pracę. Kolegów, których w niej poznał, a także z pewnością przyjaciół. Miał wszelkie szanse, by zrobić ze swoim życiem coś naprawdę dobrego. Gdyby nie utknął w przeszłości, nie pozwolił pojedynczemu wydarzeniu zdefiniować siebie. Gdyby potrafił zostawić je za sobą.

Mało kto wiedział o tym tyle co Sebastian.

O utknięciu. Niezdolności do pójścia dalej.

– To nie daje nam zbyt wiele – stwierdziła Vanja.

– Mamy coś innego?

– Pięćdziesiątkę – odparła Gutestam, odkładając książkę na bok. – Autobus trzy minuty po drugiej wyjeżdża z Lektorsgatan, ale nie pokonuje całej trasy do Odenplan. Końcowym przystankiem jest Uniwersytet.

Spojrzała na niego, jakby wiedziała, że coś to dla niego znaczy. Tak też było, nie miał co zaprzeczać.

– Studiowałem tam, miewałem gościnne wykłady i regularne zajęcia ze studentami.

– Zniszczyłeś tam czyjeś marzenia? – zapytał naprawdę delikatnie Hansson.

Pytanie był uzasadnione zarówno z punktu widzenia cytatu z książki, jak i samego miejsca. Podczas swoich licznych wizyt na uniwersytecie nie zachowywał się nieskazitelnie, w żadnym wypadku. Ale żeby zaraz niszczyć marzenia…

– Nic takiego nie przychodzi mi do głowy – odpowiedział szczerze.

– Zastanów się – poprosiła Vanja. – Jeśli założymy, że sprawca chciał, abyśmy wpadli na trop uniwersytetu, to ta kwestia jest ważna.

– Wiem. Pomyślę – obiecał Sebastian.

– Dostaliśmy nagrania z firmy ochroniarskiej – ciągnęła Vanja i skinęła głową Carlosowi. Ten wziął ze stołu pilota i uruchomił projektor pod sufitem. Urządzenie zaczęło wydawać delikatny szum. Carlos wcisnął klawisz na laptopie i na białej ścianie ukazał się ziarnisty obraz z zajezdni autobusowej. Cyfrowy zegar w rogu wskazywał kilka minut po trzeciej. Autobusy stały w rzędzie. Wszystko było nieruchome. Nagle z lewej strony w kadr weszła jakaś postać. Ubrana na czarno, w kapturze, z okrągłym lub owalnym małym białym logo z boku na wysokości piersi i w białych tenisówkach. Osoba to niosła, to ciągnęła za sobą człowieka – bez żadnych wątpliwości martwego Perssona Riddarstolpego. Kiedy sprawca otworzył drzwi autobusu, rozejrzał się. Przez chwilę patrzył w obiektyw kamery. Carlos zatrzymał film w chwili, gdy postać spoglądała prosto na nich.

– Ma maskę – stwierdził Sebastian.

– Tak. Z V jak Vendetta.

– Co to takiego?

– Film o zamaskowanym anarchiście, który walczy z reżimem faszystowskim. Grają Hugo Weaving i Natalie Portman. Naprawdę dobry.

– V jak Vendetta?

– Tak.

– Gdybyśmy przypadkiem nie zauważyli, że on próbuje się za coś zemścić – prychnął Sebastian. Nie potrafił powstrzymać rozczarowania. Wcześniej we wszystkim była pewna dawka finezji. Działania sprawcy były brutalne, ale przy tym subtelne. Tropy wymagały niemałej pracy intelektualnej. A coś takiego mógł wymyślić każdy w miarę dobrze znający angielski.

– Przemyślane, trzeba mu to przyznać – powiedział Hansson. Najwyraźniej był zupełnie innego zdania.

– Ochroniarze sprawdzali to miejsce dziesięć minut wcześniej. Nie zauważyli niczego podejrzanego.

– On ich widział. I po wszystkim miał wolną drogę.

Wszyscy czuli frustrację. Ten człowiek zostawiał wskazówki, ślady, dał się uwiecznić na filmie, a oni nie byli ani odrobinę bliżej niego, niż kiedy pojechali na farmę świń w Västerås.

– Byłem w biurze Håkana, przejrzałem jego komputer – oznajmił Carlos, zwracając się bezpośrednio do Sebastiana. Pozostali pewnie już to słyszeli, kiedy Sebastian pojechał po książkę. – Utrzymywał kontakt z zabójcą, mamy adres mailowy.

– Wiemy, co to za mail? – zapytał Sebastian, a w jego głosie pojawiła się odrobina energicznej nadziei.

– Jeszcze nie – przyznał niechętnie Carlos. – Komputer i jego telefon są u informatyków. Wygląda na to, że większość rozmowy odbyła się na szyfrowanym czacie.

– Nic mi to nie mówi – wyznał Sebastian, ale widząc, że Carlos zabiera się do wyjaśnień, podniósł rękę. – Nie chcę wiedzieć, co to takiego, tylko czy coś nam da.

– Dobrze, ale mamy kopię konwersacji mailowej – odparł Carlos, wskazując ruchem głowy leżący na stole cienki stos papierów spiętych spinaczem. Sebastian przyciągnął go do siebie i szybko przebiegł wzrokiem.

– Szukał na mnie różnych haków w internecie – stwierdził z niedowierzaniem w głosie.

– Tak.

– Boże, był bardziej żałosny, niż myślałem.

Nikt nie odpowiedział. Leżący na stole telefon Vanji zabrzęczał. Spojrzała na niego, podniosła i otworzyła wiadomość. Odwróciła się do Hanssona.

– To z recepcji. Ktoś do ciebie.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Hansson znał Andersa Ringmara od dawna.

Wiele, wiele lat wcześniej zaczęli razem pracować w policji w Norrmalm, ale w odróżnieniu od Hanssona, który już po kilku latach postarał się o posadę w wydziale śledczym, a potem w sekcji poważnych przestępstw, Anders nigdy nie odwiesił munduru na kołek. Aktualnie pracował w regionie Sztokholm-Północ, pod który podlegała Solna. Zajezdnia w Tomtebodzie należała właśnie do Solny.

Ringmar wstał z jednej z ławek za głównymi, szklanymi drzwiami i wyszedł na spotkanie Hanssonowi i Vanji. Na ławce został młody człowiek wpatrujący się w podłogę. Miał pewnie niecałe trzydzieści lat, ciemne włosy średniej długości, lekki zarost i cienką puchową kurtkę zarzuconą na szarą bluzę z kapturem. Anders Ringmar rozpromienił się na widok dawnego przyjaciela. Uściskali się szybko i mocno, zgodnie ustalili, że od ich poprzedniego spotkania minęło dużo czasu i że wkrótce muszą się umówić na piwo.

– To Vanja Lithner, moja tymczasowa przełożona – wyjaśnił Hansson i wskazał gestem Vanję. Ta wyciągnęła rękę na powitanie.

– Witaj. Vanja.

– Anders. Ringmar. Cześć.

Kiedy Hansson usłyszał, kto i dlaczego przyszedł z wizytą, przez chwilę czuł niepokój, że będzie musiał wziąć ze sobą Lenę. Naprawdę nic do niej nie miał, ale nie do końca potrafił ją rozgryźć, a poza tym podczas jej krótkiego stażu w sekcji poważnych przestępstw nie prowadzili razem żadnych przesłuchań. Pod wieloma względami nadal była żółtodziobem, a poza tym musiał brutalnie szczerze przyznać, że jeszcze nie do końca jej ufał. Vanja ułatwiła mu sprawę, postanawiając, że będzie mu towarzyszyła. Nie miał nic przeciwko temu, chciał dalej rozwiązywać sprawy zabójstw, a odrobina czasu z szefową nie mogła zaszkodzić.

Choć nie było pewne, jak długo Vanja jeszcze będzie szefową.

Korytarzowe plotki dawały jej miesiąc. On sam nie był pewny. Dobrze się wywiązywała z obowiązków w trudnym okresie. Pomyślał, że może da sobie radę – w końcu nawet złożyła w ofierze Torkela, swojego dawnego mentora, więc z całą pewnością była twardsza, niż wielu sądziło.

– To jest Roy – oznajmił Anders, wskazując młodego człowieka, który nadal siedział na ławce. Roy podniósł wzrok i szybko skinął im głową.

– Cześć. Pomyślałam, że moglibyśmy usiąść tutaj – powiedziała Vanja, wskazując kawiarnię za pancernymi drzwiami. Zależało jej, by atmosfera kojarzyła się bardziej z nieformalnym spotkaniem niż przesłuchaniem. Roy wzruszył ramionami, wstał i poczłapał za nimi we wskazanym kierunku. O tej godzinie kawiarnia była prawie pusta. Roy miał ochotę na colę, więc Hansson poszedł ją kupić. Vanja nachyliła się do Roya. Nie ulegało wątpliwości, że było mu niezręcznie.

– Dziękuję, że pan przyszedł. Jesteśmy z wydziału zabójstw i nie interesuje nas nic poza naszą sprawą.

Kiedy szli do drzwi, Hansson szybko poinformował ją o sytuacji. Anders Ringmar kilkakrotnie zetknął się z Royem Amirem, wykonując obowiązki służbowe. Roy miał parę wyroków za graffiti i niszczenie mienia. Przesiedział za to kilka miesięcy w więzieniu, ale nie miał na koncie poważniejszych przestępstw. Aktualnie był ojcem dwójki dzieci, zerwał z malowaniem murów i inną nielegalną działalnością. A przynajmniej obiecał żonie, że to zrobi. Kiedy Ringmar usłyszał, czego świadkiem był Roy, przekonał go do przyjścia i opowiedzenia o tym. Obiecał, że kryminalni nie będą dociekać, co miał do roboty w Tomtebodzie.

– Anders mówi, że jesteście w porządku – mruknął Roy i podniósł wzrok na Ringmara. Ten skinął głową.

– Jesteśmy, chyba że mamy powód nie być – odparła Vanja i posłała mu uśmiech. – Proszę opowiedzieć, co pan widział.

Roy szybko się rozejrzał po opustoszałym pomieszczeniu, nachylił do przodu i ściszył głos.

– Byłem tam, przy samochodach i…

Zrobił pauzę, jakby chciał przetestować Vanję, dać jej szansę, by zapytała, co robił w pobliżu zajezdni autobusowej około trzeciej nad ranem. Nie złapała przynęty, tylko spojrzała na niego ponaglająco. Hansson wrócił, postawił przed Royem puszkę coli i usiadł.

– Widziałem go – kontynuował Roy, z sykiem otwierając puszkę. – Wciągnął coś do tego autobusu. To, o czym wszyscy piszą.

– Widział pan, jak wyglądał? – spytała Vanja, intensywnie wpatrując się w Roya. Proszę, powiedz tak, zwróciła się do niego w myślach. Powiedz, że go widziałeś.

– Nie na początku. Przy autobusie miał na twarzy maskę – taką, jak noszą ludzie z Anonymous.

– Jak z filmu V jak Vendetta? – zapytała Vanja i spojrzała na Hanssona. Ten pokiwał głową. Tak, chodziło o taką samą maskę.

– Chyba tak to się nazywało.

Vanja poczuła, że jej oczekiwania wobec rozmowy rosną. Ten chłopak nie bajdurzył. Naprawdę tam był. Rozmazana stop-klatka z kamery monitoringu mocno wryła jej się w pamięć.

– Co było potem? – spytała, próbując opanować niecierpliwość. Roy upił łyk, odstawił puszkę i wzruszył ramionami.

– Poszedłem za nim. Rozumieją państwo, był podejrzany.

– Dokąd pan za nim poszedł?

– Wyszedłem przez dziurę w płocie na tyłach. Zaparkował tam samochód.

– Pamięta pan, jaki to był model?

– Brązowe audi. Q5.

Vanja wzięła głęboki wdech, by nie zacząć się uśmiechać jak wariatka. Dostali porządny trop. W końcu wiedza, jakim samochodem jeździł sprawca, mogła się okazać decydująca.

– Coś jeszcze? – spytała. Nie spodziewała się interesującej odpowiedzi i była przygotowana, by zakończyć rozmowę i wrócić do konkretnej pracy.

– Nie, on tam zdjął maskę, wrzucił ją do samochodu i odjechał.

Vanja znieruchomiała.

– Zdjął maskę?

– Tak.

– I zobaczył go pan?

Roy skinął głową. Vanja pomyślała, że to wszystko robi się coraz ciekawsze. I przewyższa jej najśmielsze oczekiwania. Roy Amir był modelowym świadkiem.

– Tak – odparł.

Vanja już myślała o tym, z kim się skontaktować, by stworzyć portret pamięciowy. Uznała, że najlepiej zrobić to jak najszybciej, bo minęło już pół dnia. Pamięci nie można ufać, wspomnienia szybko zanikają i łatwo się mieszają z innymi wrażeniami zmysłowymi. Jeśli jednak Roy miał dobrą pamięć do twarzy, nadal mogli uzyskać wystarczająco realistyczny efekt. W końcu portret pamięciowy nie miał służyć jako materiał dowodowy. Stanowił dobre narzędzie do zawężenia kręgu podejrzanych i można go było używać wewnętrznie, ale też przekazać mediom. Pierwszą osobą, która przyszła jej do głowy, była Linda Alakoski z sekcji poważnych przestępstw. Vanja wiedziała, że Linda biegle obsługuje program Efit6, którego aktualnie używali do tworzenia portretów pamięciowych. Dawniej po prostu szła w takich sprawach do Billy’ego, który opanował program po jednym intensywnym weekendzie.

Pieprzony Billy.

– Dowiedz się, czy Linda Alakoski może natychmiast przybyć – zwróciła się Vanja do Hanssona. Ten przeprosił i wstał od stołu. Odwróciła się do Roya i spojrzała na niego z autentyczną wdzięcznością.

– Tak bardzo panu dziękuję, że pan przyszedł i o tym powiedział.

– Chciałem to olać, ale wie pani, to się nie wydawało w porządku, w końcu facet nie żyje. Więc zadzwoniłem do Andersa.

– Słusznie pan postąpił. Dziękuję. Proszę jeszcze chwilkę zaczekać. Przyjdzie moja koleżanka i zobaczymy, czy uda się przygotować wizerunek tego mężczyzny.

– Nie chce pani numeru rejestracyjnego? – zapytał Roy, odchylając się na oparcie z colą w ręce.

– Słucham?

– Numeru rejestracyjnego. Tego audi. Spisałem go.

RPS986. Szybkie wyszukiwanie w bazie pojazdów wykazało, że samochód o tym numerze rejestracyjnym to wcale nie brązowe Audi Q5, tylko Nissan Prairie, rocznik 2002. Właścicielką okazała się niejaka Fatima Ahmadi. Nieco ponad miesiąc wcześniej zgłosiła kradzież tablic rejestracyjnych. Sprawa nie została załatwiona pomyślnie. Vanja wysłała Hanssona i Gutestam do Fisksätra, żeby porozmawiali z kobietą.

W samochodzie Lena wyszukała Braxengatan. Okazało się, że dojazd zajmie nieco ponad pół godziny. Najwyraźniej wszystko w tej sprawie działo się na południe od miasta.

– Co myślisz? – spytał Hansson, kiedy skręcił z wiaduktu na Klarabergsgatan i przyspieszył.

– O czym?

– O wydziale, o sprawie, o Vanji, Sebastianie. O wszystkim.

– Myślę, że Krajowa Policja Kryminalna nie zostanie zlikwidowana i że rozwikłamy tę sprawę, ale może ktoś jeszcze zginie, zanim nam się to uda. Vanja zostanie szefową, a Sebastian będzie coraz mniej zainteresowany swoją pracą i zacznie spędzać więcej czasu w domu, z córką i wnuczką.

Spojrzała na niego, ale był skoncentrowany na wyjeżdżaniu w kierunku Slussen i trasy 222.

– To chyba wszystko.

– Myślisz, że zostaniemy w Krajowej Policji Kryminalnej?

– Zawsze chciałeś do niej należeć, prawda?

– Tak. To żadna tajemnica.

Roześmiał się. Przejechali obok Muzeum Fotografiska, kuszącego informacją o wystawie Alexandra Wesely’ego. Lena nigdy nie słyszała tego nazwiska.

– Co sądzisz o Sebastianie? – spytał Hansson tonem swobodnej pogawędki.

– Lubię go.

– Dlaczego?

– Bo jest uszkodzony.

Hansson rzucił szybkie spojrzenie w prawo, żeby zobaczyć, czy Lena żartuje. Jej uśmiech ani trochę nie ułatwił mu zadania.

– Powiedział, że jestem leniwy.

– Słyszałam.

– Uważasz, że to prawda?

– A ty tak uważasz?

– Jestem skuteczny. Nie poświęcam czasu ani energii na rzeczy, które do niczego nie prowadzą.

– Nie zawsze wiadomo, dokąd coś prowadzi.

– Mam do tego dobre wyczucie.

– Czyli kierujesz się wyczuciem. Jak Kubuś Puchatek. On też się nie wysilał bez potrzeby.

– A kim ty jesteś? Prosiaczkiem?

– A które z nich jest mądre?

– Czy nie każdy w tych książkach jest głupi jak but?

Jechali dalej, prowadząc lekką pogawędkę. W Skvaltan skręcili na Saltsjöbaden, jechali wzdłuż krawędzi rezerwatu Nacka i w końcu dotarli na miejsce.

Zatrzymali się na osiedlu z grupą identycznych, długich sześciopiętrowych budynków. W każdym było przynajmniej dziesięć klatek schodowych. Jednym z krótkich boków były złączone z drugim sześciopiętrowym budynkiem, przez co widziane z powietrza wyglądały jak litera U. Z ziemi, czyli punktu widzenia Hanssona i Gutestam, kojarzyły się wyłącznie z rządowym programem budowy miliona mieszkań.

Fatima Ahmadi miała pięćdziesiąt dwa lata, ale kiedy otworzyła drzwi i wpuściła ich do mieszkania na trzecim piętrze, Gutestam pomyślała, że wygląda na młodszą. Z kimś o nazwisku Ahmadi nigdy nie było wiadomo, czego się spodziewać – stopień umiejętności językowych był rozmaity – ale Fatima musiała mieszkać w Szwecji już od lat. Obcy akcent był wyraźny, ale jej znajomości języka nie można było niczego zarzucić. Zeznała, że któregoś ranka, kiedy wyszła do swojego samochodu, zobaczyła, że brakuje przedniej i tylnej tablicy. Nic więcej nie wiedziała.

– Ale nie sądziłam, że z tego powodu odwiedzi mnie policja. Znaleziono tablice? – zapytała z zaciekawieniem.

Hansson pokręcił głową.

– Niestety nie. Jesteśmy tu z powodu samochodu, który jeździ z pani tablicami i pojawił się jako element śledztwa.

– Czy będę miała przez to problemy? – zapytała z niepokojem.

– Nie.

– Natychmiast zadzwoniłam, żeby to zgłosić. Mój syn powiedział, że trzeba tak zrobić, bo jazda bez tablic jest nielegalna.

– Zgadza się – odparła przyjaznym tonem Gutestam. Nie zapowiadało się, że wydobędą wiele informacji od siedzącej przed nimi kobiety. Poprosili jeszcze tylko o pokazanie, gdzie był zaparkowany samochód, by mogli sprawdzić, czy są tam kamery.

– Dostałam tymczasowe tablice – dodała Fatima. – Ale kazali mi za nie zapłacić.

– Niestety, tak to jest.

– Ale przecież zostałam okradziona. Nie zgubiłam ich z własnej winy. Nie powinnam musieć płacić.

– Tym się zajmuje Agencja Transportu, nie policja – wyjaśnił Hansson najbardziej wyrozumiałym tonem, na jaki było go stać.

– Czy w dni poprzedzające kradzież tablic widziała pani kogoś? Chodzi mi o jakąś nieznajomą osobę, która wyglądała, jakby nie była stąd.

– W okolicy zawsze są ludzie, których nie rozpoznaję. Mieszka tu ich całe mnóstwo.

– Ale na nikogo konkretnego nie zwróciła pani uwagi?

Fatima sprawiała wrażenie, jakby się zastanawiała, ale najwyraźniej uznała, że nie, bo zaczęła wolno kręcić głową.

– Nie… Ale może pomogliby mi państwo w jednej sprawie.

– Oczywiście. W jakiej?

Fatima weszła do kuchni i wróciła, trzymając w ręce mnóstwo kartek i awizów.

– Można coś zrobić, by przestali to tu przesyłać?

– Co to jest?

– Przypomnienia o grzywnach za złe parkowanie, opłatach za przejazdy autostradami i nie wiem co jeszcze. Przychodzą na mój adres. Chociaż zgłaszałam, że tablice zostały skradzione. I składam zażalenia – wyjaśniła, wyciągając do nich plik papierów. – Czy mogą mi państwo jakoś pomóc?

Hansson wziął dokumenty i zaczął je szybko wertować.

– Chyba nie jesteśmy do tego odpowiednimi osobami, ale jeśli pozwoli nam pani je zabrać, powinniśmy znaleźć kogoś, kto pomoże – odparł z uśmiechem Hansson. Nie zdając sobie z tego sprawy, Fatima zrobiła im prezent. Dowiedzieli się, w których miejscach samochód stał niewłaściwie zaparkowany i które bramki na autostradach mijał w ostatnim miesiącu.

Pętla wokół sprawcy zaczynała się zaciskać.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Marzenia.

Pragnienie, by mieć coś więcej, coś innego.

Nie by przejąć władzę i rządzić, lecz by pójść własną drogą, ukształtować swoje życie. Nic sobie nie robiąc z tego, jak się postępowało zawsze i kim się dawniej było. Nie zadowalać się egzystencją w syfie i smrodzie. Od początku wiedział, że świat jest większy i znajduje się w nim miejsce też dla niego.

Oni nie rozumieli. Nie chcieli rozumieć.

Czyli nie wystarczyło być hodowcą świń.

Jakby chodziło właśnie o to. Co jest wystarczająco dobre. Nie potrafił pojąć, jak mogli brać to do siebie. Jak uznawali za atak na siebie to jedynie, że chciał czegoś więcej, czegoś innego.

Poza tym istniały kwestie, które jeszcze bardziej by ich dotknęły, gdyby się o nich dowiedzieli. Ale fakt, że widział swoją przyszłość gdzieś indziej niż w miejscu, w którym aktualnie przebywał, nie powinien wzbudzać kontrowersji.

A jednak wzbudzał.

Za kogo on się uważał?

Bardzo dobrze wiedział, kim jest. Tylko oni nie chcieli tego zaakceptować. Próbował wyjaśniać. Poprzestanie na dziewięciu klasach podstawówki, a potem zbudowanie sobie życia i założenie rodziny – to było dobre i godne podziwu. Nie był niewdzięcznikiem, ale czuł, że to nie jest coś dla niego.

Chciał czegoś więcej. Chciał czegoś innego.

Nie był pierwszym członkiem rodziny, który skończył liceum, ale jedynym, który wyrażał ambicję, by nie był to ostatni rok jego nauki. „No proszę, idzie nasz sztokholmczyk”, mówili, gdy został przyjęty na uniwersytet. Naprawdę próbował tonować takie zapędy i bardzo się starał zachowywać jak zawsze, ale to nie miało znaczenia. Już był sztokholmczykiem, który w jakiś niewyjaśniony sposób zranił swoją rodzinę, uważał się za lepszego, zdradził bliskich, ba, całe swoje dziedzictwo.

Tylko przez to, że miał odwagę marzyć.

Chcieć czegoś więcej, czegoś innego.

Kiedy już się przeprowadził i naprawdę został sztokholmczykiem, poczuł, że łatwiej mu oddychać, a życie jest prostsze. Wreszcie mógł być tym, kim w głębi duszy był zawsze. Na wszystkich poziomach.

Poznał przyjaciół. Studiował. Zakochał się.

Nikt nie mówił, że nie powinno go tam być, nikt nie próbował umniejszyć jego i ambicji, które przejawiał. Czerpał z życia, ze świata, i przez kilka lat wszystko było jak powinno. Zgodnie z jego nadziejami, na które jednak nigdy tak naprawdę nie miał odwagi. Często musiał walczyć. Z kiepską samooceną, brakiem samoakceptacji, z destrukcyjnymi myślami, że być może mimo wszystko całe jego życie było kłamstwem, które zostanie zdemaskowane. Szczęście było kruche. Tak niewiele wystarczyło, by wyprowadzić go z równowagi, wrzucić w wir wątpliwości. Oblany egzamin, to, że koledzy ze studiów kojarzyli szybciej od niego, nieprzemyślany żart na temat jego pochodzenia.

Za kogo on się uważał?

Walczył jednak, radził sobie. Ze wszystkim. Chciał kontynuować. To było możliwe. Wszystko było możliwe. Dołki zdarzały się rzadziej i nie były tak głębokie. Przybyło za to górek, i to wyższych.

Zamierzał zrobić doktorat.

Zostać pierwszym Pettersonem z tytułem naukowym. Brat jego dziadka od strony matki w latach trzydziestych zrobił korespondencyjny kurs zawodowy i od tamtego czasu w rodzinie nazywano go „profesorem”, ale poza tym… Doktorat. Dotarł tak daleko, pokonał po drodze tyle przeszkód. Nawet te, które ciągle sam stawiał na swojej drodze. Zostało mu tak niewiele kroków na tej długiej, wspaniałej, ale jednocześnie bolesnej drodze. Kilka miesięcy i okaże się, że wszystko było tego warte…

Uznał, że już wystarczy. Za bardzo się rozmarzył. Dotarł do miejsca, w którym był prawie zawsze, jeśli pozwalał sobie na odpłynięcie myślami. Nie było w tym nic złego, czasem potrzebował przypomnienia, dlaczego zachowuje się tak, a nie inaczej. Dawało mu to siłę, by kontynuować. I zamierzał to robić. Trochę się obawiał psychologa w autobusie. Czyżby za bardzo ułatwił im robotę? Jednocześnie fragment książki i uniwersytet. Może byli na jego tropie. Byłoby naprawdę zaskakujące, gdyby Sebastian rzeczywiście go pamiętał. Uznawał to za nieprawdopodobne, ale nie mógł wykluczyć.

Jednak założenie tego z góry nie wchodziło w grę. Musiał działać, jakby nadal poruszali się po omacku i potrzebowali jeszcze przynajmniej jednej wskazówki.

Tej, którą zamierzał im dać.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Kiedy Vanja do niego zadzwoniła, Jonathan wydawał się zdziwiony.

Zdziwiony i trochę zaniepokojony, kiedy powiedziała, że może pracować, jak długo chce, bo sama odbierze Amandę z przedszkola.

Pytał, czy wszystko w porządku i czy nic się nie stało.

Zdawał sobie sprawę, jak dużo miała pracy, a kiedy się dowiedział, że zabójstwo w zajezdni autobusowej, o którym przez cały dzień słyszał w radiu, ma związek z prowadzonym przez nich śledztwem, dopytywał jeszcze bardziej. Zaczęła go uspokajać. Tak, mieli mnóstwo roboty, ale jej ekipa była kompetentna i poradzi sobie przez kilka godzin bez niej, no i najważniejsze: zatęskniła za Amandą.

Przez chwilę rozmawiali. Vanji zawsze dobrze wychodziło niezabieranie pracy do domu, ale kiedy jej biologiczny ojciec, człowiek, który czasami odbierał ich córkę, stał się celem seryjnego mordercy, musiała od czasu do czasu omówić to z Jonathanem, by trochę się uspokoić. Oboje z przerażeniem wspominali te straszne godziny sprzed kilku miesięcy, kiedy uważali, że Billy celowo otruł Amandę, żeby się zemścić na Sebastianie. Teraz znów był częścią zarówno jej pracy, jak i życia prywatnego. Jak zwykle znalazło się miejsce dla Sebastiana w wielu rolach. Potrzebowała przerwy. Krótkiego czasu na to, by po prostu pobyć z córką. Podładować baterie. Nic nie mówiła o planach na popołudnie. Uznała, że Jonathan i tak się dowie. Amanda wszystko mu wygada.

Kiedy zakończyli rozmowę, jak zwykle pomyślała, jakie to szczęście, że ma Jonathana. Tak dobrze sprawdzającego się jako ojciec i partner. Niektórzy spośród jej nielicznych przyjaciół pytali, czy nie czas na ślub. Byli razem kilka lat, mieli dziecko. Vanja nie była przeciwna ślubowi jako takiemu, nie wiedziała tylko, czemu miałby służyć. To była tylko etykietka. Jedyna różnica polegałaby na tym, że Jonathan zamiast jej partnerem stałby się mężem. Rzeczywiście: niektóre argumenty na poparcie tezy, że po ślubie wszystko, nie tylko kwestie finansowe, jest proste, brzmiały sensownie, ale sama nie była pewna.

Może. Kiedyś, w przyszłości.

Jeśli jej się oświadczy.

Pewne było w każdym razie, że kiedy ta sprawa się skończy, gdzieś razem wyjadą. Tylko we dwoje. Na weekend. Co najmniej. Valdemar by nie odmówił, gdyby miał się zajmować Amandą przez weekend albo dłużej. Na liście był on albo Sebastian. Liczyła na obu. Sebastian pod żadnym względem nie był bez skazy, ale wiedziała, że dla Amandy zrobiłby wszystko. Czas pokaże, dokąd ich doprowadzi ta sprawa. Kto wie, może ona zostanie bez pracy. Przynajmniej w Krajowej Policji Kryminalnej.

Nawet jeśli po spotkaniu z Rosmarie jej przyszłość rysowała się w nieco jaśniejszych barwach, Vanja nie wspomniała, co wie – że Persson Riddarstolpe dostał od niej zadanie obserwowania ich, że dała mu szansę, wręcz zachęcała, by wreszcie dobił Sebastiana. Mogłoby to posłużyć jako informacja do wykorzystania w przyszłości. Vanja jedynie sugerowała swoją wiedzę pytaniami i stwierdzeniami w rodzaju: ciekawe, dlaczego tak się interesował akurat tą sprawą i dziwne, że podejmował takie ryzyko. Powiedziała też, że mają jego komputer i komórkę i gruntownie je przeanalizują. Może tam będzie wytłumaczenie jego zachowania. Kiedy rozmawiały o Håkanie, Vanja uważnie obserwowała Rosmarie i wydawało jej się, że patrzy na wkraczającą do akcji polityczkę, która próbuje zminimalizować szkody. Jak będzie próbowała wszystko odwrócić, gdy się dowie, że znaleźli korespondencję mailową między nią a Håkanem?

Potem Vanja streściła zdarzenia i postępy tego dnia, a nieco wzburzona Rosmarie pochwaliła ją i ekipę. Roy jako świadek, a do tego rysopis i kradzione tablice – to wreszcie było coś konkretnego, na czym mogli się oprzeć. Nie wyznaczyli jeszcze żadnego podejrzanego, ale dzięki Royowi wiedzieli, że zabójca to biały mężczyzna około trzydziestki, średniego wzrostu, dobrze zbudowany, o ciemnych, prawdopodobnie brązowych oczach i krótkich ciemnych włosach, z dość wysokim czołem, nosem normalnej wielkości i bez zarostu. Rysopis, który stworzyli, został już wysłany do wszystkich rejonów policyjnych w mieście. Jeśli następnego dnia donikąd ich nie doprowadzi, Vanja zamierzała przekazać go mediom.

Pod koniec spotkania obie były zgodne, że należy zatrzymać Sebastiana. Przynajmniej jeszcze na jakiś czas. Nie mogli ryzykować, że zacznie działać na własną rękę, a strategia zakładająca trzymanie go z dala od opinii publicznej jak dotąd się sprawdzała. Jednak Rosmarie nie pozostawiła wątpliwości, że po wszystkim nie będzie już współpracował z policją kryminalną. Vanja nie protestowała.

Można więc było powiedzieć, że poszło lepiej, niż się spodziewała. A zatem pozwoliła sobie pojechać po córkę do przedszkola.

Na jej widok Amanda była zdziwiona, ale bardzo szczęśliwa. Podbiegła do furtki. Vanja została na dziedzińcu i rozmawiała z przedszkolankami, a Amanda weszła do budynku po swój plecak i jakiś zrobiony przez siebie makaronowy obrazek, z którego była szczególnie dumna. Kiedy wróciła, Vanja pochwaliła jej ogromny talent do przyklejania makaronu do papieru, a potem się pożegnały i poszły do samochodu. Po pokonaniu tych kilku kroków Vanja poczuła, że ma przed sobą piękny dzień i podjęła dobrą decyzję, odrywając się na chwilę od pracy. Obiecała sobie pamiętać, że u jej boku jest mała oaza szczęścia.

– Mam propozycję – oznajmiła, gdy były już przy samochodzie i Amanda usiadła w foteliku z tyłu. – Co ty na to, byśmy zrobiły niespodziankę babci?

Amanda wyglądała, delikatnie rzecz ujmując, na zaskoczoną.

– Babci?

– Tak. Jest w mieście. Dowiedziałam się o tym – odparła Vanja, trochę się wstydząc swojego kłamstwa. Amanda kilka razy pytała o babcię. Trudno się dziwić – skoro Valdemar był jej dziadkiem, gdzie była babcia? Większość dzieci w przedszkolu miała też babcię. Vanja postanowiła jej powiedzieć, że Anna mieszka bardzo daleko i dlatego nie spotykają się zbyt często. Skłamała, tak samo jak Anna, która okłamywała ją przez całe życie. To naprawdę nie było przyjemne uczucie. Tłumaczyła sobie jednak, że mówi białe kłamstwo i nie ma powodu opowiadać o kłopotliwej relacji, gdy Amanda jest tak mała. Na pewno by tego nie zrozumiała.

– Tak! Ale fajnie, mamo. Babcia! – krzyczała radośnie Amanda, gdy Vanja przypinała ją w foteliku. Z przedszkola do Anny można było dojść piechotą, ale Vanja wolała podjechać samochodem, żeby Amanda nie zdała sobie sprawy, że Anna w rzeczywistości mieszka tak blisko. Lepiej było dmuchać na zimne. Nie chciała, by córka marudziła, że chce wstąpić do babci, bo nie miała pojęcia, jak przebiegnie spotkanie.

Dokładnie w chwili, gdy zamknęła drzwi za Amandą, zadzwonił telefon. Nieznany numer. Vanja westchnęła. Wiedziała, że musi odebrać, ale nie cierpiała nieznanych numerów. Wzięła głęboki wdech i przyjęła połączenie.

– Vanja Lithner.

– Cześć, tu Nazrin Heidari z „Expressen”. Pamiętasz mnie?

Vanja na chwilę zamknęła oczy. Tak, pamiętała Nazrin Heidari z „Expressen”. Poznały się w Karlshamn mniej więcej miesiąc wcześniej. Była to reporterka kryminalna. Na nieszczęście Vanji – bardzo dobra w swoim fachu.

– Tak. Cześć – odpowiedziała krótko Vanja, opierając się o samochód.

– Właśnie weryfikuję kilka informacji i bardzo by mi się przydały komentarze od ciebie.

– Jestem teraz w trochę kłopotliwej sytuacji. Możemy porozmawiać jutro? – spróbowała Vanja.

– Nie. Muszę niedługo wysłać materiał. Jeśli chcesz mieć okazję do skomentowania, możesz to zrobić tylko teraz.

Vanja głośno westchnęła. Już wiedziała, na co się zanosi. Nazrin będzie mówiła o tym, co wie lub sądzi, że wie, a ona nie skomentuje. Obie musiały odgrywać tę komedię, trzymając się ról narzuconych przez wykonywany zawód. Niech więc kurtyna pójdzie już w górę.

– Jakie to pytania? – spytała zmęczonym głosem.

– Chodzi o Sebastiana Bergmana.

Jakżeby inaczej, odparła w myślach Vanja.

– O ile dobrze zrozumiałam, co jakiś czas z wami współpracuje.

– Współpracował, zgadza się. Jako konsultant. Teraz nie jest zatrudniony.

– Czy to prawda, że w dwóch miejscach zbrodni pojawiły się wiadomości adresowane do niego?

Vanja pomyślała, że jest źle. Naprawdę źle.

– Doskonale wiesz, że nie ma sensu pytać mnie o szczegóły toczących się śledztw – powiedziała swoim najbardziej profesjonalnym, urzędowym tonem.

– Ale ostatnią ofiarą, znalezioną w zajezdni, był Håkan Persson Riddarstolpe – odparła dziennikarka. Nie było to nawet pytanie, lecz stwierdzenie. A zatem wiedziała. Skąd? Vanja się zastanowiła. Czy gdzieś ujawnili tę informację? Nie. Ale w policji zdarzały się przecieki. Był to dobrze znany fakt, który stał się czymś w rodzaju odwiecznego prawa natury. Tak po prostu było i najwyraźniej nie dało się nic na to poradzić. – Był psychologiem z zarządu Krajowej Policji Kryminalnej i znanym… jak by to powiedzieć… konkurentem Bergmana – ciągnęła Nazrin. – Kiedy pracownik policji pojawia się w takich sytuacjach, informacja o tym leży w interesie wszystkich. Zwłaszcza po historii z Billym Rosénem.

Oczywiście, że podjęła temat Billy’ego. Jeśli się jest dziennikarzem tropiącym powiązania między nową ofiarą a kimś, kto jest lub był zatrudniony w Krajowej Komisji do spraw Zabójstw, niewłączenie w to Billy’ego jest wręcz błędem w sztuce.

Cholerny Billy.

Vanja spojrzała na Amandę, która wyglądała przez okno i czekała, aż odjadą. Dlaczego po prostu nie mogły mieć spokoju, spotkać się z Anną i na chwilę zapomnieć o tym wszystkim? Dlatego, że świat tak nie działał. Wzięła głęboki oddech.

– Nie mogę komentować niczego związanego ze śledztwem. Jest aktualnie w fazie…

– Krytycznej – przerwała Nazrin, a Vanja mogłaby przysiąc, że się uśmiecha. – Wiem, zawsze tak mówicie. Potwierdziło to jednak kilka niezależnych źródeł, więc chcę tylko dać ci możliwość wygłoszenia komentarza.

– Choć wiesz, że nie mogę tego zrobić – odparła zmęczonym głosem Vanja. Kilka niezależnych źródeł. Jej koledzy po fachu przeciekali jak sito.

– Możesz to zdementować.

– Zdementowanie to też komentarz, a ja nie komentuję toczących się śledztw.

Obie recytowały wyuczone kwestie. Nazrin mogła spokojnie kontynuować – dała jej szansę na wskazanie ewentualnych błędów w materiale dziennikarskim. Vanja odegrała swoją rolę, która polegała na powtarzaniu w nieskończoność jednej i tej samej kwestii w rozmaitych wariantach.

Bez komentarza.

Pomyślała przelotnie o Torkelu. O tym, jaki był dobry w załatwianiu takich spraw. Wyrobił sobie kontakty z kilkoma z najbardziej znanymi reporterami w kraju i mógł nawet skłonić ich do powstrzymania się przed publikacją niektórych materiałów. W ramach przyjacielskiej przysługi. Vanja nie oczekiwałaby, że ona i Nazrin w bliskiej przyszłości zostaną przyjaciółkami.

– Okej, dzięki, że mogłam ci trochę poprzeszkadzać.

Nazrin rozłączyła się po jednym kliknięciu, a Vanja schowała telefon. Pomyślała, że Rosmarie się nie ucieszy. Jeśli na dzisiejszym spotkaniu zrobiła krok do przodu, to teraz z całą pewnością nastąpił krok do tyłu. A może nawet dwa. Na razie jednak nie mogła nic na to poradzić. Pomyślała, że gazety znów zaczną się rozpisywać. Wyobraziła sobie wielkie nagłówki.

Czy powinna zadzwonić do Sebastiana i go ostrzec? Może mimo wszystko byłoby to właściwe rozwiązanie. Niczego by to jednak nie zmieniło, a Sebastian da sobie radę. Nie chciała teraz poświęcać na to więcej czasu, miała ważniejsze rzeczy na głowie. Chociażby małą radosną dziewczynkę z tyłu. Tę, która nie tylko brała, ale też przez cały czas dawała coś od siebie.

Vanja wsiadła do samochodu, uruchomiła silnik i potężnie nadkładając drogi, pojechała na Storskärsgatan 12 do swojej matki.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Otworzyła w starym szlafroku i wyglądała wręcz na zszokowaną ich widokiem.

– Coś się stało? – spytała z niepokojem.

– Nie, chciałyśmy tylko… wpaść przy okazji – odparła, nieprzygotowana na to, że jej wizyta natychmiast zostanie skojarzona z jakimś nieprzyjemnym albo strasznym wydarzeniem. Z drugiej strony, cóż innego mogła sobie pomyśleć Anna.

Nigdy nie wpadały do niej przy okazji.

Poprzednim razem widziały się kilka lat wcześniej.

– To jest Amanda – mówiła dalej, kładąc dłonie na ramionach córki. Trzymała ją przed sobą jak tarczę. Jak kogoś, na kim mogła się skupić, żeby nie wracać do siebie i swojej kłopotliwej historii.

– Cześć, Amando – powiedziała Anna, kucając. W jej oczach pojawiły się łzy radości.

– To ty jesteś moją babcią? – zapytała z lekką nieśmiałością Amanda.

– Tak, to ja. Ale jesteś śliczna. Wejdźcie, wejdźcie. – Wyprostowała plecy, otarła policzki i wprowadziła je do środka. – Szkoda, że wcześniej nie zadzwoniłaś, jest tu straszny bałagan.

Vanja zupełnie nie czuła się jak w domu.

Mieszkanie Anny zrobiło na niej wrażenie ciemnego i przygnębiającego, choć tak naprawdę nic się nie zmieniło, odkąd była tu kilka lat wcześniej. Jakby zamroziło się w czasie, ale jednocześnie uległo swoistemu rozkładowi. Te same meble stały w tych samych miejscach. Wszystkie grzbiety książek na półkach były znajome. Obrazy wisiały na ścianach tam gdzie zawsze, ale żaluzje zostały opuszczone, a kwiatów, które zawsze stały na stoliku przy kanapie i w oknach, już nie było. Na balkonie, który dawniej był obiektem dumy Anny, stało kilka niedbale złożonych krzeseł opartych o zniszczony przez pogodę stolik. Na blacie stał stos pustych doniczek. Nie ulegało wątpliwości, że Anna już dawno tam nie siadywała, pijąc poranną kawę i ciesząc się okazałymi kwiatami. Naprawdę można było odnieść wrażenie, że z mieszkania do reszty zniknęło życie.

– Może głupio zrobiłyśmy, że wpadłyśmy… – zaczęła ostrożnie Vanja.

– Nie, nie, w żadnym wypadku. Bardzo się cieszę. Po prostu nie byłam przygotowana. Siadajcie. – Anna wskazała kanapę, jednocześnie zabierając z niej trochę ubrań, żeby zrobić im miejsce. – Ostatnio rzadko ktoś mnie odwiedza.

Nie było to oskarżenie, a jedynie stwierdzenie. Vanja poczuła ukłucie wyrzutów sumienia. Nie była to mama, z którą się wychowywała, lecz przegrana kobieta. Świadczył o tym choćby szlafrok noszony po południu. Anna, którą Vanja pamiętała, zawsze dbała o swój wygląd.

Sprzątała w domu. Zawsze była dobrze ubrana.

Vanja zdała sobie sprawę, że liczyła na spotkanie z tamtą Anną. Ta nowa była godna pożałowania. Ciekawe, w jakim stopniu była temu winna ona i jej zachowanie. Vanja obawiała się, że w znacznym. Jednocześnie w żadnej kwestii nie mogła postąpić inaczej. Przynajmniej w tamtym czasie. Musiała zerwać z kłamstwami. Z relacją, która była coraz bardziej destrukcyjna. Czuła jednak, że dobrze zrobiły, odwiedzając ją.

– Słyszałam, że Valdemar bywa tu od czasu do czasu – powiedziała swobodnym, wesołym tonem.

– Tak. Czasem się zlituje i przyjdzie – odparła Anna i przeniosła uwagę z powrotem na Amandę. – Tak bardzo, bardzo się cieszę, że cię widzę, Amando. Naprawdę za tobą tęskniłam – powiedziała, klękając.

– Ale tu nie mieszkasz – odpowiedziała nieśmiało dziewczynka. Anna spojrzała pytająco na Vanję, jakby chciała rozszyfrować to krótkie zdanie.

– Nie, babcia mieszka w innym mieście, daleko stąd. Już przecież mówiłyśmy sobie o tym. Dlatego do tej pory się nie spotykałyśmy.

– No właśnie – odparła Anna, kiwając głową Vanji na znak, że zrozumiała. – Ale babcia się zastanawia, czy nie zamieszkać tu dłużej. Jeśli się uda, może będziemy się widywały częściej.

Ostatnie zdanie było niewątpliwie adresowane do Vanji. Sprawa pozostawała do rozstrzygnięcia. Najpierw musiały przetrwać popołudniowe spotkanie bez kłótni.

– Pójdę się przebrać – oznajmiła Anna, wstała i ruszyła do sypialni. – Macie ochotę na coś do picia? – zapytała po drodze.

– Może poszłybyśmy do parku i napiły się kawy? Amandzie podoba się tamtejszy plac zabaw – podsunęła ostrożnie Vanja, głównie po to, by zmienić otoczenie, zostawić za sobą duszne, ciężkie od wspomnień mieszkanie. Anna odpowiedziała, że to dobry pomysł.

Zapowiadał się ładny wczesnoletni wieczór, więc przyjemnie było wyjść i złapać ostatnie godziny słońca. Anna poświęcała wnuczce całą uwagę, a kiedy dotarły do placu zabaw, Amanda zaczęła się przełamywać i uznała, że pokaże babci, jaka jest dobra we wspinaczce. Zaprowadziła Annę do drabinek kawałek dalej. Vanja ruszyła za nimi, stanęła trochę z boku i się przyglądała, jak spędzają razem czas. Wątpliwości, które miała wcześniej, zniknęły. Podjęła właściwą decyzję. Nie była już tą samą osobą co wtedy. Wiodła inne życie. Widząc swoją mamę i córkę razem, doszła do wniosku, że zrobiła postępy. Nie czuła już wielkiego bólu wywołanego tym, że została oszukana. Pomyślała, że najwyższy czas spróbować wybaczyć.

Amanda podbiegła do zjeżdżalni, a Anna podeszła i stanęła obok Vanji. Uśmiechnięta śledziła małą wzrokiem.

– Jest taka śliczna. Nie potrafię opisać, jak bardzo się cieszę, że przyszłyście. Dziękuję. Naprawdę dziękuję – powtarzała, a ze wzruszenia łamał jej się głos.

Vanja nie wiedziała, co powiedzieć, więc milczała i patrzyła na Amandę, która domagała się ich uwagi przy każdym pełnym radości zjeździe. Anna za każdym razem biła brawo, a Amanda znów się wspinała. Było wiadomo, że minie trochę czasu, zanim zabawa jej się znudzi.

– Słyszałaś, że Valdemar jest już zdrowy? – zapytała Vanja, głównie po to, by coś powiedzieć.

– Tak, dzwonił do mnie i mówił – odparła Anna i skinęła głową. – Wspaniale to słyszeć. Nie miał lekko.

– Nikt z nas nie miał.

Anna umilkła. Vanji zrobiło się głupio. Nie zamierzała poruszać krępujących, trudnych tematów. Nie w takim dniu. Wizyta miała być pierwszym krokiem. Bardziej poczuła, niż zobaczyła, że Anna się do niej odwraca.

– Jest tak wiele rzeczy, za które chciałabym przeprosić, ale nie wiem, od czego zacząć…

– Nie dlatego przyszłam – przerwała jej Vanja. Mówiła szczerze. – Nie dlatego tu jestem, mamo.

– Dlaczego więc?

– Valdemar naprowadził mnie na myśl, że być może już czas.

– Mówi, że dobrze sobie radzicie. Że fajna z was rodzinka – odparła Anna. Radosny uśmiech i machanie do Amandy mocno kontrastowały ze smutkiem w jej głosie.

– Tak, to wszystko prawda.

– My też kiedyś byliśmy taką rodzinką. Tęsknię za tamtymi czasami.

To wszystko było niestety oparte na kłamstwie, pomyślała Vanja. Przyszło jej to do głowy automatycznie. Tak długo była naprawdę zła na Annę, że tego typu myśli wypływały na powierzchnię za każdym razem, gdy pojawiał się temat jej dawnej rodziny. Tym razem odsunęła te rozważania na bok. Nie złość była powodem jej przyjazdu. Odwiedziła mamę, by się przekonać, czy potrafi wybaczyć.

– Wydawało mi się, że cię chronię – kontynuowała Anna. – Kiedy pojawił się Sebastian i…

Vanja jej przerwała.

– Mamo, chciałam tylko, byś spotkała się z Amandą. Nic poza tym. Pozwól nam od tego zacząć – powiedziała.

– Oczywiście, zaczniemy od tego – odparła Anna, skinęła głową i posłała jej nieco niepewny uśmiech. Amanda podeszła do nich i zapytała, czy mogłaby zjeść lody, bo gdy byli na placu zabaw z Sebastianem, on zwykle je kupował. Anna nawet nie spojrzała na Vanję, by wybadać, jak często Sebastian spotykał się z Amandą albo jaką funkcję pełnił obecnie w ich życiu. Po prostu chwyciła Amandę za rękę.

– Jeżeli twoja mama nie ma nic przeciwko, chętnie kupię ci lody.

Vanja skinęła głową i ruszyły razem w kierunku pobliskiego kiosku. Vanja odprowadziła je wzrokiem.

Podjęła słuszną decyzję.

Spotkanie z Anną było łatwiejsze i przebiegło w sympatyczniejszej atmosferze, niż się spodziewała. Pomyślała, że następnym razem będzie jeszcze prościej, a z czasem zaczną poruszać trudne kwestie i dotykać bolesnych punktów. Przepracowywać wszystko razem. Vanja czuła, że jest na to gotowa. A nawet więcej: nie mogła się tego doczekać.

