E-book jest zabezpieczony znakiem wodnym

Spis treści

Karta redakcyjna

Dedykacja

Prolog

Rozdział 1. Pięć miesięcy wcześniej

Rozdział 2. Cztery miesiące wcześniej

Rozdział 3. Trzy miesiące wcześniej

Rozdział 4. dwa miesiące wcześniej

Rozdział 5. dwa miesiące wcześniej

Rozdział 6. dwa miesiące wcześniej

Rozdział 7. dwa miesiące wcześniej

Rozdział 8. Dwa miesiące wcześniej

Rozdział 9. Dwa miesiące wcześniej

Rozdział 10. Dwa miesiące wcześniej

Epilog

O Autorze

Wszystkie postacie oraz wydarzenia przedstawione w książce Zapach suszy są fikcyjne i są wytworem wyobraźni autora. Wszelkie podobieństwo do prawdziwych osób i zdarzeń jest przypadkowe.

Redakcja: PIOTR JABŁOŃSKI

Korekty, łamanie, projekt okładki: AGATA MOŚCICKA, biały-ogród.pl

© Copyright for this edition by Od Deski Do Deski, Warszawa 2016
© Copyright for the text by Tomasz Sekielski 2016

Wydanie I

ISBN 978-83-65157-15-7

Wydawnictwo OD DESKI DO DESKI Sp. z o.o.
ul. Puławska 174/11, 02-670 Warszawa
oddeskidodeski.com.pl

Konwersja: eLitera s.c.

.

Czytelniku, korzystaj legalnie!
Nad książką ciężko pracował autor i wiele innych osób. Uszanuj ich trud i korzystaj z książki w legalny sposób. Dzięki temu będziemy mogli sobie pozwolić, by przygotować dla Ciebie kolejne znakomite lektury.

Małgosi‍ i Arturowi, z podziękowaniami
za okazaną pomoc i cierpliwość.
Eli, na którą zawsze można liczyć. Dzięki, że jesteś!

PROLOG

„Wesoło‍ błyszczy światło sprawiedliwych,
a lampa niewiernych przygasa”.
Księga Przysłów 13,9

Duszne sierpniowe powietrze wisiało ciężko nad rozgrzaną Warszawą, pachnąc suszą, co w przypadku miasta oznaczało mieszaninę intensywnej woni roztopionego asfaltu, betonu, spalin i potu. Mimo późnego popołudnia upał nie słabł. Palące słońce, choć schowane za budynkami, wciąż nie dawało o sobie zapomnieć, przekreślając nadzieje na deszcz i chłód. Susza trwała ponad dwa miesiące, odbierając wytrwale chęć do życia roślinom, zwierzętom i ludziom. Drzewa wzdłuż Alei Ujazdowskich miały pożółkłe liście, które zaczynały już opadać na coś, co kiedyś było zielonym trawnikiem. Ze względu na zagrożenie pożarowe zamknięto dla zwiedzających Łazienki Królewskie. Sąsiadująca z nimi restauracja Rozdroże powinna o tej porze roku tonąć w zieleni, tymczasem wyglądała jak ogromne wyschnięte akwarium, w którym niczym śnięte ryby przemieszczały się kelnerki, wachlując tackami. Klimatyzacja odmówiła współpracy, więc nieliczni klienci siedzieli pod parasolami w ogródku, licząc na najdelikatniejszy choćby powiew wiatru.

Ciężkie powietrze zawibrowało ostrzegawczo. Trwało to jednak zbyt krótko, by ktokolwiek przy stolikach poczuł to drżenie i mógł na nie zareagować. Było zbyt delikatne, by dotarło do świadomości pijących mrożoną kawę młodzieńców, którzy głośno rozprawiali o nowych ofertach pracy. Przyszłe rekiny biznesu w akcji, każdy czujnie wpatrzony w ekran smartfona – #bigcash, #polishgirl, #speedcar. Plany na najbliższe lata gotowe – #challenge, #levelhard. Wibracje nie poruszyły też dwojgiem zakochanych, którym najwyraźniej nie przeszkadzał letni skwar. Wpatrzeni w siebie karmili się lodami z czułością świadczącą o tym, że są razem od niedawna i nie zdążyli jeszcze popaść w rutynę codzienności. Zerkała na nich z politowaniem, ale i odrobiną zazdrości samotna młoda kobieta próbująca okiełznać rozbrykanego malca. Chłopiec był ewidentnie znudzony wizytą w kawiarni, czemu dawał wyraz, stukając łyżeczką o talerzyk. Wykazywał się przy tym znakomitym wyczuciem rytmu, czego z kolei nie doceniał siedzący za nim starszy szpakowaty mężczyzna. Długo kręcił z dezaprobatą głową, w końcu jednak machnął gazetą i wrócił do przerwanej lektury.

Zwykli ludzie zanurzeni w swoich światach. Przypadek sprawił, że znaleźli się w niewłaściwym miejscu w niewłaściwym czasie. Bez szans na reakcję. Poczuli uderzenie i nim tak naprawdę usłyszeli huk, niewidzialna siła zrzuciła ich z krzeseł, przewracając stoły z parasolkami. Wielkie szklane tafle okien rozprysły się z brzękiem. Niemiłosiernie ostre drobinki pocięły twarz i ramiona kelnerki. I tak miała dużo szczęścia. Jeden z młodzieńców, rekin biznesu z największymi planami na przyszłość, leżał bez ruchu na plecach, a z jego brzucha sterczało ciśnięte siłą wybuchu kilkunastocentymetrowe szklane ostrze.

Historia ruszyła z olbrzymią prędkością. Wydarzenia rozgrywały się zbyt szybko, by ktokolwiek za nimi nadążył i mógł je ogarnąć. Przeciągły gwizd w uszach i ciemne plamki przed oczami. Powietrze stało się jeszcze gorętsze, za to dominował w nim teraz zapach spalenizny z wyraźną nutą płonącej gumy i plastiku.

Chłopiec, który kilka sekund wcześniej hałasował przy kawiarnianym stoliku, leżał skulony między przewróconymi krzesłami. Po policzkach płynęły mu łzy.

– Ma... mu... siu... – wyjąkał i z lękiem wyciągnął przed siebie rękę.

Odpowiedzi nie było. Jego matka leżała tuż obok z nienaturalnie wykręconą głową. Szeroko otwarte oczy patrzyły martwo, z nosa wciąż sączyła się stróżka krwi i spływała po brodzie na odsłonięty dekolt, barwiąc szkarłatem kremową bluzkę.

Ci, którym udało się pozbierać i podnieść, patrzyli nieprzytomnie tam, skąd przyszło uderzenie. Dopiero po chwili dotarło do nich coś, co nigdy nie wydawało im się prawdopodobne – takie sceny oglądali w telewizyjnych serwisach informacyjnych. Ale to zawsze działo się gdzieś daleko, w złym, niebezpiecznym świecie! Tym razem jednak zło czyhało tuż obok, a wszystko działo się na żywo. Eksplodował samochód, a jego szczątki leżały na środku skrzyżowania trawione przez ogień w pióropuszach gęstego czarnego dymu. Poszczególne elementy karoserii, niczym wyrzucone z olbrzymią siłą pociski, przeleciały kilkadziesiąt metrów, niszcząc po drodze autobusową wiatę, demolując kiosk i raniąc ludzi. Przy akompaniamencie płaczu, jęku i krzyków zakrwawione postacie poruszały się w makabrycznym slow-foksie, bezradnie rozglądając się w poszukiwaniu pomocy. Skręcony zderzak, płonące koło oraz wygięta pokrywa bagażnika z charakterystycznym logo Mercedesa spadły na biegnącą poniżej placu Na Rozdrożu Trasę Łazienkowską. Z dołu dobiegały wściekłe klaksony i pisk nerwowo wciskanych hamulców. Siła eksplozji była tak duża, że uszkodziła samochody w promieniu trzydziestu metrów. Te, które stały najbliżej, także płonęły, a ich karoserie poznaczone były dziurami od odłamków. Ludzie odruchowo uciekali jak najdalej od ognia, który mógł oznaczać kolejne wybuchy. Czuć było wyciekający olej i paliwo.

– Zaczęło się, to wojna! – krzyknęła starsza pani, podnosząc się z trudem z chodnika. Oddychała ciężko i rozglądała się ze strachem. Na jej bluzce oraz podartej spódnicy widać było plamy krwi. – Miej nas, Panie, w swojej opiece. Antychrysty już tu są – dodała, wznosząc wzrok ku niebu i składając błagalnie ręce do modlitwy.

– Pieprzone brudasy – rzucił wysoki szatyn około trzydziestki, którego także powaliła fala uderzeniowa. Podnosił się właśnie niezgrabnie. W końcu stanął przygarbiony i zaczął otrzepywać pokryty pyłem garnitur. – Jebane francowate ciapate, śmierdzące islamskie gnidy! – złorzeczył z coraz większą zawziętością.

W pobliżu nie było widać choćby półkrwi Araba, który mógłby stanąć w obronie swojej rasy i religii. Być może stąd brały się odwaga i pewność siebie rozwścieczonego mężczyzny.

– Doigraliśmy się... a wszystko to tu, na oczach naszego narodowego bohatera – dodał, wskazując stojący u zbiegu alei Szucha i Alei Ujazdowskich pięciometrowy posąg Romana Dmowskiego. Na cokole widniały słowa ideologa i mentora wszelkiej maści narodowców i nacjonalistów: „Jestem Polakiem, więc mam obowiązki polskie...”. – Coście zrobili z naszą ojczyzną, geszefciarze?! – Tym razem wygrażał ręką w kierunku pobliskiej Kancelarii Premiera. – To przez nich, to przez ich antypolskie, pseudochrześcijańskie, lichwiarskie rządy znowu rozlewana jest krew prawdziwych Polaków!

Słowa te, choć wypowiadane z prawdziwą pasją, pozostawały bez echa. Potencjalne audytorium patrioty zajęte było bardziej przyziemnymi sprawami.

– Przestań wreszcie pieprzyć, człowieku, trzeba pomóc rannym – warknęła dwudziestokilkuletnia dziewczyna, ocierając chusteczką krew z twarzy starszej kobiety, która wciąż się modliła, prosząc Boga o opiekę przed antychrystami.

Szatyn spojrzał na nią z wyraźną wyższością.

– Won z Polski razem z tym zawszonym żydowsko-masońskim rządem, który chce nam zafundować genocyd! – wysyczał.

Dziewczyna nie odpowiedziała, pokręciła tylko z niedowierzaniem głową. Starsza pani jęknęła cicho, ale nie przerwała swojej modlitwy. Obok nich przebiegł mężczyzna z gaśnicą samochodową w dłoni. Pędził w kierunku płonących pojazdów, gdzie dwóch kierowców desperacko walczyło z ogniem. Wyraźnie przegrywali starcie z płomieniami, które pożerały wnętrze przewróconej na bok skody. Panowało coraz większe zamieszanie.

– Ej, ludzie, kiedy karetka będzie?! – krzyknęła kobieta w korporacyjnym żakiecie, pochylając się nad jakimś mężczyzną i uciskając ranę na jego szyi.

– Cholera jasna, czy straż już jedzie? – zapytał kierowca, którego auto właśnie stanęło w płomieniach.

– Potrzebuję bandaży! Ma ktoś opatrunki? – z restauracji Rozdroże dobiegł dziewczęcy głos. – Dziadku, spójrz na mnie. Dziadku...

Dźwięki, obrazy i zapachy – prawdziwa kakofonia bodźców – oszałamiały i dezorientowały nieprzygotowane na nie umysły. Kolejny wybuch wstrząsnął okolicą. Kula ognia wystrzeliła w górę i na boki. Część osób padła na ziemię. Nastąpiło kilka sekund oczekiwania, niepewności.

– To tylko bak w jednym z uszkodzonych samochodów – odezwał się uspokajająco jakiś mężczyzna, ale wypowiedziany basem komunikat przyniósł efekt odwrotny od zamierzonego.

W narastającym chaosie nikt nie zwracał uwagi na motocyklistę, który z odległości kilkudziesięciu metrów przyglądał się całemu zdarzeniu. W przyciemnianej szybie jego kasku odbijały się płomienie. Ubrany w czerwono-czarny kombinezon mężczyzna siedział nieruchomo na ścigaczu Kawasaki i jak zahipnotyzowany patrzył na dzieło zniszczenia. Jego zemsta, jego przeznaczenie właśnie się dokonały. Cel został osiągnięty. Mógł być pewny, że przy takim ładunku żaden pasażer czarnego mercedesa klasy S nie przeżył. Skuteczność ataku sto procent. Mimo to nie odjeżdżał, lecz chłonął obraz pobojowiska, które po sobie zostawiał. Ze stanu zawieszenia wyrwał go dobiegający z oddali dźwięk strażackich i policyjnych syren. Wycie narastało, nadciągała pomoc. Mężczyzna spokojnie uruchomił silnik i ruszył powoli aleją Szucha w kierunku placu Unii Lubelskiej, mijając jadący z naprzeciwka wóz straży pożarnej. W przyciemnianej szybce kasku odbiły się migające niebieskie światła strażackich kogutów. Motor przyspieszył z przeciągłym wyciem.

ROZDZIAŁ‍ 1

PIĘĆ‍ MIESIĘCY WCZEŚNIEJ

„Nieszczęście pędzi za grzesznikami,
a szczęście nagrodą dla prawych”.
Księga‍ Przysłów 13,21

Wiedziała, że jest już blisko wyjścia. Na twarzy poczuła powiew świeżego powietrza. To było zaledwie muśnięcie, lecz wystarczyło, by dodać sił do pokonywania stromych schodów. Jeszcze tylko parę kroków. Schody były nierówne i popękane, ale dała radę. Nie poddała się. W końcu są. Wychudzone dłonie z ranami w miejscu poobgryzanych paznokci naparły na metalowe drzwi. Właśnie tak. Słoneczne światło raziło w oczy. Dziewczyna padła na kolana, a palce wbiła głęboko w rozkopaną ziemię, jakby chciała się jej uchwycić, wrosnąć w nią i nie dać się ponownie zamknąć w tym cuchnącym lochu. Fuck. Zachłannie łykała powietrze, zachłystywała się nim. Wdechom i wydechom towarzyszyły świsty i pokasływanie. Nadmiar tlenu wywołał wkrótce zawroty głowy, a spod zaciśniętych powiek popłynęły łzy. Otarła je rękawem swetra. Wciąż czuła ten smród – odór wilgotnej, dusznej piwnicy. Podłoga wyłożona była terakotą, która ginęła pod grubą warstwą kału. Człowiek, choć nie zdaje sobie z tego sprawy, może zidentyfikować około biliona zapachów, które jako chemiczne związki lotne trafiają do nosa, gdzie są przetwarzane przez receptory węchowe i w postaci impulsów elektrycznych trafiają do mózgu. Zwłaszcza wyraziste zapachy zostają zakodowane na długo w pamięci i wywołują wspomnienia konkretnych uczuć oraz związanych z nimi wydarzeń. Smród ludzkich fekaliów jest tak intensywny, że wydaje się wręcz gęsty, zawiesisty. Spowija wszystko niczym pajęczyna, jest jak maź wypełniająca wszelkie szczeliny. Przesiąkają nim ubranie, włosy i skóra. To odór tak obrzydliwy, że wywołuje odruch wymiotny. Nie sposób się do niego przyzwyczaić.

Dysząca dziewczyna wciąż klęczała, podpierając się na rękach. Mały, zadarty nos i delikatne usta nie przestawały łapczywie wciągać powietrza. Była bardzo młoda, rozpuszczone długie, czarne włosy opadały niemal do ziemi. Zmrużone oczy w ciemnej oprawie rzęs i brwi przyzwyczaiły się już do światła i spoglądały ukradkiem na boki. Próbowała w miarę możliwości dyskretnie rozeznać się w otoczeniu. W promieniach porannego słońca unosiła się gęsta chmura pyłu, którą zostawił przejeżdżający konwój samochodów. Nie wiedziała, gdzie się znajduje. Około stu metrów dalej, po lewej dostrzegła bocznicę kolejową z rampą wyładunkową. Pod dziurawą metalową wiatą stał dźwig, który jakby przykucnął ze zmęczenia z wyciągniętym przed siebie, pozbawionym lin i haka ramieniem. Tuż obok na sflaczałych oponach warowała ciężarówka Ural, strasząc pustymi oczodołami reflektorów. Oparte o jej naczepę dogorywały urządzenia, których wygląd nic dziewczynie nie mówił. Dopełnieniem tego obrazu zaniedbania i rozpadu był znikający w norze podziemnego tunelu zżarty przez rdzę rząd wagonów towarowych. Ich dziurawe niczym sito burty pokrywała naturalna siatka maskująca z błota, gnijących zeszłorocznych liści i resztek brudnego śniegu. Dookoła porozrzucane były wielkie stalowe kratownice i słupy, zupełnie jakby ktoś grał nimi w bierki dla gigantów.

Miejsce to musiało być od dawna opuszczone. Cmentarzysko niepotrzebnych maszyn, zdezelowanego sprzętu, przestarzałych technologii. Jedno z wielu podobnych, w których pogrzebano sny o gospodarczej potędze. Zawładnięty przez postkomunistycznych oligarchów ukraiński przemysł wymierał w tempie, które rodzić mogło podejrzenie, że jest to kontrolowana fala bankructw obliczona na wydrenowanie sprywatyzowanych państwowych kopalń i hut. Dziewczyna dobrze pamiętała opowieści ojca o spisku jewriejskich bankierów i tajnym rządzie światowym. Teraz na własne oczy widziała efekty ich działań. Papa miał rację.

Nieco dalej, zza popękanego betonowego parkanu zwieńczonego grzywą drutu kolczastego wyglądała samotna wieża szybowa kopalni. Była niczym monument upamiętniający czasy świetności, w których lud pracujący miast i wsi w trudzie i znoju budował potęgę Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki ku chwale Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich. Na wysokości około trzydziestu metrów, tuż przy olbrzymich kołach wyciągu linowego znajdował się pomost dla obsługi technicznej. Leżała na nim postać i przez celownik optyczny lustrowała teren. Dziewczyna szybko odwróciła wzrok, jakby bała się, że przyciągnie uwagę mężczyzny z karabinem snajperskim. Lękiem napełniała ją sama myśl o wymianie spojrzeń z jakimkolwiek człowiekiem, nie mówiąc już o tym na dachu. Chciała być jak duch, zniknąć. Po jej prawej stronie znajdował się trzypiętrowy budynek, stary biurowiec z wielkiej płyty. Musiało tutaj dojść do ostrej wymiany ognia, bo okna nie miały szyb, a elewacja była fantazyjnie poryta ściegami kul z broni automatycznej i odłamkami granatów moździerzowych. Przed budynkiem w półkolu, maskami do środka zaparkowało kilkanaście samochodów. W większości vany i dobre auta terenowe, ale były też dwa wysłużone żiguli kombi w sraczkowatym kolorze, duma radzieckiej motoryzacji. Wokół pojazdów kręcili się sami mężczyźni. Wyraźnie na coś czekali, a atmosfera napięcia była tak gęsta, że niemal widoczna w ostrym zimowym powietrzu. Większość nosiła nowe, produkowane na Ukrainie mundury z miejskim kamuflażem, ostatni krzyk mody wśród separatystów. Między mundurowymi dziewczyna dostrzegła kilku facetów w drogich garniturach i eleganckich butach. Wyraźnie nie pasowali do tego miejsca, wyglądali, jakby dopiero co wyszli od krawca. Przechadzali się, tacy odpicowani, pozując na wielkich mafijnych bossów w stylu Hollywoodu. Słychać było rozbawione głosy, co jakiś czas wybuchała salwa śmiechu, która przechodziła w obleśny rechot. Pozorny luz, który miał maskować niepewność lub strach. Wszyscy mówili po rosyjsku. Ta dziwna zbieranina skojarzyła się dziewczynie ze zbiegowiskiem gapiów na targowisku. Na targowisku... Ale nim zdążyła się nad tym zastanowić, poczuła szarpnięcie i czyjaś silna ręka postawiła ją na nogi.

– Nomier Sorok Adin, idti wpieried! – usłyszała.

Słowom towarzyszyło uderzenie kolbą karabinu w plecy. Nie było brutalne, ale wystarczająco silne, by dziewczyna nie traciła czasu na rozmyślanie, w jakim kierunku iść. Była tylko numerem – czterdzieści jeden.

– Dawaj, dawaj, ukraińska świnio. Dziś wasz wielki dzień, do nowego pana idziecie – znowu odezwał się ten sam głos mówiący po rosyjsku.

Dziewczyna jeszcze zrobiła dwa kroki i stanęła. Nie chciała iść, bała się.

– Ruszaj się, pizdo! – krzyknął mężczyzna i doskoczywszy do niej, złapał ją od tyłu za krocze.

Zasyczała‍ z bólu.

– Mam na imię Swietłana. Swietłana! To chyba rozumiesz, tępa kozacka pało – odpowiedziała i sprawnym ruchem uwolniła się z uścisku, odwracając twarzą do swojego oprawcy.

Był średniego wzrostu, głowa podgolona na kozacką modłę, sumiaste wąsy, brudna od sadzy twarz i błyszczące oczy o świdrującym spojrzeniu. Stanął w rozkroku, czarne szarawary powiewały na wietrze. W ręku trzymał kałasznikowa – nie wykonał zamachu, wystarczyło krótkie, szybkie pchnięcie. Trafiona lufą karabinu idealnie pod mostek, dziewczyna znowu padła na kolana i z trudem łapała oddech.

– Wstawaj, bladź jedna! – ryknął mężczyzna, tym razem podnosząc krzyczącą z bólu Swietłanę za włosy. – Jeszcze raz nie wykonasz polecenia albo odezwiesz się niepytana, a oddam cię braciom Kozakom do ujeżdżenia. Oni potrafią nauczyć porządku takie ukraińskie kurwy jak ty.

W głosie mężczyzny brzmiały nieskrywane nienawiść i pogarda. Już samo to, że był dońskim Kozakiem dawało mu poczucie wyższości. Swieta słyszała o nich same złe rzeczy – brutalni, bezwzględni, dowodzeni przez krwawych atamanów walczących i z ukraińską armią, i z oddziałami rebeliantów, jeśli akurat było trzeba. Panowie życia i śmierci. Na terenach wschodniej Ukrainy zajętych przez separatystów tacy jak oni watażkowie stanowili własne prawa i wymierzali sprawiedliwość według swojego uznania.

– Módl się, żeby ktoś chciał cię kupić, bo inaczej skończysz jako karma dla moich sokołów. – Mężczyzna zaśmiał się, podkręcając wąsa.

Ruszyli w stronę zaparkowanych w półkolu samochodów. Swietłana była jedną z mniej więcej dwudziestu kobiet, które prowadzono w tamtym kierunku. Wszystkie wyglądały na przestraszone, wszystkie były brudne i wyczerpane. Szły jedna za drugą w pochodzie resztek ludzkiej godności spowite wonią fekaliów. Bały się tego, co je czeka, ale jeszcze bardziej nie chciały wracać do ciemnych, wysmarowanych odchodami nor.

Ile to już czasu? Swietłana zastanawiała się, jak długo przebywała w zamknięciu. Cztery miesiące? Pięć? Czas spędzony w niewoli zlał jej się w jedną całość. Nie mogła przypomnieć sobie, co robiła kilka dni temu, ale bardzo dobrze pamiętała to, co było wcześniej, przed porwaniem. Wybuch wojny, zaginięcie brata, poszukiwania.

Matka nie chciała jej puścić.

– Swietoczka moja kochana, gdzie ty sama tam pojedziesz? Tam już tylko same Ruskie siedzą. To dzicz jest przecież. Znikąd pomocy. – Tu następowała krótka przerwa na zaczerpnięcie powietrza i załamując ręce, matka kontynuowała: – Tyś dopiero co szesnaste urodziny miała, jeszcze dziecko jesteś. Tam wojna i śmierć. Nie puszczę cię na stracenie – mówiła, tuląc ją do piersi i płacząc.

Matka i córka były ze sobą tak blisko, jak mogą być tylko dwie osoby odczuwające ten sam ból, strach i smutek. Ale już po chwili Swietłana, jakby wstydząc się swoich łez i słabości, zaczynała na nowo własną wyliczankę.

– Po pierwsze, Ołeh żyje, przynajmniej póki nie zobaczymy jego ciała. Po drugie, musimy same go odnaleźć. Myślisz, że ktoś zrobi to za nas? – spytała retorycznie, potrząsając matką. – Po trzecie, wiem, jak się zachowywać w niebezpiecznych miejscach. Samoobrony uczył mnie Ołeh i walczyłam na Majdanie. – Wypowiadając te słowa, nie kryła zdenerwowania, prawie krzyczała. – Po czwarte, nie jestem dzieckiem. Czas, byś to wreszcie zauważyła, mamo – stwierdziła, wypinając piersi.

Ciało Swiety już dawno nabrało kobiecych kształtów, a dziewczyna mimo młodego wieku zdawała sobie sprawę z posiadanych walorów. Miała też świadomość, że podoba się mężczyznom.

– Swietoczko moja jedyna, przecież ja umrę, jeśli tobie coś się stanie! – matka nie przestawała się zamartwiać. Rok wcześniej zmarł jej mąż, ojciec Swiety. Nowotwór mózgu.

Dziewczyna była jednak uparta i postawiła na swoim. Uciekła z domu i wraz z dwojgiem wolontariuszy Czerwonego Krzyża pojechała do Donbasu szukać brata.

Ołeh już za życia był „gierojem” Ukrainy – został nim wraz z innymi żołnierzami, którzy przez prawie rok utrzymywali w ukraińskich rękach strategiczne lotnisko w Doniecku. Ludzie nazwali ich Cyborgami, bo dokonywali rzeczy niemożliwych. Walczyli wbrew wszystkim i wszystkiemu. Stali się symbolem ukraińskiego oporu wobec rosyjskiej agresji. To nic, że byli jedynie chlubnymi wyjątkami w źle wyszkolonej, słabo uzbrojonej, nieudolnie dowodzonej, skorumpowanej ukraińskiej armii. Ukraina potrzebowała takich bohaterów jak oni. Patriotów-twardzieli. Nieważne, że na froncie braki w dostawach, grunt, że Cyborgi wciąż walczą. Tak to działało.

– Sława Ukrainie! – krzyczał Ołeh, wsiadając do pociągu, którym jechał na front.

– Gierojom sława – odpowiedziała wówczas szeptem Swietłana.

Poczuła wtedy ukłucie, gdzieś głęboko, jakby w sercu. Była przeciwna temu, by Ołeh znowu jechał walczyć na wschód, ale on postawił na swoim – bo koledzy, bo Ukraina, bo służba. Dziewczyna często przeklinała tę jego prostolinijność i prawość, to pieprzone poczucie obowiązku i odpowiedzialności, które przywiodło go na lotnisko w Doniecku. Ukraińskie Termopile. Kto by się przejmował pustymi magazynami wojskowymi, gdy Cyborgi są na posterunku z karabinem w ręku. Jednak nawet oni, pozostawieni ostatecznie bez wsparcia, odcięci od zaopatrzenia, byli skazani na klęskę.

Gdy separatyści zdobyli donieckie lotnisko, wyglądało jak po przejściu niewyobrażalnego kataklizmu. Każdy metr kwadratowy ziemi nosił ślady ciężkich, wielomiesięcznych walk. Budynki portu lotniczego były tak poszarpane wskutek ostrzału, że wciąż stojąc, zaprzeczały prawom fizyki. Ci żołnierze, którzy przeżyli, trafili do niewoli. Ale kto do niej trafił i dokąd, nie sposób było ustalić przez telefon z Kijowa. Trzeba było przyjechać na miejsce, samemu szukać, wypytywać, prosić.

– Rozbieraj się, Czterdzieści Jeden. – Swietłana stała bez ruchu, jakby nie usłyszała polecenia. – Bladź pieprzona!

Z zamyślenia wyrwało ją szarpnięcie za rękaw. Silna męska dłoń zdarła z niej sweter jednym wprawnym ruchem. Dopiero teraz zauważyła, że są w łaźni, zupełnie jakby przeniosły się w czasie i w przestrzeni. Daleko od wojny i cierpienia. Białe kafelki zdominowały pomieszczenie, tworząc szpitalny klimat. Prysznice wyglądały na czyste – ktoś najwyraźniej dbał tutaj regularnie o porządek – a woda była ciepła, w sam raz na kąpiel. Swieta z radością stanęła pod natryskiem. Zapomniała o strażnikach i krępującej nagości. Ciesząc się chwilą, powoli obracała się tak, by strumienie wody dokładnie ją obmyły. Wreszcie sięgnęła po płyn do kąpieli i namydliła się bardzo starannie, pamiętając o każdym zakamarku ciała. Przyglądał jej się młody kozak z czerwoną chustą na głowie. Nie było to jednak spojrzenie pełne chuci, przeciwnie – patrzył na nią jak na towar, który musi wycenić. Żadnych emocji, tylko kasa. Teraz to zrozumiała. Była dla niego niczym rasowa klacz, którą trzeba w jak najlepszym stanie dostarczyć na targ, by zadowolić kupców.

Dlatego zorganizowano im kąpiel, znalazły się też czyste ubrania. Nic wielkiego ani tym bardziej modnego, ale nie wyglądała już jak kocmołuch po nurkowaniu w gnojówce. Jeansy były trochę za duże, musiała podwinąć nogawki i przytrzymywać je ręką w pasie, by nie zsuwały się z bioder, nie miało to jednak większego znaczenia, bo uwagę i tak przyciągała wyjątkowo obcisła koszulka z logo Euro 2012 i dekoltem odsłaniającym niemal całe piersi.

– Może pojedziesz na zachód, do Eurosojuza – odezwał się młody Kozak, podając jej sok z pomarańczy, i zaraz dodał: – Jest dwóch Polaczków, z dużą forsą przyjechali. Na wejściu poprosili o dane medyczne dziewczyn. Dlatego robiliśmy wam te badania krwi.

Gadał, kiwając porozumiewawczo głową. Wyraźnie chciał komuś zaimponować swoją wiedzą, pokazać, że mimo młodego wieku należy do wąskiego grona tych najbardziej zaufanych i wtajemniczonych.

– Uśmiechaj‍ się i bądź miłaaaa.

Ostatnie wypowiedziane przez mężczyznę słowo wyraźnie się rozciągnęło. Rzeczywistość zaczęła pływać jej przed oczami jak świat widziany przez mydlaną bańkę. To musiał być ten napój. Swieta poczuła nagłe odprężenie i eksplozję radości wprowadzającą w wibracje każdą komórkę jej organizmu. Ogarnęła ją niewypowiedziana euforia. Stała się żywym wulkanem szczęścia. Szary kopalniany krajobraz nabrał intensywnych barw, chciała być blisko ludzi, czuć ich, słyszeć. Surowe męskie twarze, których jeszcze przed godziną się obawiała, nabrały łagodnych, przyjacielskich rysów. Czuła się bezpiecznie wśród tych potężnych mężczyzn, w ich silnych, opiekuńczych ramionach. Nie przeszkadzały jej brutalne dłonie nachalnie penetrujące jej młodziutkie ciało. Dla niej były niczym aksamit, pieściły jej gładką, jasną skórę. Naprężyła się lekko, gdy palec jednego z nich znalazł drogę do jej waginy, ale szybko poddała się jego ruchom. To jest złe... Podświadomie czuła, że dzieje się coś niedobrego, coś, nad czym nie panuje. Nie miała jednak siły wyrwać się z narkotycznego transu. Czas płynął gdzieś obok, raz zwalniał, raz przyspieszał niekontrolowanie.

– Bierzemy tę sucz, nada się.

Ktoś złapał Swietłanę za rękę i odprowadził na bok. Potrzebowała pomocy, by się ubrać. Czyjeś zwinne palce musnęły jej sutki, by po chwili podążyć w dół brzucha. To nie był przypadek, ale nie protestowała. Czekała na kolejną chwilę rozkoszy wyczerpana ekstazą, która – wydawało się – nie miała końca.

– Jedziesz do Polszy – wyszeptał jej do ucha mołojec z czerwoną chustą na głowie.

***

– Kup bilety na lot do Polski, czas wracać.

Głos w słuchawce był miły, ale stanowczy. Znała dobrze ten nieznoszący sprzeciwu ton, którym jej były szef, prokurator Rybicki oznajmiał rzeczy niepodlegające dyskusji.

– Przecież dopiero wysłałam papiery do sądu – próbowała protestować, choć dobrze wiedziała, że jest na przegranej pozycji. – Oni ukręcą łeb tej sprawie i facet najpóźniej za miesiąc będzie na wolności. Po co tyle ryzykowałam? Nawet strzelali do mnie – dodała z nieudawaną złością.

Rozległo się ciężkie westchnienie. Rybicki szukał argumentów.

– Oczywiście zrobisz, jak uważasz, Aga. Ja nie mogę ci niczego nakazać. Formalnie jesteś na urlopie bezpłatnym, oddelegowana do pracy na misji zagranicznej – mówił powoli, starając się ważyć słowa. Wyraźnie nie odpowiadała mu rola, w jakiej występował. – Zawsze ci kibicowałem... Twoja rezygnacja to nie mój pomysł. Takie są oczekiwania góry. Podobno jest nawet kandydat na twoje miejsce. Wymyśl jakieś rodzinne powody odejścia. Tak będzie najlepiej dla wszystkich. – Zawiesił głos, by dać byłej podwładnej czas na reakcję, ale gdy się nie odezwała, dodał: – Wrócisz do kraju, odpoczniesz trochę. Czas pomyśleć o sobie, o własnym życiu. Z tego, co wiem, ten albański zbir, którego złapałaś, jest już zajęty. Znajdziesz w Polsce innego. – Prokurator chciał zażartować, ale zrobił to zdecydowanie nie w porę.

Kobieta wybuchła.

– Dwa lata życia poświęciłam, by złapać jednego z dziesięciu największych baronów narkotykowych na świecie, a ty mi mówisz, że mam dać sobie spokój? – Ostentacyjnie prychnęła w słuchawkę. Zbierała się do ostatniej szarży. Nie zamierzała bawić się w dyplomatyczne gierki, nie szukała wysublimowanych metafor. Pozwoliła ponieść się emocjom, które buzowały tuż pod skórą. – Najwyraźniej ktoś bardzo ważny boi się tego, co Naim Begaj zezna podczas procesu. Dlatego chcą mnie stąd wypieprzyć. Nie widzisz tego? – Pytanie zawisło gdzieś w eterze i pozostało bez odpowiedzi. – Ten człowiek oprócz przemytu setek ton narkotyków odpowiada za dziesiątki bestialskich zabójstw, w tym dzieci. Na swoim koncie ma też gwałty, tortury i handel ludźmi. Czy to nie ma już znaczenia? Czyje interesy są ważniejsze od wymierzenia kary temu zwyrodnialcowi? Naciskają Amerykanie czy ktoś z Brukseli? Hmm, zastanówmy się, kogo najbardziej ucieszy moje odejście. Może wykonam telefon do przyjaciela? Zaraz, przecież jest na linii... Halo, przyjacielu, słyszysz mnie? – Naigrawała się z byłego szefa. – Nie tego mnie uczyłeś, gdy zaczynałam pracę pod twoimi skrzydłami. Pamiętam każde twoje słowo o prawie, o sprawiedliwości, o służbie obywatelom i prokuratorskich kręgosłupach, które powinny być proste, twarde i odporne na wszelkie naciski.

Słuchając tych gorzkich wyrzutów, prokurator Rybicki nie odzywał się. Nawet nie chrząknął, gdy jego wychowanka otwarcie z niego szydziła. Czekał, aż ustanie potok oskarżeń i insynuacji. Nie miał wiele do powiedzenia.

– Wracaj do kraju. Ta sprawa przerasta nas oboje. – Rozmowa zakończyła się bez słowa pożegnania.

Kobieta wstała z fotela i cisnęła telefon na biurko, strącając przy okazji tabliczkę z napisem „Agnieszka Ossowska, special prosecutor/EULEX Kosovo”. Płytka w kolorze imitującym starą miedź spadła na szarostalową wykładzinę pokrywającą wszystkie podłogi w budynku, w którym urzędowała.

– Prokurator specjalny... Phi! I po co ci to było, idiotko? – rzuciła, patrząc w panoramiczne, zdobione lustro, które osobiście kupiła i zawiesiła w gabinecie.

Lustro było zdecydowanie ekstrawaganckie i z pewnością nie spełniało ostrych unijnych norm dotyczących wyposażenia gabinetów prokuratorów na misji w Kosowie. Patrzyła z niego zadbana, krótko ostrzyżona blondynka z długą grzywką opadającą na jedno oko. Twarz miała pociągłą, a wystające kości policzkowe, lekko haczykowaty nos oraz drobne, zaciśnięte usta nadawały jej srogi wyraz. Była bardzo szczupła, przez co przy metrze i osiemdziesięciu centymetrach wyglądała na dużo wyższą niż w rzeczywistości, tyczkowatą. W czasach, gdy większość kobiet zasypia i budzi się, marząc o utracie zbędnych kilogramów, prokurator Ossowska wstydziła się swojej chudości. Czuła się mało kobieca, nieatrakcyjna, wręcz aseksualna. Już jako nastolatka z zazdrością spoglądała na koleżanki, które wabiły kolegów swymi krągłościami. Ona była wówczas obiektem kpin i niewybrednych żartów.

– Z przodu plecy, z tyłu plecy, Pan Bóg stworzył ją dla hecy.

– Przód poznaje się po broszce.

W podstawówce chłopcy nazwali ją Żyrafa i tak zostało aż do końca studiów. Z Żyrafą można było pogadać, pouczyć się, a nawet pójść na piwo, ale na tym koniec. Żadnych całusów ani pieszczot. Seks absolutnie zakazany. No-fuck zone.

W tej sytuacji Agnieszka postanowiła skupić się na nauce. Szybko przeszła na indywidualny tok i skończyła z wyróżnieniem wydział prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Dwa lata przed czasem. To sprawiło, że została zauważona nie tylko na swojej Alma Mater. Wróżono jej wielką karierę, ale mimo paru intratnych propozycji luminarzy krakowskiej palestry wybrała aplikację prokuratorską. Tym, którzy stukali się w czoło, odpowiadała, że aby prawo funkcjonowało, muszą być też ci, którzy pilnują jego przestrzegania. To oni w imieniu państwa, czyli wszystkich obywateli, ścigają i wymierzają karę. Gdy słyszała, że jest frajerką, bo rezygnuje z adwokackich apanaży, tłumaczyła, że kasa to nie wszystko, że prawo ma być dla każdego, nie tylko dla bogaczy.

– Zresztą ja po prostu od zawsze marzyłam o pracy śledczej. Będę jak Wallander.

To był ostateczny argument, po który sięgała, gdy wszystko inne zawodziło.

– Aga, ale przecież Wallander był policjantem – zwróciła jej kiedyś uwagę koleżanka.

– Pieprz się – padło w odpowiedzi. – A poza tym, czy to przypadkiem nie przejaw dyskryminacji, że w kulturze masowej najlepsi, najpopularniejsi śledczy to faceci?

Ossowska była feministką, może nie walczącą, ale zwracała uwagę na traktowanie kobiet i równość płci. Do tego była ambitna i szybko się uczyła. Równolegle z aplikacją prokuratorską pracowała nad doktoratem, którego temat sformułowała z typową dla siebie oschłą precyzją – „Taktyka przesłuchań świadka koronnego. Analiza zagrożeń procesowych i dowodowych”. Bez problemów zdała wyznaczone egzaminy, odbyła wymagany staż i w wieku dwudziestu sześciu lat znalazła się w Prokuraturze Rejonowej Kraków Nowa Huta – w robotniczej dzielnicy opanowanej przez chuliganów i kibolskie gangi. Słowem, na pierwszej linii frontu. Krwawego frontu.

To tam poznała Rybickiego, który stał się dla niej mentorem i kimś, kogo właściwie mogła nazwać przyjacielem. #prawieprzyjaciel. To on namówił ją, żeby wystartowała w konkursie na stanowisko prokuratora specjalnego w Kosowie. Spróbowała. Mimo swoich problemów w relacjach z mężczyznami i kompleksów, gdy przemawiała jako prokurator, była pewna siebie, a nawet przebojowa. Wynikało to zapewne z olbrzymiej wiedzy prawniczej, którą zdobyła i którą wciąż uzupełniała na rozmaitych kursach. Do tego płynnie mówiła po angielsku, francusku i niemiecku. Komisja kwalifikacyjna, w której nie zasiadał ani jeden Polak, szybko dostrzegła jej atuty. Jako jedyna kobieta znalazła się w czteroosobowym międzynarodowym zespole, którego członkowie niczym jeźdźcy Apokalipsy mieli spaść na Kosowo, by siać strach wśród bandziorów i być karzącą ręką sprawiedliwości.

Trzy lata zesłania.

Agnieszka Ossowska żyła i pracowała w Prisztinie, stolicy państwa, które jako ostatnie wyłoniło się z gruzów po rozpadającej się Jugosławii. Jeszcze na przełomie stuleci Kosowo, ta samozwańcza republika, było integralną częścią Serbii i z jego utratą Serbowie wciąż się nie pogodzili. W 2008 roku ważniejsze były jednak doraźne geopolityczne rozgrywki, dlatego powstał kraj zamieszkany głównie przez Albańczyków, niemający przemysłu, z gospodarką w głębokim kryzysie, bez struktur administracyjnych, za to będący rajem dla przemytników, sprzedajnych polityków, mafiosów i zbrodniarzy wojennych. Czasami Agnieszka sama miała problem z tym, by odróżnić jednych od drugich. Państwowe instytucje, oplecione siecią klanowych powiązań, były skorumpowane i niewydolne. W terenie – w małych miastach i wioskach leżących z dala od ministerialnych gabinetów – realną władzę sprawowali bezwzględni ludzie, którzy prowadząc rodzinne biznesy, rozumieli i uznawali jedynie argument siły. Byli to często dawni komendanci Wyzwoleńczej Armii Kosowa, która pod koniec lat dziewięćdziesiątych walczyła z Serbami. Uznawani za narodowych bohaterów, zaprawieni w bojach, stali się liderami zbrojnych grup przestępczych budowanych na więzach krwi. Kultywowane od wieków klanowe tradycje były ważniejsze od prawa. Najistotniejsza z obowiązujących tu zasad – zemsta krwi – była esencją nie tylko albańskiego, ale i bałkańskiego ducha. Czymś, co określało mentalność i sposób działania tutejszych organizacji mafijnych. That’s the Spirit!

Prokurator specjalna Agnieszka Ossowska szybko przekonała się, że historie o krwawych porachunkach, odciętych głowach i poćwiartowanych lub spalonych zwłokach nie są tylko bajkami opowiadanymi dla hecy świeżakom przylatującym na misję. Jej pierwszy trup z wydłubanymi oczami, odciętymi uszami i wyrwanym językiem czekał na nią przybity do zabytkowych drewnianych wrót monastyru Pećka Patrijaršija. Dwa dni wcześniej mężczyzna ten złożył jako świadek incognito zeznania przeciw bossom grupy szmuglującej narkotyki, papierosy i broń między Kosowem a Czarnogórą.

Klany miały wszędzie swoich ludzi, wszystko wiedziały i potrafiły dotrzeć do każdego. Zeznający był Serbem, dlatego jego truchło zawisło na klasztornych wrotach.

Dla miejscowych był to pokaz prymitywnej siły, sygnał wysłany do wrogów i przyjaciół. A nade wszystko przypomnienie obowiązujących zasad i hierarchii.

Dla Ossowskiej było to coś więcej – bezcenna wiedza, bez której nie dało się skutecznie działać. Nie znając klanowych struktur i relacji, nie można było zrozumieć ludzi wciąż trzymających się zasad Kanunu Leki Dukagjiniego, wśród których najważniejsza była gjakmarrja. „Przelana krew żąda krwi i krew za krew będzie przelana”.

***

Lekarz zawiązał bandaż i sprawdził, czy opatrunek nie będzie się zsuwał z ręki. Rana nie była duża i krwawienie udało się łatwo zatamować.

– Bóg zapłać – wychrypiał starszy mężczyzna, wstając z trudem.

Kawiarniany ogródek restauracji Rozdroże zamieniono w punkt pierwszej pomocy. Usunięto porozrzucane siłą eksplozji stoliki i krzesła, a na cięższych ławkach, które się jej oparły, posadzono rannych. Na wszystkich pokrytych pyłem i krwią twarzach rysowały się szok i niedowierzanie. Jedni cicho pojękiwali ze łzami w oczach, inni jak nakręceni odtwarzali na głos przebieg wydarzeń. Jeszcze inni siedzieli otępiali, zamknięci w sobie albo histerycznie trajkotali przez telefon, informując wszystkich możliwych znajomych, że żyją.

– Tak, stary, nie masz pojęcia, jak pierdolnęło – tłumaczył właśnie komuś podekscytowany młodzieniec.

Lekko poszkodowani, ci z powierzchownymi ranami i stłuczeniami, byli opatrywani na miejscu, pozostałych rozwożono do najbliższych szpitali. Między rozstawionymi naprędce parawanami biegali wciąż ratownicy medyczni w swoich jaskrawopomarańczowych kombinezonach, wspomagając lekarzy.

– Da pan radę iść? Może jednak zabierzemy pana do szpitala? – Lekarz podtrzymywał delikatnie staruszka, z troską obserwując, jak ten stawia nieporadnie pierwsze kroki.

– Przeżyłem powstanie, to i to przeżyję – odparł mężczyzna, uśmiechając się smutno.

Był jednym z pasażerów autobusu linii 166, który na chwilę przed tragicznymi wydarzeniami ruszył w kierunku Belwederu z przystanku przed pobliskim budynkiem Ministerstwa Sprawiedliwości. Staruszek nie widział samego wybuchu. Siedział na miejscach po prawej stronie, podczas gdy eksplozja nastąpiła na lewo od przegubowego pojazdu. Autobusem szarpnęło, a fala uderzeniowa wcisnęła do środka szyby i powaliła stojących pasażerów. Wielu z nich zginęło na miejscu trafionych śmiercionośnymi odłamkami, które pędziły z prędkością niemożliwą do zarejestrowania przez ludzkie oko.

Jak co dnia wracali z pracy do domu – pospolita zbieranina osób w różnym wieku, rozmaitych profesji, sympatii politycznych, przekonań, stopni zamożności. #wawabus, #daybyday, #legia, #fuckwork. Byli‍ wśród nich urzędnicy niższego szczebla, pracownicy biurowi, księgowi, asystenci, sekretarki, prawnicy, informatycy, kurierzy, praktykanci. Jechali do betonowych sypialni Ursynowa i Kabat, by choć przez chwilę po prostu pożyć nadzieją na udany weekend. #love, #2moro, #dayoff, #dupeczki, #zimnepiwo. Zmęczeni‌ upałem, wściekli na panujący mimo wakacji tłok w autobusie, odliczali przystanki, które dzieliły ich od celu. Dla nich jednak czas się zatrzymał – dokładnie o 16.31 w piątek 19 sierpnia 2016 roku. Miejsce zgonu: Warszawa, plac Na Rozdrożu.

– Tylko‌ tchórze atakują cywilów... Te muzułmany, te fanatyki to takie same zwyrodnialce są, jak hitlerowcy byli – dodał starszy pan z autobusu linii 166 i splunął z niesmakiem.

Lekarz‌ ze zrozumieniem pokiwał głową, ale koncentrował się już na kolejnym pacjencie. Młoda dziewczyna z maską tlenową na twarzy siedziała skulona i nieobecna. Spod elastycznej opaski widać było jasne strąki włosów posklejanych zakrzepłą krwią.

– Jak‌ się pani czuje? – Młody lekarz uśmiechnął się nieśmiało. – Mogę panią zbadać?

Kobieta‍ nie odpowiedziała. Patrzyła nieruchomo przed siebie, a w jej szeroko otwartych oczach mieniły się migające policyjne światła.

Dym‌ nad Rozdrożem zaczął rzednąć, wszystkie płonące auta zostały ugaszone, ale wciąż straszyły wypalonymi szkieletami. Służby porządkowe zabezpieczyły teren. Pojawiły się barierki, słupki i niebieskie taśmy z białym napisem „Policja”. Do wydzielonej w ten sposób strefy obejmującej całe dwupoziomowe skrzyżowanie dostęp miały tylko osoby upoważnione – ratownicy, prokuratorzy, śledczy i technicy kryminalni. Trwały oględziny miejsca małej apokalipsy. W pierwszej kolejności szukano ludzkich szczątków rozrzuconych po okolicznych trawnikach i drzewach oraz zaparkowanych w pobliżu samochodach. Kilkunastoosobowa ekipa w białych skafandrach i ochraniaczach na butach przeczesywała teren metr po metrze. Osoba, która coś znalazła, podnosiła rękę. Technicy oznaczali takie miejsce i wykonywali zdjęcia. Szczątki, w zależności od rozmiarów, trafiały do foliowych torebek albo do czarnych worków. Wokół barierek powoli zaczęli zbierać się gapie. Ciekawi, żądni sensacji stawali na palcach, kręcąc nosem, że za mało widać. Byli jak szczury, które wyszły na żer z ciemnych zaułków otaczających plac Na Rozdrożu.

Nadjechały‌ telewizyjne wozy transmisyjne. Operatorzy i reporterzy, niczym psy spuszczone z łańcucha, ruszyli między ludzi w pogoni za newsem i emocjami. Zwietrzyli już niewyobrażalne, niezwykłe, niebywałe, nieprawdopodobne, niesamowite tematy. Ich bystre oczy wypatrzyły wszystkie te wstrząsające, oszałamiające, przejmujące, poruszające ludzkie historie. Wyszczerzyli kły, gotowi walczyć o najlepsze, wyjątkowe, ekskluzywne zdjęcia i wywiady. To z nich przygotowywano później wieczorną strawę dla całego morza lemingów, moherów i ciemnego ludu – dla wszystkich nałogowych przeżuwaczy telewizyjnej papki oraz przypadkowych konsumentów. Całodobowy Infofood z McInformacjami był przygotowany na takie wydarzenia. Towar dowożono prosto do klienta i podawano w jednorazowych krwistych zestawach na kanapie przed telewizorem. Nasz klient, nasz pan. Każda ekipa chciała dostać się jak najbliżej miejsca tragedii, mieć jak najlepsze ujęcia i rozmówców. Liczyły się szybkość, skuteczność i szczęście.

– Co‌ się stało?

– Gdzie‌ pan był w chwili wybuchu?

– Co‌ pani zapamiętała?

– Jaka‍ była pana pierwsza myśl?

– Kto‍ jest winny?

– Czy‍ będą kolejne ataki?

– Jak‌ powinien zareagować rząd?

Początkowo‌ wydawało się, że los na loterii wygrali ci, którzy podjechali od strony Łazienek Królewskich. W tym rejonie policyjny kordon ustawiony był zaledwie sześćdziesiąt metrów od wraków samochodów i kilkanaście od stanowisk służb medycznych. Znakomity widok i kontakt z potencjalnymi rozmówcami. Optymalne miejsce na „live” do wieczornego serwisu informacyjnego. Szybki telefoniczny meldunek do centrali. #mamyto. Nie‌ było czasu, żeby odsapnąć. Jednemu z ratowników medycznych zebrało się na zwierzenia. Kamery na ramię, mikrofony w dłoń. Akcja. Mężczyzna opowiadał straszne historie o porozrywanych ciałach, które widział, i o ciężko rannych ludziach, których opatrywał. Najbardziej wstrząsnął nim widok małego chłopca, który kurczowo obejmował szyję nieżyjącej matki i za nic nie chciał jej puścić, gdy zwłoki pakowano do czarnego worka.

– On‍ tak strasznie płakał... – Medykowi wyraźnie drżał głos. – Będę ten płacz i krzyk słyszał do końca życia.

Cięcie.‍

Reporter‍ poklepał operatora, dając mu znak, by przestał nagrywać. Historia żarła, co w dziennikarskim slangu oznaczało, że jest bardziej niż interesująca, ale potrzebowali więcej takich wyznań. Jak na zawołanie stanęła przed nimi roztrzęsiona nastolatka. Łzy płynęły strumieniami po zaczerwienionych policzkach i nie nadążała ocierać ich resztkami ściskanej w dłoni chusteczki higienicznej.

– Co‌ się stało? – rzucił dziennikarz, nawet nie pytając, czy dziewczyna ma ochotę na występ przed kamerą.

– Mój‍ chłopak... on tam... – Słowa uwięzły jej w gardle i wybuchnęła płaczem.

Esencja‍ dramatu, cierpienie w czystej postaci. Kamera nie przestawała pracować. Rejestrowała klatka po klatce, sekunda po sekundzie ból i rozpacz młodej dziewczyny, która usiadła, schowała twarz między kolanami i zakryła rękoma głowę.

Reporter‍ odczekał chwilę i spróbował jeszcze raz.

– Czy‌ twój chłopak był tu podczas zamachu?

Nastolatka‌ podniosła głowę i spojrzała na niego mokrymi od łez oczami.

– Tak.‌ Ma na imię Marcin. Byliśmy tu umówieni, ale się nie odzywa. Niech go pan znajdzie – powiedziała błagalnie.

Wymienili‌ się telefonami i danymi kontaktowymi. Dziennikarz dopiero zaczynał medialną karierę, ale nauczył się już korzystać z okazji, szczególnie tych, które same się nadarzały. Wiedział, że jeśli chłopak się nie znajdzie, będzie miał znakomity materiał – opowieść o pierwszej wielkiej miłości, którą zabili terroryści, ludzie bez serc i sumień. Nie dane mu jednak było długo radować się perspektywą sukcesu. Coś działo się po przeciwnej stronie placu. Na dziedzińcu Ministerstwa Sprawiedliwości słychać było narastający gwar, między drzewami mignęły jakieś sylwetki. Po chwili z bramy wyłonił się barwny korowód fotoreporterów i operatorów telewizyjnych, którzy trzymając wysoko aparaty i kamery, tańczyli wokół jakiegoś mężczyzny. Musiał być ważny, bo oddawali się temu tangu z wielką pasją.

– To‌ Rudzki – powiedział jeden z operatorów, odrywając oko od wizjera kamery.

Pozostali‌ potwierdzili skinieniem głowy. Właśnie zaczynali żałować, że jednak nie są po drugiej stronie skrzyżowania. Dla wszystkich było jasne, że Witold Rudzki, minister sprawiedliwości, nie przez przypadek właśnie teraz stanął ze swoją trzódką na placu Na Rozdrożu. Od wybuchu, który wstrząsnął Warszawą, minęło około półtorej godziny, może trochę więcej. Dotychczas żaden przedstawiciel rządu nie wystąpił publicznie. Biuro prasowe wydało tylko lakoniczny komunikat o wytężonej pracy wszystkich ministrów odpowiedzialnych za działania służb medycznych i bezpieczeństwo. Informacja taka równie dobrze pasowałaby do katastrofy lotniczej, powodzi czy huraganu. Stare polityczne wygi, przebiegłe lisy salonowe dobrze wiedziały, że sytuacja jest zbyt dynamiczna i z jednoznacznymi oświadczeniami lepiej się wstrzymać. Nikt się nie spieszył, aby przypadkiem nie wyjść przed szereg i nie palnąć czegoś głupiego, co już zawsze będzie kojarzone z tym tragicznym wydarzeniem. Wciąż nie było wiadomo, ilu ludzi zginęło, a ilu jest rannych. Wstępne szacunki mówiły o trzydziestu zabitych i ponad stu wymagających pomocy lekarskiej, z czego czterdziestu w stanie ciężkim. Ogrom tragedii porażał. Do tego dochodziła świadomość, że atak nastąpił w administracyjno-politycznym sercu kraju, niespełna czterysta metrów w linii prostej od wejścia do Kancelarii Premiera i około ośmiuset od parlamentu, niemal na dziedzińcu Ministerstwa Sprawiedliwości.

To‍ jest wojna.

Witold‌ Rudzki pewnym, sprężystym krokiem zbliżał się do policyjnych barierek rozstawionych na całej szerokości Alei Ujazdowskich od północnej strony placu Na Rozdrożu. Obok ministra truchtał krępy młodzieniec dbający o to, by jego szef mógł w miarę swobodnie się poruszać, nie narażając się na zdeptanie kogoś lub zgniecenie przez coraz bardziej napierających fotografów i operatorów. Mając na względzie komfort ministra i własną karierę, mężczyzna bez pardonu przepychał się łokciami, kopał i wygrażał co bardziej napastliwym przedstawicielom mediów. Nagle otaczający Rudzkiego wianuszek rozpadł się, a minister stanął twarzą w twarz z sierżantem Grzegorzem Madejem z Oddziału Prewencji Komendy Stołecznej Policji.

– Proszę‌ się natychmiast zatrzymać. Miejsce zbrodni, wstęp wzbroniony – zakomunikował policjant, który albo nie wiedział, do kogo mówi, albo nie robiło to na nim wrażenia. – Wtargnięcie na teren, na którym trwają czynności śledcze, będzie się wiązało z koniecznością...

Rudzki‌ podniósł ręce w przepraszającym i uspokajającym zarazem geście. Nie protestował. Przepisy to przepisy, prawo to prawo. Ukłoniwszy się grzecznie policjantowi, odwrócił się do niego tyłem i stanął oko w oko z obiektywami kamer, lustrzanek i smartfonów. Stąd też będzie dobrze. Rzucone w kierunku dziennikarzy poważne spojrzenie miało wyrażać opanowanie, determinację i pewność siebie. Oprócz tego w pakiecie były delikatny ruch kwadratowej, mocno zarysowanej szczęki i ściągnięcie brwi uwypuklające pełne troski oblicze przywódcy, męża stanu.

Idealnie‌ plastyczna twarz. Specjaliści od marketingu politycznego, którzy doradzali ministrowi sprawiedliwości, wyraźnie stawiali na przekaz pozawerbalny. Odpowiednio wyćwiczona mina i dobrane tło mogą czasami zdziałać znacznie więcej niż najlepsza mowa. Jedno dobre zdjęcie niczym wirus potrafiło opanować sieć i zamieszać w głowach potencjalnych wyborców żyjących w kulturze obrazkowej. #podajdalej,‌ #picoftheday.

Witold‍ Rudzki znakomicie się do tego nadawał. W wieku pięćdziesięciu czterech lat wyglądał nie tylko na poważnego i kompetentnego polityka, ale i na silnego lidera wciąż przejawiającego młodzieńczą witalność. Lekko przyprószone siwizną czarne, nadal gęste włosy były przystrzyżone krótko, w wojskowym stylu, i ułożone na bok. Poruszał się wyprostowany, ale nie sztywny, prezentując szczupłą sylwetkę, silne męskie dłonie i uśmiech, którego mogli mu pozazdrościć najwięksi amanci światowego kina.

Odgrywanej‍ przez Rudzkiego pantomimie przyglądała się z boku wysoka, chuda kobieta; ona także przed momentem wyszła z budynku Ministerstwa Sprawiedliwości. Jej wąskie wargi rozciągnęły się w delikatnym uśmiechu, który nie pasował ani do miejsca, ani do sytuacji. Jednak prokurator Agnieszka Ossowska nie mogła się powstrzymać. Miała poczucie, że zaczyna odzyskiwać kontrolę nad własnym życiem.

ROZDZIAŁ‍ 2

CZTERY‌ MIESIĄCE WCZEŚNIEJ

„Prawdomówny‌ mówi, co słuszne,
a świadek fałszywy – oszustwo”.
Księga Przysłów 12,17

Jej‍ nowe miejsce pracy, jak sama zresztą mawiała, znajdowało się na kompletnym zadupiu zadupia, jakim był Włocławek. Wyglądający na szkolny, trzypiętrowy budynek prokuratury przy ulicy Okrężnej 2c stał na posesji wciśniętej między hurtownię elektryczną, fabrykę maszyn i dealera Toyoty dzielącego teren ze stacją benzynową. Shellu niech będą dzięki! Mimo że sklepik na stacji był mały, znalazło się w nim miejsce na podgrzewacz do hot dogów i ekspres do kawy. Gorąca, chrupiąca bułka, keczup, musztarda i klasyczna parówka, a do tego kawa latte – tak wyglądał ukochany zestaw lunchowy Agnieszki. W grę wchodziły jeszcze ewentualnie kebab albo pizza, które nauczyła się jeść w podłych, tanich knajpkach Prisztiny. Okolice jej nowej pracy nie dawały wielu możliwości wyskoczenia na szybką przekąskę. Poza hot dogami można było zjeść wyłącznie coś z kuchni indyjskiej – w knajpie prowadzonej przez najprawdziwszego Hindusa, który obsługiwał gości w turbanie. Miejsce to odkryła tylko dlatego, że tuż obok, w starej, sypiącej się kamienicy odartej z tynku niczym z resztek godności wynajmowała mieszkanie. Bliskość hot dogów i indyjskiego żarcia to był jeden jedyny plus Włocławka.

Skonstatowawszy‌ już po raz kolejny ten fakt, wysoka, chuda prokurator o srogim spojrzeniu znowu uświadomiła sobie, jak bardzo spieprzone ma życie. Siedziała za służbowym biurkiem, mając dość siebie i tego, co robi; ogólnie denerwowało ją wszystko, a zarazem nic szczególnego. A przynajmniej nic nowego. Grzęzła w rozważaniach o frustrującej pracy i życiu osobistym bez perspektyw. Czuła się opuszczona i zdradzona. I tak po ludzku samotna. Ale pomijając fakt, że większość jej przyjaciół i znajomych mieszkała w Krakowie, najmniejsza choćby myśl o spotkaniu z nimi irytowała ją. Nie chciała wysłuchiwać banalnych zwierzeń i pseudointelektualnych dyskusji, których poziom był odwrotnie proporcjonalny do ilości wypitego alkoholu.

– Ja‍ ci powiem...

– Nie,‌ to ja ci powiem...

Zaczynało‍ się najczęściej podobnie. Jedna jedyna lampka wina na apetyt, no, może jeszcze jeden, dwa drinki na trawienie, a później tylko kilka następnych, żeby przetrwać beznadziejny wieczór albo dać się zaliczyć jakiemuś jeszcze bardziej pijanemu desperatowi. #alkofun, #szybkisex, #party. I znowu‍ można było śmiać się z tych samych, opowiadanych setny raz dowcipów, zachwycać się zdjęciami dzieci i wspominać stare, dobre czasy. Alkohol skutecznie obniżał wymagania intelektualne i pozwalał się zrelaksować, zapomnieć o codzienności. Miał tylko jeden podstawowy mankament – zespół dnia następnego. Popularny kac.

Pan‌ Kac.

Agnieszka‌ coraz gorzej znosiła jego wizyty, wpadała w stany lękowe, była nerwowa, czasami agresywna. W jakimś lifestylowym magazynie mądra pani doktor utrzymywała, że to objaw choroby alkoholowej, i radziła udać się do poradni psychologicznej. Agnieszka nie odczuwała takiej potrzeby. Nie była alkoholiczką. Piję, bo mogę, piję, bo lubię i umiem pić. Coraz częściej jednak bez powodu się irytowała, wpadała w stany, w których drażniło ją wszystko. Miała dość szefa kretyna, wścibskich sąsiadów, matki profesorki, która pytała, kiedy wreszcie wyjdzie za mąż, i z całym komandem koleżanek, wróżek, tarocistek i chiromantek szukała jej narzeczonego. Bywały dni, kiedy Agnieszka nie mogła patrzeć na siebie w lustrze. Brzydziły ją jej wystające kości policzkowe, rzucające się w oczy łokcie i kolana, odstające łopatki, wklęsły brzuch, płaskie piersi, wąski tyłek i wargi sromowe tak duże, jakby natura chciała jej w ten sposób wynagrodzić wszystkie inne braki. Były wielkie, mięsiste i jej zdaniem wcale nie przypominały motylka, o którym pisali na jakimś babskim portalu. Z tekstu wynikało, że kobiece genitalia ze względu na wygląd warg sromowych dzielą się na dwa rodzaje – #motylki i #bułeczki. Sieczka‌ w głowie.

Ale‍ najbardziej ze wszystkiego miała dość Włocławka. Od pierwszej chwili wiedziała, że się nie polubią. Zawodowo i życiowo było to dla niej zesłanie. Ostatnie lata spędziła w Prisztinie, która nie była metropolią, ale nawet ten architektoniczny albańsko-serbsko-amerykański potworek, brudny i zaśmiecony w porównaniu z Włocławkiem wydawał jej się miastem pełnym życia i klimatu. Czuła się oszukana i wykorzystana. #blondynka. Zgodziła‌ się nie robić awantur i odejść na własną prośbę z misji w Kosowie, zostawiając na wokandzie sprawę mafijnego bossa Naima Begaja. Albańczyk okazał się człowiekiem mającym tak wiele ważnych kontaktów, że europejskiemu wymiarowi sprawiedliwości przestało zależeć na jego osądzeniu. Tak przynajmniej widziała to Agnieszka Ossowska. W jej głowie szybko powstała teoria o „kilku wpływowych ludziach działających zza kulis” i „władcach marionetek ze strefy cienia”. To oni stwierdzili, iż byłoby lepiej, gdyby Begaj nie stanął przed sądem w Prisztinie, szczególnie że mógł trafić na resztę życia do kosowskiego więzienia o zaostrzonym rygorze. Wpływowi ludzie obawiali się, że stanie się tam nadmiernie gadatliwy. Sugestie, by umorzyć prowadzone śledztwo, Agnieszka Ossowska zbywała prośbą o wydanie jej stosownego polecenia na piśmie. Wówczas rozpoczynały się poufne koleżeńskie rozmowy. Dawano jej do zrozumienia, że chodzi o dobro dużej tajnej operacji.

