Ten ebook jest chroniony znakiem wodnym

ebookpoint.pl Kopia dla:

Wit Nirski wit.nirski@gmail.com G08102298029
wit.nirski@gmail.com
7ad34090e2397db25d033026561b7eaa

Spis treści

1. Okładka

2. Strona tytułowa

3. Spis treści

4. Strona redakcyjna

5. 1

6. 2

7. 3

8. 4

9. 5

10. 6

11. 7

12. 8

13. 9

14. 10

15. 11

16. 12

17. 13

18. 14

19. 15

20. 16

21. 17

22. 18

23. 19

24. 20

25. 21

26. 22

27. 23

28. 24

29. 25

30. 26

31. 27

32. 28

33. 29

34. 30

35. 31

36. 32

37. 33

38. 34

39. 35

40. 36

41. 37

42. 38

43. 39

44. 40

45. 41

46. 42

47. 43

48. 44

49. 45

50. 46

51. 47

52. 48

53. 49

54. 50

55. 51

56. 52

57. 53

58. 54

59. 55

60. 56

61. 57

62. 58

63. 59

64. 60

65. 61

66. 62

67. 63

68. 64

69. 65

70. 66

71. 67

72. 68

73. 69

74. 70

75. 71

76. 72

77. 73

78. 74

79. 75

80. 76

81. 77

82. 78

83. 79

84. 80

85. 81

86. 82

87. 83

88. 84

Tytuł‌ oryginału: Som man sår

Redakcja: Weronika Girys-Czagowiec
Korekta: Beata Wójcik, Maciej Korbasiński
Projekt okładki:‍ Pår Wickholm
Adaptacja okładki: Magdalena Zawadzka

Copyright © Michael Hjorth & Hans Rosenfeldt, 2021
Published by agreement with Salomonsson Agency
Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Czarna Owca, 2022
Copyright © for the Polish translation by Maciej Muszalski, 2022

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark).
Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku.
Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

Wydanie I

ISBN: 9788382520279

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Więc‌ powieście ich wysoko

Powieście ich powoli

Lecz powieście ich wysoko

Żądam‍ zemsty

Wczesnym rankiem

Urodzony przegryw

z piosenki‍ Töntarna
(Przegrywy)‍ grupy Kent

Ile minęło od jej wyjazdu z tego miasta?

Lata.‌ Kilka lat. Ale ile dokładnie? Zdaje się, że mniej niż dziesięć. Bez znaczenia. Równie dobrze mogłoby, a nawet powinno upłynąć więcej czasu, pomyślała na widok znajomych kształtów za szybą autobusu.

Co tu robiła?

Dlaczego wróciła?

Tak naprawdę.

Po dziesięciu latach, no i co z tego? Dlaczego w ogóle ją to obchodziło? Nie obchodziło jej. Nie była w najmniejszym stopniu zainteresowana, co słychać u którejkolwiek z dwudziestu dziewięciu osób, z którymi była zmuszona przebywać przez trzy lata. Co dziś robią, czy mają rodziny, czym się zajmują, gdzie mieszkają.

Miała to wszystko gdzieś. Miała gdzieś tych ludzi.

Sama też pewnie nie była interesująca dla nikogo. Nigdy nic dla nich nie znaczyła. Czy w ogóle ją pamiętali? Może niektórzy. Powinni pamiętać. A co, jeśli po prostu zapomina się tych, których dawniej traktowało się podle? Czy istnieją tylko do momentu, kiedy się ich dręczy, a kiedy już nie da się ich zranić, znikają? Może na ich miejsce przychodzą nowe ofiary, w różnym tego słowa znaczeniu.

Co tu robiła?

Dlaczego wróciła?

Nie był to żaden triumfalny powrót. Żaden piękny rewanż. Nie mogła liczyć na to, że zaczną się do niej garnąć albo bardziej ją lubić, bo jest sławna lub odniosła sukces. Że wróci i dopiero im pokaże. Brzydkie kaczątko nie przemieniło się w łabędzia, tylko stało się brzydką kaczką – starszą i twardą.

Co w takim razie tu robiła?

Dlaczego wróciła?

Może‌ chciała tylko pokazać, że żyje, że zdobyła się na odwagę, że jej nie złamali. Ale czy naprawdę? Kto wie, jak wyglądałoby jej życie, gdyby w tamtych latach było inne. Lepsze. Możliwe do zniesienia.

Gdyby nie było Tych Trzech, które postanowiły, że nie jest warta nawet tego, by się na nią wkurzać. Traktowały ją jak powietrze. Jak wielkie nic.

Gdyby nie było biernych uczestników, którzy na to pozwalali, bo byli tak niepewni siebie i czuli strach, że sami znajdą się na jej miejscu.

Gdyby nie było Mackego i Philipa.

Nie,‍ w tamte rejony nie zamierzała się zapuszczać. Nie teraz. Jeszcze nie. Odsunęła od siebie to wszystko: myśli, nazwiska, tamten wieczór. Będą tam, przypomniała sama sobie. Spotka ich. Dziś wieczorem. Na imprezie, czy jak to nazwać. Nie odnowieniem kontaktu, bo najpierw trzeba by było go mieć.

Będą‌ tam.

Może dlatego przyjechała, dlatego wróciła.

I jeszcze ten sen.

Powracający.

Po raz pierwszy przyśnił jej się w nocy po tym, jak dostała zaproszenie. Odpowiedziała, że się pojawi, a wtedy zaczął nawiedzać ją częściej. Śnił jej się rewanż. Umiała im się postawić. W końcu. Dawała im to, na co zasłużyli. Czasem sen był tak realistyczny, tak żywy, że budziła się z uczuciem triumfu. Oczywiście znikało ono zaraz po obudzeniu i powrocie do rzeczywistości.

Autobus minął tablice informujące, że wjeżdżają do Karlshamn – miasta, z którego wyjechała. Które opuściła. Z którego uciekła. Próbowała sobie wmawiać, że ucisk w brzuchu nie jest objawem żalu i strachu, lecz czegoś innego. Determinacji. Wyczekiwania. Z wolna odradzającej się nienawiści, którą tak długo tłumiła i której zamierzała teraz pozwolić wzrastać.

To dlatego wróciła.

Naprawdę‍ zamierzała to zrobić.

Chciała‍ się zemścić.

Kungsgatan.

Kiedy Angelica Carlsson skręciła w tę ulicę, nawet nie próbowała ukrywać uśmiechu zadowolenia. W Karlshamn były większe i bardziej luksusowe wille, lepsze mieszkania, bardziej ekskluzywne dzielnice. Jednak do dużego trzypokojowego mieszkania przy Kungsgatan wprowadziła się praktycznie po niecałych czterech miesiącach. Nieźle.

Sto dwanaście dni od jej pierwszego spotkania z Nilsem.

Sto trzynaście, odkąd nawiązała z nim kontakt na jednym z wielu portali randkowych, które regularnie odwiedzała. Był o siedemnaście lat starszy. Wyglądał sympatycznie, był rozwiedziony, córka wyprowadziła się z domu – jego profil wyglądał na idealny. Właśnie takiego mężczyzny szukała, choć oczywiście nie mogła być pewna. Dopiero na piątej, a może na szóstej randce zrozumiała, że trafiła w dziesiątkę. Ze spuszczonym wzrokiem trochę nieśmiało położyła dłoń na jego dłoni i wyraziła nadzieję, że będzie chciał spotykać się z nią częściej, bo naprawdę by się cieszyła, gdyby… wyszło z tego coś więcej, gdyby zostali parą. Roześmiał się wtedy z lekkim zawstydzeniem i z pewnością rozłożyłby ręce w obronnym geście, gdyby nie to, że trzymała go za jedną z nich.

– Do czego jestem ci potrzebny?

Nie pozwoliła, by wzbierająca w niej radość była widoczna na twarzy. Spojrzała na niego z powagą, stwierdziła, że jest głupi, skoro ma tak niskie mniemanie o sobie. Taki fantastyczny facet. Dlatego chciała spędzać z nim więcej czasu. Tamtego wieczoru, trzymając się za ręce, poszli do jego domu. Wtedy po raz pierwszy była w mieszkaniu przy Kungsgatan.

Kilka tygodni później pozwoliła, by pojawił się Dick.

Jej były chłopak, nieuleczalny kretyn.

Przygnębiona‍ i trochę nieobecna myślami spotkała się z Nilsem po pracy, w jego domu. Oczywiście zauważył, że nie wszystko jest w porządku, ale nie chciała o tym rozmawiać, nie chciała go do tego mieszać. Trzymała się tej linii, dopóki nie poczuła, że zaraz przestanie zadawać kolejne pytania i zgodnie z jej życzeniem da spokój.

Wtedy niechętnie opowiedziała mu o wszystkim.

Gdy jej opowieść dobiegła końca, była już noc.

Nils dowiedział się, że poznała Dicka, kiedy była młoda i głupia, że była zafascynowana jego dalekosiężnymi nierealistycznymi planami, szalonymi przedsięwzięciami, beztroskim stylem życia, choć pod swobodną i czarującą powierzchownością kryły się mroczne wnętrze i obsesja kontroli. Zalewając się łzami, opowiedziała, jak po kilku latach zaszła w ciążę, a Dick pod żadnym pozorem nie chciał mieć dziecka. Zmusił ją do dokonania wyboru między nim a maluchem, a zaledwie kilka miesięcy po aborcji i tak ją rzucił. Nils ją przytulił, otarła łzy, dawała się pocieszać. Zastanawiała się, co dalej, ale sam wybawił ją z kłopotu, bo zapytał, dlaczego myśli o Dicku akurat dzisiaj, teraz.

Czy coś‌ się stało? Skontaktował się z nią?

Tak.‌ Skontaktował się.

Powiedziała,‌ że kilka lat wcześniej wrócił do jej życia. Znów zaczął o nią zabiegać. Mówił, że tęskni, żałuje tego, jak ją potraktował, i już wie, że postąpił paskudnie. Tłumaczył, że dojrzał i zastanawia się, czy mogliby znów być parą. Prosił i zaklinał. Dała się przekonać. Myślała, że naprawdę się zmienił. Że będzie potrafił zapewnić jej poczucie bezpieczeństwa, którego szukała.

Zaczęło‌ się dobrze,‌ mniej więcej po pół roku postanowili razem zamieszkać, kupili mieszkanie w Göteborgu. Jednak już po kilku miesiącach jego zazdrosne, kontrolujące oblicze przypomniało o sobie i zatriumfowało. Tym razem posunął się do przemocy. Znalazła w sobie siłę, by się wyrwać. Już nie zamierzała dać mu się odzyskać, bez względu na słowa i obietnice. Skończyła z Dickiem. On jednak nie skończył z nią, co to, to nie. Regularnie dzwonił z żądaniami, groźbami, uciekał się do szantażu, robił, co mógł, żeby utrudnić i zniszczyć jej życie. Ostatnio mówił coś o mieszkaniu w Göteborgu i kredycie, nie wiedziała dokładnie co, bo kiedy zaczął się wydzierać, rozłączyła się i zablokowała numer, ale i tak myśli o nim nie dawały jej spokoju.

To dlatego była przygnębiona, kiedy przyszedł, choć powinna być radosna. Zadowolona z życia. Z niego. Z Nilsa.

Tej nocy po raz pierwszy poszli ze sobą do łóżka. Po wszystkim płakała w jego ramionach. Mówiła, jak bardzo jest szczęśliwa i wdzięczna, że się spotkali. Przy nim czuła się bezpieczna, czuła, że ma opiekę.

– Lubię‌ się tobą opiekować – wyszeptał i czule pogłaskał ją po włosach. Przytuliła go w milczeniu, właśnie to miała nadzieję usłyszeć.

Kilka tygodni później praktycznie się do niego wprowadziła. Przychodziła częściej, zostawała dłużej, brała komplet ubrań na zmianę. Dostała własną półkę, szufladę, miejsce w szafie. Byłej żony Nilsa nie widziała ani nie słyszała. Jego córka o niej wiedziała, ale chyba nie przeszkadzało jej, że tata poznał kogoś nowego. Nie mieli przesadnie częstych kontaktów, dzwonili do siebie nie częściej niż raz na dwa tygodnie. Kiedy tam była, córka Nilsa nigdy nie przyjechała się przywitać, choć mieszkała w Helsingborgu oddalonym o niecałe dwie godziny drogi.

Angelica pokonała ostatni odcinek drogi do furtki. Uśmiech zadowolenia musiał już zniknąć. Zastąpił go niepokój. Nadszedł czas na kolejny krok. Dziś Dick znów nawiązał z nią kontakt. Groził policją, komornikiem i czymś jeszcze. Nie zrozumiała wszystkiego, ale zdaje się, że chciał sprzedać mieszkanie w Göteborgu, a ona była mu winna jakieś pieniądze.

Zamierzała‌ wejść wzburzona, roztrzęsiona, zapłakana, potrzebująca pomocy, której tylko Nils mógł jej udzielić. Dostanie ją, ale mimo to się nie uspokoi. Nie tego wieczoru. Dick chciał dwustu trzydziestu pięciu tysięcy koron. Masę, masę, ogromną masę pieniędzy. Skąd miałaby je wytrzasnąć?

Do tego momentu mogła wszystko zaplanować, potem przyjdzie czas na improwizację. W najlepszym wypadku Nils od razu sam z siebie zaoferuje jej pożyczkę, niczego nie kwestionując ani nie sprawdzając. Najprawdopodobniej zaproponuje pomoc prawnika, może zgłoszenie na policję. Jeśli tak, spróbuje to odrzucić, a potem wolno i ostrożnie podsunie mu pomysł, że może być tym, który pomoże jej się uwolnić raz na zawsze. Jej rycerzem na białym koniu. Pożyczka. Suma osiągalna dla niego, a jej ratująca życie.

Przynajmniej dopóki nie pojawią się kolejne problemy i nie będzie potrzebowała więcej.

Wsunęła klucz do dziurki i zamknęła oczy, poczuła napływające łzy. Cholera, dobra jest.

Ćwiczenie czyni mistrza.

Kiedy znów otworzyła oczy, do końca jej życia została jedna ósma sekundy. Może mniej. Kula po opuszczeniu lufy przemieszczała się z prędkością prawie ośmiuset metrów na sekundę. Ponaddwukrotnie szybciej niż dźwięk, więc Angelica nie zdążyła usłyszeć głuchego huku. Została trafiona w skroń i padła martwa na swojej ukochanej Kungsgatan.

Kerstin Neuman

Bernt Andersson

Angelica Carlsson

Philip Bergström

Aakif Haddad

Lars Johansson

Ivan Botkin

Annie Linderberg

Peter Zetterberg

Milena Kovacs

Trzecie ciało, trzecie zabójstwo.

Vanja spojrzała na karetkę, bez pośpiechu mijającą barierki na Kyrkogatan. Za niebiesko-białą taśmą policyjną zebrało się już sporo gapiów. Wiele telefonów komórkowych fotografowało i filmowało żółto-zielony samochód, gdy bez niebieskich świateł i bez syren jechał do najbliższego szpitala z kostnicą. Vanja nie wiedziała, gdzie się mieści – nie zdążyła jeszcze wystarczająco poznać miasta. Ursula wiedziała, bo już tam była, żeby wyrobić sobie własny pogląd na temat obrażeń dwóch poprzednich ofiar. Jedynym, co poza tym o nich wiedzieli, było to, co przeczytali w komisariacie, gdy lokalna policja oficjalnie przekazała śledztwo w ich ręce.

Pierwszą‍ ofiarą była kobieta w wieku sześćdziesięciu ośmiu lat, Kerstin Neuman. Została zastrzelona, prawdopodobnie w chwili, kiedy szła wyjąć korespondencję ze skrzynki przy głównej drodze. Mieli niewiele informacji. Mała posiadłość, w której samotnie mieszkała, znajdowała się około dziesięciu kilometrów za miastem. Wczytując się w materiały ze śledztwa, Vanja zrozumiała, że kobieta celowo szukała takiego odosobnienia. Nie groziło jej żadne konkretne niebezpieczeństwo, ale wszyscy, a w każdym razie bardzo wielu mieszkańców Karlshamn wiedziało, kim jest Kerstin Neuman. Co zrobiła. A raczej czego doświadczyła, bo nigdy nie została oficjalnie pociągnięta do odpowiedzialności za katastrofę autobusową.