Odzyska mamę.

Będzie dobrze.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Sebastian wyczyścił okazały stół, który Lily kupiła do jadalni po ich ślubie. Mebel był z jakiegoś ciemnego drewna, ciężki, na solidnych nogach. Naprawdę porządny. On uważał, że jest za duży, ale nalegała. Wyobrażała sobie kolacje i zapraszanie gości. To, że przyjaciele, koledzy z pracy, krewni i znajomi zbiorą się razem. Bergmanowskie piętro stanie się centrum ich wspólnego życia, miejscem, w którym wszyscy zawsze będą się czuli mile widziani i do którego będą chcieli wracać.

Było to wieki temu.

Przed katastrofą.

W czasach, gdy jeszcze wierzył w przyszłość. Kiedy goście, kolacja i towarzystwo przyjaciół brzmiały jak prawdopodobna i oczekiwana część dnia. Odkąd Sebastian został sam, stół był rzadko używany i tylko stał, niepotrzebny w swym samotnym majestacie, niczym ciągłe przypomnienie o życiu, którego nie było.

Rozłożył przed sobą wszystkie materiały: rysopis, zdjęcia z miejsc zbrodni, przesłuchania świadków, raporty techników, protokoły sekcji zwłok, mapy, kopie maili i wiadomości na czacie.

– Po co ci to? – zapytała Gutestam, która aż podskoczyła i przysiadła na małej szafce z papierami i tonerem obok kserokopiarki.

– A jak myślisz? – odparł z uśmiechem. Najwidoczniej on i ona tak właśnie się komunikowali. Odpowiadali pytaniem na pytanie albo unikali odpowiedzi. Krążyli wokół siebie.

– Praca domowa – stwierdziła. – Boisz się, że nie dostaniesz zaliczenia od pani Lithner?

– Boję się, że więcej osób zginie, zanim go złapiemy – odparł szczerze.

– Podchodzisz do tego zbyt osobiście.

– Bo to jest osobiste.

– Nie wiedziałeś, co się stało z Susanne. A poza tym kto nie pokłócił się kiedyś z kimś z pracy? Boże jedyny.

Miała trochę racji, oczywiście, że tak. Rozumował w dokładnie taki sam sposób, żeby zmniejszyć ciężar. Nie znaczyło to jednak, że nie spoczywała na nim odpowiedzialność. Może nie za zabójstwa, ale za rozwiązywanie spraw już tak.

– On rzuca wyzwanie właśnie mnie. To ja muszę go powstrzymać.

– Opowiadałam ci o moim byłym? – zapytała.

– Nie, ale z pewnością dlatego, że nie jestem nim ani trochę zainteresowany.

– W porządku.

Zeskoczyła z szafki, poklepała go po ramieniu i poszła do open space’u. Sebastian odprowadził ją wzrokiem. Pomyślał, że potem, kiedy sprawa zostanie już rozwiązana, a on najprawdopodobniej przestanie współpracować z policją kryminalną, być może warto będzie przyjrzeć się bliżej temu, czym się zajmują Gutestam i ten facet.

Może. Potem. Ale nie teraz.

Teraz potrzebował stworzyć najlepszy profil w swojej karierze. Zrozumieć, w jaki sposób myśli ten morderca, spróbować być o krok przed nim, przechytrzyć go. Na tym polegała jego siła. W swoich najlepszych chwilach nie miał sobie równych. Nie był policjantem, tradycyjne tropy nic mu nie dawały, musiał patrzeć wstecz i przeglądać je na wylot. Wiedzieć, co mówią o człowieku, który je zostawił.

Otworzył notatnik na pustej stronie i przyjrzał się materiałom, które miał przed sobą na stole. Mordercy z całą pewnością zależało na pokazaniu, że jest bystry. Bystrzejszy od niego.

A może nie.

SPRÓBUJ ROZWIĄZAĆ TO, SEBASTIANIE BERGMANIE, brzmiał napis na ścianie chlewu. Sebastian wziął do ręki zdjęcie i uważnie mu się przyjrzał. Napis nie oznaczał, że według zabójcy nie będzie potrafił tego rozwiązać. To było tylko wyzwanie.

Sebastian wziął głęboki wdech i się skoncentrował, próbując uporządkować myśli. Wyjść poza szablon. Czyżby się pomylili w rozumowaniu? Założyli, że morderca jest inteligentny, pewny siebie i czuje się wszechwładny. Jego wybór ofiar, miejsc i sposobów działania bez wątpienia na to wskazywał.

SPRÓBUJ ROZWIĄZAĆ TO, SEBASTIANIE BERGMANIE.

Sebastian zaczął się bawić myślą, że najważniejsze są jego udział i zaangażowanie. Człowiek, który uważa się za lepszego, nigdy nie bierze pod uwagę, że zostanie schwytany, ale jeśli celem było uderzenie w niego, poniżenie go, ale niekoniecznie końcowe zwycięstwo, to nie powinni szukać narcyza z manią wielkości, tylko kogoś, kto jest świadomy swoich ograniczeń i biorąc je pod uwagę, dobrze się przygotowuje. Przykładem były woda w płucach Susanne i wyjęte serce Riddarstolpego. Ten ktoś być może w gruncie rzeczy wątpił w swoje umiejętności i rekompensował to sobie w kwestiach, które były mu znane.

Sebastian zapisał wielkimi literami:

PLANUJĄCY, DOBRZE ZORGANIZOWANY.

Krótko się zastanowił, a potem, niżej, nabazgrał:

NISKIE POCZUCIE WŁASNEJ WARTOŚCI???

Na stole leżał portret pamięciowy, jakby się na niego gapiąc. Był, jak to zwykle, dość zwyczajny i zapewne pasujący do wielu białych mężczyzn o czarnych włosach i ciemnych oczach. Obrazek właściwie nie mógł mu się do niczego przydać, ale ten konkretny mimo wszystko wzbudził jego zainteresowanie.

Mężczyzna był młody. Miał około trzydziestki.

Bez wizerunku i zeznania świadka Sebastian nigdy by się tego nie domyślił. Sposób działania wskazywał na kogoś starszego, szczególnie że zabójstwa nie były kompulsywne, lecz dobrze zaplanowane i dokonane z premedytacją. Morderca miał ekstremalnie wysoki poziom samokontroli. Tego rodzaju dyscyplina i determinacja były rzadko spotykane u młodych sprawców.

WYSOKI POZIOM SAMOKONTROLI.

Sprawcami, z którymi można było go porównać, byli David Lagergren, tak zwany Morderca z Reality Show, i Edward Hinde. Obaj byli starsi.

Sebastianowi naprawdę się nie podobało powiązanie z Hindem, pokazane nawet w książce. Hinde już nie żył, ale był świetnie zorganizowany i naprawdę okropny. Sebastian miał szczerą nadzieję, że już więcej podobieństw nie znajdzie. Głównie dlatego, że Vanja była o włos od śmierci, gdy Hinde ją porwał.

NIEBEZPIECZNY.

To oczywistość, ale zapisał na wszelki wypadek. Pod żadnym pozorem nie mogło się okazać, że nie docenili tego młodego człowieka.

Wzrok Sebastiana padł na nagrania z kamery monitoringu w Tomtebodzie. Symbolika maski była aż nadto wyraźna, Przynajmniej dla kogoś znającego historię popkultury. Hansson chyba ją znał. Maska wywodziła się z komiksu, który doczekał się adaptacji filmowej. Tam chodziło o mściciela, a sama maska nawiązywała do Guya Fawkesa – człowieka, który w 1605 roku próbował wysadzić w powietrze brytyjski parlament. Sebastian był raczej pewny, że nie o takie skojarzenie chodziło sprawcy.

V jak Vendetta.

Chciał przekazać, że się za coś mści. Sebastian uważał, że dałoby się to zrobić w mądrzejszy, subtelniejszy sposób. Kiedy jednak rzecz nie dotyczyła jego lub sprawcy – a był przekonany, że akurat farma świń mówi coś o zabójcy, a nie o nim – nie starczyło wyobraźni. Nie mieli do czynienia ze sprawcą wybitnie inteligentnym, obdarzonym szczególną fantazją czy pomysłowością. Aktualnie wydawał mu się osobnikiem najzupełniej przeciętnym. Kimś, kto nie robi wokół siebie dużego szumu. Dla Sebastiana było coraz mniej prawdopodobne, że mają do czynienia z narcyzem. Szkoda, bo narcyz łatwo przesadza z brawurą, w przekonaniu, że na pewno nie popełni błędu.

Zapisał oczywistość:

ZEMSTA ZA KRZYWDĘ.

Pytanie brzmiało: czyją. Kiedy poznali cytat z książki, Sebastian oczywiście uznał, że to zabójcy zależy na pochwałach i potwierdzeniu własnej wartości, których nigdy nie otrzymał. Że to on został zdradzony. Oczywiście mogło tak być, ale nie dało się wykluczyć, że sprawca dokonywał zemsty w imieniu kogoś innego. Jeśli tak, to wszystkie szczegóły, których nie dało się połączyć z Sebastianem, miały związek z tamtą ofiarą, a nie z mordercą. Czy takie postawienie sprawy coś im dawało? Na razie nic konkretnego, ale zawsze dobrze było przeanalizować wszystkie perspektywy. Czasami pojawiało się coś, o czym wcześniej się nie pomyśli, bo obrawszy jeden trop, podąża się tylko nim.

Jeśli Sebastian nie zniszczył życia człowiekowi, który zabijał, to komu?

CO JA ZROBIŁEM?

Popatrzył na materiały ze śledztwa i na swoje notatki. Rezultat był bardziej przygnębiający niż na początku pracy. Jeśli miał rację, powinni szukać młodego mężczyzny potrafiącego planować i dobrze zorganizowanego, który nie wyróżnia się z tłumu. Jest raczej niepewny i przez to nieco wycofany. Nie ma prestiżowej pracy, prawdopodobnie nie należy do ludzi pnących się po szczeblach kariery. Nie jest kimś, na kogo inni zwracają uwagę z powodu rzucającej się w oczy próżności, przesadnej pewności siebie czy przez ekstrawertyczną osobowość.

Anonimowy mężczyzna w milionowym mieście, którego motyw czysto teoretycznie mógłby się znajdować gdzieś pośród setek incydentów, o których Sebastian zapomniał albo nawet nigdy nie wiedział. Gdyby w przyszłości zdecydowali się wydać komunikat dla opinii publicznej z prośbą o przekazywanie informacji, pod lupę mogłaby trafić połowa czarnowłosych trzydziestolatków ze Sztokholmu.

Niezadowolony Sebastian głęboko westchnął i zaczął wertować materiały. Czy naprawdę nie było w nich nic, co mogłoby mu pomóc? Co wskazałoby kolejną ofiarę?

W tej chwili było to najważniejsze pytanie.

Wziął do ręki wydruki z korespondencji mailowej Riddarstolpego i jeszcze raz je przeczytał. Były tam krótkie, proste zdania, mające jeden cel: zwabienie Riddarstolpego mętnymi obietnicami dostarczenia informacji. Nic innego. Nic nie zdradzało, kim jest nadawca ani jakie ma plany. Nagle Sebastian znieruchomiał. Dlaczego nie pomyślał o tym wcześniej?

Dziarskim krokiem wyszedł z jadalni i wszedł do gabinetu. Otworzył klapę laptopa, niecierpliwie bębniąc w blat biurka, czekał, aż się uruchomi, a potem otworzył maila. Postanowił napisać zwięźle.

Tu Sebastian Bergman. Zdaje się, że mnie szukasz.

Czy to prawda?

Nawiąż kontakt.

Wpisał MustDiGGIT@gmx.de w okienko adresowe i po przeczytaniu krótkich wiadomości raz jeszcze nacisnął enter. Wiadomość została wysłana. Przez chwilę siedział wpatrzony w ekran, jakby się spodziewał, że natychmiast dostanie odpowiedź. Odświeżył stronę. Poczuł frustrację. Czy słusznie postąpił, nawiązując kontakt? Czy przestraszy sprawcę, czy przeciwnie – wyjdzie na kogoś, kto rzeczywiście się angażuje i traktuje sprawę poważnie?

To wszystko bez wątpienia odcisnęło na nim piętno.

Ktoś skupił się wyłącznie na jego wadach.

A przecież nie był tak beznadziejnym człowiekiem, jakim go przedstawiono. Nie zasłużył na to wszystko. A może jednak zasłużył? I właśnie dlatego tak mocno dawało mu to popalić?

Nerwowo przeszedł się po mieszkaniu. Kilka minut stał przy oknie, patrząc w pustkę, a potem wrócił do gabinetu, żeby sprawdzić, czy dostał odpowiedź.

Oczywiście nie.

Poszedł do kuchni i wypił szklankę wody. Zastanawiał się nad ostatnimi słowami zapisanymi w notatniku.

CO JA ZROBIŁEM?

Było to pytanie za sto tysięcy koron. Gdyby wiedział, mogliby znaleźć winnego, zatrzymać go, spakować się i pojechać do domu. Jednak on – jedyny, który potrafił odpowiedzieć na pytanie, kto może być ewentualną nową ofiarą – nie pamiętał większości z nich. Nigdy nie były dla niego ważne. Należało spojrzeć prawdzie w oczy.

Nie chciał zaś być w towarzystwie prawdy.

Musiał wyjść z mieszkania. Coś zrobić.

Natychmiast pomyślał, że mógłby jeszcze raz zastosować swoją zwyczajową metodę. Wtedy jednak jego wzrok padł na leżącą na biurku kartę medyczną. Otrzymał jej tłumaczenie na angielski. Obiecał sobie przekazać je Cathy Cunningham. Wyszukał adres, który dostał od Tima. Bromma. Czemu by tam nie pojechać? Pomyślał, że wyjście z domu naprawdę dobrze mu zrobi.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Kolejny kurs taksówką.

Zaczynało się robić drogo. Tym razem policja też nie zwróci mu kosztów, bo nie był jej pracownikiem. Nawet na jakże nieprecyzyjnej zasadzie „konsultanta”, jak to bywało dawniej. Nie dostanie nawet honorarium. Właściwie miał to gdzieś. Nie robił tego dla pieniędzy. Szczególnie w aktualnej sprawie. Tu chodziło o człowieka, którego musiał przechytrzyć i schwytać ze względu na siebie. Posłać mordercę za kratki, zakończyć to wszystko z Timem Cunninghamem, cokolwiek to było, i wrócić do pisania.

Dobry plan.

Potrzebny pod wieloma względami.

Taksówkarz wysadził go i odjechał. Sebastian spojrzał na dużą nowoczesną willę po drugiej stronie ulicy. Przed frontem rozciągał się kwitnący zielony trawnik z basenem i drewnianym pomostem w rogu. Do podwójnego garażu prowadził wybrukowany podjazd. Jeśli w życiu Tima czegoś brakowało, to na pewno nie pieniędzy.

Sebastian podszedł do ciężkich białych drzwi frontowych i nacisnął dzwonek. Minęła chwila. Już miał ponownie przyłożyć kciuk do przycisku, kiedy rozległ się chrobot w zamku i drzwi zostały otwarte. Cathy spojrzała na niego zaskoczona. Miała na sobie koszulkę z jakąś nieznaną mu disnejowską postacią na piersi i dżinsowe szorty. Była boso, a włosy miała związane w niedbały węzeł na czubku głowy.

– Cześć. Tak?

– Przeszkadzam?

– Pakuję ostatnie rzeczy, ale wejdź – powiedziała i go przepuściła. – Odkryłeś coś nowego?

– W zasadzie to nie. Jak się czujesz?

– Jakoś ujdzie – odparła, lekko wzruszając ramionami, i zamknęła drzwi. – Nie zdejmuj butów – dodała, gdy Sebastian zaczynał się schylać do sznurówek.

Wyprostował się i wszedł w głąb domu. Wnętrze odpowiadało widokowi z zewnątrz. Dom był duży i nowoczesny. Wysoki sufit, wszystko widoczne aż do samej kalenicy. Całość oczywiście na planie otwartym. Kuchnia na jednym krańcu. Dominujące w niej metal i szkło. Ogromna wyspa kuchenna ze zwisającą z sufitu półką, na której stały rozmaite rośliny przyprawowe. Wszystko razem stanowiło jedną wielką barwną plamę. Na niewątpliwie ekskluzywnym dywanie stał stół z sześcioma krzesłami.

– Co zamierzasz zrobić z domem? – zapytał, gdy Cathy poprowadziła go do jednej z dwóch dużych sof stojących przy białym murowanym kominku w salonie.

– To już sprawa firmy mojego ojca. Oni się wszystkim zajmą.

– Czym się zajmował twój ojciec?

– A co ci mówił?

Wyraźnie pamiętała, że Tim okłamał go prawie w każdej kwestii, a zatem pewnie w niejednej okłamał i ją. Zaufanie z całą pewnością nie zostało odbudowane.

– Że pracował przy kwestiach zarządzania, restrukturyzacji i usprawniania wydajności. Nie bardzo słuchałem, bo brzmiało to nieprawdopodobnie nudno.

– Ale taka była prawda – powiedziała Cathy, nie mogąc powstrzymać lekkiego uśmiechu. – To firma Heyman & Schroder.

Sebastian tylko skinął głową. Ta nazwa nic mu nie mówiła. Cathy zmieniła pozycję na sofie i spojrzała w kierunku tych części domu, których on nie widział. Pewnie były to sypialnia i łazienka.

– Nie chcę być niegrzeczna, ale mój samolot odlatuje wcześnie jutro rano, więc…

– Tak, wybacz… – odparł Sebastian i położył na stole między nimi teczkę, którą miał przy sobie.

– Co to jest?

– Kopia moich notatek po spotkaniu z Timem. Pomyślałem, że skoro znasz go znacznie lepiej ode mnie, może uda ci się coś tu dostrzec.

– Na przykład co? – zapytała Cathy, przyciągnęła do siebie teczkę i ją otworzyła.

– Dlaczego kłamał. Dlaczego do mnie przyszedł. Dlaczego zależało mu na naszym spotkaniu.

– Oczywiście. Dzięki.

W niedwuznaczny sposób sugerowała, że powinien sobie pójść, ale skoro już tu był… Zastanawiał się nad jedną kwestią, więc uznał, że wypowie ją na głos. Pewnie była to jego ostatnia szansa.

– Zobaczysz tam, że żył w kłamstwie i że po śmierci twojej matki nie do końca wiedział, jak sobie z tym poradzić.

– Aha – odparła Cathy, kompletnie nie rozumiejąc, co to miało znaczyć.

– Wiesz, co mógł mieć na myśli?

– Pewnie kłamał – stwierdziła krótko.

– To dziwny temat kłamstwa.

– Dziwniejszy od tego, że mama została śmiertelnie potrącona przez samochód, gdy tak naprawdę umarła na raka, a nieistniejący syn utonął w Tajlandii?

– Tak, dziwniejszy.

Spojrzała na niego zaskoczona, ale po chwili odchyliła się na oparcie sofy. Sebastian uznał to za znak, że ma mówić dalej.

– Jeśli założymy, że szukał kontaktu ze mną, żeby rzeczywiście otrzymać pomoc, to właśnie do tego dojdziemy. Do życia w kłamstwie.

Pochylił się i oparł łokcie na kolanach. Wcześniej nie ubierał tego uczucia w słowa, ale kiedy to zrobił, poczuł, że trafił na jakiś trop w sprawie tajemnicy Tima Cunninghama.

– Claire i Frank sami w sobie nie byli ważni, stanowili tylko katalizatory, które skłoniły go do przewartościowania swojego życia.

– Frank nigdy nie istniał – przypomniała mu Cathy.

– W tamto Boże Narodzenie wydarzyło się coś innego.

– Co by to miało być?

– Nie wiem.

Poczuł, że jest wytrącony z równowagi. Własną niewiedzą. Tak samo jak w przypadku tej cholernej sprawy wiedział, że istnieje rozwiązanie, ale nie zbliżył się do niego nawet o milimetr. Pytania pozostawały. Po co te kłamstwa? Dlaczego odszukał akurat jego? Dlaczego Timowi zależało na jego spotkaniu z Cathy?

– Kiedy postanowiliście się przeprowadzić do Szwecji? – zapytał, mając nadzieję, że to do czegoś doprowadzi, da mu punkt zaczepienia.

– Mniej więcej rok po śmierci mamy.

– Został tu wysłany czy był to jego pomysł?

– Jego pomysł. Nie wiem jak, ale odczułam, że ma to związek z tobą.

– Dlaczego? – Sebastian się przeciągnął, czując nagłe zainteresowanie. – Skąd ci to przyszło do głowy?

– Nie wiem, to po prostu takie uczucie. Pewnie nigdy się nie dowiem – odparła, wstając. Rozmowa dobiegła końca. Sebastian zaczął się zastanawiać, w jaki sposób mógłby przedłużyć wizytę, a wtedy Cathy się pochyliła, żeby podnieść teczkę, którą jej przekazał. Nagle zobaczył naszyjnik, którego wcześniej nie widział. Cały zesztywniał. To nie mogła być prawda… Ale przecież widział. Dokładnie pamiętał jego wygląd. Pierścionek już tyle razy pokazywał mu się we śnie. Sebastian wiedział nawet, jakie to uczucie, kiedy się przeciągnie po nim kciukiem.

Był to mały kawałek alpaki z czerwonymi i białymi kamieniami.

Pierścień w kształcie motyla.

– Skąd to masz? – zapytał, czując, że głos więźnie mu w gardle. Cathy podniosła wzrok, zrozumiała, na co patrzył – sądząc z pewnością, że korzysta z okazji do zajrzenia jej w dekolt, kiedy się nachyliła – a następnie chwyciła zawieszony na szyi mały pierścionek w kształcie motyla.

– To?

– Tak.

– Mam go od zawsze, odkąd byłam bardzo mała. Przynosi mi szczęście. Choć nie można wierzyć w takie rzeczy – odparła i smutno się uśmiechnęła. – A dlaczego?

Sebastian tylko patrzył i nie był w stanie odpowiedzieć. Widok pierścionka rzucił go w przeszłość. W tamto miejsce i tamten czas. W sny, chociaż na jawie.

Słońce i ciepło. Zapach mydła i kremu przeciwsłonecznego. Jej drobne dłonie na jego twarzy. Szczęście, którego nie doświadczył od tamtego czasu.

– Wszystko dobrze? – zapytała Cathy, a Sebastian uświadomił sobie, że patrzyła na niego z niepokojem. Jak długo tak siedział i tylko się gapił? Prawdopodobnie zbyt długo.

– Ja… tak, ja… już pójdę.

Nie do końca wiedząc jak, stanął na nogi i ruszył do drzwi. Cathy poszła za nim.

– Na pewno wszystko w porządku? Wydajesz się trochę blady.

– Nie, ja… nie, wszystko dobrze.

Poczuł, że udało mu się ułożyć usta w kształt uśmiechu – miał nadzieję, że przekonującego – i w drzwiach odwrócił się do Cathy.

– Może… jeszcze się zobaczymy.

– Wyjeżdżam jutro wcześnie rano.

– No tak, jasne, ale… Może się chociaż zdzwonimy.

– Możliwe – odpowiedziała, a on zauważył pytającą zmarszczkę na jej czole. Na pewno nie zachowywał się naturalnie. Dlatego już nic nie powiedział, tylko kiwnął głową, wyszedł na letni wieczór i lekko oszołomiony ruszył ulicą.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Oczywiście nie mógł spać.

Sam nawet nie wiedział, czy próbował. Myśli wirowały mu w głowie, zderzały się ze sobą, obierały rozmaite tory i wracały. Najczęściej dochodził do wniosku, że to niemożliwe.

Jedynego słusznego.

To nie mogła być Sabine.

Cunninghamowie również byli w Tajlandii w Boże Narodzenie 2004 roku. Najprawdopodobniej kupili podobny pierścionek na tym samym albo jakimś innym targu. Sprzedawano tam tanie bibeloty. Takie pierścionki z pewnością były wszędzie.

Tak, to było absolutnie najbardziej prawdopodobne.

Ale…

Jak prawdopodobne było, że Tim Cunningham, który kupił w Tajlandii taki sam pierścionek swojej córce, rówieśniczce Sabine, pojawi się w jego życiu prawie dwadzieścia lat później? Nie pojawi się, poprawił w myślach Sebastian. Odszuka go.

Jak prawdopodobne to było?

Musiał przyznać, że znacznie bardziej niż to, że młoda kobieta, którą właśnie spotkał, okaże się Sabine.

Ale…

Czego chciał Tim? Tak naprawdę. Dlaczego szukał z nim kontaktu? Claire nie zginęła w wypadku drogowym. Frank w ogóle nie istniał. Dlaczego Tim chciał, by on się spotkał z Cathy?

Sebastian westchnął ciężko. Miał już dosyć przewracania się z boku na bok, więc wstał z łóżka i zaczął chodzić po mieszkaniu w samych slipach. W końcu znalazł się w kuchni. Usiadł w czerwcowej ciemności i spojrzał na okna sąsiedniego domu, w których pogaszono światła.

Nie mógł sobie tego poukładać w głowie.

Cathy powiedziała, że Tim zaczął się zastanawiać nad Szwecją po śmierci swojej żony. To musiało coś znaczyć. Zerwanie z dotychczasowym życiem po śmierci bliskiej osoby nie należało do rzadkości. Była to chęć odejścia, próba zaczęcia od początku w innym miejscu. Gdzieś, gdzie nie ma wspomnień. Ale Szwecja? Dlaczego Szwecja? Cathy odniosła wrażenie, że ma to związek z Sebastianem.

Wstał ponownie, wszedł do gabinetu i otworzył swoje notatki. Przebiegał je wzrokiem, dopóki nie znalazł tych, które dotyczyły Claire. I życia w kłamstwie. Tim powiedział, że Claire nigdy nie chciała rozmawiać o Franku. Ale Frank nigdy nie istniał. Łatwiej było sobie wmówić, że nigdy nie istniał, niż że go straciła. Bardzo empatyczne i szczegółowe jak na reakcję na wydarzenie, które nigdy nie miało miejsca. Nigdy go nie stracili.

Nie stracili nikogo.

Mieli Cathy. Zawsze.

Zmuszała mnie do życia w kłamstwie, mówił Tim. Sebastian nadal sądził, że to prawda. Pewnie tylko to nią było. Zmusiła mnie do życia w kłamstwie. Nigdy nie chciała rozmawiać o Franku. Nie mogła znieść, że go stracili.

Frank nigdy nie istniał. Ale istniała Cathy. Mała dziewczynka. W wieku Sabine. Czy to o niej pod żadnym pozorem nie wolno było przypominać Claire? Czy to ją stracili? Stracili i zastąpili? Czy to było życie w kłamstwie?

Nie, nie, nie! Niemożliwe!

Gdyby pozwolił myślom pójść w tym kierunku, równie dobrze mógł zacząć wierzyć w chemtrails i w to, że Bill Gates chce zaczipować cały świat szczepionką na covid.

Mniejsza skala, ale takie samo szaleństwo.

Równie nieprawdopodobne.

Zamknął notatnik, wstał i wyszedł z powrotem do kuchni. Znów popatrzył na dom naprzeciwko. Ktoś nie spał i chodził po kuchni z płaczącym dzieckiem. Nieprzespane noce – z Sabine było ich całe mnóstwo. Dopiero kiedy miała rok, doszła do wniosku, że spanie w nocy to dobry pomysł. Najczęściej to on się nią zajmował. Lily przeważnie pracowała na cały etat, a on był bardziej swobodny i mógł się zdrzemnąć w ciągu dnia jednocześnie z Sabine. Leżąc, patrzył na oddychający mały cud, aż sam zasypiał.

Odwrócił się. Myśli kotłowały mu się w głowie, zderzały się ze sobą, obierały rozmaite tory i wracały.

Czy nie powinien w takim razie jej rozpoznać?

Jasne, odkąd widział ją po raz ostatni, minęło prawie dwadzieścia lat, a wygląd ludzi zmienia się z czasem, ale i tak. Jeśli to naprawdę była Sabine, powinien chyba nastąpić krótki moment, w czasie którego się rozpoznali.

Wyszedł do przedpokoju i utkwił wzrok w drzwiach. Próbował sobie przypomnieć swoje myśli i reakcję, kiedy zobaczył ją po raz pierwszy. Otworzyła, zobaczył ją w progu i… nic.

Młoda kobieta. Córka Tima. Tyle.

Zdał sobie sprawę, że mają ten sam kolor oczu, ale to było wszystko. Błękitne. Ten kolor dzielili z dziesięcioma procentami populacji, więc nic to nie ułatwiło. Czy fakt, że zupełnie jej nie rozpoznał, potwierdził, że na poziomie intelektualnym wiedział to od początku?

Że Cathy to Cathy, a nie Sabine.

Że to nie mogła być prawda.

Dlaczego więc nie potrafił odłożyć tego na bok, dać się przekonać? Był inteligentny. Analityczny. Dumny ze swojego intelektu i umiejętności oceny informacji. Rzadko lub nigdy nie pozwalał, by jego postępowaniem sterowały emocje i pobożne życzenia. Prawdopodobieństwo, że Tim kupił córce taką samą ozdobę, było bez porównania większe od tego, że on i jego żona stracili dziecko i zastąpili je Sabine.

Wiedział, że tak jest.

Powinien umieć na tym poprzestać.

Stwierdzić, że przypadek spłatał mu szczególnie złośliwego figla, i pójść znowu się położyć. Spróbować uszczknąć kilka godzin snu. Mimo to jeszcze raz zrobił kółko po mieszkaniu, a pytania bez odpowiedzi rozbrzmiewały mu w głowie.

Czego chciał Tim? Tak naprawdę? Dlaczego go odszukał? Dlaczego jego spotkanie z Cathy było tak ważne? Dlaczego przeprowadzili się akurat do Szwecji? Na czym polegało życie w kłamstwie?

Kłamstwo, na którym ktoś opiera swoje życie.

Nie było to określenie pasujące do każdej małej tajemnicy. Musiało to być coś wielkiego. Kluczowego. Co sprawiło, że po śmierci żony Tim pojechał do Szwecji i spotkał się z psychologiem, żeby to zgłębić.

Sebastian znów był w tym punkcie.

Myśli tylko krążyły i krążyły. Wiedział, że w nocy nie zaśnie. Tani pierścionek. Pierścionek Sabine. Na szyi Cathy. Niemożliwe, ale nie na tyle nieprawdopodobne, by mógł przestać o tym myśleć. Musiał jednak to zrobić.

Jaki miał wybór?

Wreszcie pytanie, na które znał odpowiedź.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Był znów przed willą w Brommie.

Taksówkarz właśnie wkładał dwie duże walizy do bagażnika. Sebastian najwidoczniej przyjechał w ostatniej chwili. Wysiadł ze swojej taksówki i poszedł do zaparkowanego samochodu. Przedmieścia jeszcze się nie obudziły, letni poranek obiecywał kolejny ładny dzień wypełniony śpiewem ptaków z pobliskich sadów. Spokój i bezruch mocno kontrastowały z tym, jak się czuł w środku.

Podniósł wzrok na dom. Cathy właśnie zamknęła drzwi i ruszyła w jego stronę z bagażem podręcznym i torebką na ramieniu. Widząc to, przystanął i podniósł rękę na powitanie.

– Co ty tu robisz? – zapytała Cathy, podając taksówkarzowi srebrną walizkę na kółkach. Co tam robił? Dobre pytanie. Sam nie do końca wiedział. Musiał opowiedzieć o przemyśleniach z ostatniej nocy. Zobaczyć jej reakcję. Potwierdzić, że trafił na jakiś trop. Wzbudzić jej zainteresowanie.

– Muszę z tobą porozmawiać – powiedział tylko.

– No to szybko – odparła Cathy, kiwając głową w stronę samochodu, a zatem w pewnym sensie też lotniska.

– To skomplikowane – zaczął Sebastian i gorączkowo się zastanawiał, jak przyspieszyć rozmowę. Nawet gdyby miał naprawdę dużo czasu, nie byłby pewny, czy potrafiłby przekazać swoje myśli, nie wychodząc na kompletnego szaleńca.

Bo to było szalone.

Szalone i niepojęte.

– Zastanawiałem się – dodał. – Przez całą noc.

– Ach tak? – W tej krótkiej odpowiedzi było słychać niecierpliwość. Cathy wyraźnie spieszyła się do wyjazdu.

– Nad Timem, nad wszystkim… nad życiem w kłamstwie, o którym mówiliśmy. Nad tym, że po śmierci Claire Tim odszukał właśnie mnie…

– Słuchaj, nie mam na to czasu.

– Tylko pięć minut.

– Przykro mi, ale nie.

Posłała mu przepraszający uśmiech, poprawiła pasek torby na ramieniu i ruszyła w stronę samochodu. Dzieliło ją od niego może pięć kroków. To wszystko, czym dysponował. Potem miała mu zniknąć na zawsze. Z pewnością istniały sposoby skontaktowania się z nią, ale to, co chciał i musiał powiedzieć, nie należało do spraw, które się omawia na Zoomie albo przez telefon. Musiał zrobić to natychmiast.

– Myślę, że Tim i Claire nie byli twoimi rodzicami – wyrzucił z siebie i kiedy tylko to powiedział, sam usłyszał, jak niedorzecznie zabrzmiało. Ale przynajmniej przystanęła. Przystanęła i się odwróciła.

– O czym ty, do cholery, gadasz?

– Myślę, że w Tajlandii coś się stało. Nie mam pewności, że Tim i Cathy… że jesteś ich. – Zrobił krok do przodu. Pomyślał, że musi ją skłonić, by się na chwilę zatrzymała, dała mu szansę na rozwinięcie myśli, ale mroczne, puste spojrzenie, które napotkał, podpowiedziało mu, że to będzie trudne. – Myślę, że właśnie to mogło być życiem w kłamstwie – dodał w ostatniej desperackiej próbie.

– Okej, dobrze, tyle zrozumiałam – odparła tonem, który wyraźnie zdradzał jej pewność, że Sebastian ma nie po kolei w głowie. Zrobiła ostatni krok do samochodu i otworzyła drzwi.

– Proszę, poczekaj – powiedział.

Nie zaszczyciła go nawet jednym spojrzeniem, tylko usiadła z tyłu i zamknęła za sobą drzwi. Sekundę później taksówka ruszyła, a Sebastian mógł tylko patrzeć, jak odjeżdża.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Ze strony głównej internetowego wydania „Expressen” patrzył na Vanję Sebastian ze zdjęcia paszportowego, które musiało mieć więcej niż dziesięć lat. Jak większość ludzkości, również on nie wyglądał na swoim dobrze. Został nazwany psychologiem skandalistą. Niżej pojawiały się zdjęcia Perssona Riddarstolpego, farmy świń i zajezdni autobusowej. O Nazrin można było powiedzieć wiele rzeczy, ale na pewno nie to, że jest płytka. Nawet skłoniła Rosmarie do wygłoszenia komentarza. Oczywiście stwierdziła, że jakiekolwiek powiązanie Sebastiana z Krajową Policją Kryminalną jest wyłącznie winą Torkela, że wspomnianego psychologa już kompletnie nic z nimi nie łączy, a jeśli chodzi o inne zadania, nie może komentować toczącego się śledztwa. Czyli nic zaskakującego.

Po raz kolejny była wcześnie w pracy. Usiadła w Pokoju z drugą tego dnia filiżanką kawy i wpatrywała się w ścianę. Miała nadzieję, że odkryje coś, co przeoczyli inni. Znajdzie element, dzięki któremu zrobią jakiś postęp.

Nie udało jej się to.

Najnowszym dodatkiem były wydruki z komputera i komórki Perssona Riddarstolpego, ale nic nie pomogły. Udało się pobrać rozmowę, którą odbył z zabójcą na Wreckr, ale jedynym, co wykazała, była głęboko zakorzeniona nienawiść Håkana do Sebastiana. Ta wymiana zdań, choć naprawdę przykra, nie dała im kompletnie nic, z czym mogliby dalej pracować.

Wróciła do swojego gabinetu, przez blisko godzinę odpowiadała na maile i zajmowała się resztą kwestii administracyjnych, które były częścią jej pracy. Po ósmej dołączyła do niej Ursula, przywołała ją gestem, a potem zdjęła płaszcz i uruchomiła komputer na swoim stanowisku. Vanja podeszła i razem ruszyły do kuchni.

– Widziałaś „Expressen”? – spytała Vanja, kiedy nalewała sobie trzecią tego dnia filiżankę kawy.

– Tak. Nie spodoba mu się dobór zdjęcia – odparła z uśmiechem Ursula.

To prawda, pomyślała Vanja. Choć Sebastian nigdy nie był szczególnie próżny ani dbający o wygląd, domyśliła się, że zdjęcie zostało wybrane tak, by pasowało do treści artykułu. Naprawdę nie wyglądał na nim jak ktoś godny zaufania.

– Szefowa już u ciebie była? – zapytała Ursula, wyjmując ze spiżarni kilka sucharków migdałowych.

– Jeszcze nie. Mam wrażenie, że się nie wychyla po tej całej sprawie z Perssonem Riddarstolpem.

– Jak się czujesz? – odezwała się ni stąd, ni zowąd Ursula. Vanja spojrzała na nią pytająco. Pracowały ze sobą od dawna, znały się i wspierały, ale tego rodzaju osobiste pytania padały rzadko. By nie powiedzieć: w ogóle.

– Dobrze, a dlaczego pytasz?

– Nowe sprawy służbowe, cała sytuacja z Billym, a teraz jeszcze kwestia Sebastiana. To wszystko ma bardziej osobisty charakter.

– Dla ciebie też. Byliście przecież parą.

– Tak, chyba tak to jest… – Ugryzła kęs sucharka i umilkła. Vanja nie orientowała się do końca, jak wyglądała ta relacja ani co się działo przed ani po tym, jak Billy próbował zabić Ursulę. Widziała tylko, że poza pracą już się nie spotykają.

– Wszystko dobrze – powiedziała Vanja, żeby zakończyć rozmowę. – Oddzielam jedno od drugiego. Pracę od reszty.

– W porządku – stwierdziła krótko Ursula. Wiedziała, że rozmowa byłaby zakończona, nawet gdyby nie przerwał im Carlos.

– Dzień dobry – przywitał się po drodze do automatu z kawą. Vanję uderzyła myśl, że wygląda bezwstydnie świeżo. Kołnierz kraciastej koszuli wystawał mu spod swetra, na który narzucił kurtkę w kolorze khaki. Nawet Vanja rozpoznała mały znaczek na piersi i wiedziała, że kurtka jest droga.

Chwilę rozmawiali, a kiedy Gutestam i Hansson do nich dołączyli, przenieśli się do Pokoju, żeby rozdzielić zadania na początek dnia. Brakowało tylko Sebastiana. Do nikogo się nie odezwał. Było już piętnaście po dziewiątej, więc Vanja z irytacją wzięła do ręki telefon i do niego zadzwoniła. Odebrał po piątym sygnale.

– Gdzie jesteś? – przeszła od razu do rzeczy.

– Dzisiaj nie przyjdę – odparł.

– Co? Co to ma być za odpowiedź, do cholery? Dlaczego?

– Coś mi wypadło. Muszę się tym zająć – odparł krótko Sebastian.

– Chodzi o to, co napisali w „Expressen”?

– Nie czytałem.

– To nie czytaj, tylko tu przyjedź. Natychmiast.

– Przykro mi, ale nie mogę. Nie dzisiaj.

Po tych słowach rozległo się kliknięcie i połączenie dobiegło końca. Vanja ze zdziwieniem spojrzała na telefon i poczuła wzbierającą złość. Carlos posłał jej zaskoczone spojrzenie.

– Gdzie on jest? – zapytał.

– Nie mam pojęcia. Najwyraźniej ma coś ważniejszego do roboty.

Schował telefon do kieszeni. Rozumiał, że narobił problemów, że Vanja się na niego wściekła, ale nie było rady. Nie mógł siedzieć tego dnia w Pokoju, zajęty oględzinami miejsca zbrodni, rysopisami, teoriami i śladami. Poza tym to była ich działka. Oni byli policjantami. A dziś i tak na nic by się nie przydał, bo myślami był zupełnie gdzie indziej.

Po powrocie z Brommy nie chciał wchodzić do mieszkania. Nagle zaczęło mu się wydawać więzieniem. Wiedział, że tylko nerwowo chodziłby tam i z powrotem. Postanowił wybrać przechadzkę po mieście bez żadnego planu. Jedna myśl nie dawała mu spokoju, przybierała różne formy, ale na końcu zawsze natykał się na to samo pytanie.

Czy Sabine żyła?

Nocne rozmyślania doprowadziły go do wniosku, że to możliwe. Ale w dalszym ciągu bardzo mało prawdopodobne. Na każdy argument za przypadały co najmniej dwa przeciw.

Zdał sobie sprawę, że znów dotarł do Hornstull. Wiele spraw musiał ustalić na własną rękę. Potrzebował kogoś do rozmowy, a tak naprawdę nie miał zbyt wielu osób do wyboru.

– Czyż to nie nasz psycholog skandalista? – zapytał Torkel z krzywym uśmieszkiem, kiedy otworzył drzwi i zobaczył go w progu.

– Kompletnie nic nie czytałem. Nawiązujesz do jakiegoś tytułu?

– Tak. Miło, że ktoś przejmuje pałeczkę, bo samotne generowanie wszystkich klików zaczynało mnie nużyć – stwierdził sucho, odsunął się i wpuścił Sebastiana do mieszkania.

– Nie dlatego tu jestem – odparł Sebastian i ruszył w stronę kuchni. – Masz kawę? – zapytał i podał mu opakowanie, które kupił po drodze. Torkel zamknął drzwi i wszedł za nim do kuchni.

Kiedy kawa przelatywała przez ekspres, Sebastian położył na talerzyku dwa o wiele za duże ciastka kardamonowe i postawił na stole.

– Czas na kawę – powiedział Torkel i wyjął dwie filiżanki.

– Tak.

– Nie dlatego tu przyszedłeś.

– To prawda.

– Z czym tym razem potrzebujesz pomocy? – zapytał z rezygnacją.

– To… sprawa osobista.

– Którą chcesz omówić ze mną?

– Nie mam nikogo innego, z kim mógłbym o tym porozmawiać – powiedział Sebastian, siadając przy stole w kuchni.

– Nie masz nikogo bliższego ode mnie? – zapytał Torkel, kiedy przyszedł i nalał kawy. – To przecież jakaś cholerna tragedia.

Miał rację. Torkel wielokrotnie pokazał, że z jego strony przyjaźń jest nie tylko możliwa, ale wręcz pożądana. Jednak Sebastian kategorycznie odpychał wyciągniętą rękę. W trudnym czasie, po tym, jak Lise-Lotte zmarła, a Torkel osunął się z powrotem w uzależnienie, Sebastian nie odwiedził go ani razu. Chyba że sam potrzebował pomocy. Co w ostatecznym rozrachunku niemal kosztowało Torkela życie.

– Czy chodzi o Riddarstolpego? – zapytał Torkel, siadając naprzeciwko.

Sebastian pokręcił głową.

– Nie, to nie ma nic wspólnego ze sprawą.

Umilkł, nie wiedząc, co mówić dalej. Torkel sięgnął po jeden z wypieków i ugryzł kęs. Czekał, ze wzrokiem utkwionym w niego. Sebastian się zawahał. Wręcz pożałował, że przyszedł.

– Na samą myśl wydaje mi się to szalone – wykrztusił w końcu, by zyskać na czasie.

– Okej – skinął głową Torkel i wypił łyk kawy. – Ale teraz jestem zaciekawiony – przyznał, po raz kolejny spotykając się wzrokiem z Sebastianem.

Sebastian westchnął. Nie mógł przecież przyjść, wypić kawy, zjeść ciastek i sobie pójść. Nie dlatego nawiązał kontakt z Torkelem. Nawet gdyby rozmowa miała niczego nie rozwiązać ani nie dać żadnych odpowiedzi, nie byłby już dłużej sam ze swoimi myślami.

– Wydaje mi się, że znalazłem Sabine.

Widział po Torkelu, że ze wszystkich możliwych tematów rozmowy z nim o tym nie pomyślał nawet przez chwilę.

– Sabine? Twoją córkę? – odparł Torkel, kompletnie nie rozumiejąc. Sebastian tylko spokojnie pokiwał głową.

– Ale… nie rozumiem. Jak to możliwe? Przecież ona nie żyje.

– Prawdopodobnie, ale… może jednak żyje.

– Skąd ci to przyszło do głowy?

– To długa historia.

Torkel rozłożył ręce na znak, że ma czas. Sebastian wziął głęboki wdech i zaczął opowiadać. O Timie Cunninghamie i o tym, jak stracił syna w tsunami. O zmarłej żonie i o życiu w kłamstwie, które rozdzierało mu serce. O tym, jak on i Tim zbliżyli się do siebie, ale stracili kontakt, bo akurat wtedy na jaw wyszła sprawa Billy’ego. Potem pojawiła się Cathy. Tim zmarł. Nigdy nie mieli syna. Tylko ją. Córkę. Opowiedział, jak Tim nalegał na spotkanie Cathy z Sebastianem. Spędzili w Tajlandii Boże Narodzenie 2004 roku. Cathy była w odpowiednim wieku. I miała pierścionek. Ten, który on kupił Sabine.

Torkel milczał, zastanawiając się nad tym, co usłyszał. Kawa w filiżankach stygła. Sebastian zakończył na porannej wizycie w Brommie i chwili, gdy zniknęła mu z oczu. Na tym, co wtedy poczuł. Że w pewnym sensie złapał ją za rękę, ale po raz kolejny nie udało mu się jej utrzymać. Potem zamilkł.

– Nie wiem, co powiedzieć – przyznał szczerze Torkel i sceptycznie pokręcił głową.

– Powiedz to mimo wszystko. Powiedz cokolwiek.

– To brzmi… jak jakieś szaleństwo.

– Wiem.

Torkel odsunął krzesło i wstał. Zrobił kilka kroków do zlewozmywaka i oparł się o niego, krzyżując ręce na piersi.

– Naprawdę wierzysz, że to ona? Czy chcesz wierzyć?

Było to dobre pytanie. Sam sobie je zadawał, kiedy nie mógł zasnąć w nocy.

– Nie wiem do końca – odparł szczerze. – Nie potrafię sobie tego poukładać w głowie, a teraz jest już za późno.

– Bo pozwoliłeś jej odjechać. Do Australii.

Sebastian spojrzał na niego zdziwiony. Czy to było oskarżenie? A jeśli tak, skąd się wzięło?

– A co, do cholery, miałem zrobić? – zapytał, starając się opanować zdenerwowanie. – Zatrzymać ją siłą? Powalić na ziemię?

– Jeśli uznałeś, że to twoja córka, to tak. Niby dlaczego nie? Ja bym tak pewnie zrobił.

Sebastian zacisnął zęby. Poczucie, że otwarcie się przed Torkelem było złym pomysłem, tylko przybrało w nim na sile. Co prawda nie przewidywał, w jakim kierunku pójdzie rozmowa, ale na pewno nie zakładał takiego. W przeciwnym wypadku bez namysłu darowałby sobie wizytę.

– A może chciałbyś, by to nie była ona? – spytał Torkel. Sebastian gwałtownie się do niego odwrócił. Co ten facet wygadywał? Czyżby kompletnie postradał rozum?

– Dlaczego miałbym tego chcieć?

Torkel nie odpowiedział od razu. Było wyraźnie widać, że dokładnie waży słowa. Sebastian instynktownie wiedział, że cokolwiek Torkel powie, nie spodoba mu się to.

– Oparłeś całe swoje życie na tęsknocie za Sabine. Myślę, że przynajmniej uzasadniłeś swoje zachowanie żałobą.

– Wow, czyżbyś po pijaku zrobił kurs psychologa?

– Kim jesteś, jeśli nie człowiekiem, który opłakuje śmierć córki? – ciągnął Torkel, jakby nie usłyszał ostrego komentarza. – Po prawie dwudziestu latach? Czy ta myśl nie jest trochę nieprzyjemna?

Sebastian umilkł. Niechętnie musiał się zgodzić, że w słowach Torkela coś jest. Kiedy jego życie się zawaliło, zbudował je ponownie wokół żalu po Sabine. Zrobił z tego fundament, na którym wszystko oparł.

– Mówię tylko, że to przerażające doświadczenie widzieć samego siebie w lustrze i zastanawiać się, kim się jest – wyjaśnił spokojnie Torkel. – Sam robiłem to każdego dnia, kiedy piłem.

– I myślisz, że ją wypuściłem, żeby tego uniknąć?

– A jak ty sądzisz?

– Że jesteś idiotą, jeśli naprawdę myślisz, że wolałbym nie wiedzieć. Czy to ona. Czy mogłem sprowadzić ją z powrotem…

– A jeśli nie chce wrócić? Przecież całe życie miała innego ojca.

– Vanja też.

– Jasne, mogłoby być tak jak z Vanją – zgodził się Torkel i pokiwał głową. – Ale może być i tak, że ona nie chce cię znać. Dałbyś sobie z tym radę? Gdybyś znów ją stracił?

Bez względu na to, jak bardzo tego chciał, nie potrafił znienawidzić Torkela. Pytania, które od niego słyszał, były sensowne. Wnioski słuszne. Zmuszały go do myślenia nowymi kategoriami.

– Czyli według ciebie wszystko sprowadza się do tego, że jestem zbyt tchórzliwy, by się z nią skonfrontować? – podsumował.

– A czy to ma jakieś znaczenie? Ona jest w drodze na drugi koniec świata.

– Istnieją samoloty.

– Ale ty tkwisz tutaj.

Sebastian głęboko westchnął i wstał. Uznał, że mimo wszystko wystarczy. Prawda lub nie, uzasadniona czy nie, nie zamierzał już wysłuchiwać takich słów. Nic nie uległo poprawie, nic nie doczekało się rozwiązania. To było zmarnowane przedpołudnie.