– Jeśli‌ nie dostanę wglądu w dokumenty, nie umorzę sprawy – powtarzała do znudzenia, odporna na presję wywieraną przez szefostwo misji.

Nie‍ mogli jej nic zrobić, choć próbowali. Dwukrotnie ostrzelano pancerny samochód, którym była wożona. Raz użyto nawet ręcznego granatnika. Dzięki świetnemu kierowcy i znakomitej ochronie nic jej się nie stało. Nie dała się zastraszyć – przygotowała akt oskarżenia i wysłała go do sądu. Ale wtedy po raz pierwszy zadzwoniono do niej z Polski. Później był następny telefon i jeszcze jeden... i prokurator Agnieszka Ossowska zrozumiała, że jej czas na misji w Kosowie dobiegł końca.

– Jako‍ minister sprawiedliwości i prokurator generalny witam panią w Polsce, pani prokurator. Nareszcie się spotykamy, nie mogłem się wprost doczekać – rozpoczął Witold Rudzki, stojąc pośrodku swojego gabinetu.

Powitanie‌ zabrzmiało wyzywająco oschle i lodowato formalnie zarazem. Tak jak Agnieszka się spodziewała, spotkanie z ministrem nie było nagrodą, lecz ostrzeżeniem i przywołaniem krnąbrnej podwładnej do porządku. Rozmowa miała zdecydować o jej karierze. Po powrocie z Kosowa wiedziała, że jest na cenzurowanym, ale nie potrafiła się powstrzymać. Zadbała o sarkastyczny ton.

– Dziękuję‌ za zaproszenie, panie ministrze. To zaszczyt gościć na rządowych salonach w Alejach Ujazdowskich...

Oficjalną‌ ceremonię jej powitania można było uznać za zamkniętą.

Rudzki‌ wskazał krzesła przy okrągłym stoliku kawowym, na którym stały filiżanki, dzbanki i taca z ciastkami. Ossowska usiadła i założyła nogę na nogę, ubrana w urzędniczy klasyk – ciemnogranatowe spodnie i żakiet, białą bluzkę oraz płaskie czarne buty. Spod opadającej na oko długiej jasnej grzywki rozglądała się dyskretnie po gabinecie.

Pomieszczenie‍ było przestronne, z klasycznymi drewnianymi meblami biurowymi w kolorze ciemnego brązu. Prosto, ale gustownie. Solidny fotel z bordową skórzaną tapicerką wyglądał nie tylko wygodnie, ale i reprezentacyjnie, co w przypadku osób zajmujących eksponowane stanowiska miało swoje znaczenie. Na biurku panował idealny porządek, a właściwie pustka, zupełnie jakby nikt przy nim nie pracował. Poza klawiaturą, myszką i monitorem nie dostrzegła żadnych kartek z notatkami, porozrzucanych długopisów, sterty dokumentów czekających na podpis lub przeczytanie. Słowem, nie było niczego, co przypominałoby Agnieszce jej miejsce pracy. Sama była bałaganiarą, która w chaosie znajdowała natchnienie. Sterylność gabinetu ministra sprawiedliwości wywoływała w niej irracjonalny niepokój. Nie było tu żadnych ozdób, roślin, rodzinnych zdjęć, niczego, co mogłoby odsłonić choć skrawek prywatnego oblicza Witolda Rudzkiego.

– Tak‌ jak ja, też przez dwa „s” się pisze – wyskoczyła nagle Agnieszka, wskazując na obraz, który wisiał nad jej głową.

Była‍ to jedyna ekstrawagancja, zachcianka, na jaką pozwolił sobie minister Rudzki. Urządzając swój gabinet w gmachu przy Alejach Ujazdowskich 11, wypożyczył z Muzeum Narodowego obraz Juliusza Kossaka Sobieski pod Wiedniem. Dzieło o wymiarach nieco ponad pół metra na niespełna metr wisiało pośrodku reprezentacyjnej ściany gabinetu. Król Jan III Sobieski na tle biało-czerwonych chorągwi odbierał od swoich ludzi zdobyty na Turkach Sztandar Proroka.

– Słucham?‍ Co takiego? – spytał Witold Rudzki, wyraźnie zaskoczony słowami podwładnej.

– Kossak.‌ Pisze się przez dwa „s”, tak jak Ossowska – powiedziała Agnieszka, najpierw pokazując na obraz, a później na siebie. – Taki żart.

Minister‌ z niedowierzaniem pokręcił głową.

– Jak‌ będę urządzał wieczorek malarski, na pewno sobie o pani przypomnę. Bo pamięć mam doskonałą. Prokurator Agnieszka Ossowska, urodzona 21 września 1980 roku, niezamężna, bezdzietna. Najstarsza z trojga rodzeństwa. Dwóch braci: Igor, trzydzieści cztery lata, i Wojciech, lat trzydzieści. Rodzice...

Agnieszka‍ uniosła rękę, przerywając popisy Rudzkiego.

– Naprawdę‌ nie trzeba, już mi pan zaimponował...

Ten‌ wysoki, wysportowany mężczyzna w szytym na zamówienie garniturze wkurzał ją i intrygował zarazem. Był pewny siebie, władczy i opanowany. Przypuszczała, że nie narzeka na brak powodzenia u kobiet. Nie tylko znakomicie wyglądał i pięknie pachniał, ale miał też magnetycznie niski głos. Samiec alfa. Do tej pory znała go wyłącznie z telewizyjnych wystąpień i dwóch rozmów telefonicznych, w tym tej kluczowej, która przekonała ją ostatecznie do rezygnacji z pracy w Kosowie. To po niej pozałatwiała wszystkie urzędowe sprawy, zdała przepustki, identyfikatory, kamizelkę kuloodporną oraz służbowy pistolet i zaczęła się szykować do powrotu do Polski. Cały jej dobytek zmieścił się w dwóch walizkach. Przyjechała z niczym i z niczym wyjeżdżała, nie licząc konta bankowego, które dokarmione pensjami naliczanymi w Brukseli, wyraźnie się zaokrągliło.

– Czym‍ mogę służyć, panie ministrze? – spytała Agnieszka i choć starała się, by zabrzmiało to naturalnie, w jej głosie dźwięczała wyzywająca, harda nuta. – Wróciłam tydzień temu i jestem gotowa do pracy. Nie mogę się doczekać nowych wyzwań i zadań, jakie ma dla mnie ministerstwo – zameldowała zbyt gorliwie, by deklaracja ta wypadła szczerze i poważnie.

– Dobry‍ humor pani nie opuszcza. Optymizm to ważna rzecz w życiu – zauważył Rudzki, patrząc jej w oczy. – Ja jednak staram się być przede wszystkim realistą – natychmiast zastrzegł.

– Realista‌ to optymista, którego dopadł pesymizm – stwierdziła wyraźnie speszona Ossowska, unikając kontaktu wzrokowego.

– Nie‌ zgodzę się z panią. Pesymista to ktoś, kto bez przerwy narzeka. Jest zawsze w kontrze i ma niską samoocenę. – Mówiąc to, Rudzki nalał sobie kawy, nie pytając, czy ona też się napije. – Tymczasem realista bierze życie takim, jakie jest, walczy, ale nie w samobójczych misjach, świętuje sukcesy, ale pamięta smak porażki. – Zawiesił głos i skupił się na dzbaneczku z mlekiem, którym z aptekarską precyzją zabarwił czarną kawę. – Realista, proszę pani, to ktoś, kto ufa tylko sobie, bo wie, że ludzie nie są ani tak wspaniali, jak uważa optymista, ani tak beznadziejni, jak widzi to pesymista. Ludzie są tylko ludźmi. – Spojrzał przeciągle na swoją rozmówczynię.

Chuda‌ twarz Agnieszki Ossowskiej z wystającymi kośćmi policzkowymi, wąskimi wargami i haczykowatym nosem straciła nieoczekiwanie swą srogość. Wyglądała na speszoną i zawstydzoną.

– Ma‌ pan rację, ludzie są tylko ludźmi. Dlatego potrzebni jesteśmy my, stróże prawa – podsumowała prokurator, usiłując odzyskać utraconą pewność siebie.

Minister‌ jakby tego nie usłyszał.

– Ludzie‌ to najsłabsze ogniwo. Zawsze o tym pamiętam. Dzięki temu nie czuję się zdradzony przez fałszywych przyjaciół, oszukany przez partyjnych liderów czy zawiedziony przez niekompetentnych współpracowników oraz tępych podwładnych. – Na twarzy Witolda Rudzkiego pojawił się przelotny uśmiech. Wyraźnie czuł się panem sytuacji. – Sprawiła mi pani wiele przykrości swoim zachowaniem. – Napił się kawy. – Czy naprawdę nie mogliśmy załatwić tego jak cywilizowani ludzie? – rzekł Rudzki, wypijając kolejny łyk kawy z mlekiem.

Agnieszka‌ poczuła się wezwana do odpowiedzi.

– Ale‍ ja... to znaczy... przecież robiłam to, co do mnie należało. – W końcu przestała się jąkać. Trema zniknęła. – Pojechaliśmy do kraju, w którym państwo nie istnieje, a rządzi mafia. Mieliśmy im pomóc budować wymiar sprawiedliwości, pokazać, czym są prawo i demokracja. – Prokurator Ossowska znowu była sobą. Mówiła z pasją, jak na sali sądowej. – Zamiast tego jednak serwujemy im pokaz hipokryzji. Gadamy o znaczeniu sądów, uczciwych procesach i sprawiedliwości, sami zaś traktujemy je wybiórczo, w zależności od doraźnych potrzeb polityczno-biznesowych. – Nie spuszczała oka z ministra. – Szkolimy ich do walki z korupcją i nepotyzmem, a jednocześnie potwierdzamy starą jak świat zasadę, że wszystko jest na sprzedaż. – Płonęła gniewem. – Ile pan dostał za Naima Begaja?

Chciała‌ tej konfrontacji, pragnęła jej od momentu, kiedy otrzymała zaproszenie do Ministerstwa Sprawiedliwości.

– Powinien‌ pan poprosić o zdjęcia ofiar tego zwyrodnialca. Niejeden rzeźnik mógłby pobierać u niego nauki – kontynuowała Agnieszka. – Albo nie, lepiej obejrzeć nagrania z przesłuchań kobiet, które wpadły w jego ręce. Gwałconych butelkami, przypalanych papierosami, z odciętymi piersiami, podduszanych i bitych. A może wy wszyscy, faceci, lubicie tak na ostro? – wysyczała swoje pytanie prosto w twarz ministra.

Rudzki‍ wyglądał na niewzruszonego, znowu się uśmiechnął. Tym razem jednak jego uśmiech był pełniejszy i wyrażał szczere rozbawienie.

– Jest‍ pani odważna, tak jak myślałem. Szanuję to. Nie powinna pani jednak tak szarżować, bo to brawura. Lepiej odróżniać te dwie rzeczy – zaczął minister spokojnie, nagle jednak poderwał się z krzesła i przesunął je w stronę Agnieszki. Gdy znowu usiadł, mógł mówić jej prosto do ucha. Zrobił to zaskakująco szybko i sprawnie jak na pięćdziesięcioczterolatka, potwierdzając, że jest w znakomitej formie. – Chciałbym tylko przypomnieć hrabiance Ossowskiej, że teczka jej matki Wiolety Ossowskiej, nazwisko panieńskie Budzik, zarejestrowanej jako TW „Ananke”, została odnaleziona w zbiorach IPN i jest w rękach podlegających mi prokuratorów. To od nich zależy, czy rozpocznie się proces lustracyjny mamusi pani prokurator. A kochająca córka chyba do tego nie dopuści, prawda?

Na‍ wspomnienie tamtej rozmowy Agnieszce zebrało się na mdłości. Sama myśl o tym, że uniwersytecka kariera jej matki miałaby lec w gruzach, a ona popaść w infamię, sprawiała, że robiło jej się niedobrze. Przeszył ją dreszcz i zapragnęła natychmiast wyjść z ciasnego, dusznego gabinetu, który dzieliła z kolegą prokuratorem. Gówno, gówno, gówno! Potrzebowała przestrzeni, powietrza. Chciała uciec przed matką, jej plamami na życiorysie i nadopiekuńczością, która kompletnie nie pasowała do światowej sławy filozofa. Ale właśnie zrozumiała, że nigdy przed tym nie ucieknie. Dlatego jest we Włocławku na życiowym i zawodowym aucie.

– Chce‌ mi się rzygać – powiedziała do siebie na głos i wyszła, trzaskając drzwiami.

***

Nie‍ miała już czym wymiotować, nie miała siły walczyć, by zachować świadomość. Wraz z treścią żołądka pozbyła się też resztek życiowej energii. Ostatków tego, co zostało po prawie miesięcznej podróży w kontenerze, podczas której ona i jedenaście innych dziewczyn były głodzone, bite i gwałcone. Miały od czternastu do szesnastu lat, a Swietłana, która wyglądała na najstarszą, stała się nieformalną liderką tego parszywego haremu. Gdy trzeba było o coś prosić, to ona rozmawiała ze strażnikami i kierowcami i to ona błagała o wodę i resztki, których nie tknąłby nawet bezpański pies. Skończyły się dragi, dzięki którym można byłoby to przetrwać, wpaść znowu w narkotyczny trans zmieniający ból i beznadzieję w ułudę i ekstazę doznań. Tymczasem percepcja i rzeczywistość odnalazły siebie w bolesnym uścisku spoconych dłoni chcących wedrzeć się tam, gdzie zadadzą największy ból. To podniecało każdego zwyrola, jakiego spotkały na swojej drodze. Ból, zadać ból. Każdy z nich był obleśny, brudny i zionął alkoholem, gdy spomiędzy śliniących się warg i spróchniałych zębów wydobywało się sapanie towarzyszące brutalnemu gwałtowi. Męskie świnie. Umazana‍ fekaliami zwisała bezwładnie między rozchylonymi drzwiami kontenera. Czyjaś ręka w gumowej rękawicy bez wysiłku ściągnęła ją na ziemię. Upadła lekko, tak zwiewnie, jakby nic nie ważyła. Mężczyzna wszedł do kontenera, zostawiając Swietłanę leżącą na trawniku między rzędami krokusów.

Gdzieś‍ na krawędzi świadomości słyszała ludzi rozmawiających po polsku.

– Takie‌ zajebiste dziewczyny były – odezwał się jakiś mężczyzna z wyraźnym smutkiem. – Ja pierdolę, tyle hajsu za nie poszło.

Był‍ wyraźnie wstrząśnięty. Z dwunastu kupionych na wschodzie Ukrainy dziewczyn osiem nie przeżyło transportu do Polski. Pozostałe dogorywały, ubrudzone i cuchnące, na trawie. Gdy widział je po raz ostatni na licytacji zorganizowanej w swierdłowskiej kopalni imienia Wojkowa, wciąż przypominały kobiety. Mimo że Kozacy trzymali je w złych warunkach, mogły się podobać. Wystarczyłby mały lifting, kilka dni normalnego odżywiania, makijaż oraz ciuchy i mogłyby zacząć pracować na ulicy. Teraz były kościstymi, bezkształtnymi potworami, których brzydził się dotknąć choćby kijem.

– Kurwa,‌ jak można było tak dobry towar zmarnować! Dzwoń do Swierdłowska! Chcę rozmawiać z Wołodią, zgłaszamy reklamację! – krzyczał, pocierając nerwowo czoło.

Dziewczyny,‌ które jeszcze oddychały, mimo zimna rozebrano do naga i zaczęto opłukiwać wodą ze szlaucha. Cucono je bez przekonania, jakby były już stratami wliczonymi w koszty funkcjonowania biznesu, padłymi podczas transportu zwierzętami. Ryzyko związane z handlem żywym towarem.

– Tylko‍ nie pozwól mu się wykręcić. Ta ruska pała gwarantowała nam dostawę. To jego ludzie odpowiadali za dostarczenie naszego mięsa na granicę i, kurwa, spóźnili się dwa tygodnie! – pokrzykiwał mężczyzna.

Wydobył‌ z tylnej kieszeni spodni paczkę papierosów, zapalił jednego i zaciągnął się głęboko. Palenie wyraźnie go uspokajało. Niedbałym gestem odrzucił do tyłu długie włosy. Przy swojej nordyckiej urodzie wyraźnie stylizował się na twardego wikinga, w czym w jego mniemaniu pomagała mu długa broda spleciona w warkocz. Nie był typem przystojniaka z dalekiej północy, ale brutala o groźnym spojrzeniu małych, wyłupiastych oczu, w których mieszkało szaleństwo. Pod jasnoniebieską, dopasowaną koszulą rysowały się muskularny tors i ramiona.

– Dawaj,‍ kurwa, tego węża! – krzyknął do chłopaka, który polewał omdlałe dziewczyny. – Tak to sobie możesz swoje jajka płukać. Kazek, odkręć porządnie – polecił i ciśnienie wody wyraźnie wzrosło.

Podszedł‍ możliwie najbliżej do kłębowiska nagich ciał, uważając, by pryskająca na boki woda nie zmoczyła eleganckich czarnych półbutów, które sprezentował mu brat. Wykonano je ze skóry płaszczki, której nierówna, perlista faktura nadawała obuwiu niepowtarzalny wygląd. Przesyłka prosto z Londynu.

– Zaraz‌ się cały upierdolę – żalił się mężczyzna, kierując wodę na leżącą nieco z boku, między krokusami Swietę. – A ta kurwa gdzie ucieka? – Gdy uderzył w nią lodowaty strumień, odzyskała świadomość, zakasłała i parskając, próbowała odwrócić się tyłem do mężczyzny ze szlauchem. – Ta jedna będzie chyba OK. Weźcie ją do środka.

Dwóch‌ potężnych, ubranych na sportowo facetów spojrzało po sobie.

– Ty‌ ją weź. Ja mam, kurwa, nówka dresy – odezwał się wyższy, z większym karczychem.

– Pierdolę‍ twoje dresy. Szef mówił do nas obu, sam w gównie babrać się nie będę – odpowiedział drugi.

Wzięli‌ Swietłanę pod ręce, zaciągnęli do pobliskiego magazynu i rzucili na leżący pod ścianą materac. Pomieszczenie nie było duże, ale wysokie, z ciężkimi metalowymi drzwiami osadzonymi na szynach. Ich otwieraniu towarzyszyły niepokojące piski i zgrzyty. Naprzeciwko wejścia w szczytowej ścianie budynku ciągnął się rząd lufcików, przez które wpadało do środka światło. Były zbyt wąskie i umieszczono je zbyt wysoko, by ktokolwiek mógł się przez nie przecisnąć. Pod sufitem przymocowana była stalowa belka uzbrojona w wyciągarkę łańcuchową, pozostałość po magazynowym wyposażeniu. W rogu, niczym nieoddzielone od reszty pomieszczenia, znajdowały się umywalka, prysznic i muszla klozetowa. Musiano je zainstalować niedawno, bo na ścianach i podłodze widać było jeszcze świeżą zaprawę. W magazynie nie było żadnych szafek, krzeseł ani innych mebli, nie licząc porozrzucanych niedbale starych materaców. Na każdy z nich przypadała poduszka i koc.

Swieta‍ owinęła się tym, który miała pod ręką. Śmierdział smarami i olejami z warsztatu, ale w tej chwili jej to nie przeszkadzało. Żyła, a jej nos rejestrował nareszcie coś innego niż fetor ludzkich ekskrementów. Ostatnie półtora tygodnia spędziła z pozostałymi dziewczynami w kontenerze. Nie dostawały jedzenia ani wody, nie mogły wychodzić na zewnątrz. Nie wiedziały, gdzie się znajdują, czuły jedynie ruch przemieszczanego kontenera. Lepiej im było na wagonie kolejowym, bo nie trzęsło tak jak na naczepie tira.

Pierwsza‍ umarła Tania, piętnastolatka ze wsi Maryniwka. Trafiła do niewoli, gdy wojskowi w mundurach bez emblematów, a jedynie z naszywką Donieckiej Republiki Ludowej zatrzymali ją na punkcie kontrolnym. Jechała z ojcem do Szachtarska z mięsem na handel. W odciętych od dostaw z Ukrainy miastach ludzie potrzebowali wszystkiego, a najbardziej żywności. Każdy radził sobie, jak mógł. Żołnierze chcieli zabrać im samochód dostawczy, ale ojciec odmówił, wyciągnęli go więc z kabiny i zastrzelili na oczach córki. Sama Tania trafiła w ręce Kozaków dońskich za dwie skrzynki wódki i dziesięć kilogramów słoniny. Umarła po cichu, bez żalu, po prostu zasnęła. Zaraz po niej odeszły Katia i Mira, piękne bliźniaczki z miasteczka Szczastia koło Ługańska. Miały szesnaście lat, zostały uprowadzone z domu przez uzbrojoną bandę podającą się za milicję obywatelską. Dziewczęta padły ofiarą porachunków między zwalczającymi się frakcjami we władzach samozwańczej republiki ługańskiej. Zlecenie było na córki jednego z lokalnych watażków, ale porywacze pomylili domy. Gdy zrozumieli swój błąd, sprzedali bliźniaczki Kozakom, spełniwszy jednak najpierw wszystkie swoje najobrzydliwsze fantazje seksualne.

Swietłana‍ miała wystarczająco dużo czasu, by poznać historię każdej ze swoich towarzyszek niedoli. Ale dopiero zgon czwartej dziewczyny wstrząsnął nią do głębi, choć sama nie wiedziała dlaczego. Może po prostu zrozumiała wtedy, że ją także czeka śmierć w tej metalowej trumnie. Galina bardzo się męczyła. Prawdopodobnie miała zapalenie płuc, kaszlała mocno, a jej rozpalonym od gorączki ciałem wstrząsały drgawki. Pochodziła z okolic Doniecka, jej rodzice zginęli podczas ostrzału artyleryjskiego. Czternastolatka została sama pośrodku wojennej zawieruchy. Potrzebowała pomocy i dachu nad głową, trafiła jednak w ręce handlarzy żywym towarem przeczesujących wschodnie rejony Ukrainy w poszukiwaniu takich jak ona sierot wojennych, młodych dziewczyn, które za odpowiednio wysoką cenę można by sprzedać do burdeli zachodniej Europy. Galina zmarła z głową na kolanach Swiety, która czule głaskała jej brudne i posklejane włosy. Świszczący, ciężki oddech dziewczyny stawał się coraz płytszy i cichszy, aż w końcu ustał. Swietłana odczekała chwilę i wybuchnęła płaczem, z którego biła rozpacz i któremu towarzyszył skowyt bólu. Płakała też po Jelenie, Oksanie, Raisie i Adzie, zwykłych nastolatkach, których życie zmieniono w koszmar, które upokorzono i upodlono bardziej, niż człowiek jest w stanie sobie wyobrazić, którym zadano niewyobrażalne cierpienia fizyczne i psychiczne.

– Nie‌ płacz, Swietoczka, to nic, to nic. Wreszcie przestanie boleć – powiedziała tuż przed śmiercią Ada o długich marchewkowych włosach i śmiesznych piegach na nosie. Miała piętnaście lat, grała na fortepianie i marzyła o studiach na Akademii Muzycznej w Kijowie. Zmarła dwie godziny przed otwarciem kontenera.

– Masz‌ tutaj koleżankę – odezwał się dresiarz o gabarytach kulturysty, rzucając na materac obok Swiety wychudzoną brunetkę o azjatyckiej urodzie.

– Gula,‍ Gula – wyszeptała Swietłana, ale nie była w stanie podnieść się z materaca i otulić koleżanki kocem.

Gula‍ leżała naga, drżąc z zimna, a jej szesnastoletnie ciało poznaczone było licznymi ranami – śladami sadystycznych upodobań tych, którzy w ciągu ostatnich tygodni uważali ją za swoją własność. Część z nich nie zdążyła się jeszcze zagoić.

Drzwi‍ magazynu znowu rozsunęły się z chrobotem i piskiem nienaoliwionych łożysk. Do środka niczym worki z mąką wrzucono kolejne dwie dziewczyny. Stęknęły, upadając głucho na betonową podłogę, i tak zostały, nie mając siły się podnieść.

***

Posadzka‌ była zimna, jej dotyk chłodził rozpaloną twarz i dłonie, uspokajając choć trochę gonitwę myśli. Marmurowe płyty pokryte były pajęczyną rys i pęknięć. Widać było, że są bardzo stare, może nawet tak stare jak mury gotyckiej katedry, której podłogę zdobiły. Musiały przejść po nich miliony stóp, wycierały je miliony kolan, gładziły miliony rąk. Przylgnął do posadzki, jakby chciał w nią wniknąć, zlać się z nią w jedno. Leżał głową w kierunku ołtarza z rozpostartymi szeroko ramionami. W świątyni ktoś był, siedział w tylnych ławach, ale to nie miało dla niego znaczenia, podobnie jak to, czy pobrudzi swoje biskupie szaty. Potrzebował modlitwy i wyciszenia, a to miejsce idealnie się do tego nadawało. Przez witraże w prezbiterium wpadały promienie słoneczne, rozświetlając wszystkimi kolorami tęczy wizję wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny autorstwa Józefa Mehoffera.

– Pod‍ Twoją obronę uciekamy się, święta Boża Rodzicielko, naszymi prośbami racz nie gardzić w potrzebach naszych – usta szeptały modlitwę, zostawiając ślad gorącego oddechu na kamiennej posadzce – ale od wszelakich złych przygód racz nas zawsze wybawiać, Panno chwalebna i błogosławiona. – Wypowiadając kolejne słowa, czuł narastający spokój. Już dawno nie modlił się tak szczerze. – O Pani nasza, Orędowniczko nasza, Pośredniczko nasza, Pocieszycielko nasza. – Z każdym wersem mówił głośniej. – Z Synem swoim nas pojednaj, Synowi swojemu nas polecaj, swojemu Synowi nas oddawaj.

Właśnie‌ tego potrzebował, by opanować kotłujące się w nim emocje. Nieoficjalne informacje z Watykanu, które do niego dotarły, należały do tych absolutnie zaskakujących, ale w głębi duszy wyczekiwanych. Zostanie wezwany na konsystorz papieski, a to mogło oznaczać tylko jedno – nominację kardynalską, tak upragnioną i wymodloną. Znalezienie się wśród purpuratów, książąt Kościoła było skrywaną ambicją każdego hierarchy. Biskupstwo i związane z nim przywileje oraz władza cieszyły, ale to kardynałowie, elita elit, rządzili Kościołem.

– Deus‌ caritas est – wypowiedział na głos swoją dewizę biskupią i podniósł się z trudem z posadzki, stękając ciężko. – Bóg jest miłością – powtórzył, otrzepując czarną gabardynową sutannę z fioletowymi obszyciami i guzikami w tym samym kolorze.

– Księże‌ arcybiskupie, księże arcybiskupie! – Wnętrze katedry wypełniło się krzykiem, który w tym miejscu był niezwykłą rzadkością.

Duchowny‍ odwrócił się od ołtarza w stronę wejścia, skąd dobiegał kobiecy głos.

– Siostro‍ Brygido, na litość boską, proszę się zachowywać.

Upomniana‍ przez niego zakonnica zasłoniła usta dłonią, ale nie zwolniła kroku. Gumowe podeszwy jej płaskich butów wydawały w kontakcie z granitową posadzką charakterystyczny pisk.

– Co‌ się stało? – spytał, gdy stanęła przed nim.

– Policja‍ szuka księdza arcybiskupa! Przybiegłam prosto z kurii sprawdzić, czy ekscelencja jest w katedrze... bo ekscelencja znowu nie wziął telefonu, a ten zamknięty w gabinecie księdza biskupa dzwonił od rana na okrągło – zdała raport siostra Brygida, wyraźnie zasapana, choć z pałacu biskupiego do włocławskiej katedry było zaledwie około dwustu metrów.

– W takim‍ razie chodźmy. Jeśli władza wzywa, nie wolno dać władzy czekać – zażartował arcybiskup.

Wyszli‌ z murów katedry na słoneczny kwietniowy dzień, który zachęcał do spacerów. Przeszli ulicę Wyszyńskiego i ruszyli Gdańską w kierunku Wisły. Po lewej minęli budynki diecezjalnego Caritasu, jadłodajnię i świetlicę. Kawałek dalej rozpoczynały się już ogrody otaczające położony nad rzeką pałac biskupi. Dziewiętnastowieczna klasycystyczna budowla uchodziła za architektoniczną perełkę tego raczej ubogiego w zabytki, przemysłowego miasta. Stolicy keczupu i zakładów azotowych. Prosty w formie, ale duży budynek wyróżniał się na nadwiślańskim nabrzeżu Włocławka. Imponował trójkątnymi, wspartymi na kolumnach frontonami i czerwonym dachem z górującymi nad nim w tle katedralnymi wieżami. Nikt, kto choć trochę znał lokalne układy, nie miał wątpliwości, że w tym miejscu znajduje się ośrodek władzy – nie tylko duchowej. Wpływ biskupów na lokalnych polityków i przedsiębiorców był faktem, a odkąd we Włocławku wygrała prawicowa Polska Wspólnota Patriotyczna, żadna mniej lub bardziej oficjalna uroczystość miejska i powiatowa nie mogła się odbyć bez przedstawiciela kurii. Nie była to wyłącznie kurtuazja – kościelni hierarchowie byli wytrawnymi graczami umiejętnie poruszającymi się między tym, co boskie, a tym, co cesarskie.

W kancelarii‍ na arcybiskupa i towarzyszącą mu zakonnicę czekało dwóch mężczyzn. Tylko jeden z nich miał na sobie mundur. Gdy zobaczył kapłana, zerwał się z krzesła.

– Niech‌ będzie pochwalony Jezus Chrystus, dzień dobry Jego Ekscelencjo – wyrecytował i przez chwilę przymierzał się nawet do klęknięcia i ucałowania biskupiego pierścienia, uznał jednak, że w mundurze i w obecności podwładnego nie będzie to dobrze wyglądało.

– Na‌ wieki wieków, panie inspektorze – odpowiedział arcybiskup z uśmiechem i patrząc na drugiego mężczyznę, rzekł: – A pana to chyba jeszcze nie poznałem.

Usłyszawszy‍ to, młodszy inspektor natychmiast dokonał oficjalnej prezentacji.

– Księże‌ arcybiskupie, to komisarz Dariusz Marzec. Panie komisarzu, to Jego Ekscelencja arcybiskup Jan Werda.

Kiedy‍ padło jego nazwisko, komisarz skinął tylko głową. Arcybiskup uśmiechnął się i podał mu rękę. Miał małe, pulchne dłonie idealnie dopasowane do reszty przysadzistego ciała.

– Co‍ panów sprowadza w nasze skromne progi? – zagaił biskup Werda, gestem zapraszając funkcjonariuszy do niewielkiego saloniku. – Proszę przygotować coś do picia. Wyjątkowo dziś ciepło na dworze – rzucił bezosobowo w kierunku sekretariatu, siadając z policjantami przy okrągłym drewnianym stole.

Nie‌ zdążyli się jeszcze dobrze rozsiąść, gdy siostra Brygida wniosła tacę z wodą, herbatą i dzbankiem świeżo zaparzonej kawy.

– Ależ‌ nie trzeba było – zaprotestował młodszy inspektor wyraźnie onieśmielony wizytą w pałacu biskupim, choć nie był w tym miejscu pierwszy raz.

– Proszę‍ się częstować – zachęcił Werda gości, nalewając sobie herbaty. – Czym mogę panom służyć? – spytał po chwili, patrząc wyczekująco na młodszego inspektora.

Bartłomiej‌ Krupa poprawił sumiasty wąs, wypił kilka łyków wody i odchrząknął.

– Dziś‌ w godzinach rannych na terenie miasta Lubraniec, gmina Lubraniec, powiat Włocławek... – Młodszemu inspektorowi Krupie zaschło w gardle i ponownie sięgnął po szklankę.

Wymieniona‍ przez policjanta nazwa miejscowości zelektryzowała biskupa Werdę. Przełknął nerwowo ślinę i uniósł ciężkie powieki, odsłaniając niebieskie tęczówki. Czekał w napięciu na ciąg dalszy.

– ...znaleziono‍ zwłoki mężczyzny. Zmarłym okazał się Robert Hein, znaczy się ksiądz proboszcz Robert Hein, lat czterdzieści jeden. – Młodszy inspektor odkaszlnął i wziął kolejny łyk wody. – Okoliczności ujawnienia zwłok i dokonane na miejscu oględziny wskazują na samobójstwo przez powieszenie, mimo to policja musi przeprowadzić czynności wyjaśniające. Tak jest zawsze, gdy mamy do czynienia ze śmiercią z przyczyn innych niż naturalne – wyjaśnił od razu Krupa. – Ze wstępnych ustaleń wynika, że Robert Hein, przepraszam, ksiądz proboszcz Robert Hein ostatni raz żywy widziany był wczoraj, to jest 17 kwietnia 2016 roku, w kościele pod wezwaniem... yyy... – młodszy inspektor spojrzał w notatki – yyy... Matki Boskiej Szkla... Szkaplerznej po popołudniowej mszy świętej około godziny 17.00. Nie pojawił się na kolacji na plebani. Dziś rano o 6.20 ogrodnik odnalazł jego zwłoki w przypałacowym parku...

Arcybiskup‍ Werda nie słuchał już inspektora. Był wstrząśnięty, czuł przyspieszający puls, w uszach zaszumiała mu krew. Jego zazwyczaj rumiana twarz stała się blada, zaczynał mieć problemy z oddychaniem.

– Proszę‌ księdza, wszystko w porządku?

Milczący‍ do tej pory komisarz Marzec pierwszy doskoczył do hierarchy. Jedną ręką podtrzymał słaniającego się na krześle mężczyznę, drugą zaś rozpiął mu koloratkę.

Purpura,‍ krew, śmierć. Kumulacja silnych wrażeń wyraźnie zaszkodziła arcybiskupowi. Najpierw informacja z Watykanu, a teraz to. To coś strasznego. Śmierć, sąd, wyrok. Wiszące na ścianach w ozdobnych ramach portrety włocławskich biskupów zawirowały mu przed oczami. Wciąż kręciło mu się w głowie i widział jak przez mgłę, głównie ciemne i jasne plamy. Próbował nabrać powietrza, ale olbrzymi ciężar przygniatał mu klatkę piersiową.

– Wezwać‌ pogotowie? – padło pytanie.

Arcybiskup‌ Adam Werda nie miał siły odpowiedzieć. Pokiwał tylko głową, a przynajmniej tak mu się wydawało. Nie słyszał już tupotu biegających nóg, nerwowych telefonów, okrzyków wzywających Boga na pomoc i modlitw w jego intencji. Był we śnie, z którego nie obudziły go nawet syreny karetki pogotowia.

***

Następny‍ samochód z czerwoną literą S z boku i niebiesko-białą gwiazdą życia, znakiem Państwowego Ratownictwa Medycznego, ruszył na sygnale Alejami Ujazdowskimi, by po chwili przejechać tuż obok skupiska kamer, aparatów fotograficznych i mikrofonów wycelowanych w ministra Rudzkiego. W panującym wciąż hałasie i zamieszaniu nikt nie zwracał uwagi na kolejny transport z rannymi w zamachu bombowym. Choć nie było jeszcze oficjalnego potwierdzenia, nikt nie miał wątpliwości, co było przyczyną eksplozji, która wstrząsnęła Warszawą w to sierpniowe popołudnie. Karetka szybko minęła gmach Ministerstwa Sprawiedliwości i oddaliła się w kierunku placu Trzech Krzyży.

Rudzki‍ poprawił włosy i z miną wyrażającą zatroskanie oraz oddającą powagę chwili zaczął wygłaszać swoje oświadczenie.

– Szanowni‍ państwo, w tej bolesnej i trudnej sytuacji chcę złożyć najszczersze wyrazy współczucia rodzinom i bliskim ofiar tej tragedii. – Podniósł nieco głos, by wszyscy go usłyszeli. – Cześć ich pamięci, nie zapomnimy o nich! – Zapadło coś w rodzaju chwili ciszy z akompaniamentem syren i krzyków. – Chcę też powiedzieć, że wszyscy poszkodowani mogą liczyć na naszą pomoc. Zapewniamy potrzebującym opiekę medyczną, a także wsparcie psychologiczne. – W tle przejechała kolejna karetka, na moment zagłuszając ministra. Ten odczekał i kontynuował: – Nikt, powtarzam: nikt, kto w jakikolwiek sposób ucierpiał, nie będzie pozostawiony sam sobie. Mogą mnie państwo trzymać za słowo. Nie znamy jeszcze ostatecznej liczby ofiar, ale już teraz mogę z przykrością i smutkiem powiedzieć, że zginęły co najmniej trzydzieści cztery osoby – rzekł Rudzki, kładąc nacisk na wymienioną liczbę. Niski, głęboki tembr jego głosu idealnie oddawał rozgrywający się w stolicy dramat. – Trzydzieści cztery bezbronne, niewinne osoby zostały bestialsko zamordowane. Tak, zamordowane! Inaczej tego nazwać nie można. To był zamach, cios wymierzony w nas wszystkich razem i w każdego z osobna. – Minister przesunął wzrokiem od prawej do lewej, patrząc po kolei w obiektyw każdej kamery. Widzowie siedzący w biurach, domach, pubach i restauracjach mieli poczuć się tak, jakby mówił właśnie do nich, jakby to właśnie ich wybrał na swoich powierników i to im chciał przekazać swoje przesłanie. – Terroryści uderzyli w nasze wartości, w nasz styl życia, w naszą wolność. Chcieli wstrząsnąć fundamentami liberalnej, demokratycznej Polski. – Znowu mała przerwa na przejazd karetki znakomicie korespondujący z wystąpieniem. Rudzki idealnie budował napięcie i atmosferę. – Zapewniam państwa, że nasz rząd nie ugnie się przed terrorem bez względu na to, spod jakiego sztandaru pochodzić będą‌ zamachowcy. Odpowiemy na ten atak. A osoby, które go zorganizowały, niech wiedzą, że tak czy inaczej wymierzymy im sprawiedliwość!

Minister‍ zamarł w bezruchu, a jego piwne oczy spoglądały na zebranych przed nim dziennikarzy. Ich miny mówiły mu, że odpowiednio dobrał słowa. Niektórzy mieli już w rękach telefony i nadawali pierwsze relacje. #zamach, #terroryzm, #WarsawAttack, #Rudzki. Koniec‍ ze spekulacjami i przypuszczeniami – medialna maszynka dostała świeży towar do zmielenia.

Reporterzy‌ zaczęli się przekrzykiwać, zadając pytania ministrowi sprawiedliwości.

– Ile‍ osób jest rannych?

– Czy‌ wiadomo, z czego była bomba?

– Są‍ jacyś podejrzani?

– Czy‍ służby mają informacje o zagrożeniu?

Witold‌ Rudzki wyciągnął przed siebie rękę w uspokajającym geście. Nic nie mówił, czekając, aż przewali się grad pytań. Dał czas podekscytowanym dziennikarzom na ochłonięcie.

Stojąc‍ z boku, Agnieszka Ossowska z uznaniem patrzyła na to, jak jej szef radzi sobie z mediami, które niczym żarłoczne bestie potrafią połknąć każdego, kto za bardzo im zaufa. Osobiście nie cierpiała ministra, ale w głębi ducha musiała docenić jego profesjonalizm. Rudzki był nie tylko wytrawnym politykiem, ale i znawcą prawa, co nie zawsze szło w parze w przypadku poprzednich lokatorów budynku przy Alejach Ujazdowskich 11.

– Szanowni‌ państwo, odpowiem na wszystkie pytania. Proszę tylko po kolei... – rzekł minister i wskazał dziennikarkę stojącą po jego prawej stronie.

– Dlaczego‌ to pan, przy całym szacunku dla pana, a nie pani premier, informuje o sytuacji?

Witold‍ Rudzki pokiwał głową na znak, że usłyszał i rozumie pytanie.

– Odpowiedź‌ jest bardzo prosta. Pani premier z podejrzeniem zapalenia wyrostka robaczkowego trafiła do szpitala i przeszła konieczny zabieg. Jako pierwszy wicepremier zastępuję szefową rządu. Zapewniam państwa, że wszystkie procedury bezpieczeństwa zostały wdrożone. Za pół godziny pod moim przewodnictwem spotka się Rządowy Zespół Zarządzania Kryzysowego – oświadczył, wskazując kolejnego dziennikarza.

– Czy‍ służby podejrzewają kogoś o ten zamach? Czy to atak zorganizowany przez tak zwane Państwo Islamskie? – młody reporter prawie wykrzyczał swoje pytania.

– Na‍ obecnym etapie niczego nie można wykluczyć. Badane są wszystkie hipotezy, szczegółowej analizie poddany zostanie ładunek wybuchowy. Proszę mi wierzyć, że wszyscy pracują na najwyższych obrotach. Proszę następne pytanie.

Tym‌ razem do głosu został dopuszczony starszy, łysiejący reporter radiowy.

– Panie‌ ministrze, czy wiadomo, do kogo należał samochód, który eksplodował, i kto nim jechał?

Z pozoru‌ proste pytanie sprawiło, że Witold Rudzki potrzebował trochę więcej czasu na odpowiedź. Niewiele więcej, ale wprawne oko dostrzegło ten moment wahania.

– Tak,‌ wiadomo, ale ponieważ nie skontaktowaliśmy się jeszcze ze wszystkimi rodzinami ofiar, muszę uchylić się od odpowiedzi. Bardzo przepraszam, lecz nie mogę dopuścić do sytuacji, że ktoś dowie się z telewizji, że jego bliscy zginęli dziś w zamachu bombowym. – Minister brzmiał przekonująco, po chwilowym wahaniu nie było już śladu. – Mogę jednak państwa zapewnić, że nie był to zamach samobójczy. Bomba została do tego samochodu podłożona.

Odpowiedź‌ wyraźnie nie zadowoliła reportera.

– Z moich‌ informacji wynika, że chodzi o jedną z najbogatszych osób w Polsce działającą w sektorze energetycznym. Czy może pan to potwierdzić?

Pytanie‌ zawisło w powietrzu. #WTF?,‍ #zatkałokakao.

Agnieszka‌ Ossowska patrzyła na ministra z boku, zastanawiając się, jak wybrnie z tej sytuacji. Dawaj, cwaniaczku. Rudzki jakby to usłyszał – odwrócił głowę w jej kierunku i mrugnął porozumiewawczo w sposób zauważalny tylko przez nią.

ROZDZIAŁ‍ 3

TRZY‍ MIESIĄCE WCZEŚNIEJ

„Świadek‍ prawdomówny ratuje ludzi,
oszustwo rozszerza kłamstwa”.
Księga Przysłów 14,25

Uwielbiała,‌ jak na nią patrzył, w jego wzroku było czyste pożądanie. To właśnie ono sprawiało, że od lat byli kochankami. Mimo że on miał żonę i dzieci, wracali do siebie w przypływie namiętności. Potrzebowali zaspokojenia żądz, które ich spalały od środka, które trzeba było uwolnić, a później okiełznać. Ubóstwiała te chwile, gdy wyczerpani leżeli nadzy obok siebie, pieszcząc się delikatnie, a drzemiące w nich bestie mruczały z zadowolenia. Jego silne, muskularne ramiona obejmowały ją czule, wzmagając poczucie bezpieczeństwa i spełnienia. Właśnie tak chciała się czuć z mężczyzną, który był jej pierwszą miłością i który uczynił z niej kobietę.

– Pan‌ minister ma ochotę na lunch? – spytała, wyraźnie chcąc zadrwić z oficjalnego tytułu kochanka.

– A co‍ pani prezes ma do zaoferowania? – odpowiedział pytaniem na pytanie Witold Rudzki, przeciągając się leniwie w olbrzymim łóżku z baldachimem.

– Proponuję‍ panu ministrowi kąpiel, a później zamówimy coś do pokoju z hotelowej restauracji – zdecydowała partnerka Rudzkiego, wstając nago z łóżka.

Była‌ po czterdziestce, ale ciało utrzymywała w tak znakomitej formie, że z pewnością musiał jej w tym pomagać skalpel chirurga. Tylko medycyna estetyczna mogła sprawić, że jędrne piersi Karoliny zdecydowanie zaprzeczały prawu grawitacji, a na pośladkach nie było śladu cellulitu. Także pozbawiona zmarszczek twarz wyglądała na gładszą, niż wynikałoby to z metryki. Długie włosy z balejażem spięła fantazyjnie, odsłaniając piękną szyję.

– Karolino,‍ o przepraszam: pani prezes van der Oord, będzie oczywiście tak, jak pani rozkaże – zażartował Rudzki, pożerając wzrokiem wszystkie krągłości, krzywizny i zagłębienia, którymi epatowała w tej chwili Karolina van der Oord.

Jej‌ piękne sarnie oczy mogły sugerować, że jest kobietą uległą, słabą i płochliwą. Tymczasem było odwrotnie. Stała na czele prawdziwego imperium biznesowego, była ostrym graczem, drapieżnikiem potrafiącym bezwzględnie walczyć o swoje. O jej sile i wpływach przekonało się wielu z tych, którzy myśleli, że to oni są na samej górze łańcucha pokarmowego, że to oni polują na innych. Zostali pożarci, przeżuci i wydaleni. Posługująca się polskim i holenderskim paszportem Karolina van der Oord okazała się twardsza niż większość rodzimych biznesmenów. Należała do niej Narodowa Grupa Biochemiczna „Polon”, miała udziały w hutach i elektrowniach, posiadała bank, operatora telefonii komórkowej i klinikę urody „Mysterium Vitae”.

– Co‍ ci zamówić? – rzuciła do Rudzkiego, który pląsał śmiesznie w kierunku łazienki.

– Zdaję‍ się na ciebie – rzekł, zamykając za sobą drzwi.

Akurat‌ gdy dobiegł zza nich szum wody płynącej z prysznica, zawibrowała komórka leżąca na blacie hotelowego biurka. Karolina van der Oord podeszła do niego niespiesznie i spojrzała na wyświetlacz telefonu. Dzwonił Książę. Zanim odebrała, spojrzała w kierunku łazienki. Dochodził z niej w tym momencie głos Rudzkiego, który odkrył w sobie talent wokalny na miarę Zenona Martyniuka i nie słyszał, że jego radosny śpiew przypomina wycie.

– Mów,‍ jestem. – Przez kilka minut van der Oord tylko słuchała, w końcu jednak odezwała się: – Zawieź ją do Lubrańca. Procedury bez zmian. Damy sobie radę ze zbyt ciekawskimi.

Po‍ tych słowach dzwoniący musiał zareagować, najwyraźniej zaniepokojony pewnością siebie prezes van der Oord.

– Tą‌ suką też się zajmiemy. Wszystko po kolei – rzuciła nieznoszącym sprzeciwu głosem i rozłączyła się bez pożegnania.

W momencie,‍ gdy odkładała telefon, drzwi łazienki otworzyły się i stanął w nich mokry minister sprawiedliwości. Był znowu gotowy do działania, o czym najlepiej świadczył jego sterczący penis.

– Kto‌ dzwonił? – spytał, choć tak naprawdę wcale go to nie interesowało. Nie był zaborczy ani tym bardziej zazdrosny. Zagadnął odruchowo.

– To‌ z firmy, problemy z dostawą komponentów. Nic takiego – odpowiedziała van der Oord, machając od niechcenia ręką.

Łączyły‌ ich nie tylko dzikie orgie. Siłą rzeczy pieniądze i polityka znakomicie się uzupełniały. Oboje mieli świadomość wzajemnych zależności i wspólnych interesów, ale też pozostawiali sobie obszary swobody, gwarantując nietykalność w sprawach osobistych, intymnych albo takich, o których druga strona wolałaby po prostu nie wiedzieć. Tak było czysto i uczciwie.

– Opowiedz‌ lepiej, co się dzieje we Włocławku u naszego kochanego i szanowanego arcybiskupa – zagadnęła Karolina, chcąc zmienić temat.

Stojący‍ wciąż nago w drzwiach łazienki Rudzki wzruszył ramionami, wskutek czego zakołysał się jego sterczący penis. Van der Oord oblizała wargi.

– Teraz‍ zebrało ci się na rozmowę o księdzu? Ja to pierniczę! – stwierdził minister, machając ręką jak obrażone dziecko i spuszczając głowę na znak udawanej obrazy.

– No‌ chodź do mamusi, pocieszę cię – wyszeptała Karolina, ściskając dłońmi piersi. Rudzki nie dał się skusić – owinięty w ręcznik usiadł na łóżku.

– Ty‍ lepiej zamów nam wreszcie coś do jedzenia – powiedział, wciąż udając obrażonego, i zaczął przeglądać informacje w telefonie. #nicważnego,‌ #undercontrol, #pussy.

Karolina‌ wyrwała mu smartfon z ręki i cisnęła na podłogę obok łóżka. Rudzki nie zdążył nawet zaprotestować, gdy jego wciąż nabrzmiały członek po raz trzeci tego popołudnia znalazł się w prezes van der Oord. Byli do siebie idealnie dopasowani, tak jakby jej wagina była skórą zdjętą z jego penisa. Ich mózgi były zsynchronizowane, jakby komunikowały się przez wi-fi – wspólnie czuli i przeżywali.

– Mów...‍ – wyszeptała van der Oord, powoli ruszając biodrami.

Rudzki‌ zacisnął usta, ale nabrał głęboko powietrza i zaczął wyrzucać z siebie słowo po słowie:

– Nasz‍ przyjaciel Jaś Werda ma się dobrze, po zawale nie został już ślad. Najwyraźniej księżulo ma wciąż chody u swojego szefa – powiedział, wskazując oczami sufit, i wyszczerzył swoje hollywoodzkie zęby w grymasie, który był skrzyżowaniem uśmiechu, wyrazu ekstazy i bólu.

Karolina‍ van der Oord ściskała jego jądra, a ich siny kolor świadczył o tym, że jest to mocny chwyt.

– Dlaczego‌ twoi nie zamknęli jeszcze śledztwa w sprawie tego księdza, co się powiesił w Lubrańcu? Dlaczego ta cipa prokuratorka wciąż węszy? – syczała mu do ucha, czując, jak Rudzki pręży się w niej.

– Pani‌ prokurator Ossowska ma kłopoty z dyscypliną. Rozwiążę ten problem – wycharczał w odpowiedzi minister sprawiedliwości. Był coraz bliższy orgazmu.

– Rozwiąż‌ go, rozwiąż. Tak będzie lepiej dla nas wszystkich. – Szepcząc swoje zaklęcie, van der Oord puściła jądra Rudzkiego i jeszcze mocniej zacisnęła uda, jakby spinała konia w galopie. – Chyba pamiętasz, że nasz Jan arcybiskup Werda ma zostać wkrótce kardynałem. Wiesz, co to dla nas oznacza, jakie możliwości się przed nami otworzą. – Zamilkła, czując nadciągającą falę ekstazy.

Szczyt‍ osiągnęli jednocześnie.

***

Odgłosy‍ zza ściany – mimo dobrego wygłuszenia – nie dawały pracować. Tym bardziej że kręciło go to, iż słyszy swoją szefową w trakcie seksu. Gdy docierało do niego, jak piszczy, dyszy, jęczy, przeklina i krzyczy, rosło w nim podniecenie. Suka, jebana suka. Lubił myśleć, że Karolina van der Oord specjalnie wybrała akurat ten służbowy apartament położony tuż obok jego gabinetu na najwyższym piętrze kompleksu „Mysterium Vitae”. W całości należał on do niej i był najnowocześniejszą kliniką urody nie tylko w Polsce, ale w całej Europie. Stosowano tu absolutnie nowatorskie zabiegi, dlatego do niewielkiego Lubrańca w okolicach Włocławka zjeżdżały się tłumy zamożnych pacjentów z kraju i z zagranicy. Ośrodek zapewniał komfort, profesjonalną obsługę i całkowitą dyskrecję. Najwyższej jakości procedury doboru personelu gwarantowały, że odwiedzające to miejsce osoby mogły się czuć bezpiecznie pod każdym względem. Dlatego też prezes van der Oord mogła bez obaw niemal publicznie ujeżdżać ministra sprawiedliwości i to robiła. Zazdrościł Rudzkiemu, że zapina tak znakomitą dupę jak Karolina. Co za pizda. Spojrzał na swoje odbicie w lustrze. Nie rozumiał, dlaczego to nie jego dosiada teraz prezes van der Oord. Robił dla niej rzeczy niewykonalne, był na każde zawołanie, lojalny i oddany. Może to właśnie stanowiło problem – że był jak pies. Bo w końcu która kobieta sukcesu odda się byle psu? W swojej ocenie wygrywał z ministrem sprawiedliwości bezapelacyjnie. Po pierwsze, był dużo młodszy od tego lowelasa. Po drugie, szefowa gustowała w nordyckim typie urody, a jakkolwiek by na to nie spojrzeć, on wyglądał jak typowy mieszkaniec Sztokholmu, oczywiście z czasów przed wielką falą uchodźców. Po trzecie wreszcie, przyjął, że jego penis jest większy niż przyrodzenie ministra, zresztą i tak miał lepszą kondycję niż Rudzki, mógł dłużej i częściej.

Rozmyślania‌ o niesprawiedliwym losie przerwał mu wibrujący telefon. Dzwonił Książę. Odebrał na głośnomówiącym.

– Słucham‍ – powiedział i westchnął ostentacyjnie, dając do zrozumienia, że nie ma ochoty na gadanie o niczym.

– To‍ ty, Mocny? Jakoś dziwnie słychać – odezwał się głos z telefonu.

– A kto,‌ kurwa, ma być? Dorotka? – spytał Mocny, dając upust emocjom.

– Już‌ dobrze, brachu, wyluzuj. Zwal może konia czy coś, bo nie można z tobą wytrzymać – powiedział mężczyzna wyświetlający się na telefonie jako „Książę”. – Rozmawiałem przed chwilą z szefową. Pakuję wino i jeszcze dziś wieczorem będę u was – dodał i zamilkł, czekając na potwierdzenie.

– Przyjąłem,‍ będę gotowy. Młode wino się przyda – odrzekł Mocny i zakończył połączenie.

Jedzie‍ towar. To była bardzo dobra wiadomość, bo spodziewali się wielu gości. Wyjrzał przez okno. W promieniach zachodzącego słońca kontury drzew rozpływały się i migotały, a wielkie połacie mchu mieniły odcieniami zieleni. Klinikę zbudowano pośrodku sosnowego lasu nad brzegiem niewielkiej Zgłowiączki, którą spiętrzono i nieco poszerzono, by ładniej prezentowała się przed znakomitymi gośćmi kliniki. Pamiętał to miejsce z czasów dzieciństwa i spacerów z ojcem. Pamiętał strzelanie z łuku, zbieranie żywicy, bitwy na szyszki albo na śnieżki zimą. Chuj z tym. Poczuł się jakoś dziwnie, jakby przez moment stanął przed sobą nagi. Machnął ręką, odpędzając zwidy niczym natrętną osę. Pokręcił głową, wprawiając w ruch blond czuprynę. Był przed czterdziestką i nosił ksywę Mocny, która idealnie pasowała do jego wyglądu postawnego mężczyzny o ostrych rysach i szarozielonych wilczych oczach. Gdy się przedstawiał – Szymon Wilk – niektórzy myśleli, że ich wkręca. Nie był żartownisiem, za to znakomicie potrafił wzbudzać strach – ludzie się go bali, jakby wyczuwali przyczajoną w nim bestię, która skryła się za eleganckimi ciuchami.

Znowu‍ zadzwonił telefon. Na dotykowym ekranie pokazał się napis „Queen”.

– Jestem‌ – zameldował się Mocny, przykładając telefon do ucha, ale zaraz, by nie wyjść na kundla merdającego ogonem na widok swojej pani, dodał: – Wyjaśnij mi, dlaczego o transporcie wina dowiaduję się ostatni? Może sami zajmijcie się prowadzeniem kliniki i...

Chciał‍ coś jeszcze powiedzieć, ale Karolina van der Oord nie dała mu dokończyć. Rozmowa była krótka.

– Rusz‌ swój tyłek do mnie, natychmiast! – kobieta nie zamierzała wdawać się w słowne przepychanki z podwładnym.

Jej‌ styl zarządzania zasobami ludzkimi był prosty – albo robisz, co każę, albo spieprzaj. Nie opierała się na najnowszych ustaleniach psychologów pracy. Miała za to znakomitą intuicję i dar przekonywania ludzi do swoich racji. Była też manipulatorką, która perfekcyjnie opanowała różne socjotechniczne sztuczki. Ci, którzy jej nie lubili, twierdzili, że dla osiągnięcia własnych korzyści gotowa jest zrobić wszystko, posunąć się do największego nawet draństwa. A w jej przypadku „wszystko” znaczyło dużo więcej niż w przypadku przeciętnego Kowalskiego.

Rozległo‍ się pukanie do drzwi. Karolina van der Oord otworzyła je w rozchylonym szlafroku, eksponując swoje kształtne piersi. Na progu stał Szymon Wilk, jak zwykle nieprzyzwoicie przystojny, ubrany w szary garnitur szyty na miarę w Mediolanie, koszulę będącą dziełem londyńskich krawców i eleganckie buty prosto z Paryża, od Berlutiego. Bez słowa powitania odwróciła się do niego plecami, tym razem wypinając pośladki, tak by musiał na nie spojrzeć, i ruszyła przez przedpokój.

Apartament‍ typu penthouse składał się z salonu, gabinetu, sypialni i łazienki. Prawie sto metrów kwadratowych na dachu kliniki „Mysterium Vitae”. Gdy lata temu po raz pierwszy wspomniała o planach wybudowania w tym kujawskim miasteczku kliniki urody, nawet ludzie jej życzliwi pukali się w czoło. Nie rozumieli, po co ktoś z olbrzymimi pieniędzmi, mając do wyboru góry, morze i jeziora, miałby się tłuc po polskich bezdrożach i przyjeżdżać do trzytysięcznej mieściny pozbawionej jakichkolwiek turystycznych atrakcji.

Ona‌ jednak miała swój plan i krok po kroku go realizowała. Kupiła ciągnący się w kierunku pobliskiego Marysina las na obrzeżach Lubrańca, tuż nad rzeczką, która wówczas przypominała zarośnięte mokradła. Bez problemu zdobyła wszystkie wymagane zgody i pozwolenia, wynajęła najlepszych architektów i sprawdzone ekipy budowlane. Wzniesiony pośrodku lasu trzypiętrowy budynek zaprojektowano zgodnie z najmodniejszymi trendami architektonicznymi nakazującymi, by obiekt wtapiał się w otoczenie i pozostawał w zgodzie z naturą. Oparta o zbocze elegancka prostopadłościenna bryła z kamienia, drewna i szklanych tafli była podzielona na część hotelową, strefę rekreacyjno-zabiegową z basenem i gabinetami odnowy biologicznej oraz część szpitalną z czterema w pełni wyposażonymi salami operacyjnymi, w których – gdyby zaszła taka potrzeba – można było przeprowadzać najbardziej nawet skomplikowane zabiegi. Całą posiadłość, położoną tuż za stadionem miejskim w widłach ulic Sportowej i Wojska Polskiego, ogrodzono murem o łącznej długości około półtora kilometra. Powstał w ten sposób leśny azyl o powierzchni osiemnastu i pół hektara z płynącą przez jego środek oczyszczoną, uregulowaną i zmienioną w małe rozlewisko Zgłowiączką. Na terenie ośrodka poza kompleksem hotelowo-szpitalnym wybudowano także pensjonat, w którym mieszkali szeregowi pracownicy kliniki, oraz osiedle parterowych drewnianych domów, do których wprowadzili się lekarze i osoby zajmujące kierownicze stanowiska.

Prywatności‌ pacjentów strzegło kilkunastu ochroniarzy, którzy z pewnością nie przypominali dziadków dorabiających do emerytury w hipermarkecie. Kwestie bezpieczeństwa były tutaj traktowane poważnie i bardzo skrupulatnie strzeżono tajemnic życia za trzymetrowym murem najeżonym czujnikami i kamerami. Monitoring, patrole, identyfikatory i przepustki – nikt postronny nie miał prawa dostać się do kliniki. Tutaj nie przyjmowano przypadkowych gości z ulicy, tutaj nie można było przyjechać bez rezerwacji i zaproszenia. Z otwartą w styczniu 2008 roku placówką od początku współpracowali światowej klasy lekarze, specjaliści od chirurgii plastycznej, transplantolodzy oraz naukowcy specjalizujący się w badaniach nad odnową biologiczną i regeneracją ludzkich komórek. Dla van der Oord pracowali wybitni terapeuci, masażyści i dietetycy. O „Mysterium Vitae” szybko stało się głośno w elitach biznesowych najpierw Polski, a później całej Europy. Do Lubrańca zaczęli zjeżdżać ludzie tak nieprzyzwoicie bogaci, że mogli kupić wszystko, nawet młodość. A Karolina van der Oord była najlepszą reklamą swojej kliniki. Jej jędrna, gładka skóra, idealnie krągłe piersi i smukłe, bez grama zbędnego tłuszczu ciało, to wszystko było dziełem specjalistów z „Mysterium Vitae”.

Chodząca‌ pieprzona doskonałość.

Na‍ pogodnej zazwyczaj twarzy o sarnich oczach tym razem nie gościł uśmiech. Prezes van der Oord ze złością patrzyła na Mocnego, który już żałował swoich niedawnych pretensji.

– Jesteś‍ już dużym chłopcem, a duży chłopiec nie powinien się mazać. Chyba że dałeś sobie obciąć jaja i jesteś cipą. Wtedy możesz ryczeć w poduszkę, ale po pracy. Masz przyjąć towar i go przygotować, bo przyjeżdżają specjalni goście – mówiła, patrząc prosto w wilcze oczy Szymona, którego wzrok, zwykle dziki i groźny, zmienił się w przepraszające spojrzenie szczeniaka. – Czy to cię nie przerasta przy obecnym rozedrganiu emocjonalnym? – spytała, siadając na sofie w salonie.

– Nie,‌ oczywiście, że nie – żarliwie zapewnił Mocny, który stał wyprostowany.

Ministra‍ Rudzkiego nie było nigdzie widać, ale z łazienki dobiegał szum wody.

– Teraz‍ sprawa numer dwa. Ten ksiądz, co się powiesił. Jak ty to mówisz?

– Bachnął‍ się na linę...

– Właśnie.‍ Wciąż łazi i pyta o niego ta prokurator, która wygląda jak tyczka. – Van der Oord starała się przypomnieć sobie jej nazwisko.

– Agnieszka‌ Ossowska – pospieszył z pomocą Szymon Wilk.

– Tak,‍ ona. Chcę, byś ją sprawdził. Co wie, co i kto jej mówi. – Karolina podniosła się powoli z sofy, pozwalając, by jedwabna tkanina okrywająca jej nagie ciało rozchyliła się jeszcze bardziej. Podeszła do Mocnego, wciąż pachniała seksem. – I pamiętaj, mój wilku, tylko obserwacja, nic więcej.

Jebana‍ sucz.

Szymon‌ kiwnął głową na znak, że zrozumiał. Był wyraźnie skrępowany bliskością prawie nagiej szefowej.

– Jeśli‍ to wszystko, to ja już pójdę. Muszę przygotować magazyn na dostawę – powiedział i ukłoniwszy się, ruszył w kierunku drzwi. Nim wyszedł, w głębi apartamentu mignęła mu jeszcze naga sylwetka przechodzącego ministra sprawiedliwości. Odwrócił wzrok jak dobrze wytresowany, grzeczny pies, który wie, gdzie jest jego miejsce. #looser,‌ #aport, #wiernypies.