Drugą‍ ofiarą był Bernt Andersson. Miał pięćdziesiąt trzy lata, ale na zdjęciu, które wisiało na tablicy w ich prowizorycznym biurze w komisariacie kilka przecznic dalej, wyglądał na co najmniej o dziesięć lat starszego. Był to skutek trudnego życia. Długie lata nadużywał większości substancji, jakich można nadużywać. Ludzie, którzy od czasu do czasu spotykali go jeżdżącego po dzielnicy Asarum, w której mieszkał, twierdzili, że ostatnio głównie alkoholu. Andersson był znany lokalnej policji: spędził wiele nocy w izbie wytrzeźwień, zatrzymywano go za zakłócanie porządku, oskarżano o drobne przestępstwa narkotykowe, ale zawsze kończyło się na karach grzywny. Kilka razy zdarzyło się, że różne kobiety, u których przez jakiś czas mieszkał, zgłaszały na policji kradzież i pobicie.

Nie zapadł jednak żaden wyrok.

Znaleziono go leżącego na jednym z przyrządów do ćwiczeń na skraju lasu, trzy dni po śmierci Kerstin Neuman. Strzał został oddany w skroń, był śmiertelny i, jak się okazało, w obu przypadkach użyto tej samej broni.

To wtedy Kriście Kyllönen, szefowej policji w okręgu, udało się przekonać przełożonego z Regionu Południe w Malmö, by zwrócono się do Krajowej Policji Kryminalnej. Nietypowe posunięcie w przypadku śledztwa, które trwało zaledwie niecały tydzień, ale oba zabójstwa były dziełem snajpera, a nie mieli żadnych świadków, żadnych fizycznych dowodów poza pociskami, żadnych łusek zostawionych na miejscu, śladów opon, niczego podejrzanego na filmach z nielicznych kamer monitoringu zamontowanych w mieście.

Nie mieli nic, na czym mogliby się oprzeć, i potrzebowali pomocy.

Stwierdzenie,‌ że przyjechali do miasta, na które padł strach, byłoby przesadą, ale trzecia strzelanina w ciągu ośmiu dni bez wątpienia doprowadzi do nasilenia niepokoju i strachu, a stąd niedaleko do gniewu. Vanja westchnęła w duchu. To może łatwo przerodzić się w koszmar. Nie wolno na to pozwolić. Czuła na sobie spojrzenia. To było jej pierwsze duże śledztwo, odkąd w grudniu została szefową Krajowej Policji Kryminalnej.

Zastępując‌ Torkela.

Spojrzała za siebie, w kierunku blokady drogowej na następnym skrzyżowaniu, przy Södra Fogdelyckegatan. Vanja nie wiedziała, co znaczy fogdelycke ani czy takie słowo w ogóle istnieje. Brzmiało jak wymyślone. Również tam gromadzili się gapie, ale mniej licznie i nie widziała tylu wyciągniętych telefonów. Ta blokada była bardziej oddalona od miejsca zabójstwa, więc trudniej było zrobić zdjęcia, które ukazywałyby coś więcej niż zwyczajną ulicę w małym miasteczku. Może dałoby się uchwycić Ursulę, kucającą i fotografującą miejsce, w którym leżała ofiara. Według prawa jazdy znalezionego w kieszeni płaszcza była to trzydziestodziewięcioletnia Angelica Carlsson.

– Vanja.

Odwróciła‍ się i zobaczyła idącego w jej stronę Carlosa. Był początek kwietnia, słońce wprawdzie zachodziło, ale nie było zimno, a w każdym razie nie tak, jak można by pomyśleć na widok Carlosa Rojasa. Miał czapkę naciągniętą na uszy, ocieplane rękawiczki i szalik. Poza tym wiedziała, że pod jego ekskluzywną kurtką są jeszcze sweter, flanelowa koszula i T-shirt. Była prawie pewna, że pod markowymi dżinsami nosi też kalesony.

Carlos był najnowszym nabytkiem w ich grupie. Po raz pierwszy pracowali razem w Uppsali, ścigali wtedy seryjnego gwałciciela. Vanja starała się unikać myśli o tych październikowych tygodniach sprzed trzech i pół roku. O tym, jak niewiele brakowało, by sama została jedną z ofiar. Zdarzyło się wówczas mnóstwo okropnych rzeczy i była to jedna z najdziwniejszych spraw, przy których kiedykolwiek pracowała, ale to wtedy wraz z pozostałą dwójką z Krajowej Policji Kryminalnej poznała Carlosa. Kiedy Torkel odszedł… został zmuszony do odejścia – poprawiła się w myślach – musieli dobrać jeszcze jedną osobę do grupy. Dołączył właśnie on. Był łatwy we współpracy, zdolny, pracowity i sumienny. Miał mnóstwo cech, które Vanja ceniła, zwłaszcza teraz, gdy sama odpowiadała za wszystko, co lądowało na ich biurku. Tyle tylko, że marzł. Zawsze, niezależnie od temperatury.

– O co chodzi? – zapytała, kiedy do niej podszedł.

– Jest tam pewna kobieta – odparł, wskazując dzwonnicę na wzgórzu za czarnym ogrodzeniem z kutego żelaza po drugiej stronie ulicy. – Mówi, że słyszała snajpera.

– Słyszała?

– Tak. Chcesz z nią‌ porozmawiać?

Vanja się zastanowiła. Czy chciała? Pewnie kobieta powie, że słyszała huk, i tyle. Czuła jednak, że musi to zrobić. Należało zajrzeć pod każdy kamień…

Poszła za Carlosem w kierunku pokrytej beżowym tynkiem małej kamiennej wieży. Można by się spodziewać, że będzie połączona z kościołem, ale królowała samotnie na wzgórzu, a najbliższy kościół mieścił się pół przecznicy dalej. Tu i ówdzie pośród traw wyrastały kępy rozkwitających żonkili. W tym mieście wiosna rozgościła się bardziej niż w Sztokholmie, pomyślała Vanja i poczuła się jak emerytka. Coś takiego mógłby powiedzieć jej ojciec. A przynajmniej jeden z jej ojców. Valdemar. Ten, którego miała nadzieję wspierać zawsze, cokolwiek by się działo, i z którym po wielu skomplikowanych kolejach losu, pełnych kłamstw i sensacyjnych odkryć, straciła kontakt.

Sytuacji nie ułatwiał fakt, że Valdemar siedział w więzieniu.

Zamiast tego raz na jakiś czas odzywała się do Sebastiana Bergmana – człowieka, którego długo usiłowała wymazać z życia. Co dziwne, w ciągu ostatnich lat rozwinęła się między nimi prawie normalna relacja. Nie do wiary, jak życie potrafi się ułożyć. To miało związek z jej córką. Z Amandą. Wnuczką Sebastiana. W lipcu miała skończyć trzy lata. Vanja przerwała rozmyślania i stłumiła tęsknotę, która dawała o sobie znać za każdym razem, gdy myślała o Amandzie – czyli często.

Podeszli do czekającej na nich kobiety. Stała, trzymając torbę na kółkach, w brązową kratę. Miała około pięćdziesięciu lat. Jej włosy były krótkie, nierówno ostrzyżone – Vanja domyślała się w tym skutków bliskiego spotkania z nożyczkami przed lustrem w domowej łazience. Jej ubrania były czyste i w dobrym stanie, ale i tak robiła wrażenie nieco niechlujnej. W jednej ręce trzymała chwytak. Vanja zwróciła uwagę, że torba jest do połowy wypełniona pustymi puszkami i plastikowymi butelkami. Podała nazwisko oraz stopień służbowy i poprosiła o informacje.

– Już wszystko powiedziałam temu panu – odparła kobieta, wskazując głową na Carlosa. – Szłam tędy, bo wieczorami przesiaduje tu sporo młodzieży, więc zwykle to dobre miejsce do szukania puszek. Nagle usłyszałam huk.

Vanja zaklęła w duchu. Mogła, a wręcz powinna zlecić to Carlosowi. Nadawanie priorytetów. Delegowanie. Carlos był dobry w te klocki.

– Huk?

– Jakby‍ wystrzału.

– Wie‌ pani, z której strony dobiegł?

– Nie, bo pomiędzy budynkami było echo.

Vanja się rozejrzała. Nie było czegoś takiego jak „pomiędzy budynkami”. Na początku ulicy zauważyła dwa niskie drewniane domy, a trzydzieści metrów w głębi przypominającego park terenu, na którym właśnie się znajdowali – duży czerwony budynek z napisem „Dom parafialny”. Oprócz tego po jednej stronie Kungsgatan stał tylko samotny dwupiętrowy dom. Dźwięk nie miał się od czego odbić.

– Nie‌ zauważyła pani,‌ by ktokolwiek stąd wybiegał?

– Nie.

– Nikt‍ się nie poruszał, niekoniecznie szybko? Nie przejechał żaden samochód?

– Nie, ale usłyszałam‍ huk.

– Dziękuję, kolega zapisze pani dane, na wypadek gdybyśmy chcieli jeszcze się skontaktować. Dziękujemy za pomoc.

Vanja ruszyła z powrotem w stronę znajdującej się w dole ulicy. Rozglądała się. Skąd mógł paść strzał? Z jednego z budynków przy krzyżujących się ulicach – tam, gdzie teraz była blokada? Możliwe. Albo z jakiegoś punktu terenu parkowego, który właśnie opuszczała, ale to było mniej prawdopodobne. Rosło tu niewiele drzew, za którymi można było się schować, nie było żadnych gęstych krzaków. Zbyt ryzykowne miejsce za dnia. Spekulacje w zasadzie nie miały sensu. Nie znali kąta, pod którym padł strzał, i pewnie nigdy go nie poznają, bo nie wiedzieli, w którą stronę była odwrócona Angelica Carlsson, kiedy trafiła ją kula. Zdążyła włożyć klucz do zamka, co wskazywałoby na to, że wchodziła przez niebieską furtkę. Jeśli stała przed nią, to strzał padł z prawej strony. A więc od południa Fogdelyckegatan…

Czy powinna wysłać kilku ludzi, żeby popytali mieszkańców żółtych kamiennych budynków na skrzyżowaniu, z których dało się zobaczyć miejsce zbrodni? Co zrobiłby Torkel?

Nie podjąwszy decyzji, zeszła z powrotem na ulicę, a w tej samej chwili Billy szybkim krokiem ruszył ku niej od strony niebieskiej furtki.

– Wiem,‌ w którą stronę szła – oznajmił.

Gdy tylko Vanja weszła do lokalu na pierwszym piętrze, odniosła wrażenie, że to nie jest mieszkanie Angeliki. Przez te wszystkie lata była w tak wielu mieszkaniach – ofiar, krewnych, sprawców – ale w tym nie poczuła obecności kobiety. Nie potrafiła do końca nazwać tej myśli, ale mieszkanie wydawało się… gotowe. Jakby ktoś wybrał się do sklepu meblowego, kupił wszystko, co potrzebne, ani mniej, ani więcej, i na tym poprzestał. Nie uzupełniał wystroju, nie czynił go bardziej osobistym, niczego nie dodawał ani nie zabierał. Tylko zadowolił się tym, co jest. Vanja nie sądziła, by kobieta mogła tak postąpić. Może kierowała się stereotypem, ale mieszkanie miało klimat szybkiego – męskiego – pomysłu na życie po rozwodzie.

Na kanapie siedział mężczyzna, którego Billy przedstawił jako Nilsa Fridmana. Wyglądał na niecałe sześćdziesiąt lat, miał na sobie beżowe chinosy i kraciastą koszulę, a jego włosy zaczynały się przerzedzać i siwieć. Przed nim na szklanym blacie stolika stała nietknięta szklanka wody, a po bladych policzkach spływały mu łzy. Jego ręce zwisały ciężko wzdłuż tułowia, ramiona się trzęsły i wyglądało na to, że na samo siedzenie prosto zużywa wszystkie siły. Vanja ponownie się przedstawiła i zapytała, czy mógłby odpowiedzieć na kilka pytań. Nils skinął głową, odchrząknął i wyjął z kieszeni materiałową chustkę do nosa. Vanja nie sądziła, że ktokolwiek poniżej osiemdziesiątki wciąż takich używa. Szybko wytarł mokre policzki, wydmuchał nos i schował chustkę z powrotem do kieszeni.

– Kobieta,‍ którą znaleźliśmy na dworze, nazywała się Angelica Carlsson? – zapytała Vanja, siadając na krawędzi jedynego fotela w pokoju.

– Tak‌ – odparł Nils, a na dźwięk tego nazwiska oczy znów zaszły mu łzami. Chustka pozostała jednak w kieszeni.

– Wybierała‌ się do pana? – Znów było to bardziej stwierdzenie niż pytanie, ale po raz kolejny otrzymała odpowiedź w postaci skinienia głową.

– Skąd pan ją‍ znał? Mieszkała tutaj?

Nils pociągnął nosem, kilka razy przełknął ślinę, jakby chciał mieć pewność, że głos go nie zawiedzie, i podniósł zapłakane czerwone oczy na Vanję.

– Byliśmy‌ parą – odparł niewyraźnie. – Pomieszkiwała tu od czasu do czasu.

– A poza tym gdzie mieszkała? – kontynuowała Vanja i kątem oka zauważyła, że Billy zaczyna notować. Nils nabrał powietrza, żeby odpowiedzieć, ale zawahał się i chwilę myślał, a na jego czole pojawiła się mała zmarszczka.

– Ma… ma mieszkanie gdzieś w okolicach Bräkne-Hoby… gmina Ronneby.

– Nigdy nie był pan u niej w domu?

– Nie,‌ spędzaliśmy czas głównie tutaj. A raczej zawsze tutaj, jeśli nigdzie nie wychodziliśmy.

Ostatnie słowa wypowiedział wolniej. Jakby właśnie do niego dotarło, że to trochę dziwne, iż nigdy nie był u Angeliki w domu ani nawet nie wiedział, gdzie mieszka, pomyślała Vanja.

– Jak‌ długo byli państwo‍ razem?

– Poznaliśmy‌ się pod koniec grudnia, na jednym z portali randkowych.

– Czyli prawie cztery miesiące.

– Tak.

– Ale nigdy nie był pan u niej w domu?

– Nie.

Vanja posłała Billy’emu szybkie spojrzenie. To, że Nils nigdy nie odwiedził Angeliki, wskazywało, że nie chciała go gościć, co z kolei mogło oznaczać, że coś ukrywała, że Nils po prostu miał się o tym nie dowiedzieć.

– Zna pan adres?

– Niestety‌ nie.

– Znajdziemy go,‌ nie ma problemu. – Vanja umilkła, spojrzała na udręczonego mężczyznę i uświadomiła sobie, że kolejne pytanie będzie dla niego jeszcze trudniejsze. Nachyliła się i lekko ściszyła głos. – Czy może pan powiedzieć o niej coś, co mogłoby wyjaśnić, dlaczego została zamordowana?

Nils tylko ponownie pokręcił głową i znów zaszkliły mu się oczy, jakby każde przypomnienie o tym, że Angelica nie żyje, było ponad jego siły. Wyłuskał chustkę do nosa i powtórzył całą wcześniejszą procedurę: wycieranie łez, wydmuchiwanie nosa, chowanie chustki z powrotem do kieszeni. Vanja mimo woli zaczęła się zastanawiać, czy ma jakiś system, by nie wcierać sobie w oczy starych smarków, ale odepchnęła tę myśl. Musiała się skupić na tym, co było ważne.

– Czy to nie ten sam człowiek, który zabił dwie pozostałe osoby? – wykrztusił w końcu Nils.