– Pójdę już. Dzięki za kawę.

Powiedziawszy to, wyszedł do przedpokoju i zaczął sznurować buty. Torkel poszedł za nim, oparł się o futrynę i na niego spojrzał.

– Dlaczego tu przyszedłeś? Myślałeś, że co powiem?

– Nie wiem. W każdym razie nie to, co powiedziałeś.

– Jasne, mogłem się z tobą cackać i opowiadać, jak bardzo mi cię żal. Jak okropnie musisz się czuć. Albo… mogłem powiedzieć coś, co według mnie rzeczywiście byłoby w stanie pomóc. Jak mają to w zwyczaju przyjaciele.

– Tak – odparł Sebastian. – Tak sądzę.

– Informuj mnie, jak idzie i co ustalisz.

– Jasne. Do zobaczenia.

– Do zobaczenia.

Sebastian wyszedł na klatkę schodową, usłyszał Torkela zamykającego za nim drzwi i zaczął schodzić po schodach.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Ku swojemu zdziwieniu zasnął.

Po wizycie u Torkela po raz kolejny postanowił przejść piechotą do domu i tym razem rzeczywiście to zrobił. Powoli, czując, że w głowie cicho brzęczą mu nieposortowane zdarzenia ostatniej doby, ruszył ruchliwą Hornsgatan, minął Zinkensdamm i Mariatorget. Dotarł aż do Slussen, gdzie nadal był jeden gigantyczny plac budowy i miało tak pozostać jeszcze przez wiele lat.

Wszystko było opóźnione i o kilka miliardów droższe, niż planowano.

Jak przy wszystkich innych projektach zamówionych przez miasto i gminę. Doskonale rozumiał, że wybrani przez naród politycy skłaniają się ku rozmaitym ideologiom, mają różne systemy wartości i tak dalej, bo na tym polegało życie w demokracji, ale czysty rasizm, w ostatnich latach mniej lub bardziej zakamuflowany, był trudny do zaakceptowania. Jednak czego innego można było się spodziewać, jeśli cały rząd opierał się na partii nazistów.

Ludzie dostali prawo głosu i taki był rezultat.

Trzeba było z tym żyć.

Tym jednak, czego nie potrafił znieść, bez względu na orientację polityczną, była niekompetencja. Kompletny brak umiejętności przejawiany przez większość ludzi, którzy w końcu dostawali władzę i możliwość faktycznego wpływania na rzeczywistość. Nie znosił pospolitej głupoty i bezużyteczności. Niestety jedno i drugie wydawało się aktualnie nadreprezentowane w przestrzeni publicznej,

Przeszedł przez most Guldbron i ruszył dalej Skeppsbron. Radosne okrzyki uczestników przejażdżek w wesołym miasteczku Gröna Lund unosiły się nad wodą i odbijały od budynków na Gamla Stan. Skręcił w prawo, omal nie został potrącony przez rowerzystę, dalej minął Grand Hôtel, dotarł na Nybroplan i plac Raoula Wallenberga, na którym kilkoro turystów fotografowało dwanaście przypominających sfinksy brył, które w jakiś sposób miały uhonorować jego uczynek. Dalej ruszył Strandvägen. Było tam pełno ludzi, psów, wózków dziecięcych, rowerów i elektrycznych hulajnóg. Każde krzesło w każdym ogródku restauracji było zajęte. Pozornie beztroscy ludzie wiedli pozornie beztroskie egzystencje.

W końcu dotarł do domu. Był zgrzany i spocony, nie siadał. I co teraz? Co miał zrobić? Postanowił, że na kilka minut się położy. Odpocznie. Nie miał żadnych nadziei, że będzie z tego coś więcej, ale ku swojemu zdziwieniu rzeczywiście zasnął.

Spał. I nic mu się nie śniło.

Dopóki nie zadzwonił telefon.

Błądził ręką po nocnej szafce, aż w końcu się zorientował, że telefon jest w kieszeni spodni. Wyciągnął go i odebrał.

– Obudziłam cię? – spytała Vanja, kiedy już wychrypiał swoje imię.

– Tak – powiedział, odchrząknął i rzucił okiem na zegarek. Przespał dwadzieścia minut. – Źle spałem dziś w nocy.

– Czytałeś, co o tobie piszą?

– Nie. Sama przecież mówiłaś, że mam tego nie robić, a poza tym i tak nigdy nie czytam tych szmatławców. – Z pewnym wysiłkiem przerzucił nogi nad krawędzią łóżka, podciągnął się do pozycji siedzącej i stłumił ziewnięcie. – Dzwonisz, żeby mnie zwolnić?

– Nie mogę tego zrobić. Nie jesteś zatrudniony.

– Okej, a wypowiedzenie współpracy?

– Myślałam, że już może sam z niej zrezygnowałeś.

W jej głosie nadal było słychać rozczarowanie ich poprzednią rozmową. Sebastian potarł oczy. Czuł się bardziej zmęczony niż wtedy, gdy się kładł.

– Przepraszam, że wcześniej mówiłem zdawkowo i wydawałem się niezainteresowany. Coś się wydarzyło. Sprawa osobista.

– Bardziej osobista niż dwie ofiary zabójstwa powiązane z tobą?

– Otóż tak, i nie bardzo wiem, jak do tego podejść, ale jestem znów na tropie. – Kiedy wypowiadał te słowa, czuł, że to prawda. Nie było innej możliwości. Musiał się skoncentrować na innych sprawach. Pozwolić zadziałać wszystkiemu, z czym skonfrontował go Torkel. Tak, by odpowiedzi same wykiełkowały. Nie wymuszać ich. Cała historia z Cathy/Sabine miała potencjał zetrzeć go w pył, gdyby na to pozwolił. – Co o tym wszystkim sądzi Rosmarie? – zapytał, żeby wprost pokazać, że mu zależy. Na pracy. Na ekipie. Na Vanji.

– Zaprzecza twojemu zaangażowaniu i tłumaczy, że mamy z tobą kontakt z uwagi na charakter sprawy, ale w żaden sposób nie jesteś częścią śledztwa.

– Czyli jak dawniej.

– Ale może w przyszłości nie powinieneś korzystać z głównego wejścia – dodała Vanja, a Sebastian poczuł, że się uśmiechnęła.

– Przyjąłem. Dlaczego dzwoniłaś?

– Chciałam ci przekazać najświeższe informacje.

– Okej.

– I zapytać, jak się czujesz. Kiedy rozmawialiśmy, wydawałeś się zestresowany.

Sebastian wyobraził ją sobie. Samą w Pokoju. Pewnie przed wykonaniem telefonu długo rozważała, czy zachowywać się poufale. Przez krótką chwilę być bardziej córką niż szefową. Ucieszyła go jej decyzja. Nie wiadomo skąd w jego głowie pojawiła się myśl, że być może ma przyrodnią siostrę. Skutecznie ją stłamsił. Ich relacje już i tak były skomplikowane.

– Tak jak mówiłem, byłem trochę zestresowany. Pojawiła się pewna kwestia osobista. Ale dziękuję za troskę.

W telefonie zapadła cisza. Sebastian wyobraził sobie, że Vanja wygląda przez okno.

– Samochód Perssona Riddarstolpego znaleźliśmy przy tym samym jeziorze, w którym została utopiona Susanne – podjęła Vanja. A zatem nastąpił koniec spraw osobistych i powrót do pracy. Sebastian cieszył się chociaż z tej odrobiny, którą dostał. – Co ci to podpowiada?

Sebastian ponownie potarł oczy. Zaczął się przebudzać, jego umysł znowu funkcjonował.

– Czuje się jak u siebie, spędził tu dużo czasu. Ma poczucie bezpieczeństwa.

– Ale konkretnie tobie nic to nie mówi?

– Przypomnij mi, o które miejsce chodzi.

– O kąpielisko Stora Flaten, niedaleko rezerwatu przyrody Nacka.

– Nigdy nie byłem miłośnikiem rezerwatów przyrody…

Odpowiedziało mu tylko westchnienie. Głębokie, zmęczone westchnienie.

– Ta sprawa… ta cholerna sprawa.

– Rozwiążemy ją. Zawsze dajemy radę.

– Ale zazwyczaj na tym etapie mamy coś więcej niż skradziony samochód.

– Czy przy tym jeziorze są domy mieszkalne?

– Tuż obok nie, ale blisko są.

– Powinniśmy poszukać właśnie tam. Niewykluczone, że on mieszka w sąsiedztwie.

– Zajmę się tym.

Znów zapadła cisza, ale Sebastian odniósł wrażenie, że Vanja nie chce się rozłączać. Znów ją sobie wyobraził. Stała przy oknie, wpatrzona w dal. Zamyślona.

– Jesteś w Pokoju? – zapytał.

– Tak.

– Sama?

– Tak. A co?

– Nic. Wydajesz się… przygaszona.

Zaczął się zastanawiać, czy nie pójść o krok dalej. Dlaczego by nie? Najgorszym, co mogło się stać, było gwałtowne zakończenie rozmowy.

– Chodzi tylko o sprawę?

Uderzyło go, że zawsze łatwiej im się rozmawiało przez telefon niż twarzą w twarz. Z pewnością istniało zjawisko ochronnego dystansu zapewnianego przez telefon, on jednak o nim nie słyszał. Po prostu tak było.

– Spotkałam się z Anną – usłyszał ku swojemu wielkiemu zdziwieniu po kilku sekundach pełnej namysłu ciszy.

– Z twoją mamą?

– Pojechałam tam z Amandą. Nigdy wcześniej jej nie widziała.

– Jak wyszło?

– Wyszło… w porządku. Powiedziałabym, że dobrze. Mogłyśmy się skoncentrować na Amandzie.

Sebastian pomyślał o własnej matce, która nigdy nie miała okazji spotkać się z Sabine. Wiedział, że sprawiłoby jej to przyjemność. Może nawet mogłoby zreperować ich, delikatnie mówiąc, trudne relacje. Wnuki mają umiejętność odbudowywania zawalonych mostów. Jego ojciec – człowiek, którym naprawdę pogardzał i którego nienawidził – nie żył już od wielu lat, a niechęć między nim a jego matką pozostała raczej siłą rozpędu. Wywołana przez wszystkie niesprawiedliwości i zdrady sprzed wielu lat. Może byliby w stanie odnowić kontakt. Teraz było już za późno. Cieszył się jednak z nieporadnych prób Vanji. Ze względu na nich oboje.

– Uważam, że to dobre – odpowiedział szczerze.

– Chyba muszę jej dać nową szansę. Człowiek może się zmienić. Ty się zmieniłeś.

– Mam nadzieję, że na lepsze.

– Dla ciebie jest tylko jedna droga.

Sebastian poczuł, że w środku robi mu się ciepło. Rozmawiali i żartowali. Jak ojciec i córka. Wiedział, że powinien się skoncentrować na niej, na nich – zamiast na nieprawdopodobnym scenariuszu, który w najlepszym wypadku był pobożnym życzeniem.

– Muszę pracować – oznajmiła Vanja i chwila minęła.

– Zadzwoń, gdyby coś się wydarzyło. W przeciwnym razie będę jutro. Mam nowe koncepcje dotyczące naszego sprawcy i chciałbym się dowiedzieć, co o nich sądzicie.

– Nie powinniśmy ich poznać już teraz?

– To nic rewolucyjnego. Wystarczy, jeśli usłyszycie jutro.

Pożegnali się i zakończyli rozmowę. Sebastian jeszcze przez chwilę siedział na łóżku z uśmiechem. Jego telefon zadźwięczał. Czyżby to Vanja o czymś zapomniała? Rzucił okiem na ekran i resztki snu natychmiast się rozproszyły.

To nie był esemes, tylko mail.

Nie od Vanji, lecz z adresu MustDiGGIT@gmx.de.

Kontakt.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Wciąż to dokuczliwe uczucie w przeponie.

Niepokój, który nie chciał odpuścić, cokolwiek robiła, jakkolwiek się starała. Częściowo winiła za to swoją pracę. Całe dnie chodzenia po ulicach i wlepiania mandatów za niewłaściwe parkowanie sprawiało, że miała pod dostatkiem czasu na myślenie. Choć czasem Ewa była zdania, że termin „niewłaściwe parkowanie” nie do końca oddaje istotę sprawy. Ostatnio bardzo rzadko umieszczała je za szybą dlatego, że jakiś samochód był źle ustawiony, blokował ruch albo stanowił zagrożenie. Najczęściej po prostu chodziło o nieuregulowaną opłatę. Ewa w pełni rozumiała kierowców. Parkowanie stało się bardzo drogie. Kosztowało od dwudziestu do pięćdziesięciu koron za godzinę. Gdyby ktoś codziennie chciał stać na płatnym miejscu parkingowym przez cały dzień, szybko skończyłyby mu się pieniądze.

Właśnie umieściła mandat za szybą toyoty. Kierowca wprawdzie uiścił opłatę, ale straciła ważność trzydzieści cztery minuty wcześniej. Ewa odczekała jeszcze pięć regulaminowych minut, a potem wsunęła żółtą kartkę pod wycieraczkę. Poszła dalej. Sprawdziła, czy za przednią szybą kolejnego samochodu tkwi bilet parkingowy. Ostatnio rzadko już tak było, bo wszystko przejęły aplikacje. Zeskanowała tablice rejestracyjne, żeby sprawdzić, czy system zarejestrował opłatę. Jeśli się okaże, że nie, kierowca zapłaci karę. I tak dalej, do następnego samochodu. I następnego. I następnego. Praca opierała się na rutynie, nie wymagała wiele myślenia. Chodząc, Ewa mogła więc się zastanawiać nad związkiem swojej córki.

Alexander Ohlsson wydawał się bardzo miły i tak się cieszyła, że jej córka wreszcie poznała kogoś, kto jest dla niej dobry i z kim jej jest dobrze. Poprzedni chłopak – pozbawiony inicjatywy, wiecznie upalony cwaniaczek – był nie do zniesienia. Ewa odetchnęła z ulgą, kiedy się dowiedziała, że między nimi wreszcie koniec. Beznadziejny typek. W odróżnieniu od Alexandra. Towarzyskiego, miłego, skłonnego do śmiechu. Chłopak pracował jako elektryk i wraz z kolegą prowadził firmę. Ciężko pracował.

Aż nagle pojawił się pierwszy siniak. Nieprzyjemnie granatowy, na boku klatki piersiowej. Ewa zobaczyła go przypadkiem, kiedy córka pomagała jej na działce i ściągnęła bluzę, a koszulka podjechała do góry.

– Coś ty sobie zrobiła? – zapytała wtedy Ewa.

Córka obróciła to w żart. Powiedziała, że była niezdarna, nie obejrzała się jak trzeba i weszła prosto na opuszczoną rampę zaparkowanej ciężarówki. Bolało jak jasny szlag. Ewa potem już o tym nie myślała. Wyjaśnienie brzmiało wiarygodnie. Dlaczego córka miałaby wymyślać taką niedorzeczną historię?

Potem były dwa tygodnie, w czasie których się nie widziały – córka odwoływała umówione spotkania, a kiedy się znów zobaczyły, Ewa mogłaby przysiąc, że w głębi, przy samej nasadzie nosa dostrzega słabe, żółtofioletowe pozostałości po siniaku. Jeszcze raz zapytała, co się stało.

– Nic – zabrzmiała odpowiedź.

Usłyszała, że coś jej się wydaje. Że wszystko w porządku.

Ponownie zobaczyły się po wyjątkowo długim czasie. W spotkaniu brał udział Alexander. Był czarujący i uroczy jak zwykle, ale Ewa uważnie go obserwowała. Czy było widać jakieś znaki? Zachowywał się inaczej? Jak ktoś, kto kontroluje?

Córka raz po raz przekładała spotkania, a kiedy co jakiś czas się widywały, Alexander zawsze im towarzyszył. Kulminacja niepokoju nastąpiła kilka tygodni wcześniej, gdy jedna z najstarszych i najlepszych przyjaciółek córki zadzwoniła do Ewy i zapytała, czy jest z nią coś nie tak – bo odwołuje ich umówione spotkania, często w ostatniej chwili. Nie widziały się całe wieki. Przyjaciółka miała wrażenie, że dziewczyna jej unika, i pytała Ewy, czy coś się stało.

Ewie wydawało się, że zna odpowiedź, ale nic nie mówiła. I wtedy, i teraz. Nie wiedziała, w jaki sposób poruszyć ten temat. Nie ulegało wątpliwości, że córka nie chce o tym rozmawiać ani nie zamierza prosić jej o pomoc. Jak więc należało postąpić? Ewa wiedziała z doświadczenia, że oskarżenie Alexandra wprost mogłoby mieć katastrofalne skutki. Z biegiem lat jej troska zbyt często była uznawana za oznaki niechęci, kwestionowanie wyborów i decyzji córki. Musiała przyznać, że wielokrotnie rzeczywiście to robiła. Uważała, że córka niepotrzebnie komplikuje sobie życie. Jednak ich niekiedy krucha relacja bywała zagrożona nawet z bardziej błahych powodów. To z kolei teoretycznie mogło doprowadzić do zerwania. Zwłaszcza jeśli Alexander miał nad nią kontrolę.

Miała więc nad czym rozmyślać, gdy idąc ulicą, sprawdzała bilety parkingowe, tabliczki z informacją, że parking jest tylko dla mieszkańców, i skanowała tablice rejestracyjne. Zbliżyła się do brązowego audi. Nie potrafiła poprzeć tego liczbami, ale gdyby ktoś ją zapytał, powiedziałaby, że Audi i BMW mają nadreprezentację w statystykach mandatów.

Jej skaner piknął, kiedy odczytał tablicę rejestracyjną. Nigdy przedtem nie słyszała tego dźwięku. Zdziwiona spojrzała na ekran. Była na nim czerwona ramka z białym napisem.

Informował, że policja poszukuje informacji o tym konkretnym pojeździe.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Coś się dzieje?

Lena Gutestam opadła na siedzenie pasażera i zatrzasnęła za sobą drzwi.

– Nie – odpowiedział Carlos i nadal nie spuszczał z oka brązowego audi, które stało zaparkowane około piętnastu metrów dalej po drugiej stronie ulicy.

– Nie mieli limonkowej – oznajmiła Gutestam, pogrzebała w papierowej torbie, którą miała ze sobą, i podała mu colę o smaku mango.

Nie lubił mango. Od zawsze.

– Dzięki – powiedział.

Nadal wypakowywała produkty z torby i wkrótce potem przeżuwali swoje burrito, obserwując drugi samochód.

– Masz psa? – spytała nagle Gutestam, ocierając z ust odrobinę salsy.

– Nie, dlaczego pytasz?

– A chciałbyś mieć?

– Tak, ale osoba, z którą mieszkam, nie chce i nie dalibyśmy sobie z nim rady. A co?

– Chciałam wiedzieć, czy jesteś psiarzem.

Carlos rzucił okiem w jej stronę, a ona odwzajemniła jego spojrzenie, unosząc pytająco brwi i lekko się uśmiechając. W Uppsali często prowadził obserwacje i wtedy gawędził, ale głównie o serialach, filmach, sporcie i wiadomościach. Kilka razy o rodzinie, ale rzadko były to głębokie rozmowy. Raczej o tym, co robiły dzieci, o aktywnościach i wakacjach. Nigdy się nie zastanawiał, czy jest psiarzem.

– Dlaczego chcesz to wiedzieć? – nie przestawał dopytywać.

– To mówi wiele o tym, jakim się jest człowiekiem.

– Naprawdę?

– Tak.

– Co na przykład?

– Za długo by tłumaczyć, ale nie martw się, same dobre rzeczy.

– Nie martwiłem się za bardzo.

Siedzieli w milczeniu. Szyby były opuszczone, ale ledwo słyszeli ruch zatłoczonej Valhallavägen dwie przecznice dalej. Na ulicach Östermalmu nie było wielu ludzi. Kiedy siedzieli na Kallskärsgatan i patrzyli na pokrywający się zielenią Tessinparken, coraz mocniej do nich docierało, że spokój wczesnego lata już zaczyna być w nim odczuwalny. Widzieli ruch wokół okrągłej fontanny pośrodku, ale większość ludzi wydawała się zajęta urlopowym spacerem. W samochodzie było słychać ćwierkanie ptaków i tylko czasem bzyczenie tego czy innego owada.

– A ty masz psa? – zapytał Carlos, kiedy przyszło mu do głowy, że wybrany przez nią temat rozmowy był zaproszeniem do zapytania o to samo.

– Dwa. Beagle. Sześć i cztery lata.

Carlos tylko skinął głową. Miał wrażenie, że wyczerpali już temat. Nie żeby miał coś przeciwko temu – milczenie, które od czasu do czasu zapadało między nimi, nie było ani trochę męczące.

– Nie macie nikogo, kto mógłby was odciążyć? Ty i osoba, z którą mieszkasz?

Carlos szybko rzucił na nią okiem. Nie do końca zrozumiał.

– Co?

– Jeśli chcecie mieć psa. Nie jesteś taki stary. Nie masz rodziców, którzy mogliby wkroczyć i wam pomóc?

– Tylko ja chciałbym mieć psa, ale osoba, z którą mieszkam, nie. No i… – Zawahał się, nie wiedząc, czy o tym powiedzieć. Zwykle nie mówił, ale z drugiej strony nie była to żadna tajemnica. – Nie mam żadnego kontaktu z rodzicami.

– Naprawdę? Dlaczego? – spytała Gutestam i wydawała się szczerze zainteresowana. Carlos znów chwilowo się zawahał. Po namyśle uznał, że na razie wystarczy.

– Za dużo by opowiadać, a to same złe rzeczy.

Uśmiechnął się do niej, a ona odwzajemniła uśmiech, a następnie z powrotem skupiła uwagę na samochodzie, który obserwowali. Carlos oparł się o zagłówek i wypił łyk coli. Nie była taka zła, ale już wiedział, że ten smak nie stanie się jego ulubionym.

– Czy osoba, z którą mieszkasz, jest mężczyzną? – zapytała go, patrząc w przestrzeń i trzymając rękę za oknem. Ciepły wiatr lekko mierzwił jej włosy. Carlos odwrócił głowę i spojrzał na nią zdziwiony. Nadal patrzyła przed siebie. – Mam dobrze skalibrowany gejdar – wyjaśniła.

– Tak, to mężczyzna. Ma na imię Eric.

To również nie było tajemnicą. Wręcz przeciwnie. Po prostu miał zwyczaj mówić „osoba, z którą mieszkam”. Jeśli zaś chodziło o Gutestam i jej „gejdar”, równie dobrze mogła wyszukać go w necie i tam zobaczyć, że mieszka z mężczyzną. Ponownie pomyślał, że to żadna tajemnica, a Lena Gutestam robiła na nim wrażenie osoby, która potrafi korzystać z wyszukiwarki Google. Lubił ją, ale nie potrafił jej do końca rozgryźć.

– Posłuchaj… – Gutestam poprawiła się na siedzeniu. Carlos spojrzał przed siebie. Na końcu ulicy jakiś mężczyzna wyłonił się zza rogu i szedł chodnikiem po ich stronie. Miał czarną bluzę z naciągniętym na głowę kapturem, żeby jego twarz nie była widoczna, i wpatrywał się we wzniesienie. Ręce trzymał w kieszeniach dżinsów. Kiedy przechodził przez ulicę, zauważyli, że ma na nogach sportowe buty. Axel Arigato, rozpoznał Carlos. Nie należały do tanich. Oboje siedzieli wyprostowani i śledzili go wzrokiem, trzymając dłonie każde na klamce po swojej stronie, gotowi szybko wysiąść. Mężczyzna wyciągnął z kieszeni kluczyki i nacisnął. Kierunkowskazy audi mrugnęły. Odblokował drzwi.

To był człowiek, którego szukali.

Bez potrzeby porozumiewania się ze sobą Carlos i Gutestam otworzyli drzwi i wysiedli. Szybkim krokiem, lecz nie biegnąc, zbliżali się do mężczyzny, którego od samochodu dzielił mniej więcej metr.

– Halo! – krzyknął Carlos, wyciągając z kieszeni kurtki policyjną legitymację. Mężczyzna przystanął i szybko spojrzał w ich kierunku, ale zaraz znów opuścił głowę, tak że kaptur zakrył mu twarz. – Policja. Czy moglibyśmy z panem chwilę porozmawiać?

Mężczyzna nonszalancko wzruszył ramionami i schował ręce do pokaźnych kieszeni bluzy z kapturem. W dalszym ciągu odwracając twarz, stał nieruchomo. Zbyt nieruchomo. Carlosowi się to nie podobało.

– Proszę pokazać ręce – polecił, idąc przed siebie. Odpowiedzią po raz kolejny było tylko wzruszenie ramion, a potem wszystko potoczyło się bardzo szybko.

Mężczyzna odwrócił się do nich. W prawej ręce trzymał pistolet.

– Broń! – krzyknęli Carlos i Gutestam, a w tym samym czasie mężczyzna w bluzie z kapturem oddał strzał. Gutestam upadła z krzykiem. Carlos wyciągnął swój pistolet, a jednocześnie spojrzał na leżącą na asfalcie Lenę. Była wykrzywiona z bólu i ciężko oddychała. Żyła. Carlos odwrócił się do mężczyzny z uniesionym pistoletem, ale napastnik zaraz po oddaniu strzału zaczął biec i teraz był już prawie na końcu ulicy.

– Stać! Policja! – wrzasnął Carlos z nikłą nadzieją, że napastnik wykona polecenie. I rzeczywiście – nie przestał biec i po chwili zniknął za rogiem.

Carlos schował broń do kabury i przyklęknął przy Gutestam. Trzęsącą się ręką wyciągnął radio i wezwał posiłki.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Atmosfera w Pokoju była ponura.

Oczywiście wszyscy odczuwali ulgę, bo pocisk trafił w sam środek kamizelki kuloodpornej, która zadziałała zgodnie z przeznaczeniem. Poza pokaźnym siniakiem Lena nie odniosła żadnych innych obrażeń. Została postrzelona przez mężczyznę, który nie zawahał się ani sekundy, mimo że przedstawili się jako policjanci. To odcisnęło piętno na nich wszystkich. Choć nie narażali się na potencjalne niebezpieczeństwo równie często jak ich koledzy w służbach mundurowych, mimo wszystko przypomniało im to, że są śmiertelni i że dla każdego z nich koniec może nastąpić w jednej chwili.

Vanja zadzwoniła do Sebastiana. Prosił, by dać mu znać, gdyby coś się stało, a postrzelona koleżanka jednak liczyła się jako „coś się stało”. Przyjechał natychmiast i też sprawiał wrażenie wstrząśniętego.

– Od teraz przed każdą obserwacją albo wizytą nawiązujemy kontakt z antyterrorystami – powiedziała Vanja, patrząc z powagą na zgromadzonych. Ursuli nie było, pojechała na Kallskärsgatan, żeby zbadać audi. – To nie może się powtórzyć. Teraz musimy mieć maksymalny poziom bezpieczeństwa.

Wszyscy troje skinęli głowami.

– Widzieliście go? – zapytał Hansson i odwrócił się do Carlosa. Ten pokręcił głową.

– Mignął mi, ale nie mogę uzupełnić rysopisu. Porozmawiamy z Leną, kiedy wróci.

– Myślałem o poszukiwanym przez nas sprawcy – wtrącił Sebastian, natychmiast skupiając na sobie uwagę wszystkich. – Nie jestem pewny, czy jego obraz jako zadowolonego z siebie narcyza jest zgodny z rzeczywistością.

Zaczął przedstawiać swoje najważniejsze teorie z godzin spędzonych przy stole w jadalni i widział, że wraz z każdym kolejnym poruszanym punktem nastrój ekipy się pogarsza.

– Czyli uważasz, że szukamy anonimowego przeciętniaka o pedantycznym usposobieniu, który nie zwraca na siebie zbytniej uwagi i rekompensuje sobie brak pewności siebie przeprowadzaniem dogłębnego riserczu? – podsumował z westchnieniem Hansson, kiedy monolog dobiegł końca.

– Tak, coś mniej więcej w tym stylu – potwierdził Sebastian.

– Fajnie – skwitował sucho Hansson.

– Miałeś koncepcję, że mógł to być policjant albo były policjant – odparła Vanja.

– Już tak nie uważam. To po prostu ktoś bardzo dokładny, zdeterminowany i sprawny w gromadzeniu informacji.

W pokoju zapadła cisza z odrobiną rezygnacji. Przerwało ją dopiero piknięcie telefonu Vanji. Wzięła go do ręki i szybko przeczytała wiadomość.

– To od Ursuli. Mamy numer podwozia samochodu – oznajmiła i spostrzegła, że pozostali odruchowo się prostują. Był to nowy ślad, który mógł zaprowadzić ich dalej. Poziom energii w grupie wyraźnie wzrósł.

– Mogę zobaczyć? – zapytał Carlos, a Vanja podała mu telefon. Szybko przeczytał krótką wiadomość i włączył swój laptop. Można było mieć różne zdanie na temat Unii Europejskiej, ale koordynacja większości rejestrów różnych krajów była dla nich wielką pomocą. Pozostali w Pokoju z zainteresowaniem śledzili go wzrokiem.

– Jest zarejestrowany na Litwie na niejakiego Gabriela Balchunasa z Kowna – poinformował Carlos mniej więcej po trzydziestu sekundach. – Zobaczę, czy uda mi się go namierzyć.

Vanja tylko skinęła głową, a Carlos w pośpiechu opuścił salę konferencyjną.

– Czyli mamy audi Q pięć na fałszywych numerach, z Litwy – podsumowała Vanja, gdy zamknął za sobą drzwi. – Czy t o ma jakieś znaczenie? Dysponujemy śladami, które wskazywałyby na coś podobnego?

– Nie, o ile Sebastian nie spędził dzikiego tygodnia w Wilnie, o którym nic nam nie wiadomo, to nie mamy niczego, co wskazywałoby na zagranicę – odparł Hansson, spoglądając ponad stołem na kolegę.

– Nigdy nie byłem na Litwie.

– Nie zetknąłeś się z żadną Litwinką? – spytała Vanja. – Tak się mówi? Litwinka?

Sebastian pokręcił głową, zakładając, że mówiąc o „zetknięciu”, Vanja ma na myśli stosunek seksualny. Możliwe. Pewnie tak było. Ale skąd miał wiedzieć?

– Niczego takiego sobie nie przypominam – odparł szczerze.

Rozległo się lekkie pukanie, a chwilę później drzwi się otworzyły i do Pokoju weszła Lena Gutestam.

– Jesteś tu? – spytała zdziwiona Vanja i wstała.

– Jak widzicie – zdążyła odpowiedzieć Lena, zanim Vanja ją przytuliła.

– Jak się czujesz? – zapytał Hansson, nie mogąc powstrzymać uśmiechu pełnego ulgi.

– Dzięki Bogu za kamizelkę kuloodporną – odparła Gutestam i lekko się skrzywiła, kiedy swoim zwyczajem usiadła obok niego. – Czuję się trochę, jakby kopnął mnie koń, ale nic mi nie jest.

– Nie musisz dzisiaj pracować. Jeśli chcesz, możesz jechać do domu – zaproponowała Vanja.

– Dzięki, ale nie. Chcę zrobić wszystko, co w mojej mocy, by ująć tego człowieka. – Odwróciła się do Sebastiana, który siedział przy stole po przekątnej od niej, i posłała mu serdeczny uśmiech. – Nie sądziłam, że dzisiaj przyjedziesz. Jesteś tu z mojego powodu?

– Vanja dzwoniła, więc…

– Słodkie z twojej strony, doceniam to.

– Nie ominęło cię wiele – przerwała Vanja. Cokolwiek wyprawiała ta dwójka, nie podobało jej się to. – Ursula rozpoczęła badania techniczne samochodu i zdobyła numer podwozia.

– Tak, widziałam się z Carlosem – odparła Gutestam i skinęła głową. – Powinniśmy też sprawdzić wszystkie okoliczne kamery.

– Właśnie są sprawdzane. Pozbycie się samochodu nie było częścią jego planu, to była porażka. Musimy nadal wywierać na niego presję. – Wstała, podeszła do tablicy, na której były umieszczone materiały ze śledztwa, i wskazała rysopis. – Chcę, byśmy rozpytali sąsiadów i pokazali im to – oznajmiła.

– Działajmy z rozmachem. Wypuśćmy to do prasy – zaproponował Sebastian. – Być może bez samochodu będzie musiał częściej poruszać się wśród ludzi.

Vanja krótko rozważała propozycję, a potem skinęła głową.

– Tak zróbmy.

– Ja mogę się zająć stroną urzędową – zaproponowała Gutestam, a w tym samym czasie do pokoju wbiegł Carlos.

– Jasna cholera! – zawołał podekscytowany, wymachując zieloną samoprzylepną karteczką. – Wreszcie zaczyna się coś dziać.

Podbiegł do swojego komputera i przy nim usiadł. Pozostali cierpliwie czekali na ciąg dalszy, bo wiedzieli, że nastąpi.

– Gabriel Balchunas niecały miesiąc temu sprzedał samochód jakiemuś Szwedowi. Do Agencji Transportu nie wpłynęło zgłoszenie, że ktoś wwiózł pojazd do Szwecji, ale… – Carlos zrobił efektowną pauzę i przepisał do komputera końcówkę tego, co znajdowało się na małej zielonej karteczce. – Balchunas zażądał okazania paszportu i na szczęście spisał jego numer.

Carlos wcisnął enter i odwrócił ekran do Vanji, która stanęła za jego plecami.

– Adrian Petterson, urodzony dwudziestego siódmego czerwca tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego trzeciego. Nieco ponad miesiąc temu zgłoszono kradzież paszportu – odczytała.

– Czyli samochód został kupiony na Litwie, a on w tym samym czasie zgłosił, że skradziono mu paszport – podsumowała sceptycznym tonem Gutestam. – Bardzo wygodne.

– Mamy zdjęcie? – zapytał Hansson.

– Tak, poczekaj – odparł Carlos i wiszący pod sufitem projektor zaczął wydawać szum. Po krótkiej chwili na ścianie pojawiło się zdjęcie z dowodu Adriana. Wszyscy mu się przyjrzeli.

– Poznajesz go? – zapytała Vanja, zwracając się do Sebastiana.

– Nie. I nazwisko też mi nic nie mówi.

Z całą pewnością mógł to jednak być sprawca, którego szukali. Nos i usta wyglądały nieco inaczej: nos był węższy, a usta pełniejsze. Młodzieniec na zdjęciu miał wąsy, ale je przecież łatwo zgolić. Wiek, kształt twarzy, kolor włosów i oczu – to wszystko się zgadzało.

– Jest zameldowany przy Svartbäcksvägen siedemdziesiąt siedem, w Bagarmossen.

– To nie więcej niż dziesięć minut samochodem od jeziora Flaten – stwierdził Hansson.

– W takim razie wiemy, co mamy robić – odparła Vanja i spojrzała na swoją ekipę. Wszyscy skinęli głowami.

Mieli podejrzanego.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Svartbäcksvägen było ulicą w kształcie litery U, która zaczynała się i kończyła na większej Rusthållarvägen, meandrującej przez południowo-wschodnie Bagarmossen. To właśnie tam, na żwirowym placyku, mniej więcej czterysta metrów od domu Adriana Pettersona, Vanja umówiła spotkanie z szefem antyterrorystów. Właściwie obecna nazwa brzmiała Wzmocniona Regionalna Grupa Operacyjna, ale w Sztokholmie nadal nazywano ich po prostu antyterrorystami. Z przyzwyczajenia, ale też po to, by nie mylić ich z funkcjonariuszami Narodowego Wydziału Operacyjnego, który również stacjonował w Sztokholmie.

Przyjechali dwoma samochodami.

Ona i Carlos byli w jednym, a Hansson i Sebastian w drugim.

Lena została w biurze. Razem z ludźmi wypożyczonymi z wydziału do spraw poważnych przestępstw koordynowała akcję rozpytywania sąsiadów na Östermalmie, rozdawała rysopisy i, co było nie mniej ważne, próbowała zdobyć jak najwięcej informacji na temat ich podejrzanego. Nie była zachwycona decyzją, że ma zostać, ale kiedy nie mogła nawet wstać z krzesła, by przy tym nie stęknąć z bólu, nie było wielkiego pola do dyskusji.

Dwie minuty po zaparkowaniu jeden z dużych samochodów antyterrorystów skręcił, zatrzymał się i wyskoczyło z niego czterech funkcjonariuszy z pełnym uzbrojeniem. Vanja wyszła im naprzeciw, powitała ich dowódcę, który przedstawił się jako Tavi, i opisała sytuację. Ustalili, że ustawią jednego człowieka przy każdym wjeździe, żeby nikt niepostrzeżenie nie mógł się stamtąd wydostać. Dwóch pozostałych kolegów miało pojechać z ich ludźmi do domu. Sebastian pierwotnie został przypisany do skrzyżowania Svartbäcksvägen z Rusthållarvägen, ale plany się zmieniły. Najpierw musieli się dowiedzieć, z czym mają do czynienia.

Oddalili się szybkim krokiem.

Svartbäcksvägen była wąską, typową ulicą willową. Po obu jej stronach stały mniej lub bardziej zniszczone domy. Każdy z nich wyglądał inaczej, miał inny kolor, był zbudowany z innego materiału i utrzymany w innym stylu. Łączyło je tylko, że nie były zbyt duże, ale wszystkie miały dość pokaźne ogrody. Trawniki przy niektórych były pedantycznie zadbane, zapewne przy użyciu automatycznej kosiarki, a przy innych bardziej zarośnięte. Numer 77 należał do tej drugiej kategorii. Był to zapuszczony piętrowy dom z czarnym spadzistym dachem z blachy. Z szarej fasady gdzieniegdzie odpadał tynk, farba na oknach i futrynach się łuszczyła, a spomiędzy kamiennych płytek prowadzących do drzwi wyrastały chwasty. Na pierwszy rzut oka dom wydawał się niezamieszkany. Na podjeździe nie było samochodu, a za pozbawionymi zasłon nieumytymi oknami panowały mrok i cisza.

Vanja złapała się na tym, że czuje nerwowe mrowienie. Najlepszy wariant zakładał, że dzień zakończy się ujęciem sprawcy.

Sprawa rozwiązana, wydział uratowany, Sebastiana nie ma.

Przypomniała sobie jednak o niewielkiej szansie, że Adrian Petterson naprawdę zgubił paszport i nie miał absolutnie żadnego związku ze sprawą. Hansson i jeden z antyterrorystów okrążyli dom, żeby mieć na oku jego tylną stronę. Kiedy już tam dotarli, Vanja i Carlos z grupą wspomagającą podeszli i zadzwonili do drzwi. Dom był pogrążony w ciszy, ze środka nie dobiegał żaden dźwięk. Spróbowała zadzwonić jeszcze kilka razy, ale nadal nikt nie otwierał i panowała cisza. Vanja na próbę nacisnęła klamkę. Drzwi były zamknięte na klucz.

Westchnęła zawiedziona i zrobiła kilka kroków w bok. Stanęła na palcach na wąskiej krawędzi kamienia okalającego rabatkę pod jednym z okien i zajrzała do środka. Zobaczyła ciemną pustą kuchnię.

– Czy coś się stało? – usłyszała nagle. Z sąsiedniego domu wyszedł starszy mężczyzna ubrany w beżowe spodnie z cienkiego materiału i znoszoną koszulkę polo. Z zaciekawieniem spoglądał na Vanję.

– Szukamy Adriana Pettersona, który podobno tu mieszka – wyjaśniła Vanja i zbliżyła się do niego na kilka kroków.

– Jesteście z policji – odparł mężczyzna, wskazując głową dwóch antyterrorystów w kuloodpornych kombinezonach.

– Tak. Czy widział pan dzisiaj Adriana?

– A co takiego zrobił?

– Musimy z nim porozmawiać w związku ze śledztwem.

– To dziwny typ – oznajmił mężczyzna, kiwając głową, jakby do siebie. – Jest skryty, prawie nie mówi dzień dobry. Wychodzi z domu o nietypowych godzinach.

– Czy wie pan, gdzie teraz jest?

– Nie, od paru dni nie widziałem jego samochodu, ale zwykle stoi przed domem.

– Jaki to samochód?

– Brązowe audi. Raczej nowy. Adrian kupił go chyba z miesiąc temu.

– Czy wie pan może, jaki to model?

– Nie, nie orientuję się w takich rzeczach.

Vanja znów poczuła w brzuchu mrowienie ekscytacji. Samochód wcześniej tam stał. Przed domem Adriana Pettersona. Bez względu na to, czy paszport został skradziony, czy nie, mieli wobec tego człowieka uzasadnione podejrzenia – wystarczające do przeprowadzenia rewizji w jego domu. Vanja podziękowała sąsiadowi za pomoc i wróciła do pozostałych.

– Wchodzimy – zwróciła się do Taviego. – Dasz sobie z tym radę?

Mężczyzna skinął głową, zrobił kilka kroków w bok i wezwał policjanta stojącego na skrzyżowaniu najbliżej samochodu. Poprosił go o przyniesienie tarana. Kiedy czekali, Vanja zadzwoniła do Ursuli, uznając, że najlepiej już od samego początku przeprowadzić rewizję jak najbardziej przepisowo. Ursula obiecała przybyć jak najszybciej. Vanja zakończyła rozmowę i puściła sygnał Lenie. Okazało się, że zdążyła ustalić całkiem sporo szczegółów.

Adrian Tomas Petterson był urodzony w Norrtälje. Półtora roku później na świat przyszedł jego brat, Emanuel Rickard. Rodzice byli hodowcami trzody chlewnej w Syninge, kilkadziesiąt kilometrów od Norrtälje.

– Czyli mamy powiązanie z farmą świń w Västerås – oznajmiła Vanja.

– Na to wygląda.

– Znalazłaś coś, co łączy go z Sebastianem?

– Jeszcze nie.

Jego matka, Lisa Petterson, zmarła pięć lat temu. Na raka. Ojciec, Ingvar, nadal żył, ale przeprowadził się do Hiszpanii krótko po śmierci żony. Lena próbowała się z nim skontaktować, ale bez rezultatu – nikt nie odbierał jego hiszpańskiego telefonu ani nie odpisał na maila podanego przez niego w ubezpieczalni. We wszystkich rejestrach był notowany jako ktoś, kto się wyprowadził ze Szwecji. Przed wyprowadzką oddał farmę świń braciom, a oni trzy lata temu ją sprzedali. Czy cała sprawa mogła być aż tak prosta? To by wyjaśniało wybór miejsca podrzucenia pierwszej ofiary, które od początku wydawało się bardzo dziwne. Nie było nijak powiązane z Sebastianem ani Susanne. To była sprawa osobista, z korzeniami w jego dzieciństwie, co jeszcze bardziej upewniało Vanję, że są na dobrym tropie.

– Pracował dla firmy mieszkaniowej jako zarządca nieruchomości. Dzwoniłam do szefa firmy. Adrian nie pokazał się w niej od ponad miesiąca, więc nie czekają tam na niego z otwartymi ramionami.

– Mniej więcej w tym samym czasie kupił samochód na Litwie. Wygląda na to, że od tamtego czasu miał pełne ręce roboty.

– To wymaga sporej dawki planowania. Zajął się tym.

– Okej, szukajcie dalej – powiedziała Vanja, gdy zobaczyła, że umundurowany policjant wraca z narzędziem potrzebnym do wyważenia drzwi. Piętnaście sekund później wchodzili już do środka. Vanja zleciła antyterrorystom najpierw przejście się po domu, żeby mieć pewność, że naprawdę jest pusty. Poprosiła, by niczego nie dotykali, a jedynie się upewnili, że nikogo nie ma w środku. Nie było potrzeby ściągać na siebie gniewu Ursuli.

– Policja! Wchodzimy! – krzyknęli Tavi i jego kolega, a następnie z pistoletami w gotowości zniknęli w głębi domu. Czekając, Vanja zadzwoniła do Sebastiana i powiedziała, że może już do nich dołączyć.

– Czysto – oznajmił Tavi, kiedy kilka minut później się pojawili. – Możecie wchodzić.

– Dzięki – odparła Vanja i wysłała Carlosa, by przyprowadził stojącego na tyłach domu Hanssona.

– Musimy już jechać, dacie sobie radę? – zapytał Tavi.

– Myślę, że tak. Dzięki za pomoc.

Tavi i reszta ekipy antyterrorystycznej zaczęli się wycofywać. Carlos i Hansson wrócili. Vanja zaczęła wyjaśniać, jak wyobraża sobie przeprowadzenie akcji. Ona i Carlos przeprowadzą rewizję domu, a Hansson pojedzie do Emanuela – brata Adriana Tomasa Pettersona – i z nim porozmawia.

– Zapytaj Gutestam o adres i takie tam, ona się tym zajmuje.

Hansson skinął głową i poszedł. Vanja dała znać Carlosowi, by poszedł z nią do domu.

Włożyli rękawiczki i ochraniacze na buty i weszli.

Kiedy byli już w środku, poczucie, że dom nie jest zbyt duży, tylko się wzmogło. Po prawej stronie zobaczyli przedpokój z drzwiami, które jak się domyślała, prowadziły do piwnicy. Na wieszakach wisiało kilka kurtek, a pod nimi stały dwie pary butów. Wszystkie ubrania były męskie. Może Vanja kierowała się tylko pierwszym wrażeniem, ale kiedy weszli głębiej do środka, utwierdziła się w przekonaniu, że jest w domu samotnego mężczyzny. Było tu czysto i porządnie, dom w środku nie przypominał zaniedbanej i zniszczonej fasady, ale brakowało swoistego wykończenia, ręki do szczegółów. Wszystkie meble na parterze wyglądały na kupione w Ikei tylko z myślą o funkcjonalności, a nie ze względów estetycznych czy bardziej osobistych. W rogu salonu znajdowały się schody na górę. Postanowili podzielić się domem. Vanja została na parterze, a Carlosowi przypadło piętro. Szybko wszedł po schodach. Vanja się odwróciła i dokładniej obejrzała pokój w kształcie litery L. Zobaczyła narożną sofę, przy niej stolik, nijakie plakaty na ścianach, dywan w zielone pasy leżący na posadzce z tworzywa sztucznego, do tego duży telewizor i pilota na podłokietniku fotela. Był też regał z kolekcją książek. Szybko przeleciała wzrokiem po ich grzbietach. Albo Adrian miał bardzo szeroki gust literacki, albo kupił kilka metrów bieżących książek w antykwariacie, żeby wypełnić przestrzeń. Możliwe, że oprócz książek kupił tam też stojące przy nich nieciekawe ozdóbki. W tylnej części pokoju znajdowały się drzwi balkonowe prowadzące na podwyższoną drewnianą werandę. Meblom ogrodowym, tak samo jak fasadzie domu, wyraźnie brakowało miłości i troski. Na kredensie pod telewizorem stało kilka zdjęć w eleganckich metalowych ramkach. Były to zdjęcia rodzinne. Vanja przyjrzała im się dokładniej. Jedno niewątpliwie przedstawiało ślub rodziców, na drugim byli dwaj chłopcy – zapewne Adrian i jego brat – przebrani za kowbojów, a na trzecim cała czwórka. Tam Adrian miał zapewne dziewiętnaście lat, bo jego głowę zdobiła biała studencka czapka. Uśmiechał się szeroko do obiektywu.

– Znalazłaś coś? – rozbrzmiało nagle. Vanja szybko się obróciła.

– Cholera, ale mnie przestraszyłeś! – powiedziała do Sebastiana, który nagle stanął w drzwiach salonu. Ku swojej radości zauważyła, że założył rękawiczki i ochraniacze na buty. Czyli była jeszcze dla niego nadzieja.

– Przepraszam. To sprawca?

– Nie wiem, ale jego sąsiad powiedział, że facet niedawno kupił brązowe audi.

– Zawsze to coś.

– Możesz się rozejrzeć, czy jest tu coś, co rozpoznajesz. Tutaj mamy kilka zdjęć.

– Pewnie – odparł Sebastian i do niej podszedł. Vanja skierowała się do kuchni. Pośrodku stał biały składany stolik ze sztucznym kwiatem, a przy jednej ze ścian dwa krzesła. Przy kolejnej ścianie był zamontowany blat ze zlewozmywakiem, piekarnikiem i mikrofalówką. Na końcu były lodówka i zamrażarka. Prosto i funkcjonalnie. Na blacie leżało kilka nieotwartych listów. Vanja zaczęła je przeglądać. Były to rachunki, wyciąg z konta i zaadresowane reklamy.

Carlos zszedł i zaczął składać raport. Na piętrze były sypialnia, łazienka i mały gabinet. Sypialnia i łazienka nic nowego mu nie powiedziały, ale na biurku w pracowni stało kilka segregatorów i leżało sporo papierów. Carlos zapytał, czy powinni zaczekać na Ursulę i techników, czy zacząć wszystko przeglądać sami. Vanja chciała najpierw się przekonać, co tam jest, więc razem weszli po schodach.

Sebastian szybko skreślił salon jako nieinteresujący. Zdjęcia nic mu nie mówiły, a sam dom był tak bezosobowy, że on jako profiler nie miał się czego chwycić. Carlos i Vanja byli na górze. Wyszedł do przedpokoju i otworzył drzwi do piwnicy. Uderzyła go słaba woń wilgoci i pleśni. Zaczął macać ścianę w poszukiwaniu włącznika, znalazł go i nacisnął. Schody rozświetlił blask gołej żarówki, a poniżej zaczęło mrugać kilka jarzeniówek. Zszedł po schodach.

Piwnica była prosta i niska. Przy ziemi był odsłonięty mur, który tu i ówdzie zaczynał kruszeć i układać się na posadzce w postaci małych grudek i pyłu. W rogu z tyłu duży kocioł olejowy, który wyglądał jak złom albo przynajmniej sprzęt dawno wyłączony z użytku. Czy ktokolwiek jeszcze ogrzewał domy olejem? Robiono to w jego domu rodzinnym w Västerås. Pamiętał, że jego ojciec głośno narzekał na koszty za każdym razem, gdy trzeba było napełnić zbiornik.