***

Miała‍ dość ujadającego od godziny kundla sąsiadów. Jak zwykle pod nieobecność właścicieli mały, piskliwy ratlerek o dumnym imieniu Cezar urządzał raban, który nazywała szczekowiskiem. Lubiła zwierzęta, ale irytował ją monotonny dźwięk, jaki z regularnością setnych części sekundy wydawał mieszkający za ścianą pies. Nie robił przerw, nie potrzebował choćby chwili odpoczynku – był jak nakręcona maszyna. Jego szczekanie przypominało kaszlnięcie, po którym następowały dwa piski i znowu kaszlnięcie. Psia muzyka nie pozwalała jej się skupić. Miała do przeanalizowania materiał zebrany w sprawie księdza z Lubrańca. Poirytowana wstała od biurka wciśniętego w róg wynajmowanej kawalerki. Pokój, aneks kuchenny i łazienka, w sumie dwadzieścia metrów kwadratowych w miarę czystego mieszkania, bez grzyba na ścianie i odchodzącej zgniłej podłogi, czego obawiała się, gdy zobaczyła budynek z zewnątrz. Okazało się jednak, że piętrowa ceglana kamienica przy Stodólnej 18 we Włocławku, strasząca pozbawioną tynku elewacją, wewnątrz wygląda całkiem przytulnie. Wybrała to miejsce ze względu na niską cenę najmu i bliskość firmy. Prokuratura mieściła się dosłownie za rogiem, dwieście metrów od jej mieszkania.

Teraz,‍ słuchając ujadającego Cezara, żałowała, że nie została w pracy. Wieczorową porą miałaby tam święty spokój, poza ochroną w budynku nie było już z pewnością żywego ducha. Przez moment rozważała nawet, czy nie wrócić do swojego gabinetu w prokuraturze, ale w końcu zwyciężyło w niej lenistwo. Nie chciało jej się ubierać, szykować do wyjścia i porzucać wygodnego starego T-shirtu oraz luźnych bokserek, których sześciopak kupiła na stoisku z męską bielizną. To był jej fetysz, substytut stałej męskiej obecności w jej życiu. Zdecydowała, że zostaje. Nalała sobie szklankę wody i ponownie usiadła przy biurku. Wzięła do ręki stos dokumentów z akt podręcznych. Były tam notatki, lista świadków, dowodów oraz wykonanych czynności śledczych. W aktach znajdowały się także zdjęcia. Nie potrzebowała ich – wciąż miała przed oczami wisielca. Widok był naprawdę poruszający. Czarna sutanna powiewała lekko na wietrze, dotykając prawie ziemi. Robert Hein wyglądał, jakby lewitował z lekko przekrzywioną na bok głową i rękoma swobodnie opuszczonymi wzdłuż boków. Zupełnie jakby na kogoś czekał pod rozłożystą lipą tuż obok stawu. Z daleka nie widać było sznura przewieszonego przez konar drzewa. Trudno było też dostrzec leżący w wysokiej trawie pieniek, na który musiał wejść kapłan, by założyć sobie pętlę na szyję. Oględziny zwłok i miejsca ich znalezienia wskazywały na samobójstwo, ale coś nie dawało jej spokoju.

– Kochanieńka,‌ tam sie dziejo złe rzeczy – powiedziała pomarszczona kobieta bez zębów, którą spotkała, chodząc po Lubrańcu.

– Gdzie,‍ babciu, dzieją się złe rzeczy? – zapytała Agnieszka zgarbioną staruszkę w kwiecistej chuście na głowie, którą życie coraz bardziej przygniatało do ziemi, jakby chciało ją ostatecznie rzucić na kolana.

– Przecie‍ mówie. No tam, w ochronce złe rzeczy sie dziejo – odparła kobieta, machając ręką na znak, że więcej nie powie.

Odwróciła‌ się i dźwigając na plecach ciężar minionych lat, odeszła powoli, mamrocząc coś. Przeżegnała się przy tym trzykrotnie. Szła pochylona w stronę cmentarza, ściskając w dłoni materiałową siatkę, w której pobrzękiwały znicze.

Agnieszka szybko rozeznała się w topografii Lubrańca, ale też przy dziesięciu ulicach na krzyż nie było to specjalnie trudne. Dominowała zwarta zabudowa szeregowa. Miasteczko zbudowano wzdłuż dawnego traktu prowadzącego z Włocławka przez Brześć Kujawski do Koła, a dalej – do Konina i Kalisza. Nad przykucniętymi w rynku domami i ściśniętymi kamieniczkami górował od południa neogotycki kościół z czerwonej cegły ze strzelistą wieżą. Niespełna kilometr na północ od niego przy wyjeździe z miasteczka znajdował się cmentarz, w połowie zaś drogi między nekropolią a kościołem wznosiła się barokowa synagoga – ślad po dawnych mieszkańcach Lubrańca – zamieniona na miejsko-gminny ośrodek kultury. Przed drugą wojną światową Żydzi stanowili prawie jedną trzecią lokalnej społeczności – żyło ich tutaj blisko dziewięciuset. W 1928 roku na sto siedemnaście warsztatów rzemieślniczych w miasteczku do Żydów należało siedemdziesiąt. Na sześćdziesiąt pięć przedsiębiorstw handlowych sześćdziesiąt dwie firmy były w żydowskich rękach. Także prawie wszystkie małe zakłady przemysłowe, sześćdziesiąt sześć na siedemdziesiąt trzy, należały do Żydów. Wojna i okupacja niemiecka oznaczały dla nich wszystkich zagładę.

– U nas Żydów nie ma – zaperzył się młody, krótko ostrzyżony młodzieniec, gdy Agnieszka spytała go o historię synagogi, przed którą stała.

Ossowska wzruszyła ramionami. Biały budynek wzniesiony na planie prostokąta wyglądał na zadbany, choć miejscami przydałyby się szpachla i farba. Ozdobiona czterema pilastrami fasada wznosiła się ponad linię dwuspadowego dachu pokrytego czerwoną dachówką i kończyła trójkątnym frontonem. Agnieszce kołatał się po głowie artykuł o biznesie, jaki na odzyskanym dawnym majątku gmin żydowskich robią organizacje żydowskie. Wśród przykładów wymieniono właśnie lubraniecką synagogę, najpierw odzyskaną od państwa, a następnie sprzedaną samorządowi. Wystarczyło pięćset tysięcy, by stać się właścicielem architektonicznej perełki.

Prokurator Ossowska obeszła synagogę i znalazła się w chyba najbiedniejszej, a na pewno najbrzydszej części Lubrańca. Ulica Stary Rynek nie miała nawet asfaltu, nawierzchnię stanowiła mieszanina gruzu i piachu. Wzniesione wzdłuż niej małe budynki bardziej niż domy przypominały sklepowe zaplecza, magazyny i warsztaty. Architektoniczna samowolka wyrażała się w betonowych bryłach różnej wysokości, stawianych bez ładu i składu, a wykańczanych tym, co akurat było pod ręką. Starym Rynkiem Agnieszka doszła do ulicy Kościuszki, która biegła na wschód od kościoła i po czterystu metrach docierała do bramy ogrodzonego murem kompleksu pałacowo-parkowego z początków dziewiętnastego wieku. Obecnie mieścił się w nim kościelny ośrodek wychowawczy. Naprzeciwko ośrodka wyrosło miniosiedle czteropiętrowych bloków, ale na tyle daleko, by sąsiedztwo betonowych klocków nie dawało się we znaki lokatorom pałacu. Przy pałacowej bramie, na wysokości figurki Matki Boskiej stojącej na środku skrzyżowania, ulica Kościuszki rozchodziła się w dwóch kierunkach. Na północ prowadziła aleja Lipowa, na południowy wschód zaś ulica Wojska Polskiego, która okrążała pałacowy teren i biegła dalej, mijając smutne, brudne domy, by po kilkuset metrach dotrzeć do muru otaczającego klinikę „Mysterium Vitae”.

O tym azylu, miejscu tylko dla wybranych krążyły w miasteczku legendy. Miejscowi z przejęciem opowiadali o przyjeżdżających tam limuzynach i lądujących na terenie ośrodka helikopterach. Gdy zaczynała się budowa i stawiano ogrodzenie, szeptano o tajnej NATO-wskiej bazie z wyrzutniami rakiet. Ludzie chcieli nawet organizować protesty, ale szybko rozwiano ich obawy, dając dobrze płatną pracę na budowie i organizując spotkanie z przedstawicielami inwestora. Ci udostępnili zainteresowanym dokumentację, z której jasno wynikało, że w Lubrańcu nie powstanie ani baza wojskowa, ani elektrownia atomowa, a jedynie klinika medycyny estetycznej. Wiadomość ta rozczarowała zwolenników teorii spiskowych, ale jednocześnie legła u podstaw kolejnych plotek i legend. Co rusz pojawiały się sensacyjne informacje, że ktoś widział, jak do ośrodka wjeżdżali Górniak, Ibisz i Doda, a nawet Madonna i Kim Kardashian. Regularnie bywać w nim mieli Kwaśniewscy, Minge i sam Putin. Właściwie każdy, kto według brukowców poddał się operacji plastycznej, był kojarzony z kliniką w Lubrańcu. Takie przynajmniej można było odnieść wrażenie, słuchając mieszkańców, którzy nie kryli dumy z rzekomych wizyt celebrytów w miasteczku. Ludzie wiedzieli swoje i mimo upływu czasu klinika urody wciąż była jednym z głównych tematów poruszanych w trakcie zakupów na rynku czy po niedzielnej mszy świętej.

– Cycki sobie robią większe. We łbach im się kompletnie pomieszało – podsumował pan Józef, którego Agnieszka spotkała podczas jednego ze spacerów po Lubrańcu. Na swój sposób polubiła to miasteczko i jego mieszkańców, którzy zachowywali się tak, jakby się nigdy nigdzie nie spieszyli. Przywilej życia z dala od metropolii pożerających ludzki czas.

– A księdza Heina pan znał, panie Józefie? – spytała, wiedząc dobrze, że w Lubrańcu każdy zna każdego.

– A co miałem nie znać – odpowiedział filozoficznie pan Józef, który mimo dnia powszedniego ubrany był jak w niedzielę do kościoła w koszulę i ciemną marynarkę.

Siedział na ławeczce na skwerku przed obskurnym budynkiem, w którym dawno temu mieściło się kino, a obecnie siedzibę miała poradnia psychologiczno-pedagogiczna. Najwyraźniej wybrano tę lokalizację po to tylko, by z daleka odstraszać potencjalnych klientów.

– Dobry chłop był. Swój, z Lubrańca – zaczął pan Józef, opierając dłonie na sękatej lasce, która wyglądała na produkcję własną. – Młody chłop, dopiero co po czterdziestce, i patrz pani, co to się porobiło. – Pokręcił z dezaprobatą głową. – Ja tam w to samobójstwo nie wierzę. On by tego swojej babci nie zrobił. Ja go znał, jak on jeszcze, o, takim szczyniokiem był. – Mówiąc to, pan Józef uniósł rękę metr nad ziemię. – Biegał tu z tymi urwisami, ale jak tylko babcia zawołała, grzecznie wracał do domu. Zawsze myślał o tej kobiecinie, odwiedzał ją i jej pomagał. Ona go wychowała, bo był sierotą – powiedział staruszek, kiwając się na boki oparty o laskę. – Ludzie mówio, że z kariery w kurii zrezygnował, żeby tutaj opiekować się starowinką. A teraz co? Sama została, osiemdziesiąt sześć lat na karku. – Pan Józef znowu pokręcił głową i podrapał się po rzadkich, dawno nieprzycinanych włosach. – O tam się wychowywał i tam do dziś jego babcia mieszka – rzekł, pokazując jeden z krzywych domów po prawej stronie.

Agnieszka próbowała sobie wyobrazić to miejsce przed laty, z czasów dzieciństwa księdza Heina, i doszła do wniosku, że pewnie niewiele się tu zmieniło poza drzewami, które urosły. Nie wiedziała, czy tamte czasy mają cokolwiek wspólnego z samobójczą śmiercią kapłana, ale pragnęła lepiej go poznać, bo obraz Roberta Heina, jaki wyłaniał się z zeznań świadków, nijak nie pasował do wizerunku człowieka, który nagle postanawia skończyć ze swoim życiem. Nie rozumiała, dlaczego proboszcz, zdecydowawszy się popełnić samobójstwo, zrobił to w pałacowym parku, a nie na plebanii. Nie rozumiała też, dlaczego zrobił ze swojej śmierci prawdziwy spektakl, pozwalając, by ludzie oglądali jego wiszące na drzewie zwłoki.

Szukając odpowiedzi na dręczące ją pytania, prokurator Ossowska spotkała się z Ireną Hein, babką księdza. Starsza, zadbana kobieta z trwałą i pofarbowanymi na ciemny brąz włosami oraz w grubych okularach na pękatym nosie mieszkała przy ulicy Kościuszki, w połowie drogi między kościołem a pałacem. I niemal dokładnie naprzeciwko placyku, na którym postawiono rzeźbę Jana Pawła II, jedną z tych mniej udanych, które – jak Polska długa i szeroka – potwierdzały całkowite bezguście lokalnych włodarzy, kapłanów i wiernych.

Irena Hein zajmowała jedną izbę starego parterowego domu, którego popękane ściany wołały rozpaczliwie o remont. Kiedyś dom pokryty omszałym ze starości eternitem w całości należał do niej, ale gdy została sama, podzieliła go i część sprzedała. Sobie zostawiła kuchnię z czymś, co przy odrobinie dobrej woli można by uznać za łazienkę, i jeden pokój, resztę kupili dalecy krewni.

– Jak się pani trzyma? – spytała Agnieszka, tuląc w dłoniach drżące ręce babci księdza Heina.

Staruszka spojrzała na nią zza grubych okularów ze smutkiem, który łamał serce. Były w tym spojrzeniu ból i tęsknota, były żal i osamotnienie.

– Chcę umrzeć, ja już tylko chcę umrzeć – powiedziała cicho. – Przeżyłam swojego syna jedynaka i jedynego wnuka. Bóg mnie ukarał. – Westchnęła ciężko; jej pomarszczone dłonie były zimne, a twarz wręcz sina.

Niewiele jej zostało.

Prokurator Ossowska patrzyła na nią ze współczuciem i troską, co dało się zauważyć na jej chudym i zazwyczaj srogim obliczu. Starała się być delikatna, ale musiała zadać kilka ważnych dla śledztwa pytań. Starszą kobietę przesłuchiwali wcześniej lokalni policjanci, jednak nie okazali się zbyt lotni.

– Kiedy ostatni raz rozmawiała pani z wnukiem? – zaczęła Agnieszka, włączając dyskretnie dyktafon, podczas gdy drugą ręką wciąż trzymała dłoń Ireny Hein.

– On taki kochany był, taki dobry – zaczęła staruszka, a po policzkach popłynęły jej ciężkie krople łez. – Jak wpada tutaj do mnie, to za każdym razem jakiś drobny upominek przynosi. Zazwyczaj kwiaty – kontynuowała, niepostrzeżenie przechodząc na czas teraźniejszy. – Codziennie czeka u mnie obiad na niego. Jak on lubi te pulpeciki w sosie chrzanowym...

Dopiero teraz Agnieszka zwróciła uwagę na garnki stojące na kuchence. Czuć było rosół i pieczeń, cicho bulgotały gotujące się ziemniaki.

– Widujemy się również po wieczornej mszy świętej, wtedy odwiedzam go na plebanii, tuż obok kościoła. Jemy razem kolację, modlimy się, oglądamy telewizję Trwam. – Mówiąc to, staruszka uśmiechnęła się do swoich myśli. W możliwy tylko dla ludzkiego mózgu sposób cofnęła się w czasie i znowu była z wnukiem. – Robert nawet chce, żebym tam zamieszkała, bo jest jeden wolny pokój, ale gdzie mi tam, w świętym miejscu mieszkać. – Starcze usta wykrzywiły się w uśmiechu, a radość jeszcze bardziej pomarszczyła i poryła bruzdami jej twarz.

– Pamięta pani ostatnią kolację? Co jedliście? – spytała prokurator Ossowska, nie dając za wygraną. Chciała mimo wszystko przebić się przez kokon fantasmagorii, który oplatał szczelnie Irenę Hein.

– Ostatnio nie było kolacji – odparła bez zastanowienia staruszka i uprzedzając kolejne pytanie Agnieszki, dodała: – W niedzielę jemy wspólnie tylko obiad. Tego dnia wieczorem ma jakieś swoje sprawy, które załatwia. Rozumiem to, przecież jest dorosły...

Istotnie! Dopiero teraz prokurator Ossowska przypomniała sobie, że ksiądz zabił się siedemnastego kwietnia, w nocy z niedzieli na poniedziałek.

– Na obiad był rosół z lanymi kluskami i potrawka z kurczaka z ziemniakami i marchewką – wyrecytowała Irena Hein, która znakomicie zapamiętała menu sprzed trzech tygodni.

W głowie Agnieszki natychmiast rozpaliła się iskierka nadziei, że może jednak tym razem pogrążona w żałobie, stojąca na krawędzi obłędu kobieta powie coś istotnego, co pomoże wyjaśnić tajemniczą śmierć jej wnuka, proboszcza parafii pod wezwaniem Świętego Jana Chrzciciela.

– Robert się spieszył, bo miał do odprawienia jeszcze popołudniową mszę. Żeby pani go widziała w sutannie, jaki to przystojny mężczyzna jest! Gdyby nie był księdzem, pasowalibyście do siebie – orzekła staruszka, mrugając porozumiewawczo do Agnieszki.

– Wtedy widziała pani księdza Heina po raz ostatni? – prokuratorskie pytanie rzucone mimochodem dotarło do staruszki z pełną zawartą w nim mocą.

Irena Hein znieruchomiała, jakby wpadła w stan zawieszenia.

Błąd, za ostro!

– Jezusie Mario, anieli święci, miejcie nas w swojej opiece! – wybuchła po chwili. – Mój Robercik, wnuczek najmilszy mój, Bobik najukochańszy – płakała, unosząc schorowane, powykrzywiane ręce ku niebu. – Dlaczego pozwoliłeś mi go zabrać, dlaczego?! – łkała, nie nadążając ocierać łez. – Dlaczego nie obroniłeś go przed złymi ludźmi?

Agnieszka znowu spojrzała uważniej na Irenę Hein, nie potrafiła jednak ocenić, ile prawdy i sensu jest w słowach, które wyrzucała z siebie histeryzująca kobieta.

– O jakich złych ludziach pani mówi? – zapytała, chcąc wykorzystać moment wyciszenia świadka.

– Tajemnica życia – odpowiedziała staruszka szeptem, patrząc gdzieś ponad głową Ossowskiej.

– Co takiego? Co pani powiedziała? – spytała prokurator, nie dosłyszawszy.

– Tajemnica życia – powtórzyła Irena Hein.

– Chodzi pani o tę klinikę „Mysterium Vitae”? – próbowała uściślić Agnieszka.

– Tajemnica życia – powtórzyła staruszka i zatonęła w myślach, ostatecznie odcinając się od świata niewidzialną, gwarantującą bezpieczeństwo kurtyną.

***

Całkowicie się wyłączyła, była jak robot wykonujący automatycznie polecenia. Żadnego zastanawiania się. „Wstań, przejdź”. Żadnych pytań i wątpliwości. „Siadaj, leż”. Trzeba tylko słuchać komend. „Ssij, ciągnij, wypnij dupę”. Gdy robiła, co kazali, nie bili, a ona już nie chciała być bita. Czasami tylko zdarzał się klient brutal, którego podniecało sprawianie bólu dziewczynom. „Rozkracz się bardziej”. Nauczyła się znosić ból zadawany przez sadystów traktujących kobietę jak worek treningowy, na którym mogą ćwiczyć swoje seksualne perwersje. „Swieta, do roboty jedziemy”. Nie pytała gdzie i po co. Nie interesowało jej to, nie miała wpływu na to, co się wydarzy, więc przestała się tym przejmować. Tak było łatwiej. Czy to w posiadłości bogacza pachnącego drogimi perfumami, czy w kabinie tira z tłustym i spoconym kierowcą będącym od tygodnia w trasie – miała dobrze wykonać swoją robotę, tak by klient nie zgłaszał reklamacji. Te bowiem oznaczały dotkliwą karę, a tego nie chciała ani ona, ani ci, dla których pracowała.

Polacy, którzy kupili ją na Ukrainie, okazali się biznesmenami dbającymi o swoją własność, bo od jej jakości zależał ich zarobek. Oczywiście nie byli święci. Potrafili też przylać, gdy któraś z dziewczyn zapomniała się i nie postępowała zgodnie z zasadami. Jednak kary były ostatecznością i wymierzano je tak, by jak najmniej uszkodzić towar. Posiniaczonej i okaleczonej dziewczyny nikt nie chciał, a każdy dzień bez klienta był dniem straconym.

Na czele ekipy mięśniaków stał facet, na którego wołali Książę. Pozował na groźnego wikinga, ale efekt psuły nieproporcjonalna głowa i małe, wyłupiaste oczy, w których często płonęło szaleństwo. #psychokiller. Tylko raz Swieta widziała, jak bił dziewczynę. Katował ją do utraty przytomności, po czym cucił i zaczynał od nowa. Uderzał mocno i precyzyjnie, wybierając najbardziej bolesne miejsca – splot słoneczny, nerki, wątrobę, skroń. W przerwach między ciosami łamał jej jeden po drugim palce, napawając się chrzęstem kości i skowytem bitej ofiary. Swietłana przysięgła sobie wtedy, że nigdy nie zrobi niczego, co by go zdenerwowało. Po tym jednym pokazie siły wiedziała, że musi być posłuszna, całkowicie oddana i uległa. Starała się wyprzeć z pamięci dawne życie z jego kolorami, smakami i zapachem. Aby mniej cierpieć, usiłowała zapomnieć o mamie i bracie, zamazywała ich obraz w swojej głowie. Najgorsze były wieczory, gdy nie mogła zasnąć, a myśli podążały do Kijowa, do tego, co straciła. Wtedy płakała po cichu, tak by nikt nie usłyszał.

– Wysiadamy, dziewczęta. – Czarny mercedes viano stanął na poboczu drogi krajowej numer 10 między Bydgoszczą a Toruniem. Boczne drzwi odsunęły się bezszelestnie do tyłu napędzane elektrycznym mechanizmem. – Ruszać tyłki, wypinać cycki i do roboty, panienki!

Swietłana wysiadła pierwsza, prezentując swoje zgrabne, długie nogi w żarówiastych butach na koturnie. Odrzuciła do tyłu głowę i poprawiła spięte w koński ogon długie czarne włosy. Wraz z nią przyjechały jeszcze cztery inne nastolatki. To miejsce – na cześć dziewcząt, które zarabiały tu ciałem – nazywane było przez znawców i koneserów Aleją Tirówek.

– Tylko nie jedna obok drugiej. To nie klub dyskusyjny – padło z wnętrza vana.

Dziewczyny szybko rozstawiły się wzdłuż pobocza. Wszystkie ubrane były w błyszczące kuse spódniczki, które odsłaniały bieliznę, i w obcisłe bluzki z jak największym dekoltem. Do tego obowiązkowo mocny, wyzywający makijaż. Przypominały setki innych kobiet, które swoimi ustami, dłońmi, pochwami i odbytami zadowalały niewiernych mężów, obleśnych typów, nagrzanych prawiczków, przestraszonych księży, skorumpowanych policjantów, świętoszkowatych prawicowców i ględzących o równouprawnieniu płci lewaków. Starsze i młodsze, blondynki i brunetki, grube i chude, te o dużych piersiach i te pozbawione krągłości – każdy spragniony seksu kierowca mógł w Alei Tirówek znaleźć coś dla siebie. Prawdziwy szwedzki stół, do wyboru, do koloru, także jeśli chodzi o kraj pochodzenia towaru. Przy bydgoskiej obwodnicy stały Polki, Rosjanki, Ukrainki, Bułgarki, Rumunki, Macedonki i Albanki. Pełny przegląd najbiedniejszych regionów Europy.

Większość dziewczyn, które Swietłana poznała w tym miejscu, została w ten czy inny sposób przymuszona do prostytucji. Szantażowano je, zastraszano lub bito. Niektóre zgłosiły się do pracy same, z biedy, albo zostały sprzedane przez rodzinę handlarzom żywym towarem. Były też takie, które najzwyczajniej w świecie lubiły seks, a tu dostawały za to pieniądze. Te ostatnie jednak były zdecydowanym wyjątkiem, trudno bowiem lubić seks z obleśnymi napaleńcami czy śmierdzącymi bydlakami, którzy kobiety potrzebują jedynie do rozładowania seksualnego napięcia.

W Alei Tirówek obsłużony został każdy, o ile oczywiście miał czym zapłacić. Ci, którzy myśleli, że są cwani i mogą zaspokoić chuć za darmo, byli wyprowadzani z błędu przez barczystych, ogolonych na łyso młodzieńców w odzieży sportowej z najnowszej kolekcji. Wyjątkowo sprawnie i szybko radzili sobie oni z dłużnikami, skutecznością zawstydzając urzędy skarbowe. Kilkunastu takich opiekunów patrolowało piętnastokilometrowy odcinek drogi krajowej numer 10, krążąc między Solcem Kujawskim a Stryszkiem. Gdy tylko pojawiał się problem, natychmiast zjawiali się też oni, by wstrząsnąć niesubordynowanym klientem. Czasami motywowali również do pracy zbyt leniwe dziewczyny.

Swietłana wiedziała, że jest obserwowana niczym stażystka. Pracowała na ulicy dopiero od dwóch tygodni i opiekunowie mieli do niej ograniczone zaufanie. A jednak to zrobiła, nie byłaby sobą, gdyby nie spróbowała. Myśl o ucieczce zrodziła się w niej, gdy tylko go zobaczyła w tym nowym terenowym volvo, które minęło ją powoli i zatrzymało się kilka metrów dalej. Ruszyła w kierunku stalowoszarego samochodu. Mężczyzna był młody i przystojny. Uśmiechał się serdecznie.

– Zapraszam do środka, czarnowłosa – powiedział, opuściwszy szybę, i uprzedzając Swietłanę, otworzył od środka drzwi po stronie pasażera.

Samochód pachniał nowością, jakby dopiero wyjechał z fabryki. Swieta rozsiadła się wygodnie w fotelu obitym piaskową skórą.

– Dzień dobry, piękna – dodał kierowca i zadowolony z dokonanego wyboru, ruszył powoli.

Przejechali kawałek i skręcili w leśny trakt w poszukiwaniu prywatności. Dobrze znała to miejsce, obsłużyła tu już paru klientów. Mężczyzna wciąż się uśmiechał i patrząc jej w oczy, pogładził ją po policzku. Zrobił to delikatnie, czule, aż przeszedł ją dreszcz. Poczuła się bezpiecznie... i postanowiła spróbować.

– Dobry pan jedzie, nam trzeba pajechać – powiedziała łamaną polszczyzną, usiłując przy tym wytłumaczyć mu na migi, że uprowadzono ją i nie jest tutaj z własnej woli. – Oni pohitili menia. – Całowała dłoń mężczyzny, z oczu płynęły jej łzy. A potem pokazała na kierownicę i trasę, która była gdzieś za drzewami.

– Co ty kombinujesz? Nigdzie nie jadę, frajerem nie jestem – odpowiedział spokojnie mężczyzna, próbując wrócić do przerwanej gry wstępnej. Tym razem dotknął sterczących piersi Swietłany. Był podniecony, chciał seksu, tu i teraz.

– My powynni bihty – powiedziała Swieta po ukraińsku i zaraz dodała po rosyjsku: – Bieżať, bieżať.

Mężczyzna roześmiał się na głos, a jego oczy zapłonęły gniewem. Przestał być sympatyczny, a Swietłana zrozumiała, że popełniła błąd. To nie był jej rycerz na białym koniu.

– Ty jebana ruska kurwo! – krzyknął nagle i uderzył ją pięścią w twarz. – Uciekać chcesz?! – Zadał kolejny cios. – Najpierw zrób mi laskę, szmato – powiedział, rozpinając spodnie.

Swietłana czuła, że z nosa płynie jej krew. Sięgnęła po omacku do małej torebki, którą zawsze miała przy sobie. Wymacała chusteczkę i przyłożyła do twarzy, próbując zatamować krwotok.

– Upierdolisz mi całe auto! Won, suko! – ryknął mężczyzna, wypychając ją ze swojego nowego volvo XC90.

Wysiadając, Swietłana straciła równowagę i upadła twarzą na piaszczystą drogę. Kątem oka dostrzegła podjeżdżające czarne bmw. Zjawiło się dwóch opiekunów, wiedziała, że będzie bolało. Chłopcy najpierw zajęli się damskim bokserem, który nieskładnie starał się wytłumaczyć, że uderzył dziewczynę, bo chciała, żeby pomógł jej w ucieczce – „Ta ruska szmata cały czas krzyczała bieżať, bieżať” – a on, człowiek honorowy, nie mógł dopuścić, by uciekła swoim właścicielom. Przedstawiona przez kierowcę luksusowej terenówki wersja wydarzeń wydała się opiekunom na tyle prawdopodobna, że w końcu przestali go obijać i podeszli do leżącej w piachu Swiety. Zamknęła oczy.

***

Oślepiły ją blask fleszy i światła telewizyjnych reflektorów, nie wiedziała, gdzie ma patrzeć i jak się poruszać. Była sparaliżowana.

– Witaj w moim świecie – szepnął jej do ucha Rudzki.

Dziennikarze szczelnie ich otoczyli, ale wyraźnie było widać, że zainteresowanie mediów przeniosło się na prokurator Ossowską. Tyczkowata kobieta o surowym obliczu i z grzywką jasnych włosów na oku stała się gwiazdą wieczoru.

A jeszcze chwilę wcześniej reporter radiowy dociskał Rudzkiego, pytając o właściciela i pasażerów samochodu, w którym ukryto bombę.

– ...muszę uchylić się od odpowiedzi. Bardzo przepraszam, lecz nie mogę dopuścić do sytuacji, że ktoś dowie się z telewizji, że jego bliscy zginęli dziś w zamachu bombowym.

Tłumaczenia ministra nie przekonały dziennikarza i dalej drążył temat, sugerując, że chodzi o jedną z najbogatszych osób w Polsce działającą w sektorze energetycznym.

– Czy może pan to potwierdzić?

Wszyscy czekali, co odpowie Witold Rudzki. Agnieszka Ossowska ubrana tradycyjnie w swój urzędniczy granatowo-biały komplet także z zainteresowaniem patrzyła na ministra sprawiedliwości. Rudzki odwrócił na moment głowę w jej kierunku i mrugnął porozumiewawczo. On to zrobi. Prokurator Ossowska wpadła w popłoch – wiedziała, że to musi się stać, ale wciąż nie była pewna, czy jest gotowa i czy da sobie radę.

– Panie redaktorze, nie wymienię żadnych nazwisk ofiar tej tragedii, dopóki nie poinformujemy ich rodzin i bliskich. Koniec kropka. – Minister był opanowany, ale zasadniczy. Gestem dłoni powstrzymał dziennikarzy, którzy już szykowali się do zadawania kolejnych pytań. – Szanowni państwo, zanim będziemy kontynuować, chciałem coś ogłosić. Jako minister sprawiedliwości i prokurator generalny powołałem specjalną grupę prokuratorską, która zajmie się śledztwem w sprawie tej bestialskiej zbrodni. – Mówiąc to, Rudzki spojrzał za siebie na spalone wraki samochodów. – Na czele zespołu, który dostał najwyższe możliwe uprawnienia oraz certyfikaty bezpieczeństwa i dostępu, stanie pani prokurator Agnieszka Ossowska – powiedział powoli, wskazując ręką na tkwiącą skromnie z boku Agnieszkę. Zrobił to tak, jakby wywoływał boksera na ring, przygotowując publiczność na ekscytującą walkę. W jego niskim głosie brzmiały pewność siebie i przekonanie o słuszności podjętej decyzji. – Szanowni państwo, wypowiadamy wojnę terrorystom. Szczególne okoliczności, w jakich się znaleźliśmy, wymagają zastosowania szczególnych środków. Wierzę, że prokurator Ossowska, która wsadziła za kratki jednego z największych bossów narkotykowych świata, sprosta także temu wyzwaniu – oznajmił Rudzki i przesunął się nieco w bok, robiąc miejsce Agnieszce.

Wyglądała na bardziej zaskoczoną, niżby się tego spodziewała. Niepewnie popatrzyła po zdziwionych twarzach reporterów, którzy widzieli ją pierwszy raz w życiu. Żaden z nich nie słyszał wcześniej ani o prokurator Ossowskiej, ani o bałkańskim bossie narkotykowym Naimie Begaju. Rudzki nie wspomniał oczywiście o tym, dlaczego Agnieszka wróciła do kraju, a także o tym, że pod jej nieobecność albański mafioso usłyszał wyrok trzech lat więzienia, co przy liście jego przestępstw było karą śmiesznie niską. Do tej pory Agnieszka nie zabiegała o zainteresowanie mediów, a te z kolei, z założenia obojętne na to, co działo się poza granicami kraju, nie zwróciły uwagi na pracującą w Kosowie polską prokurator, która walczyła z narkotykowymi kartelami. Nadszedł czas na prezentację.

ROZDZIAŁ 4

DWA MIESIĄCE WCZEŚNIEJ

„Prawdomówny świadek nie kłamie,
kłamstwa szerzy świadek fałszywy”.
Księga Przysłów 14,5

– Ossowska, Agnieszka Ossowska... przez dwa es – powiedziała, ocierając krople potu z czoła. Weszła z ulicy, na której panował niezwykły jak na czerwiec upał. Miała wrażenie, że jej organizm zaczyna gotować się w środku.

– Tak, mamy pani rezerwację – potwierdziła recepcjonistka, uśmiechając się szeroko. Wystukała coś na klawiaturze i powtarzanym zapewne tysiące razy gestem sięgnęła do czytnika, który wypluł zaprogramowaną kartę magnetyczną. – Witamy w The Bonerowski Palace. Życzę udanego weekendu. Jeśli będzie pani czegokolwiek potrzebowała, proszę dzwonić. Śniadania w restauracji na dole od siódmej do dziesiątej trzydzieści. – Skończyła wygłaszać wyuczoną formułkę i wstała zza wygiętej w łuk lady z ciemnego drewna przykrytej kamiennym blatem, by podać Agnieszce kartę do pokoju. – Winda jest w holu po lewej stronie, przed restauracją – powiedziała, wskazując przeszklone drewniane drzwi, za którymi widać było lobby z imponującym kryształowym żyrandolem. – Dwadzieścia dwa metry. Najdłuższy w Europie, dzieło Swarovskiego – poinformowała niepytana, wyraźnie jednak dumna recepcjonistka.

Agnieszka zrobiła kilka kroków, stanęła pod tym jubilerskim i inżynieryjnym cudem, spojrzała w górę i z nieukrywanym podziwem pokiwała głową. Gigantyczny żyrandol składał się z kilku większy i mniejszych kryształowych sfer zamocowanych na złotych obręczach i łańcuchach, które – jedna za drugą – opadały z najwyższego piętra hotelu otoczone serpentyną schodów.

Prokurator Ossowska uśmiechnęła się do swoich myśli. Raz się żyje. Wiedziała, że to absolutne szaleństwo, ale nie umiała go sobie odmówić. Wynajęcie na weekend apartamentu w jednym z najdroższych i najbardziej ekskluzywnych hoteli w Polsce było raczej niespotykaną w prokuratorskim światku praktyką. Więcej, przy państwowej pensji była to albo ogromna ekstrawagancja, albo ogromna nieostrożność. Choć mogło to rodzić pytania, Agnieszka uznała, że nie będzie się przejmować tym, co ludzie powiedzą. W końcu po powrocie z Kosowa stać ją było na odrobinę luksusu z okazji swoich trzydziestych szóstych urodzin – stąd wybór hotelu, który mieścił się w zabytkowej trzynastowiecznej kamienicy na rogu ulicy Świętego Jana i Rynku Głównego w Krakowie.

Wynajęła apartament Manggha I zachęcona znalezionym w internecie opisem rozpościerającego się z jego okien widoku na sukiennice, kościół Mariacki, a nawet Zamek Królewski na Wawelu. #krakówek, #oldtown. Miał „zapierać dech w piersiach”... i rzeczywiście był niezły. Jednak nie to wprawiło Agnieszkę w uniesienie. Sprawiło to poczucie, że patrzy na rodzinny Kraków z obojętnością i bez sentymentu. Nigdy wcześniej czegoś takiego nie zaznała.

Patrząc na mieniący się kolorami zachodzącego słońca Rynek Główny, pomyślała o rodzicach. Nie chciała i nie planowała się z nimi spotkać. Nie miała sił na wysłuchiwanie pogadanek o życiu, małżeństwie i upływającym czasie. No i nie była jeszcze gotowa na rozmowę o współpracy matki ze Służbą Bezpieczeństwa. Nie potrafiła sobie wyobrazić tej dyskusji. Od jakiego pytania powinna zacząć? „Mamo, dlaczego na kryptonim operacyjny wybrałaś imię greckiej bogini uosabiającej kierujące życiem przeznaczenie?” A na to matka, speszona, ale uśmiechająca się delikatnie, odpowiada: „Cóż, kochanie, Ananke to tajemnicze imię, strasznie mi się podoba. Poza tym dla ludzi wykształconych jest ono jasnym przekazem w kwestii przeznaczenia i ograniczoności ludzkich wyborów”. Nie, nie, nie.

Agnieszka odepchnęła od siebie te myśli, oderwała wzrok od słonecznego Starego Miasta i rozejrzała się po apartamencie. Dominowały w nim kolory żółty i granatowy, całość zaś utrzymana była w stylu, który można określić mianem „wariacje na temat Azji z naciskiem na Japonię”. W pokoju panował przyjemny chłód i nie pachniało suszą. Zachwycona, rzuciła się na stojącą w salonie miękką granatową sofę z delikatnymi pastelowymi wzorami. Już samo to pomieszczenie było większe od wynajmowanej przez nią we Włocławku kawalerki. Ciężkie żakardowe zasłony idealnie komponowały się z żółtą tapetą poznaczoną wzorkami w pagody. Spojrzała na utrzymany w tym samym stylu i kolorystyce szezlong, ale po chwili namysłu stwierdziła, że jest jej wygodnie i nie będzie sprawdzać, czy leżanka obok jest wygodniejsza. #lepszewrogiemdobrego. Szenilowa tkanina, którą obite były meble, fakturą przypominała cienki sztruks.

Z kumpelami była umówiona na wieczór. Miała trzy godziny. Ta myśl jeszcze bardziej ją rozluźniła, powieki zrobiły się ciężkie. Było przyjemnie chłodno i miło. Mogła się zdrzemnąć, tylko zmrużyć oczy.

Zadzwonił telefon.

– O nie, do jasnej cholery, nie! – powiedziała na głos Agnieszka.

Z niechęcią wstała z sofy, która idealnie dopasowała się do jej chudego tyłka, i sięgnęła po leżący na fotelu plecak. Telefon przestał dzwonić, ale po chwili znowu się odezwał. Ossowska, już na dobre rozzłoszczona, wyjęła aparat i spojrzała na wyświetlacz. Boss. W piątkowe popołudnie przed wieczorną imprezą podwładny nie marzy o telefonie od szefa. To nigdy nie wróży nic dobrego. Zazwyczaj oznacza pracę w weekend, który dawno już został drobiazgowo zaplanowany.

– Dzień dobry, szefie – zameldowała się Agnieszka z pewnym ociąganiem, jakby nie do końca wiedziała, jakim tonem powinna się odezwać. Dłuższą chwilę słuchała, stojąc nieruchomo. W pewnym momencie wymacała jednak ręką fotel i usiadła ostrożnie. – To coś nieprawdopodobnego. Jak to możliwe? Przecież...

Wsłuchiwała się w głos w słuchawce i ze smutkiem rozglądała po apartamencie, do którego dopiero co się wprowadziła. Nie żałowała nawet straconych najprawdopodobniej pieniędzy, ale imprezy, która się nie odbędzie. Żal jej było wieczornego picia, jutrzejszego kaca, jutrzejszego picia i niedzielnego kaca. Tak bardzo cieszyła się na spotkanie z dawno niewidzianymi koleżankami, że była nawet gotowa dyskutować o dzieciach i mężach, sącząc drinki i obgadując przypadkowych facetów.

– Tak, rozumiem, będę. Do widzenia – powiedziała, kończąc połączenie. Spojrzała na stojące pod ścianą dwie figury wojowników, którzy przypominali jej żołnierzy terakotowej armii cesarza Shi Huangdi. – Napijecie się, chłopaki? Bo tacy jacyś sztywni jesteście – zagadnęła.

Podeszła do komody na wysokich nogach, która na jej wyczucie skrywała barek z alkoholem. Zajrzała do środka. Pomyłka. Była niepocieszona. Obok stała taka sama czarna komoda z jasnymi drzwiczkami, które wyglądały na pokryte masą perłową z dodatkiem laki, specjalnej żywicy wykorzystywanej w zdobnictwie japońskim i chińskim. Także pusto. Rozejrzała się po salonie i wypatrzyła schowaną w rogu, za stolikiem i krzesłami, małą drewnianą szafkę, na której ustawiono tackę ze szklankami i wodą. Prokurator Ossowska złapała trop – to musiało być to. Marzyła o tym, by się napić. Pragnienie było tak silne, że nie pozwalało skupić się na niczym innym. To był priorytet, potrzeba, której nie można zlekceważyć, odłożyć na później. Czuła drżenie rąk i suchość w gardle. Potrzebowała tylko łyku alkoholu, maleńkiej zbawiennej dawki, czegoś, co odpręży i jednocześnie oczyści umysł. Tym razem trafiła dobrze. Wbudowana w szafkę niewielka lodówka była pełna – z półek spoglądały na nią małpki z wódką, whisky, rumem i dżinem, którym towarzyszyły orzeszki, coca-cola i soki. Standardowy wybór, jak w każdym hotelowym minibarku na świecie. Była tym widokiem trochę rozczarowana, choć sama nie wiedziała, co chciałaby zobaczyć. Po krótkim zastanowieniu sięgnęła po buteleczki z wódką i ginem. W każdej znajdowało się sto gramów alkoholu. Wypiła jedną po drugiej. Poczuła rozluźniający szum w głowie i miły dreszcz rozchodzący się po plecach. Teraz była gotowa na pięciogodzinną podróż samochodem z Krakowa do Lubrańca. Jeszcze tylko seria telefonów do koleżanek z przeprosinami oraz zapewnieniami o rychłym przyjeździe i mogła się zbierać. Zarzuciła plecak na ramię, podniosła z podłogi małą walizkę i wyciągnąwszy jej rozsuwaną rączkę, ruszyła do drzwi. Gdy mijała terakotowych wojowników, dygnęła grzecznie jak dobrze wychowana panienka.

***

– Gdzie jest to babsko? – rzucił młody policjant, przestępując z nogi na nogę.

Czerwcowy, piątkowy wieczór był przyjemnie ciepły, wręcz wymarzony do zorganizowania grilla i wypicia z kolegami kilku piwek. Ostatnią rzeczą, jaką chciał w tej chwili robić, był udział w pieszym patrolu. Tymczasem od kilku godzin wraz z trzema kolegami przechadzał się wokół kościoła Matki Boskiej Szkaplerznej w Lubrańcu. Znał już każdą kostkę chodnika wokół świątyni, każde jego pęknięcie i zagłębienie. W pamięci odcisnęła mu się bryła budowli, wszystkie załamania czerwonego ceglanego muru.

Nie tak zaplanował sobie ten piątkowy wieczór. Kuźwa. Jagoda miała wolną chatę, bo jej starzy pojechali odwiedzić rodzinę w Koninie. Impreza była już ustawiona, miały się zjawić jeszcze trzy pary. Zaczęli bez niego. Kuźwa. Miotał w myślach te swoje niby-przekleństwa, ale czuł się onieśmielony bliskością kościoła.

– No kur... Ekhmm... Ile można jechać z Krakowa do Lubrańca?

Pytanie nie zabrzmiało najlepiej – stylem ani kulturą się nie popisał. To jeszcze bardziej go rozdrażniło. Dość miał już zalatującej plastikiem kawy z termosu i odpalanych jeden od drugiego papierosów, które niczym dzieciak z podstawówki trzymał w zwiniętej dłoni, żeby nikt nie widział, że jara przy kościele. Na co dzień pracował w odległej o piętnaście kilometrów Izbicy Kujawskiej, równie małym i równie zapomnianym przez Boga miasteczku. Różnica była tylko jedna – w Lubrańcu kilka lat wcześniej zlikwidowano ze względów ekonomicznych posterunek policji i teraz to funkcjonariusze z Izbicy w razie konieczności wzywani byli na interwencje. Szczęśliwie dla nich nie było tu dużo roboty, przynajmniej do czasu samobójstwa księdza Heina.

– Przestań miauczeć, młody. Kazali czekać, to czekamy – odezwał się wąsaty drągal w stopniu starszego aspiranta. – Technicy z Włocławka też już zapuszczają korzenie. Taka procedura.

Młody policjant kiwnął głową na znak, że zrozumiał, ale nie dał za wygraną.

– No ale ile można na bombach jechać. Oni już trzy i pół godziny są w drodze – powiedział i po krótkim namyśle odpalił kolejnego papierosa.

– Nie wiem, jakim kółkiem nasi z Krakowa tu dajo, ale tak czy inaczej będziemy na nich czekać. – Wąsaty drągal miał dość dyskusji na ten temat.

Młody to wyczuł. Usłyszał to, co i tak dla wszystkich było jasne – czekają na prokuratora. Tym razem w tej roli spódnica, ta sama, która niuchała wokół śmierci Heina. Było przykazane, żeby tamtej sprawy nie wałkować, raz–dwa wypełnić papiery i koniec. Oczywiste samobójstwo, do tego sprawa delikatna, bo powiesił się ksiądz, ale prokurator nie odpuszczała. Suka. A teraz jeszcze to... Spojrzał na kościelną wieżę, szukając krzyża, który ginął gdzieś w mroku. Elewacja wyglądała niepokojąco, wręcz groźnie. Neogotycka budowla z czerwonej cegły wyłaniała się z ciemności w światłach reflektorów, które zainstalowano na stałe, aby nocami ukazywały piękno lubranieckiego kościoła. Jego wzrok prześlizgnął się po czarnych oczodołach okien, których nie rozjaśniał blask witraży. Wzdrygnął się na samą myśl o tym, że zapewne znowu będzie musiał wejść do środka. Nie był specjalnie wrażliwy na drastyczne widoki i niejedno już widział, ale jakoś nie miał ochoty po raz kolejny oglądać ludzkiego serca w tabernakulum.

***

Prokurator Ossowska lekko chwiejnym krokiem podeszła do głównego ołtarza w głębi prezbiterium. Nie okazując żadnych emocji, patrzyła na bordowe serce z zielonkawymi i sinymi naleciałościami, obrośnięte łatami tłuszczu, ze sterczącymi fragmentami tętnic oraz aorty. W powietrzu unosił się ostry zapach formaliny, co tłumaczyło obecność bezbarwnego płynu w pozłacanej puszce, w której pod odchylonym wiekiem tkwił wycięty narząd. Normalnie takie naczynie służy do przechowywania komunikantów. Ciało Chrystusa. Najświętszy Sakrament. Opłatki były porozrzucane po tabernakulum, niewielkiej, wykonanej z mosiądzu szafce. Agnieszka pamiętała, że nazwa ta strasznie ją śmieszyła na lekcjach religii, na które chodziła, mimo że rodzice wcale jej do tego nie zmuszali. Chciała wtedy być w grupie, być jak inni. Ojciec i matka nie praktykowali, ona także bardzo szybko, bo jeszcze jako nastolatka, porzuciła Kościół i wiarę.

– Nie przekonują mnie mity i legendy chrześcijańskie – zwykła mawiać podczas alkoholowych dysput o Bogu i wierze. – Ta obsesja niepokalanego poczęcia, potrzeba kontroli nad kobietą! Maryja zawsze dziewica... Bo co, bo faceci tak zdecydowali?! Pieprzony patriarchalizm!

Przypomniała sobie teraz swoje pijackie filipiki i uśmiechnęła się, patrząc na Matkę Bożą z Dzieciątkiem. Niewielka piętnastowieczna drewniana rzeźba stała na tabernakulum.

Agnieszka zlustrowała wszystko pobieżnie, odczuwając coraz większe problemy z koncentracją i koordynacją ruchów. Nagle zrobiła się trupio blada – żołądek w końcu odmówił posłuszeństwa. Ostatni postój – tuż przed zjazdem z autostrady, około czterdziestu kilometrów od celu – nie był najmądrzejszym pomysłem, zwłaszcza że na stacji kupiła i opróżniła nerwowo jeszcze jedną buteleczkę żołądkowej gorzkiej. Zdecydowanie przekroczyła granice rozsądku i swojej wytrzymałości. Rozejrzała się teraz bezradnie i stanęła tyłem do drewnianego ołtarza, w którego centrum znajdowała się spora rzeźba przedstawiająca chrzest Jezusa w Jordanie. Tuż nad jej jasnymi włosami trzymający krzyż Jan Chrzciciel obmywał pochyloną głowę Chrystusa obleczonego w białą szatę. Nad nimi unosiła się drewniana gołębica.

– Ujrzałem Ducha, który jak gołębica zstępował z nieba i spoczął na Nim – powtórzył ktoś słowa Ewangelii według św. Jana.

Prokurator Ossowska nie była wcale pewna, czy nie dzieje się to tylko w jej głowie. Już żałowała ostatnich chwil słabości. Zaczęło się od kilku setek w The Bonerowski Palace i jak zwykle nie potrafiła powiedzieć „Stop”. Wiozło ją dwóch policjantów z krakowskiej prewencji – nie mieli akurat nic do roboty, więc padło na nich. Rola driverów chyba im nie odpowiadała, nie mieli jednak nic do gadania, bo rozkaz przyszedł z bardzo wysoka. Dostali do dyspozycji wielkiego policyjnego vana z siatkami ochronnymi na szybach, jechali jak na pacyfikację zamieszek. Nie opuścili jeszcze dobrze Krakowa, a już zatrzymali się na orlenie przy autostradzie naprzeciw lotniska Balice. Pierwszy przystanek i dwieście mililitrów żołądkowej gorzkiej tradycyjnej. Agnieszka piła szybko, niemal duszkiem, zamknięta w damskiej toalecie. Na podtrzymanie. Na podróż. Słodki smak karmelu wymieszany z gorzką pomarańczą, a do tego korzenny aromat. Wspomnienie tego zapachu tylko pogorszyło jej stan. Mdłości i zawroty głowy nasilały się. Przed oczami wirowały jej polichromie przedstawiające Chrystusa Ukrzyżowanego, Chrystusa spotykającego świętego Piotra, Chrystusa kroczącego po falach jeziora Genezaret. Próbowała skupić się na jednym z obrazów, ale w jej stanie było to niewykonalne. Zamknęła oczy i kilkakrotnie przełknęła ślinę. Nie pomogło. Odwróciła się i błądząc wzrokiem, zobaczyła otwarte drzwi na lewo od ołtarza. Zeskoczyła z małego podwyższenia, zachwiała się i wbiegła w nie. Trafiła do zakrystii – tak przynajmniej sugerowały wiszące tu szaty liturgiczne. Rozpaczliwie szukała kosza na śmieci lub innego pojemnika, który mógłby przyjąć zawartość jej żołądka.

– Ten, nad którym ujrzysz Ducha zstępującego i spoczywającego nad Nim, jest Tym, który chrzci Duchem Świętym.

To nie był jedynie głos szepczący w głowie prokurator Ossowskiej. Nie znała co prawda na tyle Pisma Świętego, by je cytować na wyrywki, lecz – na jej zlaicyzowany lewacki nos – zalatywało to znowu którąś Ewangelią.

Wypatrzyła kubeł z mopem. Wybawienie. Padła na kolana i odtrąciła zmywak na kiju, który upadł głośno na kamienną posadzkę. Objęła ramionami plastikowe wiadro i zwymiotowała. Miała wrażenie, że jej żołądek chce wyskoczyć na zewnątrz. Po zakrystii rozszedł się smród wymiocin i alkoholu.

– Ja to ujrzałem i daję świadectwo, że On jest Synem Bożym. – Nad Agnieszką stanął pulchny mężczyzna w sutannie i skończył swój popis oratorski krótką notą bibliograficzną: – Świadectwo Jana Chrzciciela, Ewangelia według Świętego Jana, rozdział 1, wersy od 32 do 34. Jak mogę pani pomóc? – spytał, pochylając swoją krągłą i rumianą twarz nad prokurator Ossowską.

Agnieszka obróciła w górę głowę i spojrzała na niego zamglonym wzrokiem, próbując odzyskać kontrolę nad własnym ciałem i odruchami. Wciąż nie czuła się dobrze, sylwetka duchownego multiplikowała się jej przed oczami. Nie potrafiła wybrać tej rzeczywistej.

– Czy ma ksiądz może chusteczkę? – rzekłszy to, powtórnie zwymiotowała.

– Proszę bardzo – odparł kapłan, niezrażony jej wyczynami, i wyciągnął przed siebie rolkę papierowych ręczników.

Agnieszka otarła usta. Zrobiło jej się odrobinę lepiej, pusty żołądek przestał wysyłać niepokojące sygnały.

– Bardzo dziękuję i przepraszam. Nie wiem, co się stało... – powiedziała, podnosząc się z kolan. Wciąż w jednej ręce trzymała wiadro z wymiocinami. Bezradnie rozejrzała się po zakrystii. Brawo ja! Odzyskiwała trzeźwość spojrzenia, a wraz z nią przyszedł wstyd.

Pucułowaty ksiądz patrzył na nią ze zrozumieniem typowym dla kogoś, kto dobrze zna grzeszną ludzką naturę.

– Niech zbyt wielu z was nie uchodzi za nauczycieli, moi bracia, bo wiecie, iż tym bardziej surowy czeka nas sąd. Wszyscy bowiem często upadamy – wyrecytował kolejny fragment Biblii i uśmiechnął się dobrotliwie. Miał zapewne około trzydziestu pięciu lat, ale tusza dodawała mu wieku. – Proszę zostawić, ktoś to posprząta – powiedział, wskazując ręką wiadro trzymane przez Agnieszkę.

– Ja... jeszcze raz... przepraszam... Chyba zatrułam się w fast foodzie, bo jedliśmy po drodze – wydukała Ossowska, zupełnie jakby tłumaczyła się matce z pierwszego picia w liceum. Wtedy też rzuciła pawia i przekonywała, że zaszkodziła jej pizza. Sama nie wierzyła, że opowiada takie głupoty.

– Trzeba bardzo uważać na to, co się je po drodze – skwitował ksiądz, z którego mięsistych ust nie znikał dobrotliwy uśmiech. Miał na sobie czarną sutannę z czerwonymi guzikami oraz jedwabnymi obszyciami mankietów i obramowania. Na palcu nosił srebrny pierścień z krzyżem, a stroju dopełniał szeroki czerwony pas. – Jestem prałat Cyryl Potocki – dodał, wyciągając swoją pulchną dłoń na powitanie.

Ważniak. Agnieszka na wszelki wypadek jeszcze raz wytarła ręce w papierowy ręcznik.

– Prokurator Agnieszka Ossowska – powiedziała, ściskając dłoń księdza, która przypominała w dotyku galaretę, a raczej ciepłą, rozgotowaną kluchę. – Jechałam z Krakowa, dlatego tak długo to trwało – dodała i zaraz skarciła się w myślach za ten uległy, przepraszający ton. Postanowiła skończyć z samobiczowaniem. – Kto obecnie pełni obowiązki proboszcza? Chodzi mi o to, kto jest tutaj szefem – doprecyzowała, ostatecznie uznając kwestię pawia w plastikowym wiadrze za omówioną i zamkniętą.

Ksiądz uśmiechnął się jakby szerzej.

– Obecnie ja zarządzam parafią, a czynię to na polecenie arcybiskupa Jana Werdy – wyjaśnił, podtrzymując Agnieszkę za rękę.

Z prezbiterium dobiegały odgłosy świadczące o tym, że ekipa odpowiedzialna za zabezpieczenie śladów i dowodów wzięła się do pracy. Po szczęku otwieranych walizek przyszła kolej na stukanie statywami fotograficznymi o kamienną posadzkę i trzask lampy błyskowej.

– Znakomicie, muszę zadać księdzu kilka pytań.

Nie zdążyła jednak tego zrobić, bo do zakrystii wszedł technik, potrząsając foliową torebką, w której znajdowała się kartka papieru.

– Pani prokurator, proszę spojrzeć, co znaleźliśmy – powiedział mężczyzna, kładąc na drewnianej ławie zabezpieczony dowód.

Na wydartej z zeszytu kartce widniał napisany na maszynie tekst:

Hańba złamała moje serce i sił mi zabrakło,

na współczującego czekałem, ale go nie było,

i na pocieszających, lecz ich nie znalazłem.

– Psalm 69, wers 21, błaganie uciśnionego – ogłosił ksiądz Potocki, potwierdzając swoją ponadprzeciętną znajomość Pisma Świętego. Dopiero teraz Agnieszka zauważyła, że zerkał jej przez ramię. – Autorstwo tego psalmu przypisuje się królowi Dawidowi. Przez niektórych uczonych uważany jest za profetyczny i ich zdaniem jest wizją cierpienia Jezusa na krzyżu – rozwinął swoją myśl prałat, wprawiając w podziw prokurator i technika. Miał wiedzę i potrafił się nią posługiwać. Wyraźnie z siebie zadowolony kontynuował: – Tak czy inaczej, eksperci są zgodni co do tego, że podmiotem lirycznym w tym psalmie jest osoba cierpiąca za wiarę, opuszczona. Jakże to wymowne w tym kontekście... – Wskazał ręką drzwi prowadzące przed ołtarz, do tabernakulum, w którym w pozłacanej puszce na komunikanty znaleziono serce. – Dla Ciebie bowiem znoszę urąganie i hańba twarz mi okrywa. Dla braci moich stałem się obcym i cudzoziemcem dla synów mej matki.

Ksiądz wyraźnie się rozkręcał, ale Ossowską jego popisy przestały interesować. Wpatrywała się w kartkę w foliowej torebce.

– Nie jestem patologiem, ale moim zdaniem mamy do czynienia z ludzkim narządem – oznajmił technik, który ją przyniósł. – Jak mniemam nie jest to raczej ukradziona ze szkoły pomoc naukowa – dodał.

Mężczyzna miał kilkudniowy zarost, był chudy i lekko przygarbiony. Ze swymi rogowymi okularami i znoszoną, powycieraną na łokciach sztruksową marynarką stanowił dla Agnieszki ucieleśnienie obrazu technika kryminalistyki. Nie żeby każdy policyjny technik tak wyglądał, ale zdaniem Ossowskiej każdy tak wyglądać powinien. Miał w sobie coś z mola książkowego, wynalazcy i szalonego naukowca, który nocą, niczym doktor Frankenstein, ożywia trupy w prosektorium.

– Serce było prawdopodobnie trzymane w formalinie, co miało zapobiec rozkładowi. Nie sądzę, by w tej sytuacji dało się określić, kiedy przestało bić – mężczyzna zakończył swój mini-wykład, podczas którego ani razu nie spojrzał nikomu w oczy, jakby się wstydził.

Ta nieśmiałość rozczuliła Agnieszkę, ale szybko przywołała się do porządku.

– Hańba złamała moje serce i sił mi zabrakło – przeczytała na głos fragment Psalmu 69. – Hańba złamała moje serce i sił mi zabrakło – powtórzyła szeptem dla siebie.

Koncentracja. Wracała jej jasność umysłu. Nadal nie była to olimpijska forma, ale jej mózg zaczynał zdecydowanie wygrywać z alkoholowym zamroczeniem. Odgarnęła opadającą na oko grzywkę i pokiwała głową, jakby w myślach przyznawała sobie rację. Wzięła kilka głębokich wdechów, jak ktoś, kto zbiera energię przed wygłoszeniem ważnego oświadczenia. Często tak robiła na sali sądowej przed rozpoczęciem mowy oskarżyciela. Ksiądz, technik i młody policjant, który właśnie zajrzał przez uchylone drzwi zakrystii, wpatrywali się w nią z uwagą. Cały czas mierzyła się z czymś, czego sama jeszcze w pełni nie ogarniała. Ostrożnie ubierała po cichu w słowa straszną myśl, która zrodziła się w jej głowie.

– Domyślam się, czyje to serce... – Skierowała się ku drzwiom, które jak sądziła, prowadzą na zewnątrz. Zakrystia o szarobeżowych ścianach zrobiła się nagle za ciasna dla niej, było jej duszno. Bez słowa minęła prałata i policyjnego technika, który wzruszył tylko ramionami i wrócił do przerwanej pracy. Agnieszka chwyciła ciężką mosiężną klamkę i naparła ciałem na grube drewniane drzwi. Ustąpiły z oporem, skrzypiąc nienaoliwionymi zawiasami. Stanęła na progu i odwróciła się. – Na co czekacie? Jedziemy!

Młody policjant i ksiądz spojrzeli po sobie i bez słowa ruszyli za nią.

Świeże powietrze uderzyło w Ossowską ze zwodniczo ożywczą mocą. Zbiegła po schodkach i ruszyła przed siebie zdecydowanie zbyt pewnie, co musiało zakończyć się potknięciem o wystającą kostkę brukową i upadkiem. Szczęśliwie dla prokuratorskiego zdrowia, choć niekoniecznie dla garderoby, lądowanie awaryjne nastąpiło na trawie. Agnieszka pozbierała się szybko, ale na dżinsach i koszulce zostały ślady bliskiego kontaktu z ziemią.

– Gdzie masz samochód? – spytała młodego policjanta jak gdyby nigdy nic.

Srebrno-niebieska kia cee’d stała przed jedną z bocznych furt, od strony ulicy Świętego Józefa, która prowadziła na wschód od kościoła. Dopiero teraz Ossowska dostrzegła, że przy murze otaczającym kościelny teren zebrała się liczna grupa gapiów i komentatorów. Przyciągnęła ich kolejna po samobójstwie księdza Heina sensacja, o której w miasteczku będzie się wspominać przez następne pół wieku albo i dłużej. Opuścili swoje mieszkania i przygnani ciekawością, koczowali w kilkunastoosobowych grupach, paląc papierosy oraz sącząc ukradkiem piwo, tanie wino i wódkę. Pogoda zachęcała do pikniku, a wspomagacze dodawały werwy dyskutującym osobom, które rozprawiały o krwawych znaleziskach w kościele.

– Mówię ci, Władek, że to czarna msza była, czy jak te diabelstwo się nazywa. To ci szataniści zrobili, jak nic. Zło przywoływali – perorował niski, starszy mężczyzna, wymachując laską.

Ten, którego nazwał Władkiem, tylko pokręcił głową.

– Jaka czarna msza? Stefan, co ty znowu piłeś?

Towarzystwo wybuchnęło śmiechem. Jednak żywiołowy mężczyzna z laską w ręku zamierzał za wszelką cenę bronić okultystycznej teorii. Nadął się ze złości tak bardzo, że aż poczerwieniał na twarzy. Pewnie gdyby działo się to kilka lat wcześniej, trwałoby już w najlepsze regularne mordobicie, ale ze względu na wiek pozostała im tylko szermierka słowna.

– Słyszałem przecie, co gadajo strażacy, a chopy się znajo i majo swoje kontakty. Cały ołtarz we krwi był. Juchy było tyla, że aż spływała do pierwszych ław – starszy mężczyzna mówił z takim przekonaniem, jakby sam widział ociekające krwią wnętrze kościoła.

Grupa dyskusyjna była po tych słowach wyraźnie skonsternowana. Wysoki i barczysty Władek, do którego głównie zwracał się mężczyzna z laską, najpierw parsknął, a następnie rzekł:

– Walczakowa, ta, co sprząta u księdza, gada, że to jakieś chuligany były. Żadnej czarnej ani nijakiej innej mszy nie było, tylko ołtarz gównem obsmarowali. Ktoś do kościoła się włamał i tyle.

Do Agnieszki dotarły tylko fragmenty rozmowy prowadzonej przez mężczyzn, którzy koczowali w okolicach radiowozu. Za mur strzegący kościelnego terenu nikt nie miał wstępu, każdej z trzech furt pilnowali policjanci. Jeden z nich zasalutował, gdy mijali go z prałatem. Od wyjścia z kościoła Ossowska i Potocki nie odzywali się do siebie. Kapłan dyszał ciężko, próbując dotrzymać jej kroku. Przy wysokiej, długonogiej kobiecie wyglądał jak tocząca się kula i uśmiech zniknął z jego pulchnej twarzy. Młody policjant tymczasem ochoczo wskoczył za kierownicę – coś wreszcie się działo, a on najwyraźniej pogodził się ze zmarnowanym piątkowym wieczorem.

Agnieszka usiadła obok niego, ksiądz zajął miejsce z tyłu.

– Na cmentarz – zarządziła.

Ruszyli pustymi uliczkami Lubrańca. Miasteczko wyglądało na wymarłe, tylko bezpańskie psy kręciły się po zaułkach. Nie zdążyli się nawet rozpędzić, a już byli przed bramą nekropolii. Zaczął wiać silny, suchy wiatr. Agnieszkę przeszedł dreszcz, organizm trzeźwiał, a ona zaczęła odczuwać atawistyczny, irracjonalny strach przed cmentarzem. Nigdy tak naprawdę nie przyzwyczaiła się do widoku zwłok i choć naoglądała się w swoim życiu trupów, zmarli wciąż budzili w niej lęk. Nie potrafiła sobie z tym poradzić. Wstydziła się swojej fobii i skrycie podziwiała pracowników kostnic oraz prosektoriów, dla których zmarli byli jak klienci. Gałęzie drzew kołysały się miarowo na wietrze, a ich cienie tańczyły w świetle ulicznych latarni na nagrobkach i ścianach cmentarnej kaplicy.