– Możliwe‍ – przyznała Vanja. – Czy nigdy nie wspominała o jakichś groźbach, o tym, że czuła się obserwowana, lub czymś w tym rodzaju? Nie mówiła panu nic takiego?

– Był ten cały Dick – odparł Nils z namysłem.

– Kto to jest Dick?

– Jej‍ były chłopak, z którym mieszkała w Göteborgu i który czasem nadal uprzykrzał jej życie.

– W jaki‍ sposób?

– Dzwonił‍ i mówił, że jest mu winna pieniądze, groził policją, komornikiem i tak dalej.

Vanja znów spojrzała na Billy’ego i zrozumiała, że pomyślał o tym samym, kiedy wziął do ręki telefon i ruszył do drzwi, najwyraźniej chcąc sprawdzić, czego można się dowiedzieć o owym Dicku.

– Wie pan,‍ jak miał na nazwisko? – zapytał, odwracając się w drzwiach.

– Nie,‍ mówiła tylko Dick.

– Okej.‍ Dziękuję.

Vanja milczała i myślała. Były chłopak. To nigdy nie jest dobry znak. Byli partnerzy często grożą kobietom, robią im krzywdę albo je zabijają. Zbyt często. Każdego roku.

Zazdrosny eks. Na pewno nie można tego wykluczyć.

Jednak czy w takim przypadku istniał związek z dwoma pierwszymi zabójstwami? A może były tylko próbą ukrycia, że to Angelica jest rzeczywistą, zamierzoną ofiarą? Kiedy Vanja sformułowała tę tezę w myślach, wydała jej się wyjątkowo pokrętna i naciągana. Wiedzieli zbyt mało, przede wszystkim o Angelice, ale też o całej sytuacji. Nic nie wiedzieli.

– Nie‌ miała żadnych innych zmartwień ani powodów do niepokoju?

– Nie, zawsze była taka radosna… kochająca, wspaniała… – Głos Nilsa załamał się ponownie i tym razem nie dało się już powstrzymać szlochu. Vanja szybko przeniosła wzrok na sofę. Nie sądziła, że Nils Fridman może jej jeszcze w czymś pomóc. Przynajmniej na razie.

– Czy‍ możemy zadzwonić do kogoś, kto dotrzymałby panu towarzystwa? – zapytała, wstając z fotela, gotowa zakończyć wizytę. Ku jej wielkiej uldze Nils ponownie pokręcił głową. Chciała jak najszybciej wrócić do ich pokoju w okazałym budynku przy ulicy Erika Dahlberga. Czuła, że musi pobyć sama, pomyśleć, ułożyć strategię na najbliższe fazy śledztwa. Odpowiedzialność spoczywała teraz na jej barkach. Po raz pierwszy. Czuła jej ciężar.

Wystarczająco‍ niepokojące było to, że mieli trzy ofiary.

Chciała za wszelką‍ cenę uniknąć czwartej.

Takie żałosne. Wszystkie one. Tak cholernie żałosne. Julia nienawidziła patrzeć, z jaką łatwością wchodzą w swoje dawne role. Bez oporu, jakby nic się nie wydarzyło, jakby czas stanął w miejscu. Te zwyczajne, pozbawione ambicji zdolne dziewczyny, które z pewnością skończyły studia, miały dobre posady, kariery, rodziny i ułożyły sobie życie, siedziały razem przy jednym krańcu stołu. Chłopacy, którzy dawniej byli nerdami albo po prostu zwyczajnymi gośćmi, siedzieli obok nich. Popularne dziewczyny zajmowały miejsca obok popularnych chłopaków, którzy się rozsiadali, zużywali cały tlen w pomieszczeniu, za dużo pili i co dwie minuty zaczynali zdanie od: „A pamiętacie, jak…”, a potem padało jakieś okropieństwo, przypomnienie poniżającej chwili wymierzone w kogoś siedzącego dalej, kto odpowiadał sztywnym uśmiechem, wysilonym rechotem, bo nie chciał psuć atmosfery, dawał do zrozumienia, że absolutnie nie ma nic przeciwko odrobinie zabawy swoim kosztem. Wiedział, gdzie jest jego miejsce w hierarchii, która w czarodziejski sposób na jeden wieczór zmartwychwstała.

Najgorszy był‌ Macke. Jakżeby inaczej.

Król‌ dziewiątej B.

Był‍ zupełnie taki sam jak dawniej. Trochę grubszy – pod napiętą koszulą w duże wzory i źle dopasowaną marynarką odznaczał się brzuszek. Kilka dodatkowych lat złych nawyków żywieniowych i nadmiaru alkoholu, oceniła Julia. Kręcone włosy w kolorze rudego blondu, szeroki, kiedyś złamany nos, wąskie usta i brzydkie wąsy. Te same niebieskie oczy, które, o ile sobie przypominała, nigdy nie były ciepłe ani przyjazne.

Tak samo głośny, tak samo durny.

Równie‌ przerażający dla nieśmiałych, jednakowo popularny u Tych Trzech – o wiele za głośno śmiały się z jego żartów, wypijały z nim toasty, co jakiś czas nabierały ochoty, by usiąść mu na kolanach.

Przesunęła wzrok na Philipa. Przez cały czas był wyjątkowo cichy. Najwyraźniej postanowił usiąść z dala od Mackego, ale Król to zauważył.

– Fille! Fille!‍ Masz siedzieć z żelazną ekipą!

Przez chwilę wydawało się, że Philip zamierza zaprotestować, powiedzieć, że zostanie na miejscu, które wybrał, ale Macke się nie poddawał i przeciągnął na swoją stronę Te Trzy. Zaczęły skandować: Fille! Fille! – aż Filip z rezygnacją kiwnął głową, przeprosił pierwotnie obraną sąsiadkę, wstał i wśród wiwatów usiadł przy ich krańcu stołu. Nikt nie powiedział głośno, w czym rzecz, ale równie dobrze mogli to zrobić.

Nikt nie będzie przecież siedział z przegrywami.

Loserami ze szkoły w Grundvik.

Julia wcześnie pojawiła się w hotelu, była jedną z pierwszych osób. Weszła do dużego pomieszczenia na pierwszym piętrze – „Sali Balowej”, jak nazwano je na wypucowanej mosiężnej tabliczce przy wysokich podwójnych drzwiach. Tego wieczoru sala miała pełnić funkcję swoistego miejsca zbiórki, w którym mieli spędzać czas przy trunkach i rozmowach, aż zjawią się wszyscy i będzie można podać kolację w jadalni. Julia nigdy wcześniej w niej nie była. Wiedziała, że służy jako sala taneczna na balu kończącym dziewiątą klasę, ale nie uczestniczyła w nim. Sala miała wysoki sufit z trzema kryształowymi żyrandolami, grube i ciężkie jedwabne zasłony w ogromnych oknach i duże szklane drzwi prowadzące na taras. Pewnie kiedy budowano hotel, rozciągał się z niego ciekawszy widok, ale teraz z tarasu można było zobaczyć wysoki anonimowy budynek za wąską ulicą z kontenerami i koszami na śmieci, przywodzącą na myśl uliczki z amerykańskich filmów. W jednym rogu sali znajdowała się scena, której stylem nie próbowano nawet ukryć, że została dobudowana później, były też wysokie stoliki przy barze, w którym można było wybierać między piwem, winem albo ginem z tonikiem. Zamówiła to ostatnie, wzięła kieliszek, stanęła w rogu i przesunęła wzrok po sali. Robiło się coraz gęściej, w miarę jak docierali kolejni uczestnicy imprezy, najczęściej w mniejszych, cztero- i pięcioosobowych grupkach. Jedna lub dwie taksówki. Niewątpliwie spotkali się wcześniej i gdzieś razem pojechali. Nikt się do niej nie odezwał z pytaniem, czy chciałaby dołączyć. Bardziej by mieć coś do roboty niż z rzeczywistej potrzeby, poszła do toalety.

Janet,‌ jedna z Tych Trzech, stała przed lustrem i poprawiała i tak już mocny makijaż.

– Julia!‍ – krzyknęła odruchowo tym irytującym piskliwym głosem, używanym z reguły na spotkaniach dziewczyn, które trochę wypiły.

– Tak‍ – odparła Julia krótko i spostrzegła, że Janet natychmiast zdała sobie sprawę z pomyłki – przecież ona nie zasługiwała na tak serdeczne babskie powitanie.

– Masz fioletowe włosy – skonstatowała Janet, gdy już zmierzyła ją wzrokiem od stóp do głów.

– Wiem.

Najwyraźniej tylko to było warte uwagi. Janet schowała błyszczyk do małej torebki i wyszła bez słowa. Kiedy Julia wróciła do sali balowej, pozostałe dwie z Tych Trzech były już na miejscu, a głośność wzrosła o kilka decybeli.

Nie było tylu ludzi, ilu się spodziewała. Z dwudziestu dziewięciu uczniów klasy pojawiło się zaledwie dziewiętnaście osób. W pozostałych klasach i drugiej szkole frekwencja była mniej więcej taka sama, więc łącznie było około stu osiemdziesięciu osób.

Niewielu podchodziło z nią porozmawiać. Ci, którzy próbowali, szybko się zniechęcali, bo nie zadawała pytań zwrotnych ani nie okazywała najdrobniejszego zainteresowania ich życiem. Nie przyjechała po to, by odnawiać kontakt albo zdobyć kolegów. Była tu po to, by powiedzieć prawdę. Popsuć atmosferę. To było coś w rodzaju jej specjalności. Wypiła więcej niż zwykle. Pomyślała, że to pomoże, doda jej odwagi. Jak w tym śnie. Czy była w nim pod wpływem alkoholu? Nieważne. Teraz była.

– Julia?

Odwróciła‍ się w kierunku, z którego dobiegł głos. Należał do chłopaka o kilka lat młodszego od niej i od reszty zebranych w lokalu. Miał jasne włosy, podgolone po bokach, brązowe sympatyczne oczy, krzywe przednie zęby widoczne, gdy się uśmiechał, strój kelnera i tabliczkę z imieniem. RASMUS. Mimo wszystko chwilę zajęło, zanim go rozpoznała. Zdążył zauważyć jej puste spojrzenie i dodał:

– To‍ ja, Rasmus. Grönwall.

– Tak,‍ wiem, w pierwszej chwili cię nie poznałam, ale już…

– Wiem,‌ minęło wiele czasu.

– Pracujesz‍ tutaj?

– Tylko dorabiam.‌ Kiedy mnie potrzebują.

– A co robisz poza tym? Studiujesz?

– Nie,‍ pracuję w sklepie ICA Maxi, na kasie… Nie wiem, co będę chciał robić potem. A ty czym się zajmujesz?

– Studiuję.‌ Prawo. W Lund. Piąty semestr – odparła. To było kłamstwo, z którego postanowiła korzystać przez cały wieczór, bez względu na to, kto zapyta.

– Nie‍ sądziłem, że się pojawisz.

– Ja‌ też, ale… pojawiłam się.

Rasmus nie pytał więcej, skinął tylko głową i ogarnął spojrzeniem salę. Natężenie dźwięku rosło w miarę wzrostu liczby wizyt w barze.

– Dużo ludzi – stwierdził. – Muszę wracać do pracy.

– Fajnie‍ było cię zobaczyć – oznajmiła i poczuła, że mówi prawdę.

– Ciebie‍ też. Pewnie się jeszcze spotkamy.

Po tych słowach odszedł. Julia śledziła go wzrokiem, gdy zbierał szklanki i butelki z mijanych stolików. Rasmus Grönwall. Młodszy brat Rebekki. Kiedy widziała go ostatnio? Osiem, dziewięć lat temu, kiedy miał… czternaście lat. Mogło tak być. Przypomniała sobie. Spotkali się w autobusie. Nie mógł się doczekać, aż skończy piętnaście lat, bo wtedy można legalnie jeździć motorowerem. Większość jego kolegów czekało to wiosną, a jego jesienią.

Kiedy po raz ostatni spotkała go tak naprawdę, a nie tylko przelotnie w autobusie, miał około jedenastu lat. To było na pogrzebie Rebekki. Może troszkę później. Bez Rebekki nie miała jednak powodu przebywać w domu Grönwallów.

Z zamyślenia‌ wyrwał ją facet w marynarce, który do niej podszedł. Philip. Nie była gotowa na spotkanie z nim. Jeszcze nie.

– Cześć‌ – powiedział i stanął około metra od niej. Milczał. Odwrócony do tłumu, nie do niej. Zerknęła w jego stronę. Czego chciał? Dlaczego tam stanął?

– Jak‍ tam?

– Dobrze.

Nic więcej. Żadnego „a ty?”, „a jak ty się czujesz” czy czegokolwiek, co mogłoby zostać odczytane jako zainteresowanie albo zachęcić go do kontynuowania rozmowy.

– Chcesz‌ coś z baru?

– Nie,‌ już mam.

– Okej.

Odszedł jeszcze o krok, przystanął, odwrócił się do niej. Spojrzenie miał poważne, jakby coś mu leżało na sercu. Wydawało się, że coś powie, ale w końcu tylko zacisnął zęby i odszedł.

Rozległ‌ się dzwonek, ktoś, być może z hotelu albo z firmy organizującej imprezę, przywitał wszystkich i zaprosił do jadalni. Z założenia miejsca miały być zajmowane dowolnie, ale oczywiście stało się inaczej. Decydowali Macke i Te Trzy. Nie tylko w sprawie Philipa. Sami zajęli miejsca przy krótszym boku stołu i wydając krótkie komendy: „Carl!”, „Alva, chodź”, „Tutaj, Milos”, dopilnowali, by usadzić wszystkich od najbardziej do najmniej popularnych. Ci ostatni znaleźli się na przeciwnym końcu – tam gdzie Julia.

Jedzenie było takie sobie. Nie całkiem ciepłe, nie całkiem smaczne. Nie miało to znaczenia, i tak była zbyt spięta, by jeść. Myślała o tym, że wkrótce wszyscy się dowiedzą.

Nie zamierzała grać w ich grę. Odtwarzać swojej dawnej roli.

Rozmowa na jej końcu toczyła się ociężale. Ludzie umieli się zachować – z pewnością mieli już za sobą rozmaite przyjęcia, bale i inne takie, więc wiedzieli, jak prowadzić grzecznościową konwersację, ale byli obcymi sobie ludźmi, których łączy tylko jedno: trzy lata, podczas których widzieli się codziennie, choć nie wybrali swojego towarzystwa. Prawie nikt nie myślał o tym później. Teraz jednak ci ludzie wrócili. W najgorszym możliwym sensie.

Żałośni. Wszyscy.‍ Tak cholernie żałośni.

Milczała przez całą kolację. Ładowała akumulatory. Czekała na odpowiedni moment. Kiedy pojawili się kelnerzy, żeby dolać kawy, wstała. Zastanowiła się, czy zadzwonić łyżeczką o pustą szklankę, i uznała, że tego nie zrobi. Wysunęła tylko krzesło, podniosła się i stała bez słowa. Zauważyła, że siedzący najbliżej patrzą najpierw na siebie, a potem na nią z pytającymi minami. Czy Julia będzie przemawiała? Nikt się tego nie spodziewał. Nagle ktoś syknął, a pozostali, jeden po drugim, milkli – oprócz ekipy w rogu: Mackego, Tych Trzech i jeszcze kilkorga osób zaproszonych na wieczór. Philip syknął na to towarzystwo, podpity Macke odwrócił się do niego, ten zaś wskazał głową jej część stołu i ją.

– Co jest,‍ do chuja, będziesz przemawiała? – wrzasnął Macke, uniósł szklankę i udało mu się oblać jednocześnie siebie i Janet. – Zamknąć się, Julia ma przemówienie. Zamknąć się!

Całkowita cisza nie zapadła – Janet nie potrafiła opanować chichotu, a Emma nie umiała się powstrzymać przed próbami uciszenia jej głośnym szeptem. Macke ponownie kazał obu się zamknąć i jednocześnie skupił na niej spojrzenie pijacko błyszczących oczu.