Naprzeciwko wielkiego kotła, przy małym piwnicznym okienku z widokiem na ogród, stały suszarka i pralka. Obok, w koszu na pranie, leżało kilka ubrań. Wszystkie miały ciemne kolory, a wśród nich znajdowała się czarna bluza z kapturem. Sebastian ostrożnie uniósł ją kciukiem i palcem wskazującym i odwrócił tak, by zobaczyć przód. Był na nim ten sam biały owalny logotyp, który widzieli na nagraniu z zajezdni autobusowej. Coraz więcej elementów przemawiało za tym, że rzeczywiście trafili we właściwe miejsce, znaleźli człowieka, którego szukali. Ale co takiego zrobił mu Sebastian? Nie przypominał sobie, by kiedykolwiek spotkał niejakiego Adriana Pettersona czy kogokolwiek, kto dorastał na farmie świń pod Norrtälje. Nie rozpoznawał tego człowieka ze zdjęć, nigdzie nie dostrzegał żadnego rzucającego się w oczy związku przyczynowo-skutkowego. Już miał odłożyć czarną bluzę, gdy nagle coś zwróciło jego uwagę. Coś białego, znajdującego się niżej. Pochylił się i zaczął ostrożnie przesuwać pranie na jedną stronę kosza, żeby lepiej widzieć. Po chwili, gdy odsunął jedną z koszulek, zobaczył, co to takiego.

Patrzył na maskę szyderczo uśmiechniętego Guya Fawkesa.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Znów był w domu.

Nie miał wiele roboty.

Opublikowali list gończy, komputer znaleziony na piętrze był analizowany przez ekspertów w dziedzinie informatyki, specjalnie wezwani pracownicy dokładnie przeczesywali wszystko, co znaleziono w gabinecie na piętrze, a technicy kryminalistyki zarówno dosłownie, jak i w przenośni odkurzali dom w Bandhagen. Zaczęły się przesłuchania sąsiadów, przyjaciół i kolegów z pracy zmierzające do ustalenia, gdzie może przebywać Adrian Petterson. Hansson mówił, że rozmawiał z jego bratem, ale ten od dawna już nie widział Adriana. Znali jego numer telefonu i mogli spróbować namierzyć aparat. Sieć się zaciskała. Sebastian mógł oczywiście usiąść z plikiem papierów z biura Adriana i zacząć je przeglądać w poszukiwaniu wskazówek, ale to go nie interesowało. Uważał takie działanie za robotę policyjną, a nie był policjantem. Zamierzał się ponownie zaangażować, gdy sprawca zostanie zatrzymany. Uczestniczyć w przesłuchaniach, próbować zrozumieć tego człowieka i pokazać, kto wygrywa, jeśli jest się na tyle głupim, by rzucić wyzwanie Sebastianowi Bergmanowi.

Co jednak miał robić do tego czasu?

Nie był głodny, ale musiał coś zjeść. Zajrzał do lodówki i do spiżarni, ale uznał, że jeśli ma coś przekąsić, to zrobi to przy jak najmniejszym nakładzie pracy. Wyszukał więc jedną z pobliskich restauracji, której przynajmniej nie uważał za paskudną, i złożył zamówienie przez aplikację Foodora. Wybrał opcję „Zadzwoń dzwonkiem i zostaw zamówienie pod drzwiami”, co było łagodniejszym określeniem na: „Dostarcz mi żarcie, ale tak, żebym nie musiał oglądać twojej mordy”. Ta możliwość została wprowadzona w czasie pandemii, ale się utrzymała, bo coraz więcej osób doszło do wniosku, że wygodnie jest nie patrzeć w oczy dostawcom – najczęściej o ciemnej karnacji – którzy bez względu na pogodę i porę doby dostarczali człowiekowi żarcie za płacę minimalną.

Dwadzieścia pięć minut później rozległ się dzwonek do drzwi, a kiedy Sebastian otworzył, zobaczył brunatną papierową torbę i usłyszał cichnące kroki schodzącego po schodach kuriera. Poszedł do kuchni po widelec i szklankę wody, zabrał jedzenie do gabinetu i usiadł przy biurku. Otworzył małe zabezpieczone folią formy z roladkami z gładzicy w sosie z białego wina, ziemniakami i krewetkami. Jedząc, zastanawiał się, co robić dalej.

Pomyślał, że książka o Billym sama się nie napisze.

Co dziwne, ostatnimi czasy nie poświęcił mu ani jednej myśli. A przecież przez kilka tygodni, właściwie od jego zatrzymania, nie potrafił myśleć o niczym innym. W jego głowie był tylko Billy, który wstrząsnął całą Krajową Policją Kryminalną i życiem każdego z nich w taki sposób, jakiego wcześniej nie potrafiliby sobie nawet wyobrazić. Sebastian był wtedy przekonany, że minie mnóstwo czasu, zanim da radę odłożyć to na bok i zacznie myśleć o czymś innym.

Wówczas jednak pojawił się Adrian Petterson i, co nie mniej ważne, Cathy Cunningham.

Wypuścił ją, pozwolił wyjechać bardzo, bardzo daleko. Dlaczego? Nie potrafił zapomnieć o słowach Torkela – że w gruncie rzeczy był to egoistyczny czyn służący ucieczce przed zmianą. Sebastian tak długo grał rolę autodestrukcyjnego, pogrążonego w żałobie ojca, że nie potrafił być już nikim innym, nie miał odwagi spróbować, nawet gdyby chciał. Musiał przyznać, że nie było to całkiem pozbawione słuszności. Torkel był bystry i chociaż Sebastian naprawdę się starał trzymać dystans, dobrze go znał. Może nawet lepiej niż ktokolwiek inny.

Ale czy to właśnie był powód?

Czy nie postąpił tak dlatego, że wiara w to, że miał przed sobą swoją córkę Sabine, była nierozsądna, a gdyby zaczął robić sobie nadzieje, pozwalać na wiarę, to po uświadomieniu sobie, że był w błędzie, jego marzenia roztrzaskałyby się, a upadek kosztowałby go zbyt wiele bólu.

Po co się na to narażać?

Gdyby jednak zabawił się myślą, że to, co niemożliwe, mimo wszystko wcale takie nie jest? Że to naprawdę jego córka? Że Cunninghamowie znaleźli ją, kiedy szukali swojej córki, i rzeczywiście uwierzyli albo pogrążeni w żalu i zszokowani wmówili sobie, że to ona. Że Sabine to ich dziecko.

Co by było wtedy?

Najpierw musiałby pojechać za nią do Australii, odszukać ją, wytłumaczyć, że nie jest kompletnym wariatem, skoro za nią pojechał, a potem przekonać, że wariactwa, które do niej wygaduje, są prawdą. Gdyby wbrew wszelkiemu prawdopodobieństwu udało mu się tego dokonać, co wtedy? Zbudowanie w miarę normalnych relacji z Vanją zajęło mu całe lata. Czy gdyby Cathy chciała zostać w swoim miejscu zamieszkania, przeprowadziłby się do Australii? Nie mógł tego zrobić. Miał swoje życie tutaj. W Sztokholmie. Przy Vanji i Amandzie. Nie zamierzał ryzykować tym, co miał, w imię czegoś, co ewentualnie mógłby zyskać.

Zawsze istniała też możliwość, że ona nie będzie chciała go znać. I w tym punkcie obserwacje Torkela były celne. Bo co, gdyby nie życzyła sobie innego ojca niż Tim? Gdyby chciała pozostać Cathy Cunningham? Którą zapewne w istocie była, dodał w myślach.

Im dłużej się nad tym zastanawiał, z tym większym zdziwieniem stwierdzał, że postąpił słusznie, pozwalając jej odjechać. Zostać w Australii. Nie był niczego pewny, więc czy miał prawo pojawiać się znikąd i wywracać całe jej życie do góry nogami?

Równie dobrze mógł w ogóle nie odnawiać z nią kontaktu. O wszystkim zapomnieć.

Dałby radę.

Tylko teraz, gdy wszystko było nowe i sprawiało ból, czuł się zmuszony wałkować w myślach wszystkie elementy. Tim, Cathy, pierścionek zawieszony na szyi – to wszystko wyblaknie z czasem. Zniknie w otchłani zapomnienia. Niedługo minie dwadzieścia lat bez Sabine. Nie było jej. Umarła. Nigdy już jej nie odzyska. A życie trwało dalej.

Dobrze. W takim razie podjął decyzję.

A co z Billym?

Odnalazł notatnik, w którym miał zapiski z ich rozmów w areszcie, otworzył go i przypomniał sobie, od czego zamierzał zacząć kolejne spotkanie. Chciał podjąć wątek chłopców. Co było dalej z pomysłem, by oddać ich do adopcji? Uznał, że naprawdę powinien znaleźć czas na ponowne odwiedziny u My. Podczas ich poprzedniego spotkania była wyraźnie w złym stanie psychicznym. Mimo to mienił się jej przyjacielem. Zaczął rozważać, czy do niej zadzwonić, gdy nagle zadźwięczała jego komórka. Przyszedł mail. Sebastian spojrzał na nadawcę wiadomości i wyprostował się na krześle.

MustDiGGT@gmx.de.

Poprzednim razem ich wymiana maili nie dała kompletnie nic. Dla Sebastiana było jasne, że poszukiwany przez nich sprawca, którego wtedy jeszcze nie znali jako Adriana Pettersona, był zadowolony z poświęcanej mu uwagi i z tego, że człowiek, któremu rzucił wyzwanie, nawiązał z nim kontakt. Jednak ich krótka konwersacja mailowa okazała się rozczarowaniem. Sebastian zadawał pełne insynuacji pytania i prowokował, ale dostawał tylko standardowe odpowiedzi. Nawet nie chciało mu się mówić reszcie grupy, że nawiązali kontakt.

A teraz ten człowiek odezwał się znowu.

Sebastian odblokował telefon. Po chwili jednak zmienił zdanie i otworzył pokrywę stojącego na biurku laptopa. Na prawdziwej klawiaturze pisało się szybciej i robiło mniej błędów. Otworzył wiadomość mailową.

Jak leci?

Co miało znaczyć takie pytanie? Czy była to szczera ciekawość, czy tylko szyderstwo, że jeszcze go nie złapali? Nie dało się tego stwierdzić.

A nie wiesz? Ty, który wszystkim sterujesz?

Za mocno? Zbyt agresywnie? Czy przesadził? Miał to gdzieś. Wiedzieli, kogo szukają, i nawet jeśli jeszcze go nie ujęli, pozostawało to tylko kwestią czasu. Ukrywanie się było trudne. Trudniejsze, niż można przypuszczać na podstawie filmów i programów telewizyjnych. Sebastian odchylił się na oparcie i czekał na odpowiedź. Chcąc nie chcąc poczuł, że ta sytuacja mu się podoba. Była namacalna. Konkretna. Komunikował się z seryjnym mordercą. Robił to, w czym powinien być dobry. Był dobry, o ile przeciwnik stawiał rzeczywisty opór, a nie tylko serwował płaskie banały. Wprawdzie po wiadomości do niego, która znalazła się na ścianie farmy świń, jego nadzieje na spotkanie równego sobie rywala legły w gruzach, ale Adrian w dalszym ciągu mógł zaskoczyć. Dobrze walczyć w rundzie, która będzie ostatnia.

Wydaje wam się, że mnie macie.

Dajże spokój, pomyślał Sebastian i westchnął. Dostarcz mi czegoś, z czym mógłbym popracować.

Wiemy, że cię nie mamy. Ale to tylko kwestia czasu.

W gruncie rzeczy wszystko jest tak naprawdę tylko kwestią czasu.

O co ci chodzi?

Sebastian miał wrażenie, że rozumie, ale nie zaszkodziło trochę poudawać głupiego, dać mu przewagę, sprawić, że się odpręży. Może dzięki temu zdradzi zbyt wiele.

Czas to niedokładna miara, ponieważ jest nieskończony. Można by było powiedzieć, że to tylko kwestia czasu, zanim neandertalczycy wynajdą bombę atomową, i się nie pomylić.

Co to miało być? Czego ten człowiek właściwie chciał? Mierzyć się z nim w intelektualnych pseudofilozoficznych rozważaniach? To przecież było cholernie jałowe. Nadszedł czas, by zwiększyć temperaturę.

Zdajesz sobie sprawę, że wiemy, kim jesteś, prawda?

Ale nie wiecie, gdzie jestem.

Co ty powiesz, stary. Sebastian nie do końca wiedział, czego się spodziewał, ale na pewno nie czegoś takiego. Przypomniał sobie chwile spędzone w różnych pokojach przesłuchań z Edwardem Hindem. Był to bystry, uważny, analityczny, manipulujący żywioł. W porównaniu z nim Adrian Petterson grał w kadrze B.

Nudzisz mnie. Wiemy, kim jesteś, i wkrótce będziemy też wiedzieli, gdzie się znajdujesz. Nie znamy tylko odpowiedzi na pytanie, po co to wszystko. Chciałbyś rozwinąć ten temat?

Czas mijał. Sebastian czekał dłużej niż na wcześniejsze odpowiedzi. W końcu pomyślał, że zakończył ich rozmowę, i już miał zamknąć program pocztowy, gdy rozległ się dźwięk.

Możesz się dowiedzieć po co. Jutro. Wyznaczę miejsce i czas.

Sebastian był prawie pewny, że to ostatnia wiadomość, jednak na wszelki wypadek wysłał jeszcze pytanie: Co przez to rozumiesz?

Czekał. Prawie piętnaście minut, ale kolejnego dźwięku już nie usłyszał. Wziął do ręki telefon i zadzwonił do Vanji. Opowiedział o wymianie maili i dodał, że następnego dnia najprawdopodobniej coś się wydarzy. Vanja miała obdzwonić pozostałych i dopilnować, by wszystkie środki, których tylko mogliby potrzebować, były dostępne.

– Czy to znaczy, że on chce zostać złapany? – zapytała.

– Nie mam pojęcia, czego on chce – odpowiedział szczerze Sebastian.

Kiedy skończyli rozmowę, jeszcze raz przewinął wiadomości, ale nie zobaczył nic nowego. Rozmowa wciąż była nieciekawa aż do ostatniej wiadomości Adriana, po której kontakt został zerwany. Sebastian wyłączył komputer. Spojrzał na zegarek. Było dość późno, a wiedział, że następnego dnia będą musieli wcześnie zacząć działać. Oczywiście należałoby położyć się spać, ale przecież nie był znany z robienia tego, co należy. Poza tym nie sądził, że uda mu się zasnąć, nawet gdy czekał go wyjątkowo długi i bogaty w wydarzenia dzień. Jednak siedzenie w pustym mieszkaniu i gapienie się w ścianę nie wchodziło w grę.

Chciał gdzieś wyjść.

Ale nie sam.

Skoro już pomyślał o złych decyzjach, ogarnęło go poczucie, że zaraz podejmie jeszcze jedną. Znów wziął do ręki telefon i krótko się wahał. To było głupie. Ale głupoty bywały zabawne. Pozwalały oddalić myśli o wszystkim, co trudne. Wyświetlił numer i nacisnął zieloną słuchawkę. Słuchał sygnałów. Jeden, dwa, trzy, cztery. Kiedy przestało dzwonić, pomyślał, że włączyła się poczta głosowa. Ale to była ona.

– Cześć, Gutestam. Tu Sebastian – powiedział radośnie. – Wyskoczyłabyś na piwo?
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Nie mogła się uspokoić.

Jet lag był jednym z powodów, ale nie jedynym. W samolocie, w drodze powrotnej do domu, czytała notatki, które dostała od Sebastiana Bergmana. Tylko czy rzeczywiście był to powrót do domu? Wracała do Australii. Urodziła się tam, ale choć miała nieco ponad dwadzieścia lat, spędziła w tym kraju może rok, półtora. A jednak, kiedy została sama, jej pierwszą myślą było to, że poleci właśnie tam, do domu. Wiedziała, że jej ojciec chciał zostać pochowany obok mamy, na cmentarzu Melbourne General.

Tim Cunningham. Tata.

Człowiek, którego, jak się wydawało, znała najlepiej na świecie. Dopóki nie umarł i nie pojawił się Sebastian Bergman. Lektura w samolocie zrodziła mnóstwo pytań, ale nie dała żadnych odpowiedzi.

Dlaczego okłamywał swojego terapeutę?

Dlaczego zmyślił zmarłego syna?

Dlaczego kłamał w sprawie śmierci mamy?

Skąd to opętanie myślą, by dotrzeć do Szwecji i odszukać Bergmana?

Dlaczego ona koniecznie miała się z nim spotkać?

Pomyślała o swoim ostatnim spotkaniu z Bergmanem. Powiedział, że według niego Tim i Claire nie byli jej rodzicami. Że żyła w kłamstwie.

To oczywiście było kompletne wariactwo. Niedorzeczne stwierdzenie, które mogło paść tylko z ust szaleńca. Natychmiast by je odrzuciła i nie poświęciła mu ani jednej myśli, gdyby te drobne szczegóły, które wcześniej udawało jej się stłumić, nie zaczęły nagle znów wychodzić na powierzchnię. Nie chodziło o to, że Tim i Claire mogli nie być jej rodzicami, taka myśl nigdy nie przyszła jej do głowy, lecz że nie w szystko się zgadzało. Coś przez cały czas było nie tak. Coś niewypowiedzianego. Między nimi. Oboje o tym wiedzieli, ale żadne z nich nie mówiło. Nigdy nie miała na myśli niczego konkretnego, a jedynie niewyraźne uczucie, niemożliwe do uchwycenia, z którym nie byłaby w stanie ich skonfrontować.

Może jednak ich życie naprawdę było jednym wielkim kłamstwem?

Co takiego mówił Bergman? Że coś się wydarzyło w tamto Boże Narodzenie w Tajlandii. Co to mogło być? Coś tak wielkiego, tak ważnego, że jeśli rzeczywiście nastąpiło, miało wpływ na ich życie nawet dwadzieścia lat później. Nie wydawało się realne.

Cathy weszła do kuchni w dużym mieszkaniu przy Queens Road. Dwieście pięćdziesiąt siedem metrów kwadratowych. Szóste piętro. Trzy sypialnie. Trzy łazienki. Wielkie okna od podłogi do sufitu obejmujące trzy strony świata. Widok na Fawkner Park i błękitne wody jeziora Albert Park. Cały horyzont Melbourne widoczny z salonu. Mieszkanie, które według pośrednika, od którego je kupowali, po mistrzowsku łączyło zaawansowany charakter architektoniczny z intuicyjnym współistnieniem z przyrodą.

Oczywiście te słowa nic nie znaczyły.

Zwykły sprzedażowy bełkot w najgorszym wydaniu.

Mieszkanie było luksusowe i drogie. Zapłacili za nie milion siedemset tysięcy dolarów. Nie uczestniczyli w zakupie, urządzili je na odległość. Cathy mieszkała w nim teraz po raz drugi. Pierwszy pobyt miał miejsce przez kilka tygodni w Boże Narodzenie sześć lat wcześniej. To był ich przyszły dom. Tim i Claire zamierzali się tu przeprowadzić, kiedy przestaną pracować i nie będą już kursowali po całym świecie. W tym miejscu zwolnić obroty i razem dożyć starości.

Stało się inaczej.

Kiedy w poszukiwaniu szklanki otwierała drzwiczki z przydymionego szkła nad grubą marmurową płytą blatu, przyszła jej do głowy nowa myśl. Co zrobić z mieszkaniem? Nie chciała w nim zostać, choć pewnie dałaby radę finansowo. Ktoś z firmy Heyman & Schroder z pewnością mógł jej pomóc się go pozbyć. Po pogrzebie. Który powinna zacząć organizować. Nie wiedziała nawet, co się stanie z ciałem, kiedy już dotrze do Australii. Gdzie trafi, jak będzie mogła je odebrać, czy będzie musiała zrobić to sama, czy zostanie wysłane do zakładu pogrzebowego, a jeśli tak, to do którego. Kiedy umarła jej matka, wszystkimi tego typu sprawami zajmował się Tim. Ona nie miała siły w nich uczestniczyć. To był dla niej trudny czas, w którym żałoba i tęsknota mieszały się z żalem. Czyli klasyka – wszystko, co niewypowiedziane, i wszystkie słowa, które rzeczywiście padły, co najmniej równie bolesne. Claire była władcza i miała bardzo mocno sprecyzowane poglądy, choć rzadko je wyrażała. Stanowiła uosobienie pasywnej agresji. Chętnie interpretowała negatywnie słowa i czyny innych, ale rzadko naprawiała sytuacje. Zamiast tego wolała zrywać znajomości, zmieniać miejsca pracy czy po prostu ignorować pewne osoby, aż kontakt umierał śmiercią naturalną. Przez cały okres jej dorastania mówiło się o tym, o czym chciała rozmawiać Claire, robiło to, czego chciała ona, i w sposób, w jaki sobie tego życzyła. Inaczej można było wszystko sobie darować. Najgorszy dla Cathy był okres dojrzewania. Wtedy nie było wielkich kłótni ani sporów, ale nie brakowało insynuacji i wyraźnie okazywanego niezadowolenia. Przez lata jej ojciec niestrudzenie prowadził mediację podczas ich wojenek. Cathy nadal pamiętała – i było jej wstyd – co pomyślała na wieść o tym, że nowotwór Claire jest nieuleczalny i że zostało jej niewiele czasu.

Dzięki ci, Boże, że nie padło na tatę.

Teraz jednak chodziło o niego, a ona nie miała pojęcia, co robić. Z pogrzebem, z mieszkaniem, ze swoim życiem, z czymkolwiek. Była tak zagubiona.

Zerknęła na zegarek, wyciągnęła telefon. Krótko się zawahała, ale potem odszukała numer.

– Hej, nie spałaś? – zapytała, kiedy udało jej się połączyć.

– Nie. Gdzie jesteś?

– W domu. W Melbourne.

– Jak się czujesz? Myślałam o tobie.

– Powiem ci, że… nie za dobrze. Dziwnie.

– Rozumiem. Wiesz, że zawsze możesz tu przyjechać, jeśli nie chcesz być sama w tym okropnym mieszkaniu.

Cathy nie potrafiła powstrzymać uśmiechu. Babci nigdy nie imponował ich luksusowy styl życia. „Jakbyście mieszkali w jakimś cholernym akwarium” i „Jeśli tylko sterylność tego wnętrza wzrośnie o jeden procent, będziecie mogli przeprowadzać tu operacje” – to były jej dwie oceny ich nowego mieszkania. Oczywiście wygłoszone, kiedy nie słyszała Claire. Ich wzajemne stosunki również nie były wolne od problemów. Delikatnie mówiąc.

– Dziękuję, ale wolałabym chyba zostać tutaj. Przynajmniej na jakiś czas.

– Zrobisz, jak zechcesz, ale obiecaj, że dasz mi znać, jeśli będziesz potrzebowała pomocy.

– Obiecuję. Babciu…

Umilkła. Z telefonem w dalszym ciągu przy uchu podeszła do okien i wyjrzała.

– Tak?

– Jest taka jedna sprawa…

– Mianowicie?

Cathy się zawahała. Czy to było stosowne? Nie tylko moment, ale wszystko. Czyż nie postanowiła, że po prostu zostawi to za sobą? Zignoruje pytania, które się narodziły, zapomni o Sebastianie Bergmanie i o tematach, które poruszał z nim jego ojciec? Najwyraźniej nie.

– Pamiętasz to Boże Narodzenie, kiedy byliśmy w Tajlandii? – usłyszała swój własny głos. – Dwa tysiące czwarty rok? Tsunami?

– Oczywiście, że pamiętam. To było okropne. Pamiętam, że dzwoniłam i dzwoniłam, tak się o was bałam.

– Czy potem działo się coś dziwnego?

Babcia nie odpowiedziała od razu. Cathy wyobraziła sobie, że widzi jej uniesione pytająco brwi.

– To znaczy co?

– Nie wiem – odparła szczerze. O co właściwie jej chodziło? Czego miała nadzieję się dowiedzieć? Najchętniej niczego. Chciała się umocnić w decyzji, że nie będzie poświęcała wydarzeniom ostatnich dni w Sztokholmie więcej czasu i energii. – Czy kiedy się znów zobaczyłyśmy, coś wyglądało inaczej?

– Moja maleńka, nie pamiętasz?

Cathy poczuła, że przeszywa ją dreszcz. A zatem było coś takiego. Coś, co powinna pamiętać. Nie pamiętała.

– Nie. Ale co?

– Nie widziałyśmy się przez sześć lat. Kiedy cię spotkałam kolejny raz, byłaś dziesięciolatką.

Sześć lat. Czy kiedykolwiek przebywali tak długo poza domem? Niczego takiego sobie nie przypominała. Sama nie miała jakichkolwiek wspomnień z tego, co się wydarzyło w tamten drugi dzień świąt, ale musiało to być traumatyczne doświadczenie dla wszystkich uczestników. Zniszczenie i śmierć. Niewiele brakowało, a wszyscy by zginęli. Czy nad takim wydarzeniem można po prostu przejść do porządku dziennego? Pewnie nie. Ale sześć lat?

– Co robisz jutro? – spytała Cathy.

– Nic. A skąd to pytanie?

– Przyjadę.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Było miło. Naprawdę miło.

Czysty strzał. Spotkanie z koleżanką, znacznie młodszą niż kobiety, z którymi zwykle się umawiał. Nie poszli ze sobą do łóżka. Sebastian wyjątkowo postanowił nawet nie próbować do tego doprowadzić. Był przez to trochę niepewny. Nie pamiętał, kiedy po raz ostatni wychodził na spotkanie z kobietą, nie planując seksu. Jak to się w ogóle robiło? Jak należało się zachować? Jak podtrzymać rozmowę i zainteresowanie, kiedy nie było celu, punktu kulminacyjnego, który można osiągnąć lub nie?

Okazało się, że obawy były niepotrzebne.

Lena Gutestam ułatwiła mu sprawę. To ona wybrała miejsce spotkania – bar na Vasastan, do którego można było wchodzić z psami. Miała ze sobą dwa – jak się dowiedział, beagle – ale weszły pod stół i nie zwracały na siebie uwagi. Jego pierwszą czynnością po zajęciu miejsca było położenie komórki na stole.

– Człowiek nigdy nie czuje się tak komfortowo jak wtedy, kiedy widzi na stole telefon – rzuciła z błyskiem w oku.

– Przepraszam, ale czekam na wiadomość od mordercy, którego ścigamy.

– Wiem. Vanja już rozmawiała z Rosmarie i otrzymała zielone światło na wezwanie antyterrorystów. Tylko się z tobą droczę.

– Antyterroryści, proszę proszę.

– Jak szaleć, to szaleć.

Wieczór dalej trwał w tym stylu – swobodnym i żartobliwym. Oczywiście poruszali tematy służbowe, ale nie pozwolili im dominować. Kiedy się rozstali około dwudziestej trzeciej, Sebastian nie mógłby powiedzieć, że lepiej ją zna, ale miło spędził czas. Naprawdę miło.

Zaraz po północy postanowił się przespać kilka godzin. Podłączył telefon do ładowarki i położył go na nocnym stoliku. Ustawił maksymalny poziom głośności, by nie przegapić odpowiedzi, na którą liczył. Stresowała go sama myśl, więc zapadł w płytki, niespokojny sen. Kiedy około drugiej nad ranem usłyszał dźwięk, natychmiast się zerwał z łóżka, ale zobaczył tylko przypomnienie, że czas na aktualizację oprogramowania telefonu. Próbował zasnąć z powrotem, ale w końcu miał już dość obracania się z boku na bok i wstał. W poczuciu bezradności postanowił przejrzeć swoje notatniki i karty pacjentów. Gdyby miał asystenta albo choćby najmniejszą ochotę na zabranie się do tego, wszystko miałby oczywiście w formie cyfrowej. A tak w szafce w jego gabinecie zalegały stosy papierów. Wyjął je i położył na biurku. Usiadł na biurowym krześle i otworzył pierwszy notatnik. Wiedział, że to potrwa, ale noc była młoda i nie miał nic lepszego do roboty.

Za oknem powoli się przejaśniało. Słońce wzeszło już około wpół do czwartej, ale pracował dalej. Nie sądził, że coś znajdzie, ale przynajmniej nikt nie będzie mógł mu zarzucić, że nie próbował. A najbardziej on sam.

Tym razem naprawdę się starał.

Wiedział, że istnieje powiązanie natury osobistej. Nikt nie wykazywałby tego rodzaju obsesji, gdyby ich drogi w ten czy inny sposób się nie przecięły. Otrzymywali wskazówki, ale Sebastian nie potrafił ustalić, dokąd prowadzą. To go drażniło. Bycie najlepszym było dla niego bardzo ważne. Teraz miał okazję udowodnić, że rzeczywiście zasługuje na to miano. Przysunął do siebie następny notatnik ze stosu.

Kiedy dochodziła ósma, przeciągnął się na krześle i ziewnął. Nie znalazł nic przydatnego. Nic ani nikogo z choćby najmniejszym odniesieniem do ich sprawy. Wyszedł z gabinetu do kuchni i poczuł, że jest całkiem zesztywniały. Nie był już młodzieniaszkiem, a pozostawanie na nogach przez cały dzień mocno się na nim odbiło. Zadźwięczał telefon. Sebastian szybko wyciągnął go z kieszeni.

Zobaczył esemesa. Od Vanji.

Masz jakieś wieści?

Co ona sobie myślała? Że będzie działał na własną rękę jak jakiś cholerny Kalle Blomkvist? Szybko wysłał odpowiedź. Musiał nad sobą panować, by nie zdradzać irytacji.

Nie. Odezwę się, jak tylko się czegoś dowiem.

Poszedł do kuchni, nastawił czajnik i wszedł do łazienki, żeby wziąć prysznic. Położył komórkę na krawędzi umywalki. Owinięty ręcznikiem wrócił do kuchni, zaparzył herbatę i ospałymi ruchami zrobił sobie kanapkę, na którą tak naprawdę nie miał ochoty. Sprawdził komórkę.

O wpół do dziesiątej przyszedł mail. Dłońmi drżącymi z emocji Sebastian otworzył wiadomość.

Za 90 minut masz się pojawić na Snösätragränd. Zupełnie sam.

Sebastian zadzwonił do Vanji. Odebrała od razu. Przekazał jej krótką wiadomość, a ona wysłała po niego radiowóz.

Mieli mało czasu.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Po rozmowie telefonicznej z Rosmarie Fredriksson, którą odbył dzień wcześniej, szef grupy antyterrorystycznej Jesse Rudmark miał już swoich ludzi w gotowości, więc kiedy zadzwoniła Vanja, mogli natychmiast wkroczyć do akcji. Odebrali ją i Sebastiana sprzed komisariatu na Kungsholmen i kolumna czterech wielkich SUV-ów w barwach policji ruszyła dalej. Syreny i niebieskie światła włączali, kiedy była taka potrzeba – na skrzyżowaniach i czerwonym świetle – a poza tym jechali bez nich. Szybko wyjechali z miasta. Ulica Snösätragränd była oddalona o nieco ponad dwadzieścia minut jazdy na południe od centrum, piętnaście minut spacerem od mieszkania Susanne w Rågsved.

Ich sprawca wyraźnie lubił tereny na południe od dzielnicy Söder.

Miejscowość Snösätra była położona na uboczu, kawałek od reszty zabudowań i składała się jedynie z długiej ulicy w kształcie litery L – Snösätragränd, kończącej się placykiem do zawracania. Osiedle zostało założone pod koniec lat pięćdziesiątych, w okresie, gdy pociągnięto zieloną linię metra na południe, i pierwotnie zaprojektowano je jako miejsce przeznaczone dla przemysłu i magazynów. Dziś było znane przede wszystkim z parku graffiti ze swoją Wall of Fame i sztuką uliczną, która w zasadzie pokrywała każdy centymetr opuszczonych i zaniedbanych budynków. Nie było tu już prawie żadnych firm, budynki stały puste. Niemniej okolica była chętnie uczęszczana, zwłaszcza w weekendy. Jak dotąd miejscowemu towarzystwu kulturalnemu, które aktywnie walczyło, by okolica pozostała siedzibą malarzy, artystów ulicznych i miejscem innych aktywności kulturalnych, udało się powstrzymać plany gminy, która zamierzała zrównać wszystko z ziemią. Niektóre budynki należało zburzyć po prostu ze względu na bezpieczeństwo, ale wiele zostało i tworzyło klimat kolorowych miejskich ruin. O Snösätra można było sądzić różne rzeczy, ale na pewno nie była to optymalna sceneria dla akcji policyjnej.

– Plusem tej okolicy jest to, że mamy tylko jeden wjazd i wyjazd – oznajmił Rudmark, pokazując Sebastianowi i Vanji teren na mapie. – Cała reszta to minusy.

Zaczął tłumaczyć, że walące się mury i gotowe do rozbiórki budynki dają wiele możliwości ukrycia się i przyczajenia. Poszukiwany na pewno zauważy, jeśli zaczną opróżniać teren z odwiedzających. To był jeden z ważnych elementów sytuacji – niewinni cywile w strefie ryzyka.

– Ale najważniejsze – podkreślił z powagą. – Nie damy rady się podkraść tak, by nas nie zauważył. Będziesz musiał radzić sobie sam.

– Zapewne o to mu właśnie chodziło, miejsce nie zostało wybrane przypadkowo.

– Myśli, że przyjdziesz sam – dodała Vanja.

– Nie byłbym tego taki pewny. On jest na to zbyt bystry, na pewno liczy się z tym, że mam jakąś formę wsparcia.

– Naprawdę pozwolimy mu to zrobić? – zapytał Rudmark z wahaniem w głosie. – Przecież nie będziemy w stanie go ochronić, kiedy będzie już tam w środku.

– Liczy na to, że przyjdę. Na tym się opiera cały plan.

– Ale chodzi mu o ciebie – stwierdził sucho Rudmark i odwrócił się do Vanji. – Ty decydujesz, ale naprawdę nie czuję się komfortowo, wysyłając go tam samego.

Vanja przez jakiś czas milczała i było słychać tylko ogromne opony sunące po asfalcie.

– Jakie inne możliwości mamy? – zapytała po chwili.

– Żadnych – odparł Sebastian, nachylając się w jej stronę. – Muszę to zrobić. Chcę.

Vanja spojrzała na niego z powątpiewaniem, ale w końcu skinęła głową.

– Żadnego niepotrzebnego ryzyka. Obiecaj.

– Musimy go powstrzymać, zanim znów kogoś zabije. Jeśli to oznacza ryzyko dla mnie, to trudno.

– Znajdujemy się pięć minut drogi od miejsca spotkania – poinformował Rudmark. – Musimy podjąć jakąś decyzję.

– Ruszamy – postanowił Sebastian.

Vanja nie protestowała.

Dotarli do miejsca, które wybrał jako bazę operacyjną. Było to boisko Bäverdalen z nawierzchnią ze sztucznej trawy, otoczone lasem i czteropiętrowymi budynkami, które skutecznie zasłaniały widok. Do Snösätragränd było nieco ponad pięć minut piechotą przez las. Nie zostaną zauważeni.

Ciężkie SUV-y wjechały na miejsce i zaparkowały obok boiska. Zaczęli z nich wysiadać antyterroryści. Było ich ponad dwudziestu, działali szybko i skutecznie. Kilku wyciągnęło broń oraz metalowe skrzynki ze sprzętem, a pozostali zaczęli zakładać kuloodporne kamizelki i hełmy. Kilkoro dzieci w wieku około dziesięciu lat, które zeszły z górki, żeby pograć w piłkę, patrzyło szeroko otwartymi oczami na coś, co wyglądało jak operacja wojskowa. Rudmark zebrał wokół siebie szefów poszczególnych grup. Vanja stała nieopodal, ale czuła się zbędna. Z całą pewnością to nie ona była mózgiem operacji.

– Sebastian dotrze na miejsce za dwadzieścia dwie minuty – oznajmił Rudmark, zerkając na zegarek. – Chcę, by miał kamizelkę kuloodporną, mikrofon i kamerę.

Funkcjonariusz stojący najbliżej Rudmarka skinął głową i poszedł do SUV-ów po sprzęt, a Rudmark w dalszym ciągu przekazywał informacje i układał plan taktyczny z szefami grup. Vanja trochę się wyłączyła, uznając, że takie szczegóły jej nie dotyczą. Uśmiechem dodała otuchy Sebastianowi, który czekał, aż zostanie wyposażony w sprzęt. Po chwili zobaczyła, że Carlos skręcił i zaparkował kawałek dalej. Wyszedł z samochodu w towarzystwie Hanssona i Gutestam, a Vanja ruchem ręki przywołała ich do siebie.

– Nigdy nie brałem udziału w czymś podobnym – oznajmił Carlos, patrząc na to, co działo się wokół. Było widać, że jest pod wrażeniem.

– No tak, to coś naprawdę poważnego. – Vanja pokonała kilka kroków dzielących ją od Rudmarka i lekko poklepała go po ramieniu. – To są Carlos, Lena i Roger, reszta mojej ekipy. A to Jesse Rudmark, szef antyterrorystów – oznajmiła.

Rudmark skinął głową.

– Witam.

– Dzięki. Tylko powiedz, jeżeli możemy coś zrobić – zaproponował Carlos.

– Najlepiej będzie, jeśli zostaniecie ze mną. Założymy tu punkt koordynacyjny, dzięki czemu będziecie wszystko widzieć i słyszeć.

– Okej, dzięki.

Gutestam podeszła do czekającego Sebastiana i się do niego uśmiechnęła.

– Cześć, dzięki za wczoraj.

– Nie ma za co.

Vanja zacisnęła zęby. Mieli ważniejsze sprawy na głowie niż ustalanie, co, do cholery, wyrabia Sebastian. Nie mógł chyba być tak durny, by będąc w grupie dzięki ich uprzejmości, zaczynać relację seksualną z koleżanką z pracy? Postanowiła, że wszystkiego się dowie w bardziej dogodnym momencie.

– Jak się czujesz? – spytała Gutestam.

Sebastian lekko wzruszył ramionami.

– Myślę, że się uda. Musi się udać.

Antyterrorysta, który wcześniej wyszedł podczas odprawy, wrócił, wręczył Sebastianowi małą słuchawkę i pokazał, jak należy włożyć ją do ucha.

– Będziesz mógł z nami rozmawiać przez cały czas – poinformował, a następnie poprosił Sebastiana o zdjęcie kurtki i podał mu kamizelkę kuloodporną.

Rudmark podszedł do członków ekipy, którzy przygotowali jeden z ich trzech dronów. Carlos z zaciekawieniem zbliżył się do czarnej, długiej na metr maszyny ze śmigłem w każdym z czterech rogów. Na dronie widniał napis UAS, co znaczyło Unnamed Aerial System. Był to jeden z najbardziej zaawansowanych modeli – z kamerą termowizyjną, pozycjonowaniem GPS i pięćdziesięciokrotnym zbliżeniem.

– Możemy go już wznieść, żeby się zorientować w terenie? – zapytał gorączkowo Rudmark. Operator skinął głową, spuścił wzrok na panel kontrolny, który miał zawieszony na piersi, i zaczął kciukami obsługiwać joysticki. Po chwili dron ze świstem oderwał się od podłoża i znieruchomiał mniej więcej metr nad ziemią. Przez chwilę trwał w absolutnym bezruchu, a operator szybko sprawdzał, czy wszystko działa jak należy. Carlos utkwił wzrok w nieruchomej maszynie. Był zapisany na dwutygodniowy kurs z obsługi dronów, który miał się odbyć po wakacjach. Uznał, że dodatkowa wiedza zawsze się przyda. Policja coraz częściej używała dronów podczas obserwacji i w pracy śledczej. Były znacznie tańsze i bardziej dyskretne od helikopterów, a po ostatniej zmianie przepisów szef operacji sam mógł decydować, czy i gdzie je wykorzystać. Nie trzeba było już się martwić o pozwolenie na obserwację za pomocą kamery.

Pilot przyciągnął do siebie jeden z joysticków. Śmigła zaczęły się szybciej obracać, a bzyczenie o wysokiej częstotliwości przybrało na sile. Dron poleciał do góry i wkrótce był już widoczny tylko jako mały punkcik na tle błękitnego nieba, jakieś dwieście–trzysta metrów wyżej.

– Możecie patrzeć w ten monitor – zaproponował Rudmark, odwracając w ich stronę cienki ekran. Na obrazie o zaskakującej ostrości zobaczyli boisko i zaparkowane radiowozy. Operator przełączył na kamerę termowizyjną. Otoczenie zmieniło się w czarno-białe, a ludzie w jasne żółto-czerwono-zielone sylwetki, ale nadal łatwo dało się ich rozróżnić. To było imponujące.

– Kamera termowizyjna działa. No to zaczynamy.

Dron odleciał. Carlos śledził go wzrokiem, aż urządzenie zniknęło za drzewami. Odwrócił się do monitora. Dron l eciał nad wąską szosą, na której panował niewielki ruch. Wkrótce potem ukazała się ulica w kształcie litery L, którą rozpoznali z mapy jako Snösätragränd. Były tam niskie budynki o metalowych dachach i kilkanaście zaparkowanych pojazdów. Niektóre były zawalone lub częściowo zdemolowane, a wszędzie zalegały złom i śmieci. Operator ponownie włączył kamerę termowizyjną i ekran rozświetlił się kilkoma sylwetkami. Rudmark uważnie patrzył na monitor i szybko policzył kolorowe plamy.

– Nie będziesz sam. Na podstawie temperatury ciała widzę tu szesnaście postaci. Czujesz się gotowy? – zapytał, zwracając się do Sebastiana. Ten skinął głową.

– Możesz mieć przy sobie broń? – spytała Gutestam.

– Nie – odpowiedzieli jednocześnie Vanja i Sebastian.

– Czy powinniśmy to olać i mimo wszystko coś ci dać? – spytała Gutestam.

– Nie – odparła ostro Vanja. W tej operacji już i tak było wystarczająco dużo elementów, które jej się nie podobały, i nie chciała jeszcze się niepokoić, że cywil, którym w istocie był Sebastian, zastrzeli kogoś ze służbowego pistoletu.

– Dobrze, w takim razie po raz ostatni przetestujmy twoje wyposażenie – powiedział Rudmark. – A potem zaczynamy.

Pięć minut przed jedenastą wszyscy byli na miejscach. Rudmark podzielił swoich ludzi na cztery grupy. Ta główna z nim samym i kryminalnymi na czele została na boisku przy karetce wezwanej na wszelki wypadek. Członkowie Grupy Północnej, czyli trzej policjanci, ostrożnie przekradli się do ogródków działkowych na północ od terenu przemysłowego. Rozdzielili się, osłonięci przez znajdujące się tam małe domki i szopy na narzędzia.

Grupa Południowa, również składająca się z trzech osób, została umieszczona po przeciwnej stronie i zabezpieczała teren przemysłowy z drugiej strony. Nikt nie mógł niepostrzeżenie wejść na Snösätragränd ani z niej wyjść.

Członkowie grupy A podeszli najbliżej i leżeli ukryci za wzniesieniem naprzeciwko bramy. Grupa składała się z pięciu ciężko uzbrojonych policjantów, była ich podstawową jednostką bojową i miała wkroczyć do akcji, gdy tylko Rudmark wyda rozkaz.

Wysoko nad nimi unosił się niesłyszalny dron, który pokazywał wszystko, co się dzieje. Aktualnie kamera była skupiona na samotnej postaci, która powoli szła wąską asfaltową drogą prowadzącą na ich teren.

Na Sebastianie Bergmanie.

Wokół niego panowała cisza, ale słyszał w słuchawce kolejne grupy zgłaszające jedna po drugiej, że są na miejscu i w gotowości. Chociaż chciał podejść do tego ze spokojem, cała sytuacja była bardziej stresująca, niż się spodziewał, i zaczynał czuć, że poci się pod ubraniem. W kamizelce kuloodpornej było mu niewygodnie i ciężko, cisnęły go paski trzymające kamerę, a od słuchawki w uchu czuł swędzenie.

Po lewej stronie zobaczył betonowy mur. Miał prawie trzy metry wysokości i cały był pokryty graffiti. Jednak nie bazgrołami, które można zobaczyć w metrze i które większości ludzi kojarzą się z tym słowem. Tutaj znajdowały się motywy wymagające mnóstwa czasu, by je stworzyć. Dzieci, kwiaty, rozgwieżdżone niebo, postacie z komiksów, klasyczne litery wyglądające jak chmurki, geometryczne kształty, a nawet niemal fotorealistyczny lampart. Ten rodzaj sztuki nie był w guście Sebastiana, ale i tak musiał przyznać, że niektóre prace wyglądają naprawdę atrakcyjnie i świadczą o talencie artystycznym. W uchu usłyszał głos Vanji. Wydawała się zdenerwowana.

– Jak się czujesz? – zapytała.

– Co to za ciągłe cholerne dopytywanie, jak się czuję? – odparł cicho Sebastian. – Czy to ma jakiekolwiek znaczenie?

Jego nieprzyjazny ton był sposobem na zamaskowanie niepokoju. Przez to brzmiał na bardziej pewnego siebie, niż się czuł. Mimo dyskomfortu cieszył się z elektroniki, którą na sobie miał. Zwłaszcza dzięki słuchawce czuł się mniej samotny.

– Uważaj na siebie – powiedziała Vanja i znowu zapadła cisza.

Droga kończyła się parkingiem, na którym stały cztery samochody. Po lewej zaczynała się Snösätragränd. Wszędzie panowały cisza i spokój. Była dziesiąta pięćdziesiąt siedem. Trzy minuty do czasu, kiedy miał być na miejscu.

Szedł dalej przed siebie i wydawało mu się, że słyszy uparte wycie. Nie wiedział, czy to dron, czy wiatr. Chciał odruchowo spojrzeć w górę, by sprawdzić, czy widzi urządzenie nad sobą, ale w ostatniej chwili się powstrzymał. Byłby to głupi błąd. Adrian na pewno wiedział, że nie przyjdzie sam, ale nie chciał aż tak ułatwiać mu sprawy.

Sebastian zatrzymał się przed wejściem i popatrzył na ogrodzony teren. Zobaczył wysokie mury po obu stronach wąskiej prostej drogi, która po nieco ponad stu metrach skręcała w prawo pod kątem dziewięćdziesięciu stopni. Jego oczom ukazała się feeria barw. Także i tutaj nie ulegało wątpliwości, że stworzenie prac plastycznych wymagało czasu i przemyślenia. Niechętnie musiał przyznać, że to miejsce jest całkiem cool. O ile ktokolwiek jeszcze używał tego określenia… Przy murze po lewej stał kontener, również zamalowany. Poza tym było pusto. Sebastian zrobił krok do środka, a jednocześnie usłyszał w uchu głos Rudmarka:

– Z budynku po prawej jakieś kilkanaście metrów za zakrętem wyszedł właśnie samotny mężczyzna.

– Czy to on?

– Nie da się powiedzieć, widzimy go tylko dzięki dronowi.

Sebastian spojrzał na zegarek. Jedenasta. Sytuacja była trudna.

– To pewnie nie będzie nic przyjemnego – powiedział cicho i ruszył.

– Za zakrętem będziemy cię widzieli tylko z drona – przypomniał Rudmark.

Sebastian zaczął iść szybciej, dotarł do rogu i skręcił. Potem zwolnił kroku. Mężczyzna stał i zdawał się uważnie studiować srebrno-szarego azjatyckiego smoka. Jego długi ogon ciągnął się wzdłuż muru, nad starym samochodem kombi, który nie jeździł od wielu lat, i sięgał prawie do Sebastiana. Według informacji z rejestru paszportowego Adrian miał metr dziewięćdziesiąt wzrostu. To wydawało się pasować do mężczyzny, który stał przed nim, lekko odwracając twarz w przeciwnym kierunku.

– Adrian – powiedział Sebastian, nie ruszając się z miejsca. Mężczyzna nie zareagował. – Adrian – powtórzył. Tym razem głośniej, bardziej ponaglającym tonem.

Mężczyzna popatrzył na niego. Był po trzydziestce, gładko ogolony jak Adrian na zdjęciach i było w nim pewne nieuchwytne podobieństwo do zdjęcia paszportowego, ale Sebastian szybko nabrał pewności: to nie on.

– Przepraszam, pomyliłem się – powiedział, unosząc rękę. Mężczyzna odwrócił się z powrotem w stronę malowideł. – To nie ten – zwrócił się do pozostałych Sebastian.

– Masz jeszcze jednego. Blisko, po drodze do wyrwy w murze po twojej lewej stronie.

Sebastian spojrzał w tamtym kierunku. Zobaczył, jaką wyrwę miał na myśli Rudmark. Krawędzie wyglądały na zbyt proste, by mogły być wynikiem zawalenia się muru, więc pewnie dawniej była tam jakaś brama lub drzwi.

– Przystanął – rozległo się w uchu.

– Gdzie?

– Trochę w głębi. Tylko on tam jest.

Sebastian westchnął i ruszył w kierunku muru, wszedł przez wyrwę i znalazł się na dość rozległym otwartym terenie, który wyglądał, jakby dawniej był czymś w rodzaju placu przeładunkowego. Na jednym krańcu były pozostałości po sporym magazynie. Od strony lasu zamiast muru znajdował się wysoki metalowy parkan. Asfalt był popękany i gdzieniegdzie przebijała się przez niego roślinność. Wszystko od mleczy i chwastów po gęste zarośla i leszczynę. Kawałek dalej po lewej, przed starą rozdzielnią elektryczną, stał mężczyzna w żółtej kurtce z nieznaną Sebastianowi mangową postacią na plecach. Oprócz tego miał spodnie robocze z kolorowymi plamami i czarną bluzę z kapturem – o ile Sebastian dobrze widział, również poplamioną farbą. Przy nim na ziemi stał niebieski plastikowy pojemnik z różnymi puszkami farby. Sebastian nie miał przed sobą Adriana. Ten człowiek był młodszy. Jego długie blond włosy opadały na ramiona spod czapki z daszkiem.