***

– Gdzie mnie przywiozłeś, do cholery?

Świst i charczenie towarzyszące temu pytaniu świadczyły o poważnie ograniczonych możliwościach artykulacyjnych mężczyzny, który je zadał. Leżał na brzuchu z twarzą przyciśniętą do betonowej posadzki umazanej jakąś kleistą substancją, która śmierdziała smarem i benzyną. Nogi miał podwinięte do tyłu, a ręce nienaturalnie zarzucone za plecy. Na jego szyi zaciśnięta była pętla ze sznura, który ciągnął się wzdłuż kręgosłupa, oplatając dłonie i krępując stopy. Każdy ruch kończynami czy próba oswobodzenia jeszcze bardziej zaciskały arkan na gardle. Lina zawiązana była z fachowością, której nie powstydziliby się adepci hojōjutsu, starej japońskiej sztuki unieruchamiania jeńców.

– Wiesz, kurwa, kim jestem? – wycharczał mężczyzna, próbując nieco unieść głowę i rozejrzeć się po pomieszczeniu.

Znajdował się w piwnicy lub garażu, zawieszona pod sufitem żarówka dawała niewiele światła. Ze względu na intensywny zapach, który kojarzył się z wizytą u mechanika samochodowego, obstawiał garaż lub warsztat. Przekręcił głowę w drugą stronę i znieruchomiał. Przy swojej twarzy zobaczył wojskowe buty, model khaki, nazywany też pustynnym. Lewa podeszwa z głębokim bieżnikiem wylądowała na jego policzku, jeszcze bardziej przyciskając go do posadzki.

– Małczaj, sabaka!

Wypowiedziana po rosyjsku komenda zabrzmiała groźnie, ale jeniec uznał, że nie zamierza milczeć jak posłuszny pies.

– Posłuchaj, jebana ruska pizdo. Nazywam się Roman Jasiuk, pułkownik Roman Jasiuk. – Mężczyzna mówił z trudem, ale starał się, aby tembr jego głosu był wojowniczy. – Jestem, jebana ruska pizdo, komendantem straży granicznej. Masz przejebane. Poniał? – Przerwał swój wywód, bo pętla znowu zacisnęła się na jego szyi.

Oprawca pochylił się nad nim i pociągnął za sznur. Ucisk na krtań utrudniał oddychanie i blokował tętnicę doprowadzającą krew do mózgu. Roman Jasiuk odpływał, pogrążał się w ciemności. Szarpnął się jeszcze raz i drugi, chcąc poluzować zadzierzgniętą pętlę – ostatni bezwiedny odruch spętanego ciała, które walczyło, bo zbliżał się koniec. Rozchylone usta nie były w stanie zaczerpnąć powietrza. Pułkownik tracił już świadomość, ale ucisk nagle zelżał.

– Meni ne przestraszycie, ja znaju, kto wy. – Niski głos nie zwiastował niczego dobrego. Brzmiały w nim determinacja i stanowczość. Był jak zapowiedź wyrównania rachunków, jak obietnica dokonania zemsty. Nacisk buta na twarz się zmniejszył. – Tiepier nada, żebym ja przedstawił wam sebe.

Leżący na podłodze skrępowany mężczyzna kaszlał, z trudem łapiąc powietrze. Nie zamierzał jednak błagać o litość, jeszcze nie.

– Mam w dupie, kim jesteś. Dla mnie jesteś już martwy, ty ruska dziwko! – Dyszał ciężko i rzęził. Wojskowe buty zniknęły mu z pola widzenia, ale usłyszał chichot oprawcy, a chwilę później na jego odsłonięty prawy bok na wysokości wątroby, tuż pod żebrami, spadł potężny cios. Pułkownik Jasiuk poczuł przeszywający ból, jakby ktoś wbił mu w korpus długą igłę. Nie był ułomkiem, ale kopnięcie zostało zadane z taką siłą i precyzją, że wstrząsnęły nim torsje, co ponownie zacisnęło pętlę na jego szyi.

– Nie jestem ruska bljadz, ty szczurołow. – Na wątrobie Jasiuka wylądował kolejny kopniak. – Moje imia Ołeh Petryk, ja Ukrainski. Rozumiete?

Wraz z pytaniem pułkownik otrzymał następne kopnięcie. Nie był w stanie odpowiedzieć, więc jedynie splunął niezdarnie i czuł, jak plwocina cieknie mu po brodzie.

– Słuchaty mene! – Ukrainiec nachylił się i pociągnął Jasiuka za włosy, odchylając mu głowę tak, by dobrze go widział. Na pułkownika patrzył z uśmiechem krótko ostrzyżony szatyn o wysokim czole i dużym, krzywym nosie, który idealnie pasował do jego szerokich ust. Typ uroczego brzydala. W głęboko osadzonych niebieskich oczach Ołeha nie było jednak widać rozbawienia; czaiły się w nich mrok i gniew. – Ja znaju, szto wy pracujete z kontrabandistami, przez granicu ljudi transporty diełajetie – powiedział dziwną mieszaniną ukraińskiego, rosyjskiego i polskiego. Sięgnął do kieszeni czarnej skórzanej kurtki pilotki, wyjął paczkę papierosów i benzynową zapalniczkę Zippo, na której wygrawerowany był trójząb, herb Ukrainy. – Tryzub to padarunok od mojej siestry – wyjaśnił, zapalając papierosa. Zaciągnął się kilka razy z wyraźnym zadowoleniem, cały czas wpatrując się w związanego mężczyznę.

Ten znowu się ożywił.

– W chuj z twoją jebaną siostrą i jej pierdolonym prezentem. Co ja, kurwa, mam wspólnego z nią i z tobą?!

Pułkownik Jasiuk swoim krótkim, lecz emocjonalnym wystąpieniem musiał poruszyć jakąś czułą strunę, gdyż w odpowiedzi Ołeh Petryk zgasił papierosa na jego skroni.

– Ja znaju, szto ty znasz, kto taki Wielikij Anton. On znajet tebja – rzekł Ukrainiec wciąż pochylony nad twarzą wyjącego z bólu pułkownika. – Razom z nim ty czerez granicu transport z kontrabandu robisz.

Wzmianka o Wielkim Antonie wyraźnie zaskoczyła Romana Jasiuka. Rozbiegany wzrok i stęknięcie, jakie zamiast słów wydobyło się z jego ust, wskazywały, że osoba, o której mówi Ukrainiec, nie jest mu obca. Więcej, posiadana przez Ołeha wiedza zaniepokoiła leżącego na posadzce pułkownika. Co jest grane? Od prawie dekady kierował placówką Straży Granicznej w Czeremsze, małej miejscowości na wschodzie Polski tuż przy granicy z Białorusią. Mógł się uważać za ważną lokalną personę mającą wpływy i znajomości, kogoś nietykalnego. Jego ludzie odpowiadali za dwudziestokilometrowy odcinek granicy i toczyli na co dzień mało widowiskową walkę z drobnymi przemytnikami papierosów, alkoholu i paliwa. Tak przynajmniej wynikało z raportów i statystyk wysyłanych do centrali Podlaskiego Oddziału Straży Granicznej. Liczba zatrzymywanych co miesiąc mrówek była wystarczająco duża, by udowodnić swą operatywność i dostać premię, a jednocześnie na tyle mała, by nie wzbudzać niepotrzebnego zainteresowania przełożonych sytuacją w tej placówce. Nazywali to strategią „średniej statystycznej”. Przez te wszystkie lata Roman Jasiuk był zadowolony ze swojej spokojnej, wręcz monotonnej pracy, której rytm wyznaczał grafik dyżurów. Lubił mieć wszystko pod kontrolą, dokładnie zaplanowane i rozpisane. „Porządek w papierach to porządek w życiu” – mawiał do podwładnych, którzy spóźniali się z raportami i meldunkami.

Na podlegającym pułkownikowi terenie znajdowały się dwa przejścia graniczne: samochodowe Połowce–Pieszczatka i kolejowe Czeremcha–Wysokolitowsk. To drugie było bladym wspomnieniem czasów dawnej świetności, w których tutejszy węzeł kolejowy należał do najważniejszych na wschodzie Polski. Od kilkunastu lat stopniowo podupadał i w końcu stracił na znaczeniu. Odkąd PKP zlikwidowały osobowe połączenia na trasie Czeremcha–Wysokolitowsk, kolejowe przejście graniczne obsługiwało prawie wyłącznie składy towarowe, a i te były nieliczne. Torowiska zarastała trawa, perony wymagały remontu, oddany do użytku w 1989 roku dworzec świecił pustkami. Jak wiele miasteczek i wsi na ścianie wschodniej Czeremcha była miejscem, o którym myślano w czasie przeszłym, a nie przyszłym. Ci, którzy mogli, wyjeżdżali stąd w poszukiwaniu pracy i lepszego życia.

– Nie znam żadnego Wielkiego Antona – wydusił z siebie w końcu Jasiuk, ale nie zabrzmiał wiarygodnie. Oczywiste było, że kłamie, by zyskać na czasie, rozeznać się w sytuacji i przygotować linię obrony.

Gorączkowo starał się przypomnieć sobie, kiedy ostatni raz pomagał Antonowi, białoruskiemu przemytnikowi. To był kwiecień. Przerzucili kontener z żywym towarem. Zawsze wiedział, co jest szmuglowane, gdyż od tego zależała cena. Inaczej szacowany był przemyt papierosów, a inaczej paliwa. Za ostatni transport dostał do ręki dwadzieścia tysięcy dolarów i drugie dwadzieścia na opłacenie celników, którzy mieli nie zwracać uwagi na niewyszczególniony w liście przewozowym dodatkowy wagon, który przejeżdżał granicę.

Wielki Anton był byłym żołnierzem Specnazu, weteranem wojny w Afganistanie i bossem prężnej lokalnej grupy przestępczej. Specjalizował się w przemycie. Ci, którzy chcieli przewieźć coś nielegalnie ze wschodu na zachód, do Unii Europejskiej, zwracali się między innymi do niego. Był solidny i zawsze płacił w terminie. Nigdy nie było żadnych problemów, tym bardziej więc pojawienie się Ukraińca zaskoczyło Romana Jasiuka.

– Kim, do cholery, jest Anton? – spytał, czym wyraźnie nadużył cierpliwości Ołeha.

Ukrainiec wyprostował się i wymierzył mu kolejny kopniak w wątrobę. Uderzenie było tak silne, że pogranicznikowi zabrakło tchu. Plunął żółcią, krwią i śliną. Nie zdążył jednak dojść do siebie, gdyż Ołeh Petryk złapał go za włosy i odgiął mu głowę do tyłu. W drugiej ręce miał długi srebrny nóż, który zatrzymał na wysokości jego oczu. Pułkownik dostrzegł wygrawerowany na klindze napis w języku ukraińskim „Chwała bohaterom”. Ołeh wykonał jedno szybkie, sprawne cięcie. Zrobił to odruchowo, bez namysłu, jakby nie był to pierwszy raz. Ostrze zostawiło krwawy ślad na całej szerokości czoła, tuż pod linią włosów, a chwilę później nastąpiło szarpnięcie, które oderwało od czaszki wielki płat skóry. Krzyk komendanta Jasiuka przeszedł w skowyt – ból był niewyobrażalny. Z czubka ogołoconej ze skóry i włosów głowy ciekła krew, zalewając mu oczy i całą twarz.

– Powiem... wszystko powiem... tylko już przestań – wyszlochał.

Płakał jak przerażone dziecko.

***

Wielkie jak grochy łzy płynęły jedna po drugiej, zostawiając smugi na brudnych policzkach małego chłopca. Lewą rękę, owiniętą bandażem, trzymał na temblaku. Jego niebieski T-shirt z napisem „FC Barcelona” był cały w brunatnych cętkach zaschniętej krwi.

Malec z długimi jasnymi włosami, choć tego nie wiedział, stał się symbolem tragedii, jaka rozegrała się tego dnia w Warszawie. Media uwielbiają takie obrazki, bo ułatwiają one spersonalizowanie strasznych wydarzeń, a to podstawa w tej pracy. Czytelnik, słuchacz, widz musi mieć kogoś, z kim się identyfikuje, czyja historia jest mu bliska i wywołuje w nim emocje. A w świecie, w którym zbrodnia i śmierć stały się czymś zwykłym, trywialnym, było to coraz większe wyzwanie. Stąd reporterzy, operatorzy i fotoreporterzy zabijali się o jak najdramatyczniejsze ujęcia, szukali najbardziej szokujących scen, tłumacząc sobie, że wcale nie chodzi o wyniki oglądalności czy sprzedaży gazet, ale o rzetelność informacji. Potrafili znakomicie przekonywać siebie, że nie gonią za sensacją i nie schlebiają najniższym gustom publiki, a jedynie wypełniają swoją trudną misję.

I dlatego właśnie nikt nie miał oporów, by pokazać rozpacz i zapłakaną twarz malucha w zakrwawionej koszulce. Pokazywały go wszystkie stacje telewizyjne, a jego zdjęcia dzięki internetowi obiegły natychmiast cały świat. #polishboy, #boyafterattack, #smutek, #bezmamy. Stał się ucieleśnieniem cierpienia tych wszystkich, którzy stracili kogoś w popołudniowym zamachu terrorystycznym. Jego widok przemawiał dobitniej niż tysiące słów. Wstrząsająca historia chłopca, którego mama zginęła w wybuchu bomby zdetonowanej przez nieznanego szaleńca, była punktem wyjścia niemal wszystkich dyskusji, czy to prowadzonych w telewizyjnych studiach, czy toczących się w domach i na ulicach.

Miał na imię Kacper, skończył niedawno sześć lat. Był w restauracji Rozdroże, gdy eksplodował samochód, w którym ukryto bombę. Przeżył, bo w momencie wybuchu mimo protestów matki zbierał na czworakach kamyki z ziemi. Przed falą uderzeniową, która niosła odłamki metalu, śruby, gwoździe i stalowe kulki z łożysk wypełniające bombę, ochronił go niski murek otaczający restauracyjny ogródek.

– I co ma pan do powiedzenia Kacperkowi? – dociskała swojego rozmówcę dziennikarka słynąca z ostrych i dociekliwych rozmów, a przynajmniej chcąca uchodzić za ostrą i dociekliwą. – Co powie pan malcowi, który w zamachu stracił mamę? – pytała, patrząc głęboko w oczy ministrowi sprawiedliwości.

Witold Rudzki pojawił się w telewizyjnym studiu bez krawata, jakby przyjechał prosto z miejsca tragedii, gdzie osobiście niósł pomoc potrzebującym. Detal, o który zadbali ludzie odpowiedzialni za jego wizerunek.

– Pani redaktor, szanowni państwo – mówiąc to, minister spojrzał prosto w kamerę – zapewniam, że robimy wszystko co w naszej mocy, aby schwytać ludzi odpowiedzialnych za tę straszną zbrodnię. Zapewniam państwa i Kacperka, że nie spoczniemy, dopóki wszyscy stojący za tym bestialskim mordem nie zostaną ukarani. Wygramy wojnę, którą wypowiedziano dzisiaj całemu naszemu narodowi. – Odwrócił wzrok od kamery i ponownie spojrzał na dziennikarkę. – Jak pani redaktor wie, powołałem w Ministerstwie Sprawiedliwości specjalny zespół śledczy, który natychmiast przystąpił do pracy...

Nie zdążył dokończyć, gdyż prowadząca rozmowę przerwała jego wywód pytaniem:

– Kim właściwie jest prokurator... przepraszam, tylko spojrzę w notatki... a tak, Agnieszka Ossowska? Z tego, co wiadomo, do tej pory pracowała w prokuraturze we Włocławku. Nie chcę urazić zatrudnionych tam osób, ale nie jest to chyba najmocniejszy zespół śledczy w kraju.

Usłyszawszy to, minister Rudzki uśmiechnął się smutno.

– Muszę zaprotestować przeciwko takiemu stawianiu sprawy i z przykrością stwierdzić, że pani redaktor jest niedoinformowana. – Jego niski, basowy głos zabrzmiał stanowczo i karcąco zarazem. Nie pozwolił, by dziennikarka ponownie mu przerwała. – Pani prokurator Ossowska zajmowała się walką z międzynarodowymi organizacjami przestępczymi, których bossowie pochodzili z Bałkanów. To za sprawą Agnieszki Ossowskiej, o czym najwyraźniej pani nie wie, do aresztu trafił Naim Begaj, jeden z największych narkotykowych baronów na świecie. Kilkakrotnie próbowano ją zabić i zastraszyć, mimo to nie ugięła się i skierowała akt oskarżenia do sądu.

Miażdżona przez Witolda Rudzkiego dziennikarka wyglądała na speszoną, co zdarzało się jej niezmiernie rzadko, zazwyczaj to ona bowiem strofowała i pouczała swoich rozmówców.

– Nie wiem jak pani, ale ja uważam, że prokurator Ossowska ma aż nadto doświadczenia, by poprowadzić trudne i niebezpieczne śledztwo przeciwko terrorystom. – Piwne oczy ministra nieco złagodniały.

– To dlaczego po powrocie do kraju pracowała we Włocławku? – dziennikarka starała się odzyskać inicjatywę.

– Pani prokurator prowadziła śledztwo w sprawie objętej najwyższą klauzulą tajności. To wszystko, co mam do powiedzenia w tej sprawie.

ROZDZIAŁ 5

DWA MIESIĄCE WCZEŚNIEJ

„Świadek bezecny drwi sobie z prawości,
usta występne grzech pożerają”.
Księga Przysłów 19,28

– Czas na spowiedź – stwierdziła prokurator Ossowska, patrząc z góry na pulchne oblicze prałata Potockiego. – Nie, nie moją – dodała zaraz, by jej źle nie zrozumiał.

Stali we dwoje przed stertą zwiędłych kwiatów, szeleszczących kokardami wieńców i wypalonych zniczy, które przykrywały grób księdza Heina. Od pogrzebu samobójcy minęły prawie dwa miesiące, ale nic nie wskazywało na to, by zaczęły się jakieś prace przy budowie nagrobka.

– Nie rozumiem, po co mnie pani tu przyprowadziła. Na pewno czuje się pani dobrze? – spytał ksiądz, wykrzywiając grube wargi w uśmiechu, co wypadło sztucznie i fałszywie.

– A co ja tutaj robię? – odpowiedziała Agnieszka Ossowska, trzymając dłonie w kieszeniach spodni. – Po co ściągnięto mnie aż z Krakowa do oględzin serca wyjętego z formaliny? Dlaczego ta sprawa nie mogła poczekać do poniedziałku? I komu na tyle ważnemu i wpływowemu zależało na mojej obecności tutaj, że potrafił załatwić to u moich szefów? – wyrzucała z siebie kolejne pytania.

Rozejrzała się nerwowo, jakby obawiała się ataku żywych trupów. Na moment zapomniała o swoim rozmówcy, a po plecach przebiegły jej ciarki. Przestań, cipo. Była zła, bo gdzieś wokół niej toczyła się gra, której nie rozumiała, ale którą wyczuwała. Jej wyostrzony przez lata prokuratorski instynkt sygnalizował zagrożenie. Księdzu Potockiemu niespieszno było jednak do składania wyjaśnień.

– Myślę, że ktoś wie lub przypuszcza, że serce znalezione w kościele to narząd księdza Roberta Heina. Pochowanego w tym oto grobie, teoretycznie wraz z wnętrznościami, które powinny w spokoju gnić przez kolejnych parę lat – kontynuowała, wskazując przed siebie. – Ten ktoś nie chce być kojarzony ze sprawą i zależy mu na dyskrecji. Jednocześnie obawia się czegoś i potrzebuje fachowej pomocy śledczej. – Zawiesiła głos, by w słabym świetle odległych latarni spojrzeć na ściągniętą od zimnego wiatru twarz duchownego, który wciąż milczał, ale nie próbował się już uśmiechać. Odebrała to jako dobry znak. – Myślę, że ksiądz ma mnie sprawdzić, poddać swoistemu testowi. Proszę więc skończyć te podchody i przejść do rzeczy. Znam przyjemniejszy sposób na spędzanie piątkowego wieczoru, szczególnie że już wytrzeźwiałam – zakończyła z rozbrajającą szczerością.

Przez jakiś czas słychać było jedynie szum wiatru a stare cmentarne drzewa kołysały się miarowo. W końcu prałat Potocki westchnął ciężko.

– Nie mogła mi pani powiedzieć tego wszystkiego w kościele? Mogliśmy o tym porozmawiać w ciszy i z dala od ciekawskich uszu.

Takie postawienie sprawy trochę zaskoczyło prokurator Ossowską, która w alkoholowym widzie, kierując się impulsem, zorganizowała wyprawę na cmentarz chyba tylko po to, by dodać dramaturgii wypowiadanym przez siebie kwestiom.

– Musiałam się przewietrzyć, a nastrój w tym miejscu pasuje do dzisiejszych wydarzeń. Zresztą nie ma znaczenia, gdzie rozmawiamy – odparła, nie dając się zbić z tropu. Dalej, pączusiu. Czekała na reakcję duchownego.

Agnieszka nie miała zbyt wielu okazji do rozmów z księżmi, ale ci, których poznała, wydawali jej się rozlaźli. Zawsze kluczący, zawsze mówiący naokoło, a decyzje w drażliwych sprawach odkładający na później. „Młyny Boże mielą powoli, ale dokładnie i na miałko”. Usłyszała kiedyś to powiedzenie w telewizji, gdy nawiedzony katolicki publicysta tłumaczył, dlaczego Kościół w Polsce przez tyle lat nie rozliczył się z pedofilskich afer. Teraz patrzyła na pucułowate oblicze prałata Potockiego i czuła, jak ponownie narasta w niej złość. Przypomniała sobie o swoich urodzinach, o Krakowie, o luksusowym apartamencie, w którym nie zdążyła się nawet rozpakować, i o przyjaciółkach, z którymi miała spędzić szalony weekend. Zamiast tego stała na starym cmentarzu w smutnej mieścinie, a za towarzysza miała grubego księdza, który bawił się z nią w kotka i myszkę. Już miała wybuchnąć, gdy duchowny postanowił jednak się odezwać.

– Jest pani bystrzejsza, niż sądziłem – zaczął powoli, poprawiając opiętą na brzuchu sutannę. – Nie zrobiła pani dobrego pierwszego wrażenia, ale jestem zwolennikiem dawania ludziom drugiej szansy. Wszak wszyscy jesteśmy jeno grzesznikami w oczach Pana.

Usłyszawszy to, Agnieszka zacisnęła zęby. Świętoszek, cholera jasna, się znalazł. Najchętniej odpowiedziałaby ostro, odreagowała, plując skumulowaną złością i zionąc frustracjami. Tyle tylko, że to nie ten irytujący duchowny był odpowiedzialny za jej życiowe i zawodowe kłopoty, tym bardziej więc nie można go było obwiniać o pawia, którego rzuciła do kubła z mopem w kościelnej zakrystii. Postanowiła zatem posłuchać krągłego człowieczka bez zbędnych komentarzy, które mogłyby jedynie zaognić sytuację.

– Bardzo dziękuję za drugą szansę, a teraz chciałabym się dowiedzieć czegoś więcej o tym, co się tutaj dzieje – powiedziała, starając się z całych sił zachować uprzejmy ton.

Zależało jej na poznaniu prawdy o śmierci Roberta Heina. Od samego początku okoliczności jego samobójstwa nie pasowały do typowego profilu osoby z problemami egzystencjalnymi, która targnęła się na swoje życie. Nie znalazła jednak niczego, co dawałoby jej podstawy do kontynuowania śledztwa. Szczególnie w sytuacji, gdy włocławska kuria naciskała na jej przełożonych, aby sprawę jak najszybciej umorzyć. Telefony i nieoficjalne spotkania, o których dowiadywała się z korytarzowych plotek, przyniosły wkrótce oczekiwany przez kościelnych hierarchów efekt. Gdy sekcja zwłok księdza Heina wykluczyła udział osób trzecich w jego śmierci, prokurator Ossowska dostała polecenie na piśmie, by sprawę zamknąć. Jej szef tłumaczył, że niedofinansowanej i borykającej się z problemami kadrowymi włocławskiej prokuratury nie stać na prowadzenie takich śledztw tylko dlatego, że prokuratorom coś się wydaje albo że mają jakieś przeczucie.

– Dowody i jeszcze raz dowody. Nie widzę ich. A może ma pani chociaż jakieś poszlaki albo hipotezę? – rzucił szef, gdy przekonywała go do kontynuowania śledztwa.

Dowodów na popełnienie przestępstwa nie miała żadnych, a poszlaki były tak liche, że nie potrafiła na ich podstawie zbudować spójnej teorii. Mieszkańcy Lubrańca, z którymi rozmawiała, i świadkowie przesłuchani w sprawie mówili o księdzu Heinie tylko dobrze i żaden z nich nie zauważył niczego podejrzanego w jego zachowaniu. Nawet dwaj wikariusze mieszkający na plebanii nie dostrzegli u swojego proboszcza jakichkolwiek objawów depresji czy załamania psychicznego, które mogłyby tłumaczyć jego czyn. Na nic się nie żalił, nie narzekał, nie słyszeli o jego problemach, nie pił i nie palił. Czy chorował? Co najwyżej miał katar – ksiądz Hein przekroczył czterdziestkę i był okazem zdrowia. Parafianie chwalili go za gospodarność i zaradność. Dzięki jego staraniom wokół kościoła ułożono kostkę brukową, odnowiono ołtarze i polichromie. Ludzie zapewniali, że prowadził się jak na kapłana przystało – żadnych skandali, romansów, kochanek czy kochanków. Człowiek głębokiej wiary, mówiono o nim.

– Tacy ludzie nie popełniają samobójstw – powtarzała w kółko Agnieszka Ossowska, choć dobrze wiedziała, że każdy przypadek śmierci samobójczej jest inny i do każdego należy podchodzić indywidualnie.

Sprawa byłaby może prostsza, gdyby Robert Hein napisał list pożegnalny, ale tego nie zrobił. Przeszukanie sypialni i gabinetu na plebanii, jego prywatnych pokojów, także niewiele wniosło do śledztwa. Proboszcz zostawił po sobie idealny porządek. Wszystkie książki ustawione równo na półce, rzeczy w szafach i szufladach uprasowane i poskładane w kostkę. Żadnych śmieci, papierów czy notatek na biurku, czysto jak w muzeum. To także wydawało się prokurator Ossowskiej dziwne. Z jej zawodowego doświadczenia wynikało, że samobójcy w ostatnich chwilach życia nie myślą raczej o sprzątaniu domu i robieniu porządków w szafach. Próbowała dowiedzieć się czegoś o samobójstwach księży w Polsce, ale w internecie znalazła jedynie ogólnikowe informacje, z których wynikało, że w ciągu ostatnich paru lat życie postanowiło sobie odebrać kilkunastu duchownych. Nic nie wskazywało na to, aby ktoś zbadał dokładnie te przypadki. #zgorszenie, #zmowamilczenia, #bezkomentarza. Niby Kościół w swoim nauczaniu zaczął z większą empatią pochylać się nad samobójcami, dostrzegając problem depresji i innych chorób psychicznych, ale targnięcie się na życie przez księdza wciąż traktowano jako publiczne zgorszenie. Takie sprawy zamiatane były pod dywan, a kościelni hierarchowie woleli nie zauważać problemu. Agnieszka cały czas odnosiła jednak wrażenie, że w przypadku księdza Heina nie chodzi tylko o wstyd przed wiernymi. Teraz zaś była już pewna, że naciski w tej sprawie to coś więcej niż troska o samopoczucie parafian w Lubrańcu. Ta samobójcza śmierć skrywała jakiś mroczny sekret. „Tajemnica życia”. Przypomniawszy sobie słowa babki Roberta Heina, z coraz większym zniecierpliwieniem czekała na to, co powie prałat Potocki.

– Zapewne wie pani, że zazwyczaj samobójcy nie chcą umierać, ale po prostu nie potrafią dłużej żyć. To jak wołanie o pomoc – zaczął ksiądz.

Agnieszka skinęła głową.

– Tak, tak, kryzys egzystencjalny, problemy w pracy albo z pracą, zawód miłosny, utrata wiary. Bardzo proszę bez tych dydaktycznych wstępów – rzekła, nie kryjąc zniecierpliwienia.

– Widzę, że spieszy się pani. Dobrze, przejdźmy do konkretów. – Prałat Cyryl Potocki wziął głęboki oddech. – Wiedza, którą mam pani do przekazania, jest... jak to najlepiej ująć... bardzo delikatna i trzeba się z nią obchodzić nadzwyczaj ostrożnie, by przez przypadek nie uczynić w tej sprawie jeszcze więcej zła. – Pucułowaty kapłan obrócił się twarzą do grobu, pochylił głowę i wykonał znak krzyża, który Agnieszce kojarzył się z błogosławieństwem i odpuszczeniem grzechów.

***

– Proszę o wybaczenie, nie wiedziałem! Proszę, mam żonę i dzieci! – łkał komendant Jasiuk.

Jego twarz zmieniła się w bezkształtną krwawą miazgę. Z szyi, nadgarstków i kostek zniknęły więzy, ale ból i strach nie pozwalały mu się ruszyć. Leżał w kałuży krwi, jęcząc błagalnie. Powiedział wszystko, co chciał wiedzieć jego oprawca. Gdy Ołeh Petryk miał wątpliwości co do jego słów, łamał mu kończynę lub odcinał kawałek ciała. Nie były to wyrafinowane tortury, ale bardzo skuteczne. Na zachętę Ukrainiec zdjął pułkownikowi skalp. Krwawy i brutalny zabieg podziałał natychmiast. Roman Jasiuk, który początkowo wypierał się znajomości z Wielkim Antonem, gdy już przestał wyć z bólu, natychmiast przyznał, że od lat współpracuje z Białorusinem. Zaznaczył kilkakrotnie, że był jedynie płotką w jego przemytniczym łańcuchu.

– Ja tylko przymykałem oczy. Zrozum, trzeba jakoś żyć – przekonywał Ołeha po rosyjsku.

Ten słuchał z kamienną twarzą i patrzył z lodowatą obojętnością na męczarnie pułkownika. Interesowały go jedynie odpowiedzi i był gotowy zrobić wszystko, by je uzyskać. Nie musiał przejmować się hałasem albo przypadkowymi świadkami – znajdowali się w piwnicy jednego ze starych warsztatów mechanicznych na terenie Zakładów Taboru Kolejowego w Czeremsze. Przedsiębiorstwo zlikwidowano jeszcze pod koniec lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku, budynki już dawno zostały ogołocone ze wszystkiego, co mogło mieć jakąkolwiek wartość, i dziś nie zaglądał tu nikt, nawet bezpańskie psy. Planując porwanie komendanta, Ukrainiec przeprowadził dokładny rekonesans. Działał jak zawodowiec obeznany z technikami stosowanymi przez jednostki specjalne. Wiedział, jak zniknąć i być duchem nawet na obcym, nieznanym terenie. Przez kilka tygodni z ukrycia obserwował Jasiuka. Poznał jego zwyczaje i nawyki, wiedział, kiedy pojawia się w pracy i o której z niej wychodzi. Ustalił, co pije, je i z kim zdradza żonę. Pełne rozpoznanie. Na swoje nieszczęście pułkownik początkowo nie zorientował się w powadze sytuacji. Dlatego stracił skalp. Teraz, pod wpływem ostrza z ukraińskiej stali, bez większych problemów przypomniał sobie należący do Antona kontener, który na początku kwietnia wjechał białoruskim pociągiem do Polski.

– Nie wiem, co w nim było, nigdy mnie to nie interesowało. Była kasa, to najważniejsze – tłumaczył, ale najwyraźniej nie przekonał Petryka, bo ten westchnął i ponowił pytanie o jego zawartość. – Klnę się na wszystko... żeee... nnnie mam pojęcia... co Anton prze... prze... mycał – ledwie wyjąkał pogranicznik.

Ołeh rozciął więzy, a komendant odetchnął, ale uczynił to zdecydowanie za wcześnie. Ukrainiec jednym szybkim ruchem wykręcił mu dłoń, docisnął i przytrzymał, aż usłyszał głośny chrupot pękających kości i stawów. W ciemnym piwnicznym pomieszczeniu rozległ się dziki krzyk, który po jakimś czasie przeszedł w długi jęk przypominający skomlenie. Bliski omdlenia Roman Jasiuk przypomniał sobie nagle, że jednak wiedział, co znajdowało się w odrapanym niebieskim kontenerze, który jechał na wagonie zamykającym skład.

– Były tam dziewczyny – powiedział z wyraźnym trudem, dysząc ciężko. Otarł krew z twarzy, ale ta wciąż płynęła z rany na jego głowie, zalewając oczy i zabarwiając świat na czerwono. – Anton zapewniał, że nic im się nie stanie. Myślałem, że pomagam im w ucieczce na Zachód – dodał, zanim jeszcze poczuł potężne uderzenie miażdżące nos i kolejne, które rozcięło mu wargi i pozbawiło jedynek.

Ołeh Petryk miał niewątpliwy dar wykrywania najdrobniejszego choćby fałszu. Działał niczym najlepszy wariograf.

– Briehnja! – warknął, uznawszy wersję pułkownika za kłamstwo. Postanowił jednak nie drążyć tego tematu. Chciał jedynie wiedzieć, kto odebrał transport i dokąd pojechały dziewczyny.

– Boże przenajświętszy, my tylko przepuszczamy towar przez granicę – zaklinał się komendant, plując krwią.

W ręku Ołeha błysnęło znowu srebrne ostrze. „Chwała bohaterom”. W piwnicy rozległ się pisk przypominający kwiczenie zarzynanego prosiaka, a na betonową posadzkę plasnęło coś krwawego. Pułkownik Jasiuk klęczał, przyciskając prawą rękę do głowy na wysokości ucha. Między palcami obficie ciekła mu krew.

– Oni mnie, kurwa, zabiją! – szlochał, kuląc się na podłodze. – Błagam, zniszczą mnie! – Spojrzał na swego prześladowcę, szukając litości.

Ołeh Petryk był jednak niewzruszony. Zrobił krótki zamach i na karykaturalnie opuchniętej i zakrwawionej twarzy Romana Jasiuka wylądowały kolejne ciosy. Komendant upadł na plecy, lecz mężczyzna błyskawicznie doskoczył do niego. Stwardniałe kłykcie zaciśniętych pięści niczym kastety masakrowały głowę komendanta. Ukrainiec nie wdawał się w dyskusje, nie strzępił języka, prowadząc przesłuchanie. Żadnych zbędnych słów, próśb, przekonywania i powtarzania pytań. Po serii miażdżących ciosów zrobił przerwę, by dać szansę wypowiedzieć się swojej ofierze.

Pułkownik splunął, ale tym razem wraz z krwią na posadzkę poleciały też zęby.

– Człowieku... jeśli... ci powiem... będę... martwy – Roman Jasiuk ledwie mówił.

Ukrainiec nic nie powiedział, ale też nie zadał kolejnych ciosów. Zniknął w ciemnym kącie warsztatu, by po chwili wrócić z dwoma pustakami. Ustawił jeden na drugim, po czym chwycił Jasiuka za nogę, bez problemu przeciągnął go po podłodze jak szmacianą lalkę i położył jego stopę na podwyższeniu z cegieł. Pułkownik, wciąż oszołomiony potwornym bólem i stratą ucha, nie zorientował się, co mu grozi. Nagle poczuł przeszywający ból w kolanie, któremu towarzyszył mdlący chrzęst łamanego stawu. Zakręciło mu się w głowie i stracił świadomość.

Prawa noga mężczyzny wyglądała nienaturalnie – udo spoczywało na podłodze, łydka natomiast sterczała pod ostrym kątem ku sufitowi, podparta na cegłach. Ołeh szturchnął kilkakrotnie Jasiuka czubkiem buta, ale komendant nie reagował. Miał zamknięte oczy, przestał nawet jęczeć. Ukrainiec ponownie zniknął w piwnicznych zakamarkach, słychać było jedynie szuranie i metaliczne dźwięki. Gdy wynurzył się z ciemności, miał ze sobą dwa metalowe kanistry, każdy o pojemności dwudziestu litrów. Jeden z nich postawił obok nieprzytomnego pułkownika, drugi odkorkował i przechyliwszy, zaczął wylewać jego zawartość na leżącego we krwi mężczyznę. W pomieszczeniu zapachniało benzyną. Spuchnięte i posklejane czerwoną mazią powieki Romana Jasiuka rozchyliły się nieco, a z jego ust wydobyło się ciężkie westchnienie. Odzyskiwał przytomność, ale jeszcze nie do końca wiedział, co się dzieje. Roztrzaskany, pełen skrzepów nos z trudem rozpoznawał ostrą woń etyliny. Gdy Ołeh opróżnił drugi kanister, pogranicznik oprzytomniał.

– Co ty, kurwa, chcesz zrobić?! – krzyknął, dysząc i plując. – Powiem, powiem! Kolesia nazywają Książę – tłumaczył po rosyjsku. Nie próbował już unikać odpowiedzi, wiedząc, że kolejne wykręty zamienią go w żywą pochodnię. – Piotr Wilk, tak się nazywa. Piotr Wilk, ksywa... prozwiszcze, panimajesz... Książę. To jego ludzie zabrali dziewczyny. – Komendant miał problemy z oddychaniem, krew i benzyna zalewały mu usta i nos.

– Kto eta Piotr Wilk? – spytał Ołeh, chcąc poznać więcej szczegółów na temat tego mężczyzny.

– To mafioso z okolic Torunia. Ma sieć burdeli, handluje dragami i organizuje nielegalne walki w klatkach – powiedział pułkownik, w którego jakby wstąpiła nowa energia. Zaczął wierzyć, że ujdzie z tej historii z życiem, jeśli tylko będzie odpowiadał na pytania Ukraińca. Ta wiara dodała mu sił. – Ma też rozlewnie win i hurtownie alkoholi. Jego firma nazywa się Jordan... od nazwy miejscowości, w której urzęduje, Jordanów. Ale uważaj, skurwiel jest nie do ruszenia. Ma wpływy w policji, prokuraturze, sądach, służbach i wśród polityków.

Spowiedź pułkownika musiała ucieszyć Ołeha, bo przestał patrzeć na skulonego mężczyznę swoim lodowatym, mrocznym wzrokiem. Wyraźnie się rozpogodził. Dostał wreszcie to, po co przyszedł. Wyjął z kieszeni paczkę papierosów.

Komendant, którego ubranie przesiąknięte było benzyną, dostrzegł to i ponownie zaczął lamentować.

– Proszę o wybaczenie, nie wiedziałem... Proszę, mam żonę i dzieci!

Ołeh Petryk kiwał głową, obracając w dłoni srebrną zapalniczkę z wygrawerowanym herbem Ukrainy. Wyglądał, jakby się wahał i wciąż zastanawiał, co zrobić z błagającym o życie Romanem Jasiukiem. A potem szybkim, wprawnym ruchem odpalił ją.

***

Żółto-niebieski płomień zapałki zatańczył na wietrze. Prałat Cyryl Potocki osłonił go wypielęgnowaną pulchną dłonią, próbując odpalić jeden z niedopalonych zniczy. Ogień przeskoczył ochoczo na knot, a ten zapłonął, podświetlając od dołu twarz księdza.

– Gdy pół roku temu dotarły do nas pierwsze niepokojące sygnały, nie daliśmy im wiary – powiedział, pochylając się nad grobem Roberta Heina. Sapiąc ciężko, wcisnął zapalony znicz głęboko między zwiędnięte kwiaty.

Prokurator Ossowska z obawą patrzyła na czerwone guziki sutanny, która z trudem opinała jego grube ciało.

– Żyjemy w czasach, w których złe języki czynią wiele nieprawości. Szczególnie my, duchowni, znajdujemy się na celowniku liberalnych mediów i tych wszystkich, którzy za wszelką cenę chcą uderzyć w Kościół – ciągnął ksiądz Potocki, prostując się z trudem. Stęknął i spojrzał w oczy Agnieszki. – Ostre jak u węża ich języki, a jad żmijowy pod ich wargami – wyrecytował z namaszczeniem fragment Pisma Świętego i teatralnie wzniósł przy tym palec ku niebu. Prokurator Ossowska nie odzywała się, choć miała ochotę wdać się w polemikę. Uważała, że Kościół podlega takim samym ocenom jak każda inna instytucja w państwie. Głośne skandale seksualne z księżmi w roli głównej i afery, choćby te lustracyjne, nie brały się znikąd. Jej zdaniem faceci w sutannach nie byli świętymi tylko dlatego, że nosili koloratki.

– Tak więc gdy do kurii wpłynęły pierwsze donosy na księdza Roberta, uznaliśmy je za pomówienia, ale jednocześnie dyskretnie badaliśmy sprawę. – Prałat mówił powoli, co irytowało Agnieszkę; najchętniej wydusiłaby z niego to, co miał do powiedzenia. – Jak pani wie, w Lubrańcu działa kościelny ośrodek wychowawczy. Przebywają w nim dzieci do osiemnastego roku życia.

Prokurator Ossowska domyślała się już, co ma jej do zakomunikowania prałat Potocki.

– Ta placówka istnieje od dziesięcioleci. Trafiają do niej sieroty, dzieci po przejściach. Te niewinne owieczki doznały strasznych krzywd, były świadkami lub ofiarami patologicznych zachowań. Pomagamy im odnaleźć Boga i staramy się wskazać właściwą drogę w życiu – powiedział ksiądz, po czym wziąwszy Agnieszkę pod rękę, ruszył ciemną cmentarną alejką.

Ossowska poczuła się dziwnie, ale choć uznała ten gest za zbyt poufały, nie uwolniła się z uścisku.

– Niestety wiele wskazuje na to, że ksiądz Hein wykorzystywał te biedne dzieci. Wewnętrzne śledztwo wszczęte na osobiste polecenie jego ekscelencji księdza arcybiskupa uprawdopodobniło zarzuty stawiane proboszczowi. Rozważaliśmy odwołanie go z pełnionej funkcji i wysłanie na pokutę do jednego z klasztorów.

Cyryl Potocki mówił z wyraźną zadyszką, brakowało mu kondycji, choć szli wolno noga za nogą. Jeszcze bardziej pogrążali się w cmentarnych ciemnościach.

– Czy ksiądz Hein wiedział o śledztwie i decyzji, która miała zapaść? – Agnieszka postanowiła choć trochę przyspieszyć opowieść prałata.

– Nie, raczej nie. Być może czegoś się domyślał, ale śledztwo prowadzone było bardzo dyskretnie. Nie zdążyliśmy niestety zadać pytań jemu...

Prokurator Ossowska wzdrygnęła się, po plecach przeszedł jej dreszcz. Patrzyła pod nogi, unikając rozglądania się na boki, bo wtedy cienie rzucane przez drzewa i nagrobki ożywały w jej wyobraźni, zmieniając się w człekokształtne potwory. Tylko spokojnie. Starała się nie myśleć o tym, gdzie jest.

– Dlaczego nie zawiadomiono prokuratury? Pedofilia to przestępstwo ścigane z urzędu i zagrożone karą do dwunastu lat pozbawienia wolności. – Agnieszka chciała, by wypowiadane słowa zabrzmiały stanowczo, ale głos jej drżał. Doszli do miejsca, do którego nie docierało już światło ulicznych latarni.

– Rzecz jasna ma pani rację, ale sprawa nie była oczywista. Nie zebraliśmy wystarczających dowodów, by powiadomić organa ścigania – oznajmił prałat Potocki. Zatrzymali się na skrzyżowaniu dwóch alejek, tuż przy strzelistej topoli, której liście szarpał wiatr. – Zresztą teraz i tak nie ma to znaczenia, prawda?

Ossowska chciała już zaprzeczyć, ale ugryzła się w język. Pieprzeni hipokryci! Była przekonana, że sprawę zamierzano zatuszować, jak to miał w zwyczaju Kościół. Dla hierarchów święty spokój był ważniejszy od prawdy i sprawiedliwości. Tym jednak postanowiła zająć się później.

– Pewnie uważa pani, że chcieliśmy zamieść wszystko pod dywan. Cóż, ma pani prawo do swego zdania, ale na pani miejscu wstrzymałbym się na razie z ocenami.

Agnieszka nie odezwała się, a całym jej komentarzem było wzruszenie ramion, którego w panujących ciemnościach duchowny prawdopodobnie nawet nie zauważył. Czekała na ciąg dalszy historii, przeczuwając, że prałat wciąż nie powiedział tego, co w tej sprawie najistotniejsze, a co wyjaśniałoby, skąd w tabernakulum u Matki Boskiej Szkaplerznej w Lubrańcu wzięło się ludzkie serce.

– Obawiamy się, że ksiądz Robert Hein miał wspólnika albo kochanka, który go szantażował. – Prałat Potocki ściszył głos, jakby nagle zaczął się obawiać, że ktoś niepowołany może go usłyszeć. Z kieszeni wyciągnął najnowszego iphone’a i podsunął Agnieszce Ossowskiej. – Te zdjęcia otrzymał dziś rano na swoją komórkę ksiądz arcybiskup Jan Werda. Proszę je obejrzeć.

Ossowska wzięła do ręki telefon i spojrzała uważnie na niewielki wyświetlacz. Na pierwszej fotografii widać było chłopca oraz dziewczynkę. Oboje byli nadzy, a ich twarze zasłaniały weneckie maski. Patrząc na ich ciała, prokurator doszła do wniosku, że dziewczynka ma około czternastu lat. Stała w złotej, bogato zdobionej masce z piórami, trzymając nabijaną ćwiekami smycz. Natomiast ukryty za prostą czarną maską około dziewięcioletni chłopiec, któremu na szyję założono skórzaną obrożę, kucał przy jej nodze. Agnieszka odczuwała narastające wzburzenie, starała się nie wyobrażać sobie, do czego mogły być zmuszane te dzieci. Drugie zdjęcie, tak jak się spodziewała, ukazywało ludzkie serce na srebrnej tacce chirurgicznej. Musiało być świeżo wycięte, wokół bowiem widoczna była spora plama krwi.

– Oprócz zdjęcia była też wiadomość tekstowa – oznajmił ksiądz Potocki, po czym wyjął Ossowskiej telefon z ręki i odszukał esemes wysłany do arcybiskupa Werdy.

– Boże, Ty znasz moją głupotę / i występki moje nie są zakryte przed Tobą. / Niech przeze mnie nie wstydzą się ci, co Tobie ufają, / Panie, Boże Zastępów. / Niech przeze mnie się nie rumienią ci, którzy Ciebie szukają – przeczytała głośno Agnieszka, kiedy ponownie podsunął jej iphone’a. Spojrzała na prałata, którego pucułowata twarz tonęła w mroku. – Co to takiego?

– Psalm 69, ten sam, którego fragment znalazł pani kolega przy puszce z sercem – odparł ksiądz i upajając się swoją erudycją, wyrecytował wspomniany fragment: – Hańba złamała moje serce i sił mi zabrakło, / na współczującego czekałem, ale go nie było, / i na pocieszających, lecz ich nie znalazłem.

Prokurator Agnieszka Ossowska słuchała go zamyślona. Wzrok wbiła w kostkę chodnikową, której wzór rozmywał się w ciemnościach pod jej stopami.

– Samobójstwo, serce w tabernakulum, cytaty z Pisma Świętego... Wspólnik pedofil wolałby raczej zniknąć, niż bawić się w podlewane krwią kalambury. Ten ktoś wyraźnie chce zwrócić na siebie uwagę – stwierdziła, chociaż cały czas nie dawała jej spokoju myśl, że to jest bez sensu. – A co ksiądz o tym wszystkim sądzi?

Ruszyli w drogę powrotną, prałat Potocki znowu wziął ją pod rękę.

– Droga pani prokurator, jestem prostym sługą bożym i nie mnie analizować dowody w tej sprawie – powiedział. – Nie wiem, co kieruje tym zwyrodnialcem, ale na pewno chce on zaszkodzić Kościołowi, a szczególnie włocławskiej kurii. Być może to próba szantażu albo zastraszenia jego ekscelencji arcybiskupa Jana, który... – Przerwał nagle, jakby się zastanawiał, czy powinien dokończyć swoją myśl.

– Który... – powtórzyła Agnieszka Ossowska, oczekując ciągu dalszego.

Duchowny ociągał się dłuższą chwilę, ale ostatecznie skończył to, co zaczął.

– ...który w sierpniu ma zostać kardynałem. Taki skandal może to zniweczyć. O tym jednak nie wolno pani nikomu powiedzieć, czy to jasne? – rzekł, przystając pośrodku ciemnej cmentarnej alejki.

– Tak, rozumiem – potwierdziła Agnieszka, kiwając głową. Poszczególne elementy układanki zaczynały wreszcie do siebie pasować, jeszcze nie idealnie, ale było to coś, czego mogła się uchwycić w śledztwie. Samobójstwo proboszcza nabierało powoli sensu, o ile w przypadku śmierci można w ogóle mówić o sensie. Odtwarzała w głowie prawdopodobny przebieg wydarzeń: zdeprawowany klecha szantażowany przez kochanka, a zarazem wspólnika, popełnia samobójstwo. Jakby tego było mało, po jego śmierci kochanek zaczyna szantażować arcybiskupa. – Co ich poróżniło? Skąd wiadomo, że Hein miał kochanka? Kto to? Po co to przedstawienie z sercem? Czego chce szantażysta? – Prokurator Ossowska rzucała kolejne pytania, nie czekając na odpowiedź prałata Potockiego.

Ten jednak postanowił się wtrącić.

– Hmm... w jednej z tych spraw mogę się wypowiedzieć. Odnaleziono napisany własnoręcznie przez księdza Heina list do mężczyzny, który jak wynika z tej korespondencji, był kimś więcej niźli tylko przyjacielem nieżyjącego proboszcza... – oświadczył prałat.

Ten wymuskany, zadowolony z siebie, dobrze odkarmiony karierowicz z kurii nie przestawał zaskakiwać Agnieszki. Walczyła aktualnie z targanymi przez wiatr włosami, a jej chuda twarz z zaciśniętymi wąskimi ustami i haczykowatym nosem nabrała wyjątkowo srogiego wyrazu. Była naprawdę zła, gdyż potwierdziło się, że śledztwo w sprawie śmierci Roberta Heina było od samego początku sabotowane, jeśli nie blokowane. Cholera jasna! Czuła się jak idiotka, bo wyznaczono jej rolę marionetki w tej farsie dochodzenia. Ogarnęła ją furia.

– Czy ksiądz wie, że ukrywanie istotnych dla śledztwa dowodów jest przestępstwem? Co wy sobie myślicie? Że stoicie ponad prawem, że jesteście jakimś pieprzonym państwem w państwie? – wyrzuciła z siebie, patrząc z góry na pucułowatego księdza. Stojąc przy nim, wydawała się jeszcze wyższa i chudsza, niż była w rzeczywistości.

– Proszę się uspokoić – powiedział Cyryl Potocki wyraźnie zaniepokojony agresją w jej głosie. – Ten list odnalazłem kilka dni temu, robiąc porządki w pokoju księdza Heina. Był w jego brewiarzu. Dlatego nie mogła go pani zobaczyć wcześniej. – Podał jej kopertę.

Agnieszka nie zauważyła, kiedy wyciągnął ją z kieszeni sutanny. Spokój, tylko spokój. Wiedziała, że musi się opanować – złość nie pomagała w racjonalnej ocenie sytuacji. Jej mentor z Krakowa, prokurator Rybicki zawsze powtarzał: „Działaj na zimno, bez emocji. Te sprawdzają się tylko w sypialni”. Nie zamierzała jednak się mitygować. Cudowne odnalezienie listu zmarłego proboszcza akurat teraz, tuż przed pojawieniem się serca w kościele, było nieprawdopodobnym zbiegiem okoliczności. Wyjaśnić później. Wzięła kopertę, ale jej nie otworzyła – było za ciemno.

Ruszyli w milczeniu w stronę cmentarnej furty. Kuta stalowa brama była uchylona, tak jak ją zostawili. Gdy tylko znaleźli się za murem okalającym nekropolię, prokurator Ossowska podeszła do najbliższej latarni.

Koperta nie była zaklejona ani zaadresowana. Delikatnie, jakby bojąc się, że może coś uszkodzić, Agnieszka wysunęła złożoną wzdłuż, a następnie na pół kartkę formatu A4. Była to ozdobna papeteria z symbolem krzyża i ryby w lewym górnym rogu. Robert Hein miał ładny, stylowy charakter pisma świadczący o tym, że pobierał nauki kaligrafii, a list skierowany był do „Drogiego Janusza”.

Ksiądz Hein pisał:

„Ukochany mój, jedyny naprawdę umiłowany. Piszę na gorąco, prosto z serca, mając jeszcze przed oczami, jak się żegnamy. Zaraz po naszym rozstaniu udzielałem ślubu. Ona i on zapatrzeni w siebie z miłością i wiarą we wspólną przyszłość. Niemal czułem ich duchową jedność, wspólnotę myśli i uczuć. To wielka radość dla kapłana móc błogosławić związek wchodzących dopiero w dorosłe życie dwojga ludzi. Gdy rozbrzmiały skrzypce, altówka i wiolonczela, z głośników zaś popłynęły słowa Pieśni nad Pieśniami, poczułem wielkie wzruszenie, a myśli me pobiegły ku Tobie, najdroższy.

«...bo jak śmierć potężna jest miłość,

a zazdrość jej nieprzejednana jak Szeol,

żar jej to żar ognia, płomień Pański.

Wody wielkie nie zdołają ugasić miłości, nie zatopią jej rzeki».

I taka jest właśnie ma miłość do Ciebie, Ukochany Januszu. Chciałbym móc to wykrzyczeć całemu światu, na przekór ludziom bez serc i uczuć. Wiem, że nie mogę tego uczynić bez szkody dla Ciebie i siebie samego. Męczy mnie ta konspiracja i ciągłe ukrywanie, ale podołam, bo kocham Cię nad życie. Dlatego proszę – nie odtrącaj mej miłości, nie każ ugasić płomienia buchającego w mym sercu. Czy lata, które spędziliśmy razem, już nic dla Ciebie, mój drogi, nie znaczą? Nie wierzę. Czyżbyś nie pragnął już gorących pocałunków i pieszczot rozpalających nasze ciała? Nie wierzę. To ty mnie stworzyłeś i ulepiłeś, nauczyłeś kochać i pożądać. Nie możesz mnie teraz zostawić. To byłoby nieludzkie, okrutne i straszne. Wiem, że taki nie jesteś i że wciąż mnie kochasz. Przetrwamy razem to, co ma się wydarzyć. Na zawsze Twój. R.H.” .

Agnieszka Ossowska skończyła czytać i spojrzała na obserwującego ją uważnie Cyryla Potockiego.

– Czy domyśla się ksiądz, kim może być Janusz?

Duchowny nie odpowiedział, pokręcił jedynie głową.

– Muszę zatrzymać ten list, potrzebuję także zdjęcia i esemes, które wysłał szantażysta. Prawdopodobnie trzeba będzie również przesłuchać pracowników i dzieci w ośrodku wychowawczym – wyliczała Agnieszka, tworząc plan nowego śledztwa. Było jej duszno, czuła, że się poci. Musiała się napić, przyjąć cokolwiek, co zawiera alkohol. Byle ugasić palące od środka pragnienie i uspokoić rozedrgany umysł. Zerknęła na młodego policjanta, który karnie czekał na nich w radiowozie. – Będę też chciała porozmawiać z księdzem arcybiskupem – dodała i nie czekając na reakcję prałata, ruszyła do samochodu.

***

– Jeszcze wolniej mogłeś jechać. Nadajesz się do prowadzenia wózka golfowego – powiedział Witold Rudzki i trzasnął drzwiami służbowej limuzyny.

Kierowca czarnego bmw serii 7 nie zareagował, nawet nie odwrócił głowy, jakby był przyzwyczajony do humorów ministra sprawiedliwości. Woził go od prawie czterech lat, wystarczająco długo, by przestać przejmować się napadami złości pryncypała, jak zwykł nazywać ministra w gronie kolegów z Biura Ochrony Rządu. Zresztą zwykle Rudzki zachowywał się kulturalnie, wręcz z klasą – pamiętał o imieninach i urodzinach najbliższych współpracowników, znał imiona ich małżonków i dzieci, interesował się ich osobistymi problemami i jeśli tylko mógł, starał się im pomagać. Po prostu jak każdy człowiek miewał gorsze dni. A ten zdecydowanie do takich właśnie należał.

Od zamachu terrorystycznego w centrum Warszawy upłynęło niespełna osiemnaście godzin. Bilans ataku był wstrząsający – trzydziestu ośmiu zabitych i blisko dwustu rannych, w tym siedemnastu w stanie krytycznym. Rudzki cały czas był na nogach, jako pierwszy wicepremier pod nieobecność szefowej rządu koordynował działania służb i rządowej administracji. Wpadł do domu tylko na chwilę, wziął kąpiel i się przebrał. Od rana zdążył wziąć udział w dwóch naradach sztabu kryzysowego i spotkaniu specjalnego zespołu śledczego, który powołał ministerialnym rozporządzeniem, a był spóźniony na kolejną nasiadówkę. Tym razem w Kancelarii Premiera zebrało się kierownictwo Bloku Demokratycznego, który rządził w koalicji z Obozem Ludowo-Konserwatywnym. Rudzki był jednym z wiceprezesów BD, ale aspiracje miał znacznie większe. Jako rasowe polityczne zwierzę zwietrzył niepowtarzalną okazję i podczas gdy wszyscy dyskutowali wciąż o zamachu, on myślał już o jego konsekwencjach. Precyzyjnie planował swoje ruchy i wystąpienia, mając świadomość, że rozpoczęła się najważniejsza być może rozgrywka w jego karierze. Nigdy nie obawiał się sytuacji kryzysowych. Wręcz przeciwnie, widział w nich nieograniczone możliwości. Często cytował Johna Kennedy’ego, który powiedział kiedyś: „Napisane w języku chińskim słowo «kryzys» złożone jest z dwóch symboli. Jeden oznacza niebezpieczeństwo, a drugi nowe możliwości”. Witold Rudzki kierował się tą sentencją w swoich działaniach.

– Czołem, panowie! – zawołał i uśmiechając się po kumpelsku, przebiegł koło funkcjonariuszy BOR-u pilnujących bocznego wejścia do Kancelarii Premiera.

Po zamachu, do którego doszło kilkaset metrów od siedziby szefowej rządu, przed budynkiem pojawiły się dodatkowe patrole żołnierzy z długą bronią. Mimo to nikt nie zatrzymał pędzącego ministra sprawiedliwości. Wszyscy doskonale znali tego szpakowatego, wysportowanego mężczyznę o kwadratowej szczęce. Był politycznym celebrytą, bywalcem salonów błyszczącym na tle otyłych, zasiedziałych kolegów i ospałych matron. Bez śladu zadyszki pokonał schody i wbiegł na pierwsze piętro, gdzie znajdował się gabinet premier Elżbiety Czackiej.

– Już zaczęli – poinformował go sekretarz szefowej rządu, niski, filigranowy mężczyzna, który mimo młodego wieku wyraźnie łysiał. Jego zakola już dawno się połączyły, a teraz posuwały się dalej, co próbował ukrywać, zaczesując rzadkie czarne włosy do przodu. Wyglądało to żałośnie, ale najwyraźniej nie przeszkadzało ani młodzieńcowi, ani jego pracodawczyni. Siedział w sekretariacie za prostym drewnianym biurkiem ustawionym tuż obok drzwi, za którymi urzędowała Czacka, premier i zarazem prezes Bloku Demokratycznego.

– Dużo się spóźniłem? – spytał Rudzki, zapinając kołnierzyk niebieskiej koszuli i poprawiając krawat. Na zewnątrz panował żar, ale na szczęście klimatyzacja w Kancelarii Premiera dawała radę.

– Spotkanie trwa od czterdziestu minut – odpowiedział sekretarz, po czym wstał i uchylił drzwi gabinetu szefowej. – Minister sprawiedliwości – oświadczył i wycofał się, robiąc przejście Witoldowi Rudzkiemu, który sprężystym krokiem wszedł do środka.

Gabinet premier Czackiej urządzony był skromnie. Klasyczne dębowe biurko z rzeźbionymi zdobieniami i grubym blatem, utrzymane w tym samym stylu szafki oraz przeszklona biblioteka. Mosiężny orzeł w koronie był jedyną ozdobą ścian. Z tego, co kojarzył Rudzki, szefowa rządu niespecjalnie interesowała się sztuką. Kochała natomiast kwiaty, przede wszystkim storczyki, i to one stanowiły główny element dekoracyjny pomieszczenia. Było ich tak wiele, że złośliwi nazywali gabinet premier Kwiaciarnią.

– Bardzo was przepraszam, ale od rana mam spotkanie za spotkaniem – powiedział Rudzki, uśmiechając się z zakłopotaniem.

– Nie ty jeden, Wituś, masz urwanie głowy – burknęła Elżbieta Czacka.

Nie wyglądała na osobę, która dopiero co wyszła ze szpitala po ostrym zapaleniu wyrostka robaczkowego. Dobiegająca sześćdziesiątki brunetka miała nienaganny makijaż, który znakomicie maskował sińce pod oczami i bladość cery. Włożyła jedną ze swoich słynnych już połyskujących garsonek dopasowanych do szczupłej wciąż sylwetki oraz obowiązkowe buty na wysokim obcasie. Krótkie włosy miała zaczesane do tyłu, co dodawało jej surowości i powagi. Szefowa rządu uwielbiała perły – wraz z błyszczącymi garsonkami były jej znakiem firmowym. Tym razem założyła czarne, wychodząc z założenia, że będą dobrze korespondowały z fioletowym żakietem. Czacka sama kompletowała garderobę, co stylistów i speców od marketingu politycznego przyprawiało o palpitacje serca.

– Znakomicie wyglądasz, Elu – powiedział Rudzki, uśmiechając się szeroko. Gdy przed dwudziestoma laty zaczynał przygodę z polityką, Elżbieta Czacka była jedną z osób, które wprowadzały go w jej arkana. Plotkowano nawet o ich gorącym romansie, ale jeśli nawet była to prawda, to obecnie łączyły ich jedynie relacje służbowe. Skrycie rywalizowali od dawna o przywództwo w partii i wpływy na scenie politycznej.

– Przestań mi tu słodzić, nie ma czasu na pierdoły – odpowiedziała oschle szefowa rządu, wyraźnie poirytowana faktem, że przez spóźnienie ministra sprawiedliwości muszą zacząć od początku. – Spotkaliśmy się, by przygotować plan działań na kampanię wyborczą, która, co chyba dla nas wszystkich jasne, toczyć się będzie wokół wczorajszego zamachu.

W spotkaniu z Elżbietą Czacką uczestniczyli poza Witoldem Rudzkim jeszcze trzej mężczyźni. Po prawej stronie ministra sprawiedliwości siedział sekretarz generalny Bloku Demokratycznego Jakub Wolski. Tęgi czterdziestolatek nazywany był karbowym, gdyż jego główną rolą w partii było pilnowanie dyscypliny i praca w tak zwanym terenie. Słynął z mocnej głowy, organizowania wystawnych biesiad i bezwzględności w działaniu. Kolejne miejsce zajmował drugi po Rudzkim wiceprezes Bloku Demokratycznego Jarosław Kot, wysuszony mężczyzna z potarganymi siwymi włosami i zdecydowanie za długą brodą. Tuż obok premier Czackiej usiadł kolejny wiceprezes, najmłodszy w tym gronie Artur Barański. Choć skończył trzydzieści pięć lat, wciąż wyglądał na studenta. Wbrew pozorom jednak był osobą wpływową – to on kierował większością działań marketingowych Bloku Demokratycznego. Ludzi takich jak on nazywano z angielska spin doktorami, ale on sam wolał myśleć o sobie jako o facecie od brudnej roboty.

Spotkali się w tak wąskim gronie, by ograniczyć możliwość przecieków.