Julia stała i milczała. Było jak we śnie, a jednak inaczej.

Miejsce,‌ twarze, dźwięki, zapachy,‌ wszystko się różniło, ale nie to było najgorsze. Nie czuła się jak w swoim śnie, tylko zupełnie inaczej. Widziała Mackego, pamiętała jego zamglony wzrok, ciepły cuchnący oddech, ból, upokorzenie, ale w przeciwieństwie do snu spojrzenia jej nie nakręcały. Nie dodawały sił.

Sprawiały za to,‌ że robiła się malutka.

Przestraszona.‍ Niepewna. Nieważna.

– Powiesz‍ coś? – krzyknął Macke nad stołem przykrytym białym obrusem. – Czy będziesz tak sterczała jak te trolle do nakładania na długopisy?

– Powiem‍ coś… – zaczęła, gdy śmiech po komentarzu o trollach ucichł. – Powiem coś o tobie.

Po tych słowach znowu umilkła. Te wszystkie twarze… Chichot Janet w tle. Niektórzy odwracali wzrok, myśleli, że zaczyna się robić żenująco, może przypuszczali, do czego zmierza. Przed dziesięcioma laty na pewno nie brakowało plotek.

– Co chcesz powiedzieć o mnie? – zapytał Macke. Czy tylko jej się wydawało, czy w jego głosie pojawiła się innego rodzaju ostrość? Podskórna groźba, ostrzeżenie przed posunięciem się zbyt daleko i zepsuciem mu wieczoru. To wszystko sprawiło, że skurczyła się jeszcze bardziej.

– No to mów coś albo siadaj, pieprzony dziwaku.

Nie była w stanie nic powiedzieć, ale nie potrafiła też usiąść. Bez słowa wyszła z jadalni. Słyszała, że Macke coś za nią woła, ale nie wiedziała co. Słyszała w uszach pulsowanie krwi. Te Trzy się śmiały. Na pewno nie tylko one. Śmiech zdawał się podążać za nią przez pustą salę balową, dopóki nie wyszła na taras biegnący wzdłuż całego długiego boku hotelu i nie zamknęła za sobą dużych szklanych drzwi. Zrobiła kilka kroków w kierunku niskiej drewnianej poręczy, ciężko oddychała. Wyjmując paczkę papierosów, spostrzegła, że trzęsą jej się ręce. Zapaliła jednego i głośno wydmuchała dym. Co za cholerna głupota z jej strony. Za kogo się uważała? Czego się spodziewała? Pojawiły się łzy. Kolejny dowód jej słabości. Gniewnie otarła je grzbietem dłoni.

– Jak‍ się czujesz?

Julia się obróciła. Zobaczyła Rasmusa. Jego ciemne oczy były pełne troski.

– Dobrze,‍ tylko… są tacy kurewsko żałośni.

– Są‌ pijani.

– Nie chodzi o to, mówię ogólnie. Czemu ma służyć to debilne spotkanie? Nie mamy ze sobą nic wspólnego, wszyscy zachowują się tak jak dziesięć lat temu. Nic się nie wydarzyło. Żaden z tych gnojków nie miał odwagi się rozwinąć, dorosnąć czy cokolwiek w tym rodzaju. Nienawidzę tego, do cholery!

To była prawda, ale nie cała. Nienawidziła też siebie. Za to, że stchórzyła. Zaprzepaściła szansę. W ogóle wierzyła, że jakaś szansa istnieje.

– Masz jeszcze fajki?

Julia wręczyła mu paczkę. Wytrząsnął z niej papierosa, zapaliła mu go. Osłonił jej dłonie przed wiatrem. Był rozgrzany. Dziwnie wyglądał z papierosem. Uderzyła ją myśl, że zrobił się całkiem przystojny. Nigdy przedtem tak o nim nie myślała. Nie miała powodu. Zawsze był tylko młodszym bratem Rebekki, najczęściej im zawadzał i – musiała szczerze przyznać – irytował jak cholera. Zawsze chciał im towarzyszyć, nie dając spokoju, i skarżył mamie, gdy robiły coś głupiego.

– Dlaczego‍ w takim razie tu przyjechałaś? – zapytał, mocno się zaciągnął i wydmuchał dym. – Przecież można było przewidzieć, że właśnie tak to będzie wyglądało.

– Zaplanowałam,‍ że coś zrobię.

– Co‍ takiego?

Pokręciła‍ głową. Jej myśli o zemście, zadośćuczynieniu, o odzyskaniu honoru wydawały się teraz naiwnością, pobożnym życzeniem. Równie dobrze mogła sobie zażyczyć nosorożca albo Nagrody Nobla.

– Nic, to było‌ głupie.

Nie pytał dalej. Najwyraźniej wyczuł, że nie chce mówić. To dobra cecha. Stali w milczeniu oparci o poręcz i palili. Podniosła wzrok. Niebo było pełne gwiazd.

– Fajna‍ jesteś.

– Słucham?

Odwróciła‌ się do niego. Czy dobrze usłyszała? Czyżby się z niej naigrawał? Nic w jego oczach na to nie wskazywało.

– Fajna‌ jesteś. Masz superciuchy, podoba mi się twoja fryzura. Wyglądasz jak ta dziewczyna ze Scott Pilgrim kontra świat.

– Nie wiem,‍ co to jest.

– Taki‌ film. A pierwotnie komiks,‌ ale wyglądasz jak ta z filmu.

– Aha.

– Tak.

Dalej palili w milczeniu. Było jej z tym dobrze. Rasmus dorósł, pod każdym względem, ale mimo wszystko był kimś, kogo znała i kto znał ją – wiedział, kim była, i to akceptował.

– Jak tam w domu? – zapytała. Nie po to, by przerwać ciszę. Uświadomiła sobie, że naprawdę chce znać odpowiedź.

– Dobrze‍ – odparł Rasmus, zaciągnął się papierosem i wzruszył‌ ramionami. – Mama i tata się rozwiedli, wiedziałaś o tym?

– Nie.

– Cztery lata temu. Nigdy nie uporali się z tym, że umarła.

A ty?‍ – pomyślała Julia.‍ Sama się z tym nie uporałam.

– Wielka szkoda – skwitowała, nie zdradzając tych myśli. – Ale wszystko z nimi dobrze?

– Tata ma nową partnerkę, ale tak. Myślę, że wszystko u nich w porządku.

– Pozdrów‌ ich.

– Pozdrowię. Jak długo‌ zostaniesz w mieście?

– Nie‌ wiem.

– Będziesz tu jutro?

– Być‌ może. A co?

– Chcesz‍ się spotkać?

Ponownie napotkała‌ jego wzrok. Spojrzała mu w oczy – miłe i wyczekujące. Takie jak wtedy, gdy wchodził do pokoju Rebekki, pytał, co robią i czy może im towarzyszyć.

– Jasne, dlaczego nie.

Trzy‍ metry. Nie, więcej.

Vanja‌ odchyliła się na oparcie biurowego fotela i przez chwilę kontemplowała imponującą wysokość sufitu. Pokój z całą pewnością był najpiękniejszym, jaki im kiedykolwiek przydzielono, zlecając jakąś pracę. Wysoki sufit ze sztukaterią, a na ścianach matowożółte tapety we wzór medalionowy, na wysokości metra z kawałkiem pokryte pomalowaną na biało boazerią. Szerokie rzeźbione futryny, grube drewniane drzwi z lustrami, parkiet. Budynek pierwotnie musiał zostać wzniesiony w innym celu, jako szkoła, szpital, dom zakonny czy coś podobnego. Cynicznie rzecz ujmując, nikt nie zainwestowałby tyle czasu, pieniędzy i troski w komisariat. Nawet na początku dwudziestego wieku, gdy, jak domyślała się Vanja, został zbudowany. Plus minus trzydzieści lat – nie miała zielonego pojęcia o architekturze, ale wydawał się stary.

Stary‍ i przyjazny.

Czuli‍ się tu mile widziani.

Była‍ w tym spora zasługa Kristy Kyllönen. Kriście zależało na pomocy z ich strony, co zawsze ułatwiało pracę. Sama dopilnowała, by ulokowano ich w przestronnym pomieszczeniu na pierwszym piętrze tego dużego żółtego budynku. Miała czterdzieści kilka lat, była o głowę wyższa od Vanji, a ciemne włosy nosiła spięte w kok. Jej zielone oczy, zawsze na granicy uśmiechu, świadczyły o tym, że jest w dobrej kondycji. Sebastian z całą pewnością próbowałby się z nią przespać, pomyślała Vanja. W czasach, gdy wciąż udawało mu się wślizgnąć do Krajowej Policji Kryminalnej. Było to kilka lat temu, a ostatni raz zdarzyło się w Uppsali. Teraz był z Ursulą. Vanja nie wiedziała, jak udało jej się go odzwyczaić od sypiania z kim popadnie, ale Ursula wydawała się zadowolona, więc nie drążyła tematu.

Krista‍ z chęcią dostarczała im wszystko, czego sobie zażyczyli, zapewniła im dostęp do dwóch cywilnych samochodów, odpowiadała na wszelkie pytania, pomogła wdrożyć się w śledztwo i niezwłocznie przekazała informacje o dotychczasowych ustaleniach.

Jak‍ się okazało, było ich bardzo niewiele.

Zazwyczaj‌ w takich przypadkach Ursula w prywatnych rozmowach wyzłośliwiała się na temat słabych kompetencji lokalnej policji. Tym razem jednak nie była to wina policji z Karlshamn. Mieli nadzieję, że ich obecność okaże się pomocna i będą mogli sami przeprowadzić badania miejsca zbrodni. Krista przedstawiła ich kolegom i wyznaczyła jedną z koleżanek, Sarę Gavrilis, z którą mieli się kontaktować, gdyby potrzebowali jakiejkolwiek pomocy. Jeśli nie będzie umiała pomóc osobiście, znajdzie odpowiednią osobę. Vanja pomyślała przelotnie o Thomasie Haraldssonie – policjancie, który wiele lat wcześniej pełnił podobną funkcję podczas śledztwa w Västerås i był jednym z najbardziej nieporadnych funkcjonariuszy, z jakimi kiedykolwiek miała do czynienia. Jakimś dziwnym trafem udało mu się później zostać kierownikiem zakładu karnego Lövhaga i spotkali się ponownie przy okazji śledztwa w sprawie seryjnego mordercy Edwarda Hindego. Potem na szczęście już nigdy więcej nie musiała mieć z nim kontaktu. Za to Sara Gavrilis, tak jak jej szefowa, wydawała się bardzo kompetentna.

Vanja‌ ponownie spojrzała na ekran. Nie zdziwiło jej, że zabójstwo było szeroko komentowane. Krzykliwe nagłówki przedstawiały Karlshamn jako miasto tkwiące w szponach strachu i założyła, że nawet jeśli na razie nie jest to prawda, to w niedługim czasie będzie. Już się o to postarają prasa, media społecznościowe i grasujący w okolicy snajper.

Carlos‌ wstał ze swojego miejsca przy drzwiach i ruszył w jej stronę. Wystarczyło spojrzeć na jego minę, by zrozumieć, że nie przynosi dobrych wiadomości.

– Niech‍ zgadnę – powiedziała, kiedy położył przed nią wydruki. – Sprawy zostały zgłoszone na policję, przeprowadzono śledztwo, ale wyrok skazujący nie zapadł.

– Zgadza‌ się – potwierdził Carlos. – Dwie w ciągu ostatnich dziewięciu lat. Oszustwa matrymonialne.

Vanja‍ usiadła wygodniej i zaczęła przeglądać dokumenty. Wiedziała, czego mniej więcej się spodziewać. Kobieta zaczyna znajomość z mężczyznami, nawiązuje romans, potem zrywa lub znika, a wraz z nią przepada pokaźna suma pieniędzy.

Mężczyzna,‌ który dokonał pierwszego zgłoszenia w Trelleborgu, twierdził, że Angelica wyłudziła od niego około sześciuset tysięcy koron. Vanja odwróciła stronę. Drugie zgłoszenie, z Växjö, późniejsze o cztery lata, opiewało na sumę czterystu pięćdziesięciu tysięcy. Czyli ponad milion. W ciągu dziewięciu lat. Albo Angelica Carlsson miała inne, dodatkowe dochody, albo też nie wszystkie jej ofiary zgłosiły sprawę na policję. Zapewne to drugie. Wielu trudno było pokonać wstyd. Było im głupio, że tak łatwo dali się oszukać, że nie przejrzeli jej gry. Nie potrafili się uporać z poczuciem, że właściwie sami są sobie winni. Vanja w głębi duszy tak właśnie myślała, choć wiedziała, że nie powinna. Ale przecież można oczekiwać, że człowiekowi zapali się czerwona lampka, gdy ktoś, kogo krótko zna, chce pożyczyć dużą sumę pieniędzy, namawia do wejścia na giełdę albo zainwestowania w naprędce powstałe przedsięwzięcie.

– Nienawidzę‌ tego rodzaju przestępstw – oznajmił Carlos z naciskiem. – Takich, w których wykorzystuje się ludzką dobroć.

– Tak,‍ to nic przyjemnego – zgodziła się Vanja. Słysząc zaangażowanie w jego głosie, ucieszyła się, że zachowała swoje poglądy dla siebie.

– To‍ niewybaczalne, jak oni mogą oszukiwać starszych ludzi, namawiając ich na zakup bitcoinów albo przejmując ich komputery i opróżniając konta. Pieprzone hieny!

Vanja‌ spojrzała na Carlosa. Gniew sugerował, że sam przeżył coś takiego albo spotkało to któregoś z jego bliskich. Nie pytała, uznawszy, że to nie jej sprawa, a jeśli będzie chciał, sam opowie.

– Okej,‌ dzięki – odparła i odłożyła na bok papiery, które dostała. – Sprawdź, czy uda ci się znaleźć jakieś powiązanie między Angelicą a pozostałą dwójką.

– Rozumiem,‍ że poza tym, iż we wszystkich trzech przypadkach skończyło się na postępowaniu przygotowawczym albo wyroku uniewinniającym?

– Tak,‌ poza tym.

– Zabieram‌ się do pracy.

– Dzięki.

Vanja‌ ponownie oparła się na krześle. Mieli ślad motywu. W najgorszym wypadku ścigali jakiegoś samozwańczego stróża sprawiedliwości, mściciela karzącego osoby, które nie przestrzegają prawa. Miała głęboką nadzieję, że tak nie jest, bo wówczas nie mieliby żadnej możliwości, by przewidzieć, gdzie i w kogo uderzy następnym razem. Przypadki, że kogoś zgłoszono na policję, a potem wypuszczono lub uwolniono z różnych powodów, najczęściej z braku wystarczającego materiału dowodowego, zdarzały się częściej, niż można by przypuszczać.

Karlshamn‍ nie było tu wyjątkiem.

Do‍ pokoju wszedł Billy i Vanja poczuła, że nastrój nieco się poprawił.

– Proszę,‍ powiedz, że przynosisz dobre wieści – powiedziała z uśmiechem, kiedy zbliżył się do jej stanowiska.

– Co‍ to znaczy dobre wieści?

– Że‌ Dick szkolił się w wojsku na snajpera, ma długą historię przemocy i w zeszłym tygodniu kupił bilet do Karlshamn, a my wiemy, w którym hotelu mieszka.

– W takim‌ razie nie – odparł Billy, odwzajemniając uśmiech. – Nie widzę żadnego powiązania między Angelicą a jakimś Dickiem.

– No‌ nie…

Nie‍ była zaskoczona, szczególnie po tym, co chwilę wcześniej usłyszała od Carlosa, ale i tak poczuła lekkie rozczarowanie.

– Z tego,‌ co widzę, nigdy nie była właścicielką mieszkania w Göteborgu – ciągnął Billy. – Ani z Dickiem, ani z nikim innym.

– Czy‍ w ogóle mieszkała w Göteborgu?

– Nigdy‍ nie była tam zameldowana.