– Nie on – powiedział krótko i podszedł do mężczyzny. Ten odwrócił się do niego, gdy usłyszał kroki. – Cześć – powiedział Sebastian i lekko skinął głową. Mężczyzna spoglądał z zaciekawieniem i nieco sceptycznie.

– Cześć.

– Co robisz?

– A bo co?

– A tak pytam, z ciekawości – odparł Sebastian i wzruszył ramionami, by trochę rozładować sytuację.

– Chcę to zakryć – wyjaśnił mężczyzna i wskazał głową jedną ze ścian starej rozdzielni. Sebastian spojrzał w tamtą stronę i zobaczył wcześniejsze malowidło przedstawiające syrenkę, częściowo zamalowane czymś, co wyglądało jak motyw kosmiczny.

– Wygląda na zakryte – stwierdził.

– To pod spodem jest tu już od jakiegoś czasu. Poza Wall of Fame o tam… – mężczyzna wskazał głową uliczkę, z której przyszedł Sebastian – …wszystko po jakimś czasie znika. Nic nie trwa wiecznie – dodał z krzywym uśmiechem.

– Często tu przychodzisz? – zapytał Sebastian.

– Dość często.

– Widziałeś tu tego człowieka?

Sebastian wyciągnął z kieszeni zdjęcie Adriana i wręczył je mężczyźnie w żółtej kurtce. Ten nie wziął go do ręki, lecz wpatrywał się w Sebastiana.

– Jesteś z psiarni?

– Coś w tym rodzaju – przyznał Sebastian.

– Co on zrobił?

– Zabił dwie osoby. I zabije jeszcze więcej. Widziałeś go tutaj? Może dzisiaj?

Mężczyzna wpatrywał się w Sebastiana przez kilka kolejnych sekund, jakby chciał wysondować, czy mówi prawdę. W końcu zgarnął zdjęcie, spojrzał na nie i pokiwał głową.

– Dziś nie, ale był tu wczoraj.

Sebastian poczuł, jak przyspiesza mu puls i rosną oczekiwania.

– Wczoraj? Jesteś pewny? – spytał podekscytowany.

– Tak. Przyszedł i chciał pożyczyć puszkę farby. Srebrnej.

– Puszkę farby?

– Tak.

– Wiesz, do czego mu była potrzebna?

– Nie, ale poszedł w tamtą stronę i wrócił po kilku minutach.

Mężczyzna wskazał kierunek. „Tamta strona” okazała się niskim budynkiem z dwiema szerokimi, ziejącymi pustką dziurami w miejscach dawnych drzwi garażowych. Wciąż wisiał tam stary szyld warsztatu samochodowego, ale sam budynek był pobazgrany i zamknięty na głucho. Całe miejsce miało w sobie coś trochę postapokaliptycznego.

Sebastian powlókł się w tamtą stronę.

Vanja i reszta ekipy stali w półkolu za Rudmarkiem, który siedział na składanym krześle z zestawem słuchawkowym i w skupieniu śledził wydarzenia na monitorze. Vanja miała wręcz złudzenie, że patrzą na grę wideo. Widok ścian pokrytych graffiti i złomu w części przemysłowej dzięki ruchomej kamerze na ciele Sebastiana dawał bardzo realistyczne wrażenie obecności na miejscu. Obok mieli tę samą sytuację widzianą z góry z drona. Rudmark zwiększył głośność, więc było słychać oddech Sebastiana i chrzęst żwiru pod jego butami.

Vanja patrzyła na obraz z drona, a w tym samym czasie operator przełączył na kamerę termowizyjną i podleciał nad budynek, do którego zmierzał Sebastian. Nie było tam nikogo.

– Wygląda na to, że jest pusto – poinformował Rudmark.

– Muszę coś zrobić – rozległo się z głośnika i zobaczyli, że Sebastian idzie dalej.

Podszedł do częściowo zawalonego budynku i przystanął. Zatem Adrian pożyczył puszkę farby. Sebastian zaczął dokładnie lustrować wzrokiem fasadę budynku przed sobą. Pomyślał, że byłoby łatwiej, gdyby miał choćby pojęcie, czego szuka. Farba pokrywała bowiem cały budynek. Zaczął powoli się przemieszczać wzdłuż ściany.

– Czego szukasz? – zapytał Rudmark w jego uchu.

– Czegoś srebrnego.

– Kamera, którą masz na sobie, pokazuje czarno-biały obraz.

– Kurwa, w takim razie nie bardzo mi pomożecie, prawda?

Nadal szedł bokiem. Pochylił się, żeby zobaczyć, czy coś jest napisane pod wystającym metalowym daszkiem. Dokładnie obejrzał zniszczone ramy okien. Zobaczył różne gwiazdy, jakąś metalową puszkę i srebrny medal, lecz nic z tego nie wyglądało na namalowane niedawno. Wszystko wtapiało się w resztę murali. Sebastian przeszedł przez jedne z drzwi garażowych. Nagle zrobiło się znacznie ciemniej, więc wyjął telefon i zapalił latarkę. Zaczął oświetlać ściany. Na początku mały snop światła padł na wielkiego owłosionego kutasa metrowej długości, który ruchał niedźwiedzia z rosyjską flagą na plecach. Sebastian podejrzewał, że malowidło ma nie więcej niż rok. Rosjanie już wcześniej nie byli szczególnie uwielbiani w Szwecji, ale po niesprowokowanym ataku na Ukrainę już naprawdę nie mieli wysokich notowań. Dalej się rozglądał po pomieszczeniu. Uważał, by nie wdepnąć w dwa kanały przeglądowe w posadzce. One również były pokryte obrazkami i literami.

Żadne z nich nie były jednak srebrne.

Wyszedł z powrotem i okrążył róg. Przed sobą miał ceglaną ścianę, w której kiedyś były dwa duże okna. Obecnie zostały tylko dwie pokaźne, puste framugi, po obu stronach dwustopniowych cementowych schodów wiodących do drewnianych drzwi z szybą z mrożonego szkła – dziwnym trafem akurat jeszcze niestłuczonej. Sebastian szedł dalej, jednocześnie czując narastającą irytację.

Umówili się.

Uzgodnili miejsce i czas.

Choć tak naprawdę nie liczył na spotkanie twarzą w twarz – i dlatego w duchu uważał całą aparaturę od antyterrorystów za przesadę – mimo wszystko spodziewał się, że w jakiś sposób będą się ze sobą komunikować, a tymczasem Adrian po prostu wpuścił go do zagryzmolonego przedszkola dla dorosłych i tam zostawił. Sebastian zaczął się zastanawiać, co by było, gdyby nie spotkał mężczyzny w żółtej kurtce. Czy po prostu chodziłby w kółko, próbując coś znaleźć? Zaczęła go ogarniać wściekłość. Po swoim przeciwniku spodziewał się więcej.

Nagle wszystko zaczęło się dziać jednocześnie.

Jego telefon zadźwięczał, a jednocześnie Sebastian zauważył wyłamaną kłódkę leżącą na najwyższym stopniu cementowych schodów. Chwilę później zobaczył srebrny napis na szybie drzwi.

– Co się dzieje? – zapytał Rudmark. – Dostałeś jakąś wiadomość?

– Tak – odparł Sebastian i wciąż wpatrzony w szybę, wyciągnął telefon.

Zobaczył mail. Od Adriana.

– Co tam jest napisane?

Sebastian otworzył krótką wiadomość i przeczytał. Był zadowolony, że ich sprawca nawiązał kontakt, ale wzbierało w nim poczucie, że nie spodoba mu się to, co na niego czeka. Że żadnemu z nich to się nie spodoba.

– No i? – zniecierpliwił się Rudmark.

– Spokojnie. Jest tu pytanie, czy znalazłem swój prezent od niego.

– Czy znalazłeś jego prezent dla ciebie?

– Tak.

– Co to ma znaczyć?

– Że coś tu dla mnie zostawił – odparł Sebastian i się odwrócił, żeby mogli zobaczyć, co jest napisane srebrną farbą na drzwiach.

Jan 12,46.

– Nie, Sebastian, nie wchodź! – usłyszał w uchu niemalże krzyk Vanji, kiedy zobaczył trzy litery i cztery cyfry.

– Co? Co to znaczy? – zapytał Rudmark, usiłując odzyskać kontrolę nad sytuacją.

– Ja przyszedłem na świat jako światłość, aby nikt, kto we Mnie wierzy, nie pozostawał w ciemności[1] – odparł Sebastian, stawiając nogę na pierwszym stopniu. – To mój ojciec wybrał taki napis.

Czuł się dziwnie spokojny. Był raczej pewny, z czego będzie się składał prezent, i musiał tylko ustalić jego nadawcę.

– To napis nad wejściem do liceum Palmlövska w Västerås – usłyszał wyjaśnienie Vanji. – Ojciec Sebastiana założył tę szkołę, a chodzili do niej Sebastian i nasza pierwsza ofiara.

Sebastian był już przy drzwiach i położył dłoń na zardzewiałej klamce. Wziął głęboki wdech.

– Nie wchodź – usłyszał w uchu głos Rudmarka.

– Chyba muszę – odparł spokojnie Sebastian.

– To nie jest bezpieczne. Nie wiemy, co tam czeka.

– On chce mnie zranić, a nie zrobić mi fizyczną krzywdę – odparł Sebastian, otworzył drzwi i wszedł do środka. Ponownie włączył latarkę w komórce i poświecił dookoła. Jego oczy zaczęły się przyzwyczajać do półmroku. Był w krótkim korytarzu, który prowadził do większego pomieszczenia. Domyślił się, że dawniej mieściło się tu biuro warsztatu.

Z mniejszą liczbą bazgrołów i graffiti.

Kłódka się przydała.

Wolno szedł dalej naprzód.

– Kamera termowizyjna! – zakomenderował przy monitorze Rudmark. Wyglądał, jakby miał kłopoty z usiedzeniem na krześle.

– Nikogo tam nie ma, on jest sam w budynku.

– Ale przecież facet chciał go do niego sprowadzić. Niech to szlag! – Szybkim i wprawnym ruchem Rudmark wcisnął przycisk na zestawie słuchawkowym, dzięki czemu Sebastian go słyszał. – Zawróć. Wyjdź z budynku. To rozkaz.

– Jestem praktycznie pewny, że możesz wydawać rozkazy tylko policjantom – odpowiedział Sebastian i nadal szedł przed siebie. Vanja przybliżyła się do monitora, żeby lepiej widzieć, a Rudmark wydał znajdującej się najbliżej Grupie Południowej rozkaz, by szybko dotarli do budynku i weszli do środka. Vanja skoncentrowała się na ekranie. Kiedy Sebastian szedł, obraz stawał się nieostry. Trudno było rozpoznać wiele elementów, ale wydawało jej się, że widzi go wchodzącego do większego pomieszczenia. Przy jednej ze ścian stała stara metalowa szafka na akta. Na podłodze leżało przewrócone biurko. Różnica między światłem z telefonu Sebastiana a otaczającym go mrokiem sprawiała, że automatyczna przysłona wciąż zmieniała ustawienia.

Było za jasno. Albo za ciemno.

Vanja zbliżyła twarz do ekranu i gorączkowo próbowała zobaczyć, co się dzieje. Z głośnika dobiegło potwierdzenie Grupy Południowej, że posuwają się naprzód. Wkrótce na monitorze ukazała się linia złożona z czarnych postaci szybko zbliżających się do budynku, w którym wcześniej zniknął Sebastian. Vanja przełączyła na obraz z kamery Sebastiana. Akurat stanął, żeby przejść przez leżący na podłodze regał, który blokował drogę do wysokiej na nieco ponad półtora metra lady. Kiedy się potknął, kamera pokazała stare biurowe krzesło, zwrócone do niego oparciem. Vanja odniosła wrażenie, że widzi siedzącą na nim ciemną postać, pochyloną do przodu. Na zwisającej bladej ręce był zegarek, który na krótką chwilę odbił światło z telefonu.

Sebastian nie był tam sam.

Przeszedł nad przewróconym regałem i powoli zbliżył się do tego, co kiedyś było ladą dla klientów. Za nią, na zużytym biurowym krześle, siedziała odwrócona od niego postać. Wziął głęboki wdech i okrążył ladę. Cel polegający na ujęciu Adriana, zanim ten zabije znowu, nie powiódł się. Sebastian jednak przyrzekł sam sobie, że człowiek na krześle będzie ostatnią ofiarą.

– Wyjdź stamtąd. Moi ludzie tym się zajmą – powiedział mu do ucha Rudmark. Chciał go posłuchać. Wycofać się. Nie chciał widzieć, kto to jest, ale czuł, że musi się dowiedzieć. Czy to ktoś mi bliski? – zdążył pomyśleć. Uderzyła go myśl, że przez cały dzień nie widział Ursuli. Wiedział, że ją zranił.

Dobry Boże, niech to nie będzie ona, pomyślał.

Dalej szedł przed siebie. Kimkolwiek była osoba na krześle, nie żyła. Ręka zwisała luźno pod nienaturalnym kątem i była stanowczo zbyt blada jak na taką, w której pompowana jest krew. Na nadgarstku znajdował się duży męski zegarek ze srebrną bransoletą. Sebastian ostrożnie chwycił górną część oparcia i zaczął obracać krzesło.

Zobaczył kobietę, a sekundę później dotarło do niego, kto to taki.

Zrobił chwiejny krok do tyłu.

Była to Anna, matka Vanji. Jej przekrwione oczy były szeroko otwarte, a gruby język wystawał z ust. Na szyi kobieta miała pętlę z cienkiego sznurka. Sebastian próbował dojść do siebie i szybko się odwrócił, żeby odsunąć kamerę, ale było już za późno.

W słuchawce rozbrzmiał krzyk Vanji.

1. Cytat za Biblią Tysiąclecia (przyp. tłum.). [wróć]

===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Po rozmowie telefonicznej Ursula rzuciła się do samochodu. Na złamanie karku popędziła na Snösätragränd. Później miała już tylko niewyraźne wspomnienie tego, jak tam dotarła. Pamiętała jedynie, że potwornie było jej żal Vanji. Tej mądrej dziewczyny, która brała na siebie wszystko, wszystko rozwiązywała. Kiedy wreszcie została szefową, najpierw musiała żyć w ogromnym cieniu Torkela, a gdy już zaczęła układać tę rolę po swojemu, przyszło jej walczyć z planami likwidacji wydziału. Których powodem był Billy. Jej najlepszy przyjaciel.

Pieprzony Billy.

No i jeszcze Sebastian. Ursula lepiej niż ktokolwiek inny wiedziała, jakie konsekwencje może mieć wpuszczenie tego człowieka do swojego życia. Pod wieloma względami był chodzącą katastrofą, a jego pojawienie się wywróciło życie Vanji do góry nogami. Dopiero niedawno sprawy zaczęły wyglądać nieco lepiej – Vanja miała chłopaka i dziecko, dobre układy z pierwszym ojcem i poprawne z drugim. Zerwała kontakty z matką. Może były na drodze do pojednania, ale czas, który spędziły razem, nie wystarczył, by zaleczyć rany. A teraz Anna nie żyła.

To wszystko było takie niesprawiedliwe.

Jakby Vanja i bez tego nie miała trudno.

Carlos wyszedł jej na spotkanie na parkingu. Był popielaty na twarzy i wyraźnie wstrząśnięty. Ursula mogłaby przysiąc, że płakał. Lubiła Carlosa. Nie znała nikogo, kto by go nie lubił. Pomógł jej przejść pod policyjną taśmą, która otaczała parking, i weszli między wysokie kolorowe mury. Poinformował, że na miejscu zostali już tylko on, Sebastian i Vanja. Hansson i Gutestam pojechali do komisariatu wtajemniczyć we wszystko Rosmarie. Wiadomo było, że wieści o odkryciu r ozniosą się lotem błyskawicy, więc lepiej, by Rosmarie dowiedziała się o nim od kogoś z ekipy niż pocztą pantoflową – bo mogłaby uznać, że próbują przed nią ukryć jakieś informacje.

– A potem zobaczymy, co ona wymyśli – zakończył Carlos, skręcił w prawo i wprowadził Ursulę przez wyrwę w kamiennym murze. Kawałek dalej, w głębi otwartego terenu wyłożonego popękanym asfaltem, stał duży policyjny bus, a przy nim Vanja i Sebastian. Vanja miała koc narzucony na ramiona i zdaniem Ursuli wyglądała, jakby się skurczyła. Mała i blada, robiła wrażenie zagubionej i w niczym nie przypominała pewnej siebie kobiety, którą codziennie spotykali w pracy. Na ten widok Ursula poczuła ból. Sebastian obejmował Vanję ramieniem, jakby próbował ją pocieszyć. Ursula podeszła do nich.

– Vanju, tak bardzo, bardzo mi przykro – powiedziała, przytulając koleżankę z pracy i zarazem przyjaciółkę. Nieczęsto widziało się u Ursuli takie wyrazy uczuć, ale ten był jak najbardziej pożądany. Vanja dała się objąć, a Ursula poczuła, jak drży. Nad jej ramieniem spojrzała na Sebastiana.

– A jak ty się czujesz? – zapytała.

Kiedy Carlos zadzwonił do niej z tragiczną wiadomością, poinformował, że to Sebastian znalazł Annę. Co prawda nie żywił do niej zbyt ciepłych uczuć, ale do Vanji już tak. Ursula wiedziała, że prędzej dałby sobie odciąć dowolną kończynę, niż zadziałał na jej szkodę. Był jednak człowiekiem, który zniszczył Annie życie, a teraz kobieta nie żyła. Choć było to irracjonalne, Ursula widziała wyraźnie, że Sebastiana męczy poczucie winy.

– Zaburzyłem jej małe, poukładane życie, nie sposób zaprzeczyć – oznajmił, potwierdzając jej teorię. – Gdybym tego nie zrobił, nadal by żyła.

– Nie możesz tak mówić – odparła cicho Vanja i oswobodziła się z uścisku. – To nie twoja wina.

Mocniej owinęła się kocem, a po jej policzkach zaczęły spływać łzy. Ursula spojrzała na nią z czułością.

– Kochanie, nie powinnaś już tu być. Jedź do domu.

– Dzwoniłem do Jonathana – wtrącił Carlos. – Właśnie tam wraca. Podwiozę cię, kiedy będziesz chciała.

– Dzięki – odparła krótko Vanja i zwróciła się do Ursuli. – Wejdziesz tam? – Wskazała głową dawny warsztat samochodowy.

– Tak – odparła Ursula, myśląc, że już powinna być w środku. Nadzorować przeszukiwanie miejsca znalezienia zwłok i katalogowanie poszczególnych elementów. W swoim fachu była jedną z najlepszych specjalistek w Szwecji. Dzięki swej dokładności cieszyła się zasłużoną opinią osoby, która nie popełnia błędów, której nic nie umyka. Miała przed sobą idealną okazję na potwierdzenie tej teorii.

Jakikolwiek błąd był nie do pomyślenia.

Chodziło o zabójstwo matki Vanji.

Poza tym mieli do czynienia z zabałaganioną przestrzenią z mnóstwem śmieci i złomu, więc choć darzyła wielkim zaufaniem ekipę techników, przeoczenie czegoś było jak najbardziej możliwe. Powinna uczestniczyć w pracach, chciała tego, ale musiała robić wszystko we właściwej kolejności. Sprawa dotyczyła jej przyjaciółki.

– Coś się tu nie zgadza – stwierdziła Vanja, kręcąc głową. Była bardziej opanowana, niż Ursula mogłaby przypuszczać.

– Co się nie zgadza?

– To nie był jej zegarek.

– Nie jej zegarek? – powtórzyła Ursula, nie rozumiejąc.

Vanja popatrzyła na nią i zaczęła mówić wolniej, jakby jej nie usłyszeli.

– Początkowo nie sądziłam, że to mama. Z powodu zegarka. To nie był jej zegarek.

– Chodzi o ten, który miała na ręce? – zapytał Carlos, który widział na monitorze to samo co ona, ale miał wrażenie, że od tamtego czasu minęły całe wieki.

– Właśnie o ten. Nie należy do niej.

Ursula, której wcześniej z nimi nie było, spojrzała pytająco na Carlosa i Sebastiana. O jakim zegarku mówili? Carlos wyjaśnił, co widzieli dzięki kamerze, którą miał na sobie Sebastian. Ursula poprosiła, by poczekali. Ruszyła w stronę miejsca znalezienia ciała, przeszła pod policyjną taśmą i zbliżyła się do otwartych drewnianych drzwi. Wnętrze było skąpane w białym świetle dwóch dużych lamp na statywach. Nie była jeszcze odpowiednio ubrana do chodzenia po terenie, na którym doszło do przestępstwa, więc zawołała jednego z techników, o którym wiedziała, że jest na miejscu.

– Marko?!

Kilka sekund później zza rogu części biurowej wyłoniła się głowa mężczyzny w kombinezonie ochronnym.

– Tak?

– Możesz zobaczyć, czy ofiara ma na ręce zegarek?

– Oczywiście.

Została w drzwiach, czekając. Bardziej słyszała, niż widziała kolegów idących przez pomieszczenie. Chociaż wiedziała, że są najlepsi, nie mogła się doczekać, aż wejdzie i wszystko sama zobaczy. Tak bardzo, bardzo chciała rozwiązać sprawę.

– Ma. Ciężki, męski zegarek. Ze srebrną bransoletą – powiedział Marko, kiedy wrócił do krótkiego korytarza.

– Zrób mu, proszę, kilka zdjęć i prześlij je do mnie.

– Jasne. Kiedy tu przyjdziesz?

– Najszybciej, jak będę mogła.

Kiedy Ursula wracała do Vanji i pozostałych czekających przy policyjnym busie, zadźwięczał jej telefon. Wzięła go do ręki i zaczęła przeglądać zdjęcia, które dostała. Wybrała to, na którym dominowała tarcza zegarka. Zrobiła jeszcze większe zbliżenie, żeby pokazać jak najmniejszą część ręki. Nie widziała żadnego powodu, by pokazywać Vanji choćby jeden element zimnego, przypominającego wosk ciała, które kiedyś było jej matką. Podeszła do pozostałych, spoglądających na nią z zaciekawieniem.

– Jest tutaj – powiedziała, pokazując zdjęcie Vanji.

Carlos i Sebastian pochylili głowy, żeby zobaczyć choć fragment. Na zdjęciu widniał duży, gruby, czarny cyfrowy zegarek, używany zazwyczaj przez mężczyzn uprawiających sporty wyczynowe albo chcących za takich uchodzić. Oczywiście mogły go nosić także kobiety, ale skąpe informacje na temat Anny, które miała Ursula, nie pozwalały jej wyobrazić sobie, że taki zegarek rzeczywiście należał do niej. Był to solidny przedmiot o wielu funkcjach i z przyciskami po bokach, wyposażony również w kilka małych cyfrowych wyświetlaczy, które podawały godzinę, datę, temperaturę, wysokość terenu i ciśnienie atmosferyczne.

– To nie należy do twojej mamy, prawda? – bardziej stwierdziła, niż spytała Ursula.

– Z całą pewnością nie – odparła Vanja, kręcąc głową.

Carlos nachylił się bliżej, żeby lepiej widzieć.

– Jest źle ustawiony. Szesnasta trzy, dwunastego kwietnia – stwierdził, usiadł wygodniej i spojrzał na pozostałych. – Co się wydarzyło trzy minuty po szesnastej dwunastego kwietnia?

Piętnaście minut później siedzieli w dużym busie policyjnym, żeby móc porozmawiać bez przeszkód. Zegarek leżał przed nimi w foliowym woreczku na dowody.

– Pobraliśmy odciski palców, ale jest całkiem czysty. Testy pod kątem DNA trochę zajmą – wyjaśniła spokojnie Ursula.

– Dwunasty kwietnia naprawdę nic ci nie mówi? – zapytał Carlos Sebastiana.

– Kiedy? W tym roku? Nic sobie nie przypominam, ale mogę się dowiedzieć.

– Zrób to – odparł Carlos i spojrzał na niego ponaglająco. Sebastian zrozumiał, że chciał przez to powiedzieć „zrób to teraz”, i w lekko przepraszającym geście rozłożył ręce.

– Nie mam w telefonie kalendarza.

– To gdzie go masz? – spytał Carlos. Wyglądał na kompletnie zdezorientowanego, jakby w ogóle nie potrafił sobie wyobrazić braku kalendarza.

– W domu. Mam papierowy kalendarz, w formie książki z datą…

Carlos posłał mu spojrzenie, które mówiło, że Sebastiana definitywnie i nieodwołalnie należy zaliczyć do dinozaurów. Odwrócił się do Ursuli.

– Czy mogę sprawdzić jedną rzecz, trochę go przycisnąć?

– O ile zrobisz to przez folię.

Carlos podniósł woreczek z zegarkiem i zaczął ostrożnie naciskać przyciski na jego boku. Sprawdzał, co się dzieje, nacisnął ponownie, aż zegarek został przestawiony do podstawowych ustawień.

– Czego szukasz? – zapytał Sebastian.

– Roku. On ustawił dzień i miesiąc, powinien być też rok.

Próbował dalej, a kiedy nacisnął górny przycisk po prawej stronie, coś się stało. Mały wbudowany wyświetlacz, na którym wcześniej znajdowała się data, zaczął pokazywać rok. Calos spojrzał na Sebastiana i odwrócił zegarek do niego.

– Dwa tysiące dziewiętnasty. Piątek dwunastego kwietnia dwa tysiące dziewiętnastego roku. Co się wtedy stało?

Sebastian wziął od Carlosa woreczek z zegarkiem i popatrzył na niego, jakby przedmiot mógł mu udzielić odpowiedzi. Tak się nie stało i kiedy go oddawał, miał jeszcze bardziej pytający wyraz twarzy niż przedtem.

– Wiosną dwa tysiące dziewiętnastego byłem na uniwersytecie.

– Na Uniwersytecie w Sztokholmie?

– Tak.

– Który jest także ostatnim nocnym przystankiem autobusu numer pięćdziesiąt – stwierdziła Ursula. Sebastian spokojnie pokiwał głową. Wszystkie elementy zaczęły lądować na swoich miejscach.

– A piątek dwunastego kwietnia?

– Nie wiem.

– Nie wiem, nie pamiętam… – rozległ się cichy głos Vanji, która aż do tej chwili milczała, krzyżując ręce na piersi. – Ile razy już to powiedziałeś?

– Pewnie zbyt wiele, ale co mam zrobić? Piątek dwunastego kwietnia nic mi nie mówi.

– Dlaczego nie masz kalendarza w telefonie jak normalny człowiek?

– Dlatego, że on nie jest normalnym człowiekiem – odezwała się Ursula, zanim Sebastian zdążył odpowiedzieć.

– Zachowujesz swoje stare kalendarze? – zapytał Carlos, kierując rozmowę z powrotem na coś, co mogło być grząskim gruntem.

– Wszystkie co do jednego – odparł Sebastian, wstając. – Zawieź mnie do domu.

Carlos też stanął na nogi, ale się zawahał i spojrzał na Vanję. Siedziała w tym samym miejscu ze wzrokiem wbitym w kolana. Odwrócił się do Ursuli i spojrzał błagalnie.

– Kochanie, już naprawdę czas, byś pojechała do domu. Pozwól, że my będziemy pracować dalej – powiedziała łagodnie Ursula i położyła jej dłoń na ramieniu.

– Wysadzimy cię po drodze do mnie – dodał Sebastian i wyciągnął rękę. Po to, by pomóc jej wstać i ją podtrzymać. Ku jego zdziwieniu chwyciła ją.

– Obiecaj mi, że go złapiecie – powiedziała, nie odrywając wzroku od Sebastiana. – Obiecaj.

Sebastian wiedział, że sama rozumiała, iż tego rodzaju obietnica jest niemożliwa do złożenia. Zamierzali zrobić wszystko, co w ich mocy, zajrzeć pod każdy kamień, pracować bez wytchnienia, ale jeśli chodziło o obietnicę, że go złapią… To było niemożliwe.

– Obiecuję – odparł Sebastian i poczuł, że z wdzięcznością ścisnęła mu dłoń. Wysiedli z busa, a kiedy Vanja spojrzała w kierunku warsztatu samochodowego, jej oczy znowu zaszły łzami. Wzięła kilka głębokich wdechów, by powstrzymać płacz.

– Chodź – powiedział łagodnie Sebastian i ostrożnie pociągnął ją za sobą. Trzymając się za ręce, poszli na parking.

Kiedy byli już w samochodzie, szok zaczął odpuszczać. Sebastian siedzący obok Vanji z tyłu widział, że jej dolna warga zaczyna drżeć, i zauważył, że oddech stał się cięższy. Stawiała opór, ale przegrała i wybuchnęła niekontrolowanym płaczem. Nie mógł zrobić zbyt wiele poza przytuleniem jej. Carlos z niepokojem spojrzał na nich w lusterku.

– Mam się zatrzymać?

– Nie, jedź dalej. Najlepiej będzie chyba, gdy ona znajdzie się w domu.

Carlos dodał gazu, a Sebastian nadal obejmował córkę. Wiedział, że nic, co powie, nie będzie miało znaczenia, więc jechali dalej w milczeniu. Carlos podał do tyłu opakowanie chusteczek. Vanja wzięła je, wyjęła jedną i głośno wydmuchała nos.

– A właśnie zaczęłam znów się z nią spotykać – powiedziała do nikogo w szczególności. Sebastian pomyślał, że chyba przede wszystkim do siebie. – Tak się cieszyła, że może zobaczyć Amandę.

Po tych słowach Vanja znów wybuchnęła płaczem, ale kiedy byli już blisko centrum i mieszkania przy De Geersgatan, wzięła kilka głębokich oddechów, wyjęła nową chusteczkę, otarła mokre policzki i znów wydmuchała nos. Mimo woli Sebastian był pod wrażeniem. Nie znał nikogo innego, kto potrafiłby opanować szok i smutek czystą siłą woli. Jednocześnie wprawiało go to w lekki niepokój. Miał nadzieję, że Vanja znów opuści gardę, pozwoli sobie na żałobę i choćby lekką utratę kontroli. Wiedział, że tłumienie tak silnych uczuć i zaprzeczanie im na dłuższą metę nie jest korzystne i prawdopodobnie się na niej odbije.

Kiedy Carlos zaparkował na drugiego na ulicy przed drzwiami domu Vanji, uwolniła się z jego uścisku, po raz ostatni wytarła oczy i wydzielinę spod nosa, odchrząknęła i przeczesała dłońmi włosy.

– Pójdę z tobą na górę – zaproponował Carlos.

– Nie ma takiej potrzeby – odparła ochryple Vanja.

– Wiem, ale i tak to zrobię. Upewnię się, że Jonathan zdążył dotrzeć do domu.

Carlos otworzył drzwi po stronie kierowcy i wysiadł. Vanja odwróciła się do Sebastiana, zapuchnięta i czerwona od płaczu.

– Pamiętaj, co obiecałeś.

Sebastian z powagą pokiwał głową i lekko położył dłoń na jej dłoni.

– Daj znać, jeśli z czymś będę mógł ci pomóc. Z Amandą, zakupami, czymkolwiek.

– Po prostu dorwij tego gnoja – odparła, otworzyła drzwiczki i wyszła do czekającego na chodniku Carlosa. Sebastian wiedział, że to, co się stało, nie było jego winą. Vanja sama to przyznała. Anna mogła po prostu przestać kłamać, powiedzieć prawdę, tak jak Valdemar. To ona wszystko zniszczyła, nie on. A jednak czuł się winny. Kiedy zobaczył ją znikającą za drzwiami w towarzystwie Carlosa, odchylił się na oparcie i zamknął oczy.

– To na razie – powiedział cicho do siebie.

Czuł, że minie trochę czasu, zanim zobaczy ją ponownie.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Sebastian miał wrażenie, że czekał całe wieki, gdy Carlos w końcu wsiadł do samochodu.

– Cholera, ależ to trwało – powiedział, kiedy kolega usiadł za kierownicą. – Szybciej wróciłbym do domu na piechotę.

– Dlaczego w takim razie tego nie zrobiłeś?

– Bo lubię, kiedy mnie odwozisz. Czuję się wtedy, jakbym miał swojego małego homoseksualnego prywatnego szofera. Możemy już jechać?

Carlos posłał mu wyjątkowo nieprzyjemne spojrzenie w lusterku.

– Co, do cholery, jest z tobą nie tak? Matka twojej córki właśnie została zamordowana.

– Wiem, ale wierz mi lub nie, cierpliwość i dobry smak jej nie wskrzeszą. Jedź!

W milczeniu dotarli do Grev Magnigatan. Sebastian zaczął rozważać, czy nie przeprosić Carlosa. Doskonale wiedział, co zrobił. Zdawał sobie sprawę ze swojego zachowania. Sprawa, nad którą pracowali, odbijała się na nim mocniej, niż chciał przyznać. Nie udało mu się niczego rozwiązać, nikomu się nie przydał. Nie zapobiegł niczyjej śmierci. Gdzieś z tyłu głowy wciąż miał całą historię Cathy i Tima, która nie dawała mu spokoju. Do tego dochodziło zabójstwo Anny i rozdrapanie starych ran między nim a Vanją – tego wszystkiego było po prostu za dużo. Kiedy nie lubił siebie, wyładowywał się na innych – po prostu.

Powinien przeprosić.

Tak wiele rzeczy powinien zrobić.

Dojechali na miejsce, zaparkowali i szybko wbiegli do mieszkania Sebastiana. Od razu poszli do gabinetu i po mniej więcej trzydziestu sekundach gorączkowych poszukiwań Sebastian znalazł to, po co przyszli. Swój czarny kieszonkowy kalendarzyk z roku dwa tysiące dziewiętnastego.

– Dwunasty kwietnia?

– Tak.

Otworzył na właściwej stronie i zaczął czytać.

– Obrona. Emanuel D. Godzina piętnasta. – Podniósł wzrok na Carlosa. – Pamiętam to. Byłem jednym z recenzentów i ostro atakowałem jego pracę doktorską, uważając, że nie powinna zostać przyjęta. Rada naukowa się ze mną zgadzała. Przez jakiś czas było cholernie nieprzyjemnie.

– Emanuel D. …

– Jeśli dobrze pamiętam, nazywał się Dolk.

– Brat Adriana ma na imię Emanuel.

– Myślisz, że to on?

– Mógł zmienić nazwisko.

– To było jedyne, co robiłem dwunastego kwietnia tamtego roku, więc wydaje mi się prawdopodobne.

– Dlaczego chciałeś go oblać? – zapytał ze szczerym zainteresowaniem Carlos.

– Praca była na zbyt niskim poziomie. To nie wina chłopaka. Długo przed obroną rozmawiałem z jego promotorem. Nigdy nie powinien był go przepuścić.

– Co się z nim później stało?

– Nie mam pojęcia – odparł Sebastian, wzruszając ramionami.

– Więc to już wszystko, co wiesz – stwierdził z rozczarowaniem w głosie Carlos. Sebastian był w stanie go zrozumieć. To, że tak szybko rozwiązali wątek zegarka, powinno było bardziej zaprocentować.

– Niestety tak.

– Okej. Zaczynamy od nazwiska – zawyrokował Carlos i ruszył w stronę drzwi. Szybko zauważył, że Sebastian za nim nie poszedł. Tylko usiadł przy biurku, kiedy Carlos się odwrócił.

– Idziesz? – zapytał niecierpliwie.

– Brzmi to tak, jakby najbliższy czas miał się składać z mnóstwa policyjnej roboty.

– Tak…

– Ja nie jestem policjantem – odparł Sebastian i rozłożył ręce w geście, który w zamierzeniu miał wszystko wyjaśniać.

– Ale skurwielem już tak – oznajmił Carlos i wyszedł z pokoju.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Pojechał bezpośrednio do komisariatu. Z samochodu zadzwonił do Ursuli. Pod nieobecność Vanji można było odnieść wrażenie, że to właśnie ona chcąc nie chcąc przejęła kierownictwo i rolę koordynatorki śledztwa. Była z nimi niewątpliwie najdłużej, znała tę robotę i całą policję na wylot. On, Hansson i Gutestam jako kandydaci w ogóle nie wchodzili w grę. Oczywiście całkiem nieoficjalnie. Nie wyznaczano funkcjonariuszy pełniących obowiązki szefów, nie wybierała ich reszta ekipy, a Carlos domyślał się, że Rosmarie wkrótce będzie miała swoje trzy grosze do wtrącenia na temat nowej organizacji pracy.

Na razie jednak działał jak dotychczas.

I zamierzał składać raporty Ursuli.

Zapytała, jak tam z Vanją, a on opowiedział o powrocie do domu i spotkaniu z Jonathanem, a potem zwięźle poinformował o nazwisku, które udało im się uzyskać, przedstawił pogląd, że prawdopodobnie chodzi o brata Adriana, i dodał, że właśnie jest w drodze do Kungsholmen i ma nadzieję, że Hansson i Gutestam tam się z nim spotkają. Ursula odparła, że to brzmi dobrze. Przekazała ciało Anny do Zakładu Medycyny Sądowej, by przeprowadzono sekcję zwłok. Było za wcześnie, by powiedzieć coś z całkowitą pewnością, ale na podstawie pełnego stężenia pośmiertnego i tego, że Anny nie było widać na kamerze termowizyjnej, Ursula wnioskowała, że zamordowano ją od dziesięciu do czternastu godzin wcześniej. Czyli w nocy. Poza tym była pewna, że zabójstwo i tym razem nie zostało popełnione w miejscu, w którym znaleziono zwłoki.

– Następnym krokiem powinna być rewizja jej mieszkania. Kiedy dorwiemy tego drania, dobrze będzie mieć jak najwięcej dowodów – powiedziała Ursula.

– Mogę wysłać tam Hanssona, żeby je zabezpieczył, jeśli jest w biurze. Jeżeli nie, zaczynamy mieć lekkie niedobory kadrowe.

– Weź Sebastiana. Nawet on powinien dać sobie radę z siedzeniem przed drzwiami tak, żeby nikt nie wszedł do środka.

– Jest w domu.

– I co takiego robi?

– Cokolwiek robi, nie jest to praca policyjna – odparł cierpko Carlos i poczuł, że z całą pewnością dotarł do maksymalnej dawki Sebastiana Bergmana możliwej do wytrzymania w ciągu jednego dnia. Zgodzili się, że Ursula załatwi policjantów, którzy zabezpieczą mieszkanie, a kiedy sama skończy pracę na Snösätragränd, zabierze tam ze sobą całą ekipę.

Carlos zjechał do garażu i zaparkował. Wjechał windą na wydział i wszedł do open space’u. Zastał tam Hanssona i Gutestam.

– Cześć, gdzie byłeś? – spytała Lena, kiedy wieszał płaszcz.

– Co mówiła Rosmarie? Co teraz będzie? – odpowiedział pytaniem na pytanie Carlos i dał im znak głową, by poszli z nim do kuchni. Potrzebował kawy.

– Nie wiadomo – odparł Hansson, wstał i ruszył. – Dziś dostaniemy wiadomość, a na razie pracujemy jak zwykle.

– No wiesz, tak jak należy pracować, kiedy się znajdzie w robocie martwą matkę szefowej – wtrąciła Gutestam, wyraźnie robiąc przytyk pod adresem Rosmarie. Carlos wziął do ręki kubek kawy, podszedł do lodówki, nalał sobie kilka kropel mleka owsianego i odwrócił się do kolegów.

– Ursula jeszcze jakiś czas zostanie w terenie, a Sebastian… Nie wiem, co z Sebastianem, ale teraz jesteśmy tylko my troje.

– Okej.

Wrócili do biura. Carlos spojrzał w stronę gabinetu Vanji. Zastanawiał się, czy szefowa wróci. Czy będzie miała do czego wracać. Gutestam przysiadła na biurku, a Hansson zajął miejsce na krześle i wyłożył nogi na blat biurka. Oboje wyraźnie czekali, aż Carlos wróci do tematu.

– Nie wiem, czy o tym słyszeliście, ale zegarek, który miała na ręce matka Vanji, pokazywał dzień i rok. Tamtego dnia i tamtego roku Sebastian na Uniwersytecie w Sztokholmie nie zaliczył rozprawy doktorskiej niejakiego Emanuela Dolka.

– Młodszego brata Adriana – odparła ze zdziwieniem Gutestam. – Szukałam go, kiedy byliśmy przy tamtym domu.

– Dlaczego ma na nazwisko Dolk? – zapytał Hansson.

– W wieku dziewiętnastu lat przyjął nazwisko panieńskie matki – odparła Gutestam. – Nie wiem, z jakiego powodu.

– Jak się zachowywał? Byłeś tam i z nim rozmawiałeś, prawda? – zapytał Carlos, zwracając się do Hanssona. Obydwoje zauważyli, że ten nieświadomie oblizuje lekko usta, zwleka z odpowiedzią.

– Ja… nie całkiem… Zadzwoniłem do niego – przyznał w końcu.

– Czy Vanja nie kazała ci tam pojechać i zapytać, czy wie, gdzie może przebywać Adrian?

– Tak zrobiłem. Zapytałem o to. Tyle że przez telefon.

– Rozmawiałeś z nim przez telefon?

Hansson ponownie oblizał usta, podrapał się lekko w skroń i uciekł wzrokiem.

– Skoro już jesteśmy drobiazgowi, to rozmawiałem z jego chłopakiem. Ale nie widział Adriana od kilku miesięcy. Nie musiałem jechać aż tam, żeby się tego dowiedzieć.

– I pomyśleć, że Sebastian oskarżał cię o lenistwo – stwierdziła z uśmiechem Gutestam.

– Niewykluczone, że bracia zrobili to razem – przerwał Carlos. – Musimy teraz porozmawiać z Emanuelem.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Czyli w ogóle nie może mówić?

Carlos i Gutestam stali w pokoju, który bardziej przypominał salę szpitalną niż zwykłą sypialnię w zwyczajnym trzypokojowym mieszkaniu. Dominowało w nim łóżko, które wyglądało na wyposażone w mechanizm sterowania wysokością. Po bokach miało stalowe kraty. U wezgłowia stała maszyna, która w razie potrzeby zaopatrywała Emanuela w tlen. Obok znajdował się stolik z rozmaitymi lekami, maściami i artykułami medycznymi. O ścianę było oparte coś w rodzaju podnośnika, a w rogu stał wózek inwalidzki.

– W ogóle. Czasami może mrugać na tak albo na nie, ale też nie zawsze.

Lucas Mattsson z czułością położył dłoń na ramieniu Emanuela. Nie było żadnej reakcji. Przymknięte oczy się nie poruszyły. Carlos spojrzał na blondwłosego młodzieńca i z powrotem na Emanuela. Teorię, że bracia mogli zaplanować i wykonać wszystko wspólnie, należało wyrzucić na śmietnik. Adrian znów był ich jedynym głównym podejrzanym.

– Od jak dawna… – Gutestam nie dokończyła zdania, lecz wskazała głową łóżko.

– Niedługo miną dwa lata, odkąd próbował popełnić samobójstwo – odparł rzeczowo Lucas, jakby mówił to już tak wiele razy, że nie stanowiło dla niego żadnego problemu. Usiadł na skraju łóżka i chwycił Emanuela za rękę. – Nie mam pojęcia, ile wiecie, ale on naprawdę musiał stoczyć walkę. Wywodził się z rodziny rolników hodujących świnie. No i wiecie, u nich nikt nigdy nie kontynuował nauki po szkole średniej, a Emanuel chciał studiować. Miał jednak ciężko. W domu nie było zwyczaju czytania książek, brakowało mu wiary w siebie, a rodzina uważała, że tylko się wygłupia…

Lucas zawiesił głos z taką miną, jakby przyłapał sam siebie na nieuprzejmości lub niekulturalnym zachowaniu.

– Możemy porozmawiać dalej w kuchni? – zapytał, ściszywszy głos do szeptu. – Nie wiem, ile on słyszy i rozumie, ale czuję się trochę niezręcznie, gdy rozmawiamy o nim, a nie z nim.

– Oczywiście.

Lucas miękko położył dłoń Emanuela z powrotem na łóżku.

– Zaraz przyjdę. Wyjdę tylko do kuchni porozmawiać z naszymi gośćmi – powiedział i poklepał Emanuela po raz ostatni, a potem wstał i zaprowadził ich do kuchni. Była czysta, wysprzątana i udekorowana tak jak reszta mieszkania.

– Mają państwo ochotę na kawę? Na herbatę? – zapytał Lucas, wskazując kuchenkę i ekspres do kawy stojący na blacie. Carlos pokręcił głową.

– Nie. Dziękuję, w porządku.

– Ja chętnie się napiję herbaty – odparła Gutestam, wysunęła jedno z krzeseł i usiadła. Lukas wziął do ręki czajnik elektryczny i nalał do niego wody. Carlos usiadł obok Gutestam i spojrzał na zieleń za oknem. Dwaj tak młodzi ludzie. Mieli całe życie przed sobą. Sytuacja była przygnębiająca.

– Jak mówiłem, Emanuel walczył. Ze wszystkim. Głównie ze sobą. Z brakiem pewności siebie – ciągnął Lukas, otworzył jedną z szafek nad zlewozmywakiem i postawił na stole filiżankę. – Ale pokonał całą długą drogę aż do doktoratu. Kiedy praca została odrzucona, cały świat mu się zawalił. Herbata czarna czy zielona?

– Czarna będzie w porządku, dziękuję – odparła niepewnie Gutestam, nieco zbita z tropu swobodnym tonem mówienia na tak ogromnie poważny temat. Lucas wyjął dwa pudełka herbaty – Earl Grey i Mieszanki Södermalmskiej.

– Mniej więcej w tym samym czasie zmarła mu matka, wybuchła pandemia, mieliśmy trochę ciężko, a ja… Wszystko po prostu rysowało się tylko w czarnych barwach. Pewnego dnia dwa lata temu nie widział już żadnego wyjścia z sytuacji. Próbował się powiesić. Sznur się przerwał, on spadł i złamał kręgosłup. Ale zdążyło już dojść do nieodwracalnych uszkodzeń mózgu z powodu niedotlenienia.

– A pan się nim opiekuje? – zapytał Carlos.

– Bardzo dużo pomagają mi opieka domowa i moja mama.

– Ale mimo wszystko musi to być ogromna odpowiedzialność?

Lukas wzruszył ramionami, otworzył lodówkę, wyjął z niej karton mleka i postawił go na stole.

– Emanuel to najlepszy człowiek, jakiego znam. Żaden z nas nie miał lekko, ale byliśmy przy sobie. Zawsze. My kontra reszta świata. Kocham go i nie mogę zostawić tylko dlatego, że zrobił sobie krzywdę.

Carlos pomyślał przelotnie o sobie i Ericu. Próbował się wczuć w sytuację, w której jeden z nich leży jak warzywo w pokoju. Jak postąpiłby ten drugi? Był raczej pewny, że Eric nie zachowałby się jak Lucas. Niestety. On sam myślał o sobie, że też by taki był, ale skąd można to wiedzieć. Trudno sobie wyobrazić podobną sytuację.

– No tak, to nie było takie życie, jakie sobie wyobrażaliśmy pięć lat temu – powiedział Lucas i po raz pierwszy z jego głosu zniknął rzeczowy ton. Zastąpił go smutek. – Mieliśmy wielkie plany. Praca, ślub, dzieci…

Carlos i Gutestam milczeli. Co mogli powiedzieć? W końcu Carlos postanowił sprowadzić rozmowę do tego, co tak naprawdę stanowiło powód ich wizyty.

– A jego brat? Adrian?

– Tak, co z nim?

– Jak wyglądały ich relacje, jak on to wszystko zniósł?

– Próba samobójcza Emanuela źle się na nim odbiła – odparł Lucas, kręcąc głową na to wspomnienie. – Bardzo źle.

– Byli sobie bliscy?

– Nie, właściwie to w ogóle – powiedział, wziął do ręki czajnik i nalał wrzącą wodę do filiżanki Gutestam. – Cukru?

– Nie, dziękuję.

– Adrian miał kłopot ze studiami Emanuela. Że nie wystarczyło mu karmienie świń i nazwisko Petterson. A kiedy jeszcze usłyszał o moim istnieniu, o tym, że jesteśmy razem, to…

Carlos tylko skinął głową. Znał to wszystko. Trudne relacje rodzinne po wyjściu z szafy.

Konflikty. Dystansowanie się. Złość.

Nawet pytania, czy nie mógłby czegoś z tym zrobić.

– Jednak po próbie samobójczej coś się wydarzyło – ciągnął Lucas i usiadł naprzeciwko Gutestam, wyrywając Carlosa z zamyślenia. – Może miał poczucie winy, bo nie było go przy bracie, nie stanął na wysokości zadania. Te wszystkie ostre słowa, że był homofobem, gadanie o pieniądzach, gospodarstwie i… Łatwo czegoś takiego pożałować.

– I co się stało?

– Szczerze? Myślę, że coś w nim pękło.

– Jak to?

– Proszę mi wybaczyć – odparł Lucas, lekko się prostując na krześle. – Przyszli państwo porozmawiać z Emanuelem, a pytają o Adriana… O co tu chodzi, jeśli mogę wiedzieć?

– Nazwisko Adriana pojawiło się przy okazji pewnego śledztwa i musimy nawiązać z nim kontakt.

Carlos miał nadzieję, że ta nieprecyzyjna, wręcz banalna pseudoodpowiedź okaże się wystarczająca. I chyba tak było.

– Mieszka w Bagarmossen, przy Svartbäcksvägen.

– Wiemy. Nie ma go pod tym adresem.