– Jak mawia jeden z naszych kolegów – kontynuowała premier – jesteśmy w dupie i nie jest to dupa Jennifer Lopez. – Ta obyta i kulturalna kobieta, gdy nie było kamer i osób postronnych, potrafiła rozmawiać z facetami w ich stylu. Nie lubiła koszarowego dowcipu, seksistowskich tekstów i przekleństw, ale w męskim świecie, w którym liczą się długość członka i twarde jaja, grzeczne pensjonarki i eteryczne damy skazane były na odgrywanie drugoplanowych ról. A to jej nie odpowiadało. – Nietrudno się domyślić, że opozycja będzie się starała zrzucić na nas odpowiedzialność za wczorajszy zamach. Wytkną nam bezradność służb specjalnych, które nie ostrzegły na czas o planowanym ataku. Będziemy musieli się tłumaczyć z polityki otwartości wobec uchodźców i tak dalej, i tak dalej. – Dla wszystkich zebranych była to oczywista oczywistość. – Za dwa miesiące wybory prezydenckie. Nieważne będą nasze osiągnięcia gospodarcze, nieistotne dokonane przez rząd inwestycje. Ta kampania wyborcza sprowadzi się do dwóch prostych pytań: „Czy czujesz się bezpiecznie?” i „Kto lepiej zadba o twoje bezpieczeństwo?” – Kolejny banał, o czym premier Czacka doskonale wiedziała. To, co istotne, zachowała na koniec. – Nasz prezydent... Cóż, wydaje mi się, że Zygi Tarnowski nie jest najlepszym kandydatem na obecne czasy. Dlatego czekam na pomysły. – I Elżbieta Czacka spojrzała wprost na Witolda Rudzkiego.

Minister sprawiedliwości wykonał jednak unik, odwracając wzrok. Chciał najpierw usłyszeć, co mają do powiedzenia pozostali. Niech się wystrzelają. On wolał taktycznie poczekać, aż koledzy skończą wygłaszanie frazesów i odbędą rytualne spory o to, kto ma rację. Witold Rudzki dobrze wiedział, co powie. To była jego życiowa okazja, chwila, na którą czekał, latami mozolnie pnąc się w partyjnej hierarchii i tocząc frakcyjne wojenki. Teraz był gotowy do gry o najwyższą stawkę. Wszystko albo nic.

ROZDZIAŁ 6

DWA MIESIĄCE WCZEŚNIEJ

„Kto oczy zamyka, podstęp obmyśla,
kto wargi zaciska, dokonał zbrodni”.
Księga Przysłów 16,30

Nie lubiła takich narad, pokazówek organizowanych przez przełożonych dla ich przełożonych. Meldujemy, raportujemy, informujemy, słuchamy i liżemy dupę. Jej zdaniem była to strata czasu, rytuał, który nie wnosił niczego do sprawy, a jedynie poprawiał samopoczucie decydentom, dyrektorom, kierownikom i naczelnikom – wszystkim, którzy w ten sposób realizowali swoje uprawnienia. Jednak hierarchia w prokuraturze jest rzeczą świętą, od tych rejonowych przez okręgowe aż do prokuratury generalnej, więc każdy musiał znać porządek dziobania. Ciągłe zmiany i zawirowania polityczne sprawiły wręcz, że wielu prokuratorów miało tak giętkie kręgosłupy, iż z powodzeniem mogliby zastąpić w cyrku najlepszego nawet człowieka gumę.

Agnieszka Ossowska nie poznała jeszcze specyfiki pracy we Włocławku, ale nie przypuszczała, by tutejsi prokuratorzy odbiegali od średniej krajowej. Ukryta za opadającymi na twarz jasnymi włosami westchnęła i odgarnęła grzywkę. Jeszcze raz popatrzyła po twarzach osób zgromadzonych przy długim czarnym stole w pokoju, którego ściany, kiedyś zapewne śnieżnobiałe, były obecnie szarobure.

Spotkanie odbywało się w budynku prokuratury okręgowej przy Orlej 2, co w porównaniu z lokalizacją prokuratury rejonowej, w której na co dzień pracowała Agnieszka, można było nazwać centrum tego ponadstutysięcznego miasta. W promieniu pół kilometra znajdowały się wszystkie najważniejsze urzędy i instytucje, wliczając w to rzecz jasna Kurię Diecezjalną. Budynki administracji państwowej i kościelnej, choć nie wyglądały na wystawne, i tak wyróżniały się na tle wołających o remont małych kamienic, okropnych betonowych budynków o brudnych fasadach, pozapadanych chodników i jezdni. Dwukilometrowy spacer, jaki zafundowała sobie, idąc na poranną naradę, nie był najlepszym pomysłem. Termometry oszalały, pokazując o ósmej rano trzydzieści stopni Celsjusza. Rozgrzane czerwcowe powietrze zalatywało poranną zgnilizną zatęchłych podwórek, zatkanych studzienek kanalizacyjnych i rozkładających się śmieci.

Idealnym dopełnieniem dołującej przechadzki ulicami Włocławka była ponura sala narad z równie ponurymi ludźmi, którzy powitali ją wymuszonymi uśmiechami i skinieniami głowy. Naprzeciwko niej siedział mniej więcej sześćdziesięcioletni łysy mężczyzna z kozią bródką i okularami w metalowych oprawkach na pękatym nosie, prokurator Henryk Filipiak. Legenda lokalnego wymiaru sprawiedliwości, z naciskiem na organy ścigania. Od kilkunastu już lat, mimo zmieniających się ekip rządowych i politycznych układów, kierował prokuraturą okręgową. Obok niego siedział nerwowo ocierający pot z czoła Krzysztof Zenobiusz, naczelnik Wydziału Śledczego. Ponadczterdziestoletni mężczyzna zbyt dużo czasu spędzał za biurkiem, o czym krzyczała koszula opięta na wydatnym brzuchu. Jej guziki poddawane były trudnemu testowi wytrzymałości, materiał zaś rozchodził się, odsłaniając blady włochaty balon.

Agnieszka odwróciła wzrok, starając się ukryć obrzydzenie. Spojrzała na siedzącego po lewej szefa prokuratury rejonowej we Włocławku. Adam Ćwikła, jej aktualny przełożony, dobiegał pięćdziesiątki i wyglądał na zmęczonego życiem oraz pogodzonego z faktem, że jego jedynym osiągnięciem będzie kierowanie rejonówką na polskim zadupiu, w smutnym mieście bez przyszłości. Nie musiał nic mówić – było to widać w jego zapadniętych, patrzących przed siebie bez wyrazu oczach. Wszystko w d. Szarą twarz Ćwikły pokrywał kilkudniowy zarost, nie był to jednak skutek podążania za najnowszymi trendami, lecz dowód lenistwa i niechlujstwa, podobnie jak niedopięta pod szyją koszula i krawat w kwiatki modny w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku.

– W takim razie zacznę – oznajmiła Agnieszka Ossowska, choć wcale nie miała na to ochoty.

Nie była w najlepszej formie psychicznej i fizycznej. Po weekendzie, który zamiast w Krakowie spędziła, kursując między Włocławkiem a Lubrańcem, wieczorami natomiast pijąc zdecydowanie za dużo mocnego alkoholu, czuła się zmęczona i zużyta. Trzydzieste szóste urodziny spędziła samotnie, wlewając w siebie gin z tonikiem w proporcjach dwa do jednego i prowadząc kretyńskie dyskusje na Facebooku. #nightout, #piżamaparty, #alkowpisy. Zapomnienia szukała także w różowym silikonowym wibratorze, który kupiła w małym sex shopie w podziemiach Dworca Centralnego w Warszawie. Płonęła wówczas ze wstydu, ale dała się przekonać gazetowym i internetowym seksuolożkom, które zachęcały kobiety do odnajdywania siebie i szukania spełnienia. #orgazm, #masturbacja. Poprawa nastroju była jednak krótkotrwała, więc i tak kończyło się na kolejnym drinku. #dozerwaniafilmu. O pobudkach lepiej nie wspominać – z najwyższym trudem wstawała, by jechać do Lubrańca. Na szczęście nie było daleko, dwadzieścia pięć kilometrów w jedną stronę. Przydzielono jej także kierowcę, pana Kazimierza, a służbowa skoda superb miała wydajną klimatyzację, co przy panujących upałach było nie do przecenienia.

Teoretycznie mogła sobie zrobić wolny weekend, ale nie chciała drażnić szefa, przede wszystkim zaś tracić czasu. Jako rasowa śledcza wiedziała, że musi być tam, na miejscu, właśnie teraz, by wsłuchać się w to, co mówią ludzie, zanim jeszcze plotka zwycięży z faktami, skrywając obraz wydarzeń pod warstwą półprawd i przeinaczeń. Emocje rozplątywały języki, każdy chciał wiedzieć i podzielić się wiedzą. Czuła się trochę niepewnie, zanurzając się w tej obcej społeczności, w której – w przeciwieństwie do jej świata – życie toczyło się zupełnie jak w czasach przed wynalezieniem internetu. W Lubrańcu nie było lajków, tłitów, snapów. Liczyła się tylko podawana z ust do ust informacja, powtarzana wielokrotnie i obnoszona po miasteczku niczym relikwia, hostia oświecenia. Dla Agnieszki Ossowskiej weekendowe wypady do Lubrańca były mieszaniną pracy śledczej, obserwacji socjologicznej i doświadczenia kulturowo-światopoglądowego. Teraz musiała zreferować przebieg sprawy.

– Postępowanie wyjaśniające w sprawie domniemanego zbezczeszczenia zwłok prowadzimy w związku z zawiadomieniem, jakie dziesiątego czerwca złożył tymczasowy zarządca parafii Świętego Jana Chrzciciela w Lubrańcu, ksiądz prałat Cyryl Potocki. – Wygłosiła wstępną formułkę i zrobiła krótką przerwę. Łyk wody, jeszcze jeden i kolejny, w jej gardle panowała nieznośna susza. – Aby nie zanudzać panów nieistotnymi detalami, przejdę do tego, co najważniejsze.

Twarze prokuratorów wyrażały zrozumienie i poparcie dla tej propozycji, szczególnie że pracująca z głośnością kombajnu klimatyzacja wyraźnie nie radziła sobie z upałem, jaki mimo wczesnej pory panował za oknem. Prokurator Filipiak skinął głową na znak aprobaty. Krócej, za to treściwiej. Fakty, konkrety, dowody, hipotezy.

Agnieszce znowu zaschło w gardle, wzięła kolejny łyk wody.

– Serce znalezione w kościele w Lubrańcu to narząd ludzki. Nie mamy jeszcze wyniku badania DNA, ale wstępnie zakładamy, że mogło należeć do księdza Roberta Heina, który popełnił samobójstwo w kwietniu tego roku. Dokładnie siedemnastego. Tamtą sprawę polecono mi umorzyć w związku z niestwierdzeniem udziału w niej osób trzecich. – Spojrzała oskarżycielsko prosto w pozbawione jakiegokolwiek wyrazu oczy swego przełożonego.

Prokurator Ćwikła nawet nie drgnął. Biły od niego całkowita obojętność i absolutny spokój, zupełnie jakby osiągnął stan urzędniczej nirwany.

– Oto, czym dysponujemy... – powiedziała Agnieszka, po czym wstała i wręczyła każdemu z prokuratorów po kilka kartek z wydrukowanymi zdjęciami i kserokopiami.

Mężczyźni niemal jak na komendę przewracali strony, prześlizgując się wzrokiem po fotografii serca w złotej puszce, napisanym na maszynie tekście Psalmu 69 i zdjęciach, jakie dostał arcybiskup Werda wraz z przesłaną esemesem sentencją z Biblii. Ossowska każdemu dowodowi poświęcała kilka minut, omawiając najistotniejsze kwestie. Na ostatniej z zadrukowanych kartek znajdowała się kopia listu księdza Heina do Janusza.

– Adresatem tego listu jest domniemany... – Agnieszka przerwała, jakby wstydziła się ubrać w słowa coś, co wszyscy wiedzieli i co w dzisiejszych czasach samo w sobie nie było niczym niezwykłym. Nigdy nie była pruderyjna, ale teraz, ku swojemu zaskoczeniu, odkrywała w sobie głęboko ukryte pokłady dulszczyzny i złoża kołtuństwa. – ...kochanek księdza proboszcza. Z informacji przekazanych nam nieformalnie za pośrednictwem prałata Cyryla Potockiego wynika, że Robert Hein był podejrzewany o seksualne wykorzystywanie podopiecznych kościelnego ośrodka wychowawczego w Lubrańcu. Niewykluczone zatem, że miał wspólnika... Janusza... który go szantażował. – Agnieszka z  radością odkryła, że jej ślinianki zaczęły ponownie funkcjonować, i uśmiechnęła się mimowolnie. Nie wyglądało to dobrze jako pointa opowieści o księdzu pedofilu. – Wspomniany Janusz to na chwilę obecną nasz główny i jedyny podejrzany. Nie będzie łatwo go namierzyć, ksiądz Hein był bowiem zaskakująco dyskretny. W jego rzeczach na plebanii nie znalazłam niczego, co mogłoby wskazywać na to, kim jest ów kochanek i kiedy napisano list, który mają panowie przed sobą.

Prokurator Ossowska zrobiła przerwę, by dać swoim kolegom czas na spokojne przeczytanie miłosnego wyznania proboszcza z Lubrańca.

***

– Ta pizda z prokuratury nie wygląda na lotną i do tego nie jest urodziwa. Poszkodowany przez los, niedoruchany babsztyl – rzucił z pogardą Mocny. – Mam nadzieję, że pieprzony maszkaron zrobi, co do niego należy, a potem kopa w chudą dupę! – Jego ostre nordyckie rysy wykrzywiły się w uśmiechu, szarozielone wilcze oczy zaś wyglądały na szczerze rozbawione.

– Stać cię na więcej – skomentowała Karolina van der Oord, kręcąc z dezaprobatą głową. Nie żartowała. Kiedyś jej to nie przeszkadzało, ale ostatnio była wyczulona na prostackie teksty. I to nawet jeśli jej zaufany współpracownik mówił o prokurator Ossowskiej, która na powrót zaczęła wtykać haczykowaty nos w nie swoje sprawy. – Z kim jeszcze poza księdzem Potockim kontaktowała się ta prokurator? – zapytała, stając przed szklaną taflą okna, za którym rozpościerał się widok na rzekę i sosnowy las.

Z włosami spiętymi w kok, małymi, dyskretnymi kolczykami w uszach, ubrana w stalowoszare garniturowe spodnie i klasyczną białą bluzkę z długimi rękawami wyglądała skromnie, wręcz zaskakująco skromnie jak na osobę, która od lat znajdowała się w dziesiątce najbogatszych polskich biznesmenów. Ascetyzm stroju i biżuterii kontrastował z przepychem, z jakim urządzony był jej gabinet w apartamencie na ostatnim piętrze kliniki „Mysterium Vitae”. Całe wyposażenie skompletowano z mebli, lamp i wszelkiego rodzaju dodatków zaprojektowanych przez Hectora Guimarda. Karolina van der Oord często podkreślała, że uwielbia tego francuskiego architekta żyjącego na przełomie XIX i XX wieku. Mogła godzinami mówić o jego asymetrycznych, fantazyjnych projektach pełnych falistych linii i kwiecistych form oraz o niebotycznych cenach, jakie osiągają na aukcjach meble sygnowane jego nazwiskiem. Fascynowały ją art nouveau i francuska dekadencja, a przynajmniej pozowała na osobę zorientowaną w temacie.

– Pani prokurator Agnieszka Ossowska – Szymon Wilk zaczął z przesadną grzecznością, jednak szybko porzucił kpiarski ton, obawiając się wybuchu gniewu szefowej – próbowała zagadywać ludzi przed kościołem, rozmawiała też z księżmi z parafii. Pytała głównie o znajomych proboszcza, o to, gdzie bywał, z kim się spotykał czy ktoś u niego gościł. Chciała też wiedzieć, czy ostatnio nie kręcił się po Lubrańcu ktoś obcy, kto rzucał się w oczy. Takie tam popierduły. – Mocny skrzywił się, co miało być oznaką lekceważenia zdolności śledczych Ossowskiej. – Ludzie niechętnie z nią gadają, wiadomo, po co podpaść czarnym – dodał i mrugnął porozumiewawczo, choć van der Oord była odwrócona do niego tyłem.

Siedział na jednym z wiekowych, zdobionych kwiecistymi wzorami krzeseł z finezyjnie wyprofilowanym oparciem. Patrzył na swoją szefową, z trudem ukrywając pożądanie – zbyt długo zawieszał wzrok na jej krągłościach, by można było uznać to za przypadek.

– A co z kamerami na plebanii i nagraniami z monitoringu miejskiego? – spytała Karolina van der Oord.

– Wszystko w naszych rękach – odparł uradowany Mocny. – Oficjalnie sprzęt na plebanii i wokół kościoła popsuł się na początku kwietnia, a nagrania z kamer w mieście uległy zniszczeniu na skutek błędu systemu spowodowanego przez stare oprogramowanie. Centrum monitoringu mają tam takie jak w co drugiej mieścinie. Pozakładali kamery, tylko forsy na konserwację sprzętu, software i szkolenie personelu nie ma – wyjaśnił uśmiechnięty.

– A co jest nagrane na tym, co się nie nagrało? – drążyła temat Karolina van der Oord.

Odwróciła się, sięgnęła po leżącą na blacie biurka złotą papierośnicę i wyjęła czarnego papierosa ze złotym ustnikiem, na którym widniało carskie godło. Ekskluzywna marka Sobranie Black Russian, należąca do brytyjskiego koncernu Gallaher Group, miała długą, jeszcze przedrewolucyjną historię i zamożni klienci wybierali ją nie tylko dla wyśmienitego tytoniu, ale także ze snobizmu. Prezes van der Oord odpaliła papierosa i zaciągnęła się z rozkoszą. Nie paliła dużo – robiła to jedynie od czasu do czasu, dla przyjemności. Lubiła smak dobrego, wyrazistego tytoniu.

– Na tym, co się nie nagrało, jest nagrany Renegat. – Tak nazywali osobę, która podrzuciła serce do kościoła i była podejrzewana o szantażowanie księdza Heina. – Ksiądz z sercem w plecaku. – Szymon Wilk lubił gry słowne, wplatanie do wypowiedzi tytułów i cytatów z filmów lub piosenek. Nie wszyscy jednak doceniali jego językową pasję, zwłaszcza że dowcipy miał zwykle przyciężkie. – Serce w plecaku, no, jak w tej piosence – zaczął tłumaczyć, widząc, że van der Oord nie załapała genialnego żartu, i w końcu postanowił zanucić: – Z młodej piersi się wyrwało / W wielkim bólu i rozterce / I za księdzem poleciało / Zakochane czyjeś serce. Ta, ta, taam – zakończył dumny z tego, że udało mu się przerobić oryginalny tekst tak, by pojawił się w nim ksiądz. Wciąż nie opuszczało go przekonanie, że występy estradowe są jego mocną stroną.

Karolina van der Oord nie zamierzała wyprowadzać go z błędu, skoro nie zrobili tego w odpowiednim momencie jego rodzice. Poza tym przyzwyczaiła się do tego, że jej bliski współpracownik, choć oddany i lojalny, nie jest istotą doskonałą. Miał swoje słabości. Już dawno pogodziła się z tym, że ludzie są tylko ludźmi.

– Niestety Renegat wiedział, co robi. Przyszedł do kościoła od strony łąki, tej za plebanią, co się aż do rzeczki ciągnie. Nie wiadomo więc, czym przyjechał. Twarz umiejętnie ukrywał pod daszkiem czapki bejsbolowej. I znał teren, wiedział, gdzie są kamery – rzekł Szymon Wilk, po czym wyszczerzył zęby w uśmiechu i ruszył w kierunku szefowej, nieśmiało wyciągając rękę po papierośnicę. Milczenie oraz bezruch, w jakim pogrążona była Karolina van der Oord, uznał za przyzwolenie i już po chwili zaciągał się zachłannie Czarnym Ruskiem. – Tyle w kwestii nagrania, którego nie ma i nie było. Policja i prokuratura nim nie dysponują – pochwalił się raz jeszcze.

Jednak zamiast gratulacji usłyszał pytanie, którego się obawiał, ale które musiało paść.

– Wspaniała historia, okraszona niezwykłą grą słów, ale, do cholery, kiedy ten fiut dostanie za swoje?!

To wystarczyło, by Mocny stracił pewność siebie i dobry humor. Papieros przestał mu nagle smakować.

– Eee... To nie jest takie proste... – wydukał. Przez chwilę rozważał, czy nie pochwalić się czymś na wyrost, nie wymyślić czegoś na poczekaniu, ale wolał nie ryzykować. Nie potrafił okłamać Karoliny, tak było zawsze, odkąd tylko zaczęli współpracować.

On dopiero co skończył dwadzieścia lat, ona była o osiem lat starsza. Właśnie przyjechała do Włocławka jako holenderska inwestorka, której towarzyszył nimb finansowej wybawicielki i giełdowego geniusza. Jak na swój młody wiek miała zaskakująco dobre kontakty w branży chemicznej, dzięki czemu stała się nadzieją na przetrwanie dla lokalnych zakładów i tysięcy zatrudnionych w nich osób. W tym czasie Szymon Wilk bił się o swoją przyszłość, biorąc udział w nielegalnych walkach, które organizował jego brat Piotr. Na jednej z takich imprez pojawiła się Karolina van der Oord – młodej pani prezes nudziło się i szukała wrażeń. Po walce, w której Mocny w trzeciej rundzie powalił przeciwnika na deski efektownym kopnięciem w głowę, podeszła do niego i wsunęła mu za spodenki swoją wizytówkę.

– Zadzwoń, mam dla ciebie pracę – szepnęła mu do ucha.

Szymon Wilk nie zastanawiał się długo. Najpierw pracował jako kierowca i ochroniarz, później był sekretarzem, a skończywszy po drodze studia, został w końcu najbliższym współpracownikiem Karoliny van der Oord. Kobiety, która w swoim portfelu miała Narodową Grupę Biochemiczną „Polon”, bank, firmę telekomunikacyjną i – w jego rodzinnym Lubrańcu – klinikę urody „Mysterium Vitae”, w której był ważną osobą, człowiekiem do specjalnych poruczeń.

– I właśnie dlatego mam ciebie, mój wilku – prawie wymruczała, idąc w jego kierunku. – Wiem, że sprawa nie jest prosta. Gdyby taka była, nie zawracałabym sobie i tobie głowy.

Minęła go, stanęła tuż za nim i oparła dłonie na jego barkach. Choć pracowali ze sobą od osiemnastu lat i oboje byli atrakcyjnymi singlami, nigdy nie doszło między nimi do zbliżenia. Van der Oord traktowała Szymona Wilka jak młodszego brata, choć często świadomie go prowokowała, paradując przed nim w samej bieliźnie albo uprawiając głośno seks za ścianą jego gabinetu. Robiła to, gdyż wiedziała, jak bardzo jej pożąda, jak wodzi za nią tymi swoimi wilczymi ślepiami. Na swój sposób odczuwała podniecenie, pokazując mu swoje seksowne, wymuskane przez lekarzy i chirurgów plastycznych ciało.

– Posłuchaj, to dla nas sprawa priorytetowa – powiedziała spokojnie, ale z wyczuwalną stanowczą nutą w głosie. – Sprawa ważniejsza od wszystkiego, czym się obecnie zajmujemy. Musimy działać subtelnie i ostrożnie. Czy to jasne? – spytała, patrząc z góry na Mocnego.

– Jasne jak słońce – potwierdził i skinął energicznie głową.

Dłonie Karoliny van der Oord zacisnęły się na szerokich barkach Szymona Wilka. Czuła pod palcami przyjemny dotyk delikatnego materiału, z jakiego uszyty był garnitur. Nowa włoska kolekcja prosto z Mediolanu. Poklepała go po przyjacielsku i ruszyła w kierunku okna, przesłaniając mu widok sosnowego lasu wysychającego w czerwcowym upale.

– Od tego, mój wilku, zależy wiele, bardzo wiele. Rób, co musisz, cel uświęca środki.

***

Lektura listu księdza Heina pozostawiła na twarzach mężczyzn grymas zniesmaczenia pomieszanego ze zdziwieniem.

– Taaak... – mruknął prokurator Filipiak, z zakłopotaniem gładząc się po łysej czaszce. Okulary w metalowych oprawkach zsunęły mu się na czubek nosa. Nie poprawiał ich, koncentrując się ze wszystkich sił na unikaniu kontaktu wzrokowego z pozostałymi osobami przy stole.

Agnieszka zerkała na nich z rozbawieniem. Dla tych trzech żonatych prokuratorów z Włocławka, wykształconych mężczyzn w średnim wieku, wierzących i od czasu do czasu praktykujących, romans księdza z kobietą byłby zrozumiały i może nawet akceptowalny. Ale żeby duchowny kochał się w innym facecie albo, o zgrozo, z innym facetem? O tym w najbardziej katolickim kraju Europy głośno się nie mówiło.

– Naszym zdaniem list, którego autentyczność potwierdziły pierwsze, wstępne oględziny grafologiczne, skierowany jest do kogoś, kto dla nieżyjącego proboszcza był nie tylko kochankiem, ale i autorytetem, mentorem – kontynuowała swój wywód Ossowska, gdy uznała, że jej koledzy zapoznali się już z osobistą korespondencją księdza Heina. Na poparcie wygłoszonej tezy zacytowała fragment: – „To ty mnie stworzyłeś i ulepiłeś, nauczyłeś kochać i pożądać. Nie możesz mnie teraz zostawić”.

Zebrani przy stole prokuratorzy nie przerywali jej, wydawali z siebie jedynie ciche chrząknięcia i westchnienia.

– Z listu wiemy również, że utrzymywany w tajemnicy związek księdza Roberta z Januszem trwał kilka lat. Oto kolejne dwa fragmenty – powiedziała Agnieszka i zaczęła czytać z kartki: – „Męczy mnie ta konspiracja i ciągłe ukrywanie, ale podołam, bo kocham Cię nad życie”. „Czy lata, które spędziliśmy razem, już nic dla Ciebie, mój drogi, nie znaczą?” – Znowu wpatrzyła się w swoich kolegów po fachu. – Na liście nie ma daty, ale chyba wiem, kiedy napisano te słowa – dodała, z każdym słowem wyraźnie nabierając pewności siebie.

Czuła się coraz lepiej, odzyskała już kontrolę nad gardłem, które przestało przypominać papier ścierny. Dzięki mocnej kawie z dużą ilością cukru oraz garści tabletek przeciwbólowych kac ustępował, choć było jasne, że po południu da jeszcze o sobie znać. Kac morderca nie ma serca. Agnieszka Ossowska spojrzała przez okno, z którego widać było dachy pobliskich budynków. Mimo poprawy samopoczucia narastała w niej nieodparta chęć wyjścia na zewnątrz, w skwar czerwcowego przedpołudnia, byle tylko uciec przed unoszącą się w sali mdlącą wonią tanich męskich dezodorantów i wód po goleniu. Ostatecznie jednak postanowiła nie prosić o przerwę, aby nie przeciągać spotkania. Przełknęła ślinę.

– Na potrzeby śledztwa proponuję założyć, że list, którym dysponujemy, jest ostatnim, jaki napisał ksiądz Hein przed swoją samobójczą śmiercią. – I zaraz wyjaśniła, skąd takie założenie. – W jego pokojach na plebanii nie znaleźliśmy żadnych innych listów miłosnych. Najmniejszego choćby śladu korespondencji z kochankiem. Dlatego też wydaje się, że albo nie zdążył wysłać tego listu, albo ktoś go podrzucił.

Ostatnie wypowiedziane przez Agnieszkę słowa zdecydowanie ożywiły prokuratorów, którzy do tej pory słuchali jej z emocjami typowymi dla figur woskowych.

– Jak to: ktoś go podrzucił? – spytał Henryk Filipiak. Zdjął z nosa okulary i powoli, jakby od niechcenia podniósłszy wzrok znad kartki, wbił go w oczy prokurator Ossowskiej. Miał ciężkie, władcze spojrzenie kogoś, kto nie lubi być zaskakiwany przez podwładnych. – W raporcie, który dostałem, nie rozwinęła pani tego wątku.

W pierwszym momencie Agnieszka chciała zwrócić uwagę szefowi prokuratury okręgowej, że w przeciwieństwie do niego i jego ludzi ma za sobą ciężko przepracowany weekend w tropikalnej wręcz atmosferze. W porę się jednak opanowała, uznawszy słusznie, że wypadnie jak histeryczka, której w dodatku zbliża się okres.

– Nie uwzględniłam tego na piśmie, gdyż postanowiłam dokładnie omówić ten aspekt na naszym spotkaniu – tłumaczyła się bez przekonania.

Prawda była taka, że o podrzuceniu listu pomyślała dopiero w czasie przygnębiającego porannego spaceru, idąc szarymi ulicami, wdychając upajające zapachy kanalizacji i rozkładających się śmieci oraz oglądając małomiasteczkową biedę.

– Na przyszłość proszę dokładniej przygotowywać sprawozdania na piśmie – rzekł prokurator Filipiak, odchylając się na krześle i przeczesując palcami kozią bródkę.

Agnieszka Ossowska zgasiła uśmiech, który zaczął się błąkać w kącikach jej ust. Bała się, że zaraz parsknie śmiechem. Sześćdziesięcioletni łysy mężczyzna z nędzną kępką włosów na brodzie wydał jej się nagle postacią komiczną, a scena, w której brała udział – groteskowa. Oto siedział przed nią prowincjonalny Katon ze srogą miną budzącą zapewne strach wśród lokalnych bandziorów i notabli, którzy mieli coś na sumieniu. Na nią to nie działało. Bez względu na to, jak bardzo napinał się prokurator Filipiak, nie mógł jej zastraszyć, a tym bardziej jej zaszkodzić. Po degradacji, jaką było skierowanie do prokuratury rejonowej we Włocławku, nie obawiała się utraty stanowiska, zresztą sama w ostatnim czasie zastanawiała się nad zmianą zawodu. Właściwie nic już nie trzymało jej w prokuraturze i pewnie zajęłaby się czymś innym, ale nie chciała dawać satysfakcji ministrowi sprawiedliwości. Miała niewyrównane rachunki z Witoldem Rudzkim i postanowiła, że dopóki się nie odegra, będzie po cichu robiła swoje. Wolała nie myśleć o tym, że takie podejście może być próbą maskowania swojej bezradności przez kobietę, która nieubłaganie zbliża się do czterdziestki i nie ma pomysłu na życie.

– Tak, oczywiście, przepraszam za moje niedopatrzenie – powiedziała, wpatrując się w blat stołu niczym wyrażający skruchę pracownik.

– Na jakiej podstawie dopuszcza pani możliwość podrzucenia listu? – spytał prokurator Filipiak wyraźnie zadowolony z efektu, jaki przyniosła jego krótka połajanka.

– Po prostu ktoś, kto podrzucił serce, mógł to samo zrobić z listem. To nawet najbardziej prawdopodobny scenariusz, jeśli założymy, że sprawcą jest tajemniczy Janusz, czyli kochanek księdza Heina. – Ossowska położyła nacisk na ostatnie słowa, ponownie obserwując z rozbawieniem niechętne reakcje siedzących naprzeciwko niej mężczyzn.

– Pani prokurator, doceniam pani dar dedukcji, ale potrzebujemy konkretów. – Henryk Filipiak był opanowany, lecz w jego głosie Agnieszka usłyszała irytację. – Nie wiem, jak pracują prokuratorzy na zagranicznych misjach, walcząc z baronami narkotykowymi, ale my we Włocławku trzymamy się dowodów i procedur. To nie jest pani prywatne śledztwo, które można prowadzić, skacząc z kwiatka na kwiatek w zależności od nastroju.

Wyczulony słuch i tym razem nie zawiódł Ossowskiej. Prokurator Filipiak nie krył już irytacji, wyraźnie zaczął podnosić głos. Jego zachowanie było o tyle dziwne, że śledztwo dopiero się zaczynało, a na takim etapie zawsze przyjmowano kilka roboczych hipotez, które następnie były weryfikowane. Naciski. Drugi raz w życiu rozmawiała z szefem włocławskiej prokuratury okręgowej i prawie go nie znała, ale nadwrażliwość nie pasowała jej bynajmniej do charakteru Henryka Filipiaka. Presja. Mogła sobie jedynie wyobrażać, jak wysoko postawieni ludzie wydzwaniali od piątkowego popołudnia do prokuratora, który wiódł do tej pory we Włocławku spokojne i wygodne życie. Temu facetowi z pewnością nie zależało na wielkich, głośnych sprawach, które w ostatnich latach prokuratorskiej kariery mogły mu bardziej zaszkodzić, niż pomóc. Choć Agnieszka dopatrywała się telewizyjnego potencjału w jego łysej glacy i siwej koziej bródce, nie wyglądał na kogoś, kto pragnie medialnej sławy.

– Pani prokurator doskonale zdaje sobie sprawę z ciężaru gatunkowego powierzonego jej śledztwa, najważniejszego obecnie, jakie tu prowadzimy. – Henryk Filipiak uśmiechnął się nieco szyderczo. – Ze względu na charakter sprawy należy zachować daleko idącą dyskrecję. Dlatego na razie nie powołamy specjalnego zespołu śledczego. Pani Ossowska będzie samodzielnie kontynuowała śledztwo pod bezpośrednim nadzorem prokuratora Zenobiusza. Na czas jego trwania zostaje pani oddelegowana do prokuratury okręgowej – rzekł Filipiak, posyłając Agnieszce kolejny uśmiech, tym razem nerwowy.

W pokoju robiło się coraz goręcej, a klimatyzacja zaczynała wydawać niepokojące świsty i zgrzyty.

– Czy mogę kontynuować? – spytała jak gdyby nigdy nic prokurator Ossowska.

Filipiak mruknął coś pod nosem i skinął głową.

– Chciałabym jeszcze poświęcić kilka słów listowi księdza Heina. Jak już mówiłam, wiem, kiedy został napisany. Najpierw posłuchajcie – powiedziała Agnieszka, wykonując uspokajające gesty. – „Ukochany mój, jedyny naprawdę umiłowany. Piszę na gorąco, prosto z serca, mając jeszcze przed oczami, jak się żegnamy. Zaraz po naszym rozstaniu udzielałem ślubu”. – Uśmiechnęła się tryumfalnie. – Dalej ksiądz Hein pisze tak: „Gdy rozbrzmiały skrzypce, altówka i wiolonczela, z głośników zaś popłynęły słowa Pieśni nad Pieśniami, poczułem wielkie wzruszenie, a myśli me pobiegły ku Tobie, najdroższy”. – Uśmiech nie znikał z jej wąskich ust. – Sprawdziłam, kiedy ksiądz Hein udzielił ostatniego ślubu, na którym wystąpiło trio smyczkowe, niebędące wszak w standardowej ofercie obsługi muzycznej ceremonii ślubnych. W parafialnych archiwach jest wszystko. Ostatniego ślubu, który pasował do opisu, Robert Hein udzielił drugiego kwietnia, dwa tygodnie przed samobójstwem – oznajmiła Agnieszka, nie próbując ukrywać zadowolenia z siebie i udawać fałszywie skromnej.

– Dobrze, niech tylko nam tu pani z dumy nie pęknie. Nie trzeba być Sherlockiem Holmesem, aby dojść do wniosków i ustaleń, które pani poczyniła. A wracając do meritum... – rzekł szef prokuratury okręgowej, patrząc w bliżej nieokreślony punkt na czarnym blacie stołu. – Kiedy poznamy nazwisko tego... eee... kochanka, znaczy się sprawcy... Janusza?

W odpowiedzi prokurator Ossowska jedynie rozłożyła bezradnie ręce.

***

– Renegat, Janusz Renegat. Nazwijmy go tak, idealnie pasuje. – Karolina van der Oord cieszyła się z własnego żartu. – Boski żigolo Janusz Renegat! – rzuciła i wybuchnęła śmiechem.

Nastrój jej dopisywał – ledwie posłała swojego wilka na polowanie, jego miejsce w gabinecie zajął Witold Rudzki, zdając obszerny i szczegółowy raport z działań prokuratury w sprawie księdza Heina.

– Widzisz, jaki to niesamowity zbieg okoliczności, że akurat dzisiaj wypadła mi narada z prokuratorami we Włocławku? Spotkałem się z nimi, a teraz jestem tutaj, w naszej klinice. – Rudzki mówił lekkim tonem, niemal od niechcenia. – Całe szczęście, że minister sprawiedliwości znowu jest prokuratorem generalnym. Ile to ułatwia spraw i jak bardzo poprawia działanie prokuratury.

Prezes van der Oord przestała się uśmiechać. Nie cierpiała, gdy w tak nachalny sposób przypominał jej o swoich wpływach i domagał się pochwał oraz podziękowań. Takiego Witolda Rudzkiego – niedowartościowanego chłopca skamlącego o trochę uwagi i uczucia – nie znosiła. Owszem, lubiła czasem, gdy był uległy, ale tylko w łóżku. W interesach potrzebowała twardego gracza, który zna swoją wartość i jest pewny swojej siły.

– Pamiętaj, że jesteś tam, gdzie jesteś, bo tak kiedyś postanowiliśmy. Więc nie przypisuj sobie z tego tytułu zbyt wielkich zasług – powiedziała bardzo wolno lodowatym tonem. Po żartach i śmiechach nie zostało nawet wspomnienie. Jej sarnie oczy przestały błyszczeć radośnie. Rudzki już otwierał usta, ale Karolina nie dała sobie odebrać głosu. – Mam coś do zrobienia, panie ministrze. Nie spotkaliśmy się dziś na słodkie mizianko i nie jest to czas na głaskanie ministerialnego konia – zakończyła dyskusję, nim ta się rozpoczęła.

Witold Rudzki siedział jeszcze przez chwilę z otwartymi ustami. Nie był przygotowany na taki obrót wydarzeń, dlatego przyjął najlepszą w takich wypadkach taktykę – milczenie na przeczekanie. Obojgu odpowiadało takie rozwiązanie.

Prezes Karolina van der Oord obeszła biurko i usiadła w futurystycznym fotelu z chromowanymi wykończeniami, jedynym meblu w jej gabinecie, który nie reprezentował francuskiego art nouveau.

– Jak się czuje przyszły kardynał? – spytała i wyglądała na naprawdę zainteresowaną stanem zdrowia arcybiskupa Werdy.

– Zjedliśmy śniadanie i z tego, co widziałem, apetyt mu dopisywał. Chyba znowu przytył – zauważył ze złośliwą satysfakcją Rudzki.

Minister sprawiedliwości – o czym wszyscy wiedzieli – był totalnie zakręcony na punkcie aktywnego trybu życia. Kolorowa prasa pełna była jego zdjęć na basenie i siłowni, fotografowano go, jak biega i jeździ na rowerze. Przy każdej okazji chwalił się zaliczonymi maratonami i triatlonami.

– Jak tak dalej pójdzie, wyda majątek na uszycie tej purpurowej sutanny – zażartował, a Karolina van der Oord zaszczyciła go niezbyt szczerym uśmiechem. – Choć to ukrywa, widać, że jest zdenerwowany. Boi się, że jeśli o tej sprawie zrobi się głośno, pożegna się z nominacją kardynalską – ciągnął minister sprawiedliwości, definitywnie porzuciwszy żartobliwy ton. – Twierdzi, że nie ma pojęcia, kto próbuje go szantażować, i ja mu wierzę, bo nie ma powodu nas oszukiwać. Nic nie zyskuje, znamy wszystkie jego grzechy. Pamiętaj też, że wciąż nikt nie postawił żądań. – Rudzki wstał z gracją z powyginanego finezyjnie krzesła i podszedł do szklanej tafli okna.

– A duchy z przeszłości? – zapytała natychmiast van der Oord.

– Też o tym myślałem, ale Jan zapewnia, że jego oficer prowadzący już dawno zszedł z tego świata, a teczka leży bezpiecznie w zbiorze zastrzeżonym IPN. – Witold Rudzki mówił z przekonaniem, jakby naprawdę wierzył w to, co usłyszał od arcybiskupa Werdy.

– Nasz Jan nie powinien być taki spokojny. Znowu słyszałam, jak któryś nawiedzony z Polskiej Wspólnoty Patriotycznej mówił, że trzeba wreszcie odtajnić zbiór zastrzeżony IPN, że obecny stan nie służy przejrzystości życia publicznego w Polsce i że po tylu latach od upadku komuny trzeba ujawnić nazwiska ostatnich zdrajców narodu. No, chyba że obecna władza ma coś do ukrycia...

Karolina van der Oord pokrzykiwała, starając się naśladować jednego z posłów opozycji, który przedstawił w sejmie projekt zmiany przepisów prowadzący do likwidacji tak zwanego zbioru zastrzeżonego IPN. Przechowywano w nim dane osób, które współpracowały z SB przed rokiem 1989, a później robiły coś dla służb specjalnych III RP. W ten sposób teoretycznie chroniono informacje o operacjach, które mogły mieć wpływ na obecne działanie wywiadu i kontrwywiadu lub grozić dekonspiracją czynnych agentów. Ten ruch opozycji stawiał pod ścianą partie rządzące, którym polityczni przeciwnicy chcieli przykleić łatkę sojuszników i obrońców postkomuny. Za sprawą problemów Lecha Wałęsy temat lustracji i tajnych współpracowników SB znowu stał się w kraju politycznie sexy. Można było zyskać, ale można było i stracić.

– My akurat poprzemy tę propozycję i upublicznimy zbiór zastrzeżony IPN. Niech się na to rzucą, niech wyrywają sobie z pysków co smaczniejsze kąski. Ale czy na pewno zbiór jest cały? Może to tylko jego trzy czwarte albo ledwie połowa? Kto wie, co z niego wydzielono? A raczej trudno będzie udowodnić, że coś zniknęło, jeśli wszyscy będą z tego zadowoleni. – Właśnie taki, zdecydowany i pewny siebie Witold Rudzki był w stanie porwać Karolinę. – Zawsze będzie jakiś zbiór zastrzeżony, moja droga. Możesz go nazwać, jak chcesz, nawet króliczą norką albo puszką Pandory, ale pamiętaj, że jest grono osób nietykalnych, a przyszły kardynał Werda zalicza się do tego grona.

Ostatnie słowa zabrzmiały nieco dwuznacznie. Van der Oord przez chwilę nie wiedziała, czy Rudzki mówi poważnie, czy może jednak kpi z Werdy. #haki, #szantaż, #skandal, #ciaocardinale, #przejebka. W sytuacji, w której znajdował się obecnie arcybiskup włocławski, można było o nim powiedzieć wiele rzeczy, ale na pewno nie to, że jest nietykalny.

– Żartujesz sobie? Właśnie jakiś zwyrol zrobił w kościele wystawkę z ludzkim sercem, próbując wysłać message do przyszłego kardynała, a ty mi mówisz, że Werda jest nietykalny? Albo mnie wkręcasz, albo jesteś idiotą – podsumowała Karolina, patrząc prosto w oczy ministra sprawiedliwości.

Ten uśmiechnął się tajemniczo.

– Jest jeszcze trzecia możliwość, mianowicie taka, że to ty stoisz za tym wszystkim. Byłaby to, powiem szczerze, rewelacyjna informacja, bo wiedziałbym, że nasze sprawy nie są w rękach jakiegoś pojeba szantażysty, człowieka-widma – rzekł Rudzki, czarując rozmówczynię swoim niskim głosem. Słychać było lata ćwiczeń, które do perfekcji doprowadziły jego dykcję i brzmienie. – Dlatego najwyższy czas, moja droga, skończyć te podchody. Sytuacja staje się, mówiąc delikatnie, kryzysowa, więc bardzo bym cię prosił o wyłożenie kart na stół – zakończył, stawiając na szczerość.

Odpowiedzią było milczenie.

– À propos serca – kontynuował minister, klasnąwszy w dłonie. – Nie chwaliłaś się, że sekcja zwłok odbyła się w „Mysterium Vitae”. Nawet nie wiedziałem, że jest u nas prosektorium. – Witold Rudzki ruszył do kontrataku, choć trudno było na tym etapie przesądzić, czy to precyzyjne uderzenie w wybrany cel czy raczej strzał na oślep. – Stawiam wszystko, co mam, że serce z kościoła w Lubrańcu to narząd wycięty Heinowi. A jeśli tak jest, to wykradziono je u nas. Mamy najlepsze procedury bezpieczeństwa i nikt z ulicy nie wejdzie do naszej kliniki. Jeśli więc serce zniknęło, to stało się to na twoje polecenie. Co tutaj, kurwa, jest grane?!

Pytanie zawisło w powietrzu, a prezes van der Oord wiedziała, że musi na nie odpowiedzieć.

– Na twoim miejscu bym tego nie robiła.

Rudzki pokręcił głową i zrobił minę, jakby nie dosłyszał.

– O czym ty do mnie, kobieto... – Nie dokończył, bo zrozumiał, co chciała powiedzieć. Radziła, żeby nie stawiał wszystkiego, co ma, na serce księdza Heina.

– Mylisz się, mój drogi – zaczęła Karolina van der Oord, patrząc na niego niewinnie swoimi sarnimi oczami. – To nie jest serce tego klechy – powiedziała i było jasne, że wie, co mówi.

***

– Nie wiem, co mam powiedzieć – oznajmił Witold Rudzki, który rzeczywiście wyglądał na zaskoczonego i zakłopotanego. Najgłupszy z możliwych tekstów. Dobrze wiedział, co powie, choć zaskoczenie było prawdziwe.

Narada w Kwiaciarni przebiegła tak, że lepiej nie mógł sobie tego wymarzyć. Szefowa rządu i jednocześnie prezes Bloku Demokratycznego oznajmiła już na wstępie, że prezydent Zygmunt Tarnowski nie powinien ubiegać się o reelekcję z ramienia ich partii.

Poczciwy Zygi był dobrą głową państwa na spokojne czasy, gdy ludzie z sympatią podchodzili do starszego polityka w futrzanych kapciach pykającego fajkę w ogrodzie. Wciąż go szanowano jako jeden z symboli demokratycznej opozycji czasów PRL-u. Za dawne zasługi dla kraju wielu wyborców było mu w stanie wybaczyć popełniane gafy i językowe lapsusy, traktując jak pociesznego i nieszkodliwego Dziadka Zygiego, jak go zresztą nazywano. Nie był to jednak z pewnością ktoś, na kogo liczysz, gdy potrzebujesz pomocy, gdy ktoś próbuje cię zabić albo morduje twoich sąsiadów. Zygmunt Tarnowski nie miał siły ani ochoty prowadzić wojen z terrorystami, spędzać nocy na naradach czy jeździć po kraju, by być blisko zwykłych ludzi albo trzymać za rękę rannych w zamachu. Planowanie i prowadzenie kampanii wyborczej wyraźnie go męczyło i nudziło, a nie został jeszcze formalnie zarejestrowany w Państwowej Komisji Wyborczej jako kandydat w październikowych wyborach prezydenckich.

Dlatego Rudzki wiedział, że to jest ten moment. Twoja chwila prawdy. Był w odpowiednim wieku oraz formie i był szeryfem, ministrem sprawiedliwości, który miał na swoim koncie kilka znaczących sukcesów w tropieniu zorganizowanej przestępczości. Był też jeszcze czas na to, by zorganizować wszystko zgodnie z prawem i wymogami formalnymi. #Rudzki2016, #wybieramRudzkiego, #prezydentRudzki. Tak, minister sprawiedliwości Witold Rudzki gotowy był zaproponować swoją kandydaturę w wyborach prezydenckich.

Nie zdążył jednak tego zrobić, gdyż uprzedził go Jakub Wolski, sekretarz generalny Bloku Demokratycznego.

– Dobra, nie ma co się pier... znaczy, prowadzić długiej gry wstępnej. Trochę rozmawialiśmy, zanim przyszedłeś – powiedział tęgi czterdziestolatek, skręcając z trudem tułów w kierunku Rudzkiego. – Dziadek Zygi odpada, to jasne. Ela jest kobietą, więc odpada, to jasne – podsumował krótko Wolski, którego zaletą było unikanie oratorskich popisów, czego nie można było powiedzieć o większości polityków. Nie wdawał się także w tłumaczenie czegoś, czego tłumaczyć nie było trzeba. Jeśli nie urzędujący prezydent i nie urzędująca premier, to wybór mógł być tylko jeden. – Jesteśmy zgodni, że to ty powinieneś kandydować – zakończył.

Odkąd Rudzki wszedł do gabinetu szefowej rządu, nie minęło jeszcze dziesięć minut. Był przekonany, że będzie musiał stoczyć potyczkę, a może nawet ciężką bitwę, by przekonać partyjnych kolegów do swojej nominacji. Wiedział, że Elżbieta Czacka obawia się jego rosnących wpływów w Bloku Demokratycznym. Te lęki podsycał w szefowej partii obecny w gabinecie Jarosław Kot, drugi wiceprezes, który ze swymi potarganymi siwymi włosami i za długą brodą przypominał stracha na wróble. Lekko niechlujny wygląd wskazywał na człowieka o artystycznej duszy, błądzącego gdzieś stale myślami, lecz Kot twardo stąpał po ziemi, a ponieważ swoją karierę związał z frakcją Elżbiety Czackiej, robił wszystko, by zaszkodzić Rudzkiemu, którego uważał za śmiertelnego wroga. Wewnętrzne konflikty straciły jednak na znaczeniu. W obliczu majaczącej na horyzoncie wyborczej klęski Kot uznał, że mimo wszystko lepiej mieć w Dużym Pałacu, jak nazywano pałac prezydencki, znienawidzonego Rudzkiego niż kogoś z Polskiej Wspólnoty Patriotycznej.

– Nie wiem, co mam powiedzieć. – Minister sprawiedliwości uśmiechał się z zakłopotaniem.

– Przestań udawać dziewicę, trzeba się brać do roboty – rzucił mężczyzna, który wyglądał jak student politologii lub psychologii.

Artur Barański był specjalistą od marketingu politycznego i wiedząc, że czas ich goni, przerwał Rudzkiemu chwilę autentycznego wzruszenia, w które i tak nikt nie wierzył.

– Tak, zgadzam się, jestem gotowy – powiedział w końcu Witold Rudzki.

W tej właśnie chwili drzwi gabinetu premier Czackiej uchyliły się, a z powstałej szczeliny wychynęła łysiejąca głowa z zaczeską. Asystent szefowej rządu musiał mieć do przekazania niezwykle ważną informację, skoro zdecydował się przerwać trwające spotkanie.

– Pani premier, panie wicepremierze, panowie. Kolejne cztery osoby nie żyją. Łącznie już czterdzieści dwie, a trzynaście jest wciąż w stanie krytycznym – oznajmił i jego niekształtna głowa zniknęła za drzwiami tak nagle, jak się pojawiła.

– Witek, ty będziesz nadal nadzorował działania wszystkich służb w sprawie zamachu. Dowodzisz w zastępstwie, ja muszę wrócić do szpitala – powiedziała Czacka i zrobiła minę, która w zamyśle miała oddawać ból i troskę.

Zdaniem Witolda Rudzkiego wyszło z tego spojrzenie rozjechanej żaby. Informacja o konieczności dalszej hospitalizacji szefowej rządu nie zmartwiła go, wręcz przeciwnie. Oznaczała, że będzie miał wolne ręce i wreszcie pokaże, kto naprawdę rządzi w kraju. Pieprzona kwiaciarka. Wiedział, że Elżbieta Czacka wycofuje się na bezpieczną pozycję obserwatora, aby w razie jego wpadki móc powiedzieć, że nie ma z tym nic wspólnego i wrócić na białym koniu do swojej Kwiaciarni w Alejach Ujazdowskich.

– Tak, oczywiście, jestem do dyspozycji. To wielka strata dla nas wszystkich, że nie możesz być z nami w tych kryzysowych chwilach, ale zdrowie jest najważniejsze. Pozwól, że jeśli pojawią się jakieś problemy, zadzwonię i będę cię niepokoił.

Powiedział to z taką powagą i tak autentycznie, że gdyby Elżbieta Czacka nie znała go, uwierzyłaby w jego szczerość i lojalność. Ale szefowa Bloku Demokratycznego doskonale wiedziała, kim jest Witold Rudzki, i denerwowało ją, że musi po niego sięgnąć, a teraz jeszcze będzie musiała go wspierać. Choć głęboko wierzyła w to, że polityka jest sztuką zawierania koalicji i kompromisów – że liczy się cel, a nie środki – irytowała ją coraz większa pewność siebie ministra przystojniaka. Nie mogła już dłużej patrzeć na jego rozradowaną twarz, kwadratową szczękę i uśmiech wart milion dolarów.

– Kiedy chcesz ogłosić, że kandydujesz? Najpierw trzeba chyba porozmawiać z Zygim... – Postanowiła wrócić jeszcze na moment do wątku wyborów prezydenckich. – I co zrobimy, jeśli prezydent powie, że wciąż chce mieszkać w Dużym Pałacu, że jest kasa na kampanię do przewalenia i że właściwie on i jego chłopcy nie wybierają się na emeryturę? Zamówiliśmy w ogóle jakieś badania, żeby wiedzieć, z czym zaczynamy? – spytała, bawiąc się sznurem czarnych pereł.

Elżbieta Czacka uwielbiała stwarzać krępujące sytuacje i mieszać ludziom w głowie, tak jak teraz. Znakomicie poruszała się w gąszczu sprzecznych komunikatów, jakie często świadomie wysyłała. Z jednej strony zgodziła się na kandydaturę Rudzkiego, ale z drugiej dała do zrozumienia, że może też wesprzeć prezydenta Tarnowskiego. #ktodawięcej? Odruchowo poprawiła zaczesane do tyłu włosy. Nie wyglądała już na miłą starszą panią, której każdy chętnie pomógłby dźwigać do domu torbę z zakupami. Jej surowe spojrzenie stało się lodowate.

– Bardzo przepraszam, jeśli cię czymś uraziłem, ale ja naprawdę jestem wdzięczny za tę propozycję i twoje zaufanie – powiedział Rudzki i trudno byłoby się doszukać w jego głosie choćby cienia szyderstwa czy fałszu.

– W takim razie wezmę na siebie przekonanie Zygiego, że najwyższy czas na pożegnanie i emeryturę – zadeklarowała Czacka udobruchana krótkim monodramem ministra. Wciąż bawiła się czarnymi perłami, owijając je wokół palców.

ROZDZIAŁ 7

DWA MIESIĄCE WCZEŚNIEJ

„Fałszywy świadek nie ujdzie karania,
zginie – kto kłamstwem oddycha”.
Księga Przysłów 19,9

Na swój sposób polubiła długie perłowe naszyjniki. Podobała się w nich sobie, ale – co ważniejsze – ilekroć dostawała je do założenia, wiedziała, że jedzie do bogatego klienta. A to było przyjemniejsze niż oddawanie się brudnym facetom w jeszcze brudniejszych samochodach gdzieś na leśnych parkingach. Czasami dziany kochaś wypożyczał ją sobie nawet na cały weekend jak turystyczny mebel, który zabiera się na wypad za miasto.

– Tutaj ma torbę z kijami do golfa, tutaj lodówkę z piwem, a tutaj Ukrainkę do ruchania i obciągania!

Była niczym żywa dmuchana lala, kobieta sprowadzona do roli obiektu seksualnych uciech i perwersyjnych zabaw. Na specjalne wyjazdy do szczególnie ważnych klientów szykowały ją makijażystka, fryzjerka i stylistka. Jej opiekunka Dżesika, leciwa dziwka, która pełniła obecnie funkcję burdelmamy, mawiała, że Swieta wygląda jak tajemniczy ogród, który kusi, by się w nim zanurzyć. Ona jednak czuła się co najwyżej jak publiczny park, do którego może wejść byle żul i zrobić w nim, co mu się podoba.

Gdy któraś z dziewczyn jechała do VIP-a, dostawała od Księcia dużo koksu, wspaniałe ciuchy i prawdziwą biżuterię, a nie plastikową taniochę dobrą dla tirowców i innych komiwojażerów. Spocony spaślak w niepranej od tygodni koszuli i śmierdzących gaciach i tak nie interesował się detalami ubioru kobiety, w którą – albo raczej przy pomocy której – zamierzał się spuścić. Pracujące przy drodze córy Koryntu były dla niego jak pisuar na stacji benzynowej – lejesz i zapominasz. Wśród kierowców zdarzały się oczywiście wyjątki, ale przy trasie Toruń–Bydgoszcz dominowali niestety mężczyźni o zdecydowanie obniżonych standardach higieny i aparycji. Dlatego wyjazdy do VIP-ów dziewczyny Księcia nazywały między sobą wakacjami. Z ubrań i błyskotek trzeba się było rozliczać, ale i tak cieszyły się, kiedy zamiast na przydrożny parking trafiały do pięciogwiazdkowego świata hotelowej ułudy.

– Jesteś gotowa, Swieta?

Spokojny kobiecy głos wyrwał młodą Ukrainkę z zamyślenia. Przed nią stała Dżesika w swoim zwiewnym szyfonowym peniuarze odsłaniającym wydatne, ale mocno już obwisłe piersi. Przy niej szesnastoletnia dziewczyna wyglądała jeszcze bardziej świeżo i niewinnie. Zgodnie z wytycznymi włożyła niebieską halkę z jedwabistej satyny wykończoną koronkowymi zdobieniami, a wokół szyi owinęła dwukrotnie sznur białych pereł. Spod delikatnej tkaniny przebijały jej sterczące sutki.

– Tak, jestem – odpowiedziała i karnie podniosła się ze starego, zapadniętego fotela ustawionego pośrodku magazynu, który zamieniono na pokój mieszkalny dla niej i jedenastu innych dziewczyn, głównie Ukrainek i Białorusinek.

Swietłana dziękowała w myślach Bogu, że nie musi – jak koleżanki – stać w piekących promieniach słońca i wdzięczyć się do przejeżdżających kierowców. Człowieka mogło wykończyć samo tkwienie w kurzu i smrodzie spalin. Tymczasem w magazynie dzięki solidnej murowanej konstrukcji mimo upałów panował przyjemny chłód, co rekompensowało do pewnego stopnia obskurność wnętrza. Robiły, co mogły, by stara, śmierdząca stęchlizną hala, która od kilku tygodni była ich domem, stała się choć trochę przytulniejsza. Postarały się o grubą wykładzinę i przykryły nią betonową podłogę. Z drewnianych skrzynek na jabłka zrobiły stelaże, na których ułożyły materace do spania. Wywalczyły nawet zasłonkę, która oddzielała teraz prowizoryczną łazienkę od reszty pomieszczenia. Pojawiły się też w końcu metalowe szafki na ciuchy i inne rzeczy osobiste.

Swietłana stanęła przy jednej z nich.

– Czy mnie trzeba coś zabrać z saboj? – spytała nieco zaniepokojona, nie jechała jeszcze bowiem do klienta ubrana tylko w nocną halkę i sznur pereł.

– Nie – powiedziała Dżesika i skinęła na nią.

Opuściły magazyn i zasunęły za sobą ciężkie stalowe drzwi, czemu towarzyszył nieznośny chrobot i pisk metalu trącego o metal. Swietłana nie zadawała więcej pytań. Nauczyła się, że jeśli będzie musiała wiedzieć o jakimś szczególnym zamówieniu, zostanie poinstruowana i otrzyma wszystko, co niezbędne, by spełnić oczekiwania klienta.

Opiekunka poprowadziła ją przez parking w kierunku stawu, nad którym wznosił się okazały dworek. Parterowy budynek z bielonymi wapnem ścianami, czterospadowym dachem krytym strzechą oraz charakterystycznym gankiem w postaci kolumnowego portyku przypominał stare szlacheckie domostwo. Swietłana nigdy nie była w środku, ale bynajmniej nie pragnęła tego. Nie miała jednak wyjścia – ucieczka z posiadłości nie wchodziła w grę, gdyż wokół ogrodzenia krążyli strażnicy z psami. Szła więc, momentami tracąc równowagę na wysokich obcasach, poganiana przez Dżesikę, która mimo szpilek z olbrzymią wprawą poruszała się po wysypanej drobnymi kamieniami parkowej alejce.

Okrążyły staw i podeszły do głównego wejścia. Jej opiekunka chwyciła wielką mosiężną klamkę i uchyliła ciężkie drewniane drzwi. Znalazły się w przestronnym holu, którego strzegły dwa manekiny w husarskich zbrojach. Ściany ozdobione były myśliwskimi trofeami. Z wysoka patrzyły na Swietę dziesiątki par zwierzęcych oczu. Rozpoznała jelenie, niedźwiedzia, wilka i żubra. Był nawet lew, który groźnie szczerzył kły. Nie przyszły tu jednak, by podziwiać wystrój wnętrza. Stukając obcasami po drewnianej podłodze, ruszyły przez hol. Po obu jego stronach były symetrycznie rozmieszczone drzwi. Zatrzymały się przed ostatnimi po prawej stronie, nad którymi zawieszono łeb nosorożca. Swietłanie zrobiło się smutno, gdy pomyślała o zabijaniu zwierząt dla przyjemności.

Dżesika zapukała. Zza drzwi nie dobiegła żadna odpowiedź, ale mimo to weszły do środka. Gabinet był w całości wykończony ciemnym drewnem. Za wielkim rzeźbionym biurkiem siedział potężny mężczyzna, którego Swietłana wolała nie spotykać. Książę. Dziewczyny drżały, słysząc to przezwisko. Jego tubalny głos zwiastował zazwyczaj duże problemy. Długie blond włosy miał związane w kucyk, brodę zaś zaplecioną w warkocz.

Swieta poczuła się naga, stojąc przed tym groźnym i nieprzewidywalnym człowiekiem, którego małe, wyłupiaste oczy patrzyły na nią pożądliwie. Doświadczyła już jego niepowstrzymanego gniewu. Po tym jak próbowała uciec, Książę wziął ją na Mazury do innego swojego domku nad jeziorem i przez trzy dni wraz z kolegami regularnie bił i gwałcił. Dostawała środki pobudzające i amfetaminę, aby nie stracić niczego z tego, co działo się podczas owego zbiorowego gwałtu. Tamten upojny weekend zakończył się dla niej rozerwaną pochwą i odbytem, licznymi ranami ciętymi, oparzeniami i stłuczeniami. Mimo to opłaceni odpowiednio lekarz i pielęgniarka o nic nie pytali – zrobili swoje, po czym wydali pozszywaną i opatrzoną dziewczynę w ręce oprawców. Na szczęście dla Swietłany jej pamięć wymazała większość wspomnień. Zniknęły ukryte gdzieś głęboko za kurtyną poniżenia, bólu i krzywdy.

Dopiero teraz zobaczyła, że na skórzanej kanapie pod ścianą siedzi dwóch mięśniaków w dresach. Kojarzyła ich, zawsze kręcili się koło Księcia.

– Dzięki, Dżesika, a teraz wypierdalaj – rzucił Piotr Wilk, nie odrywając swoich wyłupiastych oczu od nastolatki. – Na co jeszcze czekasz, stara kurwo? Chcemy się w spokoju pożegnać z dziewczyną – dodał i zarechotał.

Dwaj dresiarze jak na komendę zaczęli się obleśnie szczerzyć.

– Sie wie, szefie. Będzie miała co wspominać, bo w klasztorze to pizda jej zarośnie – zażartował jeden z nich.

– Ale szefie, dziewczyna właściwie już nie jest nasza – próbowała interweniować Dżesika, choć raczej niepewnie, obawiając się jego gniewu.

– I co z tego, jebana kurwo? Zabić jej nie zabijemy. A jak zaraz stąd nie znikniesz, to i ty na stare lata sobie poużywasz.

Gdy tylko drzwi zamknęły się za burdelmamą, Książę poderwał się z fotela i doskoczył do Swietłany. Ta nie zdążyła nawet zareagować zaskoczona zwinnością masywnego mężczyzny. Złapał ją wpół i rzucił na pusty blat biurka. Nie stawiała oporu, wiedząc, że takich jak on tylko to denerwuje, a wtedy boli jeszcze bardziej.

Karki podniosły się z kanapy, chwyciły dziewczynę za ręce i podciągnęły jej nogi tak, by leżąc na plecach, zarzuciła je za głowę, eksponując jednocześnie waginę i odbyt. Swieta była przerażona i, co gorsza, nie potrafiła opanować drżenia. Trzymający ją mężczyźni czuli to i jej strach podniecał ich jeszcze bardziej. Nie widziała szefa, ale słyszała, jak dyszy coraz głośniej. Domyślała się, że wciera kokainę w penisa – każda jego dziewczyna tego doświadczyła.

– Koks, kurwa, jest lepszy niż viagra. Nie tylko zmienia chuja w kij bejsbolowy, ale jeszcze masz zajebisty odjazd przy ruchaniu – tłumaczył Książę zdziwionym panienkom.

Swietłana nie znała się na chemii ani na medycynie, ale mogła potwierdzić, że był brutalnym długodystansowcem, pod którym dziewczyny modliły się o szybki spust. Poczuła jego paluchy na swoich napiętych wargach sromowych, a po chwili jego kciuk wcisnął się w jej odbyt. Teraz zobaczyła go nad sobą – te wytrzeszczone, obleśne małe oczka. Wszedł w nią ostro, chcąc zadać jak największy ból.

– Jebana ukraińska kurwo, nadzieję cię na pal! – wywrzeszczał, wbijając się w nią rytmicznie, do końca.

Jego kafary musiały użyć całej siły, aby utrzymać ręce i nogi Swiety, która przeraźliwie wyła i próbowała się wyrwać.

– Dopiero dziś zobaczysz, jebana szmato, jak rucha polski szlachcic! – ryknął Książę w uniesieniu; najwyraźniej kokainy użył nie tylko do natarcia członka.