– Carlos‍ znalazł dwa przypadki zgłoszenia jej na policję. Była oskarżana o oszustwa matrymonialne – oznajmiła Vanja, wskazując głową wydruki na swoim biurku. – Czy powinniśmy założyć, że Dick to ktoś, kogo wymyśliła, żeby skłonić nowego chłopaka do pozbycia się odrobiny kasy?

– Nils‌ mówił, że groził komornikiem i zgłoszeniem na policję… Brzmi jak typowy wstęp do prośby o pożyczkę.

– To‌ prawda.

– Nie‍ zapadł żaden wyrok skazujący? – zapytał Billy i wziął do ręki wydruki, z którymi przyszedł Carlos. Vanja zrozumiała, że on także rozważa hipotezę o mścicielu.

– Nie.

Billy‌ przejrzał materiały i odłożył je z zamyśloną miną.

– O czym‌ myślisz? – spytała Vanja.

– Powiedzmy,‌ że naprawdę mamy do czynienia z kimś, kto bierze prawo w swoje ręce – rzekł Billy, drapiąc się po zaroście. Carlos wstał i podszedł bliżej, żeby lepiej słyszeć. – W tym mieście na pewno mieszkają ludzie, którzy mają na sumieniu gorsze rzeczy niż ta trójka. Zgoda, w wypadku autobusowym zginęli ludzie, ale reszta ofiar? Zwykłe pobicie i kradzież, a teraz oszustwa?

– Czyli‍ myślisz, że łączy ich coś innego – wtrącił Carlos.

– Musi‌ tak być, nie uważasz?

– Okej,‍ w takim razie ustalimy, co to takiego – zawyrokowała Vanja i od razu poczuła, że jest to stwierdzenie z kategorii „łatwiej powiedzieć, niż zrobić”. Mimo to koledzy pokiwali z powagą głowami i wrócili do biurek. Vanja postanowiła, że zadzwoni do Ursuli i sprawdzi, czy ta znalazła coś w mieszkaniu Angeliki. Wzięła do ręki telefon, ale nie zdążyła wybrać numeru, bo przerwało jej pukanie w futrynę drzwi.

– Przepraszam,‌ że przeszkadzam, ale macie gościa.

Wszyscy‌ troje odwrócili się do drzwi. Za Sarą Gavrilis do pomieszczenia wszedł na oko pięćdziesięciopięcioletni mężczyzna. Łysy, w okularach z metalowymi oprawkami, w marynarce, kraciastej koszuli rozpiętej pod szyją i chinosach. Vanja wstała, posyłając pytające spojrzenie Sarze. Pomyślała, że nie bez powodu gość spotkał się z nimi w ich gabinecie, zamiast czekać w recepcji.

– Herman‌ Göransson, przewodniczący Rady Miasta – oznajmiła Sara, wskazując gościa. – To Vanja Lithner z Wydziału Zabójstw. Kieruje tym dochodzeniem.

Super,‍ właśnie tego było nam potrzeba, pomyślała Vanja, idąc do niego z uśmiechem i wyciągniętą ręką. Czasami nie dało się zaprzeczyć, że naprawdę, ale to naprawdę tęskniła za Torkelem.

Promienie‌ wczesnego wiosennego słońca wpadały przez okno.

Powinienem‍ je umyć, myślał Sebastian, gdy kobieta naprzeciwko niego nie przestawała gadać. Przez piętnaście minut mówiła na temat, który dominował w ich rozmowach przez ostatnie trzy miesiące – swojej dawno zmarłej kotki Pyttsan.

– Nikt‌ się nie przejmuje, nie traktuje tego poważnie. Czuję się wręcz tak, jakby miało mi być wstyd za to, że ją opłakuję.

Anna-Clara‍ Wernersson była po czterdziestce i naprawdę powinna zająć się tym, że kilka lat wcześniej zostawił ją mąż, a córka w zasadzie nie chciała mieć z nią kontaktu. Jeśli jednak chciała rozmawiać o martwej kotce, to proszę bardzo. Za tysiąc pięćset koron pod stołem raz na tydzień Sebastian mógł udawać, że słucha czegokolwiek.

Potrzebował‍ gotówki.

Pieniądze‍ po matce się wyczerpały, nie pracował, rzadko miał wykłady, jego ostatnia książka nie sprzedała się tak dobrze, jak na to liczył, więc odnowił dawną licencję psychologa i znów zaczął praktykę. Dał sobie spokój z myślami o pucowaniu okien i nachylił się do Anny-Clary. Pomyślał, że musi się postarać o stawkę godzinową. Spojrzał jej głęboko w oczy i skierował na nią tyle uwagi, ile – jak sądził – nigdy przedtem nie dostała.

– Anno-Claro,‍ nie martw się o innych, martw się o siebie. Pyttsan była dla ciebie ważna, więc powinnaś ją opłakiwać w sposób, który tobie wydaje się najwłaściwszy. Położyłaś kwiaty na jej grobie, jak rozmawialiśmy?

Anna-Clara‍ energicznie pokiwała głową.

– Zrobiłam‌ dokładnie to, co mi kazałeś.

– Dobrze.‌ Smutek jest prawdziwy, musi być dla niego miejsce, ale niektórzy ludzie nie potrafią zrozumieć, jak to jest stracić ukochanego zwierzaka. Dlatego to ważne, abyś miała odwagę porozmawiać o tym ze mną – kontynuował, odchylił się i znów zaczął rozmyślać na temat okien. Naprawdę były brudne. Anna-Clara mówiła dalej. Miała w sobie pewną kruchą słodycz i w swoim dawnym życiu już zdążyłby ją uwieść.

Ale‍ dosyć tego.

Dziś‍ nie było to możliwe ani nawet warte zachodu.

Ponad‍ trzy lata wcześniej na kilka straszliwych miesięcy zawładnął nim strach, że jego pieprzenie się na prawo i lewo skończyło się czymś, o czym nie miał nawet odwagi myśleć. Po wszystkim, po Uppsali, dał sobie spokój z romansami i zaczął poważniej traktować Ursulę.

Odnalazł‌ równowagę. Taką prawdziwą.

Pielęgnował‌ te nieliczne relacje, których w kółko nie psuł i nie musiał odbudowywać.

Do‌ Krajowej Policji Kryminalnej nie mógłby wrócić, nawet gdyby chciał. Vanja zakomunikowała mu to jasno, kiedy objęła dowodzenie, a szanse, że zmieni zdanie, były zerowe. Ale to dobrze. Potrzebował ograniczeń i zamkniętych drzwi. Zbyt długo brak granic był treścią jego życia. Nie mógł już tego kontynuować. Nie chciał. Zależało mu na zmianie. Sądził, że mu się uda, bo otrzymał to, co najważniejsze: kogoś, dla kogo mógł żyć.

Amandę,‌ córkę Vanji, a jego wnuczkę.

Uniknął‌ katastrofy, a dzięki temu, że trzymał się z dala od życia zawodowego Vanji, poprawił relacje z nią i jej córką. Tak naprawdę nie był ani ojcem, ani dziadkiem. Poczuł w sobie coś innego. Coś, co wzrastało. Było bezcenne i postanowił tego nie zniszczyć.

Musiał‌ przyznać, że w niektóre dni zdarzało mu się tęsknić za dawnym życiem, przynajmniej zawodowym. Jako członek Krajowej Policji Kryminalnej wgryzał się w skomplikowane i wymagające przypadki zabójstw. Siedzenie w mieszkaniu i pomaganie kobietom w żałobie po utraconych kotach nie stanowiło takiego samego wyzwania, ale było znacznie spokojniejsze, normalniejsze.

Tego‍ właśnie potrzebował, nawet jeśli głos z tyłu głowy mówił, że to nudne jak cholera. Jednak im więcej czasu mijało, tym bardziej był przekonany, że obrał właściwą ścieżkę. Regularnie odbierał Amandę z przedszkola i szedł z nią na plac zabaw. Za nic nie chciałby utracić możliwości spędzania z nią czasu.

Robił‌ więc to, co dawniej uznałby za niemożliwe. Dobrze się prowadził. Żadnych głupot.

– Czy‍ twoim zdaniem mam rację? – przerwała Anna-Clara. Sebastian nie miał zielonego pojęcia, o co jej chodzi, ale to go nie powstrzymało.

– Tu‌ nie ma racji ani jej braku. To twój smutek i postępujesz z nim tak, jak jest najlepiej dla ciebie – odparł. – Chciałbym, abyś do następnego tygodnia wzięła jedną z rzeczy Pyttsan i się jej pozbyła.

Zobaczył,‌ że pobladła na samą myśl. Nachylił się, utkwił w niej wzrok i ściszył głos.

– Dasz‌ radę, Anno-Claro. Dasz sobie z tym radę, bo jesteś silna.

Stał‍ przy brudnym oknie i patrzył, jak Anna-Clara lekkim krokiem idzie w kierunku Strandvägen, zadowolona z ich sesji. Na ten dzień nie miał już zaplanowanych żadnych pacjentów. Bardzo mu to odpowiadało. Na kolejny był umówiony z Timem Cunninghamem, australijskim biznesmenem, który stracił żonę. Inteligentnym. Wygadanym. Spotkali się przedtem tylko raz, ale od razu pomyślał, że facet jest interesujący, co należało do wyjątków. Poza tym miał okazję poćwiczyć angielski. To był przyjemny bonus.

W zasadzie‍ on i Ursula mieli tego wieczoru zjeść razem kolację, ale przed kilkoma dniami wraz z resztą ekipy z Krajowej Policji Kryminalnej pojechała do Karlshamn. Sprawa dotyczyła snajpera. Kojarzył kilka podobnych przypadków ze Stanów Zjednoczonych, ale tego typu przestępcy wyjątkowo rzadko pojawiali się w Szwecji. Może powinien zrobić mały research, przejrzeć stare profile psychologiczne sprawców? Tak na wszelki wypadek. Będzie mógł powiedzieć Ursuli, do czego doszedł. Wiedział, że byłaby zainteresowana. Jednak natychmiast odrzucił tę myśl. Skończyłoby się tylko na nadmiernym zaangażowaniu. Rozwiązywanie skomplikowanych spraw zabójstw nie należało już do jego obowiązków. Tylko Vanji. Była mądra i nieustępliwa. Sama nigdy by się nie przyznała, że cokolwiek po nim odziedziczyła, ale znał ten typ uporu. Wiedział, że Vanja nie wyjedzie z Karlshamn, dopóki sprawa nie zostanie rozwiązana. Oznaczało to, że mogą potrzebować pomocy przy Amandzie.

Rzucił‍ okiem na zegarek i postanowił, że zje obiad, a potem zadzwoni do Jonathana i zapyta. Nauczył się, że im bliżej godziny odbioru małej dzwoni, tym większa jest szansa, że Jonathan się zgodzi. Bycie rodzicem pracującym na cały etat jest stresujące, zwłaszcza kiedy drugi rodzic wyjedzie. Dodatkowa para rąk, która daje znak w odpowiednim momencie, zwykle jest mile widziana.

Jonathan‍ przystał na to z radością. Musiał coś dostarczyć jednemu z klientów i już i tak był zestresowany. Zapytał, czy może ją odebrać od niego około szóstej. Kilka godzin sam na sam z Amandą to było więcej, niż Sebastian mógł sobie wymarzyć.

Jej‌ przedszkole, Promyk, mieściło się blisko parku Tessin, zaledwie kilka minut drogi od mieszkania Vanji i Jonathana przy De Geersgatan. Nawet on mógł tam przejść na piechotę. Któregoś razu Vanja i Jonathan oglądali domek szeregowy w Sollentunie. To go zaniepokoiło. Zastanawiał się, w jaki sposób dokonać sabotażu tego zakupu, jeśli zdecydują się pociągnąć tę sprawę dalej, ale wtedy pojawiło się mieszkanie przy De Geersgatan i problem został rozwiązany.

Sztokholm‌ zaczynał się budzić po zimie. Powietrze nie było jeszcze zbyt ciepłe, ale świeciło wiosenne słońce. Sebastian pozwolił sobie na rozkoszowanie się spacerem, ale i tak był w Promyku kilka minut przed wpół do czwartej.

– Sebastian!‌ – zawołała uradowana Amanda na jego widok. Błysk w jej oczach, kiedy go zauważyła, i wyraźna radość, gdy do niego biegła, sprawiły, że zrobiło mu się ciepło na sercu. Kiedy pomagał jej się ubrać, rozmawiali o tym, jak minął jej dzień. Dowiedział się, że malowała akwarelami i jadła makaron. Po wyjściu z przedszkola poszli na jej ulubiony plac zabaw. Uwielbiała zjeżdżalnie, a Sebastian nie szczędził czasu na znalezienie najlepszej w okolicy przedszkola. Amanda, podskakując, ruszyła przodem w swoim zbyt dużym czerwonym kombinezonie. On poszedł za nią z wózkiem. Nie nazywała go dziadkiem, ale czuł się, jakby nim był. Vanja nie pozostawiła złudzeń, że to Valdemar jest dziadkiem. A Sebastian to Sebastian. Podejrzewał, że przyczyna tkwi w jej skomplikowanej relacji z Valdemarem. Nie skarżył się, ale ukradkiem z przyjemnością smakował to słowo. Dziadek.

Na‌ początku swoich zjeżdżalnianych przygód Amanda chciała, by stał na końcu i ją łapał, ale po jakimś czasie nabrała większej odwagi i coraz częściej chciała robić wszystko sama. Sebastian nie zawsze na to pozwalał. Ludzie, którzy widzieli go na placu zabaw, myśleli pewnie, że jest nadopiekuńczy. Nie wiedzieli jednak, czego się nauczył: to, co najbardziej kochamy, w każdej chwili może nam zostać wyrwane z rąk.

Zadzwoniła‍ jego komórka. Początkowo zamierzał to zignorować, ale uznał, że może dzwonić Jonathan, i spojrzał na wyświetlacz. Ursula. Bacznie obserwując Amandę, odebrał.

– Cześć,‍ co jest?

– Wszystko‌ w porządku?

W tym‌ krótkim pytaniu Sebastian usłyszał jej wielkie zmęczenie.

– Jak‌ najbardziej, odebrałem Amandę z przedszkola i jestem na placu zabaw. A co u was?

– Właśnie‌ przybyła nam nowa ofiara – odparła, tym samym szybko przenosząc go w inne miejsce.

– Tak,‍ widziałem. Nie ma przełomu?

– Jeszcze‌ nie. Jestem teraz w jej mieszkaniu.

Sebastian‍ odwrócił się do Amandy, zajętej zabawą. Pomachała mu radośnie i poczuł całym sobą, że dokonał właściwego wyboru. Świat, z którego dzwoniła Ursula, nie wabił go już tak silnie swoim mrokiem.

– A co‌ tam u Vanji? Dobrze się czuje? – zapytał. Martwił się o nią. Wiedział, pod jaką jest presją przy trzech ofiarach w ciągu jednego tygodnia.

– Można‍ powiedzieć, że znalazła się w opałach, ale moim zdaniem dobrze sobie radzi.

– Pilnuj,‌ żeby jej to nie zeżarło. Zawsze chce być najlepsza.

– Ciekawe,‌ po kim to ma.

– To‍ tylko jedna ze wszystkich moich pozytywnych cech – odparł, próbując obrócić w żart własny niepokój. Średnio pomogło… – Słuchaj, nie bardzo mam czas, czy chodzi o coś konkretnego?

– Myślę‍ o Torkelu. Zbliża się rocznica i spróbuję do niego wpaść, ale jeśli…

– Nie‌ – przerwał Sebastian. – Nie zamierzam tam iść.

Ursula‌ nie odpowiedziała od razu. Widział oczami wyobraźni, jak zaciska zęby ze zdenerwowania.

– Nie‌ chcę, aby był sam – dodała po chwili.

– Ma‍ byłe żony, córki i pewnie jeszcze jakichś ludzi, którzy nadal nazywają go przyjacielem.

– Ty‌ powinieneś być jednym z nich.