– Orientuje się pan, czy ma dziewczynę, jakąś koleżankę, u której być może mieszka, czy kogoś takiego? – zapytała Gutestam, mocząc w wodzie torebkę z herbatą.

– Nic mi o tym nie wiadomo, ale spotykałem Adriana tylko przez Emanuela, tak naprawdę go nie znam – odparł, z widoczną ciekawością odwracając się znów w stronę Carlosa. – Mówił pan, że jego nazwisko pojawiło się w śledztwie. Jakie to śledztwo?

– Czyli coś w nim pękło – powiedział Carlos, ignorując pytanie. – Może pan powiedzieć coś więcej na ten temat?

– Zaczął częściej przychodzić do szpitala i tutaj, do naszego domu. Był… niestabilny. Zły. W końcu musiałem poprosić, by przestał przychodzić. Był taki zły. Na wszystko.

– Czy kiedykolwiek wspominał o niejakim Sebastianie Bergmanie? – spytała Gutestam.

Lucas drgnął i spojrzał na nią ze zdziwieniem. Wyraźnie zaczynało do niego docierać, gdzie wcześniej słyszał to nazwisko. Szeroko otworzył oczy i zakrył usta dłonią, jakby chciał stłumić okrzyk zdumienia.

– O Boże… O Boże.

Carlos i Gutestam milczeli. Lena popijała herbatę. Czekali, żeby sprawdzić, do czego dojdzie Lucas.

– To przez niego Emanuel się nie obronił. To ten człowiek, z wiadomości… Boże. Myślicie, że Adrian ma z tym coś wspólnego?

– Jego nazwisko pojawiło się w śledztwie – powtórzył Carlos. Właściwie jakby odpowiadając na pytanie Lucasa twierdząco.

– Nie. To niemożliwe. Adrian taki nie jest. Jasne, był naprawdę wściekły na Bergmana, oskarżał go o wszystko, co spotkało Emanuela. Ale przemawiała przez niego złość, jak to czasem bywa w takich sytuacjach. Mówi się różne rzeczy, ale to tylko słowa.

– Jakie to były słowa? Pamięta pan?

Lucas zamilkł. Myślał. Na jego czole pojawiła się zmarszczka, która była tym głębsza, im bardziej do niego docierało, co tak naprawdę mówił Adrian i co to oznaczało.

– Mówił, że go nienawidzi – oznajmił powoli Lucas. – Że się zemści. Za to, co ten człowiek zrobił jego bratu…

Carlos milczał. Niezaliczona praca doktorska, Sebastian Bergman, który miał zły dzień. Czy naprawdę taka sytuacja mogła być powodem tych wszystkich okropieństw? Czy właśnie przez to trzy osoby zostały pozbawione życia?

– Wydaje mi się nawet, że nawiązał z nim kontakt – kontynuował z namysłem Lucas, spoglądając na policjantów zza stołu.

– Adrian nawiązał kontakt z Sebastianem Bergmanem? – spytała Gutestam.

– Tak mówił. Powiedział, że Sebastian nawet nie pamiętał Emanuela. Jego nazwisko nic mu nie mówiło. Jakby nic dla niego nie znaczył.

– Kiedy to miało miejsce?

– Tuż przed Bożym Narodzeniem.

Carlos spojrzał na Gutestam i zrozumiał, że oboje myślą o tym samym. Pół roku planowania. Tyle było trzeba, by wykonać to, co uruchomił Adrian. Co najmniej.

– Kiedy po raz ostatni nawiązał z panem kontakt?

– Właśnie wtedy, jakoś w okolicach świąt.

– I nie wie pan, gdzie może być teraz? – Gutestam podjęła ostatnią próbę, nie spodziewając się niczego więcej niż odpowiedzi, którą już otrzymała.

– Nie mam pojęcia.

Wręczyli mu swoje wizytówki, poprosili, by dał znać, gdyby wydarzyło się coś nowego, podziękowali za herbatę i wyszli z mieszkania. Ani odrobinę mądrzejsi, niż kiedy tam wchodzili.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Znów zebrali się w Pokoju. Czwórka, która pozostała. Ursula, Carlos, Gutestam i Hansson. Carlos sądził i miał nadzieję, że pod nieobecność Vanji Ursula wykona skok i obejmie dowodzenie nad grupą, ale nie wydawała się tym ani trochę zainteresowana. Rozpoczął więc spotkanie od podsumowania tego, czego się dowiedzieli, co było nowe. Poszło szybko.

Mieli motyw.

Ale niewiele więcej.

Zestawienie wszystkiego, czego się dowiedzieli o Adrianie od Lucasa, jego sąsiadów i byłych kolegów z pracy, dawało spójny obraz, ale wszystko wiedzieli już wcześniej. Był to człowiek, który ma niewielu przyjaciół, a żaden nie jest szczególnie bliski. Jedna z osób, z którymi rozmawiali, użyła nawet słowa „znajomi” na opisanie ich wzajemnych stosunków. Brak rozwiniętego życia towarzyskiego, żadnego zaangażowania w konkretne aktywności czy pasje, które wypełniałyby mu czas. Jeden z byłych kolegów z pracy wspomniał za to, że Adrian przejawiał kiepską samoocenę, szczególnie w obliczu nowych zadań i sytuacji. Bał się, że czegoś nie zrozumie. W końcu był tylko zwykłym rolnikiem, który nie dokończył ogólniaka. Ale za to dokładnym i dobrze zorganizowanym. Jeśli coś go interesowało albo musiał się czegoś nauczyć, ilość wiedzy na dany temat, którą mógł przyswoić, nie miała granic. Wszystko, czego się dowiadywali, dobrze pasowało do najnowszego profilu sprawcy przygotowanego przez Bergmana. Co jak co, ale w swoim fachu Sebastian był dobry.

Żaden z ich rozmówców nie wiedział, gdzie może przebywać Adrian.

Zniknął bez śladu.

Pytanie brzmiało jednak, czy już skończył. Czy matka Vanji była ostatnią ofiarą? Niestety nic na to nie wskazywało. W pierwszym miejscu znalezienia zwłok sprawca rzucił wyzwanie Sebastianowi, każąc mu rozwiązać sprawę, co w zasadzie równało się powiedzeniu „złapcie mnie”. Nadal tego nie zrobili. Nie było więc powodu sądzić, że zamierza na tym poprzestać. Taka myśl była jednocześnie przerażająca i frustrująca. Istniało tak wiele potencjalnych ofiar, a przecież zarazem rozwiązali sprawę, skoro wiedzieli, kto zabija i dlaczego.

Pozostało tylko zatrzymanie.

Drobny szczegół.

Ursula zostawiła swoją ekipę w mieszkaniu matki Vanji. Było tam widać ślady walki – przewrócone krzesło, stłuczoną doniczkę i dywan tak skłębiony, jakby odbyły się na nim zawody zapaśnicze. Mogli mieć nadzieję, że mieszkanie zapewni im fizyczne dowody, które pozwolą doprowadzić do wyroku skazującego. Kiedy sprawca już zostanie schwytany.

– Co wobec tego robimy? – spytała najzupełniej logicznie Gutestam. – Jak znajdziemy tego chłopaka?

– Jak idzie z telefonem, jego kartą debetową i kredytową? – spytał Hansson.

– Na razie nic nie mamy. Telefon jest wyłączony albo zniszczony, a bank nie zgłosił żadnej aktywności na karcie – musiał przyznać Carlos.

– Co wobec tego robimy? – powtórzyła Gutestam.

Zanim ktoś zdążył odpowiedzieć, usłyszeli krótkie pukanie i drzwi się otworzyły.

W progu stała Rosmarie Fredriksson.

Kolejne złe wiadomości.

– Więc to tutaj się chowacie – oznajmiła z uśmiechem, który prawdopodobnie miał zasugerować, że jest jedną z nich, ale wyszedł jej zbyt sztywno.

– Tutaj pracujemy – odparła sucho Ursula.

Rosmarie znów się uśmiechnęła – jeszcze bardziej sztywno, jeśli to w ogóle było możliwe – po czym wysunęła krzesło i usiadła.

– Tak. I pewnie zdajecie sobie sprawę, że właśnie o tym musimy porozmawiać. O waszej pracy. W Krajowej Policji Kryminalnej. – Rosmarie się nachyliła i powiodła wzrokiem po wszystkich zebranych w pomieszczeniu, jakby chciała podkreślić powagę chwili. Jakby sami nie byli jej świadomi… – Znaleźliśmy się w naprawdę tragicznej i skomplikowanej sytuacji – ciągnęła, kręcąc głową, jakby dla podkreślenia, jak bardzo tragicznej i skomplikowanej. – Została zamordowana bliska krewna szefowej kryminalnych, a sprawcy chodzi konkretnie o człowieka, który był tu wcześniej zatrudniony, w wątpliwym charakterze – oznajmiła i ponownie powiodła wzrokiem po wszystkich. – Nie muszę wam uzmysławiać powagi tej sytuacji.

– Wiemy, ale co to wszystko oznacza w sensie praktycznym? – spytała Ursula tonem, który sugerował, że Rosmarie równie dobrze mogła sobie darować ogólne wstępy.

– Może dalibyśmy sobie z tym radę, gdyby nie cała historia Billy’ego Roséna – stwierdziła Rosmarie.

Carlos znał powszechną opinię kolegów, wedle której Rosmarie była jeśli nie idiotką, to przynajmniej osobą, która nie rozumiała specyfiki kierowanych przez siebie oddziałów albo nic sobie z niej nie robiła. Tym razem jednak musiał przyznać, że w jej słowach rzeczywiście coś jest. Z Morderczym Policjantem pozostającym w dalszym ciągu na pierwszych stronach gazet Krajowa Policja Kryminalna nie wytrzymałaby kolejnej rundy w prasie.

Cholerny Billy.

Rosmarie usiadła wygodniej na krześle i wzięła głęboki wdech. Dało się odczuć, że za chwilę padnie. Decydujący cios.

– Dokonamy pewnych zmian. Vanja jest na urlopie na czas nieokreślony, a podczas jej nieobecności tymczasowym szefem zostaje Roger Hansson.

Zdziwienie było absolutne. W pomieszczeniu zapadła wręcz namacalna cisza. Wszyscy spojrzeli na Hanssona, a on wzruszył ramionami, jak gdyby przepraszająco. Wymówił bezgłośne „sorry”.

– Hansson zostanie szefem grupy? – zapytała z niedowierzaniem Ursula, jakby miała nadzieję, że się przesłyszała albo czegoś nie pojęła.

– Nie, wy przechodzicie do sekcji poważnych przestępstw – odparła beznamiętnie Rosmarie.

– Co to oznacza?

– Czysto praktycznie: że ty i Carlos, jedyni zatrudnieni w Krajowej Policji Kryminalnej, zostaniecie przeniesieni. Kadry skontaktują się z wami i omówią szczegóły. To oznacza również – dodała, nie zaczerpując powietrza, a zatem i nie pozwalając nikomu zaprotestować lub o cokolwiek zapytać – że wszelka współpraca z Sebastianem Bergmanem zostaje zerwana ze skutkiem natychmiastowym. Nie wolno mu już przebywać w siedzibie policji, o ile nie zostanie zaproszony przez Rogera lub przeze mnie.

– Przez Rogera, coś takiego… – mruknęła Ursula i ponownie spojrzała na Hanssona. Nie wydawał się czuć ani odrobinę bardziej komfortowo, niż kiedy jego imię padło poprzednim razem.

– To jest od początku do końca mój pomysł – odpowiedziała Rosmarie na komentarz Ursuli. – Szybkie i proste rozwiązanie problemu, który stworzyliście wy, nie ja.

Carlos poczuł, że po raz kolejny jest w stanie zrozumieć jej tok myślenia. Billy, Sebastian, matka Vanji… Sytuacja wymknęła się spod kontroli. Przekazanie steru człowiekowi takiemu jak Hansson, anonimowemu koniowi pociągowemu z długim stażem, który – owszem – bywał leniwy, ale nie wzbudzał kontrowersji ani nie trafiał na czołówki gazet, nie było wcale głupim pomysłem. Plan polegał na uspokojeniu sytuacji, przyczajeniu się na jakiś czas. Kiedy sprawa przycichnie, będą mieli wszelkie możliwości powrotu.

– Ale dalej pracujemy nad naszą sprawą? – zapytał. Poświęcił na nią zbyt wiele czasu, wszyscy oni za dużo przeżyli, by teraz to kończyć. Myśl o ujęciu Adriana Pettersona stała się niemal jego obsesją.

– Tak, ale w ramach sekcji poważnych przestępstw kryminalnych i pod kierownictwem Rogera – potwierdziła Rosmarie.

– Żebym na pewno dobrze zrozumiała – odezwała się z pełną zaciętości złością Ursula. – Krajowa Policja Kryminalna już nie istnieje?

– Zgadza się – odparła Rosmarie, patrząc jej w oczy. – Już nie istnieje.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Dom Abigail był tak odległy od przestronnego, lecz anonimowego mieszkania przy Queens Road, jak to tylko możliwe. Pierwsze wrażenie podpowiadało, że meble, lampy, obrazy, regały i ozdoby zostały rozmieszczone przypadkowo, wręcz wrzucone, lecz po dokładniejszych oględzinach dostrzegało się, że była w tym metoda. Babcia Cathy nie gromadziła chorobliwie przedmiotów. Po prostu nie wyrzucała tych, które coś dla niej znaczyły, miały jakąś historię. Jednak wszystko w tym mieszkaniu mówiło o lokatorach tylko tyle, że pieniędzy na pewno im nie brakowało.

Kiedy Cathy weszła, Abigail ją przytuliła. Tak mocno i czule, że Cathy wybuchnęła płaczem. Zrozumiała, że nie dała sobie czasu na żałobę. Było tyle kwestii praktycznych, mimo że większością i tak zajmowała się firma, a poza tym wszystko zdominował Bergman.

Teraz jednak zaczęła odczuwać żałobę.

Tęskniła.

Weszły do przytulnej kuchni, a Abigail zaparzyła im herbaty. Długo siedziały przy stole. Rozmawiały, wspominały, płakały. Abigail ponownie zaproponowała, że zajmie się praktycznymi kwestiami związanymi z pogrzebem, a Cathy na to przystała. Wreszcie poczuła, że dobrze już nie być ze wszystkim sama.

– Odwiedzałaś grób Claire? – spytała Abigail.

– Od czasu pogrzebu nie – przyznała Cathy.

Postanowiły, że tam pojadą. Abigail uznała, że może dobrze się zapoznać z samym miejscem, zanim, by tak rzec, zrobi się gorąco, więc wskoczyły do jej starej dacii duster i pojechały w stronę cmentarza. Przez miasto, które Cathy wciąż nieco na siłę musiała nazywać domem, ale w którym miała zamiar zamieszkać. Albo i nie. Sama nie była pewna. N ie wiedziała, co się stanie po tym, jak już złoży swojego ojca do ziemi. Może zacznie te studia w Yale, jak zakładał plan. Zostanie Amerykanką. Przynajmniej na jakiś czas. Nigdy nigdzie nie osiadła na stałe, nie zapuściła korzeni, może powinna nadal tak żyć.

Abigail zaparkowała przed ogromną metalową bramą. Była otwarta. Wysiadły. Cathy zapięła kurtkę. Zima naprawdę nadchodziła – słupek rtęci z trudem wznosił się ponad dziesięć stopni w dzień.

Szły razem alejką między grobami. Większość, zakończona niskimi kamieniami z jasnego wapienia, robiła wręcz wrażenie anonimowych pośród wysokich na kilka metrów marmurowych krzyży, obelisków i ogromnych kamiennych figur aniołów. Zatrzymały się przed jedną z płaskich, wypucowanych na błysk marmurowych płyt. Claire Cunningham *1968 †2019 – informował napis na stojącym kamieniu. Pod wyrytym tekstem pozostawiono gładki prostokąt na wpisanie jeszcze jednego nazwiska. Ojca. Przy kamieniu były dwie donice z kwiatami.

– Staram się tu przyjeżdżać przynajmniej raz w miesiącu – wyjaśniła Abigail, usuwając kilka brązowych, uschniętych liści. Cathy nie potrafiła sobie wyobrazić, jakie to uczucie. Już wystarczającą tragedią jest konieczność pochowania swoich rodziców, pożegnania się z jedynym dzieckiem…

– Ładnie tu – stwierdziła Cathy, spoglądając w stronę kwitnącej zieleni, za którą w oddali widać było miejskie drapacze chmur.

– To prawda – zgodziła się Abigail.

W milczeniu patrzyły na kamień, pod którym spoczywały ich matka i córka. Cathy pomyślała, że na coś takiego nigdy nie ma dobrego momentu, więc może lepiej od razu mieć to z głowy. Wzięła głęboki wdech.

– Muszę wiedzieć nieco więcej o tym, co się wydarzyło po Tajlandii – zaczęła niepewnie. Abigail posłała jej pytające spojrzenie.

– A to dlaczego?

Cathy się zawahała. Czuła, że prędzej czy później pewnie i tak będzie musiała wszystko ujawnić, szczególnie jeśli dowie się czegoś, przez co nie będzie już mogła ignorować kłamstw Tima i rewelacji Bergmana. Postanowiła jednak zrobić to później. Nie teraz.

– To długa historia – powiedziała tylko. – Ale naprawdę nie widziałyśmy się przez sześć lat?

– Naprawdę.

– Dlaczego?

– Tak właściwie to nie wiem – odparła z nutą smutku w głosie Abigail. – Tim spędzał cały czas za granicą, ale to było… inne.

– W jakim sensie?

– Nie chodzi tylko o to, że was tu nie było. Nie widziałam cię. Dosłownie. Przez sześć lat. – Pokręciła głową na to wspomnienie, jakby chciała się od niego uwolnić. – Nie było żadnych zdjęć, żadnego kontaktu przez internet, niczego. Jakbyś nie istniała.

Cathy nie mogła powstrzymać rozpędzonych myśli, które meandrowały, jak im się podobało. Sześć lat. Przez tak długi czas dziecko bardzo się zmienia. Można wręcz powiedzieć, że nie do poznania.

– Nasze relacje zawsze były skomplikowane. Przypominały trochę balansowanie na linie – zaczęła wyjaśniać Abigail, najwyraźniej interpretując milczenie Cathy jako zaproszenie do kontynuowania. – Uznałam, że zrobiłam coś, co wyprowadziło ją z równowagi, a teraz karze mnie za to, nie pozwalając widywać jedynej wnuczki.

– Co by to miało być? – zapytała Cathy, szczerze zaciekawiona. Jej matka zawsze miała bardzo jasno określone poglądy i wyrzucenie ludzi ze swojego życia nie stanowiło dla niej problemu, jeśli uznała, że na to zasłużyli. Może więc wszystko miało naturalne wytłumaczenie. Claire po prostu była sobą.

– Nie wiem. Nie było potrzeba wiele, by czymś się narazić twojej mamie. Wielokrotnie sama nie wiedziałam, co takiego zrobiłam.

Cathy pokiwała głową, odruchowo bawiąc się małym pierścionkiem w kształcie motyla zawieszonym na łańcuszku na szyi. Ku jej zdziwieniu Abigail usiadła na marmurowym bloku. Wyjęła paczkę papierosów i chciała ją poczęstować.

– Nie, dziękuję – odparła Cathy, siadając obok babci. Ta zapaliła papierosa i z wyraźną przyjemnością wydmuchała biały dym. – Nie wiedziałam, że palisz.

– Bo nie palę – powiedziała Abigail z lekkim uśmiechem. – Jedna paczka wystarczy mi na kilka miesięcy. – Zaciągnęła się raz jeszcze, na kilka sekund utrzymała dym w płucach i go wypuściła. – Wiem, to głupie, kiedy córka umarła na raka.

Cathy nic nie powiedziała. Nawet nie skojarzyła palenia ze śmiercią Claire. Przyczyną nie był rak płuc. Miała też pewność, że cokolwiek powie na ten temat, jej babcia już to kiedyś pomyślała.

– Wiesz, co chcę teraz usłyszeć? – zapytała Abigail i wydmuchując dym, wpatrywała się w dal. – Naprawdę długą historię.

Cathy od razu zrozumiała, o co chodzi babci. Dlaczego tak ją interesował czas po Tajlandii. Dlaczego pytała o wydarzenia z tak odległej przeszłości.

– To nieprawdopodobne – odparła, mając świadomość, że kiedy powie wszystko na głos, a myśli zamienią się w słowa, cała historia zabrzmi jeszcze bardziej niedorzecznie.

– Teraz naprawdę chcę wiedzieć.

– To jest naprawdę niewiarygodne, to jest… – Nie dokończyła zdania. Nie wiedziała, jakie słowa mogłyby oddać to, co czuje. Wzięła kolejny głęboki wdech i zaczęła opowiadać. Początek był we Włoszech. Dotyczył tego, jak ważny dla Tima był przyjazd do Szwecji. Spotkanie z psychologiem Sebastianem Bergmanem. Spotkanie we troje. Opowiedziała, jak po śmierci Tima odszukała Bergmana, dowiedziała się o kłamstwach, o jego teorii, że w Tajlandii coś się wydarzyło, o ostatnich słowach przed jej wyjazdem, których po prostu nie potrafiła zapomnieć.

Myślę, że Tim i Claire nie byli twoimi rodzicami.

Wypowiedziawszy to, umilkła i odwróciła się do Abigail. Ta zdusiła papierosa i tylko słuchała, ze wzrokiem nadal utkwionym gdzieś w dali.

– Tak… – powiedziała w końcu, powoli i z namysłem. – To było nieprawdopodobne.

– Przecież mówiłam.

Abigail odwróciła się do niej. Z powagą popatrzyła jej w oczy, a w jej spojrzeniu była ogromna czułość.

– Myślisz że jesteś… kimś innym?

– Nie! – zawołała z naciskiem Cathy. – Wcale tak nie myślę. O to właśnie chodzi. Po prostu wciąż przypominam sobie jego słowa.

– Twój ojciec zmarł. Byliście sobie bliscy, a teraz się dowiedziałaś, że postępował w sposób, który do niego nie pasuje.

– Delikatnie mówiąc – wtrąciła Cathy.

– W takiej sytuacji łatwo wracać myślami do przeszłości i zacząć wątpić. We wszystko. – Abigail delikatnie położyła dłonie na dłoniach Cathy. Nadal spoglądała na nią z czułością. – Pogrzeb i wszystko wokół niego. To, co dzieje się potem. Już i tak będzie ciężko. Więc skoro tak dużo o tym myślisz, proponuję, byś coś z tym zrobiła.

– Ale co?

– To może też nie zabrzmi do końca normalnie – odparła Abigail. – Ale zrób test DNA. Z moim materiałem dla porównania. Miej to z głowy.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

OSIEM DNI PÓŹNIEJ
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Miej to z głowy.

Cathy nadal słyszała te słowa, pamiętała uczucie ulgi, które ją wtedy przeszyło. Wszystko okazało się takie proste. Zwykły test i wszystko będzie załatwione. Co prawda nigdy się nie dowie, dlaczego jej ojciec szukał Bergmana i kłamał, ale nie musiała tego wiedzieć. Dostanie odpowiedź na jedyne pytanie, na którym jej zależało.

To było osiem dni temu.

Pięć dni później otrzymała wynik.

Profile DNA nie były ze sobą ani trochę zgodne. Nie mogła być córką Claire Cunningham, więc prawdopodobieństwo, że jest córką Tima, nie było zbyt wielkie.

Jej świat znów się zawalił.

Przez dwadzieścia cztery godziny nie robiła nic. Siedziała skulona na designerskiej sofie, a przed nią na niskim stoliku leżała kartka z wynikami badań. Cathy nie była w stanie do niczego się zabrać. Nie potrafiła nawet stworzyć spójnej refleksji. Za każdym razem, kiedy próbowała, myśli zbaczały z drogi, trafiały w ślepe uliczki i nie dało się ich uchwycić.

Z jednej strony rozumiała, co czyta, a z drugiej nie.

Rozumiała znaczenie poszczególnych słów, a jednak były jej obce.

Życiowe kłamstwo naprawdę istniało. Ona. Sama nim była. Cathy Cunningham zginęła, utopiona w głębinach lub zmiażdżona przez złom i gruz. A ona została znaleziona i zajęła jej miejsce.

Jako impostorka. Wielki blef.

Zmuszona do życia cudzym życiem. Kiedy jakaś inna para pewnie musiała zmierzyć się ze śmiercią swojego dziecka. Żyć dalej. Jak ona. Tylko że byli daleko od siebie. Tragiczna historia. Niezrozumiała, niewybaczalna, wszystko naraz. Czasami czuła tak ognistą nienawiść do swoich „rodziców”, że bała się samounicestwienia, a już chwilę później zanosiła się płaczem, obejmując dekoracyjną poduszkę.

Nagle poczuła, że ma wszystkiego dosyć. Sama nie wiedziała, co się wydarzyło, a jedynie, że musi coś zrobić. Wstała z sofy, zarezerwowała bilet powrotny do Sztokholmu, a pięć godzin później znów siedziała w samolocie.

Była nieprzytomna przez niedobór snu, głód i jet lag. Spojrzała w kierunku bramy przy Grev Magnigatan. Nie miała żadnego planu. Raczej wyjeżdżała, niż jechała dokądś. Instynktownie czuła, że musi opuścić Melbourne, ale co miało nastąpić, gdy już to zrobi? Nic, jeśli się nie skontaktuje z Sebastianem Bergmanem. Na co więc czekała?

Przeszła przez ulicę, wpisała kod i weszła do klatki schodowej. Pokonując po dwa stopnie naraz, dotarła na trzecie piętro i znów na moment się zawahała. Wiedziała, co mu powie i że nie będzie trzeba go przekonywać. Przecież to on wysunął tę teorię jako pierwszy. Skąd więc to wahanie? Teraz wszystko stało się definitywne. Jeśli zadzwoni do tych drzwi i porozmawia z Sebastianem, nie będzie już odwrotu. Klamka zapadnie.

Zadzwoniła.

Słyszała dobiegający z mieszkania słaby sygnał, ale nic poza tym. Drzwi pozostały zamknięte. Znów nacisnęła przycisk dzwonka. Aż podskoczyła z zaskoczenia, kiedy drzwi otworzyła kobieta w wieku na oko pięćdziesięciu pięciu lat, może trochę starsza. Trudno było ocenić. Miała jasnorude włosy, którym dobrze zrobiłaby wizyta u fryzjera, i zielone oczy. W prawym dało się dostrzec brązową plamkę w tęczówce, tworzącą wrażenie, że źrenica przecieka i wypływa na zewnątrz.

– Tak? – odezwała się kobieta i w tym krótkim słowie udało jej się zawrzeć trudną do przeoczenia niechęć do przyjmowania gości.

– Dzień dobry, nazywam się Cathy Cunningham – powiedziała, posyłając kobiecie serdeczny uśmiech. Mówiła wolno i wyraźnie. Jej doświadczenie ze Szwedami podpowiadało, że prawie wszyscy rozumieją angielski na podstawowym poziomie i potrafią się nim posługiwać, ale nie chciała ryzykować. W spojrzeniu tej kobiety było coś, co dawało jej odczuć, że nie wszystko jest w porządku. – Szukam Sebastiana Bergmana. Zastałam go w domu?

– Nie.

– Wie pani, kiedy może wrócić?

– Nie. A o co chodzi?

– Muszę z nim porozmawiać.

– O czym?

– Sprawa jest… skomplikowana. Najchętniej omówiłabym ją z nim.

– Mam na imię Ellinor i jestem jego partnerką. Może pani wejść i zaczekać.

Kobieta już się uśmiechała, a rysy jej twarzy były rozluźnione, ale Cathy przemknęło nagle przez głowę: „Wejdź – powiedział pająk do muchy” i choć odwzajemniła uśmiech, jednocześnie cofnęła się o krok.

– Dziękuję, ale przyjdę później. Może mogłaby pani mu przekazać, że tu byłam?

– Jak najbardziej.

– Mieszkam w Hotelu Diplomat, nad wodą – oznajmiła i wskazała kierunek, gdzie jej zdaniem była zatoka Nybroviken. – Może mnie odwiedzić.

– Przekażę mu – odparła Ellinor i zamknęła drzwi. Natychmiast przyłożyła oko do wizjera i zobaczyła, że młoda kobieta wygląda trochę niepewnie, a potem zaczyna schodzić. Odprowadzała ją wzrokiem, dopóki ją widziała, a potem weszła z powrotem w głąb mieszkania.

Czyli wróciła. Ta młoda. Ellinor w dalszym ciągu nie potrafiła się zorientować w ich relacji, ale to, że przy niej zaprosiła go do swojego pokoju hotelowego, wskazywało na bezczelną szmatę.

Pomyślała, że chyba będzie musiała tym się zająć.

Mijając swój telefon komórkowy leżący na blacie w kuchni, wzięła go do ręki i odruchowo rzuciła okiem na wyświetlacz. Odkąd zaczęła śledzić Sebastiana, patrzyła tam co dwie, trzy minuty. Sebastian był na Riddarholmen. Pewnie służbowo. Na ile potrafiła się zorientować z materiałów ze śledztwa, które zabrał ze sobą do domu, znów ścigali seryjnego mordercę. Kiedy się poznali, też tak było. Uznała, że to nie przypadek, lecz zrządzenie losu. Zajmował się podobną sprawą na krótko przed tym, jak mieli się znowu spotkać. Jeszcze raz spojrzała na wyświetlacz. Jej ukochany się nie przemieścił.

Po tym, jak wpadł do mieszkania w ciągu dnia, a ona musiała się schować pod łóżkiem, wybrała najmniejszy i najcieńszy nadajnik GPS, jaki tylko udało się znaleźć, i ukradła dwa. Były teraz ukryte w ubraniach, o których wiedziała, że Sebastian używa ich najczęściej – nawet jeśli któregoś dnia zostawiał jedną zmianę w domu, to jak dotąd zawsze wychodził w drugiej z nich.

Ten dzień nie był wyjątkiem.

Przebywał w Riddarholmen i prawdopodobnie naprawiał świat.

Znów odłożyła telefon. Czuła, że dłużej w taki sposób nie pociągnie. Uwielbiała przebywać w tym mieszkaniu, wszystko korygować i porządkować, czując jego zapach, ale chciała więcej. Dotykać go, kochać się z nim, spędzać wspólnie wieczory i weekendy, chodzić do muzeów i do teatru, dobrze jeść i rozmawiać. Już niedługo tak będzie.

Musiała jednak coś zrobić z puszczalską wywłoką, która bez przerwy tu przychodziła. Kiedy tylko załatwi tę sprawę, już nic nie stanie na drodze ich szczęściu.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Znał każdy zakamarek tych siedmiu metrów kwadratowych.

Twarde białe łóżko, najzwyczajniejszą w świecie drewnianą półkę na ścianie nad wezgłowiem, biurko przy oknie i jego metalowe listwy na poziomie jego wzroku, mały telewizorek, który zwisał z sufitu w okolicach nóg łóżka, oraz znajdujące się przy przeciwległej ścianie sedes i umywalkę. To było wszystko. Cela, która przez ostatnie sześć tygodni stanowiła jego dom i która, jeśli oni tak postanowią, pozostanie nim także w przyszłości.

Wczoraj zapadła decyzja w sprawie aresztowania. Jego raczej bezwartościowy adwokat siedział przy nim w anonimowym pokoju spotkań, prokurator i sędzia byli widoczni na ekranie. Sprawa została załatwiona szybko, a rezultat nikogo nie zaskoczył. Billy Rosén miał pozostać w areszcie jeszcze przez czternaście dni. Tak miało to przebiegać. Dwa tygodnie, a potem znowu dwa tygodnie, do czasu, aż zostanie ustalona data procesu. Tam po raz kolejny przyzna się do popełnienia przestępstw, do których już i tak się przyznał na przesłuchaniach, i zostanie skazany na dożywocie. Wszyscy wiedzieli, że jego przyszłość nie oferuje żadnych większych niespodzianek. Ścieżka została już wytyczona, przegrał. Jako ekspolicjant, który zabił, ale bardzo tego żałował, był wszystkim przybity i nie robił wokół siebie szumu. Ugodowy człowiek, który zachowywał się wzorowo. Wszystko przebiegało w pełni w zgodzie z rutyną.

Billy siedział po turecku na prostym łóżku w celi, plecami do drzwi, i pracował w skupieniu, wracając myślami do wydarzeń z przedpołudnia.

Jak zwykle obudzono ich o ósmej. Ubrał się – nosił swoje prywatne ubrania, bo czuł się w nich wygodniej niż w tym, co oferowała służba więzienna – a potem zjadł śniadanie. O dziesiątej poszedł do siłowni, żeby przez godzinę poćwiczyć. Nigdy nie było to coś, na co czekał albo uważał za rozrywkę, ale nie chciał stracić formy. Ledwo usiadł na rowerku, kiedy jeden ze strażników podszedł do niego i powiedział, że ma gości.

Wchodząc do sali odwiedzin, spodziewał się zobaczyć Sebastiana. Po prostu nikt inny do niego nie przychodził. Nagle, z czystego zdziwienia, aż przystanął w drzwiach. Na prostym plastikowym krześle, z dłońmi splecionymi przed sobą na stole, siedziała My. Miała na sobie kwiecistą bluzkę zapiętą aż pod szyję, a jej długie włosy spinał nad czołem diadem w kolorze kości słoniowej. Billy zauważył też dyskretny makijaż i odniósł wrażenie, że czuje zapach jej perfum. Była opanowana, szczuplejsza i bledsza, niż zapamiętał, ale piękna. Jak tylko ją zobaczył, poczuł, jak bardzo mu jej brakowało. Odruchowo zrobił kilka szybkich kroków w jej kierunku, ale przystanął, gdy ona z przerażeniem w oczach się cofnęła, a siedzący za nią umundurowany strażnik gwałtownie wstał z krzesła. Żadnego dotyku. Billy przecież o tym wiedział. Przepraszająco rozłożył ręce i usiadł naprzeciwko żony. Wyglądała na mocno zakłopotaną i miała trudności z patrzeniem mu w oczy.

– Naprawdę się cieszę, że cię widzę – powiedział i musiał się powstrzymywać, by nie wyciągnąć do niej rąk nad stołem.

– Zaraz przestaniesz – odparła cicho, w dalszym ciągu spuszczając wzrok.

– Jak się czują chłopcy? Jak ty się czujesz? – kontynuował Billy, jakby nie słyszał jej słów. Nie ulegało wątpliwości, że nie złożyła mu grzecznościowej wizyty, ale chciał odsuwać jej nieubłaganie przykrą treść tak długo, jak tylko się dało. My uniosła głowę i na niego spojrzała. Spojrzenie, które zobaczył, było ponure i intensywne. Zwrócił uwagę, że przełknęła ślinę, ale nie wiedział, czy to złość, czy płacz.

– Nie jest ze mną dobrze – powiedziała opanowanym tonem. – Naprawdę nie jest dobrze i nie wiem, jak kiedykolwiek miałoby się poprawić.

– Wiesz, że bardzo mi z tego powodu przykro.

– Zdajesz sobie sprawę, że to niezbyt pomaga?

– Kocham ciebie i chłopców – oznajmił i naprawdę tak myślał. – Nigdy nie chciałem was skrzywdzić.

Sam usłyszał, jak płasko to zabrzmiało – jakby włączył w telewizji jakiś kryminał za dychę, którego scenarzysta był niezbyt utalentowany albo nie chciało mu się wymyślać nic bardziej oryginalnego. Jednak taka była prawda. Kochał ich i nigdy nie chciał skrzywdzić.

– Ale zrobiłeś to – zawyrokowała My.

Miała rację. Oczywiście. Nie pozostawało nic innego do powiedzenia na ten temat. Nie mógł nic zrobić.

– Jak się czują chłopcy? – spróbował znowu.

– Myślę, że dobrze. Mieszkają u mamy.

– Tak, Sebastian mi mówił. Masz zdjęcia?

– Nie.

Billy był pewny, że kłamała. Jaka świeżo upieczona matka nie ma w telefonie zdjęć swoich dzieci? Może tylko ta, która ich nienawidzi. Która chce zapomnieć, że w ogóle istnieją. Zobaczył ją prostującą się na krześle, krzyżującą ręce na klatce piersiowej, jakby chciała się obronić, i zrozumiał, że dotarli do odpowiedzi na pytanie, dlaczego tak naprawdę przyszła. Przeczuwał, że reszta tej wizyty mu się nie spodoba. Ani trochę.

– Jesteś w kontakcie z Sebastianem.

Nie było to pytanie, lecz stwierdzenie.

– Tak, ale już dość dawno z nim nie rozmawiałem.

– To w takim razie wiesz, że zamierzam oddać chłopców do adopcji – dodała My, jakby nie słyszała jego krótkiego wtrętu.

– Tak nie będzie.

– Ja ich nie chcę, a ty do końca życia zostaniesz w więzieniu.

– Tak nie będzie – powtórzył spokojnie, ale z naciskiem. My tylko pokiwała głową, jakby się spodziewała, że rozmowa przebiegnie dokładnie w taki sposób i jakby właśnie zyskała tego potwierdzenie. Wstała i zdawała się zastanawiać, co mówić dalej. Billy podążał za nią wzrokiem, gdy nachyliła się do szarożółtej ściany i ponownie skrzyżowała ręce na piersi.

– Chcę się rozwieść.

– Tak przypuszczałem.

– Chcę się ubiegać o wyłączną władzę rodzicielską.

– Tego też się spodziewałem, ale to nie rozwiąże twoich problemów – odparł rzeczowo. – Nadal będę miał prawo do widywania się z nimi.

– Jesteś seryjnym mordercą.

– To nie ma znaczenia, a nigdy nie stosowałem przemocy wobec ciebie ani dzieci.

– Nigdy nie widziałeś ich na oczy.

– To się zmieni.

My umilkła, ale nadal stała przy ścianie i z niedowierzaniem kręciła głową. Można było odnieść wrażenie, że uszło z niej powietrze. Zrobiła krok do przodu i ciężko opadła z powrotem na krzesło. Oboje milczeli. Kiedy spojrzała na niego znowu, miała łzy w oczach.

– Czy nie możesz po prostu się zgodzić? Dać mi szansy na zamknięcie tego rozdziału? Za mało szkód narobiłeś?

– My, ja mówię poważnie. Zgodzę się na wszystko, ale nie oddam swoich dzieci.

– Jeśli nas kochasz, jeśli kochasz mnie tak, jak mówisz, zrobisz to.

– Nie mogę.

– Dlaczego?

Wziął głęboki oddech i się nachylił, tym razem wyciągając ręce nad stołem, pewny, że ona i tak ich nie chwyci.

– Jaki powód do życia mi pozostał? Wszystko zniszczyłem. Nie mam żony, rodziny ani przyjaciół. Ale mam synów.

– Którzy nigdy nie będą mieli okazji cię poznać.

– Nie mogę tego zaakceptować – odparł, kręcąc głową. – Prędzej umrę, niż się z tym pogodzę.

– Tak wygląda prawda.

– Wiem, że to, co zrobiłem, jest niewybaczalne – oznajmił wolno i rzeczowo. Wiedział, że gdyby pozwolił, by uczucia nim zawładnęły, gdyby stracił cierpliwość albo się na nią zdenerwował, byłoby to bezproduktywne. Musiał spróbować sprawić, by zrozumiała. – Ale mam nadzieję, że kiedyś uda mi się stworzyć relacje z chłopcami właśnie dzięki temu, że mnie wcześniej nie znali, nie wiedzą, kim jestem ani co zrobiłem.

– Zamierzam im to powiedzieć.

– Ale to będzie tylko historia. Słowa, z którymi oni nie mają żadnego osobistego związku. Mogą mnie poznać, takiego, jakim jestem teraz. Mogą pokochać.

W bezosobowej sali odwiedzin ponownie zapadła cisza. Billy widział, że My przetrawia jego słowa, ale wyraz jej twarzy nijak nie pozwalał się zorientować, co o nich myśli. Spojrzała na niego, a wtedy poczuł zapalającą się iskrę nadziei. W spojrzeniu My pojawiło się współczucie. Był tego pewny. Udało mu się do niej dotrzeć.

– Jesteś kompletnie popierdolony – powiedziała w końcu, wstała i zaczęła iść w stronę drzwi. Z dłonią na klamce odwróciła się w jego stronę. Nie miała już w sobie nic z tego, co zinterpretował jako współczucie. Jedynie zimną determinację.

– Znasz mnie, Billy. Wiesz, że jeśli się na coś zdecyduję, to tak jest. Będę o to walczyła ze wszystkich sił i wygram.

Po tych słowach wyszła, zabierając ze sobą resztki nadziei.

Przedpołudnie zdecydowanie obfitowało w zdarzenia. Korzystne dla mnie, pomyślał, siedząc po turecku na łóżku. Miał o czym myśleć. Po wizycie My wrócił do celi i ledwo tknął obiad. Kiedy nadszedł czas jego godzinnego spaceru, chodził powoli, raz po raz okrążając spacerniak, zatopiony w myślach. My miała rację. Zwykle było tak, jak chciała ona. Miała determinację jak nikt inny, kogo znał. Nawet Vanja pozostawała za nią w tyle. Dawniej lubił tę jej cechę – była zadowolona z ich życia, nie zadowalając się nim. Nie chciała, by się zatrzymali, popadli w stagnację, przestali się rozwijać. Tak wiele cech w niej lubił, tyle miał powodów, by jej dziękować.

Kiedy wracał do celi, strażnik przypomniał mu o popołudniowej wizycie u lekarza. Billy prawie go nie słuchał, bo chaotyczne myśli krążące wokół odwiedzin My powoli układały mu się w głowie. Zaczynał formułować wniosek. Popełniła błąd. Odbierając mu jedyne, co pozwalało, by się nie załamał.

Nadzieję.

Gdzieś przeczytał, że ludzie, którzy ją utracili, przestają żyć. Nawet jeśli ich życie trwa jeszcze wiele lat. Teraz mógł się z tym utożsamić. Rozumiał różnicę. Musiał żyć, samo bycie żywym nie wystarczyło. Szczególnie że wiedział lepiej od większości ludzi, co to znaczy żyć naprawdę. Nadal wyraźnie pamiętał, co czuł, kiedy w chwili śmierci patrzył swoim ofiarom prosto w oczy. Jaka to była upajająca władza. Silne uczucia, których nie dało się osiągnąć nigdzie indziej, w żaden inny sposób.

Wszedł do swojej celi. Nie mógł zamknąć drzwi, ale uważnie obserwował, co się dzieje na korytarzu. Jednocześnie przekręcił mały szesnastocalowy telewizorek, zbliżając go jak najbardziej do ściany. Dokładnie go obejrzał. Uznał, że prawdopodobnie uda mu się odczepić tylną pokrywę. Kiedy już wyjął z wnętrza telewizora to, co było mu potrzebne, usiadł na łóżku plecami do drzwi i podciągnął kolana pod brodę.

My popełniła nie jeden błąd, lecz dwa.

Obudziła węża.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Przez pierwsze dni w pomieszczeniach wydziału zajmującego się trudnymi przestępstwami czuli się dziwnie. Przestrzeń nie miała tam układu otwartego, za którym od zawsze optował Torkel, lecz wszyscy siedzieli w osobnych pokoikach. Carlosowi to nie odpowiadało. Lubił poczucie bycia w drużynie, które rodziło się przy wspólnym przebywaniu, nieformalnej wymianie informacji, niewymuszonej wspólnocie. Nie wspominając już o tym, jak łatwo wtedy było rzucić pytanie i dostać odpowiedź. Teraz przeważnie siedział sam przed którymś z ekranów, wysyłał maile i esemesy. Dawniej wszystko toczyło się szybciej, a obecnie sam musiał chodzić i pukać do czyichś drzwi za każdym razem, gdy chciał skonfrontować z kimś pomysł albo dokładniej sprawdzić daną informację. Jeśli poza tym poszukiwanej osoby akurat nie było w gabinecie, rozpoczynało się polowanie na korytarzach.

Ursula zmęczyła się tym już mniej więcej po jednym dniu i coraz więcej czasu spędzała na dole u techników kryminalistyki. Hanssonowi w rozmowie w cztery oczy udało się ją przekonać, że w żaden sposób nie działał aktywnie na rzecz likwidacji Krajowej Policji Kryminalnej.

Chciał tam pracować, od zawsze.

Ale nie na stanowisku kierowniczym.

Spokojnie mógłby się obyć bez odpowiedzialności za personel i obowiązki służbowe. Przyznawał, że w jego charakterze tkwi pewien rys lenistwa, ale Ursula poczuła się naprawdę przekonana, kiedy wyznał, że ryzyko porównania go z Torkelem – w jego opinii policyjną legendą – było paraliżujące. Uznawał to za największą odpowiedzialność, jaka tylko może istnieć. Ursula dalej pracowała, podporządkowała się jego kierownictwu, ale krążyły plotki, że po zakończeniu obecnego śledztwa będzie szukała innego stanowiska.

Carlos także tęsknił za zespołem. Tym dawnym.

Nie mógł wykluczyć, że wkrótce znów będą razem. Z korytarzowych rozmów kolegów wywnioskował, że decyzja Rosmarie o zamknięciu wydziału była cokolwiek kontrowersyjna. Pogląd, że przesadziła z reakcją, wydawał się szeroko rozpowszechniony. Niektórzy dostrzegli szansę na zdetronizowanie jej. Mimo zawirowań z ostatniego roku Krajowa Policja Kryminalna miała silne poparcie. Tego, co zbudował Torkel Höglund, nie można było tak po prostu zburzyć, i wielu funkcjonariuszy złościło, że Rosmarie przypisała sobie wszystkie jego zasługi.

Jednak polityka wewnętrzna i intrygi to było jedno. Najważniejszą sprawą w dalszym ciągu pozostawało znalezienie Adriana Pettersona, a w tej kwestii nie udało im się nic osiągnąć. Jakby się zapadł pod ziemię. Badanie mieszkania Anny także nic nie dało, poza wnioskiem, że prawdopodobnie została w nim zamordowana i dokądś przewieziona. Jeden z sąsiadów późnym wieczorem usłyszał huk, a technicy znaleźli włókna pasujące do pętli na jej szyi. Na miejscu było mnóstwo śladów DNA, ale żaden nie należał do sprawcy. Mieli teorię, że Adrian został w jakiś sposób wpuszczony do mieszkania, powalił Annę na podłogę i udusił. Przy przewróconym krześle została odkryta pokaźna z punktu widzenia techniki policyjnej ilość jej śliny.

Nie było jednak nic, co posunęłoby śledztwo naprzód.

Nic nie wskazywało, gdzie się znajduje Adrian Petterson.

Ich praca nie przypominała tego, co można zobaczyć w telewizji. Tam policyjni technicy zawsze potrafili znaleźć na przykład kwiat, który rośnie tylko w jednym miejscu w całym kraju, albo maleńką larwę będącą w stanie doprowadzić do rzeźni, w której akurat pracował podejrzany. Ekipa Ursuli niczego nie znalazła. Przemieszczenie ciała wskazywało, że Adrian miał dostęp do nowego samochodu. O nim też jednak nic nie wiedzieli. Miejsce, w którym znaleźli brązowe audi, było oddalone zaledwie o kilka minut spacerem od m ieszkania Anny, prawdopodobnie więc obserwując ją, natknął się na Carlosa i Gutestam. Wiedzieli, że był sumienny i zorganizowany.

Mieli na jego temat mnóstwo informacji.

Oprócz tej, kim jest.

Zatroskany Hansson przechadzał się niczym sfrustrowana burzowa chmura i raz po raz pytał, czy naprawdę niczego nie osiągnęli. Carlos go rozumiał. Wiedział, że podobnie czuła się Vanja, kiedy przejęła stanowisko po Torkelu. Hansson zajął miejsce ich obojga. I czuł na sobie spojrzenia wszystkich.

Carlos odchylił się na oparcie biurowego krzesła i potarł zmęczone od ekranu oczy. Co miał zrobić? Mógłby przeczytać wszystko jeszcze raz, sprawdzając, czy czegoś nie przeoczył, ale przecież według Einsteina robienie wciąż tego samego i spodziewanie się różnych rezultatów było pierwszą oznaką szaleństwa.

Wstał, wziął do ręki telefon z biurka, ale się zawahał. Naprawdę czuł, jakby się chwytał brzytwy. Ale byli właśnie na takim etapie: tonących. Westchnął, wybrał numer i przełączył na głośnik. Po kilku sygnałach usłyszał głos Sebastiana.

– Macie go?

– Nie, jeszcze nie – musiał przyznać Carlos.

– No to co wy robicie?

– Po prostu nie możemy go znaleźć.

– No to ruchy, do cholery. Minął ponad tydzień. On nie będzie bez końca czekał w tym samym miejscu.

– Wiemy o tym – odparł Carlos i jeszcze raz głęboko westchnął. Świadomość, że najprawdopodobniej nie dadzą rady zapobiec jeszcze jednemu zabójstwu, była trudna do zniesienia. Sebastian musiał się z tym czuć jeszcze gorzej.

– Czy Vanja się do ciebie odzywała? – zapytał Sebastian.

– Nie. A do ciebie?

– Nawet nie pisnęła.

– Potrzeba jej trochę czasu…

– Wam najwyraźniej też.

Z głośnika nagle dobiegł dźwięk, który zagłuszył wszystkie inne. Siedzący na krześle Carlos się skrzywił.

– Gdzie jesteś? – zapytał. – Ja pierdzielę, ale hałas.

– Akurat przejeżdżał pociąg, idę po Centralbron, byłem w wydawnictwie.

– Tak się składa, że dlatego dzwonię…

– Żeby zapytać, jak idzie z książką?

– Nie, w dupie mam twoją książkę. Po prostu byliśmy na rozmowie u Emanuela Dolka. A konkretnie rozmawialiśmy z jego chłopakiem…

Carlos szybko streścił Sebastianowi najważniejsze punkty wizyty u Dolka i Lucasa Mattssona. Zakończył, opowiadając o telefonie od Adriana.