– Jedziesz ją, szefie, do białej kości – syknął jeden z dresiarzy.

Obaj kibicowali mu z pełnym oddaniem, wiedząc, że na nich też przyjdzie kolej. Zabawa dopiero się rozpoczynała.

***

Była kompletnie wyczerpana i obolała, zupełnie jakby przez ostatnie dni ciężko pracowała fizycznie. Bolały ją plecy, ręce i stawy dłoni. Jako studentka jeździła do Niemiec zarabiać przy zbiorze szparagów i właśnie tak się czuła po tym, jak od rana do wieczora, poganiana przez bauera, wykopywała młode pędy warzyw. Po parodniowym ciągu alkoholowym jej niska samoocena spadła właściwie do zera. Miała wielkiego moralnego kaca, wiedziała, że powinna przyhamować i dać organizmowi czas na regenerację. Była świadoma, że zaczyna tracić kontrolę nad ilością wlewanych w siebie trunków. Do tego po wypiciu czegoś mocniejszego odczuwała niezwykłe jak na nią pobudzenie seksualne i poważnie się tego obawiała. Szczególnie że ostatniej nocy, mocno już wstawiona, z rozładowanym wibratorem w dłoni oraz nabrzmiałymi wargami sromowymi zastanawiała się, czy nie zaciągnąć do łóżka obleśnego sąsiada z parteru. Był samotnym facetem koło pięćdziesiątki i ilekroć mówiła mu „Dzień dobry”, ślinił się na jej widok i szczerzył spróchniałe pieńki zębów. #upadek, #dnodna, #pojebałocię, #ochujałaś. Na szczęście szybko się opamiętała.

To był wyraźny sygnał ostrzegawczy, coś, czego nie wolno było zlekceważyć. Zbliżała się niebezpiecznie do granicy, po której przekroczeniu człowiek nie może ot tak sobie wrócić do normalnego życia. Nie jest już w stanie sam sobie poradzić. One way ticket. Wpadała w spiralę samooskarżeń, a to także nie było wskazane w jej sytuacji. Przeżywała emocjonalną huśtawkę, z jednej strony dostrzegając w alkoholu zagrożenie, z drugiej zaś wiedząc, że jest on dla niej niczym lekarstwo kojące rozdygotane nerwy. Terapeuci określiliby jej stan jako rozproszenie i rozdwojenie „ja”. Zresztą ona sama obserwowała u siebie podręcznikowe wręcz objawy mechanizmu nałogowego regulowania uczuć. Czytała o nim nieraz w pseudonaukowych artykułach, które zwracały uwagę na problem alkoholizmu wśród młodych, wykształconych Polek. Teoria nie była skomplikowana – skutkami stresu są niepokój, rozdrażnienie oraz przygnębienie, za którymi idzie nieodparta potrzeba stłumienia złych emocji za pomocą alkoholu. Szukający panicznie wytchnienia umysł wysyła sygnały o zapotrzebowaniu na alkohol, w głowie słychać nieznośny szept: „Musisz się napić. Napij się, jeszcze ten jeden raz. Wszystko i tak jest do dupy”.

Niemal czuła smak drinka z lodem, przypomniała sobie przyjemne dreszcze, jakie przebiegały jej po plecach, gdy wypijała pierwsze dwa, trzy łyki. Strzępami silnej woli zmusiła się, aby myśleć o czymś innym niż alkohol. Nie byłoby dobrze, gdyby dzień po naradzie w prokuraturze okręgowej nie pojawiła się w pracy, zasłaniając się nagłą chorobą. Tym bardziej że odnosiła wrażenie, iż koledzy z pracy i tak patrzą na nią jakoś dziwnie, jakby domyślali się, z czym zmaga się w samotności.

Dość samobiczowania.

Prokurator Ossowska ułożyła plan na najbliższą godzinę – najpierw prysznic, później kawa i śniadanie. W głowie wciąż szumiała jej whisky, którą zafundowała sobie wieczorem, po wszystkich bezsensownych naradach i spotkaniach w prokuraturze. Za godzinę znowu jechała do Lubrańca i tylko niewielkim pocieszeniem był fakt, że miała trop, coś, czego można się było uchwycić. Tym czymś była data powstania listu do Janusza. „Ukochany mój, jedyny naprawdę umiłowany. Piszę na gorąco, prosto z serca, mając jeszcze przed oczami, jak się żegnamy. Zaraz po naszym rozstaniu udzielałem ślubu. (...) Gdy rozbrzmiały skrzypce, altówka i wiolonczela, z głośników zaś popłynęły słowa Pieśni nad Pieśniami, poczułem wielkie wzruszenie, a myśli me pobiegły ku Tobie, najdroższy”. Agnieszka znała list proboszcza na pamięć. Wszystko wskazywało na to, że ksiądz Hein pisał do kochanka w sobotę 2 kwietnia. Tego właśnie dnia w kościele Matki Bożej Szkaplerznej odbył się ślub Mileny z domu Pasternak z Patrykiem Kostrzewą, uświetniony występem wspomnianego w liście tria smyczkowego, które tworzyli studenci akademii muzycznej, koledzy z roku panny młodej. Agnieszka ustaliła to, przeglądając sumiennie prowadzone księgi parafialne.

Zastanawiając się nad znaczeniem swojego odkrycia, weszła do łazienki, zrzuciła majtki oraz koszulkę i stanęła pod prysznicem. Jeśli ustali, z kim spotkał się 2 kwietnia Robert Hein, będzie miała sprawcę. Czuła narastające podniecenie, jej mózg budził się z alkoholowego zamroczenia, a świat nabierał kolorów. Szybko namydliła całe ciało, mycie włosów zostawiając na później. Spłukała się letnią wodą i stanęła pod prysznicem z uniesioną twarzą. Miękkie krople, delikatnie masując jej skórę, działały orzeźwiająco i relaksująco. Sięgnęła po szampon. Podświadomie czuła cały czas, że sprawa księdza Heina jest o wiele poważniejsza, niż się wydaje na obecnym etapie. Jak zwykle nie potrafiła ubrać tego w słowa i przedstawić w formie łańcucha prawdopodobnych zdarzeń. Co gorsza, tym razem jej wewnętrzny radar nie wskazywał choćby przybliżonego kierunku, w którym powinna podążać. Momentami odnosiła również wrażenie, że ktoś próbuje nią manipulować. Ten znaleziony nagle list, niby bez daty, ale zawierający wyraźne wskazówki. Tak jakby ktoś popychał ją w stronę rozwiązania, które wydawało się oczywiste. Tyle że ona, na przekór wszystkim, nie lubiła zbyt oczywistych spraw. Budziły w niej nieufność, niepewność i lęk, że coś po drodze przeoczyła.

Jeśli rzeczywiście ktoś próbował nią manipulować, mógł to być jedynie Kościół w osobie Cyryla Potockiego albo sprawca, czyli tajemniczy Janusz. W tej chwili mogła jedynie zachować maksymalną koncentrację oraz ufać tylko sobie, w czym akurat była mistrzynią świata. Szybko też uczyła się zasad nowej rozgrywki, w której wszystko miało swoje znaczenie – i list, i serce, i zdjęcia, i cytaty z Pisma Świętego. Nie chciała być jak gołąbek drepczący na oślep za okruszkami, które rozsypała jakaś niewidzialna ręka. Im dłużej analizowała różne warianty i możliwości tego, co się zdarzy, tym częściej dochodziła do wniosku, że aby nie ugrzęznąć w gąszczu teorii spiskowych, powinna jak najszybciej zacząć działać. Poukładała więc szybko w głowie listę świadków, których musi ponownie przesłuchać. Była krótka: Irena Hein i dwaj wikariusze parafii Świętego Jana Chrzciciela. Chciała też jeszcze zdążyć odwiedzić kościelny ośrodek wychowawczy w Lubrańcu.

Zapowiadał się pracowity dzień, tymczasem od rana rozgłośnie radiowe trąbiły o tropikalnym powietrzu nad Polską i ostrzegały słuchaczy przed upałami, które mogły wręcz być groźne dla życia. Lniana sukienka. Prokurator Ossowska uznała, że przy takiej pogodzie nie obowiązuje jej sztywny urzędniczy dress code. Włożyła długą jasnozieloną sukienkę z delikatnego lnu. Niespecjalnie ją lubiła, gdyż obnażała dotkliwy brak piersi, ale tylko w niej dało się przeżyć temperatury jak w tropikach.

***

Siedział z tyłu, po prawej, wygodnie rozparty na skórzanym fotelu vipowskiej wersji bmw 7. Przyjemny chłód, jaki dzięki wielostrefowej klimatyzacji panował w samochodzie, zniechęcał do jego opuszczania.

– Przed nami kolejny upalny dzień, a to dopiero połowa czerwca. Pamiętajcie, żeby dużo pić, unikać słońca i uważać na jajka, bo w takiej temperaturze szybko się psują – oznajmił w radiu jakiś pogodny kretyn.

Była ledwie dziewiąta, a temperatura przekroczyła już trzydzieści stopni Celsjusza. Dostrzegł ją, kiedy tylko wyłoniła się zza odpychających brązowych drzwi, które skrywały trzewia starej, nieotynkowanej kamienicy. Wzdrygnął się na samą myśl o smrodzie, jaki musiał panować na klatce schodowej budynku, w którym mieszkała. Takie miejsca odruchowo kojarzyły mu się z brudem i intensywnym zapachem nieczystości. Choć nigdy się do tego przed nikim nie przyznał, brzydził się i gardził biedą w każdej postaci.

Agnieszkę Ossowską obserwował z kilkunastu metrów. Ubrana w lnianą sukienkę i piaskowe pepegi, z przerzuconym przez ramię plecakiem wyglądała, jakby szła na plażę. Długa grzywka tradycyjnie zakrywała jej pół twarzy, a resztę skrywały wielkie, modne kilka lat wcześniej okulary przeciwsłoneczne. Jej wychudzona twarz z wystającymi kośćmi policzkowymi nabrała w nich owadziego wyglądu.

– Poproś ją – powiedział Rudzki do kierowcy, a ten bez zwłoki wysiadł z auta i szybkim krokiem ruszył w kierunku kobiety.

Choć drzwi bmw uchylone były tylko przez chwilę, minister i tak poczuł tchnienie żaru, jaki panował na zewnątrz. Powietrze pachniało suszą. Patrzył, jak kierowca podchodzi do Agnieszki, kłania się i wskazuje zaparkowaną przy stacji benzynowej limuzynę prokuratora generalnego. Ossowska pokazała na zegarek i niechętnie podążyła za funkcjonariuszem BOR-u. Podeszli z lewej strony, oficer otworzył jej drzwi, a sam został na zewnątrz.

– Dzień dobry. Musimy się spieszyć, żeby mi chłopak na słońcu nie wysechł na wiór – próbował zażartować Rudzki, ale prokurator Ossowska nie doceniła jego poczucia humoru.

– Co pana sprowadza do Włocławka i każe spotykać się ze mną poza miejscem pracy? – Po porannej toalecie i dużej kawie Agnieszce wyraźnie podniósł się poziom energii. – Zdaje pan sobie sprawę, że będę musiała napisać notatkę służbową z tego spotkania? – dodała, decydując się na otwartą konfrontację. Oddychała płytko przez zaciśnięte zęby, szukając czegoś w plecaku.

Witold Rudzki uśmiechnął się dobrotliwie, jego idealnie plastyczna twarz emanowała zrozumieniem i spokojem.

– Niczego pani nie napisze, przecież to jasne dla nas obojga – rzekł, poprawiając podwinięte już mankiety białej koszuli. – I to nie tylko ze względu na naszą wspólną znajomą TW „Ananke”, ale również dlatego, że musi pani przestrzegać tajemnicy śledztwa. Nowego śledztwa, które powierzam pani jako prokurator generalny.

Ossowska słuchała ministra sprawiedliwości, a jednocześnie coraz bardziej nerwowo przeglądała zawartość plecaka. Rozpaczliwie potrzebowała miętówek. Miała nieprzyjemny posmak w ustach i wolała, by nie wyczuł go minister Rudzki.

– Nie spyta pani, co to za sprawa?

Agnieszka pokręciła głową.

– I tak mi pan powie, prawda? Przecież po to pan przyjechał – wydukała przez zaciśnięte zęby, po czym tryumfalnie wyciągnęła z torebki pudełko miętowych tic taców.

Witold Rudzki zrobił zdziwioną minę, zastanawiając się, czy z jego oddechem wszystko w porządku.

– Chce pan? – wymamrotała prokurator, nasypawszy sobie kilka drażetek na dłoń i wrzuciwszy je do ust.

– Nie, dziękuję – odpowiedział minister.

Wpatrywał się z zainteresowaniem w Ossowską. Wiedział, z jakimi demonami musi walczyć samotna, brzydka kobieta udupiona gdzieś na końcu świata, bo tam właśnie według niego leżał Włocławek. Powolny upadek miasta zaczął się po transformacji 1989 roku – zlikwidowano wiele państwowych firm, niektóre przedsiębiorstwa bankrutowały, inne sprzedawano za bezcen podejrzanym biznesmenom. Włocławek dobiła reforma administracyjna z 1999 roku, pozbawiając go statusu miasta wojewódzkiego i skazując na życie w cieniu Torunia i Bydgoszczy.

– Zrobimy wszystko, by Polska była krajem równych szans!

Rudzki przypomniał sobie swoje wystąpienie na wiecu we Włocławku podczas ostatniej kampanii wyborczej. Nie kandydował stąd, ale wspierał lokalnego działacza Bloku Demokratycznego. Wtedy nie okazywał choćby cienia pogardy czy obrzydzenia wobec biednych wyborców, którzy masowo przyszli powierzyć mu swoje największe troski. Chwytał ich za ręce, poklepywał, słuchał i wyglądał na prawdziwie przejętego. Witold Rudzki, jeśli tylko chciał, potrafił być czarujący. Był niczym kameleon, zmieniając oblicze w zależności od potrzeb.

– Zgodnie z nowymi przepisami jako prokurator generalny mogę zlecić wybranemu prokuratorowi prowadzenie wskazanej sprawy – oświadczył teraz, sięgając do kieszeni za przednim siedzeniem po tekturową teczkę. Była granatowa z wytłoczonym orłem w koronie i napisem „Prokurator Generalny”. – To polecenie służbowe na piśmie.

Agnieszka wzięła teczkę i wciąż ukryta za wielkimi okularami przeciwsłonecznymi, patrzyła na nią nieufnie. Ważka kontra kameleon – wynik był przesądzony na korzyść tego drugiego.

– A jeśli się nie zgodzę? Odmówię przyjęcia sprawy? – badała grunt.

Kwadratowa szczęka ministra wykrzywiła się w wymuszonym uśmiechu. Nie rozumiał, po co kolejny raz prokurator Ossowska chce usłyszeć to, co oczywiste. Nie wyglądała na masochistkę, niemniej wiele wskazywało na to, że jest osobą niestabilną emocjonalnie, która podświadomie robi wszystko, by być ofiarą, gdyż tylko w takiej roli potrafi się odnaleźć i funkcjonować. Czuł narastającą irytację. Ta obleśna baba go denerwowała.

– Jeśli nie przyjmie pani powierzonej sprawy, wszyscy dowiedzą się, że TW „Ananke” to profesor... aaa, bardzo przepraszam, wy teraz mówicie „profesorka”. Zatem od początku. Wszyscy dowiedzą się, że TW „Ananke” to profesorka filozofka Wioleta Ossowska z domu Budzik. – Swoją wypowiedź Witold Rudzki skwitował wzruszeniem ramion. – Czy teraz wszystko jest dla pani prokurator jasne?

Ossowska nie mogła się zdecydować, czy zdjąć okulary, i nerwowo poprawiała włosy. Wykonywała przy tym tak zamaszyste ruchy, że jej zielona sukienka odsłoniła zdecydowanie za dużo. Minister został zmuszony do dokonania oględzin nagich piersi swojej podwładnej, a dokładniej rzecz ujmując, tego, co je nieudolnie imitowało. Kamyczek w pończoszce. Trudno to było nazwać estetycznym doznaniem.

– A jeśli oskarżę pana o mobbing i szantaż? – spytała Agnieszka, która wyraźnie miała ochotę podrażnić się z eleganckim i przystojnym Rudzkim.

– Niech pani jeszcze dorzuci molestowanie seksualne. Na pewno pani uwierzą. – Głęboki bas ministra pobrzmiewał nonszalancją i pewnością siebie. Witold Rudzki zganił się w myślach za takie zachowanie. Nie lubił prostaka, który co jakiś czas odzywał się w nim pełną gębą. – Przepraszam panią, ta uwaga była niestosowna i nigdy nie powinna paść. – Słuchając go, można było przysiąc, że mówi szczerze. – Zapomnijmy na chwilę o TW „Ananke”. Sprawa, którą dla pani mam, to śledztwo dużego kalibru, dzięki któremu wróci pani na szczyt – powiedział i spojrzał łagodnie w swoje odbicie w ciemnych okularach prokurator Ossowskiej.

Agnieszka zdjęła je w końcu z nosa i otworzyła teczkę. Znajdowało się w niej urzędowe pismo informujące o przeniesieniu jej do struktur prokuratury krajowej i oddelegowaniu do prowadzenia śledztwa w sprawie... sygnatura... która podlega osobistemu nadzorowi prokuratora generalnego. Wyglądało to poważnie.

– Mamy podejrzenia, że tutejsze organy ścigania od lat tuszują skandale obyczajowe z udziałem księży. Oczywiście mówimy o pedofilii – powiedział, przyglądając się drżącej kościstej dłoni, w której Agnieszka Ossowska trzymała pismo z sygnowanym przez niego poleceniem służbowym. Zmiany w ustawie o prokuraturze, jakie udało mu się przepchnąć przez sejm, dały prokuratorowi generalnemu olbrzymią władzę. Miał teraz wgląd we wszystkie śledztwa i zgromadzone w nich materiały. Mógł wydawać polecenia każdemu prokuratorowi, a jego ingerencje w śledztwo były niejawne dla stron postępowania i sądu.

– Dobrze, wezmę tę sprawę, ale czarnych też trzepiemy – rzuciła Agnieszka, czekając na reakcję Rudzkiego.

– To oczywiste, właśnie dlatego wybrałem panią. Dlatego ściągano panią z Krakowa. Pani zaś na samym wejściu potwierdziła, że nie ma nabożnego stosunku ani do instytucji Kościoła, ani do jego miejsc kultu. To niewątpliwy atut w tym śledztwie. – Parsknął, wyraźnie rozbawiony, natychmiast jednak spoważniał. – Żarty żartami, ale proszę bardzo uważać, bo jest wiele osób, które będą pani życzyć jak najgorzej. Niech tylko pani sobie wyobrazi sieć lokalnych powiązań i układów. Ci ludzie znają się dziesiątki lat, niektórzy razem dorastali. Myślę, że mają wiele brzydkich tajemnic zakopanych w którymś ogródku.

Witold Rudzki nie żartował, nie próbował też nastraszyć podwładnej. Po nocy spędzonej w „Mysterium Vitae” zaczął na pewne sprawy patrzeć inaczej. To, co usłyszał od Karoliny van der Oord, zmieniło jego plany i podejście do niektórych osób. Nie, żeby zaraz stał się tkliwy i empatyczny, ale wiedząc, jak poważna gra się toczy, usiłował być uczciwy wobec dziewczyny, którą pośrednio narażał na niebezpieczeństwo. Miała do wykonania bardzo trudne i ważne zadanie, a nawet nie zdawała sobie sprawy, jak wiele karier zależy od jej działań. Nikt nie mógł się dowiedzieć, że Agnieszka Ossowska, oddelegowana dzień wcześniej do pracy w prokuraturze okręgowej we Włocławku, tajną decyzją ministra znalazła się jednocześnie w strukturach prokuratury krajowej i prowadziła śledztwo objęte ścisłą tajemnicą.

– Proszę się zachowywać tak, jakby tej rozmowy nie było. Robi pani swoje, wykonując polecenia prokuratora Filipiaka i kontynuując śledztwo w sprawie serca i tego całego samobójstwa. Działa pani tak, jak dotychczas, jak gdyby nigdy nic.

Minister Witold Rudzki przekazywał swoje rady z autentyczną troską. Szczerość i okazywanie uczuć były u niego rzadkością, ale jego rozmówczyni o tym nie wiedziała i chyba nie dostrzegła tej troski.

– Czy muszę coś podpisać albo wiedzieć coś więcej? – spytała i wrzuciła do ust kolejne dwa tic taki.

Wypiękniony i wypachniony minister sprawiedliwości działał jej na nerwy. Nie znosiła go i życzyła mu jak najgorzej, ale zarazem był w jej oczach człowiekiem sukcesu, czego wstydziła się przed sobą. Szantażował ją przeszłością jej matki. Wydawał się zaprzeczeniem wszystkich wpajanych jej prawniczych cnót i zasad kodeksu etycznego. A jednak przyciągał ją swoją charyzmą i zapachem władzy, prawdziwej władzy, która czyni człowieka nietykalnym. Jednocześnie podziwiała Witolda Rudzkiego i nienawidziła go. Ależ ze mnie cipa! Znowu miała mętlik w głowie.

– Proszę podpisać na kopii, z datą, oryginał jest dla pani – powiedział minister, pomagając jej oddzielić od siebie dwa pisma.

Prawie podskoczyła, gdy zabrał jej plecak z kolan, a w jego miejsce położył tekturową teczkę z umieszczonym na wierzchu dokumentem do podpisania. Wpisała datę, po czym wykonała kilka zamaszystych ruchów, kreśląc obok niej swoje nazwisko ze szczególnym uwypukleniem krągłości O i S.

– Od dzisiaj proszę do mnie dzwonić jedynie przez aplikacje Signal lub Telegram – powiedział Rudzki przy akompaniamencie marsza wystukiwanego palcami na skórzanej tapicerce.

– Znam te aplikacje szyfrujące, ale żeby zadzwonić, muszę najpierw dostać od pana numer telefonu – stwierdziła Ossowska. Mimo działającej klimatyzacji czuła, że się poci. Wszystko się nagrało, kończ. Chciała jak najszybciej wyjść z rządowej limuzyny.

– Proszę, to jeszcze jeden prezent dla pani. W środku jest zapisany numer do mnie – rzekł minister i zaraz dodał: – A pracuje pani nad tym.

Na kolanach Agnieszki wylądowała biała teczka z aktami śledztwa, o czym informował czarny napis pośrodku. Tuż nad nim pisakiem wykaligrafowana była sygnatura i przystawiona została pieczęć prokuratury krajowej. W miejscu, gdzie powinna się znaleźć nazwa dochodzenia, jakaś zdecydowanie mniej wprawna ręka napisała: „W sprawie niedopełnienia obowiązków oraz ukrywania informacji ważnych z punktu widzenia toczących się śledztw. Podejrzani: Henryk Filipiak i Adam Ćwikła”. Przeczytała to na głos i zagwizdała z wrażenia. Grubo, naprawdę grubo. Natychmiast przypomniała sobie, jak ledwie dzień wcześniej składała obu szefom raport z postępów w śledztwie i wysłuchiwała ich durnych tyrad. Traktowali ją protekcjonalnie, dając jasno do zrozumienia, że nie zgadzają się z decyzją góry, która to jej powierzyła dochodzenie w sprawie księdza Heina. Była dla nich obca i była kobietą. Teraz, po spotkaniu z ministrem Rudzkim, wreszcie to rozumiała – oni jej nie ufali i bali się jej. Początkowo sądziła, że niechęć nowych kolegów wynika z ich kompleksów wobec kobiety, która osiągnęła więcej niż oni, ścigając takich międzynarodowych przestępców jak Naim Begaj. Tymczasem to nie była zazdrość, tylko lęk. Na swój sposób świadomość tego dowartościowała ją, poczuła się ważniejsza, a praca dla Witolda Rudzkiego wydała jej się jeszcze bardziej interesująca. Zaraz jednak wróciły wątpliwości i obawy. Nie mogła ufać temu człowiekowi, na jej osobistej liście wrogów zajmował miejsce pierwsze. Mdliło ją i czuła, jak z nerwów skręca jej wnętrzności. Najchętniej zniknęłaby, rozpłynęła się w powietrzu, zostawiając swoje problemy komuś innemu. Ale na razie nie miała wyjścia – musiała współpracować z Witoldem Rudzkim.

Wyciągnęła kościstą rękę po plecak, który minister przełożył na drugą stronę i przycisnął do drzwi. Kurwa, on wie! W środku znajdował się dyktafon marki SONY, prezent od rodziców na gwiazdkę. Nawet nie pamiętała, dlaczego właśnie nim ją obdarowali. Może narzekała przy nich, że jej wiekowe urządzenie do nagrywania przesłuchań już ledwo zipie, a może wymyślił to ojciec, który przeżywał wielką fascynację wszelkimi elektronicznymi gadżetami. W każdym razie dyktafon, który jej sprezentowali, jak zapewniał producent, dzięki trójpozycyjnemu mikrofonowi oraz zoomowi dźwiękowemu był bardzo czuły i precyzyjnie nagrywał najcichsze nawet dźwięki. Uruchomiła go, gdy szukała tic taców. Była przekonana, że Rudzki nie zauważył, iż coś kombinuje, ale właśnie traciła tę pewność.

– To chyba uczciwa wymiana: teczka za plecak – rzekł nagle minister.

Agnieszka była już pewna, że ją zdemaskował. Poczuła kolejną stróżkę potu spływającą wzdłuż kręgosłupa. Nie nadawała się na szpiega ani tajniaka. Nie potrafiła powstrzymać drżenia rąk, gdy czytała pismo sygnowane przez prokuratora generalnego. Było jej duszno i kręciło się w głowie. Działo się z nią coś niedobrego. Nie wiedziała, jak ma się zachować w tej sytuacji. Co za wpadka. Najchętniej uciekłaby do domu i opróżniła butelkę whisky, której nie dała rady skończyć w nocy. Zamknąć się, przekręcić klucz w drzwiach i nigdzie nie wychodzić! Ukryć się przed światem i ludźmi! Miała dość siebie, swoich zmiennych nastrojów, błędnych decyzji i chorej relacji z Witoldem Rudzkim. Emocjonalna huśtawka, na której siedziała, bujała się coraz szybciej.

W gonitwę jej myśli wdarł się głos ministra sprawiedliwości.

– Jeszcze raz proszę panią o ostrożność. Niech pani bardzo uważa, z kim i o czym rozmawia – rzekł, patrząc prosto w jej zapadnięte oczy.

To było głębokie, świdrujące spojrzenie. Ossowska odruchowo skuliła się w sobie i spuściła głowę, czekając na to, co za chwilę usłyszy.

– Musimy mieć do siebie zaufanie. Sprawa jest nie tylko delikatna, ale i objęta klauzulą najwyższej tajności. Dlatego jakiekolwiek rejestrowanie naszych rozmów byłoby przestępstwem ściganym z urzędu – powiedział, podkreślając ostatnie słowa, i oddał jej plecak.

– Ttto jasne... ma się rozumieć – wydukała Agnieszka, nie mogąc opanować drżenia głosu. – Dzię... dziękuję. Biorę się do... do pracy.

Była bezradna jak dziecko przyłapane przez rodzica na kłamstwie. A może tylko jej się zdawało, że Rudzki wie o dyktafonie, który leżał głęboko w plecaku i rejestrował ich każde słowo?

– Życzę powodzenia i czekam na pierwszy raport – powiedział minister, a na jego twarzy ponownie zagościł dobrotliwy uśmiech.

Agnieszka wymacała na oślep klamkę i pospiesznie wysiadła z auta, czując, jak spocone dłonie kleją jej się do skórzanej tapicerki. Uderzyło w nią rozgrzane, ciężkie powietrze, ale wolała skwar czerwcowego poranka od dalszej rozmowy z Witoldem Rudzkim w jego klimatyzowanej limuzynie.

– Do widzenia – powiedziała do kierowcy, który mimo lejącego się z nieba żaru twardo czekał przy samochodzie, i trzasnęła drzwiami.

Nie odwracając się, ruszyła przez krótko przystrzyżony wyschnięty trawnik, który otaczał parking i stację benzynową Olkop. Im bardziej oddalała się od czarnego bmw, tym lepiej się czuła. Mimo gorąca duszność i mdłości ustąpiły. Szła Stodólną w kierunku nieodległego centrum miasta. Przenosiny z prokuratury rejonowej do okręgowej oznaczały dłuższe spacery do pracy, ale to akurat jej nie martwiło. Potrzebowała więcej ruchu, zasiedziała się za biurkiem. Lubiła się ruszać, lecz nie uprawiała nigdy żadnego sportu i nie rozumiała ludzi, którzy dobrowolnie katowali się w różnego rodzaju klubach fitness. Uwielbiała za to górskie wycieczki albo wielogodzinne wyprawy do lasu. Gdy była nastolatką, często wyjeżdżała z matką w góry. Ich stałą bazą wypadową było schronisko w Dolinie Pięciu Stawów, skąd ruszały na Orlą Perć, Morskie Oko, Rysy czy do Doliny Gąsienicowej. Odkąd się usamodzielniła, brakowało jej tych babskich wypadów i szczerych rozmów o miłości i sensie życia. Tęskniła za bajecznymi widokami i prywatnymi wykładami poświęconymi filozofii i egzystencji. Niestety teraz wszystkie wypowiadane wówczas przez matkę piękne sentencje, których miała pełną głowę, wydawały jej się kpiną, szczytem hipokryzji.

„Filozofia jest sztuką życia i czyni z nas tych, kim jesteśmy” – powtarzała Wioleta Ossowska córce, parafrazując Cycerona, najwybitniejszego jej zdaniem rzymskiego mówcę. O ja pieprzę. Agnieszce przypomniały się inne słowa tego starożytnego myśliciela, który mawiał, że „krótki okres życia jest dostatecznie długi na to, aby żyć dobrze i uczciwie”. To była jedna z zasad wpajanych jej przez matkę. „Nieważne, co robisz, żyj uczciwie” – mówiła ciągle profesor filozofii Uniwersytetu Jagielońskiego.

Agnieszka Ossowska była dumna z matki, gdy ta wykładała na największych i najbardziej prestiżowych uczelniach świata, gdy prezentowała swoje książki i prace naukowe. Jednak odkąd poznała jej mroczny sekret, nosiła w sercu niewypowiedziany żal. Tak bardzo chciałaby wykrzyczeć swój ból. Nie rozumiała tego, czuła się oszukana, ale zarazem była gotowa zrobić wszystko, aby ochronić tę tajemnicę. Szła teraz z opuszczoną głową, nie zwracając uwagi na otaczający ją świat. Nawet nie zauważyła, kiedy znalazła się na ulicy Cyganka. Mijała smutne witryny sklepowe, przeciskając się między licznymi tu o tej porze samochodami dostawczymi. W cieniu obskurnych bram chowali się miłośnicy tanich, ale mocnych alkoholi, bardziej było ich zresztą słychać i czuć, niż widać. Przeszła obok salonu fryzjerskiego i przypomniała sobie, że najwyższy czas zrobić coś z włosami. Spojrzała na swoje odbicie w brudnej szybie – nie wyglądała dobrze. Poczuła się całkowicie bezradna, jakby jej życie rozpadało się na kawałki.

***

– To jest, kurwa, całe moje życie! Jak w ogóle mogłaś mi to zrobić?! – Mężczyzna krzyczał pochylony nad biurkiem, o które opierał rozczapierzone dłonie. Bujał się przy tym do tyłu i do przodu niczym lekkoatleta szykujący się do decydującego skoku lub rzutu. – Pierdolcie się wszyscy! Nie po to siedziałem za komuny w pierdlu, żeby teraz ktoś mówił mi, czy mogę wystartować w wyborach czy nie! – Wyrzucając z siebie kolejne obelgi i pretensje, opluł się i nerwowo szukał teraz czegoś, czym mógłby otrzeć usta i brodę.

Premier Elżbieta Czacka pospieszyła mu z pomocą, wyciągając z torebki paczkę chusteczek higienicznych.

– Zygi, mój kochany, uspokój się. Twoich zasług nikt ci nie odbierze. Rozumiem, że jesteś rozgoryczony, ale pomyśl o partii i zastanów się, czy rzeczywiście masz siłę walczyć w tej kampanii – mówiła spokojnie, ważąc każde słowo.

To ona wzięła na siebie niewdzięczne zadanie poinformowania urzędującego prezydenta, że nie może liczyć na wsparcie Bloku Demokratycznego w walce o reelekcję. Nie była to jeszcze oficjalna decyzja partii, ale tak ustaliło jej kierownictwo na niedawnym spotkaniu w wąskim gronie. Byli sądem kapturowym, który wydał wyrok bez prawa do apelacji. Po piątkowym zamachu w Warszawie sytuacja polityczna w kraju na nieco ponad dwa miesiące przed wyborami prezydenckimi znacznie się skomplikowała. Liczba ofiar ataku terrorystycznego wzrosła już do czterdziestu pięciu, a opozycja oskarżała rząd i prezydenta o zaniedbania w kwestiach dotyczących bezpieczeństwa narodowego.

– Pieprz się. Nie wycofam się, bo ludzie uznają mnie za winnego zamachu. Przejdę do historii jako prezydent, który dopuścił do ataku terrorystów i uciekł przed weryfikacją wyborczą. Nigdy się na to nie zgodzę. Sama to zrób, głupia cipo! – wykrzyczał prezydent Tarnowski.

Zapadła niezręczna cisza.

Elżbieta Czacka z dużą gracją udała, że nie dotarły do niej ostatnie słowa głowy państwa. Rozumiała zdenerwowanie Zygmunta Tarnowskiego, który znalazł się w fatalnym położeniu. To właśnie tłumaczyło napiętą atmosferę spotkania. Choć nikt nie powiedział tego głośno, było jasne, że urzędujący prezydent ma być kozłem ofiarnym.

W kraju żądano głów, wskazywano osoby ponoszące służbową i polityczną odpowiedzialność za całą sytuację, ale przede wszystkim domagano się jak najszybszego pojmania zwyrodnialców, którzy stali za śmiercią niewinnych ludzi w centrum Warszawy. Uspokajające komunikaty policji i służb specjalnych, że działają na najwyższych obrotach i są na tropie zamachowców, nikogo nie przekonywały, tym bardziej że odmawiano jakichkolwiek szczegółowych informacji, zasłaniając się dobrem śledztwa. Ściema. Z tajnych raportów, które co godzinę lądowały na jej szpitalnym biurku, premier Czacka wiedziała, że śledczy odpowiedzialni za namierzenie terrorystów poruszają się jak we mgle, nie mając żadnych śladów.

Wstępne wyniki badań ładunku wybuchowego, którego użyto w zamachu, wskazywały, że był to środek popularny wśród islamskich ekstremistów. Nadtlenek acetonu, w skrócie TCAP, nazywany przez terrorystów „matką szatana”, o sile wybuchu zbliżonej do siły wybuchu trotylu. Średnio rozgarnięty chemik mógł wyprodukować ten niebezpieczny biały proszek z legalnie dostępnych substancji. Eksperci szacowali, że bomba, która eksplodowała w Warszawie, zawierała kilkanaście kilogramów TCAP. Aby dodatkowo zwiększyć siłę rażenia i liczbę ofiar, ładunek obłożono śrubami, gwoździami i stalowymi kulkami z łożysk. Gdy „matka szatana” przemówiła, rozpętało się piekło. Ktoś bardzo dokładnie wszystko zaplanował i Polacy chcieli wiedzieć, kto podniósł na nich rękę.

Premier Czacka w pełni solidaryzowała się z narodem, co obwieściła dzień po zamachu w telewizyjnym orędziu.

– Przetrwamy to, bo jako naród jesteśmy niezłomni i niepokonani. – Jednocześnie ze łzami w oczach przeprosiła wszystkich, że nie może trwać na posterunku ze względu na problemy zdrowotne. – Lekarze kazali mi wrócić na kilka dni do szpitala. Na szczęście mogę powierzyć sprawy ojczyzny osobie godnej najwyższego zaufania, człowiekowi, który nieraz udowodnił, że Polska jest dla niego najważniejsza.

Tak oto ster rządów tymczasowo przejął Rudzki i to właśnie minister sprawiedliwości miał powalczyć z innymi kandydatami o fotel prezydencki. Zygmunt Tarnowski był jednak zbyt doświadczonym graczem i politycznym strategiem, aby nie dostrzec w całym tym planie poważnych luk i ich nie wykorzystać. Skuteczność nowej strategii wyborczej Bloku Demokratycznego w dużej mierze zależała od zachowania urzędującego prezydenta. Jego opór albo, co gorsza, start w wyborach zostałyby źle przyjęte przez zdezorientowany elektorat.

– Wymyśliliście sobie, kurwa jego mać, prezydencki gambit! Ale ja nie jestem pionkiem, którego się poświęca, rzuca na żer, kurwa, krukom, wronom i chuj wie komu jeszcze! – krzyczał, uderzając pięścią w ogromne dębowe biurko.

Wiekowy mebel wydał z siebie jedynie stłumiony odgłos, jakby ciosy głowy państwa zupełnie nie robiły na nim wrażenia.

– Uspokój się, bo ci znowu serce stanie – powiedziała Czacka z pełną złośliwości premedytacją, chcąc przypomnieć Tarnowskiemu o jego problemach zdrowotnych.

– Tak słabego zdrowia jak ty, kochanie, nie mam. Aż dziw bierze, że wypuścili cię z kliniki na spotkanie ze mną – zakpił prezydent i opadł ciężko na fotel.

Spadek mocy.

Elżbieta Czacka wyczuła osłabienie przeciwnika, sama też miała już dość jałowego sporu. Uznała, że godzina próśb i przekonywania wystarczy – odtańczyli obowiązkowego poloneza, czas było przejść do konkretów.

– Zygi, wiesz, jak to się odbywa, ale dla świętego spokoju ci przypomnę. Jeśli to spierdolisz i się postawisz, jeszcze przed wyborami wszyscy, których powsadzałeś do rządowych agencji i państwowych firm, pójdą na bruk. Mam wyliczać dalej? – Podniosła się powoli z fotela i ruszyła w kierunku prezydenta. Ten milczał, więc kontynuowała: – Wszystkie firmy i biznesmeni zaprzyjaźnieni z tobą i twoimi bliskimi mogą zapomnieć o jakichkolwiek rządowych zleceniach. Koniec, dupa, nie ma. – Rozłożyła ręce i oparłszy je o biurko, pochyliła się nad nim. Nie przepadała za takimi rozmowami, ale musiała się ich nauczyć. – Dodam jeszcze, że sprawdzą ich dokładnie smutni panowie ze skarbówki. Rodzinę też. – Westchnęła. – Ale po co my tu w ogóle o takich przykrych rzeczach? Tyle lat wspólnie działaliśmy. Zygi, jak to wy, panowie, mówicie, nie ma co się brandzlować, więc słucham. Jaka jest twoja cena? – spytała i przysiadła na krawędzi ciężkiego dębowego blatu, by móc patrzeć z góry prosto w oczy Zygmunta Tarnowskiego. – Co chcesz w zamian za wycofanie się z wyborów?

Prezydent milczał, nerwowo stukając palcem o drewniany podłokietnik swego fotela. Elżbieta Czacka patrzyła na niego bez cienia współczucia. Doceniała odwagę Tarnowskiego i jego podziemną działalność przed 1989 rokiem. Bez wątpienia był jednym z bohaterów tamtych czasów i tamtej walki. Ale polityk rozliczany jest nie z dawnych, odchodzących w zapomnienie zasług, lecz z tego, co robi w chwili obecnej. W wolnej Polsce Zygmunt Tarnowski jako człowiek legenda zawsze miał miejsce jak nie na tej, to na innej liście wyborczej. Dobre nazwisko i rozpoznawalna gęba często wystarczały. Nie był wybitnym politykiem, ale dzięki przypadkom i umiejętnościom prowadzenia kuluarowych gierek został z ramienia Bloku Demokratycznego kandydatem na prezydenta. Było to w okresie największej popularności tej partii i jak sobie żartowano, kogokolwiek Demokraci wystawiliby w wyborach prezydenckich i tak by wygrał... nawet Tarnowski. Pięć lat prezydenckiej kadencji minęło bardzo szybko i przeszłoby niezauważone, gdyby nie ci, którzy postanowili uderzyć w Warszawie.

Zygmunt Tarnowski pogładził wąs i bez słowa chwycił leżące na biurku pióro. Otworzył podręczny notes i na pierwszej wolnej stronie coś napisał.

3 000 000 €.

Elżbieta Czacka skinieniem głowy potwierdziła, że odpowiedź prezydenta jest dla niej jasna. Nie rozumiała tylko, dlaczego Tarnowski boi się odzywać we własnym gabinecie. Słyszała, że na stare lata stał się paranoikiem, ale nie przypuszczała, że zaszło to tak daleko. Podczas oficjalnych spotkań, a tylko takie kontakty utrzymywali, nie zachowywał się aż tak dziwnie.

– Myślę, że uda nam się porozumieć. Dam ci znać.

Zygmunt Tarnowski milczał. Gdy tylko za premier Czacką zamknęły się drzwi, wydarł z notesu kartkę z zapisaną sumą, podarł ją i podpalił w zdobionej kryształowej popielniczce. Gabinet wypełnił się dymem. Tarnowski podszedł do przeszklonych drzwi balkonowych i uchyliwszy je, głęboko wdychał świeży zapach płynący z prezydenckich ogrodów, które dzięki intensywnemu całodobowemu nawadnianiu wygrywały z upałem.

ROZDZIAŁ 8

DWA MIESIĄCE WCZEŚNIEJ

„Słowa donosiciela są jak smaczne kąski:
zapadają do głębi wnętrzności”.
Księga Przysłów 18,8

Zarośnięty i wysychający park, którego centralnym punktem był osuszony w połowie staw, wyglądał tragicznie, ale przy odrobinie dobrej woli można było w nim dostrzec ślady dawnej świetności. Ostatnimi właścicielami pałacu w Lubrańcu byli Grodziccy wysiedleni w 1940 roku do Generalnego Gubernatorstwa. Po wojnie na mocy dekretu o reformie rolnej ich dobra przejął Skarb Państwa. Początkowo zorganizowano tu szkołę, ale szybko przekształcono ją w kościelny ośrodek wychowawczy.

Agnieszka Ossowska bardzo pobieżnie przejrzała informacje na temat tego miejsca, zresztą nie było ich wiele. Podobnie jak czasu na lekturę.

Samochód podjechał przed dziewiętnastowieczny jednopiętrowy pałacyk z wysokim podpiwniczeniem wybudowany w stylu dawnych rezydencji wiejskich. Przy bocznej ścianie stało rusztowanie, najwyraźniej trwały prace remontowe. Zatrzymali się przy schodach prowadzących pod masywny czterokolumnowy portyk zdobiący front budynku i osłaniający dwuskrzydłowe drzwi oflankowane parą okien. W obu, niczym na jakiś sygnał, pojawiły się jednocześnie dzieci. Ossowska jeszcze nie wysiadła, a już czuła na sobie ich wzrok. Sprawiały wrażenie zaciekawionych lub zamyślonych, ale próżno było u nich szukać choćby cienia uśmiechu.

Agnieszkę przeszedł dreszcz, niepożądany odruch współczucia, lecz natychmiast bezwzględnie go stłumiła. W jej zawodzie jedyną pożądaną postawą była znieczulica – tak łatwiej było zachować niezbędny dystans. Chwyciła klamkę w drzwiach służbowej skody superb, z grzeczności poprosiła kierowcę, by na nią zaczekał, a potem wzięła głęboki wdech i rzuciła się w objęcia czerwcowego żaru.

Natychmiast poczuła woń mułu z wysychającego stawu w parku, intensywny zapach zgnilizny i przemijania. Ruszyła pospiesznie na schody, a gdy dotarła pod portyk, dziecięce buźki zniknęły za firankami, zupełnie jakby nikt nie obserwował jeszcze przed chwilą wysokiej jak tyczka kobiety. Dopiero teraz Ossowska zauważyła, że jej zielona sukienka nie najlepiej zniosła pracowity dzień – cała była pomięta, jakby w niej spała. Przeciągnęła dłonią po lnie, ale nie na wiele to się zdało. Dała spokój poprawkom i podeszła do drzwi, te jednak uchyliły się, nim zdążyła dotknąć klamki.

Stanęła przed nią drobna zakonnica o zasuszonej, pokrytej siatką zmarszczek twarzy. Agnieszce skojarzyła się natychmiast ze starą indiańską squaw. Miała na sobie skromny ciemnoszary habit, narzucony na niego szkaplerz i welon w tym samym kolorze. Czoło i uszy okrywał biały czepek. Pod szkaplerzem zakonnica przepasana była sznurem z pięcioma węzłami, co miało symbolizować pięć ran Jezusa na krzyżu. Przy jej lewym boku zwisał gruby różaniec o brązowych paciorkach. Pomarszczone równie mocno jak twarz dłonie kobieta trzymała złożone przed sobą.

– Jestem siostra Cecylia, dyrektorka ośrodka – powiedziała, kłaniając się, ale nie podając ręki.

– Prokurator Agnieszka Ossowska, dziękuję, że znalazła siostra dla mnie czas – odpowiedziała Agnieszka i ruszyła za zakonnicą, która bez słowa odwróciła się i weszła do pałacu.

Wnętrze nie wyglądało okazale, jednak było czyste i zadbane. W środku pałac wielokrotnie przebudowywano, by dostosować go do potrzeb ośrodka wychowawczego. Główny hol, z którego dwubiegowe schody prowadziły na piętro, doświetlały trzy wysokie okna umieszczone nad drzwiami. Ściany, zapewne aby ochronić je przed zniszczeniem, obite zostały szpetną boazerią, która już z daleka wyglądała Agnieszce na plastikową imitację drewna.

– Na tym poziomie znajduje się tak zwana część szkolna – wyjaśniła siostra Cecylia, wskazując rząd pozamykanych drzwi. Jakiś miejscowy daltonista pomalował je pomarańczową farbą, która nie pasowała ani do różowofioletowych ścian, ani do brązowej boazerii, ani do zielonego linoleum na podłodze. – Prowadzimy tu tylko zajęcia przedszkolne i nauczanie początkowe, czyli klasy jeden–trzy. Starsze dzieci chodzą do szkoły naprzeciwko, to kilkaset metrów stąd.

Zakonnica ruszyła w głąb obłędnie kolorowego holu. Z jednej strony na różowofioletowym tle zawieszony był drewniany krzyż misyjny. Agnieszka zauważyła przybitą do niego metalową tabliczkę, ale nie była w stanie odczytać napisu. Mimo dużych, odsłoniętych okien w korytarzu panował półmrok, żaden żyrandol ani kinkiet nie był zapalony. Naprzeciwko krzyża wisiało duże portretowe zdjęcie świętego Jana Pawła II, na którym papież uśmiechał się dobrotliwie, podczas gdy wokół jego głowy jaśniała świetlista aureola.

– Na górze znajdują się sypialnie dzieci, punkt medyczny i pokoje wychowawców – dodała zakonnica, po czym minęła schody i otworzyła pierwsze drzwi za nimi.

Gabinet siostry Cecylii był niewielki i skromnie urządzony. Mający już swoje lata, mocno sfatygowany stół zastępował biurko. Na blacie tkwił wielki komputerowy monitor z kineskopem typu bańka pamiętający chyba jeszcze lata dziewięćdziesiąte ubiegłego wieku. Kąt jego ustawienia i zakurzenie wskazywały, że raczej nie jest często używany. Zamiast dyrektorskiego fotela za stołem było proste krzesło, które nie sprawiało wrażenia specjalnie wygodnego. Wystroju dopełniały metalowy krzyż i duża podobizna świętego Brata Alberta, założyciela zakonu prowadzącego ośrodek. Wyjątkiem w ubogim pomieszczeniu była tylko zajmująca jedną ze ścian szafa biblioteczna, wyraźnie zbyt nowa i zbyt droga jak na to miejsce. Pewnie prezent. Agnieszka zerknęła szybko na tytuły, ale nie dostrzegła niczego, co nie byłoby związane z religią.

– Proszę spocząć – powiedziała zakonnica, wskazując jedno z krzeseł stojących przed stołem i siadając na swoim. – Jak mogę pani pomóc? – zapytała.

Spoglądając na jej zasuszoną, doskonale wypraną z emocji twarz, Agnieszka znowu pomyślała o leciwych Indiankach i ich poznaczonych głębokimi bruzdami, nieruchomych niczym skały obliczach, które pamiętała ze starych czarno-białych fotografii.

– Ilu wychowanków przebywa w tej chwili w ośrodku? – spytała.

– Obecnie jest u nas trzydzieści osiem dziewcząt, z czego większość nie skończyła jeszcze piętnastu lat. Trafiają tu dzieci z rodzin patologicznych albo sieroty.

– Tylko dziewczynki? – wtrąciła Ossowska.

– Tak. Już od kilkunastu lat jest to ośrodek żeński. Uznałyśmy, że tak będzie lepiej i bezpieczniej dla tych dziewcząt. Musi pani wiedzieć, że one naprawdę wiele wycierpiały. Prawie wszystkie były w domach bite, wiele przeżyło gwałt. Chyba pani rozumie, że towarzystwo dorastających mężczyzn nie jest tym, czego najbardziej potrzebują. – Siostra Cecylia wstała i podeszła do szafy bibliotecznej, na której oprócz książek tkwiły segregatory i teczki. Rozglądała się zdezorientowana, jakby próbowała sobie przypomnieć, gdzie odłożyła coś, czego szuka. W końcu wyjęła zieloną teczkę, która leżała z boku przykryta luźnymi kartkami. – Przyjechała pani po to – oznajmiła zaskoczonej Agnieszce, wróciwszy na miejsce.

Prokurator Ossowska sięgnęła niepewnie po zamykaną na gumkę teczkę.

– Co to jest? – spytała, gdy już trzymała ją w dłoni.

Wysuszona twarz siostry Cecylii pozostała niewzruszona.

– To spisane przez jedną z naszych sióstr w mojej obecności zeznania dziewczynek, które twierdziły, że... znaczy, tak im się wydaje... wykorzystał je ksiądz. – Wypowiedzenie tych słów przyszło zakonnicy z wyraźnym trudem.

– Dlaczego nie zawiadomiła siostra policji? – Prokurator Ossowska nie zamierzała taić oburzenia. – Jak długo ukrywałyście tę sprawę? Ile jest tych dziewczynek? Boże, czy wy nie macie sumienia?! – wysyczała, patrząc na wciąż nieruchomą twarz zakonnicy.

Policzyła do dziesięciu i wzięła kilka głębokich oddechów. Powinna się była opanować, agresja – choćby tylko werbalna – nie była profesjonalnym zachowaniem. Zaczynała powoli wątpić w to, czy ze swoimi emocjonalnymi problemami nadaje się do tak skomplikowanego, delikatnego i wyczerpującego psychicznie śledztwa. #zrytyberet. Normalny, zdrowy człowiek, widząc cierpienie i rozpacz dzieci, gotowy jest zabić zwyrodnialców, którzy je krzywdzą. Przynajmniej ona tak miała. Wystarczyło, że wyobraziła sobie obleśnego tatuśka albo jakiegoś zakompleksionego dewianta z dzieckiem, a pięści same jej się zaciskały. Równie mocno nienawidziła cichych wspólników – tych wszystkich, którzy odwracali głowę albo milczeli, bo tak wygodniej, bo po co się narażać, bo to nie nasza sprawa, bo dziecko mogło skłamać...

Agnieszka Ossowska miała serdecznie dość obłudy i zakłamania świętoszkowatych, bogobojnych Polaków. 1, 2, 3, 4, 5, 6...

***

– ...7, 8, 9, 10 i starczy. Mam dość – oznajmiła Karolina van der Oord, padając na matę. Od ponad godziny pociła się na siłowni pod okiem Mocnego. Trening kardio, gimnastyka i ćwiczenia obwodowe na grzbiet, mięśnie brzucha i pośladki – był to zestaw ćwiczeń, które wykonywała prawie codziennie. Dbając o wygląd, wiedziała, że samo ostrze skalpela to za mało. Kobieta w jej wieku musiała wkładać dużo wysiłku w to, by prezentować się lepiej niż dobrze. I jej się to udawało. Z zadowoleniem patrzyła teraz na swoje odbicie w lustrze, którego tafla zajmowała całą ścianę siłowni. Sportowy stanik podkreślał jej krągłe piersi, legginsy długości trzy czwarte znakomicie eksponowały jędrne pośladki i ładnie umięśnione nogi, a spięte w koński ogon włosy odsłaniały kształtną i wciąż gładką szyję.

Oddychała ciężko.

– Chcesz mnie załatwić tymi ćwiczeniami i przejąć interes – powiedziała i pogroziła palcem Szymonowi Wilkowi.

– Jedź sobie do swojego trenera do Warszawy, jak ci się tutaj nie podoba – rzekł i skrzyżował ręce na piersi, udając, że strzela klasycznego babskiego focha.

– Przestań, mój wilku, uwielbiam ćwiczenia z tobą. No ale już dość merdania ogonkiem – rzuciła i poderwała się z maty, nie podpierając rękoma. Była w znakomitej formie i tak właśnie się czuła. – Pomyślałbyś, że takie świństwa ludzie sobie robią... – zmieniła temat Karolina van der Oord, ale widząc, że Mocny nie rozumie, o co jej chodzi, dodała: – Była wielka miłość, seks bliski absolutu, a teraz jest, jak ty to mówisz, chuj, dupa i kamieni kupa.

Usłyszawszy to, Mocny aż przyklasnął z uznaniem. W ostatnim czasie szefowa strofowała go ostro za tego typu odzywki, obrywało mu się za każde ch..., k... i p..., dlatego ze zdziwieniem, ale i z przyjemnością usłyszał popularną wiązankę z jej ust. Uśmiechnięty od ucha do ucha podał jej ręcznik, by mogła otrzeć pot z twarzy. Podziękowała i przysiadła na skraju ławeczki do wyciskania sztangi. Siłownia nie była duża, ale w pełni wyposażona. Znajdowały się w niej bieżnie, rowery treningowe, ergometry i wiele innych urządzeń, na których można było ćwiczyć każdy niemal mięsień, a których nazw nawet nie pamiętała. Klub fitness znajdował się w piwnicy kompleksu „Mysterium Vitae” i oprócz siłowni goście kliniki mogli korzystać w nim również z sauny i basenu.

Karolina van der Oord odłożyła ręcznik na ławkę.

– Czarni będą próbowali zrzucić wszystko na tego księdza, który się powiesił. Umarli głosu nie mają, więc biedak nie zaprzeczy – mówiła wpatrzona w podłogę wyłożoną amortyzującymi matami. – My musimy zadbać o jego dobre imię – oświadczyła.

Szymon Wilk cmoknął i pokręcił głową. Wyraźnie nie był przekonany do tego pomysłu.

– Jeszcze głębsze wchodzenie w ten syf skończy się tylko tym, że i do nas przyklei się gówno. Nie da się babrać w szambie i się nie ubrudzić – zauważył.

Karolina van der Oord nie zaprzeczyła. Wiedziała, że jej podwładny ma rację, i od kilku dni intensywnie myślała, jak wybrnąć z trudnej sytuacji, w jakiej się znaleźli.

– Wszystko szło dobrze, dopóki pani prokurator nie spotkała się z tym pulchnym księżulkiem...

– Cyrylem Potockim – pospieszył z pomocą Szymon Wilk.

– O właśnie, Cyrylem Potockim. To on powiedział jej, że w bidulu była afera z seksualnym wykorzystywaniem dzieci, i wskazał na księdza Heina – mówiła cicho prezes van der Oord ni to do siebie, ni to do Mocnego, próbując zebrać wszystkie istotne fakty. – Bardzo sprytny ruch, tym bardziej że dysponują zeznaniami dziewczyn, które oskarżyły księdza o molestowanie.

Szymon Wilk nie przerywał szefowej, nauczony, że jej głośne rozmyślania nie są wcale zaproszeniem do dyskusji. Liczyła się z jego zdaniem, ale w takich chwilach jak ta potrzebowała przede wszystkim słuchacza.

– Niestety, mój wilku, nie przewidzieliśmy, że księżulo przekaże tej prokurator list Heina do ukochanego, a co gorsza, że wpadnie na pomysł, by podzielić się z nią swoimi przemyśleniami w kwestii pedofilii. Wykorzystali naszą broń, spreparowane przez nas dowody – powiedziała Karolina van der Oord.

Wstała i przeciągnęła się, a Szymon Wilk z nieskrywanym zachwytem podziwiał jej prężne ciało. Zaczęła chodzić w tę i z powrotem, kontynuując swój monolog.

– Trzeba przyznać, że sprytnie to wymyślili. List miłosny i delikatna sugestia co do zboczonych praktyk proboszcza, który przytłoczony ciężarem swych grzechów, skończył na sznurze. Oj tak, wielowiekowa kościelna szkoła intryg i knowań ma się dobrze – mówiła, nie zwracając uwagi na Wilka, który niczym wierny pies czekał, aż pani obdarzy go spojrzeniem i uśmiechem. – Oni wiedzą, że nie da się tej sprawy zamieść pod dywan, ale wciąż mogą ograniczyć straty. Spieprzyłam to! – warknęła nagle.

Była zła na siebie, że zlekceważyła przeciwników i nie wszystko dokładnie zaplanowała. Zbyt dużo zostawiła przypadkowi i za bardzo się spieszyła. Zakładała, że działając z zaskoczenia, będzie miała wystarczającą przewagę, by nie martwić się tym, co wymyśli jeden lub drugi klecha.

– Dlaczego nikt mnie nie powstrzymał, nie poradził, żeby wszystko raz jeszcze przemyśleć? – Spojrzała z wyrzutem na Szymona Wilka.

Mocny nie czuł się w tej sprawie winny ani odpowiedzialny, ale uznał, że powinien zabrać głos.

– Pewnie dlatego, że nikogo nie pytałaś o zdanie. Przypomnę ci, że dopiero po śmierci księdza powiedziałaś o waszym spotkaniu i swoim planie zemsty.

Możliwie najdelikatniej ubrał w słowa to, co było coraz częstszym problemem w działaniu Karoliny van der Oord. Ufając swej intuicji i biznesowemu geniuszowi, podejmowała decyzje bez konsultacji z kimkolwiek.

– Gdybyś mnie spytała, odradzałbym konfrontowanie proboszcza z jego wspomnieniami z dzieciństwa. Dobrze pamiętam, jak Robercik Hein szedł codziennie z babunią do kościoła, by w białej komży służyć jak aniołek do mszy. I jak później zostawał na plebanii u księdza dobrodzieja, który dawał mu czekoladę i gumy rozpuszczalne z darów. Były tam też kolorowy telewizor i magnetowid. Biedny Robercik wydany na pastwę starego lubieżnika. Tymczasem naiwna babcia spokojnie czekała, aż wnuczek wróci do domu. A że zawsze wracał na czas, wszystko było w porządku. – Mocny mówił, jakby opowiadał bajkę: przeciągał wyrazy lub je akcentował, zawieszał głos, by budować napięcie. – Swoją drogą to niesamowite, że mimo tego wszystkiego Robert całe życie był związany z tym człowiekiem i jeszcze został księdzem. – Zamyślił się.

– Syndrom sztokholmski. Niektórzy tak właśnie reagują na przemoc: pełnym podporządkowaniem i oddaniem się oprawcy. To chory związek ofiary i kata niezrozumiały dla osób postronnych – powiedziała Karolina van der Oord, jakby wygłaszała wyuczoną formułkę. Nie pierwszy raz dyskutowali na ten temat i miała wrażenie, że dochodzą do punktu, w którym rozmowa staje się jałowa. – Boże, ale bałagan! – westchnęła ciężko. Samobójstwo księdza Heina ciążyło jej niczym kamień u szyi. Nie żeby przejmowała się czyimś zgonem; nie była szczególnie tkliwa i delikatna. Sprawa ta była dla niej problemem z czysto biznesowych powodów. – Mam nadzieję, że nasz przyjaciel Rudzki zgodnie z obietnicą naprowadzi panią prokurator na właściwy trop.

***

Agnieszka Ossowska wyjęła z plecaka dokumenty, które kilka godzin wcześniej otrzymała od ministra Rudzkiego. Były w opisanej tekturowej teczce zamykanej na gumkę. Siedząca naprzeciwko stara zakonnica spojrzała na nią z niepokojem, a jej zasuszona, nieruchoma niczym głaz twarz drgnęła nagle, wykazując oznaki życia. Ossowska zauważyła to i uśmiechnęła się w duchu. Dopiero się zdziwisz, starucho.

Zanim ruszyła do Lubrańca, bardzo dokładnie przejrzała zawartość teczki. To, co w niej znalazła, było niezmiernie interesujące. Zawsze lubiła uczucie towarzyszące pierwszej lekturze akt, gdy stopniowo zagłębiała się w sprawę. Bez względu na to, czego dotyczyło śledztwo, była niespokojna i podekscytowana, zupełnie jakby wkraczała do zakazanego świata czyichś tajemnic. Tu dochodzeniem objęci zostali szefowie włocławskiej prokuratury, tym bardziej więc była ożywiona i ciekawa materiałów, które dostarczył jej Witold Rudzki.

Siedziała w małym, zagraconym pokoju, który wyznaczono jej do pracy w prokuraturze okręgowej.

– Niestety brakuje nam pomieszczeń biurowych, więc będzie pani musiała chwilowo zadowolić się tym, co jest – oznajmił z rozbrajającą szczerością Krzysztof Zenobiusz, pokazując jej pomieszczenie, które bardziej przypominało pakamerę niż gabinet śledczego. Zdezelowane biurko wciśnięto tam między dwie stare, odrapane szafy na akta, tak że nawet boleśnie chuda Agnieszka miała problem, by je obejść i usiąść na fotelu. – Komputer i telefon postaram się załatwić na przyszły tydzień – rzekł Zenobiusz, widząc wzrok Ossowskiej błądzący po blacie, na którym stała tylko metalowa lampka.

– Bardzo dziękuję, mogą mi się przydać – odpowiedziała Agnieszka z kwaśnym uśmiechem. I tak nie zamierzała spędzać w tej kanciapie zbyt wiele czasu. – Jak często mam składać panu raporty z postępów w śledztwie? – spytała, obserwując z niesmakiem, jak naczelnik walczy ze spodniami zsuwającymi się z wydatnego brzucha.

– Wystarczy raz w tygodniu, umówmy się na spotkania w poniedziałki. A jeśli będzie się działo coś, o czym powinienem być informowany na bieżąco, to wie pani, gdzie mnie znaleźć – rzekł, posapując.

Naczelnikowi wydziału śledczego prokuratury okręgowej we Włocławku udało się wreszcie poprawić spodnie. Podciągnął je aż nad pępek, wskutek czego wyglądał, jakby z przodu wyhodował drugi zad. Pojawił się jednak z kolei problem z koszulą, która wyszła na wierzch i bezczelnie wystawała spod jego przyciasnej marynarki.

– Świetnie, w takim razie biorę się ostro do roboty, panie naczelniku – zakomunikowała Ossowska, oszczędzając prokuratorowi dalszych upokorzeń, a sobie konieczności wysłuchiwania stęknięć i oglądania, jak wieloryb próbuje zapanować nad swoją przymałą garderobą.

Zenobiusz z wyraźną ulgą wycofał się do drzwi i zniknął za nimi, mamrocząc pod nosem „Do widzenia”.

Gdy tylko Agnieszka została sama, położyła na blacie i otworzyła ostrożnie teczkę od Rudzkiego. Na wierzchu znajdował się plik starych fotografii – były nieco wyblakłe, a niektóre pożółkłe. Spojrzała na nie i natychmiast zamknęła oczy, jednak obraz zdążył się utrwalić na siatkówkach i nerwami wzrokowymi popłynął do mózgu. Miała go pod powiekami, już na zawsze. Poczuła, że zaczyna ją mdlić, oddychała głęboko, starając się nie zwrócić porannej kawy i czerstwej bułki z serem, którą zjadła na śniadanie. Zakryła dłonią usta i ponownie otworzyła oczy. Całą siłą woli zmusiła się, by raz jeszcze spojrzeć na porozrzucane na biurku zdjęcia.

Na każdym z nich było jedno lub dwoje rozebranych dzieciaków w weneckich maskach w towarzystwie dorosłego mężczyzny okrytego jedynie czarną peleryną. Pod nią widać było nagie ciało. Członek mężczyzny był w zwodzie, jego twarz i głowę skrywała maska z długim ptasim dziobem. Symbol wielkiej zarazy, wspomnienie czasów, gdy w Europie okropne żniwo zbierała czarna śmierć, a lekarze niosący pomoc zadżumionym zakładali takie właśnie maski. Ich dziób wypełniano ziołami, które miały chronić przed morowym powietrzem, i pachnącymi olejkami, by zabić odór rozkładających się ciał. Maska ze zdjęcia wyglądała mrocznie, wręcz złowrogo.