– Tak,‌ ale nie jestem. Więc nie próbuj…

Amanda‍ przewróciła się przy drabinkach. Szybko wstała, ale Sebastian i tak potraktował to jako pretekst do zakończenia rozmowy.

Sprawił‍ Ursuli zawód. Ale przejdzie jej.

Ze‍ wszystkich kobiet, które przewinęły się w jego życiu, została tylko ona. Rozumiała go na tyle dobrze, by z nim wytrzymać. Albo była do niego wystarczająco podobna. Nie rozkwitła między nimi wielka miłość, ale musiał przyznać, że łączyło ich coś wyjątkowego. Przez wielu ludzi z otoczenia mogła być odbierana jako surowa. A nawet pozbawiona empatii. Jak on. Jednak pod szorstką powłoką, inaczej niż w jego przypadku, krył się dobry człowiek. Świadczył o tym sam fakt, że pomyślała o samopoczuciu Torkela w czasie trudnego śledztwa.

Gdyby‌ wstyd nie był mu obcy, pewnie teraz zacząłby go odczuwać. Czy powinien mimo wszystko zadzwonić? Byli kiedyś dobrymi przyjaciółmi. Torkel wytrzymywał z nim, był wyrozumiały, nawet mu pomagał. To jednak było dawno, a Sebastian nie potrafił wykrzesać z siebie takiej troski o innych jak Ursula.

Nigdy‌ tego nie potrafił.

Nowe‍ życie czy nie, miał swoje granice.

Podszedł‌ do Amandy i zaproponował pójście na lody. Vanja zabroniła mu ją rozpieszczać, ale była w Karlshamn i zmagała się z większymi problemami.

Trzeba‌ było korzystać z okazji.

Czuła‍ stres. To było do niej niepodobne.

Połączenie‍ ugruntowanej pewności siebie i chęci, by zawsze być najlepszą, przez lata pomagało jej panować nad ewentualnym zdenerwowaniem. Teraz jednak stała u boku Kristy Kyllönen, patrzyła, jak przewodniczący Rady Miasta wita wszystkich na konferencji prasowej zwołanej naprędce z powodu strzelanin z ofiarami śmiertelnymi, które miały miejsce w ostatnim tygodniu, i czuła nieznane mrowienie w żołądku. Zidentyfikowała je jako oznakę stresu.

– Co‍ robimy? – zapytał Göransson, kiedy Vanja przed konferencją poprosiła go, by usiadł na krześle w jej gabinecie, i oboje odmówili, gdy Sara zaproponowała im kawę.

– Co‌ robimy z czym? – zapytała Vanja, przysiadając na skraju biurka.

– Ze‌ wszystkim – odparł Göransson i rozłożył ręce. – Z całą tą sytuacją. Wprowadzamy godzinę policyjną, zamykamy szkoły, sklepy i miejsca pracy czy co?

Vanja‌ przyjrzała mu się nieco dokładniej. Nie ulegało wątpliwości, że jest przejęty, wydawało jej się nawet, że dostrzegła małe kropelki potu występujące mu u nasady włosów. Nie umiała powiedzieć, czy był tak wstrząśnięty samymi strzelaninami, czy może czuł presję polityczną, wymóg wystąpienia w roli silnego przywódcy w tych ciężkich czasach i martwił się, co będzie, jeśli temu nie sprosta. Następny rok był przecież rokiem wyborów.

– Decyzja‍ nie należy do nas – odparła spokojnie.

– Ale‍ może pani chyba coś zarekomendować? Co według pani najlepiej zrobić?

Vanja‌ próbowała rozstrzygnąć, czy pytał z troski o mieszkańców, czy po to, by było na kogo zrzucić winę, gdyby ewentualne rozwiązanie nie poszło zgodnie z planem albo nie odniosło pożądanego efektu. Dzięki Kriście wyprowadzili już na ulice większą liczbę funkcjonariuszy w mundurach i postawili na rynku policyjny bus, do którego mieszkańcy mogli się zgłaszać z pytaniami i sprawami, które ich niepokoją. Zawsze dobrze być widocznym, nawet jeśli ich obecność zapewne nie odstraszy snajpera. Mieli przewagę liczebną, ale nie mogli być wszędzie.

Co‍ w takim razie uważała za najlepsze rozwiązanie?

Godzina‍ policyjna byłaby oczywiście dobra – jeśli nie będzie do kogo strzelać, nie wzrośnie liczba ofiar – ale w praktyce pewnie niewykonalna. Nawet w najgorszym okresie pandemii koronawirusa nie udało się wprowadzić lockdownu. Były tylko zalecenia. Prawo do swobodnego poruszania się podlegało ochronie konstytucyjnej i Vanja podejrzewała, że żadne miejskie zarządzenie nie będzie wobec niej nadrzędne. Decyzja, co zrobić w Karlshamn, musiała być podjęta przez człowieka, którego miała przed sobą, i przez jego kolegów z Urzędu Miasta. Mogła jedynie dostarczyć im jak najwięcej informacji.

To‍ zaś było proste.

Nie‍ mieli żadnych. Nie wiedzieli nic.

– Obecnie‍ nie mamy żadnych tropów ani podejrzanych, a poza tym nic nie wskazuje, że sprawca zakończył swoją działalność.

– A czy‍ coś wskazuje na to, że będzie ją kontynuował?

– Nie‍ – odparła Vanja, kręcąc głową. – Nikt nie przyznał się do winy i nie zakomunikował, że zamierza zastrzelić więcej osób, ale doświadczenie z tego typu przestępstwami podpowiada, że będzie dalszy ciąg.

Widziała,‌ że Göransson nie to chciał usłyszeć. Sama też wolałaby powiedzieć coś innego. Nie wiedzieć nic, błądzić w ciemności, być skazaną na zgadywanie i nadzieję. Nienawidziła tego.

– Nie‌ możecie znaleźć żadnego powiązania? Jeśli to tylko zupełnie przypadkowo wybrane osoby, to każdy mieszkaniec miasta jest potencjalną kolejną ofiarą.

Vanja‍ zaczęła się zastanawiać. Czy zdradzić to, o czym myślała – jedyne powiązanie między ofiarami, którym dysponowali? Postanowiła tego nie robić. Dla bezpieczeństwa mieszkańców było to bez znaczenia, a poza tym nie miała nawet pewności, czy się nie mylą.

– Nie,‍ brakuje motywu – odparła, kiwając głową z namysłem. – Na razie. Pracujemy nad tym.

– Czy‍ powinienem wiedzieć coś jeszcze?

– Niestety‌ nic więcej nie mam. Żałuję, że nie dotarliśmy dalej, ale jest jak jest.

Göransson‌ wydawał się usatysfakcjonowany. Uderzył dłońmi w uda w geście sygnalizującym, że rozmowa dobiegła końca, a następnie wstał. Vanja też się podniosła i odprowadziła go do drzwi. Göransson przystanął tuż przed nimi i się odwrócił.

– Zamierzam‌ urządzić konferencję prasową – oznajmił i stanowczo kiwnął głową, jakby chciał przekonać sam siebie, że to właściwa decyzja.

– W jakim‌ celu?

– Nasi‍ mieszkańcy powinni zobaczyć, że współpracujemy, dowiedzieć się, co robimy, że tu jesteśmy i traktujemy tę sprawę ze wszech miar poważnie.

– Czy‍ ktoś w to wątpi?

– Dobrze‌ byłoby też, gdybyśmy dali radę zdementować pewne plotki szerzące się w mediach społecznościowych. Możemy się umówić na osiemnastą? – spytał Göransson tonem nieznoszącym sprzeciwu.

– Oczywiście‍ – przytaknęła Vanja, z pełną świadomością, że to należy do jej nowych obowiązków i że kiedyś musi być ten pierwszy raz.

Poza‍ tym wcale nie był to głupi pomysł.

Z tego,‍ co udało jej się wyczytać i co mówili ludzie na ulicach, wnioskowała, że atmosfera w mieście zauważalnie się zmieniła po trzecim zabójstwie. Nietrudno było sobie wyobrazić, że dojdzie do jeszcze jednego, może kilku. Ekstremalnie krótkie przerwy między zabójstwami sprawiały, że strach był wyraźniejszy, natychmiastowy. W odróżnieniu od spraw Mężczyzny z laserem i Petera Mangsa, gdzie pomiędzy atakami upływały niekiedy całe miesiące, w przypadku ich snajpera odnosiło się wrażenie, że może uderzyć w kogokolwiek i kiedykolwiek. Pokazanie się, udzielenie informacji i odpowiedzenie na kilka pytań – choćby nawet mieli przyznać, że nie znają odpowiedzi – nie było takim złym pomysłem.

Vanja‌ spojrzała na zegar na parterze. Krista powiedziała, że mogą tam urządzić konferencję. W czterech prowizorycznych rzędach stały krzesła. Vanja nie sądziła, że aż tyle będzie zajętych. Oczywiście siedzieli tam przedstawiciele lokalnej prasy, ale oba tabloidy i wielkie gazety poranne również przysłały swoich reporterów. Poza tym w pomieszczeniu znajdowały się przynajmniej trzy kamery, a kiedy Vanja zachęciła wszystkich do zajęcia miejsc przy stole, spostrzegła na nim mikrofony telewizji SVT, Szwedzkiego Radia, TV4 i Szwedzkiej Agencji Prasowej. Torkel zawsze wolał przeprowadzać konferencje prasowe na siedząco, wydawało się to naturalniejsze i bardziej swobodne, uważał, że ułatwia mu emanowanie spokojem i pewnością. Pomyślała, że i tak zamierza stworzyć własny styl kierowania wydziałem, więc w tym przypadku może skopiować styl Torkela.

Czuła‍ stres. To było do niej niepodobne.

Godzina‌ na zegarze ściennym zmieniła się na osiemnastą sześć, a Göransson zdążył już ją przedstawić. Było jasne, że nie zamierza odwalać czarnej roboty. Dlaczego miałby to robić? To od niej oczekiwano odpowiedzi, rozwiązania sprawy i zakończenia tego koszmaru.

Odchrząknęła‌ cicho, idąc do stołu, przy którym stało jedno krzesło. Kiedy je wysunęła i usiadła, w pomieszczeniu panowała absolutna cisza. Ponownie odchrząknęła, żałując, że nie poprosiła o szklankę wody, przesunęła wzrokiem po zgromadzonych dziennikarzach i odniosła wrażenie, że zna dwóch z nich, ale nie była pewna. Dawniej na konferencjach prasowych siedziała z tyłu, o ile w ogóle w nich uczestniczyła. Tym razem było inaczej. Zaczęła od przedstawienia się i wyjaśnienia, skąd przyjechała. Poinformowała, że zostali wezwani do Karlshamn po drugim zabójstwie, a potem podsumowała, czego do tej pory udało im się dowiedzieć.

Powiedziała‌ więc, że mają do czynienia ze snajperem używającym broni na pociski kalibru pół na pięćdziesiąt pięć milimetrów. Więc prawdopodobnie zwykłej broni myśliwskiej.

Żeby‍ nie ustanawiać rekordu najkrótszego briefingu na świecie, rozpoczęła szczegółowe sprawozdanie: podała adresy, godziny, poinformowała, kiedy otrzymali zgłoszenie, kiedy przybyli na miejsce i co ich tam spotkało. Na koniec powiedziała, że najbardziej rozpowszechnione teorie i spekulacje z mediów społecznościowych są właśnie tym: teoriami spiskowymi i spekulacjami.

Omówienie‌ wszystkiego zajęło jej dziesięć minut. Próbowała wymyślić coś, co mogłoby wydłużyć ten czas, ale nic nie przyszło jej do głowy, więc zaprosiła do zadawania pytań. Ręce wystrzeliły w powietrze, więc wskazała kobietę o kilka lat młodszą od siebie, siedzącą na końcu sali w białej koszulce z jakimś nadrukiem i chuście zakrywającej włosy.

– Nazrin‍ Heidari, dziennik „Expressen”. Zastanawiam się, czy ludzie uniewinnieni w sądach albo wypuszczeni bez procesu powinni się szczególnie obawiać.

– Dlaczego‍ mieliby? – odpowiedziała pytaniem Vanja, wciąż z uśmiechem na ustach, choć sama słyszała, że w jej głosie pojawił się defensywny ton.

– Trzy‌ ofiary łączyło to, że wszystkie zostały ułaskawione w sądzie albo postępowania przygotowawcze w ich sprawach zostały zamknięte.

Vanja‍ nie odpowiedziała od razu. Czuła wzbierającą frustrację. Mieli przeciek. W Krajowej Policji Kryminalnej to się nie zdarzało, więc musiało chodzić o kogoś z miejscowych. Chyba że Nazrin była mądrą, ambitną dziennikarką. Tak czy inaczej, cholernie irytujące.

– Obecnie‌ nie mogę podać szczegółów ewentualnych powiązań między ofiarami.

– Ale‍ każda z nich była podejrzana o jakieś przestępstwo.

Tym‍ razem nie było to nawet pytanie, dziennikarka wbiła w nią wyzywające spojrzenie. Potwierdź albo skłam. Z tyłu głowy rozbrzmiewały jej słowa Torkela. Zatrzymuj dla siebie informacje, unikaj pytań, odpowiadaj naokoło, ale nigdy nie daj im satysfakcji, że przyłapali cię na kłamstwie.

– Tak,‍ figurują w różnych sprawach, które prowadziła policja – przyznała Vanja.

– I zostały‌ uniewinnione.

– Tak‍ – odparła krótko. Widziała, że ci nieliczni, którzy siedzieli z kartką i długopisem, zaczęli gorączkowo notować. Poza tym w pomieszczeniu było cicho, wszyscy siedzieli w napięciu, nie chcieli uronić ani słowa, a ci, którzy nagrywali telefonami, upewniali się, czy naprawdę mają wszystko.

– Czyli‌ może to być ktoś, kto wziął prawo w swoje ręce? – kontynuowała Nazrin.

– To‍ oczywiście możliwe – odparła Vanja i wzruszyła ramionami w nadziei, że trochę rozładuje to sytuację. – Ale mamy szerokie spektrum działania, badamy kilka możliwości.

– To‍ znaczy jakie?

– Nie‌ mogę zdradzić szczegółów ze względu na tajemnicę śledztwa – odparła Vanja i ugryzła się w język. „Tajemnica śledztwa”. Nie chciała używać tego wyrażenia. Często było zgodne z prawdą, ale czasami – jak teraz – stanowiło jedynie sposób na ukrycie tego, że nie mają na czym się oprzeć, nic nie wiedzą.

– Czy‌ jeśli macie inne możliwe motywy, nie byłoby dobrze o nich powiedzieć, żeby ludzie je poznali i dzięki temu uniknęli strachu i niepokoju?

– Nie‌ mogę zdradzić szczegółów ze względu na tajemnicę śledztwa.

– Istnieje‍ związek między ofiarami czy zostały wybrane przypadkowo?

– Nie‌ chcę się wdawać w spekulacje.

– Nie‍ musi pani spekulować, przecież pani wie, czy w swoich działaniach zakładacie istnienie takiego związku.

Vanja‌ poczuła, że traci tę odrobinę kontroli, która jej została, a inicjatywa wymyka jej się z rąk. Nie zdążyła pomyśleć, które informacje i jak wiele z nich może zdradzić, i znalazła się w pozycji obronnej, uzbrojona we frazesy i puste odpowiedzi.

– Tak,‌ ale nie będę o tym mówiła.

– Ze‌ względu na tajemnicę śledztwa – dodał ktoś półgłosem.

Zobaczyła‌ uśmiechy na twarzach innych dziennikarzy, usłyszała kilka cichych wybuchów śmiechu z tyłu sali. Nigdy więcej tego zdania. Nie zamierzała powtórzyć takiego prostego błędu, już i tak popełniła ich wystarczająco wiele. Wiedziała, że sytuacji nie da się uratować. Teoria o mścicielu się rozprzestrzeni, stanie się prawdą. Z jej winy.