– Adrian Petterson do mnie dzwonił? – powtórzył Sebastian, jakby chciał się upewnić, że dobrze usłyszał.

– Tak, tuż przed Bożym Narodzeniem. Pytał o Emanuela. Pamiętasz?

W aparacie na jakiś czas zapadła cisza. Carlos słyszał oddech Sebastiana i odgłosy miasta w tle.

– Chyba tak. Jeśli dobrze pamiętam, ktoś pytał o jakiegoś Emanuela. Chciałem wiedzieć, o kogo chodzi, a ten ktoś po prostu powiedział jeszcze raz, że chce rozmawiać o Emanuelu, na co ja odparłem, że nie przypominam sobie żadnego cholernego Emanuela, i się rozłączyłem. Co ty na to?

Tym razem to Carlos nie odpowiedział od razu. Zaczął żałować, że zadzwonił do Sebastiana. Kiedy miał wypowiedzieć na głos to, co pomyślał, zaczęło mu się wydawać nie tyle naciągane, co po prostu bezdennie głupie.

– Pomyślałem, że jeśli pamiętasz rozmowę… – Carlos urwał, bo czuł opór przed kontynuowaniem.

– No?

– To może usłyszałeś w tle jakiś dźwięk, który mógłby nam pomóc go namierzyć.

Carlos mocno zacisnął powieki i poczuł, że robi się czerwony. No bez jaj, pomyślał. To było rozwiązanie jak z Zagadek Mikiego, które w dzieciństwie czytał w magazynie komiksowym „Kaczor Donald”. Musiał pokonać zażenowanie, które podpowiadało, by po prostu się rozłączyć.

– Mówisz poważnie? – zapytał Sebastian i szyderczo się zaśmiał. – Co się stało? Czy do rozpoczęcia pracy w sekcji poważnych przestępstw wymagano lobotomii?

– To tylko taka myśl – odparł cicho Carlos.

– No to pomyśl jeszcze raz, tym razem lepiej. Ja robiłem, co mogłem, a teraz nie jestem już mile widziany, więc musicie się ogarnąć.

– Tak, wiemy.

– Dobrze. W takim razie się odezwij, kiedy będziesz miał coś sensownego do powiedzenia.

Po tych słowach zakończył połączenie. Carlos został na swoim miejscu i wziął głęboki wdech. Usłyszał dźwięk nowej wiadomości. Był pewny, że to Sebastianowi przyszło jeszcze do głowy coś złośliwego i obraźliwego, czym po prostu musiał się podzielić. Wziął telefon do ręki.

Okazało się, że pisze dział bezpieczeństwa Swedbanku.

Carlos wyprostował się na krześle.

Wcześniej przyjrzeli się transakcjom Adriana, chcąc sprawdzić, czy któreś z nich mogłyby pomóc go znaleźć. Nie brakowało mu pieniędzy. Przed trzema laty zarobił miliony na sprzedaży gospodarstwa, a po zakupie domu w Bagarmossen podejmował naprawdę niewielkie sumy. Aż do maja – wtedy kupił za gotówkę samochód na Litwie. Potem podjął jeszcze kilka dużych sum, prawdopodobnie po to, by mieć dostęp do gotówki, kiedy zacznie wprowadzać w życie swój plan. W tygodniu poprzedzającym znalezienie Susanne na farmie świń użył swojej karty trzy razy, kupując w sklepie budowlanym jednorazowe rękawiczki, srebrną taśmę i sznur, zestaw profesjonalnych noży do rozbioru mięsa od internetowego rzeźnika oraz strój ochronny z firmy sprzedającej kostiumy balowe – również przez internet.

Od tamtego czasu karta nie była używana.

Aż do teraz.

Karta kredytowa Adriana Pettersona została właśnie użyta, by kupić bilet w jedną stronę do Tallina promem Baltic Queen. Carlos szybko sprawdził stronę linii Tallink Silja. Baltic Queen miał odpłynąć za trzydzieści pięć minut.

Pojechali na sygnale do terminalu Värtahamnen. W drodze był też jeden wóz antyterrorystów, którego zażądał Hansson. Chwilę wcześniej zakończył rozmowę z Fridą Karlsson, inspektorką policji granicznej. Miała ograniczone środki i możliwości pomocy, ale mimo to obiecała, że spotka się z nimi na miejscu.

– Czy to nie trochę dziwne? – zwróciła się Gutestam do nikogo w szczególności.

– Co ma być trochę dziwne? – odparł niecierpliwie Hansson, chowając telefon. Z napięcia na czole wystąpiła mu żyła.

– Że użył karty. Ma gotówkę i musi wiedzieć, że my to monitorujemy.

– Zamierza za pół godziny opuścić kraj. Sądzi zapewne, że nie ryzykuje, bo nie zdążymy go zatrzymać. Gotówka być może jest mu potrzebna, by mógł pozostawać w ukryciu.

Hansson wyraźnie nie chciał dalej dyskutować, więc Gutestam pozostawiła tę kwestię otwartą.

Kiedy docierali do portu, Hansson kazał wszystkim wyłączyć syreny, by nie uprzedzać Adriana o swoim przybyciu. Zależało mu na jak największym opóźnieniu momentu zaskoczenia. Zbliżali się do terminalu promowego pełnego ludzi, w pogoni za człowiekiem, który wcześniej nie zawahał się użyć broni palnej. Za wszelką cenę musieli uniknąć sytuacji, w której ktoś z cywili odniesie obrażenia albo – Boże uchowaj – zostanie wzięty na zakładnika.

Byli na miejscu dwanaście minut przed odbiciem promu. Hansson kazał antyterrorystom zaczekać, pozwalając im zrobić rekonesans. Hełmy, kamizelki i broń automatyczna wzbudziłyby niechcianą sensację. Razem z Carlosem i Gutestam wbiegł do wielkiego, nowoczesnego terminalu i na górę, po długich ruchomych schodach, do hali biletowej. Była prawie pusta. Większość pasażerów już weszła na pokład i przy stanowisku kontroli biletów były już tylko dwie krótkie kolejki. Nigdzie nie widzieli Adriana Pettersona. Z głośników dobiegł komunikat, że Baltic Queen wkrótce odpłynie i wszyscy pasażerowie są proszeni do bramki. Hansson zaczął się gorączkowo rozglądać, a wtedy podeszła do niego kobieta w policyjnym mundurze i przedstawiła się jako Frida Karlsson.

– Roger Hansson – odparł, wyciągając rękę. – Co się dzieje?

– Mamy niejakiego Adriana Pettersona, który zeskanował swoją kartę pokładową nieco ponad pół godziny temu.

Z zadowoleniem pokiwał głową i wyglądało na to, że trochę się uspokaja. Teraz przynajmniej wiedzieli, gdzie jest poszukiwany. Pozostała tylko cała reszta czynności. Odwrócił się do Fridy.

– Sprowadzimy tu antyterrorystów. Jeśli masz paru ludzi, których mogłabyś nam odstąpić, to byłoby super. Wszyscy dostaną rysopis i go zatrzymamy.

Frida patrzyła na niego, nie rozumiejąc.

– Jak chcesz to zrobić?

Hansson wskazał oszklony korytarz kawałek dalej, który prowadził na pokład.

– Opróżnimy prom. Spokojnie wyprowadzimy wszystkich jednego za drugim. Skoordynujesz to z załogą?

– Nie możesz opróżnić promu – odparła Frida takim tonem, jakby sądziła, że sobie żartuje. – To niezgodne z prawem.

Hansson wlepił w nią wzrok, a żyła na jego czole znów zaczęła pulsować. Był już tak blisko, ale miał mało czasu, nie było miejsca na bzdury.

– Jak to niezgodne z prawem? Na pokładzie jest morderca. Zabił już trzy osoby.

Frida popatrzyła na niego.

– Rozumiem twoją frustrację, ale nie możemy wstrzymywać promu ani zmuszać pasażerów do zejścia z pokładu.

– Oczywiście, że możemy. Wystarczy tylko wyłączyć silniki i opróżnić to cholerstwo.

– Wszyscy pasażerowie nie mogą być podejrzanymi, a zatem nie ma żadnej podstawy prawnej, żeby zatrzymywać tych, którzy nimi nie są. Przykro mi, ale to wynika z zarządzenia Rzecznika Praw Obywatelskich. Nie wolno nam tego zrobić. Nawet gdy chodzi o poważne przestępstwo.

Hansson prawie eksplodował.

– Co, do cholery? – wykrzyknął, strzykając śliną. – Mamy tak po prostu pozwolić mu odpłynąć?

– Możesz zażądać pomocy od policji estońskiej, która zatrzyma go, kiedy zejdzie na ląd w Tallinie. Nie po raz pierwszy rozwiązalibyśmy to w taki sposób.

– Przykro mi, ale ja się na to nie zgadzam – powiedział Hansson, mocno kręcąc głową. – Zatrzymam go. Muszę go zatrzymać.

Z głośników dobiegło ostatnie wezwanie do pasażerów Baltic Queen.

– Kurwa! – wykrzyknął Hansson. – Kurwa mać!

– Nie możemy wejść na pokład? – zapytał Carlos. – Szwedzka policja ma chyba prawo zatrzymywać ludzi na pokładzie.

– Dla całkowitej pewności zróbcie to, zanim wypłyniecie na wody międzynarodowe – podpowiedziała Frida.

Carlos, Gutestam i Hansson wymienili szybkie spojrzenie, a potem wszyscy troje pobiegli w kierunku trapu.

Już na pokładzie odszukali szefową bezpieczeństwa, Vesę Kinnunen. Pokazali legitymacje służbowe, a Hansson wyjaśnił sytuację. Powiedział, że potrzebują pomocy z zatrzymaniem podejrzanego, który przebywa na pokładzie.

Karta pokładowa Adriana działała również jako klucz do kajuty. Wkrótce ustalili, że zarezerwował kajutę E na pokładzie ósmym, na samym dole, pod pokładem dla samochodów. Najtańszą z dostępnych. Kiedy już wiedzieli, czego szukają, nie potrwało długo, zanim dotarli na miejsce. Prom miał świetny system monitoringu, który obejmował większość ogólnodostępnych pomieszczeń oraz korytarze między kajutami. Chwilę później siedzieli już przed monitorami i patrzyli, jak mężczyzna w czarnej bluzie z założonym na głowę kapturem podchodzi, otwiera wytypowaną przez nich kajutę i znika w środku. Przewinęli film do przodu. Nikt nie wychodził. Adrian nadal był w kajucie.

Wkrótce potem Carlos i Lena stali na obu krańcach korytarza, który biegł obok kajuty Adriana. Hansson i Kinnunen stali przy schodach na drugim końcu. Nie dałoby się wyjść, nie mijając żadnego z nich. Carlos bardzo szybko zrozumiał, dlaczego kajuty E są najtańsze. Nie było tu żadnego naturalnego światła. Było za to ciepło – nawet dla niego – panowały zaduch i hałas. Czuło się monotonne drgania wywołane pracą silnika, wibracje wychodziły od posadzki i rozprzestrzeniały się po ścianach. Nie miał skłonności do klaustrofobii, ale czuł się tu uwięziony, zamknięty. Nie mogło mu wyjść z głowy, że gdyby statek zaczął nabierać wody, byłby to dla nich koniec.

– Co myślisz? – spytała Gutestam, spoglądając w stronę kajuty Adriana.

– O czym?

– O tym wszystkim. O karcie do konta, o tym, że poszedł od razu do kabiny i się w niej zamknął. To wszystko wygląda tak, jakby chciał zostać znaleziony.

– Może nabrał zbyt dużej pewności siebie i w tym całym zamieszaniu przestał się starać.

– Może i tak… Dowiemy się tego?

Carlos skinął głową, oboje sprawdzili służbowe pistolety i kamizelki, a potem jedno obok drugiego ruszyli korytarzem. Przy właściwych drzwiach Carlos skinął głową Hanssonowi, a ten zrobił dwa kroki w głąb korytarza. Trzymał dystans, żeby mieć dobry widok i pole manewru, na wypadek gdyby Adrianowi udało się uciec.

Carlos spojrzał na Gutestam, a ta skinęła głową, że jest gotowa. Wyciągnęła pistolet i trzymając go przy nodze, stanęła obok drzwi. Carlos też wyciągnął broń, zrobił krok w głąb korytarza, złapał równowagę i wziął głęboki wdech. Potem kopnął cienkie drzwi pod czytnikiem kart, aż się otworzyły. Gutestam wbiegła do kabiny z pistoletem przed sobą. Carlos był o krok za nią.

– Policja! Na podłogę! – krzyknęła, mierząc z pistoletu do człowieka na czerwonej sofie w liczącym dziewięć metrów kwadratowych pomieszczeniu.

– Trzymaj ręce tak, byśmy je widzieli! – dodał Carlos.

Mężczyzna wytrzeszczył oczy, widząc wycelowane w siebie dwa matowoczarne pistolety. Zszokowany uniósł obie ręce w powietrze nad swoje ciemne włosy. Wydawał się całkiem zesztywniały ze strachu. Nie spełnił polecenia nakazującego położyć się na podłodze, a Carlos od razu zobaczył, że Gutestam miała rację.

Zostali oszukani.

Mężczyzna, którego mieli przed sobą, nie był Adrianem.

Nazywał się Janis Kalnina i był estońskim robotnikiem budowlanym. Siedział teraz zatrzymany przez Hanssona i Gutestam i dukał po angielsku, próbując wytłumaczyć sytuację. Powiedział, że był w drodze do terminalu, kiedy podszedł do niego ciemnowłosy mężczyzna i zaproponował pięć tysięcy koron i darmowy rejs promem do Tallina za przysługę. Miał wziąć bilet i dowód tego mężczyzny, okazywać je, gdy będą o to prosić, i to wszystko. Janis pogrzebał w kieszeni i podał dowód, który dostał.

– Mówię prawdę – zapewniał i wydawało się, że jest na granicy płaczu. – Mówię prawdę.

Gutestam wzięła do ręki dowód, który trzymał w wyciągniętej ręce. Oczywiście zobaczyła na nim nazwisko Adriana Pettersona.

– Przecież musiał pan zdawać sobie sprawę, że jest w tym coś podejrzanego – powiedział zmęczonym głosem Hansson. Janis skinął głową, że tak, podejrzewał, ale miał po prostu założyć na głowę kaptur i udawać, że jest kimś innym, a dostał za to pięć tysięcy koron i darmową podróż do domu. Nie zamierzał niczego przemycać, kraść ani zrobić nikomu krzywdy, tylko udawać. Nie wydawało mu się to tak niebezpieczne.

Hansson zakończył rozmowę i dopilnował, by Janis pozostał w zamknięciu. Miał odbyć podróż w obie strony, a po powrocie do Sztokholmu będzie na niego czekał akt oskarżenia o użycie sfałszowanego dokumentu, a może także udzielenie pomocy przestępcy.

Adrian ich oszukał, a oni tak desperacko chcieli go złapać, że dali się nabrać. Połknęli przynętę razem z haczykiem, poszli na dno i tyle. Samo to było wystarczająco złe, ale najgorsze, że ewidentnie był to manewr mający ich zmylić.

Przestępca nie chciał mieć ich w pobliżu.

Ponieważ coś planował.

Pytanie brzmiało tylko: co.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Cathy przestała już liczyć, ile razy chciała odejść. Po prostu wstać i zostawić wszystko za sobą. Myśl była kusząca, problem polegał jednak na tym, że prawie na pewno nie mogła tak postąpić. Zostawić tego za sobą. Odkrycia i doświadczenia z ostatniego tygodnia nie należały do takich, z których można po prostu się otrzepać i pójść dalej.

Czy jednak była to słuszna droga?

Niewłaściwe pytanie, pomyślała. Czy w ogóle miała jakąkolwiek inną drogę? Nie miała. Jasne, mogła zapytać Stana Ludlowa, który był Timowi bliski, skoro wiedział coś, co tamten ukrywał przed własną córką – że jego dni są policzone. Ukrywał przede mną, poprawiła się w myślach. Miała jednak pewność, że nie łączyła ich taka zażyłość, by Tim któregoś dnia na jakimś afterparty mógł się do niego poufale nachylić ze słowami: A słuchaj, moja córka nie jest tak naprawdę moja, ale o tym nie wie, więc ani słowa komukolwiek. Z drugiej strony, co tak naprawdę wiedziała o człowieku, którego przez prawie dwadzieścia lat nazywała tatą? Mógł wygadywać wszystko i każdemu. Zdała sobie sprawę, że wcale go nie znała. Skoro przez tyle lat mógł kłamać w kwestii tego, kim są on i ona, wszystko było możliwe.

Siedziała na rattanowym krześle na chodniku przed kawiarnią i piekarnią Storgatans. Świeciło słońce, panowało umiarkowane czerwcowe ciepło. Jej latte i bułka serowa stały nietknięte na małym stoliku. Nagle go zobaczyła. Szedł w jej stronę szybkim, energicznym krokiem, a jego cienki letni płaszcz łopotał na wysokości nóg. Kiedy zobaczył, że go zauważyła, podniósł rękę w geście pozdrowienia. Też pomachała, niepewnie się uśmiechając.

Było za późno na ucieczkę.

Klamka już zapadła.

Sebastian podszedł, a ona wstała. Przez chwilę wydawało się, że zamierza ją przytulić, ale w końcu tylko wyciągnął rękę na powitanie, a ona ją ścisnęła.

– Chcesz coś zamówić? – zapytała, kiedy usiedli obok siebie przy fasadzie budynku.

– Nie, dziękuję – odparł, zdjął płaszcz i powiesił go na oparciu krzesła. – Zdziwiłem się, kiedy zadzwoniłaś.

– Zdaję sobie sprawę.

– Od jak dawna jesteś w Szwecji?

– Od niedawna.

Sebastian skinął głową i zapadła pełna napięcia cisza. Cathy po raz kolejny ogarnęły wątpliwości. Kiedy nawiązała z nim kontakt, wydawało się to właściwe. W swoim pokoju w hotelu odchodziła od zmysłów i tylko jedno bez przerwy krążyło jej po głowie. Nie była w stanie czekać. Pomyślała, że Sebastian może wcale nie przyjdzie. Że jego partnerka zapomniała przekazać mu wiadomość albo on uznał sprawę za nieważną lub taką, która może zaczekać. To nie mogło czekać.

Zadzwoniła więc.

A teraz tu siedzieli.

– Jak w takim razie mogę ci pomóc? – zapytał Sebastian.

Tak naprawdę, kiedy zaskoczony odebrał, powiedziała mu to przez telefon. Zapytała, czy mógłby jej pomóc w jednej sprawie. Zwrócił uwagę, że wypiła łyk wody ze szklaneczki stojącej obok jej nietkniętej filiżanki kawy, i uznał, że chciała w ten sposób zyskać kilka sekund. Zastanowić się, jakich słów użyć. Spojrzał na nią wyczekująco. Wróciła już po niecałym tygodniu. Co to oznaczało? Musiał się hamować, by nie robić sobie zbyt wielkich nadziei. Może potrzebowała pomocy w jakiejś praktycznej sprawie, na przykład związanej z willą w Brommie? Nie miał odwagi liczyć na więcej.

– Zastanawiałam się nad tym, co powiedziałeś przed moim wyjazdem – oznajmiła z namysłem.

– Aha.

– Że moi rodzice nie byli moimi rodzicami.

Sebastian tylko skinął głową i poczuł, że jego oddech staje się ciężki. Boże, przemknęło mu przez głowę. To dlatego wróciła. Cathy najwyraźniej odczytała jego milczenie jako znak, że ma mówić dalej.

– Nie mogłam przestać o tym myśleć. Więc po powrocie do domu zrobiłam test DNA. Używając dla porównania materiału od babci.

– Naprawdę? – wychrypiał Sebastian. Głos odmawiał mu posłuszeństwa. Odchrząknął. – I jaki był wynik?

– Nie jesteśmy spokrewnione – odparła krótko Cathy z żalem w głosie. Sebastian zamknął oczy, poczuł pod powiekami palące łzy. Otworzył je ponownie i na nią spojrzał. Miał wrażenie, że teraz ją rozpoznaje.

Sabine.

Swoją córkę.

Czuł łzy spływające po policzkach i nie mógł zaczerpnąć powietrza. Próbował, ale nie wystarczyło tlenu. Te wszystkie lata. Ten brak. Ogrom tęsknoty i myśli, że wszystko mogło wyglądać inaczej. Nachylił się, oparł głowę o kolana. Czuł się tak, jakby miał zaraz zemdleć. Do jego świadomości dotarło, że Cathy wstała, a potem przed nim przykucnęła.

– Jak się czujesz? Wszystko w porządku?

– Tak… Przepraszam…

– Potrzebujesz czegoś?

Pokręcił głową, z wysiłkiem starając się odzyskać kontrolę nad oddechem. Potem wyprostował plecy, lekko się odchylił do tyłu i poczuł, że jego płuca znów wypełniają się powietrzem. Sięgnął po szklankę Cathy i wypił całą wodę. Wyszarpnął serwetkę spod jej kanapki i szybko otarł oczy i policzki. Ona siedziała nieruchomo i patrzyła na niego z niepokojem.

– Przepraszam… – Sebastian znów odchrząknął, wziął głęboki oddech i głośno wypuścił powietrze. – Przepraszam… siadaj, nic mi nie jest.

– Na pewno?

– Tak, na pewno – odparł, skinąwszy głową, i zmusił się do uśmiechu. Cathy patrzyła na niego z powątpiewaniem, ale wstała i usiadła z powrotem na swoim miejscu. Goście przy innych stolikach wrócili do swoich spraw. Cathy sprawiała wrażenie trochę zagubionej i uśmiechnął się ponownie, żeby ją uspokoić. Tym razem wydawało mu się, że uśmiech jest bardziej naturalny, i miał nadzieję że tak również wygląda.

– Mów dalej – ponaglił ją.

– Ja… Już niezbyt wiele zostało mi do powiedzenia – przyznała. Dało się wyraźnie zauważyć, że cała sytuacja i jego osobliwe zachowanie są dla niej niekomfortowe. – Zastanawiałam się tylko, skąd wiedziałeś – dokończyła i wzruszyła ramionami, jakby chciała zaznaczyć, że nie jest to już takie ważne.

– Nie wiedziałem, zgadłem – odparł. Miałem nadzieję, dodał w myślach.

– Zgadłeś? Że moi rodzice nie są moimi rodzicami?

Doskonale rozumiał jej sceptyczny ton. To oczywiście brzmiało ze wszech miar niedorzecznie. Poczuł się zmuszony wyjaśnić, cofnąć taśmę, dać jakiś kontekst.

– Mówiłem ci już, że miałem córkę, prawda? Która zginęła w tsunami.

– Tak.

– Nazywała się Sabine. Miała trzy lata.

Zawiesił głos. Czy naprawdę istniał sposób, w który mógł to opowiedzieć, nie wychodząc na kompletnego szaleńca? By po prostu nie wstała i nie wyszła? Musiał powiedzieć prawdę. Niczego innego nie miał.

– Moja córka Sabine miała identyczny pierścionek jak ten, który ty nosisz na szyi.

Cathy zmarszczyła brwi i wręcz odruchowo zaczęła się bawić pierścionkiem.

– Kupiliśmy go na targu w Tajlandii. W wigilię Bożego Narodzenia. Identyczny. – Umilkł, obserwował ją, chciał zobaczyć, jak zareaguje, gdy wszystko połączy jej się w jedną całość. Jeśli tak się stanie.

– Jak ten? – zapytała, przeciągając zgłoski i przekrzywiając głowę, żeby zobaczyć małą ozdobę.

– Tak, a kiedy go zobaczyłem i pomyślałem o wszystkim, co mówił mi Tim… Dlaczego przyszedł akurat do mnie, dlaczego było dla niego tak ważne, byśmy ty i ja się spotkali… – Nie dokończył zdania, nie był pewny, czy jest w stanie. Głos uwiązł mu w gardle, a oczy zaszły łzami. Cathy patrzyła na niego z powątpiewającym uśmiechem w kąciku ust, jakby próbowała ocenić, czy sobie z niej żartuje.

– Myślisz, że ja to ona – powiedziała w końcu.

– Tak mogłoby być.

– Że jestem Sabine? Twoją córką?

– Nigdy jej nie odnalazłem.

Zachichotała i był to delikatny, pozbawiony wesołości, dziwaczny śmiech. Nie wiedział, czy to sposób na zamanifestowanie wątpliwości, mechanizm obronny czy oddalanie od siebie tego, co przytłaczające i niepojęte.

– Mówisz poważnie?

– Tak.

Spojrzała na niego, zobaczyła, że nie żartuje, i delikatny uśmiech zszedł jej z twarzy. Spojrzał jej w oczy i widział, że przetwarza informacje, próbuje ułożyć sobie w głowie to, co się wydarzyło w ciągu ostatnich minut. Wyglądała na tak zagubioną, tak zdezorientowaną. Sebastian położył dłoń na stole, w połowie drogi do jej dłoni. Był to gest, który łatwo mogła zignorować. Ale chwyciła go za rękę. Mocno ją ścisnęła, jakby musiała się upewnić, że zostało jeszcze coś rzeczywistego. Namacalnego.

Ellinor jak zwykle rutynowo rzuciła okiem na telefon i zobaczyła, że Sebastian opuścił Riddarholmen. Jechał do domu. Zaczęła się przygotowywać do opuszczenia mieszkania. Odpowiednio wcześniej, bo naprawdę nie chciała ryzykować następnego spotkania z nim. Jeszcze. Ich kolejne spotkanie nie miało być przypadkowym zderzeniem za drzwiami klatki schodowej. Ma to być pamiętna, wielka i przede wszystkim romantyczna chwila. Przez ostatni tydzień każdy wieczór w schronisku w Solnie poświęcała na planowanie ponownego spotkania. Miała wiele dobrych pomysłów, ale uważała, że ten najlepszy jeszcze nie przyszedł jej do głowy. Pomysł doskonały. Taki, który rozwieje jego ewentualne wątpliwości i pozwoli podbić jego serce. Uzmysłowi mu, że nie ma nikogo innego, lepszego, że nikt tak jak ona nie sprawi, że jego życie będzie kompletne.

Idąc do metra, zobaczyła na wyświetlaczu telefonu, że znów przystanął. Zaciekawiło ją to. Co mogło go skusić na Storgatan, czyli prawie przy samym domu? Zawróciła i zobaczyła ich. Siedzących obok siebie pod zieloną markizą przytulnej kawiarni. Trzymała go za rękę. Ta mała kurewka najwyraźniej nie mogła czekać i umówiła się na spotkanie z jej Sebastianem. Siedziała tam, patrzyła mu głęboko w oczy i trzymała go za rękę. Jasne, że nie mógł się oprzeć tak pięknej młodej kobiecie, która bezwstydnie podawała mu się na tacy.

Był mężczyzną.

Prostym stworzeniem.

Nie było w tym nic pogardliwego ani umniejszającego, uznawała to za naturalną reakcję. Znak ewolucji. Mężczyźni byli zaprogramowani genetycznie do przedłużenia gatunku. Oczywiście można się oduczyć takiego zachowania. Kiedy zostaną we dwoje i będzie miał ją, zniknie poszukiwanie innych i zainteresowanie nimi. Tyle że nie wiedział o jej powrocie do jego życia. Gdyby jako singiel odrzucił kobietę, która tak otwarcie pokazywała się jako chętna, byłoby to wręcz niezgodne z naturą. Nie mogła winić Sebastiana.

Co innego ją. Tę kurwę.

Ellinor z całą pewnością miała jej już dosyć.

Podejrzewała, gdzie w końcu się znajdą. W jego mieszkaniu. Przecież mieściło się zaledwie kilka przecznic dalej. Dzięki niej było wysprzątane i reprezentatywne. Pomyślała też, że mogła popełnić błąd. Zafiksowała się na jednej idei i nie dostrzegła innej możliwości. Tego, że zapewnić o miłości można nie tylko efektownym ponownym spotkaniem. Mogła o niego walczyć, pokazać, jak daleko jest gotowa pójść, by się pozbyć rywalki.

To też była miłość.

Tak też można było zrobić wrażenie.

Po raz ostatni spojrzała na turkawki po drugiej stronie ulicy i postanowiła wrócić do mieszkania przy Grev Magnigatan i przygotować komitet powitalny.

Trzymał ją za rękę. Za rękę, której tam, pośród gwałtownych mas wody, miał nigdy nie puścić, i przysięgał, że tego nie zrobi. Musiał złamać tę przysięgę. Chwila, w której wysuwała się z jego uścisku, nawiedzała go w snach i tyle razy przeżywał ją ponownie. To wtedy jego życie się zawaliło. Teraz znów miał nad nim kontrolę. Czuł ciepło jej dłoni i jakkolwiek mętnie i pseudonaukowo to brzmiało, ogarnął go spokój, jakby go to leczyło, jakby jej dotyk powoli zaczynał naprawiać w nim to, co przez tak długi czas było popsute.

– No to co robimy? – zapytała słabym głosem Cathy, a uścisk na jego dłoni nieco zelżał. Nie patrzyła mu w oczy, lecz w ziemię.

– A co chcesz robić?

– Nie wiem… Sporo tego wszystkiego.

Sebastian rozumiał. Sam przeżył kilka przełomowych minut, podczas których nie wiedział, jak się zachować. Ona straciła ojca, dowiedziała się, że całe jej życie było oparte na kłamstwie, spotkała mężczyznę, który powiedział, że prawdopodobnie jest jego córką. A to wszystko w niecałe dwa tygodnie. Można było użyć określenia „sporo” i nie przesadzić.

Poczuł, że chce cofnąć rękę. Ogarnął go chwilowy impuls, by ją przytrzymać i nie puścić już nigdy więcej, ale zrozumiał od razu, że byłoby to dziwne i mogłoby ją przestraszyć. Powoli puścił jej dłoń i położył ręce na kolanach, nerwowo wykręcając sobie palce. Milczał, pozwalając jej prowadzić rozmowę. Nie chciał wywierać żadnej presji.

– Jesteś pewny? – spytała po jakimś czasie, patrząc na niego i jedną ręką znów odruchowo bawiąc się pierścionkiem w kształcie motyla.

– Na dziewięćdziesiąt pięć procent.

– Poznajesz mnie?

– Wydawało mi się, że poznaję, ale tak może być dlatego, że naprawdę tego chcę – odparł szczerze.

– No to co teraz robimy? – zapytała znowu.

– Zależy od ciebie. Ja cię wesprę w każdej decyzji.

Cathy znów umilkła. Sebastian był ciekaw, o czym myśli. Miał nadzieję, że nie uznała, że najlepiej byłoby wrócić do Australii i o wszystkim zapomnieć. Nie mogła chyba jednak tak myśleć? Przynajmniej po ich spotkaniu? A może?

– Powinnam… – zaczęła i krótko się zawahała. Sebastian wstrzymał oddech. – Powinnam zrobić jeszcze jeden test… My powinniśmy go zrobić.

– Jeśli tego chcesz – odparł Sebastian i aż musiał powstrzymać przypływ radości.

– Chcę wiedzieć – oznajmiła Cathy. – Co to jest… Czy jesteś osobą, za którą mnie uważasz… Istnieje jakaś mama?

– Nie. Zginęła w tsunami. Miała na imię Lily.

– A rodzeństwo?

– Przyrodnia siostra, starsza od ciebie. Vanja. Jest policjantką.

Poczuł, że to wszystko, co powinna teraz wiedzieć. Próby wyjaśnienia wszystkich zawiłości między nim a Vanją pozostawały kwestią na przyszłość, o ile będą spędzali ją razem. Zbliżał się jakiś pojazd na sygnale. Kiedy przejechał obok, okazało się, że to karetka. Sebastian nagle zdał sobie sprawę z obecności wszystkich ludzi idących chodnikiem, kurierów na motorowerach, przejeżdżających samochodów i gwaru rozmów pozostałych gości kawiarni.

– Możemy pójść do mnie do domu i tam porozmawiać – zaproponował. – We dwoje będzie spokojniej.

– A twoja partnerka?

– Kto? – zapytał Sebastian, nie mając pewności, czy się nie przesłyszał.

– Twoja partnerka. Ellinor. Zastałam ją tam, kiedy przyszłam wcześniej.

– W moim mieszkaniu?

– Tak.

Sebastian westchnął głęboko i poczuł rozchodzące się po ciele zmęczenie. Od rozmowy z Ursulą na jej temat nie poświęcił Ellinor ani jednej myśli. Naprawdę sądził, że już jej nie spotka, ale najwyraźniej miało być inaczej.

– Ona tam nie zostanie – powiedział tak swobodnym tonem, na jaki tylko było go stać. Tak samo jak sprawę Vanji, historię Ellinor zamierzał zostawić na później. Znacznie później. Najchętniej nigdy by już do niej nie wracał. Wstał i zdjął płaszcz z oparcia krzesła. Ona nie ruszyła się z miejsca.

– Idziemy? – zapytał.

– Nie… Raczej nie.

– Chodzi o Ellinor? Obiecuję, już jej tam nie będzie – odparł Sebastian.

– Nie w tym rzecz, nie chodzi o nią. – Cathy podniosła na niego wzrok, a potem sama wstała i wzięła wiszącą na krześle torebkę. – Po prostu… Dużo tego, potrzebuję czasu do namysłu.

– Tak, oczywiście, rozumiem – odparł współczująco, jednocześnie zastanawiając się, co powiedzieć, żeby zmieniła zdanie. Nie chciał, nie mógł jej puścić. Nie po tym, jak spotkali się na tak krótko, a jeszcze tak wiele zostało do powiedzenia i sprawdzenia.

– Odezwę się niedługo – powiedziała.

– Obiecaj – usłyszał własną szybką odpowiedź. Zdając sobie sprawę, że brzmi jak desperat, który bardzo jej potrzebuje. Miał to gdzieś. Zrobiłby wszystko, jeśli tylko zagwarantowałoby to, że wkrótce znów się spotkają.

– Obiecuję – odparła z lekkim uśmiechem.

Ku jego zdziwieniu przytuliła go. Naprawdę musiał walczyć ze sobą, by nie przytrzymać jej dłużej. Przypominać sobie, że wcale nie jest tak jak ostatnim razem, kiedy ją puścił. Że to zupełnie inna sytuacja.

– Do zobaczenia – powiedział i cofnął się o krok.

– Tak jest – odparła i ruszyła przed siebie. Sebastian został na chodniku i odprowadzał ją wzrokiem. Już zaczynał tęsknić. Stał, dopóki nie zniknęła mu z oczu, a potem zawrócił i skierował się w stronę domu.

Ellinor.

Przecinając Styrmansgatan, mimo wszystko czuł wdzięczność, że się pojawiła. Po wszystkim, co się wydarzyło w ostatnim czasie, Ellinor była ze wszech miar konkretnym problemem. Takim, który mógłby rozwiązać silną ręką.

Zamierzał ją wyprowadzić i wyrzucić. Po prostu. Nie było dla niej miejsca w nowym życiu, które chciał dla siebie stworzyć, dlatego zamierzał dopilnować, by trzymała się od niego z daleka. Już zawsze.

Wszystko inne w jego życiu było postawione na głowie.

Krajowa Policja Kryminalna została zlikwidowana. Ursula dzwoniła, żeby mu o tym powiedzieć. Nie podobało jej się, że przeszli do sekcji do spraw poważnych przestępstw, nie lubiła pracować jako podwładna Rogera Hanssona. Nikt nie wiedział, co będzie potem, kiedy już zatrzymają Adriana Pettersona. Przede wszystkim czuła smutek z powodu Torkela. Najpierw obrzucono go błotem, a teraz okazało się, że grupa nie przetrwała. Jego dzieło. Poświęcił mu praktycznie całe dorosłe życie. Kosztowało go małżeństwo, związki i zdrowie. A zostało tak po prostu usunięte. O siebie zbytnio się nie martwiła – wiedziała, że popracuje jeszcze tylko kilka lat i będzie mogła przejść na emeryturę, a na osobę z jej doświadczeniem znajdzie się popyt. Carlos i Gutestam byli młodzi i wyjątkowo kompetentni. Gutestam poza tym – w odróżnieniu od Carlosa – była wygłodniała i nastawiona na wspinanie się po szczeblach kariery. Wszyscy bez problemu zbudują sobie przyszłość poza Krajową Policją Kryminalną.

Sebastian nie miał kontaktu z Vanją, odkąd odwieźli ją do domu ze Snösätry. Ursula wiedziała, że wyjechali, całą rodziną. Nie potrafiła powiedzieć dokąd ani na jak długo. Vanja potrzebowała czasu na wylizanie się z ran. Zabójstwo matki oczywiście nią wstrząsnęło, ale mocno przeżyła również to, że Krajowa Policja Kryminalna przestała istnieć niewiele ponad pół roku po objęciu przez nią kierownictwa. Sebastian sądził, że wszelkie działania, doświadczenia i lata pracy w policji Vanja uważała za przygotowanie do tego, by pewnego dnia przejąć odpowiedzialność za któryś z wydziałów, a najchętniej właśnie za Krajową Policję Kryminalną. To, co się teraz wydarzyło, było porażką, a nie przywykła do porażek, więc nie miała dobrych narzędzi pozwalających sobie z nimi radzić.

A jakby nie wystarczyli Adrian Petterson, wydział i Vanja, ponownie pojawiła się Cathy.

Sabine, poprawił się w duchu. To jest Sabine.

Był już tego pewny, a zbliżający się test DNA miał pokazać, że się nie mylił. Mimo wszystko miał kłopoty z całkowitym zaakceptowaniem nowej sytuacji.

Że jego córka żyła. Że była dorosła.

Może z jego życia z Lily pozostało coś jeszcze poza bolesnymi wspomnieniami.

Już kiedyś zbliżył się do dorosłej córki i nie było to proste ani nie skończyło się najlepiej. Relacje z Vanją wyglądały dobrze, ale można było odnieść wrażenie, że po tych wszystkich latach wciąż sondują siebie nawzajem. Czy powinien na przykład teraz do niej zadzwonić? Czy może lepiej, gdyby zaczekał, aż sama będzie gotowa na kontakt? Jak zwykle, gdy chodziło o Vanję, nie do końca wiedział. Mogło wyjść źle, jakkolwiek by postąpił. Tym razem, z Sabine, chciał, by poszło lepiej i lepiej się skończyło.

Na rogu skrzyżowania Storgatan z Grev Magnigatan ktoś go zawołał. Sebastian się odwrócił i zobaczył młodego blondyna, który stał przy zaparkowanym samochodzie i przywoływał go ruchem dłoni. Sebastian spojrzał do tyłu, żeby sprawdzić, czy ktoś za nim nie stoi. Kompletnie nie rozpoznawał tego człowieka.

– Sebastian! – krzyknął znów młodzieniec, dając mu znak, by się zbliżył. Najwyraźniej więc się nie pomylił, ale Sebastian nie był zainteresowany dowiadywaniem się, kto to jest i czego chce.

– Chodzi ci o mnie? – spytał szorstko, podchodząc.

– Tak – odparł krótko tamten i z szerokim uśmiechem lekko przekrzywił głowę.

Jakiś kretyn, pomyślał Sebastian. Miał już dosyć ich krótkiej rozmowy.

– Czego chcesz? – spytał ze złością w głosie.

– Zakończ to.

Sebastian poczuł gdzieś z tyłu głowy słaby sygnał ostrzegawczy, ale wiedział przecież, że jest środek dnia i stoi na skrzyżowaniu, po którym przemieszcza się mnóstwo ludzi, więc czuł się raczej bezpiecznie. Coś w pewności siebie tego małomównego mężczyzny go zaciekawiło.

– Jakie „to” mam zakończyć?

– Sądzę, że wiesz.

– Adrian? – zapytał Sebastian, choć stojący przed nim człowiek wcale go nie przypominał. Był przynajmniej o dziesięć centymetrów niższy, miał blond włosy i nie tak wysokie czoło. Tylko kolor oczu i gładko ogolone policzki zgadzały się z rysopisem i ze zdjęciem paszportowym.

– Czy ja wyglądam jak Adrian?

– Nie – przyznał szczerze Sebastian, ale zwrócił też uwagę, że stojący przed nim mężczyzna najwyraźniej wie, o kim mowa.

– No to chyba nim nie jestem.

– Kim w takim razie jesteś?

– Wskakuj do samochodu, to ci powiem.

Sebastian obrzucił samochód szybkim krytycznym spojrzeniem, a potem przeniósł wzrok na blondyna.

– Raczej tego nie zrobię.

– Nalegam – odparł mężczyzna, wykonując dyskretny gest lewą dłonią. Dopiero wtedy Sebastian spostrzegł, że trzyma pistolet i celuje w niego. – Jeśli nie wsiądziesz, zastrzelę cię tu na ulicy.

Sebastian nie miał powodu mu nie wierzyć. Przypomniał sobie, że pracując nad profilem sprawcy, zapisał hasło „niebezpieczny”. Gdyby potrzebował jeszcze kolejnych znaków ostrzegawczych, zawsze mógł sobie przypomnieć, jak Susanne została utopiona, przez napastnika, który stanął jej na szyi, jak ktoś wyrwał serce Perssonowi Riddarstolpemu, prawdopodobnie jeszcze za życia, albo w jaki sposób zostało zainscenizowane miejsce zabójstwa matki Vanji.

– Pewnie – odpowiedział tylko, a mężczyzna otworzył drzwi po stronie pasażera. Mierzył do Sebastiana z pistoletu, dopóki ten nie usiadł i nie zamknął drzwiczek. Następnie w pośpiechu okrążył samochód i usiadł za kierownicą. Wręcz nonszalancko położył sobie pistolet na kolanach, w dalszym ciągu wycelowany w Sebastiana. Potem uruchomił silnik, włączył tryb Drive i ruszyli.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Groźby.

Ellinor musiała przypominać sama sobie, że właśnie na tym polega jej zadanie. Jedyne zadanie. Na grożeniu, nie na robieniu krzywdy. Było to jednak trudne.

Oczami wyobraźni widziała, jak jej Sebastian wraca do domu z tą Cathy Cunningham, czy też Cathy Cuntham, jak przechrzciła ją w myślach, zadowolona jednocześnie ze swojej znajomości angielskiego i pomysłowości. Pizdoszynka była zabawnym, pasującym do niej słowem. Ellinor wydawało się, że słyszy durny chichot tej młodej, kiedy Sebastian, jak to zwykle on, mówi coś błyskotliwego, wieszając jej płaszcz, i może, tylko przelotnie, muska dłonią jej nagie ramię.

Nikt nie potrafił pieścić tak jak jej Sebastian. Na samą myśl o dłoniach Sebastiana na swojej nagiej skórze poczuła ciepło.

Zaproponuje Cathy coś do picia, ale ona odmówi. Zbyt niecierpliwa, zanadto podniecona, by siedzieć i konwersować przy kieliszku wina. Pragnie jego ciała. Może zajmą miejsca w salonie, a na stoliku będzie stało wino, o którym zapomną w chwili, gdy opadną na sofę. Oczywiście potrafił trzymać dłonie i usta na wodzy. Pieszczoty i całusy w zamyśle były chwilą mile spędzonego wspólnie czasu, intensywną grą wstępną. Cuntham wydawała jęki, chcąc go zadowolić, rozpinała mu rozporek i wkładała dłoń, żeby się dostać do środka.

Ellinor uwielbiała członek Sebastiana. Miał idealny rozmiar, przyjemnie smakował i pachniał, a on wiedział, jak się nim posługiwać, by zapewnić maksimum rozkoszy. Jej Sebastian był fantastycznym kochankiem. Zamknęła oczy i odruchowo rozchyliła jednocześnie usta i uda.

Sebastian po chwili przerwie Cuntham i dysząc, zaproponuje, by kontynuować gdzieś indziej.

W sypialni należącej do niego i do niej.

W ich wspólnym łóżku.

Zastanie ją siedzącą w nogach łóżka, jak teraz. Zobaczy nóż leżący obok niej, jak teraz. Cathy Cuntham krzyknie, zrobi pół kroku do tyłu, żeby się schować za Sebastianem. Ellinor wstanie. Zignoruje zagłuszające wszystko okrzyki radości, które zacznie wydawać Sebastian na jej widok, połączone z jego szczerymi przeprosinami, że wpuścił do ich domu brudną dziwkę. Ona podejdzie do Cathy i pokaże nóż, będzie go trzymała blisko jednego z jej szeroko otwartych oczu i mówiła, co się stanie, jeśli natychmiast się nie wyniesie. Grozić, ale nie robić krzywdy. Sebastian stanie po jej stronie, powie Cathy, że jej usługi nie są już potrzebne, bo wróciła jego kobieta, a zatem nie chce ani nie potrzebuje nikogo innego.

Kiedy drzwi się zamkną, Ellinor odwróci się do niego, osuszy jego łzy radości, uciszy mamrotane przeprosiny czułym pocałunkiem i poprosi, by zrobił z nią to, co miał zamiar zrobić z tamtą dziwką. Tak będzie.

Kiedy wrócą do mieszkania.

O ile wrócą.

Kiedy ostatnio patrzyła na telefon, byli na skrzyżowaniu Storgatan z Grev Magnigatan, zaledwie minutę spacerem od domu. Co oni robili? Znów wzięła telefon do ręki. Niemal doznała szoku. Zmierzali dokądś. Z prędkością, która mogła wskazywać tylko na przemieszczanie się jakimś pojazdem. Czy Cuntham miała samochód? Dokąd jechali? Jej hotel mieścił się po drugiej stronie. Czyżby mieli gdzieś swoje miłosne gniazdko? Takie, do którego jeździli, gdy chcieli bez przeszkód oddawać się miłosnym igraszkom? Jeśli tak, zamierzała to ukrócić.

Chwyciła nóż, wstała i zdecydowanym krokiem wyszła z sypialni, a później z mieszkania. Na ulicy przywołała taksówkę i powiedziała kierowcy, że będzie go pilotowała.

Czuła w kieszeni ciężar noża do filetowania.

Ależ będą mieli niespodziankę.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Już czas.

W jego celi stało dwóch strażników ze Szwedzkiej Agencji Transportu. Zwykłym strażnikom nie wolno było transportować aresztantów i zawsze w takich sytuacjach musieli wzywać kogoś z SAT. Czasem wyglądało to wręcz komicznie, bo wystarczyło, że aresztanta przenoszono na inne piętro, by taka interwencja była wymagana. Nie stacjonowali w komisariacie na Kungsholmen, gdzie mieścił się areszt, lecz w Solnie, więc musieli wsiąść do samochodu i przyjechać, często tkwiąc w korkach, tylko po to, by przez dwadzieścia sekund towarzyszyć komuś w windzie.

Billy skinął głową i wstał z łóżka. Jednego z mężczyzn rozpoznawał. Był to Lauge – wielki brodaty Duńczyk. Drugiego widział po raz pierwszy. Był dość młody, miał może nieco ponad dwadzieścia lat. Szczupły, wręcz mizerny – mundur na nim wisiał. Jego wymuskanie i nieco zagubione spojrzenie sprawiały, że nie od razu budził respekt. Billy domyślał się, że jest zastępcą na okres wakacyjny.

– To Oscar, jest tu nowy – wyjaśnił Lauge, wchodząc do celi. Billy skinął Oscarowi i wyprostował ręce, a Duńczyk założył mu kajdanki. To było wszystko. Nie jak w amerykańskich filmach, w których osadzonym, gdy mieli dokądś iść, skuwano ręce i nogi długim łańcuchem połączonym ze skórzanym pasem.

Ruszyli korytarzem. Billy szedł między strażnikami. Bardziej czuł, niż widział, że Oscar co jakiś czas rzuca mu spojrzenie. Był zaciekawiony? Podziwiał go? Może był trochę onieśmielony, jak przy kimś sławnym. W końcu miał do czynienia z Morderczym Policjantem. Kiedy doszli do końca korytarza, Lauge przywołał gestem swojego kolegę stojącego po drugiej stronie pancernej szyby. Ten popatrzył na monitor, k tóry ukazywał obraz z kamery umieszczonej za plecami Billy’ego i jego eskorty. Kiedy kolega był już pewny, że nikt się nie ukrywa w pobliżu drzwi, w martwym punkcie z perspektywy jego małej budki, uniósł kciuk i nacisnął przycisk. Chwilę później rozległo się bzyczenie i drzwi zostały odblokowane.

Szli dalej w milczeniu. Nowy korytarz, ta sama procedura przy kolejnych drzwiach. Po jeszcze jednym krótkim spacerze byli przy windach. Lauge przeciągnął kartę przez czytnik i przyciskiem przywołał windę. Zjechali do garażu. Billy w milczeniu szedł pośrodku. Wszystko przebiegało dokładnie tak jak zwykle. Był posłuszny i szedł z lekko pochyloną głową. Nie interpretował milczenia strażników jako rodzaju niechęci. Może by to robił, gdyby byli policjantami. Wielu jego dawnych kolegów autentycznie go znienawidziło. Tak słyszał. Policjanci, którzy dopuszczają się przestępstw, psują reputację wszystkim. A on nie popełnił takiego sobie zwykłego przestępstwa.

Był seryjnym mordercą.

Poza tym jedną z jego ofiar był policjant.

Pracowników eskorty zatrudniała służba więzienna. Oni nie byli policjantami. Oczywiście również mogli nie lubić seryjnych morderców, ale on nie zhańbił wszystkich służb ani nie zabił żadnego z ich kolegów po fachu. Czasami miał poczucie, że przeciwnie: jest kimś, kto ułatwia im życie. Nigdy nie wywoływał awantur, nie szukał konfliktów. Był ustępliwy, wyciszony i pełen skruchy z powodu tego, czego się dopuścił, nie robił wokół siebie szumu. Wszystko, co go dotyczyło, opierało się na rutynie.

Rutyna była dobra.

Sprawiała, że ludzie wyłączali mechanizmy obronne i zaczynali spokojnie oddychać.