Agnieszka z obrzydzeniem patrzyła na fotografie, na których utrwalone zostały szokujące obsceniczne obrazy. Była poruszona i oburzona, a jednocześnie dałaby wiele, by wniknąć w umysł Doktora Zarazy, jak na swoje potrzeby nazwała mężczyznę ze zdjęć. Nie potrafiła myśleć jak pedofil i nie była w stanie zrozumieć, jak dorosły mężczyzna może robić dzieciom rzeczy, które utrwalono na tych starych fotografiach. Dewiant, degenerat. Oczywiście znała prace naukowe na temat pedofilii, czytała opracowania poświęcone przestępstwom seksualnym na dzieciach, odróżniała pedofilię od czynu pedofilskiego i doskonale zdawała sobie sprawę z rozmaitych uwarunkowań, ale i tak dorosły, który wykorzystywał seksualnie dziecko, kierowany zaburzeniami osobowości czy też niezaspokojonym popędem seksualnym, był dla niej wyłącznie zwierzęciem, bestią, którą należy poskromić i ukarać.

Patrząc na zdjęcia od Rudzkiego, nawet nie próbowała wyobrażać sobie, co czuły dzieciaki w maskach zmuszane do pieszczenia genitaliów Doktora Zarazy i uprawiania z nim seksu. Sam widok jego nabrzmiałego sinoczerwonego członka napawał Agnieszkę obrzydzeniem tak wielkim, że znowu poczuła mdłości. Dopiero teraz zauważyła, że jedna z fotografii jest taka sama jak zdjęcie przesłane przez szantażystę arcybiskupowi Werdzie. Na odwrocie w rogu każdej fotografii zostały ślady zaschniętego kleju i szarego papieru, jakby ktoś wyrwał je ze starego albumu. Wszystkie były podpisane „Lubraniec, 1983”. Atrament już mocno wyblakł, ale pismo wciąż było czytelne. Ossowska poczuła się zagubiona. Nasuwało się pytanie o źródło pochodzenia zdjęć, o to, jak dostały się one w ręce Rudzkiego i skąd miał je szantażysta. Sięgnęła po teczkę, w niej szukając odpowiedzi. Najchętniej zadzwoniłaby do ministra i urządziła mu awanturę, ale uznała, że lepiej będzie, jeśli najpierw zapozna się z całą dokumentacją. Ledwie wzięła do ręki pierwszą leżącą na wierzchu zapisaną kartkę z pieczątką „tajne”, rozległo się pukanie i w drzwiach jej kanciapy stanął pan Kazimierz, kierowca służbowej skody.

– Dzień doberek. Jakby co, to jestem gotowy do drogi, maszyna nagrzana – powiedział i uśmiechnął się szeroko.

– Proszę mi dać pięć minut – odparła prokurator Ossowska, zbierając porozkładane na biurku zdjęcia.

– Gabinecik full wypas, tylko pozazdrościć – rzucił pan Kazimierz i zniknął, zamykając za sobą drzwi.

Agnieszka przestała się pakować i ponownie zerknęła na dokument z klauzulą tajności. Nie był to oryginał, lecz ksero odręcznego pisma sporządzonego we Włocławku 16 października 1983 roku. Zaczęła czytać, robiąc coraz większe oczy ze zdziwienia.

Ja, niżej podpisany Jan Werda, urodzony 20.07.1954 r. w Gostyninie, syn Franciszka i Michaliny z domu Wykusz, zobowiązuję się współpracować ze Służbą Bezpieczeństwa, realizować stawiane przede mną zadania, a uzyskiwane przeze mnie informacje przekazywać w formie pisemnych notatek, używając do celów konspiracyjnych pseudonimu „Tristan”. Jednocześnie zobowiązuję się do zachowania w ścisłej tajemnicy faktu mojej współpracy ze Służbą Bezpieczeństwa. Jan Werda „Tristan”.

Ossowska oniemiała i zaczęła przeglądać kolejne dokumenty. Były tam między innymi esbeckie raporty oraz notatki służbowe. Ja pierdolę! Po omacku wyszukała w plecaku komórkę i wybrała zapisany w pamięci numer.

– Panie Kazimierzu, trochę się opóźni ten nasz wyjazd. Zadzwonię do pana, nie musi pan czekać w samochodzie – powiedziała i wróciła do lektury.

Dopiero dwie godziny później była gotowa wyjechać do Lubrańca. Po przeczytaniu teczki, którą sprezentował jej Witold Rudzki, zmieniła plany. Pytania, które miała do wikariuszy i babki Roberta Heina, mogły poczekać. Najpierw chciała się spotkać z dyrektorką kościelnego ośrodka wychowawczego, by skonfrontować ją z przeszłością, którą na długie lata zakopano głęboko w archiwach.

– Jak długo pracuje siostra w tym ośrodku? – spytała teraz.

Siostra Cecylia siedziała sztywno, patrząc jej prosto w oczy, jakby przestała zauważać białą tekturową teczkę, która przed chwilą znalazła się na stole. Zmieszanie zniknęło z twarzy zakonnicy, znowu było to surowe kamienne oblicze poryte siecią głębokich bruzd i zmarszczek.

– Pracę w ośrodku zaczęłam w 1980 roku – odpowiedziała, nie odrywając wzroku od prokurator Ossowskiej.

***

– Cholerna mała ladacznica, diabelska kusicielka, nałożnica Babilonu, pomiot szatana i wściekłej suki!

Padające z ust kapłana słowa zdecydowanie zaskoczyły Witolda Rudzkiego. Nigdy nie słyszał podobnej wiązanki, i to w wykonaniu samego arcybiskupa Jana Werdy. Ministrowi sprawiedliwości słownictwo to wydało się mocno anachroniczne, ale też zdecydowanie nieprzystające do godności urzędu, który piastował jego rozmówca. Duchownego tłumaczyło jedynie to, że rozmowa była nieoficjalna, toczona w jego prywatnym apartamencie, z dala od uszu i oczu osób postronnych. Apartament zajmował znaczną część pierwszego piętra pałacu biskupiego we Włocławku i roztaczał się z niego piękny widok na Wisłę oraz nowoczesną przystań wodną postawioną na betonowych kolumnach i przykrytą falistym dachem. Doznań estetycznych nie psuły znajdujące się szczęśliwie po drugiej stronie pałacu rudery i chylące się ku upadkowi kamienice.

– Rozumiesz mnie chyba. Odpokutowałem swoje grzechy i wynagrodziłem jej to... – Skończył się krzyk, zaczęły pojękiwania i żale. Jan Werda wzniósł oczy ku górze w mocno teatralnym geście. – Kto jej załatwiał kontrakty w Polsce? Kto dawał jej rekomendacje i przedstawiał ją wpływowym ludziom? – Złożył ręce, jakby się modlił do Rudzkiego. – Przecież wiesz, jak było! Ta mała ladacznica wcale nie protestowała, to ona mnie skusiła, nałożnica diabła, suka Lucyfera!

Arcybiskup zaczął się powtarzać, wyraźnie nie mając doświadczenia w złorzeczeniu i werbalnym rozładowywaniu złości. Nie wypadał groźnie, wręcz przeciwnie – śmiesznie. Rudzki miał przed sobą podskakującego przy stole małego, przysadzistego człowieczka w sutannie, ze zsuniętymi na czubek nosa okularami, wyraźną nadwagą i łysiną na czubku głowy.

– Dlaczego teraz? Dlaczego dopiero teraz chce się zemścić? Na Boga, minęło tyle lat, ona była wtedy dzieckiem, pewnie nic nie pamięta... – Arcybiskup przerwał nagle, uświadomiwszy sobie, że to, co powiedział, nie zabrzmiało dobrze. – Witold, przecież wiesz, o co mi chodzi – dodał zrezygnowany i usiadł ciężko na krześle obok Rudzkiego.

Minister sprawiedliwości patrzył na niego obojętnie, bez współczucia, zastanawiając się jedynie, czy duchowny zacznie płakać. To dopiero byłby cyrk. Zapragnął obić tę gębę ze sterczącym pośrodku kartoflowatym nosem. Powstrzymał się jednak, gdyż pokrzyżowałoby to plan, który zamierzał zrealizować.

– Nie byłoby awantury, gdybyś znowu się tam nie pojawił – powiedział Rudzki jakby mimochodem. Podniósł do ust lampkę z bursztynową cieczą i wziąwszy łyk, delektował się przez chwilę trunkiem. – Odwaliło ci na stare lata? Zwariowałeś? Mieliście umowę, że od jej powrotu twoja noga nie postanie w pałacu w Lubrańcu – kontynuował, patrząc biskupowi prosto w oczy. – A ty jak gdyby nigdy nic pojechałeś tam na erotyczny weekend po tym, jak rozstałeś się ze swoim chłopakiem proboszczem. Brawo! Zajebisty pomysł, Janusz, po prostu genialny! – Minister uderzył się w czoło tak mocno, że aż rozległo się plaśnięcie.

– Już ci mówiłem, że nie mam z tym nic wspólnego. Nie tknąłem tych dziewczynek, zaklinam się na wszystkie świętości! – Arcybiskup wyglądał tak, jakby gotowy był paść na kolana przed Rudzkim, ale ten powstrzymał go gestem.

– Dziwnym zbiegiem okoliczności składasz wizytę w ośrodku wychowawczym, a tuż po niej dwie dziewczynki twierdzą, że molestował je ksiądz. Na twoje szczęście siostra Cecylia widziała tamtego wieczoru spacerującego po pałacowym parku księdza Heina, więc pomyślała, że to on, a nie ty, stary capie! – warknął Rudzki i wziął kolejny łyk koniaku.

Jan Werda zaprzeczał energicznie, wymachując palcem wskazującym prawej dłoni.

– Ani ja, ani Robert nie skrzywdziliśmy żadnej z mieszkających tam dziewczynek! – krzyknął. – To ta zdzira uknuła całą tę intrygę! To Karolina!

Arcybiskup ciężko chwytał powietrze i Witold Rudzki zaczął się poważnie obawiać o jego serce. W końcu dwa miesiące wcześniej duchowny przeszedł zawał.

– Jeśli to Karolina, to po diabła prowadzisz prywatną grę z prokurator Ossowską? – spytał i nie czekając na odpowiedź, ciągnął z ironią: – To prawdziwy majstersztyk! Znakomity plan z tym listem od Heina do kochanka i oskarżeniem nieżyjącego księdza o pedofilię! Po co to wywlekałeś?! – Rudzki był zdenerwowany i mówił podniesionym głosem, coraz obficiej gestykulując. – Jak myślisz, ile czasu będzie potrzebowała Ossowska, by skojarzyć, że Janusz to stare zdrobnienie od Jana? A może od razu przyjdzie jej do głowy, że ksiądz opisany przez molestowane w Lubrańcu dziewczynki to nie Robert Hein, ale Jan Werda? Czy ty oszalałeś?! Dlaczego nie skonsultowałeś tego ze mną?

Zapadła głucha cisza, więc minister dał ręką znać duchownemu, że czeka na odpowiedź, a sam sięgnął po lampkę z wybornym koniakiem.

– Spanikowałem, co mam ci powiedzieć? Spanikowałem. Za dwa miesiące jest konsystorz, na którym mam zostać kardynałem. Przestraszyłem się, że wybuchnie skandal. Chciałem odsunąć od siebie podejrzenia, dlatego choć wiedziałem, że oskarżenia dziewczynek są fałszywe, pozwoliłem, by winę przypisano Robertowi. – Każde słowo Werda wypowiadał z trudem, jakby fizycznie cierpiał, wyznając swoje winy. – To częściowo tłumaczyłoby jego samobójstwo. Wszystko miało wyglądać na działania pogrążonego w depresji człowieka z problemami, a obrazu tego dopełnić miał odnaleziony list do kochanka. – Mówił powoli, patrząc w podłogę, zupełnie jakby spowiadał się przed Rudzkim. – Utracona miłość i strach przed konsekwencjami pedofilskich czynów spowodowały, że Robert postanowił się zabić. Na nim sprawa miała się skończyć. Taki był plan. Zareagowałem odruchowo, nie przyszło mi do głowy, żeby się ciebie poradzić. Przepraszam. – Spojrzał błagalnie swoimi zmęczonymi oczami. Wyglądał na szczerze skruszonego i załamanego.

– Trzeba było myśleć, zanim zacząłeś manipulować śledztwem. To jednak trochę bardziej skomplikowane niż obsługa różańca – rzucił kąśliwie Witold Rudzki, ale umilkł, by nie zostać uznanym za bluźniercę.

Arcybiskup Werda obruszył się i zaczął nerwowo krążyć wokół stołu.

– Wiesz przecież, że ktoś te dziewczynki namówił do rzucenia fałszywych oskarżeń. Wystarczy przeczytać ich naiwne dziecięce rojenia. Obaj domyślamy się, kto im szeptał do ucha. Tak, to Karolina. – Przerwał na chwilę zrezygnowany i rozejrzał się, jakby zgubił wątek albo szukał natchnienia. – Nie dość, że fabrykuje dowody, to jeszcze wywleka sprawę sprzed trzydziestu trzech lat. A do tego ta makabra z sercem! Niech Bóg w Trójcy Jedyny ma nas w swojej opiece – powiedział, robiąc znak krzyża. – Ojciec, Syn i Duch Święty. Wybacz nam, Panie, gdyż jesteśmy grzeszni...

Witold Rudzki z coraz większym niedowierzaniem patrzył na rozgrywającą się na jego oczach scenę. Bardzo dobrze znał arcybiskupa Werdę. Trzydzieści trzy lata. Jednak nigdy nie widział go w tak złej formie. Duchowny trząsł się cały, a głęboka bruzda na jego czole wydawała się jeszcze głębsza, jakby zapadał się w sobie, wykrzywiając twarz w grymasie przerysowanej ołtarzowej bogobojności. Nagle ocknął się z modlitewnego transu.

– Uderzyła po tym, jak oświadczyłem, że zamknę ośrodek w Lubrańcu. A konkretnie wtedy, gdy powiedziałem, że jest już na niego kupiec. Tamtego dnia spędziłem w pałacu może dwie godziny, a siostra Cecylia nie odstępowała mnie na krok. Naprawdę nie miałem okazji choć pomyśleć o grzechu. Nie byłem sam na sam z żadną z dziewczynek – zaklinał się arcybiskup.

Jego słowa nie zrobiły jednak na Rudzkim większego wrażenia. Patrzył na Werdę z politowaniem i wyższością. Nie mógł zrozumieć, jak ktoś, kto za kilka miesięcy ma zostać kardynałem, mógł się wpakować w taką historię, i to na własne życzenie. Konflikt z Karoliną van der Oord i próba zamknięcia sierocińca, który był jej oczkiem w głowie, zakrawały na szaleństwo. Minister nie zdziwił się, że Karolina wpadła w niepohamowany szał i postanowiła wykończyć arcybiskupa, którego przeszłość dalece odbiegała od wymogów, jakie stawia się świętym. To był zresztą fenomen na miarę cudu. Mimo odrażającej karty w życiorysie Werda cały czas piął się w kościelnej hierarchii. Był bezkarny, jakby sam Bóg otaczał go opieką i rozgrzeszał z najcięższych przewinień. Chyba że Boga wyręczało w tym trudzie SB... Oblech i zboczek. Rudzki, choć bardzo próbował, nie potrafił pojąć, co w arcybiskupie widział ksiądz Hein, jego protegowany i kochanek porzucony dla watykańskiej kariery.

– Przepraszam, że o to pytam, ale czy ty, Janusz, masz wyrzuty sumienia, że on nie żyje, i to przez ciebie? – odezwał się Witold Rudzki lekko niepewnym głosem, dolewając sobie koniaku z kryształowej karafki.

– To ta bezbożnica za to odpowiada. To ona spotkała się z Robertem i przekazała mu kopie zeznań dziewczynek, wydrukowane zdjęcia i esbeckie kwity na mnie. TW „Tristan”. Skąd ona je, do cholery, ma?! – Arcybiskup znowu zaczął krzyczeć, ale natychmiast ściszył głos niemal do szeptu. – Robert był bardzo... zawsze bardzo wrażliwy był. Po naszym rozstaniu dzwonił i mówił, że jego życie straciło sens. Kiedy Cecylia widziała go spacerującego nocą w parku, poszedł tam, by pierwszy raz spróbować się powiesić. On nie szukał dzieci, kobiet, mężczyzn ani kóz. On szukał drzewa... i znalazł je, ale nie wystarczyło mu odwagi. – Werda przetarł oczy, próbując ukryć łzy, które pojawiły się w ich kącikach. – Krótko po tym spotkał się z Karoliną, a ta wręczyła mu cały ten pedofilski szajs z SB. W tym samym czasie do kurii trafiło zawiadomienie siostry Cecylii w sprawie molestowania dziewczynek z bidula. Musieliśmy wszcząć procedurę wyjaśniającą. To dobiło Roberta. Ona chciała mnie zastraszyć i załatwić rękoma mojego byłego kochanka – powiedział arcybiskup, a na jego twarzy pojawiło się przerażenie. – Boże, a jeśli on uwierzył, że to prawda, że to, co stało się wtedy, przed laty, się powtórzyło? To straszne, że mógł umierać z makabryczną myślą, że Doktor Zaraza wrócił, że ja... że kolejne dzieci cierpią... – Wydawało się, że Jan Werda zacznie płakać. Był zdruzgotany swoją konstatacją. – A jeśli Robert popełnił samobójstwo, żeby mnie chronić? Jeśli zabił się, żeby wszyscy myśleli, że to on jest pedofilem? – Ten niewysoki, przysadzisty mężczyzna z wiecznie zmęczonymi oczami i porytym bruzdami czołem jeszcze bardziej zapadł się w sobie. Potrzebował dłuższej chwili, by się pozbierać i dokończyć to, co miał do powiedzenia. – Zrozum, Karolina zaczęła jako szantażystka, a skończyła jako zabójczyni. Taka jest prawda, Witoldzie. To ona za to odpowiada. Ta kobieta nie ma sumienia ani zahamowań. I jeszcze jest w zmowie z siostrą Cecylią, dyrektorką ośrodka. Powiadam ci, to dwie wiedźmy... – Udał, że pluje przez ramię.

Rudzki znowu się zdumiał. Wiary w gusła i zabobony akurat w tym miejscu się nie spodziewał.

– Szkoda tylko, że twoi ludzie ukryli wszystkie dowody przed policją, a ty naciskałeś na Filipiaka, żeby zamknął szybko sprawę Heina. Jakby tego było mało, nie powiedziałeś mi, że masz zatarg z Karoliną van der Oord. Bardzo, ale to bardzo poważny zatarg – powtórzył minister, akcentując każde słowo. – Może gdybym dwa miesiące temu, po samobójstwie Heina wiedział, że ona ma twoje esbeckie kwity, nie doszłoby do eskalacji konfliktu – rzekł, nie skrywając żalu. Arcybiskup irytował go i gdyby nie ich wieloletnia znajomość oraz sieć powiązań, nie rozmawiałby z tym nadętym, egzaltowanym egocentrykiem. – Wyszedłem na głupca, zapewniając Karolinę, że nie wiesz, kto cię szantażuje. Byłem jak ostatni naiwniak, koleś, który nie ma pojęcia, co jest grane, i dowiaduje się o wszystkim ostatni. Pieprzyłem bzdury, że zbiór zastrzeżony IPN jest bezpieczny, a ona udawała idiotkę, zastanawiając się, kim jest szantażysta – powiedział Rudzki, odgrywając rolę oszukanego przyjaciela.

Nie wspomniał, że zna już wszystkie szczegóły sprawy dzięki szefowej „Mysterium Vitae”. Nie pochwalił się również, że rozpoczął tajne śledztwo, które prowadziła prokurator Ossowska. Ta brzydka, tyczkowata kobieta o srogim obliczu była bodaj najdziwniejszą osobą, z jaką przyszło mu pracować, ale był wdzięczny Karolinie, że podsunęła mu ten pomysł. Agnieszka Ossowska była bardzo dyskretna i skrupulatna, co gwarantowało odpowiedni przebieg dochodzenia, a jednocześnie trzymał ją w garści dzięki esbeckim kwitom na jej matkę. Karolina van der Oord przewidziała co do joty zachowanie prokurator Ossowskiej. To był jej dar, umiejętność czytania w ludziach, przenikania ich na wskroś. Uwielbiał z nią pracować... i pieprzyć się. Miewali gorsze momenty, a ona za wszelką cenę dążyła do dominacji i niekiedy działała na własną rękę, ale mimo to tworzyli wyjątkowo sprawny polityczno-biznesowy duet. Nie miał więc wątpliwości, po czyjej stronie stanąć w tym sporze.

Najwyraźniej nie było to trudne do odgadnięcia, gdyż arcybiskup postanowił wygłosić oświadczenie.

– Nie interesują mnie wasze chore relacje. Pamiętaj, że jak będę zmuszony, to powiem jej, że tam byłeś. Dziś nikt o tym nie wie i chyba lepiej dla ciebie będzie, jeśli tak zostanie – rzekł stanowczym tonem, nakreślając jasny i czytelny obraz sytuacji.

Witold Rudzki nie dał po sobie poznać, że groźba trafiła w czuły punkt. Nie żeby od razu wpadł w panikę, ale poczuł delikatne łaskotanie w okolicach żołądka.

– To jasne, Wasza Ekscelencjo – odparł z wyuczoną powagą.

***

Witold Rudzki wciąż nie mógł uwierzyć w to, co usłyszał. Takie postępowanie nie mieściło mu się w głowie. Zacisnął ze złości zęby, co jeszcze bardziej uwydatniło jego kwadratową szczękę i nadało mu groźny wygląd.

– Trzy miliony euro? Czy on zwariował?

Tęgi czterdziestolatek rozłożył ręce, dając do zrozumienia, że jedynie powtarza to, co po spotkaniu z prezydentem Tarnowskim powiedziała mu premier Czacka.

Właściwie Rudzki nie powinien być zaskoczony, gdyż nie tak dawno uczestniczył w podobnym targu, tyle że nie z politykiem, ale duchownym.

– Zygi oszalał. Nawet jeśli założyć, że jest tyle wart, jak niby mamy mu przekazać taką sumę? – rzekł, sadowiąc się na eleganckim krześle obitym miękką skórą.

Rozmawiali w restauracji Amber Room, ulubionym miejscu spotkań warszawskiej śmietanki polityczno-biznesowej. Lokal mieścił się w zabytkowym Pałacu Sobańskich i sąsiadował z Ministerstwem Sprawiedliwości, co złośliwcom dało asumpt do żartów, że jest to stołówka zakładowa Rudzkiego. Rzeczywiście, minister lubił spotkania w tym miejscu i często w nim bywał. Szczególnie cenił sobie dyskretne sale w piwnicy pałacu będące mieszanką typowej restauracyjnej elegancji i starego stylu klubowego z jego wielkimi skórzanymi fotelami i kanapami. Czuł się w nich doskonale, siedząc – tak jak teraz – z cygarem w jednej ręce i szklanką whisky w drugiej.

– Na początek weź balotynę z foie gras, a na danie główne polecam filet z sandacza albo prosiaczka, są po prostu rewelacyjne – zachwalał, widząc, że sekretarz generalny Bloku Demokratycznego nie może się zdecydować.

– Słyszałem, że znasz tutejszą kuchnię lepiej niż jej szef – odpowiedział Wolski, chichocząc i trzęsąc się przy tym. Jego okrągła twarz mocno się zarumieniła, co wyglądało zabawnie w zestawieniu z bardzo jasnymi włosami zaczesanymi grzecznie z przedziałkiem. – Czy naprawdę musieliśmy spotykać się tutaj? Brakuje tylko, żeby nas przyuważył jakiś fotopstryk, a będziemy jutro na okładkach wszystkich szmatławców. Już widzę te tytuły: „Polska w niebezpieczeństwie, a oni ucztują”.

Sekretarz Bloku Demokratycznego nie lubił takich poufnych spotkań odbywać w restauracjach. Wyznawał zasadę, że o pewnych sprawach rozmawia się w zaciszu gabinetów, a nie przy kawiarnianych stolikach.

Rudzki machnął ręką na te obawy partyjnego kolegi.

– Mój drogi, jesteś tutaj absolutnie bezpieczny. Twój samochód stoi z tyłu, więc nikt nas nie wypatrzy. Wyluzuj i rozkoszuj się odrobiną luksusu na koszt podatnika – powiedział, wypijając resztkę whisky.

Zastanawiał się, czy zamówić kolejną, ale uznał, że druga podwójna whisky wczesnym popołudniem, gdy w perspektywie miał jeszcze kolejne ważne spotkania, byłaby przesadą. Zamówił pojedynczą.

– Czy nasi przyjaciele z biznesu, no wiesz, grube misie, mogą nas jakoś wspomóc? – spytał, wracając do rozmowy, i zerknął na Jakuba Wolskiego, którego w partii nazywano Karbowym.

Wolski słynął z mocnej głowy, zamiłowania do biesiad i trzymania partyjnych dołów za twarz. Był człowiekiem od ciężkiej i niewdzięcznej pracy. Gdy liderzy błyszczeli w studiach telewizyjnych, on zazwyczaj sprawdzał akurat w terenie, czy partyjna machina jest sprawna i dobrze naoliwiona. Miał dopiero czterdzieści lat, ale był postacią bardzo wpływową w Bloku Demokratycznym – kierował ostatnimi dwiema zwycięskimi kampaniami wyborczymi partii i pomagał w walce o prezydenturę Zygmuntowi Tarnowskiemu.

– Cóż, grube misie na pewno znajdą zaskórniaki. Nie kwota jest tu problemem, ale to, jak ją przekazać, żeby nie zostały ślady – powiedział Wolski i odłożył wreszcie menu, idealnie zgrywając się z kelnerem w bordowym fartuchu, który pojawił się z notesem w dłoni.

Witold Rudzki wziął tak polecaną wcześniej przez siebie balotynę z foie gras, purée wiśniowym, figami i truskawkami, a na danie główne wybrał schab z prosiaka z młodą kapustą i ziemniakami pieczonymi z rozmarynem. Poprosił też o szkocką i po krótkim zastanowieniu zdecydował się na dwunastoletni trunek z destylarni Aberlour. Jakub Wolski wziął ten sam zestaw, niczym w stołówce. Kelner ukłonił się grzecznie i oddalił.

– Wiesz, jak brzmi motto producenta whisky, którą zamówiliśmy? – rzekł zamyślony Rudzki i zaraz sam odpowiedział: – Let the deed show, niech uczynki będą widoczne. My też powinniśmy wziąć to sobie do serca – oznajmił jakby nieobecny, patrząc na jedno ze swoich odbić w lustrzanych ścianach sali.

Jakub Wolski nie pozwolił, by cisza, która nagle zapadła, trwała zbyt długo.

– Grube misie coś wymyślą, potrzebują kilku dni. Wiesz, jak łatwo się wpierdolić. Niby trzymamy łapę na służbach, ale nie ma co ryzykować. Tarnowski też musi to zrozumieć, bo jemu pierwszemu dobiorą się do dupy – powiedział, dopijając wodę, i rozejrzał się, by sprawdzić, czy na pewno nadal są sami.

Był to bezsensowny odruch, ponieważ zajmowali Salonik Polski – jedno z pomieszczeń dla VIP-ów, do którego wstęp miał tylko obsługujący ich kelner. Ściany sali, na środku której stał okrągły stół przykryty bordowym obrusem, wykończone były drewnem i obłożone wielkimi lustrami, które optycznie ją powiększały.

– Powiedz lepiej, co z zamachem. Siedzicie na tych pieprzonych sukinsynach, którzy to zrobili? Co macie? Opowiadaj! – Emocje aż buzowały w Wolskim, rozpalając go do czerwoności. Jak każdy Polak pałał nieskrywaną żądzą zemsty, chciał widzieć smażących się jak kebab brudasów, którzy winni byli śmierci czterdziestu pięciu osób.

– Czyś ty, kurwa, zwariował?! Nie mogę o tym rozmawiać, to są informacje ściśle tajne – oburzył się Rudzki i popukał w czoło, aby Wolski dobrze zrozumiał przekaz werbalny.

– Przed chwilą gadaliśmy o lewej kasie dla urzędującego prezydenta, a ty mi pieprzysz o jakichś ściśle tajnych procedurach – powiedział Wolski, po czym parsknął śmiechem i zatrząsł się jak galareta.

Rudzki spojrzał na niego z dezaprobatą, ale się nie odezwał.

– Macie tych arabusów czy nie? – spróbował raz jeszcze Wolski.

Teraz minister rozejrzał się, właściwie nie wiadomo za czym.

– Stary, jest niezły bajzel... Powiem ci tylko tyle, że może się okazać, że to nie islamiści stoją za zamachem... – rzekł, robiąc tajemniczą minę i przykładając palec do ust na znak, że musi milczeć.

– To kto to zrobił, jak nie brudasy? Nie mów, że to jakieś mafijne porachunki – powiedział Wolski i wlepił wzrok w Rudzkiego, ale ten zaprzeczył ruchem głowy. – Jakiś rodzimy wariat, naziol czy inny lewacki chuj? – spróbował znowu, ale minister ponownie pokazał, że to nie ten trop. – To kto, kurwa? No przecież nie Ruscy – rzucił sekretarz generalny i spojrzał na Witolda Rudzkiego.

Minister sprawiedliwości siedział nieruchomo. Nie zaprzeczył, nawet nie drgnął. Run, Forrest, run. Zastanawiał się, ile czasu będzie potrzebował Jakub Wolski, by zrozumieć znaczenie pozyskanej informacji, i jak szybko plotka o Ruskich rozejdzie się po Warszawie. Wyciek tej informacji był przesądzony, a Rudzkiemu zależało na czasie. Niemal widział, jak frunie ona przez gabinety i sejmowe korytarze, jak słychać ją w sekretariatach i przy automatach z kawą. Otrząsnął się z tej wizji i wrócił do rzeczywistości.

– Ruscy? O Boże... – Jakub Wolski miał szeroko otwarte, przerażone oczy, był trupio blady i z pewnością nie wyglądał na kogoś, kto ma ochotę coś zjeść.

Na swoje nieszczęście nie zsynchronizował się z obsługą restauracji. Drzwi saloniku otworzyły się bowiem cicho i wniesiono smakowicie wyglądające przystawki.

ROZDZIAŁ 9

DWA MIESIĄCE WCZEŚNIEJ

„Niedobrze winnego popierać,
krzywdząc prawego w sądzie”.
Księga Przysłów 18,5

– Ależ jestem głodna! – powiedziała Karolina van der Oord, zaczynając obiad od przyprawionego na ostro tatara z łososia po japońsku, marynowanego imbiru, kiszonej kapusty pekińskiej oraz sałatki z glonów wakame.

Towarzyszący jej Szymon Wilk pałaszował pieczoną paprykę bez skórki faszerowaną kozim serem z dodatkiem świeżej kolendry i bazylii.

Prosto po treningu poszli do tak zwanej stołówki, która wystrojem i menu nie odbiegała od standardów dobrej restauracji. W „Mysterium Vitae” nie oszczędzano na wyposażeniu kuchni ani tym bardziej na jej szefie. Pacjenci kliniki oczekiwali obsługi na najwyższym poziomie, i to nie tylko w kwestii zabiegów zdrowotnych oraz medycyny estetycznej.

– Przepyszne, uwielbiam to żarcie! – mruknął Wilk, przełykając kolejny kawałek faszerowanej serem papryki.

– Żarcie to dostają świnie w chlewie – zauważyła Karolina van der Oord, rozkoszując się drobno siekanym łososiem połączonym w idealnych proporcjach z porem, chilli, sosem sojowym i olejem sezamowym.

Szymon Wilk, zawstydzony jej błyskawiczną ripostą, utkwił wzrok w talerzu.

– Kiedy będzie dostawa? – spytała van der Oord.

– Przyjadą dzisiaj, ale musimy poczekać. Siostra Cecylia rozmawia właśnie z prokurator Ossowską – odparł i wrócił do swojej przystawki.

– Mam nadzieję, że powie jej dokładnie to, co uzgodniliśmy. – Tembr głosu Karoliny wyrażał zaniepokojenie. Zaraz jednak sama rozwiała swoje obawy. – Na siostrze Cecylii można polegać, jeszcze nigdy nas nie zawiodła.

Mocny mruknął na znak, że się z nią zgadza.

– Ossowska rzuci jej pewnie na stół kwity, które dostała od Witka. Żeby tylko nasz stary pingwin zawału nie dostał, gdy zobaczy te obsceniczne zabawy – powiedziała van der Oord i zaśmiała się głośno, wyobrażając sobie siostrę Cecylię oglądającą ostre pedofilskie zdjęcia. Celowo nie pokazała wcześniej zakonnicy dokumentów i fotografii, które trzymała w sejfie. Zależało jej na tym, aby przed Ossowską dyrektorka ośrodka wypadła autentycznie, a co za tym idzie – wiarygodnie.

– Dwieście pięćdziesiąt tysięcy złotych. Musisz przyznać, że dobrze się targowałem w sprawie teczki arcypapy – rzekł Mocny, dla którego przystawka z faszerowanej papryki była już tylko wspomnieniem i który marzył teraz o zamówionych żeberkach barbecue z batatami.

– Śmiesznie mało, jeśli wziąć pod uwagę jej wartość, ale wystarczająco dużo, aby znalazł się chętny, który wyniósł esbeckie materiały z zastrzeżonego archiwum IPN – oceniła Karolina, ale widząc minę Wilka i jego zawiedzione szarozielone oczy, dodała: – Oczywiście, że świetnie to załatwiłeś. Doceniam to, co robisz... naprawdę.

Ostre rysy Mocnego złagodził uśmiech.

Mężczyźni są jak dzieci. Udając obojętność, Karolina van der Oord z rozbawieniem przyglądała się Szymonowi Wilkowi, który prężył się z dumy niczym sześcioletni chłopiec pochwalony przez nauczycielkę za pokolorowanie obrazka. Łączyło ich coś więcej niż tylko lata wspólnej pracy. Odkąd zobaczyła go w starej fabrycznej hali przerobionej na arenę, na której toczono nielegalne walki, poczuła, że ich losy są ze sobą splecione. Czasami tak miała – w niewytłumaczalny sposób rozpoznawała w tłumie osobę, która odegra w jej życiu istotną rolę. Nigdy się nie pomyliła, po prostu to czuła. To było jak łaskotanie z tyłu głowy, które elektrycznym impulsem spływało wzdłuż kręgosłupa. Nie wiedziała, dlaczego ktoś, kogo nigdy nie spotkała, może być dla niej ważny, ale nauczyła się ufać własnej intuicji, bezbłędnie odczytywać sygnały, jakie wysyłały jej ciało i umysł. Dlatego właśnie podeszła wówczas do zakrwawionego blondyna o nordyckich rysach, by zostawić mu namiary. Dopiero co skończył walkę efektownym mawashi jodan, jego umięśnione ciało spływało potem i krwią, a wilcze oczy wciąż jeszcze żarzyły się od nadmiaru adrenaliny. Dała mu wizytówkę, a właściwie wsunęła ją obiecującym gestem w spodenki, mówiąc, że ma dla niego pracę. To nie było zauroczenie czy pożądanie. Owszem, kręcili ją twardzi faceci i uwielbiała oglądać, jak walczą, a Szymon Wilk radził sobie z tym lepiej niż dobrze, ale patrząc na niego, poczuła się, jakby po wielu latach rozłąki odnalazła młodszego brata. To było jak przeznaczenie, on zaś nigdy jej nie zawiódł. Ufała mu chyba nawet bardziej niż Witoldowi Rudzkiemu. Nigdy się nad tym nie zastanawiała, jednak teraz była tego prawie pewna.

– Witek rozmawiał dziś z biskupem Werdą – zaczęła, ale umilkła na widok kelnera niosącego główne dania.

Mocny zgodnie z zamówieniem dostał żeberka, choć ich rozmiar sugerował, że to porcja dla dwóch osób umieszczona przez pomyłkę na jednym talerzu.

– Lepiej się pochorować, niż miałoby się zmarnować – skomentował, zauważywszy jej zdziwione spojrzenie. Wyraźnie chciał błysnąć dowcipem i elokwencją.

Faszerowana perliczka, którą wybrała Karolina van der Oord, przy jego porcji wyglądała jak danie dziecięce.

– Księżulo nie chce ustąpić, ale Witek twierdzi, że ma pomysł, jak to załatwić. Niespecjalnie w to wierzę, poza tym czas negocjacji się skończył. Teraz albo my ich, albo oni nas – powiedziała, wracając do wątku przerwanego pojawieniem się kelnera.

– Jak myślisz, dlaczego stary tak bardzo upiera się przy zamknięciu ośrodka i jego sprzedaży? – spytał Wilk, odkrawając spory kawałek mięsa polanego obficie ciemnym, gęstym sosem barbecue.

– Moim zdaniem jest przerażony. Wie, że wyjeżdża daleko i nie będzie miał kontroli nad tym, co się dzieje w Lubrańcu – odparła Karolina i wzięła kęs drobiu. Dzięki marynacie z białego wina i oliwy mięso było soczyste i aromatyczne. – Najwyraźniej boi się, że prędzej czy później prawda się wyda. Dlatego chce zamknąć ośrodek. Liczy na to, że dziewczynki rozjadą się po kraju, a siostry dostaną nowe przydziały. Słowem, znikną ofiary i świadkowie. Ten ośrodek jest jak ropiejący wrzód na tyłku, nie może przez niego siedzieć, leżeć ani chodzić. Na jego miejscu co byś zrobił?

– Poszedłbym do lekarza, żeby go przeciął – odparł bez namysłu Mocny.

Karolina van der Oord przytaknęła.

– Otóż to. Sprzedaż ośrodka jest jak przecięcie wrzodu, ale my na to nie pozwolimy. Będziemy żerować na obolałym arcybiskupim dupsku, jak długo zechcemy – powiedziała i zamyśliła się, kreśląc widelcem abstrakcyjne wzory na talerzu.

Szymon Wilk zauważył, że nagle posmutniała, i przestał jeść.

– Coś się stało? O czym myślisz? – spytał z wyczuwalną troską.

Karolina lubiła, gdy się nią przejmował, nawet jej, żelaznej damie polskiego biznesu, potrzebne było niekiedy zainteresowanie kogoś bliskiego, komu ufała.

– Przypomniałam sobie, jak pierwszy raz zobaczyłam pałacyk w Lubrańcu – szepnęła i odłożyła sztućce.

Nie była już głodna.

***

Grube mury dziewiętnastowiecznej budowli i zamknięte szczelnie okna powodowały, że mimo czerwcowego upału w pałacu czuć było wilgoć i stęchliznę. Zupełnie jakby miejsce to przesiąkło smrodem mułu i zgnilizny, który unosił się w wysychającym parku. Dopiero teraz, w gabinecie siostry Cecylii, Agnieszka Ossowska rozpoznała tę specyficzną, nieprzyjemną woń. Przebijające spod farby zacieki na ścianach wskazywały na źródło zapachu. Tutaj także podłoga wyłożona była linoleum i Agnieszka wolała nawet nie myśleć, ile jest pod nią robactwa i grzybów.

– Przepraszam, zupełnie zapomniałam i nie włączyłam dyktafonu. Czy siostra ma coś przeciw nagrywaniu naszej rozmowy? – spytała. – To nie jest formalne przesłuchanie – zaznaczyła natychmiast.

– Nie mam nic przeciwko, proszę nagrywać – odparła zakonnica, która siedziała na wysłużonym krześle z rękoma opartymi o blat stołu zastępującego biurko.

Ossowska wyciągnęła z plecaka dyktafon i położyła przed sobą obok białej tekturowej teczki, w której były materiały od Witolda Rudzkiego.

– Powiedziała przed chwilą siostra, że zaczęła pracę w Lubrańcu w 1980 roku.

– Tak, dokładnie w czerwcu 1980 – sprecyzowała zakonnica.

– Ile siostra miała wtedy lat? – spytała Agnieszka, choć dobrze to wiedziała.

Było to jedno z całkowicie nieistotnych pytań mających rozluźnić atmosferę, która wyraźnie zgęstniała po jej niekontrolowanym wybuchu złości. Fuck, fuck! Zarzucając albertynce, że nie zawiadomiła policji o prawdopodobnym wykorzystywaniu seksualnym dzieci, już na początku spotkania ustawiła się w kontrze do świadka. Teraz próbowała zatrzeć nie najlepsze pierwsze wrażenie, zadając bezpieczne, ogólnikowe pytania. Zawsze stosowała tę taktykę, gdy przesłuchiwany był nieufny i oszczędny w słowach. Siostra Cecylia bez wątpienia należała do tej właśnie grupy, a histeryczne zachowanie prokuratorki spowodowało, że jeszcze bardziej się wycofała. Odpowiadała krótkimi zdaniami albo równoważnikami zdań, całą sobą okazując lekceważenie i brak zainteresowania.

Po kilku pytaniach o wiek, wykształcenie, pochodzenie i karierę w zakonie Agnieszka zmieniła temat.

– Utrzymanie takiego budynku chyba dużo kosztuje i nie jest łatwe – powiedziała, wskazując ściany z wyraźnymi smugami, jakie zostawiła cieknąca po nich woda.

Zakonnica powiodła za nią wzrokiem.

– Jakiś czas temu mieliśmy problem z dachem, wiosenna wichura naruszyła konstrukcję i zaczął przeciekać. Na szczęście znaleźli się darczyńcy, którzy pomogli w remoncie – wyjaśniła i znowu utkwiła wzrok w zapadniętych oczach Agnieszki. – Ale chyba nie w tej sprawie przyjechała pani do Lubrańca – powiedziała, dając do zrozumienia, że najwyższy czas przejść do konkretów. Wyraźnie była zniecierpliwiona przeciągającą się rozmową o niczym.

Prokurator Ossowska stała się jeszcze ostrożniejsza. Twarda sztuka. Oblizała zaschnięte wargi, myśląc o tym, że wiele by dała za tyciego drinka na rozluźnienie. Przed oczami stanął jej kawowy likier w szklaneczce, w której grzechoczą kostki lodu. Słodki, delikatny smak i błogosławione uczucie przenikającego do krwi alkoholu.

– Jeszcze raz przepraszam za moje zachowanie. Po prostu zdziwiłam się, że mając takie oświadczenia dziewcząt, nie wezwała siostra policji. – Agnieszka uważnie dobierała słowa, chcąc, by zakonnica zrozumiała, a co ważniejsze, uwierzyła, że są po jednej stronie i to nie ona jest celem działań prokuratury.

Siostra Cecylia nie odezwała się ani nie dała żadnego znaku, że przyjmuje przeprosiny.

– Nie jestem tutaj, by zaszkodzić siostrze czy ośrodkowi. – Agnieszka była na siebie wściekła. Znowu nie zachowała dystansu i zamiast móc liczyć na współpracę dyrektorki ośrodka, miała przed sobą obrażoną dumną kobietę. – Obu nam zależy na dobru dziewczynek i tylko to się liczy.

I to, wypowiedziane ze szczerą skruchą, zdanie rozpłynęło się w zatęchłym powietrzu gabinetu, nie zostawiając najmniejszego śladu na pomarszczonej twarzy zakonnicy. Agnieszka odgarnęła swoje opadające na twarz jasne włosy i westchnęła ciężko.

– Dlaczego nie zawiadomiła siostra policji lub prokuratury? – spytała oficjalnym tonem.

– Ponieważ przekazałam sprawę odpowiednim osobom w kurii, które miały się nią zająć. Dostałam też informację, że zawiadomiono prokuraturę – odparła siostra Cecylia.

Ossowska zrobiła zdziwioną minę.

– Chyba ktoś wprowadził siostrę w błąd. Nic mi nie wiadomo o tym, by prokuratura we Włocławku zajmowała się tą sprawą.

Zakonnica wzruszyła tylko ramionami.

– Kto przekazał siostrze te informacje? – spytała Agnieszka.

– Ksiądz Cyryl Potocki – odpowiedziała siostra Cecylia bez chwili namysłu.

Gdy padło nazwisko duchownego, prokurator się zamyśliła. Przypomniała sobie słowa wypowiedziane przez prałata na cmentarzu: „Rzecz jasna ma pani rację, ale sprawa nie była oczywista. Nie zebraliśmy wystarczających dowodów, by powiadomić organa ścigania”. Nie po raz pierwszy odniosła wrażenie, że samobójstwo Roberta Heina było na rękę wielu osobom. Przestępca nie żyje, sprawa zakończona.

– A czy kontaktował się z siostrą ktoś z prokuratury? – dopytywała, czując, że zaczyna się gubić w gąszczu półprawd i niedomówień.

– Tak. Był tutaj jeden pan i powiedział, że w związku ze śmiercią księdza Heina sprawa zostaje umorzona. – Zakonnica podniosła się z krzesła i podreptała do biblioteczki z dokumentami. – Gdzieś tutaj mam jego wizytówkę. – Przez chwilę przekładała stosy papierów, by w końcu oznajmić dobrą nowinę siedzącej jak na szpilkach Ossowskiej. – Jest! – oznajmiła, kładąc na stole kartonik.

Agnieszka od razu rozpoznała wizytówkę, ponieważ jej własna wyglądała niemal identycznie.

– Adam Ćwikła, prokurator rejonowy – przeczytała na głos i pokiwała w zamyśleniu głową.

Z jednej strony potwierdzały się podejrzenia ministra Rudzkiego, z drugiej – wciąż nie mogła się oprzeć wrażeniu, że zbyt łatwo znajduje kolejne tropy, zupełnie jakby ktoś je podsuwał, aby podążała w określonym kierunku.

– Chciałabym przeczytać oświadczenia dziewczynek. Da mi siostra kilka minut? – spytała i sięgnęła po zieloną teczkę, którą Cecylia wręczyła jej na początku rozmowy.

Dalsze pytania bez zaznajomienia się ze słowami molestowanych dzieci nie miały sensu. Właściwie od tego powinna była zacząć. Nie wiedziała, co się z nią dzieje, nie potrafiła się skoncentrować i działała chaotycznie niczym początkujący śledczy. Wolała się nawet nie zastanawiać nad tym, jak musi się prezentować rozkojarzona prokurator w wygniecionej lnianej sukience i pepegach.

– Dobrze się składa, bo mam coś do załatwienia – oświadczyła siostra Cecylia, wstając. – Wrócę za pół godziny – dodała i poczłapała w kierunku drzwi.

Gdy Agnieszka została sama w gabinecie, natychmiast pogrążyła się w lekturze. Spisane ręcznie oświadczenia nie były długie – pochłaniała je, z niedowierzaniem kręcąc głową.

***

– Naprawdę teraz chcesz to robić? – spytała Karolina van der Oord, kręcąc z niedowierzaniem głową. Zdjęła dłonie Witolda Rudzkiego ze swoich piersi, które namiętnie obmacywał, sapiąc jej do ucha. – Człowieku, uspokój się i nie zachowuj jak nastoletni napaleniec – rzuciła, robiąc srogą minę i śmiejąc się jednocześnie.

Spróbowała odepchnąć go na drugi koniec francuskiej kanapy sprzed ponad stu lat. W gabinecie urządzonym niemal bez wyjątku dziełami Hectora Guimarda był to jej ulubiony mebel, przede wszystkim ze względu na erotyczne wspomnienia, jakie wiązały się z Witoldem Rudzkim.

– Proszę cię... najpierw biznes, później przyjemność – powiedziała na tyle głośno, by dla ministra stało się jasne, że nie powinien się sprzeciwiać, jeśli chce, by z rzeczy na „r” wydarzyło się coś więcej niż tylko rozmowa.

Ruchanko, o którym marzył, niebezpiecznie się oddalało, więc usiadł grzecznie z rękoma na kolanach.

– Oczywiście, moja kochana. Od czego zaczynamy? – Rudzki dał czytelny znak, że został przywołany do porządku i jest gotowy do poważnej dyskusji.

– Boże, Witek, możesz nie przeciągać? Jakie masz wiadomości od kardynała? – Van der Oord z wyraźną drwiną określiła Werdę tytułem, którego jeszcze nie otrzymał.

– Arcybiskup Jan uważa się za pokrzywdzonego – odpowiedział w podobnym tonie Rudzki, ale zaraz spoważniał. – Jego zdaniem fałszywe oskarżenia i pranie starych brudów to kara za chęć sprzedaży pałacu i zamknięcia ośrodka. Jako przyszły kardynał nie może pozwolić, by sierociniec funkcjonował w obecnej formie. Mówił też coś o twojej duszy i zbawieniu w zamian za skromny datek rzędu dwóch milionów euro na numeryczne konto w Szwajcarii. Wiesz, fundacja „Officium”. – Rozłożył ręce, dając do zrozumienia, że nie ma nic więcej do dodania.

– Co takiego?! – Karolina osłupiała, usłyszawszy, jakie żądania stawia włocławski hierarcha.

– Ja tylko powtarzam to, co mi powiedział Werda – zaznaczył natychmiast Rudzki, aby było jasne, że występuje wyłącznie w roli pośrednika.

– Stary zbok potrzebuje pieniędzy na emeryturę w Tajlandii, gdzie kupi sobie całe przedszkole razem z dziećmi!

Stało się jasne, że minister sprawiedliwości nie ma co liczyć na taryfę ulgową w rozpoczętych właśnie negocjacjach. Mimo to z jego twarzy nie zniknął przymilny uśmiech. Wyglądał uroczo i rozbrajająco, czekając, aż Karolinie przejdzie pierwsza fala wzburzenia.

– Dlaczego mam mu płacić? – ciągnęła van der Oord, czując złość, która zatliła się w niej, gdy tylko usłyszała o haraczu w ramach rekompensaty za straty moralne biskupa. Ta iskra wciąż groziła wybuchem furii. – Żyjemy w dziwnych czasach, w których łajdacy mają się za ofiary i są na tyle bezkarni, pazerni i bezczelni, by domagać się kasy. – Jej zaciętość nie zapowiadała chęci zawarcia kompromisu.

– On wie, że postąpił źle i nierozważnie, żałuje i przeprasza – rzekł Rudzki spokojnym tonem, chcąc przynajmniej nieco ostudzić emocje, które buzowały w Karolinie van der Oord. – A co do kasy... Cóż, potraktuj to jak spłacenie wspólnika. Obiektywnie rzecz biorąc, należy mu się jakiś udział w biznesie.

Witold Rudzki zdawał sobie sprawę, że stąpa po kruchym lodzie. Tu nie chodziło o dwa miliony euro. Dla Karoliny suma ta była śmiesznie wręcz mała, stanowiła znikomy ułamek fortuny, którą zgromadziła. Jednak w tej rozgrywce decydowały emocje, a nie chłodna finansowa kalkulacja, dlatego nie mógł być wcale pewny tego, jak się zachowa prezes van der Oord.

Gniew wciąż tlił się w jej sarnich oczach. Podniosła się z kanapy i przespacerowała po gabinecie. Włosy miała spięte w kucyk, jak na treningu, pozbyła się jednak sportowych ciuchów, zastępując je klasyczną niebieską bluzką i prostą granatową spódnicą.

– A jeśli chcę go załatwić dla samej czystej frajdy? Po prostu dokopać czarnemu i się zemścić? – spytała, stając tuż przy oknie i opierając się o nie dłonią.

Łagodna zima i czerwcowe upały dawały o sobie znać. Poziom wody w sztucznie utworzonym rozlewisku Zgłowiączki wyraźnie opadł. Ona jednak tego nie dostrzegała. Patrzyła gdzieś w dal, nie rejestrując niczego, co miała przed oczami. Była niejako w zawieszeniu, ale po chwili otrząsnęła się i zwróciła do Rudzkiego.

– Jaką masz dla mnie propozycję, piękny i waleczny rycerzu?

Minister sprawiedliwości wykonał nieokreślony gest ręką i uśmiechnął się tajemniczo.

Gra na czas. Karolina van der Oord dobrze znała Rudzkiego i znakomicie wyczuwała momenty, w których improwizował i szykował się, niczym kameleon zmieniający barwy, aby wykonać unik i skoczyć w półcienie matactw i kłamstewek. Domyślała się, dlaczego nie jest z nią szczery. Najpierw chciała jednak usłyszeć to, co w pośpiechu wykoncypowały jego zwoje mózgowe. Wydał jej się naraz dziwnie obcy, wręcz obmierzły. Zdusiła w sobie to uczucie, lecz nieufność, jaka się w niej zrodziła, pozostała.

Witold Rudzki najwyraźniej dostrzegł coś niepokojącego w spojrzeniu Karoliny van der Oord, bo przestał się tajemniczo uśmiechać.

– Wiem, że wasze relacje są, delikatnie mówiąc, skomplikowane i obciążone wydarzeniami z przeszłości – zaczął, zachowując najwyższą czujność. Wpatrywał się z uwagą w swoją kochankę, obserwując najdrobniejsze jej reakcje. – Wiem, że masz powody szczerze go nienawidzić, ale też musisz przyznać, że wiele razy się nam przydał. Otworzył przed tobą drzwi ważnych gabinetów i pomógł nawiązać biznesowe kontakty.

Słuchając Rudzkiego, Karolina van der Oord uśmiechnęła się pod nosem. Zachowywał się dokładnie tak, jak przypuszczała. Zwodził ją, krążąc dookoła tematu, czarował swoim niskim głosem i świdrującym spojrzeniem.

– Dwa miliony to przy twoich dochodach drobne. Nawet nie zauważysz, że je wydałaś. A w zamian będziemy mieli święty spokój. Pewnie już nigdy się nie spotkacie.

Karolina van der Oord wydęła usta i prychnęła. To był cały jej komentarz do takiego ujęcia sprawy.

– Dopiero co powiedziałam, że nie zamierzam już z nim negocjować. Głuchy jesteś?

Rudzki natychmiast pokręcił głową.

– Zaraz, zaraz, po co te nerwy? Pomyśl jak kobieta biznesu, a nie mścicielka. – Minister wstał, podszedł do Karoliny, delikatnie objął ją od tyłu i przytulił. – Chcesz wszystko stracić? Co z badaniami nad komórkami macierzystymi? Co z eksperymentalną terapią embrionalną? Skąd będziesz brała materiał, gdy zamkną sierociniec?

Te same pytania van der Oord stawiała sobie od kilku tygodni. Biła się z myślami, rozważając, jak powinna postąpić. Rozum czy serce? Obróciła się w miejscu i stanęła twarzą w twarz z Rudzkim.

– Załatwię to po swojemu, a ty się zastanów, po czyjej jesteś stronie – odparła, po czym ujęła jego głowę i pocałowała go w usta. Pocałunek był długi, drapieżny, lecz pozbawiony namiętności. Smakował jak groźba lub ostatnie ostrzeżenie. – Jeśli będę musiała, zabiję go, ale nie dostanie złamanego grosza. Możesz mu to przekazać – rzuciła i z satysfakcją obserwowała niezmiernie rzadkie zjawisko, jakim była bezradność Witolda Rudzkiego.

Asertywny, elokwentny i mający zawsze plan B minister stał zdezorientowany, z rozchylonymi ustami. Najwyraźniej nie zakładał, że Karolina van der Oord postawi sprawy na ostrzu noża. Nagle pole do negocjacji i balansowania między stronami konfliktu zawęziło się tak bardzo, że w zasadzie nie było już miejsca na jakiekolwiek ruchy. Szefowa „Mysterium Vitae” była przygotowana do wojny i jej chciała.

Rudzki postanowił spróbować jeszcze jednego wybiegu, byle tylko zyskać trochę czasu.

– Naprawdę masz wątpliwości, po czyjej jestem stronie? Szczerze mówiąc, trochę mnie zabolało to posądzenie o nielojalność. Nie pakowałbym się w to wszystko, gdyby nie ty.

To użalanie się nad sobą nie wzruszyło van der Oord. Stała z zaciśniętymi ustami, a jej zazwyczaj łagodne sarnie oczy spoglądały na Rudzkiego z pogardą i niesmakiem. Kłamliwe męskie pomioty. Koniec końców zawsze wychodziło na to, że może liczyć tylko na siebie. Faceci, którzy pojawiali się w jej życiu, prędzej czy później okazywali się porażką. Do tej pory wydawało jej się, że Witold Rudzki jest inny, odporny na samcze słabości, takie jak myślenie penisem i traktowanie kobiet jak naiwne idiotki. Znali się bardzo długo, ale jeszcze nigdy, patrząc na niego, nie czuła takiej wrogości pomieszanej z obrzydzeniem. Trzydzieści trzy lata. Może wystarczy. Zastanawiała się poważnie, czy nie czas się rozstać. To ona była bardziej potrzebna jemu niż on jej.

Ich związek, który rozpoczął się jako szalony romans nastolatki z dorosłym mężczyzną, zmienił się przez lata. Owszem, wciąż mieli udany seks, ale nie tylko namiętność trzymała ich przy sobie. Jej pieniądze i biznesowe wpływy stanowiły nieoficjalne zaplecze logistyczne Rudzkiego, który jak tylko mógł, odwdzięczał się, lobbując na jej rzecz w Sejmie i pomagając, gdy miała problemy z biurokratyczną machiną rządową lub nadgorliwymi stróżami prawa. Zdarzało się, że któryś z tych ostatnich nieopatrznie zahaczył w swoim śledztwie o interesy Polki z holenderskim paszportem. Wtedy właśnie reagował Rudzki, który jako wieloletni przewodniczący sejmowej Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka miał znakomite wejścia w prokuraturze, policji i służbach specjalnych. Ale jego możliwości i wpływy straciły na znaczeniu, odkąd Karolina van der Oord postanowiła podbić z Narodową Grupą Biochemiczną „Polon” rynek europejski. Tam jego ręce nie sięgały i siłą rzeczy był coraz mniej przydatny w biznesowych projektach swojej kochanki. Karolina nie zdecydowała się dotąd na rozstanie tylko dlatego, że był zawsze na każde jej skinienie, usłużny i pomocny w najdrobniejszych nawet sprawach. I wciąż miała opory, nawet gdy jak teraz irytował ją swoją bezradnością.

– A czy gotowa byłabyś oddać mu chociaż oryginały esbeckich kwitów? – Witold Rudzki zadbał o to, by pytanie zabrzmiało jak najbardziej neutralnie.

– Nie – odparła Karolina bez chwili zastanowienia i zaczęła krążyć po gabinecie jak lwica wypatrująca zwierzyny. – Jeśli będzie trzeba, zamknę klinikę, ale nie pozwolę, by ta kreatura mnie szantażowała. Zniszczę go. Może się już pożegnać z kardynalską nominacją.

Była pewna siebie i zdecydowana bez względu na koszty i ryzyko rozliczyć się wreszcie z przeszłością. Rozmowa z Rudzkim, choć nie taki był jego zamiar, pomogła jej pozbyć się rozterek. Zniszczy arcybiskupa, nim ten zdąży zlikwidować ośrodek wychowawczy w Lubrańcu. To było już postanowione.

Jej determinacja udzieliła się ministrowi sprawiedliwości.

– W takim razie spuśćmy z łańcucha prokurator Ossowską. Ona zrobi to za nas – zagrzmiał swoim głębokim basem i uśmiechnął się szelmowsko.

My boy! Karolina van der Oord podeszła do Rudzkiego i chwyciwszy go za krocze, wpiła się w jego usta. Tym razem był to typowo erotyczny pocałunek. Szybkim ruchem dłoni ściągnęła gumkę i rozpuściła swoje długie blond włosy.

***

Grzywka opadała na jej pociągłą, kościstą twarz. Za sprawą fryzury wyglądała jak przerośnięte Emo, podstarzała zbuntowana nastolatka z problemami egzystencjalnymi i zwichrowaną osobowością. Zgarbiona, wpatrywała się swoimi zapadniętymi oczami w oświadczenia dziewczynek, które miały być molestowane przez księdza. Czytała je któryś raz z rzędu z narastającymi wątpliwościami i poczuciem, że nie dostrzega czegoś bardzo ważnego. Miała nieodparte wrażenie, że ich zeznania zostały tak opracowane, by jak najbardziej przypominały to, co widziała na zdjęciach od Rudzkiego. Gdyby nie wiedziała, że fotografie te wykonano trzydzieści trzy lata wcześniej, pomyślałaby, że są częścią dokumentacji dowodowej zebranej w tej samej sprawie co oświadczenia trzynastolatek z ośrodka wychowawczego w Lubrańcu. Oba były dość krótkie i opisywały sytuacje, do których rzekomo doszło drugiego kwietnia.

Amanda i Jagoda bez zezwolenia poszły się bawić nad staw w parku. Były tam umówione z dwoma kolegami ze szkoły, ale ci nie przyszli. Jakiś czas kręciły się koło pałacowej oficyny, starego, opuszczonego budynku, w którym przed wojną mieszkała służba Grodzickich i w którym były pomieszczenia gospodarcze oraz pralnia. Według ich opowieści zauważyły w jednym z okien światło i zaciekawione, postanowiły sprawdzić, co jest jego źródłem. Gdy weszły do środka, ujrzały stolik z zapaloną świeczką. W pokoju nikogo nie było, a przynajmniej tak im się zdawało. Przestraszyły się i chciały uciec, ale nim ruszyły się z miejsca, rozległ się trzask zamykanych i ryglowanych drzwi, za którymi ukrywał się niezidentyfikowany mężczyzna. Nie widziały jego twarzy, gdyż skrywała ją maska z ptasim dziobem. Obie kilkakrotnie podkreślały swe przerażenie. Nie wzywały pomocy, bo napastnik groził, że je zabije. Amanda i Jagoda były przekonane, że to ksiądz, ponieważ pachniał kadzidłem, był ubrany na czarno i nosił koloratkę. Kazał obu się rozebrać, a gdy były już nagie, dał im maski, założył obroże i zaczął fotografować. Dziewczynki opowiadały, jak w przerwach między zdjęciami pieścił ich piersi i dotykał krocza, kazał także dotykać i lizać swojego penisa, którego określiły jako obrzydliwego, dużego i sztywnego. Z opisu Amandy i Jagody wynikało, że mężczyzna masturbował się przy nich, ale nie doszło do pełnego kontaktu seksualnego. Na koniec sprawca sfotografował je bez masek i zagroził, że jeśli komuś o tym wszystkim powiedzą, wrzuci ich nagie zdjęcia do sieci. #fame, #siara, #lachony. Mimo paraliżującego strachu po trzech dniach poszły jednak do siostry wychowawczyni i opowiedziały, co im się przydarzyło, żeby innych koleżanek nie spotkało coś podobnego albo jeszcze gorszego.

Do oświadczeń dołączone były dwie notatki. Pierwsza informowała, że dziewczynki zostały zbadane przez lekarza z kliniki „Mysterium Vitae”, a ten nie stwierdził defloracji ani uszkodzeń odbytu. Druga była czymś w rodzaju raportu z wizji lokalnej. Siostra Cecylia wraz z siostrą Gertrudą zabrały molestowane dziewczęta do pomieszczenia w oficynie, w którym napadł je pedofil. W pokoju rzeczywiście znajdował się stół, a na nim stała niedopalona świeca. W kącie leżały też majtki Amandy, które w notatce określono jako czyste. Niczego innego, co można by powiązać z atakiem na nastolatki, nie znaleziono.

Agnieszce podejrzana wydawała się zwłaszcza maskarada, jaką urządził pedofil, któremu dzieci napatoczyły się w końcu przez przypadek. Mimo że powinien działać szybko, znalazł czas na przebieranki i robienie zdjęć. A wszystko to w klimacie pedofilskiej orgii, którą uwieczniono na fotografiach sprzed trzydziestu trzech lat. Niepokoiła ją też idealna zgodność oświadczeń poszkodowanych trzynastolatek. Było wręcz nieprawdopodobne, by obie tak samo zapamiętały traumatyczne przeżycie, jakim musiał być kontakt ze zboczeńcem. W takich dramatycznych sytuacjach mózg uruchamia procedury obronne, filtruje docierające do niego informacje, tymczasem wychowanki ośrodka złożyły idealnie uzupełniające się zeznania, zupełnie jakby opowiadały o wspólnie obejrzanym filmie. Widziały zdjęcia?! Agnieszka Ossowska czuła, że jest o krok od ułożenia wszystkiego w logiczną całość, wciąż jednak umykało jej coś bardzo ważnego. To coś migotało na skraju świadomości, zbyt daleko, by to zidentyfikować i nazwać.

Jej rozmyślania przerwała siostra Cecylia.

– Przeczytała pani? – zapytała, sadowiąc się na swoim prostym, starym krześle.

– Tak i mam kilka pytań. Możemy kontynuować? – Zakonnica kiwnęła głową, a Agnieszka włączyła dyktafon. – Czy wierzy siostra w to, co powiedziały dziewczynki? – spytała, wracając do nieformalnego przesłuchania.

– Gdyby było inaczej, nie poinformowałabym przełożonych w zakonie i kurii. – Siostra Cecylia już wcześniej zaprezentowała się jako osoba konkretna i oszczędna w słowach. Teraz tylko to potwierdziła.