– Dziękuję‍ za przybycie, będziemy państwa informować na bieżąco – zakończyła, odsunęła krzesło i wstała. Grad pytań towarzyszył jej przez całą drogę do wyjścia.

Czekała‍ przy oszklonej ladzie recepcji, obserwując powoli wyludniającą się salę. Ten pomysł przyszedł jej do głowy zaraz po wyjściu. Ona także powinna móc zadawać pytania. Nie miała za grosz pewności, że otrzyma odpowiedzi, ale jeśli nikt z policji nie był źródłem przecieku, to znaczyło, że kobieta z „Expressen” jest dobra w szperaniu, znajdowaniu powiązań. Nie szkodzi zapytać, uznała Vanja, zrobiła krok do przodu i zawołała dziennikarkę, gdy ta pojawiła się w pięknych drzwiach z lameli z drewna tekowego.

– Czy‍ mogę panią o coś zapytać? – zapytała i pokazała, że chce się przesunąć o kilka kroków, poza zasięg spojrzeń. – Pani Nazrim, prawda?

– Nazrin.‍ N na końcu, nie M.

– Oczywiście,‌ Nazrin, przepraszam – poprawiła się, a przez jej głowę przemknęła myśl, czy to rasistowskie nazwać ją imieniem, które kojarzyło się z aerozolem do nosa. Bez znaczenia, jedno i drugie naprawdę brzmiało tak samo.

– Co‍ pani wie o Angelice Carlsson? – zapytała, wychodząc z założenia, że równie dobrze można od razu przejść do rzeczy.

– To‌ znaczy?

Vanja‌ nie zdążyła ułożyć sobie taktyki na tę rozmowę, więc postanowiła, że będzie mówiła prawdę, przynajmniej w fazie wstępnej.

– Wiemy,‌ że dwukrotnie została zgłoszona na policję za oszustwo. Zna pani osobę lub osoby, które oszukała?

Nazrin‌ przekrzywiła głowę i dokładnie zmierzyła ją wzrokiem. Vanja widziała, że się zastanawia, jak obrócić sytuację na swoją korzyść.

– A jeśli‍ znam, to ile jest dla pani warta ta informacja? – zgodnie z jej oczekiwaniami zapytała dziennikarka po kilku sekundach.

– Jak‍ to: ile jest warta? – odparła Vanja, udając, że nie ma pojęcia, o co chodzi. Uważała, że zawsze warto rozpracować sposób myślenia przeciwnika. Torkel starał się nie traktować przedstawicieli czwartej władzy jako przeciwników czy wrogów, ale czasem niesłusznie.

– Taki‌ układ – podsunęła Nazrin. – Ja dam pani nazwiska znanych mi osób, od których Angelica wyłudziła pieniądze, a pani da mi wyłączność na pewne informacje dotyczące śledztwa.

– Czyli‌ jest więcej nazwisk?

– Tak.‌ Więcej niż dwa.

Vanja‍ umilkła, znów się zastanawiała. Co oznaczałoby zawarcie układu z tą kobietą? Jak wpłynęłoby to na związki z innymi mediami? Czy to w ogóle legalne? Wiedziała stanowczo zbyt mało o takich rzeczach. Nie potrafiła grać w tę grę, nie była w niej tak dobra jak Torkel. Wiedziała, że mieli dobre układy z wcześniejszym reporterem kryminalnym „Expressen”, Axelem Weberem. Zamordowanym przez ściganego przez nich przestępcę w Uppsali. Torkel szczerze go opłakiwał. Był na jego pogrzebie.

Zbyt‌ wiele przeżył tych pogrzebów.

Vanja‍ wiedziała, że czasem wymieniał informacje na miarę możliwości Webera i bez łamania zasady o ochronie informatorów, ale żeby zrobić to na takim poziomie?

Regularnej‍ umowy.

W obecnej‌ sytuacji to nie wydawało się właściwe.

Poza‌ tym skoro Nazrin znalazła więcej ofiar Angeliki, to byłoby skandalem, gdyby jej ekipa, dysponująca tymi wszystkimi środkami, nie zdołała zrobić tego samego.

– Nie‌ mogę pani obiecać wyłączności na nic – odparła.

– Aha,‍ no to życzę powodzenia. Proszę zadzwonić, jeśli zmieni pani zdanie.

Po‌ tych słowach poszła. Vanja powstrzymała odruch nakazujący ją zawołać. Co by to dało? Nie mogła jej zmusić do podania nazwisk i nie zamierzała się z nią targować. Wyszła więc z recepcji i ruszyła w kierunku schodów i ich gabinetu na pierwszym piętrze. Zawahała się jednak, gdy zobaczyła, kto czeka na nią kilka stopni wyżej. Herman Göransson. Nie trzeba było eksperta od mowy ciała, by zobaczyć, że jest wzburzony.

– Powiedziała‌ pani, że nie macie żadnego motywu – zaczął z irytacją, kiedy ruszyła w jego stronę.

– Nie‍ wiemy, czy zemsta jest tu motywem.

– Ale‍ może być.

– Tak,‌ może.

– Byłoby‍ mi miło, gdyby ktoś mnie o tym wcześniej poinformował.

– Dlaczego?‌ – Vanja poczuła, że coś w niej pęka, a słaby wewnętrzny głos, który nakazywał jej się opanować, utonął w fali rozczarowania i frustracji. – Co pan zrobi? Poprosi, by wszyscy, którzy kiedykolwiek figurowali w materiałach z policyjnego śledztwa albo zostali uniewinnieni przez sąd, zostali w domu? Taki jest plan? A co, jeśli następna ofiara nie będzie należała do tej kategorii? Jeśli ogłosicie, że tylko ludzie ułaskawieni w procesie są wśród zagrożonych, a oni ustrzelą jakąś cholerną zakonnicę? Będzie to znaczyło, że pan skłamał. Kłamstwo zaś nigdy nie jest dobre dla polityka, prawda? Więc tak naprawdę wyświadczyłam panu przysługę. Nie ma za co. Drobnostka.

Zaczęła‍ wchodzić po schodach, ale po dwóch stopniach przystanęła i się odwróciła.

– Poza‍ tym to ja decyduję, o czym informujemy ludzi spoza kręgów śledztwa, i szczerze mówiąc, mam gdzieś, czy byłoby panu miło, czy nie.

Nie‌ spodziewając się żadnej reakcji ze strony lokalnego polityka, dziarskim krokiem ruszyła po schodach na piętro. Zaklęła pod nosem, poczuła pod powiekami piekące łzy, ale głośno przełknęła ślinę i udało jej się je powstrzymać. Wieczór już i tak był kiepski, nie potrzebowała jeszcze do tego płaczu. Weszła do gabinetu, a Carlos podniósł oczy znad ekranu.

– Jak‍ poszło?

Vanja‌ posłała mu spojrzenie, które skutecznie go uciszyło, podeszła do swojego biurka i wyjęła komórkę.

Trzy‌ nieodebrane połączenia. Wszystkie od Jonathana.

Spojrzała‌ na zegar. Amanda już się położyła. Przegapiła rozmowę z nią przez FaceTime. Znowu. Złość i rozczarowanie zyskały towarzystwo w postaci wyrzutów sumienia. Postanowiła, że później zadzwoni do Jonathana i zapyta, jak minął im dzień. Wysłucha najświeższych informacji z życia córki. Potrzebowała tego, ale chciała trochę poczekać. Bała się, że zacznie płakać, jeśli teraz zobaczy Jonathana i będzie rozmawiała o Amandzie.

Wyszła‍ na korytarz i poszła do toalety. Wysikała się, umyła ręce i przejrzała się w lustrze. Dość już tego, do cholery, pomyślała. Miała wymarzoną pracę, pracowała dla niej najlepsza ekipa w Szwecji, jej chłopak nie robił afery, kiedy się okazało, że musi od czasu do czasu przejąć większą odpowiedzialność za ich małą rodzinę. Spieprzyła swoją pierwszą konferencję prasową. No i co z tego. Czas przestać użalać się nad sobą i zacząć pracować.

Kiedy‌ wróciła, Ursula stała z powrotem przy swoim biurku i zdejmowała okrycie. Vanja podeszła do niej.

– Hej,‌ do tej pory byłaś w mieszkaniu?

– Nie,‍ wstąpiłam do chłopaków, którzy rozmawiali z mieszkańcami Fogdelyckliggatan, czy jak tam ta ulica się nazywa.

– Co‍ powiedzieli?

– Nic‌ nie wskazuje na to, by strzał padł z któregoś z domów na tamtym skrzyżowaniu.

Vanja‍ podeszła do wiszącego na ścianie planu Karlshamn, odszukała skrzyżowanie Kungsgatan z Södra Fogdelyckegatan i oznaczyła krzyżykiem stojące tam domy.

– A te‌ tutaj? – spytała, wskazując dwa niskie budynki przy Kungsgatan poniżej dzwonnicy.

– Możliwe.‍ O ile wiem, nikogo tam w środku nie było, ale ułożenie ciała i plamy krwi wskazują na to, że strzał padł z prawej strony.

– Ale‌ skąd? – zastanawiała się Vanja i odwróciła się z powrotem w kierunku planu, jakby mógł jej odpowiedzieć. – Czy ten skubaniec siedział w parku? To się wydaje zupełnie nieprawdopodobne. W biały dzień?

– Może‌ w samochodzie?

– Nikt‌ nie wspomniał, by po wszystkim odjechał stamtąd jakiś samochód.

Vanja‌ wzięła głęboki wdech i głośno wypuściła powietrze. Kiedy pozwalała sobie na chwilę zastanowienia nad własnym samopoczuciem, czuła wielkie zmęczenie, jednak do końca dnia pozostał jeszcze długi czas, więc tym razem sobie na to nie pozwoliła. Uznała, że odrobina kawy bez wątpienia pomoże utrzymać koncentrację.

– Napijesz‌ się kawy? – spytała Ursula, idąc do drzwi.

– Pewnie,‍ czemu nie.

– To‍ zaczekaj, porozmawiamy po drodze.

Wyszły‍ razem z biura i znalazły się na korytarzu, skręciły w prawo i ruszyły w kierunku aneksu kuchennego mieszczącego się w rogu budynku.

– Jak‍ było w tym mieszkaniu?

– To‍ mała kawalerka – odparła Ursula i wzruszyła ramionami, dając do zrozumienia, że nie ma zbyt wiele do opowiadania. – Wynajmowała mieszkanie z umeblowaniem od listopada. Niewiele rzeczy należało tam do niej, oprócz ubrań i przyborów do makijażu.

– Dwukrotnie‌ zgłoszono ją na policję za oszustwo matrymonialne – dodała Vanja, kiedy wkroczyły do małej kuchni dla personelu i podeszły do automatu z kawą.

– O,‌ cholera – wyrwało się Ursuli. Vanja zrozumiała, że pomyślała o tym samym powiązaniu, co oni. Morderca mściciel uderza ponownie. Podstawiła kubek pod dyszę i nacisnęła przycisk z podwójnym espresso.

– Słyszałam,‍ że miałaś konferencję prasową – oznajmiła Ursula i nachyliła się w kierunku blatu, gdy maszyna wydała pomruk i zaczęła mleć ziarna.

– Słyszałaś‍ też, jak poszło?

– Powiedziano‍ mi, że mogłoby pójść lepiej.

Vanja‍ odpowiedziała jej krótkim, pozbawionym radości śmiechem. „Mogłoby pójść lepiej” to z pewnością niedopowiedzenie roku. Znów zaczęło jej ciążyć poczucie rozczarowania. Przejście do porządku dziennego nad porażką najwyraźniej nie było tak łatwe, jak się spodziewała.

– Beznadziejnie‍ mi idzie ta robota – powiedziała niespodziewanie, choć taki brak pewności siebie nie był dla niej typowy. Jednak w kuchni przebywały tylko ona i Ursula. Cokolwiek by powiedziała czy zrobiła, zostałoby między nimi.

– Wiesz,‌ że to nieprawda – odparła Ursula rzeczowo.

– Okej,‌ ale Torkel był lepszy.

– Piastował‌ to stanowisko ponad dwadzieścia lat, więc dziwne, gdyby było inaczej…

Vanja‌ uśmiechnęła się do niej, zabrała swój kubek, postawiła drugi dla Ursuli i odsunęła się o krok. Ursula wcisnęła przycisk cappuccino i odwróciła się do niej, gdy maszyna robiła swoje.

– Nie‍ będziesz zawsze wygrywała, Torkelowi też to się nie udawało. Po prostu był dobry w ukrywaniu porażek.

Vanja‌ usłyszała, że w głosie Ursuli – jak zawsze, gdy ta mówiła o Torkelu – pojawiła się nuta smutku.

– Rozmawiałaś‍ z nim ostatnio? Jak się czuje?

– Rozmawiałam‌ kilka tygodni temu. Pomyślałam, że jeśli tutejsza praca mi na to pozwoli, pojadę do niego na weekend. To rocznica.

Rok.

Trzysta‌ sześćdziesiąt pięć nieskończenie długich dni.

Torkel‍ nie pamiętał każdego z nich, w żadnym wypadku, zlewały się w jedno, były dłuższe i krótsze okresy – zwłaszcza po Nowym Roku – z których wspomnienia miał niewyraźne albo nie miał ich wcale. Czasami całe tygodnie wyglądały jak pusta czarna dziura.

Jak‌ jego życie.

To‍ był gówniany rok.

Pod‌ wieloma względami. Pod każdym względem. Dla wszystkich.

Co‍ mu to dało? Nic a nic. Jego cierpienie i smutek nie stawały się mniejsze tylko dlatego, że inni też mieli ciężko. Czasami tęsknił tak bardzo, że aż odczuwał ból fizyczny. Umiał go jednak zagłuszyć.

Przeżywał‌ to już wcześniej. Po Monice. Po zdradzie i obfitującym w brudy rozwodzie. Tej ciemnej, okropnej jesieni przed tak wielu laty. Miał jednak wokół siebie swój team, przyjaciół, którzy dokładali starań, by przez to przeszedł. Korygowali jego błędy, zastępowali go, wspierali i pilnowali, by znów stanął na nogi, wypłynął na drugim brzegu.

Teraz‌ nie było nikogo.

Nie‌ miał nic.

On,‍ który przez krótką chwilę miał wszystko. Miał Lise-Lotte. Dawną miłość. Byli ze sobą dwa lata, gdy oboje chodzili do szkoły średniej. Potem on poszedł do wojska, ona zaczęła studia w Linköping i odległość stała się zbyt wielka. Lise-Lotte zerwała. Torkel wpadł w rozpacz, czuł złość i rozczarowanie. Był jednak młody. Przeszło mu. Życie toczyło się dalej. Nowe związki, śluby, dzieci, rozwody.

Wreszcie‌ spotkali się znowu. Przez bardzo wiele lat w ogóle o niej nie myślał, aż tu nagle znów pojawiła się w jego życiu. W Ulricehamn. W czasie śledztwa w sprawie człowieka nazwanego przez prasę Mordercą z Reality Show. Ile minęło od tamtego czasu? Nieco ponad trzy lata. Tak, w czerwcu upłyną cztery.

Już‍ po kilku miesiącach wprowadziła się do niego. Rok później urządzili latem mały ślub. Nieco ponad rok po ich pierwszym spotkaniu po latach. Wszystko potoczyło się szybko. To wydawało się jak najbardziej właściwe. Nie było co do tego żadnych wątpliwości.

Rzucił‌ się w wir nowego życia, pozwolił, by go pochłonęło. Zdał sobie sprawę, jak wielkim jest szczęściarzem, bo przecież nie każdy może dostać nową szansę na względnie późnym etapie życia. Wielu nie dostawało żadnej. Zdążył już porzucić nadzieję, że kiedykolwiek się zakocha. I będzie kochany. Miał za sobą dwa nieudane małżeństwa, a z Ursulą odchodzili od siebie i wracali. Choć był w niej zakochany. Zakochany, ale czy ją kochał? To nie miało znaczenia. Cokolwiek ich łączyło, nigdy nie doczekało się wzajemności. Teraz była w związku z Sebastianem. Ze wszystkich ludzi na świecie akurat z nim, do cholery. To również było bez znaczenia. Jak wszystko. Kochał Lise-Lotte. Był szczęśliwy. Naprawdę. Pierwszy raz od dawna.