Wsiedli do białego minibusa z dwoma czerwonymi pasami po bokach i symbolem służby więziennej z przodu. Wyjechali z garażu. Po niedługim czasie Oscar się odwrócił i spojrzał na Billy’ego, który cicho i spokojnie siedział z tyłu.

– Jakie to uczucie?

– Oscar! – upomniał go surowo Lauge.

– Zabić kogoś. Jakie to uczucie? – ciągnął Oscar, jakby zupełnie nie usłyszał tonu kolegi, próbującego przywołać go do porządku. Billy spokojnie spojrzał mu w oczy.

– Nie chcę o tym rozmawiać.

– Musiało ci się podobać, skoro nie przestałeś – mówił dalej Oscar, a Billy widział w jego oczach mieszaninę ciekawości i fascynacji.

– Oscar, zamknij się! Nie rozmawiamy o takich rzeczach – wręcz ryknął Lauge.

– Nie sprawiało mi przyjemności robienie im krzywdy – powiedział wolno i wyraźnie Billy, wytrzymując spojrzenie Oscara. Wąż w jego brzuchu poruszał się wolno i ospale, jakby właśnie przebudzony. Głodny. – Lubiłem patrzeć, jak umierają.

– Zamknijcie się już, jeden z drugim – zażądał Lauge i obaj go posłuchali. Przejazd trwał dalej w ciszy. Nie padło też wiele słów, gdy dotarli na Idungatan 5, gdzie mieściła się przychodnia urologiczna. Był to wielki, nijaki budynek z cegły, wciśnięty między znacznie bardziej kolorowe i piękniejsze. Lauge zaparkował na drugiego, otworzył przesuwane drzwi i Billy wysiadł. Przeszli przez ulicę, weszli do środka szklanymi drzwiami i stanęli przed windą.

– Które piętro? – zapytał Lauge, przywołując ją przyciskiem.

– Najwyższe. Piąte – odparł Billy.

– Co ci się stało? – zapytał Oscar.

– Chcesz wiedzieć, dlaczego siedzę w areszcie czy dlaczego jesteśmy tutaj?

– Tutaj – odparł Oscar.

– No nie, cholera – westchnął głęboko Lauge, gdy rozbrzmiał dzwonek i drzwi windy się otworzyły.

– Zwężenie cewki moczowej. Problemy ze szczaniem – uściślił z uśmiechem Billy, kiedy weszli do windy, a Lauge nacisnął piątkę. Drzwi się zamknęły, a winda zaczęła powoli jechać do góry.

Billy stał w bezruchu. Koncentrował się. Jedna szansa. Tylko tyle dostanie. To był przypadek, łut szczęścia, że znalazł się w takiej sytuacji akurat teraz. Skierowanie dostał ponad pół roku wcześniej, zarezerwował wizytę u urologa po dość długim czasie, a kiedy to zrobił, okazało się, że trzeba poczekać kilka miesięcy. Ubezpieczenie zdrowotne w Regionie Sztokholmskim to była kpina. Czekał więc cierpliwie, pojechał do Karlshamn i pracował, został zatrzymany i osadzony w areszcie, a wizyta lekarska wyleciała mu z głowy. Aż przysłano mu przypomnienie. Aresztowani też mieli prawo do opieki zdrowotnej, a to nie był przypadek dla miejscowych pielęgniarek i lekarzy. Wymagał specjalistycznej opieki. Termin został więc zachowany, transport załatwiony i tak właśnie się znaleźli tu, gdzie byli.

Billy spojrzał na mały wyświetlacz nad drzwiami windy. Cyfra akurat zmieniła się z dwójki na trójkę. Wąż wił się dziko i wyczekująco. Zwijał się, syczał, kontrolował i żądał.

Załatw ich, mówił szeptem. Wiesz, że tego chcesz. Wiesz, że musisz to zrobić.

Wziął głęboki wdech, a potem wypuścił powietrze między zębami. Teraz. Wydał okrzyk, jakby rażony nagłym bólem, i usiadł skulony na podłodze. Lauge i Oscar zareagowali tak, jak się spodziewał. Zdziwieniem. Było ewidentne, że nie spodziewali się żadnych problemów. Nie cofali się, błądząc dłońmi w poszukiwaniu pałki policyjnej. Przeciwnie – zbliżyli się do niego o krok i troskliwie zapytali, jak się czuje. Wciąż krzycząc i jęcząc, Billy szybkim ruchem wyciągnął dwa metalowe elementy, które zabrał z wnętrza telewizora w swojej celi i schował do skarpetek. Były małe i niezbyt solidne, ale ostre. Bardzo ostre.

Szybko i zręcznie zerwał się z pozycji siedzącej, trzymając po jednym narzędziu w każdej ręce. Lauge jako pierwszy. Był większy i bardziej doświadczony. Billy może i dostrzegł na twarzy Duńczyka jakiś ślad, świadczący o tym, że konwojent zrozumiał, co się święci, ale nie było żadnej reakcji. Billy bowiem z całej siły uniósł obie skute ręce do twarzy i szyi Laugego. Jeden ostry metalowy kawałek łatwo wszedł w szyję, tuż pod uchem, a drugi z równą łatwością przebił lewe oko. Lauge krzyknął z bólu. Billy wyszarpnął metalowe elementy, odwrócił się do panelu kontrolnego na ścianie i nacisnął hamulec awaryjny. Szybko zerknął na wyświetlacz nad drzwiami. Winda stanęła między piętrami trzecim a czwartym. Odwrócił się do Oscara, który z przerażeniem cofnął się tak daleko do ściany, jak tylko mógł. Miał wytrzeszczone oczy, jego usta poruszały się bezgłośnie, a ręce były wyciągnięte do przodu w błagalnym geście. Billy praktycznie rzucił się przed siebie i wbił mu ostre kawałki metalu w okolicę przepony. Przycisnął go do ściany i przekręcił metalowe elementy. Wyraz twarzy Oscara wskazywał na ból o sile, która uniemożliwia nawet krzyk.

Billy go puścił, odwrócił się do Laugego. Tamten się nie odzywał, tylko opadł na posadzkę i próbował oburącz zatamować obfite krwawienie z szyi. Patrzył z dołu na Billy’ego jedynym okiem, które mu pozostało. Oddech miał ciężki i urywany. W jego oczach było coś błagalnego. Billy uklęknął przy jego boku i przyjrzał się ranie w szyi. Dużo krwi, ale wypływała, zamiast bryzgać. Nie trafił w tętnicę. Wąż wił się i żądał. Jeszcze nie dostał tego, czego chciał. Czego potrzebował. Billy, nie zwracając na niego uwagi, zaczął spokojnie i metodycznie przeszukiwać kieszenie Laugego. Znalazł kluczyki – do kajdanek i do samochodu. Wstał, otworzył kajdanki i upuścił je na posadzkę. Odwrócił się do Oscara, który siedział w rogu i dyszał. Przykucnął przed nim. Młody zastępca był w szoku. Patrzył przed siebie niewidzącym wzrokiem i bardzo szybko oddychał. Billy ostrożnie dotknął jego klatki piersiowej, zlokalizował mostek i przeniósł rękę niecałe dziesięć centymetrów w lewo. Nie był lekarzem, ale domyślał się, że mniej więcej tam jest serce. Nachylił się, a niecierpliwość przeszywała go niczym prąd. Wbił ostry metalowy przedmiot w klatkę piersiową Oscara najgłębiej, jak się dało. Wziął długi, syczący wdech. Wąż się wił, wiedząc, że od nagrody dzieli go już tylko kilka sekund.

– Dziękuję – powiedział Billy, a przypływ adrenaliny uświadomił mu, jak bardzo jest podniecony. Oscar wydał gardłowy charkot i jego błękitne oczy zgasły. Jak zwykle Billy poczuł, że uchodzące życie wstępuje w niego. Przez kilka zawrotnych sekund żył podwójnie. Tego doznania nie mogłoby mu dać nic innego.

Zamknął oczy i rozkoszował się nim.

Wiedział jednak, że nie może tego robić zbyt długo.

Ile czasu stała winda? Domyślał się, że maksymalnie dwie minuty. Może trzy. Wyprostował się, obrócił, wcisnął przycisk parteru. Winda ruszyła. W dół, ku wolności. Lauge wciąż oddychał, ale jeśli miał przeżyć, musiał szybko otrzymać pomoc.

Kiedy się zbliżali do parteru, Billy mocniej ścisnął swoje dwie sztuki broni. Ktoś mógł stać za drzwiami, kiedy się otworzą. Było jednak pusto. Szybkim krokiem pokonał krótki odcinek do drzwi, otworzył je, przebiegł przez ulicę, wskoczył do minibusa i odjechał.

Wiedział, że wkrótce będzie go szukał każdy policjant w Sztokholmie. Ale zostało mu już tylko jedno. Coś, co nie potrwa długo. Po wszystkim zniknie. Na dobre.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Jazda samochodem zajęła mniej więcej czterdzieści minut.

Po około dziesięciu Sebastian już wiedział, z kim ma do czynienia. Z Lucasem Mattssonem. Narzeczonym Emanuela Dolka. Mężczyzna był w tym samym wieku, niższy, ale o sylwetce zbliżonej do Adriana. Wystarczyło trochę czarnej farby do włosów, by osiągnąć wystarczające podobieństwo.

– Przefarbowałeś włosy? – zapytał wprost. – Wtedy, kiedy udawałeś Adriana?

– Tak.

– Gdzie on jest? Żyje?

– Jeszcze tak.

Sebastian zaczął trochę się wiercić, jakby było mu niewygodnie na siedzeniu, a Lucas przypomniał od razu, że celuje w niego z pistoletu. Sebastian znieruchomiał i zamilkł. Próbował sobie przypomnieć wszystko, co Carlos mu powiedział na temat swojej rozmowy z Mattssonem. Kierowali się na południe, minęli Huddinge, w Tullinge skręcili i dalej jechali wąskimi leśnymi dróżkami w okolicach centrum rekreacyjno-sportowego Lida. Droga po jakimś czasie była już tylko dwiema koleinami, samochodem zarzucało na wyboistym podłożu, a zarośla i gałęzie drapały lakier po obu stronach. Po kilku minutach dotarli do małego domku, który czasy świetności zdecydowanie miał za sobą. Lucas zaparkował na rozrośniętym trawniku i wyłączył silnik. Sebastian się rozejrzał. Zrujnowany domek, który mieli przed sobą, wyglądał na opuszczony. Tu i ówdzie brakowało dachówek, czerwona farba odpadała płatami, niektóre deski na elewacji były zbutwiałe, a większość szyb wybita. Nikt tu od dawna nie mieszkał. W sąsiedztwie nie było żadnych domów, tylko gęsty las. Lucas otworzył drzwiczki, wysiadł z samochodu i wycelował pistolet w Sebastiana.

– Wysiadaj – rzucił stanowczo.

– Wiesz, że moja grupa może się pojawić w każdej chwili – spróbował Sebastian, by wytworzyć niepewność i rozproszyć uwagę Lucasa.

– Nie wydaje mi się. W Värtahamnen mają pełne ręce roboty – odparł pewnie i z uśmiechem. – A teraz wysiadka.

Sebastian powoli wyszedł z samochodu. Nigdzie mu się nie spieszyło. Czas był tym, co trzymało go przy życiu. Wcześniejsze zabójstwa Lucas drobiazgowo planował. Miejsce, sposób działania, porę, wszystko. Skrupulatne planowanie dawało mu poczucie bezpieczeństwa i przekonanie, że kontroluje sytuację. Sebastian musiał mu je odebrać, wstrząsnąć nim, jednocześnie nie skłaniając do przemocy. Najlepiej, gdyby udało się zachęcić go do mówienia.

Rozmowa kupowała czas.

Czas dawał mu możliwość znalezienia wyjścia z sytuacji.

– Też studiowałeś na uniwersytecie? – zagaił najbardziej swobodnym tonem, na jaki było go stać. – Tam się poznaliście?

– Nie pierdol – powiedział tylko Lucas i pokazał pistoletem, że chce, by Sebastian szedł w stronę domu.

– Muszę przyznać, że jestem pod wrażeniem. Udało ci się oszukać mnie i całą Krajową Policję Kryminalną, a niewiele osób to potrafi – odparł, próbując obrać nowy tor.

Widział, że Lucas uśmiecha się z dumą. To było dobre. Należało mówić o jego osiągnięciach, chwalić go, a potem powoli, kawałek po kawałku, zacząć kwestionować, zasiać w nim wątpliwości co do samego siebie.

– To było łatwiejsze, niż się spodziewałem. Emanuel zawsze mówił o tobie z takim szacunkiem, nie posiadał się ze szczęścia, kiedy usłyszał, że to ty będziesz recenzentem jego pracy. Sądziłem więc, że okażesz się bystrzejszy – oznajmił i znów zamachał pistoletem. – No dalej, naprzód!

– Przykro mi, że cię rozczarowałem.

– To bez znaczenia, jesteś tu tylko po to, by spłacić dług – powiedział Lucas i lekko pchnął Sebastiana w plecy, żeby szedł szybciej. Zbliżali się do frontowych drzwi. Sebastian postanowił zaryzykować. Przystanął i powoli się odwrócił, lekko unosząc ręce.

– Jaki dług? Wobec Emanuela? – zapytał, starając się, by w jego głosie brzmiało jak największe zaciekawienie. – A czy on tego chce? Jesteś pewny?

Wokół ust Lucasa pojawiła się ostra bruzda.

– Ja tego chcę. Byliśmy szczęśliwi. Dopóki ty się nie pojawiłeś.

– Ale zabijasz w jego imieniu? Robisz to dla Emanuela? Czy to jest coś, co przedyskutowaliście, na co się zgodził?

– Nie mów o Emanuelu. Nawet go nie pamiętasz – odparł Lucas, podnosząc głos. Sebastian postanowił dalej wywierać ostrożny nacisk, gdy już znalazł pęknięcie.

– Czy zapomnienie jest gorsze od bycia zapamiętanym jako chłopak, w imię którego zamordowano trzy osoby? Czy on życzy sobie, by go tak pamiętano?

Spojrzenie Lucasa stało się mroczne i zmęczone.

– Zamknij mordę i wchodź – nakazał, unosząc pistolet.

– Chcę tylko wiedzieć, czy naprawdę myślisz, że Emanuel tego chce – powiedział Sebastian najspokojniej, jak potrafił.

– Nie znasz nas – odparł Lucas, otworzył drzwi i popchnął Sebastiana za próg. Sebastian stracił równowagę, ale udało mu się ją odzyskać. Rozejrzał się po małym przedpokoju. Od ścian odłaziły zawilgocone tapety, półka wisiała na jednej śrubce. Kawałek dalej było pomieszczenie, które kiedyś służyło za salon. Stały tam jeszcze stare meble. Tapety, które poodklejały się od ścian, wisiały niczym zwiędłe liście. Kołdra, kilka niedopałków świec, puste butelki i puste opakowania po jedzeniu na podłodze świadczyły o tym, że ktoś w pewnym momencie używał tego domu jako tymczasowego lokum.

– Co to za miejsce?

– Takie, w którym wszystko zakończymy. – Lucas wykonał zdecydowany ruch pistoletem, wskazując Sebastianowi, że ma się ruszyć. – Drzwi po prawej.

Sebastian zaczął iść i mimo wszystko był całkiem zadowolony. Lucasa łatwo było rozszyfrować. Przedstawiał sobą patologiczną mieszankę kiepskiej samooceny i potrzeby samokontroli. Napędzało go przekonanie, że działa z miłości, a jego czyny są doceniane.

Sebastian miał rację od samego początku.

Musiał zasiać ziarno wątpliwości.

Weszli do małej kuchni. Drzwiczki szafek wisiały obluzowane albo w ogóle ich nie było, a półki świeciły pustkami. Piekarnik był otwarty, ze stłuczoną szybą, na podłodze leżała zardzewiała blacha. Każdą powierzchnię pokrywały kurz i brud. Na parkiecie z grubego drewna dało się spostrzec odciski butów prowadzące do klapy w podłodze. Lucas minął Sebastiana, pochylił się, w dalszym ciągu w niego celując, i otworzył klapę. W mrok wiodły dość strome schody. Lucas skinął Sebastianowi głową, by ten zaczął iść. W piwnicy dominowała woń wilgoci i pleśni. Pod sufitem znajdował się rząd małych okienek. Do środka przez zabrudzone szkło sączyło się światło, ale mimo to było dość ciemno. Kiedy oczy Sebastiana już się przyzwyczaiły, spostrzegł w rogu coś na kształt świeżo założonych metalowych drzwi. Błyszcząca powierzchnia odróżniała je znacząco od reszty. Lucas kazał Sebastianowi cofnąć się o kilka kroków, a sam przekręcił klucz w zamku i otworzył drzwi. W wąskim pomieszczeniu szybko rozeszła się woń amoniaku i odchodów. Sebastian z grymasem na twarzy odruchowo uniósł rękę i zakrył nos i usta. Lucas zajrzał przez szczelinę w drzwiach.

– Masz gości – oznajmił i dał znak Sebastianowi, by podszedł bliżej.

W środku znajdował się mężczyzna przykuty łańcuchem do starego bojlera opalanego drewnem. Był wychudzony, brudny i blady, ale Sebastian natychmiast rozpoznał, że to Adrian Petterson. Na ziemi przed nim leżały papierki po batonach energetycznych. Było też kilka starych kartonów po pizzy i dwie plastikowe butelki w połowie wypełnione wodą. W rogu stało białe plastikowe wiadro na potrzeby fizjologiczne więźnia. Obok dostrzegł rolkę papieru toaletowego. Smród był wręcz nie do wytrzymania.

– Adrian, Sebastian. Sebastian, Adrian – przedstawił ich sobie Lucas, wpychając Sebastiana do środka. Adrian podniósł wzrok. Białka jego oczu świeciły na tle brudnej, brodatej twarzy. Spojrzenie było puste, jak u człowieka, który już dawno się poddał.

– Pomóż mi – powiedział błagalnie do Sebastiana.

– Sebastian nie pomaga ludziom – odparł Lucas. – On tylko wszystko im psuje. To jego działka.

– Susanne miała brata, do którego jechała, Håkan Persson Riddarstolpe miał kochającą go żonę, a Anna córkę i wnuczkę, którą właśnie zaczęła poznawać – oznajmił ze spokojem Sebastian.

– Co to ma z czymkolwiek wspólnego?

– Skoro mówisz o niszczeniu życia niewinnych ludzi… – Skinął głową w stronę zmaltretowanego mężczyzny na posadzce. – Adrian też nie zrobił nic, czym mógłby na to zasłużyć.

– Adrian to niewykształcony mały homofob, który nienawidzi swojego brata.

– To nieprawda… – zaczął słabym głosem Adrian.

Lucas pokręcił głową.

– Nienawidziłeś naszego związku i traktowałeś nas jak gówno – przerwał Lucas. – Siadaj – nakazał Sebastianowi. Ten oparł się plecami o ścianę i usiadł.

Lucas odwrócił się i wziął do ręki papierową torbę, która stała obok bojlera. Wyjął z niej parę jednorazowych rękawiczek, włożył je i wyciągnął solidny sznur. Sebastian go rozpoznał – taki sam był na szyi Anny.

– Emanuel byłby z ciebie taki dumny – stwierdził cierpko Sebastian. – Wiedział, że spotyka się z psychopatą?

– Nie jestem psychopatą, to nie sprawia mi przyjemności. Ani trochę, jest okropne, ale trzeba to zrobić.

– I myślisz, że Emanuel by się z tym zgodził?

– Jeszcze jedno słowo na temat Emanuela, a cię zastrzelę – powiedział Lucas i spojrzał w taki sposób, że Sebastian mu uwierzył.

Lucas podszedł do Adriana, chwycił go za rękę, umieścił sznur w jego dłoni i kilka razy przeciągnął tam i z powrotem. To samo zrobił, posługując się jego drugą dłonią.

– W ostatnim czasie wiele się nauczyłem na temat fizycznych dowodów. To fascynujące, że mogą przesądzić o rozwiązaniu sprawy.

– Musiałeś wiele się nauczyć na temat mnóstwa rzeczy – stwierdził Sebastian. – Wiesz o moim życiu więcej niż ja sam.

– Wszystko jest w sieci, jeśli człowiek wie, gdzie szukać – odparł Lucas i posłał mu uśmiech.

Sebastian się rozejrzał, próbując zgadnąć, co go czeka i jak mógłby temu zapobiec. Nagle spostrzegł solidny metalowy zaczep, wywiercony w jedną z grubych belek dachowych. On również wydawał się całkiem nowy. W przeciwieństwie do samotnego chybotliwego krzesła, które stało kawałek dalej. Krzesło, sznur, zaczep pod sufitem – nietrudno było się domyślić, co nastąpi. Wiedząc o śladach DNA Adriana na sznurze, łatwo było też wytypować, kto zostanie powieszony. Sebastian miał niemal pewność, że on zawiśnie, a na posadzce u jego stóp zostanie znaleziony Adrian, który sam się zastrzelił. Teoria, na której oprą się śledczy i która zostanie poparta fizycznymi dowodami, będzie zakładała, że Adrian zabił swojego prześladowcę i doprowadziwszy plan do końca, postanowił odebrać sobie życie.

Nieźle, musiał przyznać Sebastian.

Istniała szansa, że Lucasowi ujdzie to na sucho.

Ellinor poprosiła taksówkarza, by stanął kawałek dalej od kropki, która wreszcie znieruchomiała na wyświetlaczu jej telefonu. Kierowca poinformował, że nie zamierza jechać dalej, bo nawierzchnia jest zbyt kiepska. Ostatni odcinek musiała więc pokonać piechotą.

Daleko się wypuściły te dwa gołąbeczki. Jazda taksówką była nie do zniesienia. Nie mogła przestać myśleć, dokąd jadą i co będą tam robili. Wyobrażała ich sobie w małym miłosnym gniazdku.

Czule przytulonych. Nagich. Ogarniętych pożądaniem.

W pewnym sensie ułatwili jej robotę. Mogła ich nakryć na gorącym uczynku. Czy Cathy naprawdę myślała, że może sobie tak po prostu wejść tanecznym krokiem i sprzątnąć Ellinor sprzed nosa mężczyznę jej życia? Jej, która jak Nelson Mandela siedziała w więzieniu za to, w co wierzyła. On za coś związanego z równością i prawami człowieka, a ona w imię czegoś znacznie ważniejszego. Wiecznej miłości. Taka miłość nie była nieosiągalna. Miała ją w zasięgu ręki. Zamierzała pokazać Sebastianowi drogę. Wziąć go za rękę i poprowadzić.

Dotarła do domu, który wcale nie wyglądał romantycznie. Wręcz przeciwnie. Wydawał się mroczny, zaniedbany, opuszczony. Spodziewała się czegoś bardziej w stylu Bullerbyn. Kwitnących, schludnych rabatek, masztu ze szwedzką flagą powiewającą na wietrze. Altanki, w której Cathy mogłaby podawać lunch ubrana w falującą białą letnią sukienkę. Jaskółki gniazdujące pod dachówkami. A tymczasem to, co miała przed sobą, w niczym nie przypominało idylli. Wyglądało raczej jak dom, w którym straszy. Gdyby nie stojący przed nim samochód, nigdy by nie pomyślała, że ktoś w ogóle tam jest.

Sprawdziła nóż w kieszeni. Nadal tam był. Ciepły i ostry. Tylko groźby, nic więcej, powtórzyła w duchu. Pewnie nawet jej się nie przyda.

Miała przewagę moralną.

To oni źle postępowali.

Cathy, poprawiła się Ellinor. To ona źle postępowała.

Sebastian padnie na kolana i zacznie żałować, kiedy ją zobaczy. Przenigdy by jej nie skrzywdził. Jeśli Cathy postanowi zrobić scenę, to co innego. W Szwecji definicja dozwolonej obrony koniecznej była dość szeroka. Mówiły jej to inne dziewczyny z ośrodka, a poza tym będzie miała po swojej stronie bardzo wiarygodnego świadka.

Im bliżej podchodziła do domu, tym bardziej dziwiło ją, że ktokolwiek mógł wybrać to miejsce na chwile miłosnych uniesień. Poza tym drzwi były szeroko otwarte. Ellinor podeszła do nich, stanęła w progu i intensywnie nasłuchiwała. Początkowo nie słyszała zupełnie nic.

Ale po chwili… Czy jej się tylko wydawało, czy słyszała jakieś głosy? Słabe, stłumione, jakby z głębi domu, zza ścian i zamkniętych drzwi. Chwilę się wahała. Głosy były tak ciche, że nie potrafiła określić, skąd dochodzą.

Wtargnięcie do środka nie wydawało jej się właściwe, więc postanowiła najpierw zajrzeć przez okna, trochę się zorientować. Zachować moment zaskoczenia, ale jednocześnie mieć większą pewność, jak wszystko wygląda wewnątrz. Zaczęła się skradać w wysokiej, bladej trawie wzdłuż dłuższego boku domu. Na środku znajdowały się dwa okna, a w jednym z nich nadal była szyba. Ellinor musiała się wspiąć na palce, żeby móc przez nie zajrzeć. Zobaczyła zapuszczoną kuchnię. Pustą. Poszła dalej. Na wysokości gruntu znajdował się rząd mniejszych piwnicznych okienek. Pochyliła się i dłońmi osłoniła twarz po bokach, żeby lepiej widzieć.

Pierwsza jej myśl była taka, że kilka osób w piwnicy urzeczywistnia dziwaczną fantazję BDSM. Jeden mężczyzna był przykuty łańcuchem. Drugi stał i przeciągał sznur przez pokaźną metalową pętlę w suficie. Sebastian też był na podłodze. Wydawał się blady i zdenerwowany. Nigdzie nie widziała Cathy. Co to miało być? Nagle zobaczyła, że mężczyzna ze sznurem wyciąga pistolet i celuje w Sebastiana. Zmroziło ją od środka. Sebastian był tam pod przymusem. Ktoś go tu przywiózł, a teraz groził mu bronią i zamierzał zrobić krzywdę. Cofając się od okna i gorączkowo myśląc, co robić, mimo wszystko przez krótką chwilę czuła ulgę. Niepotrzebnie tak się martwiła.

Ukochany jej nie zdradził.

Został porwany.

I to ona go uratuje.

Lucas zamontował linę w metalowym uchwycie pod sufitem, pociągnął kilka razy na próbę i wyglądał na usatysfakcjonowanego. Spoglądając na Sebastiana, zaczął regulować pętlę oraz odległość od podłogi i krzesła.

– W internecie podają, że masz metr osiemdziesiąt dziewięć, więc musi być raczej krótka – oznajmił.

Umysł Sebastiana pracował na wysokich obrotach. W jakiś sposób należało rozbroić Lucasa. To jedyna szansa. Nie miał już czasu, który byłby potrzebny na inne rozwiązanie.

– Skoro mowa o wieszaniu… Mówiłeś, że ty i Emanuel byliście szczęśliwi. Dlaczego w takim razie się powiesił?

– Wiesz dlaczego – odparł Lucas z zaciętą miną.

– Kilka lat temu zjechałem jego pracę. Od tamtego czasu spędzał z tobą każdy dzień. Jak szczęśliwy tak naprawdę był? Tak bardzo, że próbował odebrać sobie życie?

Zauważył, że oczy Lucasa mrocznieją, a jego oddech staje się cięższy. Napiął mięśnie, gotów na wszystko. Rana postrzałowa nie była częścią planu, bo wówczas badania techniczne musiałyby być bardziej szczegółowe – obejmować kąty, odległości i plamy krwi. Lucas mógł za to go uderzyć, pobić, upozorować walkę, która się rozegrała między nim a Adrianem, zanim Adrian zmusił go do wejścia na krzesło. Jednak żeby to zrobić, musiałby podejść blisko.

– Ostrzegałem cię. Nie wspominaj o Emanuelu – powiedział Lucas i natychmiast uniósł pistolet.

– Nie mówię o nim. Mówię o tobie i o tym, jakim beznadziejnym partnerem najwyraźniej byłeś.

Lucas wypuścił z ręki sznur, zeskoczył z krzesła i zbliżył się o kilka kroków do Sebastiana.

– Przestań – syknął. Sznur złowieszczo zwisał z górnej belki za jego plecami. Lucas ponownie uniósł pistolet, podszedł bliżej, zamachnął się i zdzielił go w twarz bronią. Sebastian poczuł, że pęka mu łuk brwiowy i zaczyna płynąć krew. W ustach miał jej smak. Uśmiechnął się szeroko.

– Nie brałeś tego pod uwagę w swoim planie, co? – Splunął na posadzkę. – Ja cię zmusiłem.

– Zamknij się.

– Tak dobrze zorganizowany. Wszystko pod kontrolą – nie przestawał prowokować Sebastian. – A co będzie, jeśli ktoś ci to zabierze? Nie będzie już grał w twoją grę?

Zaczął wstawać. To było głupie. Niebezpieczne. Mogło skończyć się śmiercią. Jeśli jednak miał umrzeć w tej ruderze, chciał, by to nastąpiło na jego warunkach. Nagle uderzyła go myśl.

Nie mógł zginąć.

Nie wolno mu było zginąć.

Właśnie odzyskał Sabine. Wiedział jednak, że jeśli czegoś nie zrobi, jego szanse na przeżycie będą minimalne. Nikt nie przyjdzie go uratować. Największe szanse miał, rzucając wyzwanie Lucasowi i licząc, że tamten popełni błąd. Zerknął na Adriana, wpatrzonego przed siebie, jakby ledwo rozumiał, co się dzieje. Ponad miesiąc spędzony w zamknięciu kompletnie go złamał. Szkoda, bo gdyby był w nieco lepszej formie, mogliby razem stawić czoła Lucasowi. Ale wszystko spoczywało na jego barkach.

– Możesz mnie zastrzelić – oznajmił, wpatrując się w Lucasa i nie uciekając wzrokiem, a jednocześnie próbował stanąć na nogi. – Ale wtedy wygram ja, a nie ty. Na samym końcu będę miał kontrolę nad sytuacją. Spuszczę ci łomot, bo jesteś cholernym zerem.

Lucas robił wrażenie zestresowanego i wzburzonego. Błądził wzrokiem, ale znów uniósł pistolet. Dosłownie się trząsł ze złości. Sebastian myślał, jak sprawić, by podszedł bliżej. Tym razem stał, był przygotowany. Gdyby Lucas tylko podszedł wystarczająco blisko, mógłby zaatakować, spróbować go rozbroić. Wóz albo przewóz.

Wtedy zobaczył kogoś cicho schodzącego po schodach w sąsiednim pomieszczeniu piwnicznym, za plecami Lucasa. Wydawało mu się, że to kobieta.

– Wiesz, co sobie myślę? – zapytał szybko i głośno, żeby Lucas nie usłyszał ewentualnych odgłosów za plecami. – Że gdyby Emanuel cię teraz zobaczył, wstydziłby się tak bardzo, że znowu popełniłby samobójstwo.

– Ty skurwysynu – warknął Lucas, zbliżył się o krok i wycelował z pistoletu w jego głowę. Sebastian musiał się powstrzymywać, by nie spojrzeć przez jego ramię na zbliżającą się kobietę. Mignęła mu tylko na krótką chwilę i na tej podstawie uznał, że to nie kto inny, tylko Ellinor Bergkvist. Ale to chyba było niemożliwe?

A jednak, stwierdził, kiedy przyspieszyła na ostatnim odcinku, przeszła przez metalowe drzwi i wskoczyła Lucasowi na plecy. Sebastian rzucił się w bok, na wypadek gdyby Lucas nacisnął spust, ale strzał nie padł. Ellinor wbiła Lucasowi w plecy wąski nóż, aż po samą rękojeść.

– Nie waż się go tknąć, ty gnoju! – krzyknęła.

Lucas się odwrócił i mimo bólu usiłował ją z siebie zrzucić, ale jedną ręką złapała go za szyję i ugodziła ponownie. Raz i drugi, nie przestając krzyczeć.

– On jest mój! On jest mój!

Lucas wykonał obrót i próbował ją odepchnąć. Oboje odtańczyli jeszcze groteskowe pół obrotu, a potem Ellinor zadała kolejny cios. Lucas krzyknął z bólu, ale w dalszym ciągu walczył, próbując się uwolnić. Uniósł pistolet i próbował wystrzelić przez ramię, ale Sebastian zrobił krok do przodu, chwycił go za ramię i wykręcił dłoń, wytrącając z niej pistolet. Broń upadła na posadzkę, a Sebastian wykopał ją za drzwi, do pomieszczenia obok. Lucas opadł na kolana z bólu i z powodu utraty krwi. Oddychając płytko i z wysiłkiem, blady i przerażony popatrzył na Sebastiana. Miał mętny wzrok. Ellinor już chciała go ugodzić po raz kolejny, ale Sebastian chwycił ją za rękę.

– Wystarczy. Już wystarczy.

Skinęła głową, a w jej oczach lśniło coś, co Sebastian niestety zinterpretował jako podniecenie. Lucas, charcząc, upadł na brzuch, aż rozległ się głuchy odgłos. Zamknął oczy i wyglądał, jakby tracił przytomność.

– Daj mi, proszę, ten nóż – poprosił ostrożnie Sebastian, wyciągając rękę. Ellinor nagle zaczęła sprawiać wrażenie zaniepokojonej.

– Nie jesteś chyba zły? On ci groził.

– Nie, nie, nie jestem zły. Nigdy tak się nie cieszyłem na twój widok – powiedział szczerze.

– Och, mój słodki – wtrąciła, posyłając mu ciepły uśmiech.

– Nie chcę tylko, by umarł.

– Dlaczego?

– Po prostu nie chcę. Daj mi ten nóż – powiedział najspokojniej, jak potrafił.

Ellinor skinęła głową i wyciągnęła ku niemu zakrwawiony nóż.

– Pomyślałam, że mnie zdradzasz, i za tobą pojechałam – oznajmiła, jakby spytał, skąd się tam wzięła i jak go znalazła. Rzeczywiście go to zastanawiało. – Ale ty nigdy byś mnie nie zdradził, prawda? Nigdy.

– Nigdy – powtórzył z naciskiem, położył zakrwawiony nóż na posadzce i klęknął przy Lucasie. – Przenigdy – dodał. Mówienie czegoś innego wydawało mu się głupotą.

Ellinor zachichotała jak pensjonarka. Sebastian sprawdził dwoma palcami bok szyi Lucasa. Wyczuł słaby, nieregularny puls.

– Idź na górę i zadzwoń po karetkę i policję. Ja się tu wszystkim zajmę – powiedział. Spojrzał na Adriana, który odpełzł na taką odległość, na jaką pozwalały łańcuchy, i był wyraźnie zszokowany. Ellinor skinęła głową, zaczęła iść, ale w drzwiach zawróciła.

– Tęskniłam za tobą – powiedziała. – Tak bardzo.

– A ja za tobą. Idź zadzwonić. Ja zaraz przyjdę.

Posłała mu ciepły uśmiech zakochanej kobiety, rzuciła w powietrze pocałunek i odeszła w stronę schodów.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Jestem na to za stara, pomyślała Marianne Reding-Hedberg, opadając na kanapę. Postawiła elektroniczną nianię na stoliku, uklepała poduszkę przy podłokietniku, przykryła sobie nogi kocem, położyła się i zamknęła oczy.

Tylko na dziesięć minut, nie dłużej.

A właściwie po co wyznaczać granicę czasową?

Równie dobrze mogła odpocząć tak długo, jak się da. Przeznaczyć na to tyle czasu, na ile jej pozwolą. Zmywanie, sprzątanie, odkurzanie – to wszystko mogło zaczekać. Nie powinna mieć wyrzutów sumienia. Niedawno skończyła sześćdziesiąt lat, istniały granice jej wydolności. Jednak to nie fizyczne zmęczenie najbardziej dawało się we znaki, nawet jeśli czasami bywała tak wykończona, że nie miała pojęcia, jak wytrzyma jeszcze jeden dzień. A potem następny. Najgorsze były niepokój i niewiedza. Nic tak bardzo nie dotyka człowieka jak zły stan jego dziecka.

Myślami wędrowała tam bez przerwy.

Niepokój o przyszłość mieszał się ze wspomnieniami, w których dokonywała wiwisekcji samej siebie. Czy były znaki? Czy mogła zrobić coś, by oszczędzić córce tego cierpienia?

Odpowiedź za każdym razem była przecząca.

Billy Rosén wydawał się idealny dla My. Zabawny, przyjacielski, pomocny, a do tego policjant. Nie dało się też nie zauważyć, jak bardzo ją kocha. Jak bardzo kochają się nawzajem. My była motorem napędowym, dla niej wciąż musiało się coś dziać, zawsze miała mnóstwo planów. Z drugiej strony Marianne musiała przyznać, że niekiedy potrafiła być wymagająca, ale z Billym to się sprawdzało. Pozwalał jej przejmować inicjatywę i rządzić w takim zakresie, jakiego potrzebowała. Marianne wielokrotnie w rozmowach z przyjaciółkami nazywała go wymarzonym zięciem.

– Brzmi zbyt pięknie, by mogło być prawdziwe – odpowiadały, gratulując jej i My.

Niewątpliwie miały rację. Teraz wszystko było koszmarem. Billy przyznał się do dokonania szeregu zabójstw. Z lubieżności, jak określała je My. Zabił między innymi swoją kochankę. Nie dało się tego zrozumieć.

Człowiek, z którym tańczyła na ślubie swojej córki. Z którym w domku na wsi wspólnie świętowali Midsommar. Który przez długi czas umilał życie im wszystkim…

My kompletnie straciła grunt pod nogami. Bywały takie dni, gdy Marianne obawiała się, że sobie coś zrobi. Poza tym ostatnio prawie w ogóle się nie spotykały. Chłopcy mieszkali u niej, spędzali z nią cały czas, a My nie była w stanie nawet na nich patrzeć. Rozmawiały przez telefon, czasem kilka razy dziennie, ale Marianne zawsze się rozłączała z bolesnym skurczem żołądka.

My nadal była w stu procentach nastawiona na oddanie ich do adopcji. Ostatnio na to właśnie poświęcała całą energię. Marianne miała nadzieję, że to minie, że córka zmieni zdanie. Wszystko było wciąż nowe i bolesne, a adopcja wydawała się tak ostateczna. Co, jeśli My za kilka lat pożałuje? Jeśli to, że oddała dzieci, stanie się większą traumą niż tożsamość ich ojca?

Dosyć już na ten temat. Marianne kazała samej sobie się odprężyć, odepchnąć kotłujące się myśli. Jeden z chłopców mógł się obudzić w każdej chwili, a wtedy budził też drugiego. I zaczynała się jazda.

Zmusiła się do spokojnego, głębokiego oddychania. Z ich pokoju nie dobiegał żaden dźwięk. Powoli zaczynała czuć, że zbliża się tak bardzo potrzebny sen. Mała drzemka, by naładować akumulatory.

Rozległ się dzwonek do drzwi.

To ją natychmiast rozbudziło. Cholera, kto to może być o tej porze? Dzwonek rozbrzmiał znowu. Klnąc, odrzuciła koc i wstała. Z elektronicznej niani dobiegało ciche kwilenie. Wybiegła na korytarz, mając nadzieję, że zdąży otworzyć drzwi, zanim ten ktoś zadzwoni znowu. Nie udało się. W mieszkaniu znowu rozległ się głośny, natarczywy sygnał. Kwilenie z pokoju chłopców przybrało na sile. Z całą pewnością się budzili. Niech to szlag, pomyślała.

Przekręciła zamek i otworzyła drzwi. Jej zmęczonemu umysłowi przez chwilę wydawało się, że to Halloween. Że ktoś, kto tak naprawdę jest na to o wiele za stary i za duży, przyszedł po cukierki. Krew. Na ubraniach, na twarzy i we włosach. Dłonie były w niej całkowicie unurzane. W końcu zobaczyła, kto to, i zakryła usta dłonią, żeby stłumić krzyk.

– Cześć, Marianne – powiedział Billy i ciepło się do niej uśmiechnął. – Przyszedłem po swoich chłopców.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Do opuszczonej chaty dotarły w końcu karetka i dwa radiowozy. Sebastian uwolnił się od Ellinor, która od wyjścia z piwnicy na trawnik uparcie obejmowała go w pasie.

Nie sądził, że Lucas przeżyje.

Kiedy Ellinor wstała, żeby zadzwonić po służby, on próbował zatamować krwawienie, ale rany kłute były zbyt liczne i zbyt głębokie. Krew płynęła ciemnym, równym strumieniem. Po zajęciu się Lucasem na tyle, na ile mógł, odwrócił się do Adriana. Ten wydawał się dziwnie niewzruszony albo nie miał na tyle energii, by wykrzesać z siebie jakieś emocje. Sebastian rozmawiał z nim spokojnie, dokładnie oglądając łańcuch, którym był przykuty. Solidny, galwanizowany, nie było szans na przerwanie go. Został przymocowany do bojlera za pomocą kłódki. Sebastian wrócił do Lucasa i przeszukał jego kieszenie. Znalazł pęk kluczy. Był w nim tylko jeden wystarczająco mały, by pasować. Po uwolnieniu Adriana Sebastian pomógł mu stanąć na nogi i podtrzymywał, gdy razem szli do schodów. Z wysiłkiem udało im się wejść na górę i dotrzeć do drzwi frontowych. Ostre światło niemal całkowicie oślepiło Adriana, więc postanowił zostać w zniszczonym przedpokoju.

– Przyjadą najszybciej, jak będą mogli – oznajmiła Ellinor i wbrew jego woli zaczęła ścierać mu krew z twarzy. Kiedy uznała, że wystarczy, czule pocałowała go w policzek i objęła w pasie. Kiedy nie doczekała się reakcji, chwyciła jego rękę i położyła ją sobie na ramionach. Stali w ten sposób w czerwcowym słońcu. Jak stare małżeństwo czekające na gości przed swoim domkiem letniskowym.

– Skąd wiedziałaś, gdzie jestem? – zapytał Sebastian.

– Włożyłam ci do ubrań nadajniki GPS – odparła Ellinor z dumą w głosie.

– Od jak dawna tak naprawdę bywałaś w moim mieszkaniu?

– Od jakichś dwóch tygodni. Tęskniłeś za mną?

– Nie.

– Żartowniś – powiedziała i drocząc się, zadała mu lekki cios bokserski w brzuch. – Pewnie, że tęskniłeś.

W końcu przyjechały karetka i radiowozy. Sebastian uwolnił się z uścisku Ellinor i podszedł. Szybko wyjaśnił, kim jest i co się stało. Poinformował, że chodzi o zabójstwa badane przez Krajową Policję Kryminalną, a sprawca leży ciężko ranny w piwnicy. Poza tym jest jeszcze jeden mężczyzna, który siedział tam uwięziony ponad miesiąc. On też potrzebuje pomocy lekarskiej. Ludzie z nowo przybyłej ekipy poruszali się szybko i sprawnie. Wszyscy poszli w kierunku domu.

– Czekajcie – zatrzymał ich Sebastian. – Mattsson był uzbrojony, jego pistolet wciąż gdzieś tam leży.

Policjanci skinęli głowami i wspólnie z sanitariuszami zniknęli w środku. Na miejsce przyjechało jeszcze dwóch policjantów. Zaparkowali kawałek dalej i przyszli piechotą. Sebastian przekazał im to samo co pierwszym. Jeden zaczął odgradzać teren. Sebastian nie wiedział, co miałoby to dać, skoro byli w środku lasu i żaden przechodzień i tak nie zanieczyści miejsca zbrodni. Uznał jednak, że oni wiedzą lepiej, co należy zrobić. Drugi policjant został na miejscu.

– Słyszałeś o twoim dawnym koledze, Billym Rosénie? – zapytał, patrząc pod słońce.

– Nie – odparł Sebastian, czując lekki skurcz przepony. – Co z nim?

– Uciekł. Zabił jednego człowieka z konwoju, a drugiego ranił.

– Dzwoniliście do jego żony?

– Nie wiem. Słyszałem o tym tylko od kolegów, nie byłem zaangażowany.

Sebastian przeprosił, odszedł kilka kroków na bok i wyciągnął telefon. Zadzwonił do My. Nie odbierała. Zadzwonił znowu. To samo. Zamknął oczy, próbował uporządkować myśli. Cholerny Billy. Podeszła do niego Ellinor.

– Czy coś się stało?

– Tak. Chodź ze mną tutaj – odparł z zaciętą miną i ruszył z powrotem do policjanta. – To Ellinor – wyjaśnił, kiedy już do niego podeszli. – Ellinor Bergkvist.

Wyciągnęła rękę, powiedziała, że miło poznać. Policjant chwycił jej dłoń i odparł, że ma na imię Åke.

– Jestem partnerką Sebastiana – dodała Ellinor.

– Nie, nie jesteś – powiedział Sebastian i zwrócił się do Åkego. – Chcę, abyście ją zatrzymali. Jest na zwolnieniu warunkowym i ma zakaz kontaktu ze mną, po tym jak kilka lat temu postrzeliła u mnie w domu koleżankę.

– Sebastian…? – odezwała się Ellinor tonem, który mówił, że jeśli żartuje, to żart jej nie bawi. Naprawdę nie bawi. Åke wyglądał przede wszystkim na zdezorientowanego.

– Włamała się do mojego mieszkania, umieściła nadajniki GPS w moich ubraniach, przyszła tu z nożem, bo myślała, że jest ze mną kobieta. – Odwrócił się do Ellinor, która tylko utkwiła w nim wzrok, kompletnie zdruzgotana. – Ma obsesję na moim punkcie, jest niebezpieczna i kompletnie ześwirowana. Zabierz ją stąd, żebym już nigdy więcej nie musiał jej oglądać.

Po policzkach Ellinor zaczęły spływać łzy, gdy Åke lekko położył jej dłoń na ramieniu.

– Jak możesz? – spytała cicho. – Uratowałam cię. – Odwróciła się do Åkego i dodała: – My się kochamy.

– Jesteś oszalałą stalkerką, która nie ma kontaktu z rzeczywistością. Nigdy więcej nie chcę cię widzieć – powiedział Sebastian i kątem oka zobaczył, że sanitariusze wychodzą z Lucasem na noszach. Poszedł do nich, zostawiając za sobą chlipiącą Ellinor.

– Jaka jest sytuacja?

– Niewątpliwie mamy zagrożenie życia, ustabilizowaliśmy jego stan, ale… Zobaczymy.

Ruszyli w kierunku karetki. Sebastian zajrzał do przedpokoju. Inny sanitariusz kucał przed Adrianem, podając mu coś do picia. Adrian przeżyje, pomyślał Sebastian i uznał, że już czas iść. Pozwolić ekipie z wydziału poważnych przestępstw pozamykać wszystkie sprawy. Miał nadzieję, że któryś z radiowozów podwiezie go do miasta.

Policjanci, którzy byli w piwnicy, weszli z powrotem. Jeden z nich miał ze sobą zakrwawiony nóż w woreczku na dowody.

– Słuchaj – zwrócił się do Sebastiana, podchodząc. – Nie znaleźliśmy tego pistoletu, o którym mówiłeś.

– Musiał spaść ze schodów, gdzieś tam.

– Szukaliśmy, ale go nie znaleźliśmy.

– Sebastian!

To krzyczała Ellinor. Odwrócił się i w tej samej chwili zrozumiał, co oznaczają słowa policjantów.

Ona go podniosła.

Kiedy wysłał ją do telefonu.

I rzeczywiście: jakby w zwolnionym tempie zobaczył, że Åke próbuje chwycić Ellinor, a ta stoi na szeroko rozstawionych nogach z pistoletem, który już wielokrotnie tego dnia był w niego wycelowany. Policjanci obok również zareagowali, ale za późno. Na wszystko już za późno, pomyślał, gdy Ellinor nacisnęła spust, a jego odrzuciło do tyłu, bo pocisk trafił w klatkę piersiową.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

Ciemność.

Gęsta ciemność.

Postrzał wywołał przeraźliwy ból, który intensywnością nie przypominał niczego, czego doświadczył wcześniej. Pamiętał, jak upadł i jak cholernie bolało. Czuł ten ból każdą cząstką ciała. Chciał krzyknąć, lecz nie mógł. Czuł, że się posikał, ale nie miał co do tego pewności. Jedynym pewnikiem był ból, ogarniający go, gdy leżał, wpatrując się w słońce.

A potem była ciemność.

Gęsta ciemność.

Wstał. Nic go nie bolało. Niczego nie czuł. Jakby jego ciało było zrobione z powietrza. O ile w ogóle miał ciało. Wydawało mu się, że daleko, bardzo daleko ktoś krzyczy, wydaje rozkazy. To jednak było takie odległe i nie dotyczyło go.

On stał. W ciemności.

Nic go już nie dotyczyło.

I nagle… ostre światło. Znikąd. W jednej sekundzie panowała gęsta ciemność, a zaraz potem – światło. Owalny kształt z białego, oślepiającego światła. Nigdy przedtem nie widział czegoś podobnego. Nie spotkał się z niczym, co by świeciło tak intensywnie i wyraźnie.

Nie spodziewał się tego. Nie wierzył w żadnego boga. Ani w życie po śmierci – koniec to koniec. Ani w to, że zobaczy świetlisty owal przypominający portal.

Ale co miał teraz zrobić?

Iść w stronę światła czy nie? Gdzieś chyba o tym słyszał, Może w jakimś filmie. Walk into the light czy Don’t walk into the light? Za nic nie potrafił sobie przypomnieć.

Przez tak wiele lat wciąż podejmował błędne decyzje. Nie interesując się ich konsekwencjami. To jednak wyglądało jak sytuacja, w której się chce postąpić właściwie.

Iść w stronę światła. Albo w przeciwną.

Jak to było?

Zdecydował. Niech się dzieje, co chce. Zaczął iść.
===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=

===LxciECQWZVZjU2ZQYAo8CzsMOw00BzcAYwI7WW9dbgo6DDoMPwk=