– W liście przewodnim do oświadczeń dziewczynek napisała siostra, że, tu cytat: „W tym kontekście należy zwrócić uwagę na księdza proboszcza Roberta Heina, który był widziany przeze mnie drugiego kwietnia w godzinach wieczornych, jak spacerował w pobliżu miejsca, gdzie napadnięto dziewczynki”. Koniec cytatu. Czy miała siostra inne powody, by podejrzewać, że ksiądz Hein może mieć coś wspólnego z molestowaniem Amandy i Jagody? Czy zachowywał się dziwnie lub niewłaściwie wobec dzieci? – Agnieszka starała się wyrażać możliwie precyzyjnie w sytuacji, gdy wciąż działała na oślep i dopiero wgryzała się w śledztwo.

– Nie, nigdy nie byłam świadkiem takiego zachowania. Ludzie gadali czasem, że proboszcz to pederasta, a wiadomo, że każdy pederasta to też pedofil, ale kto by tam wierzył w takie bzdury. – Małomówna Cecylia nagle eksplodowała, zmieniając się w informacyjny gejzer. – W takich mieścinach jak Lubraniec ludzie naoglądają się w telewizji o tych wszystkich sprośnościach i od razu w każdym duchownym zboczeńca widzą. Wystarczy, że w dzienniku pokażą takie dziwadło jak ten ksiądz z Watykanu, co ujawnił, że ma ukochanego, a ludzie natychmiast gadają. – Tokowała w najlepsze i nic nie wskazywało na to, by zamierzała skończyć. – Dlatego ja nigdy nie słuchałam plotek. Ale gdy przypomniało mi się, że widziałam księdza w miejscu, gdzie tego samego dnia i mniej więcej o tej samej porze pedofil napadł dziewczynki, musiałam podzielić się tym z przełożonymi. – Siostra Cecylia już stawiała kropkę, gdy coś jeszcze przyszło jej do głowy. – Tu u nas, w ośrodku, nigdy nie wydarzyło się nic plugawego ani występnego. Aż do drugiego kwietnia. Dlatego tak szybko zareagowałyśmy – powiedziała i zamarła z grobową miną w oczekiwaniu na kolejne pytania.

Mam cię. Agnieszka Ossowska rozciągnęła usta w uśmiechu.

– Mam propozycję. Zamieńmy to nieformalne spotkanie w normalne przesłuchanie. Po co mamy się ileś razy spotykać we Włocławku i mówić o tym samym – powiedziała możliwie najbardziej beztrosko, bojąc się spłoszyć albertynkę.

Jej obawy były bezpodstawne – przełożona ośrodka nie miała nic przeciwko. W tej sytuacji prokurator Ossowska oficjalnie pouczyła ją o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań i poinformowała o możliwości odmowy ich składania w określonych przypadkach. Siostra Cecylia potwierdziła, że to rozumie i że zgadza się na przesłuchanie.

Gdy miały już za sobą formalności i powtórzyły wszystko, co do tej pory zostało powiedziane, Agnieszka przeszła do nowych pytań.

– Na jakich zasadach dzieci wychodzą na spacery do parku?

Przyjęła taktykę obliczoną na pozyskanie w pierwszej kolejności możliwie największej liczby ogólnych informacji. Dopiero później zamierzała skonfrontować siostrę Cecylię z faktami.

– Dzieci mogą przebywać poza pałacem tylko za zgodą i pod opieką wychowawców. Jeśli chodzi o szczegółowy grafik, to mogę go pani udostępnić – odpowiedziała zakonnica.

Agnieszka tylko pokręciła głową, dając znać, że na to przyjdzie czas później.

– Czy dzieci często wymykają się z pałacu, tak jak to zrobiły drugiego kwietnia Amanda i Jagoda? – rzuciła kolejne pytanie z tych luźniej związanych z meritum sprawy. Tym większe było jej zaskoczenie, gdy usłyszała odpowiedź.

– Niestety czasami się to zdarza. Tamtego dnia było straszne zamieszanie, bo miałyśmy w pałacu bardzo ważnego gościa. – Nieruchoma zazwyczaj twarz siostry Cecylii jakby ożyła i wykrzywiła się w grymasie, który był nieudaną wariacją na temat uśmiechu.

Agnieszce Ossowskiej zaszumiało w głowie i zakołysało nią lekko. Wiedziała, kogo ma na myśli zakonnica i jakie ma to konotacje dla tej sprawy. Znowu poczuła mdłości.

– Miałyśmy zaszczyt przyjmować w naszych skromnych progach samego metropolitę włocławskiego, Jego Ekscelencję księdza arcybiskupa Jana Werdę – obwieściła z dumą albertynka.

TW „Tristan”. Prokurator Ossowska naprędce analizowała ponownie sytuację, uwzględniając nowe dane. Z esbeckich dokumentów wiedziała, że Jan Werda rozpoczął współpracę ze Służbą Bezpieczeństwa w październiku 1983 roku w zamian za zatuszowanie afery pedofilskiej, w którą był zamieszany. Do ekscesów doszło właśnie na terenie ośrodka w Lubrańcu. Wpływowi ludzie Kościoła, partii i SB zadbali o to, by – przy wymiernym wsparciu prowadzącego śledztwo początkującego prokuratora Henryka Filipiaka – sprawa została umorzona i trafiła do śmieci. Ksiądz Jan Werda po jakimś czasie wrócił do Lubrańca jako proboszcz, Henryk Filipiak zaś zaczął robić oszałamiającą karierę we włocławskim wymiarze sprawiedliwości. Chłopcy z ferajny. Agnieszka cały czas zastanawiała się, komu podpadli arcybiskup i szefowie lokalnej prokuratury, że wystawiono ich na odstrzał. Jej zdaniem ktoś próbował przyklepać metropolicie czyn pedofilski, którego akurat tym razem nie popełnił, a przy okazji uwalić prokuratorów biegających na jego pasku w sprawie samobójstwa księdza Heina. Nie bardzo odpowiadała jej rola narzędzia anonimowego mściciela, ale też nie miała nic przeciwko temu, by ukarać tych, którzy popełnili jakieś przestępstwa. Czuła dziwne łaskotanie w brzuchu, coś między podnieceniem a lękiem. Ta coraz bardziej zagmatwana sprawa wywoływała w niej dziwną ekscytację.

***

Rozemocjonowany dziennikarz relacjonował na żywo w telewizji przebieg konferencji specjalnego zespołu prokuratorów prowadzących śledztwo w sprawie zamachu w Warszawie. Po młodzieńcu widać było, że nie ma jeszcze doświadczenia w występach przed kamerą. Tremę starał się maskować przerysowaną gestykulacją i nadmiernym entuzjazmem, z jakim wyrzucał z siebie słowa.

– Najważniejsza informacja jest taka, że dzięki badaniom DNA śledczy potwierdzili, iż jedną z czterdziestu pięciu śmiertelnych ofiar piątkowego zamachu terrorystycznego jest Karolina van der Oord, szefowa imperium chemicznego, właścicielka operatora telefonii komórkowej, banku, hut i elektrowni. To w limuzynie, którą jechała, terroryści umieścili bombę...

Rudzki sięgnął po pilota, aby wyłączyć dźwięk w telewizorze, i znowu zapadł się głęboko w miękki skórzany fotel stojący w małym pokoju wypoczynkowym na tyłach jego ministerialnego gabinetu. Wystrój tego pomieszczenia idealnie pasował do roli prywatnego azylu, w którym zaszywał się, gdy chciał choć trochę odpocząć od bieżących wydarzeń. Dwa nieco już wymęczone fotele, wygodna kanapa, na której zdarzało mu się nocować, telewizor i szafa, w której wisiały koszule i garnitury na zmianę. Żadnych dekoracji i ekstrawagancji.

– Nie wyglądasz na specjalnie załamanego śmiercią pani van der Oord, a z tego, co pamiętam, znaliście się bardzo dobrze – powiedział mężczyzna siedzący na drugim fotelu.

Był mikry, jeszcze nie karzeł, ale prawie. Nazywał się Paweł Ogrodnik i szefował Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, co w zestawieniu z jego podłym wzrostem i wątpliwą urodą było przyczynkiem do licznych kpin i żartów.

– Pytasz mnie o Karolinę jako tajniak czy stary kumpel? – odpowiedział Rudzki.

Znali się dobrze od wielu lat i to on zaproponował kandydaturę Ogrodnika na szefa ABWehry, po czym forsował ją skutecznie mimo sprzeciwu ministrów odpowiedzialnych za bezpieczeństwo wewnętrzne państwa oraz pomruków niezadowolenia w samej agencji.

– Jako tajniak nie mam powodów, by cię o to pytać – rzekł Ogrodnik głosem, który nie pasował do jego lichej sylwetki.

Witold Rudzki westchnął ciężko i podparł głowę ręką. Nie wiedział, co powiedzieć.

– Widzieliśmy się dzień przed zamachem. Była jak zawsze olśniewająco piękna, miała... mieliśmy tyle planów. Jechała na spotkanie ze mną, gdy wybuchła ta bomba. Wciąż nie mogę uwierzyć, że już nigdy jej nie zobaczę. Pamiętam nasz ostatni pocałunek... – Przerwał, czując, że głos mu drży.

Poniosły go emocje, które starał się ukrywać przed współpracownikami i rodziną. Wiedział, że Karolina chciała, by był twardzielem i przywódcą narodu. Jego prezydentura była ich wspólnym projektem na przyszłość. Zamierzali poczekać, aż Tarnowski dokończy drugą kadencję, i wtedy miało się rozpocząć panowanie Witolda Rudzkiego. Zamach terrorystyczny wszystko zmienił. Karolina nie żyła, a on był już niemal stuprocentowym kandydatem na prezydenta w miejsce stetryczałego Zygmunta Tarnowskiego. Teraz, gdy poczuł się bezpieczny w towarzystwie starego druha, emocjonalna tama zaczęła przeciekać, nerwy puściły. Potrzebował tego jak oczyszczenia, chciał wylać z siebie żal, smutek i osamotnienie.

– Kochałem ją, bardzo. Kurwa, Paweł, chcę dorwać tych skurwieli, którzy ją zabili – dodał i znowu głos uwiązł mu w gardle. Nie udawał, naprawdę był poruszony. Trochę się wstydził tego psychicznego ekshibicjonizmu, ale zarazem poczuł ulgę.

Ogrodnik nie skomentował wynurzeń kolegi, odgadując, że Rudzkiemu zależy na zaufanym powierniku, który umie słuchać i nie pociesza, wypowiadając banalne kwestie o tym, że czas leczy rany i wszystko jakoś się ułoży. Byli dużymi chłopcami i wiedzieli, że tak to nie działa. Siedzieli dłuższą chwilę pogrążeni w zadumie, sącząc whisky z lodem.

– Tak jak uzgodniliśmy, puściłem w miasto plotkę o Ruskich stojących za zamachem. Powiedziałem Wolskiemu, a on ma długi jęzor i na pewno się komuś wysypie z gorącym newsem. Niech twoi chłopcy stroją odbiorniki i instalują pluskwy, bo lada moment zacznie się ruch w interesie – odezwał się nagle Rudzki.

W jego głosie nie pobrzmiewała już sentymentalna nuta. Znowu przeszedł na tryb działania. Nie czas na łzy. Sprawdzającą kombinację operacyjną wymyślili na naradzie w wąskim gronie kierownictwa ABW, gdy tylko w śledztwie prowadzonym przez agencję pojawił się rosyjski trop. Informacje te ze względu na ich konsekwencje międzynarodowe wydawały się nieprawdopodobne, ale wiele wskazywało na to, że mogą być prawdziwe.

Agencja zwracała uwagę na niepokojące wydarzenia, do których doszło w czerwcu na polsko-białoruskiej granicy w okolicach Czeremchy. W starych warsztatach Zakładów Taboru Kolejowego odnaleziono zwęglone zwłoki pułkownika Romana Jasiuka, komendanta tamtejszego oddziału Straży Granicznej. Oględziny miejsca zbrodni i sekcja wykazały, że przed podpaleniem oficer był torturowany. Oskalpowano go i odcięto mu ucho. Ktoś zmiażdżył mu także nadgarstek i kolano.

Szybko ustalono, że pułkownik miał za życia lepkie rączki i przymykał oko na kontrabandę wwożoną do Polski kolejowym przejściem granicznym Czeremcha–Wysokolitowsk. Początkowo agenci ABW byli przekonani, że komendant Jasiuk padł ofiarą porachunków mafijnych albo walki o wpływy na granicy. Okazało się jednak, że także po białoruskiej stronie doszło do czystki wśród ludzi zamieszanych w kolejowy przemyt. Odstrzelono Wielkiego Antona, lokalnego watażkę z koneksjami w białoruskim KGB, człowieka, który uchodził za nietykalnego. Jak donosiły źródła wywiadowcze, Białorusini szaleli i nerwowo szukali zabójców. Taka samowolka w kontrolowanym przez specsłużby kraju była niedopuszczalna i wskazywała, że sprawcami nie byli biznesowi konkurenci Wielkiego Antona, ale ktoś, kto nie obawiał się karzącej ręki KGB. Komuś musiało bardzo zależeć na tym, by zniknęli świadkowie, którzy mogli coś wiedzieć o ładunkach, jakie przekraczały granicę, i połączyć je z nadawcą oraz odbiorcą.

Sytuacja stała się jeszcze ciekawsza, gdy badania detektorem materiałów wybuchowych wykazały na bocznicy kolejowego przejścia w Czeremsze ślady substancji, z których można wyprodukować nadtlenek acetonu nazywany przez terrorystów „matką szatana”. Wykryto tam również pozostałości heksogenu, silnego materiału wybuchowego. Po sprawdzeniu list przewozowych okazało się, że oficjalnie przez polsko-białoruskie przejście graniczne w Czeremsze nikt nie przewoził substancji, które wykryto detektorem. Śledztwo w tej sprawie utknęło w martwym punkcie i przypomniano sobie o nim dopiero 19 sierpnia, gdy w Warszawie eksplodowała bomba. Wnioski nasuwały się same i jeśli były właściwe, mogły mieć reperkusje, których ogrom przerażał.

– Spokojnie, rosyjską ambasadę w Warszawie i ich szpionów mamy pod kontrolą. Uruchomiliśmy także nasze tajne źródła, prowadzimy pełen nasłuch i czekamy na ich reakcję – rzekł Paweł Ogrodnik, przekonany, że kolportując nieoficjalne informacje o powiązaniach Rosjan z zamachem, zmusi ich służby do popełnienia błędu i odkrycia się. Cały kontrwywiad był przygotowany do przechwycenia tej jednej, jedynej rozmowy albo wiadomości, która potwierdzi ich najgorsze przypuszczenia.

– Czeka nas wojna? – spytał Rudzki.

Miał przed oczami żołnierzy Specnazu – słynne zielone ludziki Kremla w mundurach bez dystynkcji – którzy wkroczywszy na Ukrainę, zajęli Krym i wschód kraju. Działania Rosjan nazywano wojną hybrydową. Był to zupełnie nowy rodzaj konfliktu zbrojnego, uszyty na miarę XXI wieku. Czy teraz Putin postanowił uderzyć w Polskę? O dziwo, wizja ta dodawała Rudzkiemu sił i determinacji, by z jeszcze większym zaangażowaniem i pasją walczyć o prezydenturę. Polska potrzebuje przywódcy. Czuł się na siłach, by jako głowa państwa przeprowadzić Rzeczpospolitą przez kryzys, którego skala trudna była do ogarnięcia.

– Nie wiem, Witek, nie potrafię przewidzieć przyszłości. Obaj możemy jedynie gdybać – odpowiedział szef ABW.

W niewielkim pokoju na tyłach ministerialnego gabinetu ponownie zapadła cisza. Mówiła więcej niż sto wypowiedzianych słów.

ROZDZIAŁ 10

DWA MIESIĄCE WCZEŚNIEJ

„Niemądry jest ten, kto daje porękę
i kto przysięgą ręczy za bliźniego”.
Księga Przysłów 17,18

Ciszę panującą w gabinecie siostry Cecylii przerwała pszczoła, która bezceremonialnie wdarła się w tę zastrzeżoną przestrzeń powietrzną. Owad wykonał honorową rundę nad głowami siedzących naprzeciwko siebie kobiet. Zakonnica zerknęła na niego ukradkiem, ale natychmiast ponownie zamarła w swojej kamiennej pozie. Natarczywe, to zbliżające się, to oddalające, bzyczenie wyrwało z zamyślenia prokurator Ossowską. Jej pociągła, koścista twarz ożyła.

Agnieszka skończyła analizę informacji na temat arcybiskupa Jana Werdy. Jeszcze kilka godzin wcześniej kojarzyła tego przysadzistego hierarchę w za dużych okularach na wielkim jak kartofel nosie jedynie z publikacji lokalnych mediów. Biskup pobłogosławił, biskup poświęcił, biskup przyjął. Można było odnieść wrażenie, że nie ma uroczystości lub spotkania, w którym nie brał udziału arcybiskup Werda.

Po rozmowie z Witoldem Rudzkim poznała mroczną pedofilską przeszłość duchownego i kompromitującą historię jego współpracy z komunistyczną bezpieką. Jako TW „Tristan” donosił na księży wspierających działaczy opozycji demokratycznej. Teraz zaś dowiedziała się od siostry Cecylii, że w dniu, w którym pedofil zaatakował dwie dziewczynki, metropolita włocławski odwiedził swoje owieczki z kościelnego ośrodka wychowawczego w Lubrańcu, pragnąc otoczyć je duszpasterską troską. Satyr w sutannie.

Wnioski nasuwały się same, ale prokurator Ossowska starała się nie iść na łatwiznę. Ta zbieżność była dla niej zbyt oczywista, tak jakby ktoś naprowadzał ją na określony trop, a z góry upatrzonym celem był arcybiskup Jan Werda. Rudzki? Rozważała różne możliwości, na razie nie wykluczając żadnej z nich. Wydawało jej się mało prawdopodobne, by minister sprawiedliwości miał motyw i chciał wykończyć kościelnego hierarchę, ale i to brała pod uwagę.

Rozpoczynając śledztwo, postanowiła więc przyjąć dwie robocze tezy. Pierwsza mówiła, że do ataku pedofila doszło naprawdę, a wśród podejrzanych jest dwóch księży: Robert Hein i Jan Werda. Według drugiej, którą zdecydowała się przynajmniej przez jakiś czas zachować dla siebie, jakaś niezidentyfikowana osoba chciała wrobić metropolitę.

– A dlaczego nie pomyślała siostra, że może to być arcybiskup? – zapytała, odpędzając ręką natrętną pszczołę, która ewidentnie się na nią uwzięła.

Zakonnica otworzyła szeroko usta, ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk.

– Dlaczego nie pomyślała siostra, że pedofilem jest Jan Werda? – powtórzyła Agnieszka, a jej głos brzmiał bardziej stanowczo.

– Ale jak to? Jego Ekscelencja? Nie rozumiem... – Wysuszona i pomarszczona twarz Cecylii zdradzała dezorientację. Przez ostatnich kilkanaście sekund okazała więcej emocji niż od początku wizyty Ossowskiej w sierocińcu.

Kłamczucha. Kąciki wąskich ust Agnieszki uniosły się nieznacznie w uśmiechu, gdy zauważyła pełne przerażenia spojrzenie swej rozmówczyni. Albertynka nie odrywała wzroku od jej chudych dłoni, kiedy otwierała białą teczkę, którą dostała od Rudzkiego.

– Naprawdę nawet przez chwilę nie pomyślała siostra, że pedofilem może być arcybiskup Werda? – naciskała Ossowska, czerpiąc satysfakcję z obserwowania zagubionej i jeszcze bardziej przestraszonej zakonnicy, która ponownie zaniemówiła i wydawała z siebie jedynie nieokreślone pomruki. – Powiedziała siostra, że w ośrodku nigdy nie doszło do takich wydarzeń jak te z drugiego kwietnia...

– Tak, tak powiedziałam – Cecylia przerwała jej wywód, nie czekając, aż padnie kolejne pytanie. Była zaskakująco pobudzona.

– Powiedziała siostra także, że pracuje w Lubrańcu od 1980 roku – kontynuowała jak gdyby nigdy nic prokurator.

– Tak – potwierdziła szybko mniszka, próbując opanować tik lewej powieki, która zamykała się i otwierała samoczynnie niczym przesłona aparatu fotograficznego.

– I nie pamięta siostra, co się wydarzyło w ośrodku we wrześniu 1983 roku? – spytała Ossowska, bacznie obserwując starą zakonnicę, która zaczęła unikać kontaktu wzrokowego. Dałaby wiele, by móc poznać myśli siostry Cecylii i zobaczyć szalejącą w jej głowie burzę.

– Tamta sprawa była ubecką prowokacją. Czy pani nie wie, jakie to były czasy? Jak niszczono niewinnych ludzi, jak gnębiono księży? – rzuciła w końcu Cecylia, najwyraźniej odzyskawszy pamięć.

– Ależ ja nikogo nie oceniam i niczego nie sugeruję. Pytam tylko o tamte wydarzenia – odparła Agnieszka, dbając o to, by mówić spokojnie.

– Przepraszam panią, oczywiście odpowiem na wszystkie pytania. Proszę wybaczyć starej kobiecie. – Siostra Cecylia wciąż usiłowała opanować nerwy i drżący głos. Widać było, że bardzo to wszystko przeżywa. Zniknęła gdzieś wyniosłość, jaką ostentacyjnie prezentowała na początku spotkania.

– Proszę spojrzeć na te fotografie – powiedziała Ossowska, rozkładając przed siostrą zdjęcia nagich dzieci w maskach w towarzystwie Doktora Zarazy. Postanowiła nie pokazywać najbardziej drastycznych ujęć, ale staruszka i tak była w szoku.

– Boże w niebiesiech, Przenajświętsza Panienko! – wydusiła z siebie, spoglądając ze zgrozą na fotografie. Trzęsącą się dłonią zasłoniła usta. – Ale to przecież nie są Amanda i Jagoda – rzekła i zerknęła zaskoczona na Agnieszkę.

– Bo to są zdjęcia sprzed trzydziestu trzech lat. Czy teraz siostra rozumie, dlaczego pytam o arcybiskupa?

Zakonnica pokiwała głową załamana.

– Nie wiedziałam, że tak to wyglądało... – Głos jej zamarł, lecz po chwili zaczęła żarliwie modlitwę, której Agnieszka nie kojarzyła. – Potężna Niebios Królowo i Pani Aniołów, Ty, która otrzymałaś od Boga posłannictwo i władzę, by zetrzeć głowę szatana, prosimy Cię pokornie: rozkaż Hufcom Anielskim, aby ścigały szatanów, stłumiły ich zuchwałość, a zwalczając ich wszędzie, strąciły do piekła.

Ossowska miała wrażenie, że stara, zasuszona kobieta rozsypie się przed nią. Nie zamierzała jednak się rozczulać i odkładać przesłuchania. Dokładnie o to jej chodziło – celowo wyprowadziła Cecylię z równowagi, a teraz mogła odgrywać miłą i troskliwą.

– Proszę powiedzieć wszystko, co siostra pamięta. Wiem, że minęło ponad trzydzieści lat, ale proszę się skupić – zachęcała, starając się, by jej koścista twarz nie wyglądała zbyt srogo.

– To był wrzesień 1983, krótko po rozpoczęciu rok szkolnego – odezwała się albertynka cicho, prawie szeptem, jakby bała się tych wspomnień.

Powoli, ważąc słowa, opowiedziała Agnieszce o wychowance ośrodka, którą siostry znalazły, gdy naga i zakrwawiona krążyła po pałacowym parku. Z dziewczynką początkowo nie było kontaktu. Wezwano milicję i lekarza, ten zaś przeprowadził oględziny i stwierdził, że doszło do gwałtu. Sporządzony wówczas raport medyczny zawierał opisy wywołujące u czytelnika odruchową odrazę do osoby, która w taki sposób skrzywdziła dziecko.

Ossowska całymi latami spotykała się z ludzkim okrucieństwem, ale gdy poznała szczegóły tego gwałtu, zemdliło ją.

– Jak nazywała się ta dziewczynka? – rzuciła kontrolne pytanie.

– Kasia. Znaczy się, Katarzyna Paluch – odpowiedziała bez zastanowienia zakonnica.

Pokrywało się to z informacjami, które prokurator znalazła w teczce od Witolda Rudzkiego. Dziewczynka była sierotą, trafiła do ośrodka trzy lata wcześniej. W sierpniu 1980 roku cudem przeżyła największą w historii Polski katastrofę kolejową. Doszło do niej pod Otłoczynem, zginęło wtedy sześćdziesiąt siedem osób, w tym jej rodzice i młodszy brat.

– Strasznie doświadczone przez los dziecko – stwierdziła zakonnica. Widać było, że przesłuchanie obudziło w niej bolesne wspomnienia.

***

– Żeby tylko stara się nie rozpruła. Ta prokuratorka strasznie długo ją przepytuje – powiedział z troską Mocny, wrzucając dwie kostki lodu do szklanki wypełnionej w połowie whisky. Rozległo się głośne chlupnięcie, a trunek prysnął na jego koszulę i barek.

– Daj spokój, dziewczyny mają o czym rozmawiać – rzuciła Karolina van der Oord, uśmiechając się szeroko. Jej sarnie oczy wyglądały na sentymentalnie zamyślone.

Przed kilkoma minutami pożegnała się z Witoldem Rudzkim, którego przywołała do porządku i wysłała z kolejną misją do arcybiskupa Werdy. Uznała, że nie będzie negocjować z szantażystą w sutannie, a w ostateczności wybuduje nową klinikę w bardziej przyjaznym miejscu. Może Rosja albo Chiny? To kościelny hierarcha miał więcej do stracenia. Wypowiadając jej wojnę, ryzykował utratę kardynalskiej purpury i dobrego imienia, a w najgorszym wypadku prokuratorskie oskarżenie o pedofilię. Zanim Rudzki pojechał uświadomić arcybiskupowi, w jak kiepskim jest położeniu, zdążyli zaliczyć szybki numerek, którego wilgotne, lepkie ślady wciąż czuła na bieliźnie. Jednak to nie te wspomnienia sprawiały, że była ckliwa.

– Jestem zajebiście spokojny, ale wolałbym, żeby było już po sprawie – oświadczył Szymon Wilk, wlewając w siebie jednym ruchem zawartość szklanki, którą trzymał w dłoni.

Prezes van der Oord nie zareagowała – myślami była w innym miejscu i czasie. Przed oczami miała dziesięcioletnią dziewczynkę, która 18 sierpnia 1980 roku na dworcu w Kołobrzegu wsiadła z rodzicami i młodszym braciszkiem do pociągu, by wrócić z dwutygodniowych wakacji nad morzem.

– Musimy już jechać do domu? – spytała ze łzami w oczach dziewczynka, która pierwszy raz w życiu widziała plażę i pluskała się w słonej wodzie. Była zrozpaczona tym, że wymarzone rodzinne wakacje dobiegły końca. – Ja nie chcę wyjeżdżać – zapiszczała, gdy ojciec wziął ją na ręce. Wymachiwała nogami w powietrzu, dając upust złości i dziecięcemu rozczarowaniu.

Jechali do Łodzi i zgodnie z planem czekała ich przesiadka w Toruniu. Do tego miasta pociąg z Kołobrzegu dotarł ze sporym opóźnieniem. Podróżni w pośpiechu przebiegli przez peron i wskakiwali do podstawionego składu. Panował chaos, ludzie krzyczeli i przepychali się. Przerażona zgiełkiem dziewczynka kurczowo ściskała dłoń ojca, który torował im drogę w rozgniewanym tłumie. W całym tym zamieszaniu zgubiła przytulankę, ukochanego Misia Uszatka. Ponownie wybuchnęła płaczem.

– Mój misio... uuuu... – łkała, a strumień wielkich łez spływał jej po policzkach, gdy o 4.18 nad ranem wyjeżdżali z Torunia.

Udało im się znaleźć miejsce w zatłoczonym drugim wagonie. Tak jak pozostali pasażerowie, nie mieli pojęcia, że kilkanaście kilometrów dalej, w Otłoczynie, w przeciwnym kierunku ruszył tym samym torem skład towarowy ciągnięty przez lokomotywę typu ST 44 nazywaną potocznie Gagarinem. Prowadzący ją przemęczony maszynista zignorował sygnalizator „Stój”. Odtąd dwa stalowe kolosy pędziły ku nieuchronnemu i tragicznemu przeznaczeniu. Było jeszcze ciemno, gdy o 4.30 ogłuszający jęk gniecionej i rozrywanej blachy wypełnił leśny wąwóz, przez który biegło torowisko. Huk był tak głośny, że usłyszeli go kierowcy samochodów jadących szosą odległą o jakieś sto metrów od miejsca zderzenia pociągów. Przerażający odgłos katastrofy, której ogrom porażał.

Dziewczynka straciła przytomność i szczęśliwie dla siebie nie słyszała rozlegających się dookoła krzyków, jęków i szlochów. Nie widziała też zmasakrowanych ciał rodziców i krwawej miazgi, jaka została z jej braciszka. Ocknęła się w szpitalu, początkowo niczego nie pamiętając, nawet swojego imienia. Nie rozumiała, co się z nią stało, nie wiedziała, dlaczego nie może mówić, a z ust wystaje jej rurka podłączona do szumiącego jednostajnie urządzenia.

– Czy ty mnie w ogóle słuchasz?

Pytanie Mocnego wyrwało Karolinę van der Oord z zamyślenia.

– Przepraszam, wyłączyłam się – powiedziała, wpatrując się w jego szarozielone wilcze oczy. – Możesz powtórzyć?

Mocny najpierw westchnął, okazując niezadowolenie, a potem zaczął swój wywód od początku. Mówiąc, napełnił w dwóch trzecich szklankę dziesięcioletnią whisky Macallan.

– Interesuje mnie, na ile ufasz panu ministrowi. Przyznam, że jestem trochę zaniepokojony jego zachowaniem. Z tego, co mówisz, wynika, że Witold Rudzki próbuje grać na dwa fronty. Czy dobrze mi się wydaje? – spytał, sącząc drogi trunek.

Karolina van der Oord uśmiechnęła się szelmowsko.

– Dobrze ci się wydaje, Szymonie. Niech cię to jednak nie martwi. Rudzki zrobi to, co mu każę – rzekła, emanując pewnością siebie.

Jej przekonanie udzieliło się Mocnemu. Uważnie wsłuchiwał się w to, co szefowa miała do powiedzenia.

– Wituś jak każdy polityk kombinuje i mataczy, ale dobrze wie, gdzie są konfitury. Beze mnie, moich wpływów i pieniędzy, będzie jedynie pionkiem na dworze Elżbiety Czackiej. – Van der Oord zamilkła, wsunęła w wiśniowe wargi złoty ustnik Sobranie Black Russian i zaciągnęła się głęboko. – Nasz przystojny elegancik nie jest lubiany w Bloku Demokratycznym. Ma oczywiście grupę wiernych zwolenników, ale choć jest ona wystarczająco duża, by liczył się w ministerialnym rozdaniu, nie pozwala mu realnie myśleć o przejęciu władzy w partii, a co za tym idzie w rządzie. – Karolina delektowała się jednocześnie smakiem papierosa i brzmieniem własnego głosu. – Sama nie wiem, czy większość partyjnej wierchuszki bardziej się go boi czy jedynie czysto po polsku nienawidzi z całego serca. – Ponownie zaciągnęła się czarnym papierosem, wolno, z namaszczeniem, jakby grała w reklamie. – Zazdroszczą temu wygadanemu draniowi inteligencji, wyglądu i orientalnej żony Noriko. Jeśli nawet się mylę i go nie doceniam, a on za chwilę przejmie władzę w partii, to tym lepiej dla nas. – Uśmiechnęła się szeroko, na co Mocny radośnie wyszczerzył zęby. – Wiem o nim tyle, że nawet gdyby został papieżem, musiałby grzecznie wykonywać moje polecenia.

Znowu pomyślała o dziesięcioletniej dziewczynce, która w katastrofie kolejowej straciła rodziców i brata. Ponieważ nikt z rodziny nie chciał zaopiekować się dzieckiem, prosto ze szpitala mała trafiła do Lubrańca i dołączyła do podopiecznych kościelnego ośrodka wychowawczego. Karolina patrzyła oczami dziewczynki na pogrążone w ciemnościach drzewa, które – oświetlone przez moment reflektorami przejeżdżającego samochodu – ożywały, przybierając makabryczne kształty potworów z dziecięcych koszmarów.

W szpitalu nikt jej nie wytłumaczył, dokąd jedzie ani co ją czeka. Strasznie się bała, jej małe serce trzepotało w piersi jak ptak chcący wyrwać się z klatki na wolność. Nie zdawała sobie sprawy ze swojego cudownego ocalenia. Szczęśliwe życie skończyło się dla niej w katastrofie pod Otłoczynem.

W podróży z Torunia do Lubrańca towarzyszyła jej milicjantka z izby dziecka. Dziewczynka nie lubiła tej kobiety w niebieskim mundurze, bo bez przerwy krzyczała i szarpała ją za rękę.

– Dojechaliśmy – oznajmił kierowca, zwalniając i zatrzymując milicyjną nysę model 522 zwaną potocznie Suką.

W światłach reflektorów majaczyły szerokie schody, na szczycie których wyrastały cztery potężne kolumny pnące się wysoko i rozpływające w ciemnościach. Zapatrzona przed siebie dziewczynka nie zauważyła, jak od jej strony do samochodu podeszła jakaś postać i złapała klamkę. Drzwi odsunęły się i ukazała się w nich niska, szczupła kobieta ubrana na szaro.

– Jestem siostra Cecylia. A ty, dziecko, jak się nazywasz?

To powitanie dziewczynka zapamiętała na całe życie. Poszczególne słowa wyryły się w jej pamięci niczym w skale. Przerażona dziesięciolatka zaniemówiła. Dopiero po dłuższej chwili i trzykrotnym powtórzeniu pytania przez zakonnicę odpowiedziała cichutko:

– Nazywam się Kasia Paluch.

Bladą i już pomarszczoną twarz siostry Cecylii rozświetlił uśmiech, ale natychmiast zgasł, jakby się go wstydziła. Złapała dziewczynkę za rękę, szarpnięciem pokonała opór, jaki ta próbowała stawiać, i pociągnęła ją w górę schodów.

***

Zakonnica wyglądała na zdruzgotaną. Siedziała przygarbiona, z nisko opuszczoną głową. Drżące dłonie schowała w szerokich rękawach habitu. Wydawała się bezbronna, ale prokurator Ossowska nie zamierzała zwalniać tempa.

– Kim jest ten chłopiec ze zdjęcia?

– Nie wiedziałam, że skrzywdzono kogoś jeszcze poza Kasią – powiedziała siostra Cecylia, ale w jej głosie dało się słyszeć wahanie.

Agnieszka nie wierzyła w szczerość jej zapewnień. Co prawda także esbecy w swoich papierach nie wspominali o drugiej ofierze pedofila, lecz była przekonana, że albertynka wie więcej, niż chce powiedzieć. Miała wrażenie, że siostra Cecylia odgrywa przed nią dobrze wyreżyserowany spektakl będący zaledwie elementem większej układanki, której nie była jeszcze w stanie ogarnąć w całości.

– A może siostra wciąż uważa, że to była prowokacja komunistycznej bezpieki?

Pod ciężarem tego pytania albertynka jeszcze bardziej zgarbiła się na swoim prostym starym krześle.

– Sama nie wiem, co mam myśleć – odparła i westchnęła ciężko.

Agnieszka nie wytrzymała.

– Znajdujecie zakrwawione dziecko, lekarz potwierdza, że doszło do brutalnego gwałtu, a siostra nie wie, co ma o tym myśleć?! Na pewno nie była to próba powtórzenia niepokalanego poczęcia! – zadrwiła.

Z niechęcią patrzyła na wciąż pochyloną kobietę. Ciemnoszary welon opadł i zasłaniał częściowo jej twarz, co upodabniało siostrę Cecylię do muzułmanek w żałobie. Czarna wdowa. Ossowska często widywała je w Kosowie – samotne kobiety dźwigające na swoich barkach rodzinne dramaty i makabryczne przeżycia.

– Przez te wszystkie lata byłam przekonana, że to funkcjonariusze SB skrzywdzili Kasię, a następnie, chcąc dopaść księdza, winę za ten ohydny czyn zrzucili na młodego wikarego Jana Werdę. – Zakonnica nabrała głęboko powietrza i wyprostowała się, jakby gromadziła siły do wygłoszenia najważniejszego w swoim życiu oświadczenia. – Teraz, gdy patrzę na te bluźniercze fotografie, przypominam sobie, że Kasia przyjaźniła się z wnukiem naszej ówczesnej kucharki. Traktowała go jak młodszego brata. Być może to on jest na tym zdjęciu – powiedziała, nie trzymając już dłużej prokurator Ossowskiej w niepewności.

– Jak się nazywał ten chłopiec? – spytała Agnieszka, choć zaczęła się domyślać, o kogo może chodzić.

– Prawdopodobnie to Robert Hein – wyszeptała siostra Cecylia. – W 1983 roku miał osiem lat. Jego matka zmarła w trakcie porodu, a ojciec zostawił go na wychowanie babci, sam zaś ruszył korzystać z życia i wszelki ślad po nim zaginął. Później dotarła do nas informacja, że umarł na malarię podczas podróży po Afryce.

Agnieszka poczuła mrowienie w okolicach szyi. Robert Hein. Historia stawała się coraz bardziej zagmatwana, a jednocześnie czuła, że każde kolejne pytanie i otrzymana odpowiedź zbliżają ją do prawdy. Prokuratorski umysł selekcjonował i łączył ze sobą poznane fakty.

Drugiego kwietnia, gdy ksiądz Hein prawdopodobnie po raz ostatni spotkał się ze swoim kochankiem, w Lubrańcu przebywał arcybiskup Werda. Tego też dnia miało dojść do napaści pedofila na podopieczne ośrodka wychowawczego. Jak wynikało z mało wiarygodnej relacji dziewczynek, atak do złudzenia przypominał to, co wydarzyło się w Lubrańcu trzydzieści trzy lata wcześniej. Weneckie maski na twarzach dzieci i pedofil przebrany za Doktora Zarazę. Dwa tygodnie później, 17 kwietnia, Robert Hein popełnił samobójstwo. Na umorzenie tej sprawy naciskał arcybiskup Werda, który w przeszłości zamieszany był w pedofilski skandal zatuszowany przy udziale obecnego prokuratora okręgowego we Włocławku. Jakby tego było mało, komuś tak bardzo zależało na zdyskredytowaniu włocławskiego metropolity, że dokonał profanacji kościoła, umieszczając w tabernakulum ludzkie serce wyjęte z formaliny.

Przypomniawszy sobie spotkanie z księdzem Potockim, dopiero teraz, z dystansu czasu, Agnieszka widziała, że prałat usiłował chronić arcybiskupa Werdę, odsuwając od niego wszelkie podejrzenia i przerzucając je na nieżyjącego księdza Heina oraz jego tajemniczego kochanka Janusza. Jan, Janek, Janusz. Sprytny i elokwentny prałat Potocki nie mógł jednak przewidzieć, że w ręce prokurator Ossowskiej trafi esbecka teczka niejakiego Jana Werdy zarejestrowanego jako TW „Tristan”. Jej zawartość stawiała w bardzo złym świetle kościelnego hierarchę, który zwykł publicznie nazywać każdego, kto nie zgadzał się z nauczaniem Kościoła, wyzutym z moralności i człowieczeństwa posłańcem szatana. Pieprzony hipokryta! Z dostarczonych przez Rudzkiego kwitów wynikało, że Werda grzeszył nie tylko, molestując dzieci, ale też przez wiele lat utrzymując regularne stosunki homoseksualne z innymi księżmi.

Agnieszka dodała dwa do dwóch i wyszło jej cztery. Wszystko wskazywało na to, że kochankiem arcybiskupa był również Robert Hein – zgwałcony przez niego w 1983 roku ośmiolatek w czarnej weneckiej masce uwieczniony na starej, wyblakłej fotografii. Prokurator Ossowska wciąż jednak nie wiedziała, kto poluje na arcybiskupa i ma tak wielkie wpływy, że w swojej grze wykorzystać może nawet ministra sprawiedliwości.

– Co się stało z Katarzyną Paluch? – zapytała, nie patrząc na zakonnicę.

– Mieliśmy z nią dużo problemów. Ta sprawa... ten gwałt... – Siostra Cecylia, wyraźnie skruszona i zawstydzona, szukała odpowiednich słów. – To wszystko, co się stało, bardzo ją zmieniło, niestety na gorsze. Nie chciała się uczyć, uciekała i zadawała się z podejrzanymi chłopcami. Gdy skończyła osiemnaście lat, opuściła ośrodek i nigdy więcej jej nie widziałam. Nie utrzymywała z nikim stąd kontaktów, nie pojawiła się też na zorganizowanym kilka lat temu rocznicowym spotkaniu wychowanków.

Agnieszka liczyła się z tym, że odnalezienie Katarzyny Paluch może być bardzo trudne, ale nie martwiło jej to, chociaż na tym etapie śledztwa była to jedyna osoba, która mogła mieć motyw, by zaszkodzić arcybiskupowi Werdzie. Zemsta jest kobietą. Ossowska poczuła nagle niezwykłą sympatię do tej wyimaginowanej mścicielki, która po latach wymierza sprawiedliwość zdeprawowanemu klesze. Im dłużej o tym myślała, tym trudniej było jej nie solidaryzować się ze skrzywdzoną kobietą, która dźwigała brzemię tragicznych przeżyć z dzieciństwa. I choć jako prokurator przysięgała stać na straży prawa, a obowiązki wypełniać sumiennie, kierując się zasadami godności i uczciwości, gotowa była w ciemno chronić tajemniczą Katarzynę Paluch.

***

– Nasza sprytna pani prokurator nigdy nie odnajdzie biednej, skrzywdzonej Kasiuni. Co za szkoda. Chyba się popłaczę, wszak mogłybyśmy zostać najlepszymi przyjaciółkami. – Karolina van der Oord zachlipała, udając zasmuconą. – Aga i Karola forever together.

Znakomicie się bawiła, wodząc za nos śledczą, która tropiła mroczne tajemnice kościelnego ośrodka wychowawczego w Lubrańcu. Właśnie skończyła rozmowę telefoniczną z siostrą Cecylią, która zdała jej relację z kilkugodzinnego przesłuchania, jakie przeprowadziła Agnieszka Ossowska. Ku zadowoleniu prezes van der Oord zakonnica okazała się dobrą aktorką. Nie bez znaczenia był też fakt, że została znakomicie przygotowana. Karolina czuła się dumna, bo to ona wszystko zaplanowała i przewidziała zachowanie oraz reakcje prokurator Ossowskiej, która niczym samonaprowadzający pocisk rakietowy zmierzała do celu, jakim był arcybiskup Jan Werda.

– Jesteś pewna, że nikt nie zdradzi, że Katarzyna Paluch i Karolina van der Oord to jedna i ta sama osoba? – spytał Szymon Wilk, który wyznawał zasadę, że tajemnica, o której wie więcej niż jedna osoba, nie jest już tajemnicą.

– Przestań panikować i zachowywać się jak przestraszona harcerka – odparła Karolina i wydęła wiśniowe wargi, dając do zrozumienia, że nie potrzebuje przewrażliwionego doradcy. – Uciekłam do Holandii w 1989 roku, bez paszportu, nie informując kogokolwiek o wyjeździe. Nikt mnie nigdy nie szukał. Zniknęłam, a wszyscy odetchnęli z ulgą. Nie ma choćby kawałka dokumentu, cienia urzędowej informacji, które mogłyby połączyć Katarzynę Paluch, sierotę z bidula, i Karolinę van der Oord, Holenderkę o polskich korzeniach. – Poderwała się z fotela i zaczęła krążyć po gabinecie. Była podekscytowana, rozpierała ją energia. – A jeśli ktoś będzie grzebał w mojej przeszłości, dowie się, że Karolina jest wnuczką czołgisty z 1. Dywizji Pancernej generała Maczka, który nie wrócił po wojnie do kraju i osiadł w Bredzie, gdzie założył rodzinę. Mogę ci nawet pokazać groby moich dziadków i rodziców – powiedziała rozpromieniona.

Mocny mruknął coś pod nosem i pokiwał głową.

– A Rudzki nie będzie cię szantażował? – zapytał nieśmiało, jakby bał się zirytować szefową.

– Mówiłam ci już, że Witusia trzymam za jaja. Narkotyki, panienki i lewa kasa. Znam też jego największą tajemnicę. – Karolina zawiesiła głos, budując napięcie. – Minister Rudzki, jak wiesz, odbywał jako student praktyki w kościelnym ośrodku wychowawczym w Lubrańcu. – Szymon Wilk przytaknął. – W 1983 roku, gdy ten zwyrol Werda zgwałcił mnie i Roberta Heina, urządzając orgię w maskach, Witek bawił się w fotografa. Zboczony onanista. To on zrobił nam zdjęcia, które ekipa remontowa znalazła w pałacu i przekazała tobie. Od razu rozpoznałam charakter pisma na odwrocie fotografii.

Gdy w marcu Mocny przyniósł jej stary album ze zdjęciami, który odnaleźli na poddaszu robotnicy naprawiający dach, była wściekła i żądna natychmiastowego odwetu. Poczuła się zdradzona przez człowieka, który był jej pierwszą miłością. Złość jednak minęła, a Karolina postanowiła działać rozważnie, krok po kroku, wychodząc z założenia, że zemsta to potrawa, którą należy się delektować.

– Żebyś widział minę pana ministra, gdy mu je pokazałam. Prawie zszedł na zawał. Wituś myśli, że nie wiem o jego udziale w gwałcie.

Szarozielone oczy Szymona Wilka zrobiły się okrągłe ze zdziwienia. Do tej pory prezes van der Oord nie zdradziła się nawet słowem o swoich podejrzeniach względem Rudzkiego.

– On wciąż zakłada, że uważam go za wybawcę, który ochronił mnie przed zboczonym księdzem i utulił w rozpaczy. Niech tak sobie myśli – powiedziała Karolina i zaraz dodała: – Wiesz, mimo wszystko wciąż kocham tego zakłamanego padalca.

Deklaracja zmartwiła Mocnego, ale nie odezwał się słowem. Przez lata wspólnej pracy nauczył się nie wtrącać w osobiste sprawy szefowej.

– Kiedy przyjadą z towarem od twojego brata? – Van der Oord zmieniła temat, uznawszy, że dalsza rozmowa o poszukiwaniach Katarzyny Paluch jest bezcelowa.

– Powinni być najdalej za godzinę. Przyjadą trzy dziewczyny. To Ukrainki, najstarsza ma szesnaście lat. Lekarz już je badał. Są zdrowe, spełniają kryteria i oczywiście wszystkie są w ciąży – rzekł Wilk, jakby informował o dostawie zapasów do hotelowej spiżarni.

Młode wino. Tak nazywała je Karolina. Nie pamiętał dlaczego, choć przypuszczał, że musiało to być skojarzenie z legalnym biznesem, jaki prowadził Piotr Wilk, jego brat bliźniak. Spółka Jordan, której był właścicielem, handlowała hurtowo importowanym winem i kontrolowała ponad pięćdziesiąt procent krajowej produkcji sikaczy, czyli wina marki wino.

– Oby było tak, jak mówisz, bo ostatnio twój braciszek podesłał nam mocno zniszczony towar – powiedziała van der Oord, nie ukrywając pretensji. – Wykupujemy od niego dziewczyny, płacąc rynkowe ceny, dostaje gotówkę do ręki. Czy musi je katować na pożegnanie?

Szymon Wilk odwrócił wzrok. Był zmieszany i chyba nie wiedział, co powiedzieć.

– Przekaż temu zwierzakowi, że chodzi o bezpieczeństwo płodu. Uszkodzony albo martwy embrion do niczego nam się nie przyda.

Mocny skinął głową.

– Porozmawiam z nim.

***

– Książę! Książę! – krzyczał mężczyzna w sportowym dresie, rozglądając się.

– Czego się drzesz, debilu?! – rozległo się z pobliskich krzaków. – Wylać się, do chuja pana, nie można. A może chcesz mi kutasa potrzymać? – spytał Piotr Wilk, wychodząc z zarośli z penisem w dłoni.

– Sorry, szefie, że przeszkadzam, ale przyjechali ci ruscy zawodnicy, co mają napierdalać się w klatkach – wyjaśnił mężczyzna, bez skrępowania patrząc na przyrodzenie, które jego pryncypał chował właśnie do spodni.

– Nawet, kurwa, sekundy spokoju człowiek nie ma! – warknął Książę i splunął na ziemię.

Dopiero co zapakowali do samochodu dziewczyny, które jechały do Lubrańca. Mieli dużo roboty, bo trzeba było je najpierw umyć i doprowadzić do jako takiego porządku. Książę jak zwykle hucznie pożegnał się z pracownicami, a Ukrainki wyglądały, jakby uciekły z rąk rzeźnika po wielogodzinnych krwawych torturach.

– Szkoda, że oddaliśmy im tę Swietłanę. Ależ ona cudnie jęczy i piszczy. Zupełnie jak zarzynana świnia – powiedział, a jego małe, wyłupiaste oczka zapłonęły szaleństwem. Pogładził splecioną w warkocz brodę i dodał zamyślony: – Dałbyś wiarę, że ta mała suka wytrzyma najdłużej? Prawie całą dobę ruchaliśmy ją non-stop. Pozostałe padły, a ona dotrwała do końca. – W jego ustach zabrzmiało to niemal jak komplement.

Ochroniarz w dresie zarechotał rozbawiony.

– Szkoda, że mnie, kurwa, nie było. Zobaczyłaby szmata, co znaczy prawdziwe jebanie i prawdziwy kutas! – Zaśmiał się, najwyraźniej dumny ze swojej błyskotliwości i elokwencji.

– Ty tym swoim kutasikiem to mógłbyś ją co najwyżej w ucho podrapać – rzekł Książę, ruszając w kierunku domu.

Goście czekali w wykończonym ciemnym drewnem gabinecie, tym samym, w którym przez ostatnią dobę odbywał się zbiorowy gwałt na trzech Ukrainkach.

Na skórzanych fotelach i kanapie siedziało czterech mężczyzn. Na pierwszy rzut oka nie wyglądali groźnie, ale po spojrzeniach i reakcjach Książę natychmiast rozpoznał wyspecjalizowanych w zabijaniu wojowników. To nie były jakieś tam leszcze, którym wydaje się, że potrafią walczyć w klatce, bo chodzą z kumplami na kibolskie ustawki. Ci byli skoncentrowani, skupieni i w każdej chwili gotowi do ataku. Dokładnie tacy, jakich potrzebował do nielegalnych walk, których był organizatorem. Biznes kwitł i przynosił solidne dochody, a że poważne kontuzje były na porządku dziennym, świeży zawodnicy mieli olbrzymie wzięcie.

– Witam, nazywają mnie Książę i jestem waszym nowym bossem – powiedział po rosyjsku, wciąż uważnie przyglądając się fighterom. Przysłał mu ich Wołodia ze Swierdłowska jako zadośćuczynienie za problemy z ostatnim transportem, w którym stalowy kontener okazał się trumną dla większości przewożonych dziewczyn. Wilk nie wnikał w to, gdzie Wołodia zwerbował facetów, którzy siedzieli teraz w jego gabinecie. Nie przejmował się też ich milczeniem. – Przedstawcie się – rozkazał.

Mężczyźni jeden po drugim wstawali, podając swoje nazwisko albo przydomek. Następnie każdy w kilku zdaniach mówił o swoim wyszkoleniu i znajomości sztuk walki. Trzej pierwsi mieli za sobą służbę w Specnazie. Walczyli na Ukrainie jako najemnicy po stronie separatystów, ale ponieważ ostatnio zaczęły się problemy z wypłacaniem żołdu, chętnie przystali na propozycję wyjazdu do Polski, aby spróbować swych sił w nielegalnych walkach. Ostatni podniósł się krótko ostrzyżony szatyn o wysokim czole, dużym, krzywym nosie i szerokich, mięsistych ustach. Typ uroczego brzydala. Ten trzymał się wyraźnie z boku.

– Ołeh Petryk – powiedział. – Służyłem w ukraińskich siłach specjalnych, jestem Cyborgiem – dodał, stając w rozkroku z rękoma skrzyżowanymi na piersi.

– Cyborg z Doniecka! Co ty robisz z Ruskimi? Myślałem, że się nienawidzicie. – Zdziwiony Książę poklepał poufale Ołeha po umięśnionym ramieniu.

– Ojczyzna mnie zdradziła, zostawiła na pastwę losu. Teraz walczę tylko dla siebie – odparł burkliwie mężczyzna.

Te słowa rozwiały wątpliwości, jakie zrodziły się w głowie Wilka. Nie był znawcą polityki międzynarodowej, ale nawet on, mafioso z Kujaw, wiedział, że ukraińscy żołnierze traktowani są przez własne dowództwo jak mięso armatnie. Posyłani w bój bez odpowiedniego wyposażenia i broni byli coraz bardziej sfrustrowani i rozgoryczeni. Nie chcieli umierać za interesy oligarchów i polityczne kartele, które obdzielały się państwowymi stanowiskami i pieniędzmi.

– Szkoda, że nie przyjechaliście wcześniej. Były tu trzy śliczne diewoczki z waszych stron. Te wasze kobitki lubjat jebat’sja – orzekł Piotr Wilk z miną znawcy, po czym wybuchnął szczerym śmiechem, klepiąc Ołeha w plecy.

Ukrainiec odruchowo zacisnął pięści, ale natychmiast je rozluźnił i w żaden inny sposób nie zareagował na uwagę Księcia. Postronny obserwator nie byłby w stanie zauważyć emocji, jakie w nim buzowały i które musiał okiełznać.

***

– Chyba robisz sobie ze mnie jaja! – nie dbając o poprawność językową, prokurator Ossowska beształa mężczyznę o wątłej posturze i mysiej urodzie. Pochyliła się nad biurkiem, aby spojrzeć z bliska w oczy szefowi ABW. Wyglądała jak tyczkowata przedszkolanka przywołująca do porządku niesforne dziecko udające dorosłego.

– Proszę cię o cierpliwość – Paweł Ogrodnik próbował ostudzić gorącą atmosferę.

– Cierpliwość? – rzuciła Agnieszka, a jej zapadnięte oczy błyszczały złowrogo. – O jakiej cierpliwości ty mówisz?! Facet za chwilę zostanie prezydentem. Trzeba go powstrzymać. Natychmiast! – krzyknęła i opadła na krzesło.

Gabinet szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego był bardzo przestronny, co przy małych gabarytach jego lokatora sprawiało komiczne wrażenie. Właściwie każdy mebel był za duży w zestawieniu z Pawłem Ogrodnikiem, ale szef ABW nie chciał niczego zmieniać, aby nie dostarczać pretekstu do kolejnych żartów ze swojego wzrostu.

– Agnieszko, kraj znalazł się w kryzysie, którego rozmiary mogą nas wszystkich przerosnąć. Nie potrzebujemy w tej chwili kolejnej afery. – Starał się przemówić do rozsądku prokurator Ossowskiej, która kierowała specjalnym zespołem prowadzącym śledztwo w sprawie zamachu w Warszawie. Jednak jego argumenty trafiły w pustkę.

– O czym ty mówisz? Jaki kryzys? Nie jesteśmy pierwszym państwem, które zaatakowali terroryści. Służby działają, dochodzenie trwa – powiedziała Agnieszka i sięgnęła po butelkę wody. Ilekroć się zdenerwowała, tak bardzo zasychało jej w gardle, że nie mogła mówić. Odkręciła nakrętkę i wzięła kilka głębokich łyków.

Paweł Ogrodnik cierpliwie czekał na ciąg dalszy przemowy.

– Dobrze wiem o twojej zażyłości z Rudzkim, ale jeśli myślisz, że dam sobie zamknąć usta, to bardzo się mylisz. Od dwóch miesięcy współpracuję z twoimi ludźmi, zbierając dowody obciążające ministra sprawiedliwości, a ty mi teraz mówisz, że mam czekać? Na co? – Przerwała i wypiła kolejny łyk wody. – Co musi zrobić twój przyjaciel Witek, żebyś dobrał mu się do dupy?! – wysyczała prokurator Ossowska.

Paweł Ogrodnik podniósł rękę, jakby prosił o głos.

Stuart Malutki. Szef ABW wydał się Agnieszce postacią komiczną, szybko jednak przywołała się do porządku. Sama nie lubiła być oceniana przez pryzmat urody, wzrostu i sylwetki. Poza tym doskonale wiedziała, że siedzący za biurkiem mikry mężczyzna jest postacią bardzo niebezpieczną, której lekceważenie byłoby dużym błędem.

– Najwyższy czas, byś jako szefowa specjalnego zespołu prokuratorów dowiedziała się o pewnej niepotwierdzonej jeszcze do końca hipotezie, która może mieć niewyobrażalne konsekwencje dla Polski i świata – zaczął szef ABW, po czym zrelacjonował ze szczegółami ustalenia funkcjonariuszy kontrwywiadu, którzy badali rosyjski trop w zamachu terrorystycznym w Warszawie.

Agnieszka usłyszała o kolejowym przejściu granicznym, przez które przewożono materiały wybuchowe, dowiedziała się o zamordowanym komendancie Straży Granicznej i serii zabójstw po białoruskiej stronie. Była wstrząśnięta.

– Czy to oznacza wojnę? – wyszeptała, jakby bała się zadać to pytanie.

– Nie wiem, Agnieszko, ale nie możemy tego wykluczyć. – Niski głos Ogrodnika, niepasujący do małego ciała, zabrzmiał groźnie. – Chyba rozumiesz już, dlaczego afera pedofilska, embrionalna czy jak tam to sobie nazwiesz nie ma teraz znaczenia.

Agnieszka Ossowska siedziała jak sparaliżowana. Zrozumiała, o co toczy się gra i dlaczego szef ABW prosił ją o cierpliwość. Nagle wszystko, co wydarzyło się przez ostatnie miesiące, straciło znaczenie. Uciekać, daleko! Była bliska paniki, najchętniej natychmiast wstałaby i wyszła. Pomyślała o rodzicach i braciach. Zbierała się w sobie, by coś powiedzieć, gdy do gabinetu wtargnął jakiś mężczyzna.

– Panie generale, prawdopodobnie doszło do kolejnego zamachu! – powiedział, ale ujrzawszy Agnieszkę Ossowską, zawiesił głos.

Paweł Ogrodnik dostrzegł wahanie podwładnego i skinieniem głowy dał mu znak, że może mówić.

– Kilka minut po starcie spadł samolot Alitalia lecący z Warszawy do Rzymu. Wśród pasażerów było kilku ważnych kościelnych hierarchów.

Prokurator Ossowska spojrzała przerażona na nieruchomą twarz szefa ABW.

EPILOG

„Kto żyje uczciwie, żyje bezpiecznie,
zdradzi się ten, kto szuka dróg krętych”.
Księga Przysłów 10,9

Skwar sierpniowego popołudnia zatykał w piersiach i dusił. Gorące powietrze paliło wargi i wdzierało się do płuc, gotując krew w żyłach. W tym upale każdy krok na rozgrzanym polu był olbrzymim wysiłkiem. Wokół pachniało marniejącą trawą i wysuszonym zbożem, które przy takiej pogodzie nie miało szans wzrosnąć i dojrzeć. Był to zapach zwiastujący wielkie problemy – tak pachniały klęska nieurodzaju i głód.

Alojzy Wiatr, sadownik z Grójca, chroniąc łysą głowę prawdziwym kowbojskim kapeluszem, szedł ze łzami w oczach między rzędami bezlistnych jabłoni, których nagie, uschnięte kikuty sterczały z popękanej ziemi. Wolał nawet nie liczyć, ile stracił na trwającej już od czerwca suszy. Nie było go stać na ciągłe nawadnianie sadu, przegrał więc batalię z palącym słońcem. Gdyby nie liczna rodzina i poczucie odpowiedzialności za nią, pewnie już dawno skończyłby ze sobą, zarzucając sznur na szyję albo strzelając w łeb ze strzelby, która ostała się po dziadku.

Nagle bezchmurne niebo zagrzmiało złowrogo, wyrywając go z depresyjnych rozważań o sensie życia. Nie był to jednak dźwięk pioruna, który zwiastowałby nadejście burzy i deszczu. Odgłos, który dotarł do uszu Alojzego Wiatra, przypominał eksplozję. Mężczyzna wzruszył ramionami, poprawił kowbojski kapelusz i szedł dalej piaszczystą alejką, ciągnąc nogę za nogą i wzniecając tumany kurzu. Zrobił ledwie kilka kroków, gdy usłyszał głuche uderzenie. Jakiś przedmiot spadł na ziemię.

***

– Po chwili rozległ się podobny dźwięk, a później jeszcze jeden i następny – mówił Alojzy Wiatr, relacjonując z przejęciem katastrofę samolotu, którego szczątki spadły między innymi na jego pola i sady.

Cały Grójec i jego okolice pokryte były fragmentami ludzkich ciał, bagażu i szczątkami rozerwanego eksplozją samolotu Alitalia lecącego do Rzymu. Do tragedii doszło chwilę po starcie maszyny z lotniska Chopina w Warszawie. Airbus A 320 zbliżał się właśnie do Grójca położonego niespełna pięćdziesiąt kilometrów na południe od stolicy.

– Początkowo nie wiedziałem, co się dzieje, panie redaktorze, ale jak koło mnie pieprznęło rozerwane ciało, to od razu się domyśliłem, że stało się coś złego. Wie pan, oglądam Katastrofę w przestworzach, taki serial dokumentalny...

Alojzy Wiatr mówił z coraz większą swadą, wyraźnie się rozkręcając. Musiał dostrzec to także reporter, bo szybko wszedł w słowo rozemocjonowanemu świadkowi.

– Tak, znam tę serię, ale proszę powiedzieć, co się działo dalej – rzekł szybko, by jego rozmówca skupił się na konkretach i nie uciekał w dykteryjki.

– Najgorsze to chyba było, jak spadał ten kawał skrzydła z płonącym silnikiem...

Elżbieta Czacka wyłączyła telewizor. Szefowa rządu była wściekła i miała ku temu powody. Nie minął nawet tydzień od zamachu w Warszawie, a wszystko wskazywało na to, że terroryści uderzyli ponownie. Tym razem na cel wzięli samolot ze stu dwudziestoma dwoma osobami na pokładzie, wśród których było ośmiu najważniejszych hierarchów polskiego Kościoła. Lecieli do Watykanu na zwołany przez papieża konsystorz.

– Arcybiskup Werda miał otrzymać nominację kardynalską, odprowadzałem go na samolot – wydukał wstrząśnięty Witold Rudzki, który niezmiernie rzadko ukazywał publicznie prawdziwą twarz i emocje.

– Wzruszyłam się do łez – zakpiła premier Czacka, ale uśmiech nie zagościł długo na jej twarzy. Niemal rzuciła się na ministra sprawiedliwości, który siedział po jej prawej. – Na twoim miejscu martwiłabym się raczej nadchodzącymi wyborami prezydenckimi, bo grube misie dogadały się z Tarnowskim w sprawie jego odejścia. Kandydujesz, tego już nie zmienimy, więc pokaż, że masz jaja! – warknęła i zacisnęła dłoń na przedramieniu Rudzkiego, wbijając mu paznokcie w skórę. – Nie ma czasu rozczulać się nad sobą, bo dzięki jakimś pierdolonym radykałom znaleźliśmy się właśnie głęboko w koziej dupie!

Rudzki patrzył na ubraną jak zwykle w błyszczący żakiet i obcisłą spódniczkę Czacką, ale jej nie słuchał. Nagle kampania wyborcza i walka o wymarzoną prezydenturę przestały się liczyć. W tym momencie kariera polityczna nie miała już dla niego znaczenia. Witold Rudzki zastanawiał się bowiem, jak zginie. Nie wierzył w to, że śmierć Karoliny i Jana to zbieg okoliczności. Był przekonany, że jest następny w kolejce. Bał się nawet myśleć, co to może oznaczać w praktyce. Wraz z Karoliną van der Oord zginęło czterdzieści pięć osób, śmierć arcybiskupa Jana Werdy to łącznie sto dwadzieścia dwie ofiary. Wolał sobie nie wyobrażać, jaki rachunek terroryści wystawią jemu.

TOMASZ SEKIELSKI

Twitter @sekielski, Instagram @tomaszsekielski

#reporter #dziennikarz_śledczy
#TVN #TVP1

#pracował
#Radio_ Wawa #RdC #TOK_FM

#dokumentalista
#Władcy_marionetek #8.38

#pisarz
#trylogia_Sejf

#wydawca
#Wydawnictwo_Od_deski_do_deski

#twórca
#Fakty #Prześwietlenie #Teraz_My! #Czarno_na_białym #Po_prostu

#nagrody
#Dziennikarz_Roku #Grand_Press #Wiktory #Telekamery
#Niptel #Mediatory #Nagroda_Woyciechowskiego