Dolał‌ sobie whisky, wstał, nieco niepewnym krokiem podszedł do okna i wyjrzał. Wiosna. W Sztokholmie trwał ładny dzień. Oślepiające słońce wpadało przez nieumyte okna. Nie wiedział, czy słońcu udało się ogrzać powietrze i czy był to prawdziwy wiosenny dzień. Nie wychodził. Ani tego dnia, ani poprzedniego. Ostatni raz wyszedł z mieszkania przed kilkoma dniami – zrobił to niechętnie, żeby uzupełnić zapasy.

Sklepy‌ ICA i Systembolaget. Kupił trochę jedzenia i dużo alkoholu.

Wypił‍ zawartość szklanki, wrócił do stołu i napełnił ją znowu. Rzucił okiem na monitor. Zgłoszenie do Inspekcji do spraw Służby Zdrowia i Opieki Społecznej IVO. Prawie gotowe. Wiedział, że tego dnia go nie skończy. A na pewno nie wyśle. Naprawdę powinien to najpierw przeczytać. Na trzeźwo. Problem polegał jednak na tym, że nigdy nie był trzeźwy, nawet kiedy budził się rano.

Sam‌ w łóżku. Albo na kanapie.

Któregoś‍ razu na podłodze.

Musiał‍ jednak to zrobić. Zbliżała się rocznica. W głębi duszy odczuwał strach, że zapije się wtedy na śmierć.

Ze‍ szklanką w dłoni wszedł głębiej do salonu. Telewizor był włączony. Jak zawsze, przez całą dobę. W ciągu dnia Torkel miał czasem dzięki niemu iluzję towarzystwa i często zasypiał przed ekranem. Jeśli udawało mu się zasnąć w łóżku, był zbyt pijany, by pamiętać o wyłączeniu sprzętu. Usiadł na kanapie. Opróżnił pół szklanki jednym haustem, odchylił się i zamknął oczy.

Miał‌ za sobą wyjątkowo trudny dzień.

Przeszłość‌ mocno dawała się we znaki. Tak wiele wspomnień. Wreszcie postanowił wysłać to zgłoszenie. Inspekcja do spraw Służby Zdrowia i Opieki Społecznej. Tak, należy poddać ich kontroli. Dokładnie im się przyjrzeć. Wymierzyć karę. Za to, co zrobili. A raczej: czego nie zrobili.

Zachorowała.‍ Wiosną. Zeszłego roku. Kiedy chorowało wiele osób, a kolejne bały się, że zachorują. Kiedy wszyscy poznali dwa nowe słowa.

Koronawirus‍ i COVID-19.

Wybuchła‌ pandemia, a Lise-Lotte zachorowała.

Miała‌ gorączkę i kłopoty z oddychaniem. Była zmęczona i słaba. Bolał ją brzuch. Ale nie miała covidu. Zrobiła test, a kiedy nadszedł wynik negatywny, przestała mieć wysoki priorytet jako pacjentka. Okazało się, że gmina była źle przygotowana. Gorzej, niż wszyscy się spodziewali i oczekiwali. Szpitale były niewydolne. Najlepiej było w ogóle nie przychodzić. Później dowiedział się, że gdyby tylko zlecono jej badanie o nazwie CRP, udałoby się wykryć infekcję, dostałaby antybiotyk i nadal by żyła. Tymczasem znalazła się na przeładowanym oddziale intensywnej opieki, kiedy było już za późno.

Torkel‌ poznał trzecie nowe słowo. Sepsa.

Nie‌ dość, że zgłoszenie nakazywało mu wrócić do zdarzeń, o których najchętniej by zapomniał – i robił wszystko, by o nich zapomnieć – to druga część jego dawnego życia również dawała o sobie znać. W szumie programu informacyjnego, któremu w zasadzie nie poświęcał żadnej uwagi, usłyszał znajomy głos. Głos Vanji. Z konferencji prasowej. Gdzieś w Blekinge. Podgłośnił i próbował się skoncentrować. Nawet w oparach alkoholu dostrzegł, że źle jej poszło. Wręcz katastrofalnie. Przez chwilę spodziewał się, że poczuje radość z jej niepowodzenia, ale nie czuł nic.

Dobrze,‌ to znaczyło, że alkohol, przynajmniej do pewnego stopnia, działał zgodnie z jego zamiarem. Serwis informacyjny trwał, na ekranie pojawił się reporter na wyludnionej ulicy i Torkel na powrót stracił zainteresowanie. Materiał był krótki, ale przypomniał mu, że nie ma już pracy. Zabrała ją Vanja. Nie, to nie było sprawiedliwe stwierdzenie, wcale jej nie zabrała. Dostała ją. Po incydencie w sądzie. Torkel lubił swoją pracę. Nawet tę część, z którą Vanja najwyraźniej nadal się zmagała. Uderzyła go myśl, że lubił Axela Webera. Boże, nie myślał o Weberze od… pogrzebu.

On‌ także umarł.

Wszyscy‌ umierali.

Po‌ wypiciu alkoholu do końca z wysiłkiem wstał z powrotem na nogi i poczłapał do kuchni. Powtórnie napełniając szklankę, rozglądał się wokół. Już od jakiegoś czasu nie zmywał, nie sprzątał, nie robił nic w mieszkaniu. Absorbowało go co innego. Jego dni były złożone w równym stopniu z użalania się nad sobą i nienawiści do siebie. Nie był zakochany w żadnym z tych uczuć, ale wiedział, że wystarczy jeszcze godzina i będzie zbyt pijany, by czuć cokolwiek, i osunie się w mroczną otchłań zapomnienia, za którą tęsknił w każdej przeżytej na jawie chwili.

Wieczór‍ zmienił się w noc i dobiegał końca. Nie zostało już wiele osób. Julia musiała szczerze przyznać, że nie wie, dlaczego nie opuściła tego miejsca już dawno. A właściwie wiedziała. Wolała siedzieć w kącie i patrzeć, jak pijani ludzie wmawiają sobie, że dobrze się razem bawią, niż iść do „domu”, czyli mieszkania, w którym jej ojczym – a raczej człowiek, który ożenił się z jej matką, bo nie zgadzała się na myślenie o nim jako o kimś w rodzaju ojca – siedział przy stole w kuchni nad którymś ze swoich licznych beznadziejnych projektów. Miał ponad pięćdziesiąt lat i na serio myślał, że zostanie milionerem dzięki którejś z tych wszystkich bezsensownych aplikacji, które opracowywał. Co za cholerny przegryw. Jej matka zawsze trafiała na przegrywów. Ten przynajmniej nie miał skłonności do przemocy.

Na‌ parkiecie tańczyli Macke i Janet. Mimo że ludzi było mało, udało mu się zderzyć z kilkoma, choć próbowali, jak mogli, uniknąć jego spoconych rąk, gdy zaczynał nimi wymachiwać. Nikt nie zwrócił mu uwagi ani nie zapytał, co do cholery wyprawia.

Król‌ dziewiątej B.

Didżej‌ wspinał się na wyżyny swoich umiejętności, żeby wszyscy poczuli się, jakby znów mieli szesnaście lat. Hoffmaestro, Taio Cruz, Duck Sauce. Idealna muzyka na naprawdę gównianą imprezę. Julia zniosła nawet remiks Mr.‌ Saxobeat, ale kiedy didżej zdecydował się następnie zwolnić tempo i zagrał Chrisa Medinę, nie dało się już dłużej zostać.

Dopiła‌ drugi tego wieczoru gin z tonikiem i wyszła z sali na taras. Powietrze, które poczuła na odsłoniętych ramionach, nie było już odświeżające ani chłodne. Było zimne. Odeszła od drzwi najdalej, jak się dało, dzięki czemu piosenka What‍ Are Words była ledwo słyszalna, wyjęła papierosy i zapaliła jednego. Zdecydowała, że wypali go do końca, potem może następnego i pójdzie do domu. Porzuci tę imprezę, prześpi się kilka godzin, a potem jak najszybciej wyjedzie z Karlshamn. Tylko że obiecała spotkać się z Rasmusem. Okej, w takim razie spotka się z nim, a potem jak najszybciej wyjedzie z Karlshamn.

Usłyszała‌ chichot i zorientowała się, że nie jest już sama na tarasie. Pojawiła się Janet, a zaraz za nią Macke.

Stanęli‍ przy drewnianej barierce, a Janet oparła się o nią plecami. Macke stanął obok i spoglądał w dół na ciemną tylną uliczkę i rampę załadunkową. Julia stała na drugim końcu, światło z sali balowej prawie do niej nie docierało, ale i tak cofnęła się jak najdalej – nie chciała być widziana. To, że Macke ją zauważy, nie wydawało się prawdopodobne. Nie widział nikogo poza Janet.

– Jesteś‍ zajebiście ładna – odezwał się bełkotliwym głosem. – Zawsze byłaś.

– Dzięki.

– Zrobiłaś‍ sobie cycki?

Janet‍ spojrzała pytająco, a potem szybko opuściła wzrok na dekolt, jakby próbowała zrozumieć, skąd mu to przyszło do głowy.

– Nie…

Macke‌ odszedł od poręczy i stanął przed nią. Blisko. Janet uśmiechnęła się niepewnie i próbowała się odsunąć. Ktoś sympatyczniejszy i bardziej trzeźwy niż Macke pewnie zrozumiałby znaczenie tego ruchu. On jednak przywarł do niej ciałem, zanim podjęła kolejną próbę uniku. Julia poczuła, że jej oddech staje się cięższy. Wiedziała, jak to jest mieć to ciężkie ciało przyciśnięte do siebie, tak blisko. Wiedziała, jaki mały czuje się wtedy człowiek. Jaki bezbronny. Patrzyła, jak Macke jedną ręką chwycił Janet za brodę i dał jej mokry, szybki pocałunek w usta.

– To‍ nie jest chyba takie groźne? – zapytał z pijackim uśmiechem.

– Macke…‌ – Janet zaczęło słabo protestować.

– To‍ nie było chyba takie groźne – powtórzył Macke i znów przywarł do niej ustami. Nawet w stosunkowo słabym świetle z hotelu Julia dostrzegła, że próbuje wcisnąć język. Najwyraźniej uczucie odrazy u Janet przybrało na sile albo Macke się rozluźnił, bo tym razem udało jej się go odepchnąć.

– Mam‌ chłopaka.

– Chyba‍ go tu nie ma, co?

– Odwal‍ się.

– Daj‌ spokój, jest impreza, nikt się o niczym nie dowie.

– Nie‍ chcę.

– Daj spokój… – powtórzył Macke, chwycił ją za nadgarstek i próbował przyciągnąć jej dłoń do swojego krocza.

– Nie chcę! Zrozum!

Janet wyrwała rękę z uścisku i popchnęła go. Natychmiast jeszcze raz chwycił ją za nadgarstek, tym razem mocniej.

– W takim razie co tam, kurwa, robiłaś?

Julia usłyszała wściekłość w jego głosie i domyślała się, że widać ją również w jego zimnych błękitnych oczach. Próbowała stać się jeszcze mniejsza. Jednocześnie chciała i nie chciała się ujawnić. Czuła, że to nie ma znaczenia, nie miała odwagi. Nie chciała być celem rozzłoszczonego, pijanego Mackego. Znalazła się już w takiej sytuacji, a wtedy nie był nawet rozzłoszczony…

– Tańczyłam – wyrzuciła z siebie Janet.

– Ale jak tańczyłaś? – syknął Macke i ponownie spróbował położyć jej rękę na swoim członku. Julia spostrzegła, że Janet bierze głęboki wdech, pozwala mu na to i jeszcze nachyla się, jakby chciała go pocałować. Był kompletnie nieprzygotowany, gdy wyszarpnęła rękę, a potem szybko i z dużą siłą kopnęła go w krocze. Macke krzyknął, Janet uskoczyła w bok i go wyminęła. Nie oglądając się za siebie ani nie zwalniając, pobiegła do sali.

Do światła, muzyki i bezpieczeństwa.

Julia została na miejscu, nie miała wręcz odwagi oddychać, gdy zobaczyła, jak Macke chwyta barierkę, mamrocze przekleństwa i groźby, a jednocześnie się prostuje i robi kilka niepewnych kroków na szeroko rozstawionych nogach. W jej stronę. Chwycił spodnie w kroku, jęknął, wyprostował się jeszcze bardziej i znieruchomiał.

– Troll z długopisu.

Podchodził z uśmiechem. Julia spuściła wzrok i próbowała go wyminąć, poruszając się wzdłuż ściany, ale szybko uskoczył w bok i ją zatrzymał.

– Dokąd się wybierasz?

Nie odpowiedziała. Uznała, że cisza może rozdrażni go mniej niż słowa. Zrobiła krok w bok, ale była nie dość szybka. Znów zablokował jej drogę. Zrobił duży krok przed siebie, zmuszając ją do cofnięcia się. Weszła z powrotem w ciemność.

– Hej, poczekaj, możemy chyba trochę pogadać… Przecież się lubiliśmy…

„Nie! Zgwałciłeś mnie!” – miała ochotę krzyknąć, ale umysł nie ułożył żadnego zdania. Kiedy otworzyła usta, wydobył się z nich tylko bezradny, ochrypły okrzyk, który on natychmiast stłumił, przyciskając dłoń do jej warg tak mocno, że poczuła ból. Drugą próbował podciągnąć jej sukienkę. Z całej siły uderzyła go w dłoń i próbowała się uwolnić. Macke na chwilę puścił jej usta i wymierzył siarczysty policzek.

– Przestań, kurwa, zanim naprawdę zrobię ci krzywdę.

Znów położył dłoń na ustach dziewczyny i przywarł do niej. Łzy zaczęły spływać Julii po policzkach, gdy znów szarpał jej ubranie i poczuła na brzuchu zimne nocne powietrze. Chwycił gumkę jej majtek.

– Macke? – rozległ się głos.

Zesztywniał, przerwał. Julia wyraźnie widziała, jak w jego oczach budzi się mroczny szał.

– Co znowu, do cholery? – wycedził przez zaciśnięte zęby, wciąż dotykając grzbietem dłoni jej gołego brzucha, trzymając palce w jej majtkach, gotów je zerwać jednym szarpnięciem.

– Spadamy. Jest afterparty u Milosa.

– Baw się dobrze.

Philip zrobił kilka niepewnych kroków bliżej. Julia spojrzała na niego, ponad ramieniem Mackego. Może nie widział dłoni na jej ustach, ale widział łzy. Musiał je widzieć. I to, jak jej oczy niemo błagały go o ratunek. Dziesięć lat wcześniej nie pomogło, nie powstrzymało żadnego z nich. Ale teraz, proszę, niech coś mimo wszystko wygląda inaczej… – pomyślała.

– Chodź z nami – spróbował Philip, co mimo wszystko dało jej iskierkę nadziei. – Olej to.

– Nie wydaje mi się.

– Macke, chodź już… – rzekł Philip ostrożnym tonem, jakby próbował uspokoić warczącego pitbulla. Położył dłoń na ramieniu Mackego. W tej samej sekundzie Macke się okręcił i wymierzył mu silny cios pięścią w sam środek twarzy. Philip zachwiał się na nogach, przyłożył rękę do nosa, a Julia spostrzegła, że spomiędzy palców natychmiast zaczyna mu płynąć krew, skapuje po nadgarstku i plami rękaw koszuli.

– Wypierdalaj!

Philip powoli opuścił rękę i popatrzył na krew, jakby nie do końca rozumiał, skąd się wzięła. Spływała dalej na usta, po brodzie i ciężkimi kroplami lądowała na kamiennej posadzce tarasu. Philip znów spojrzał na nich. A raczej na nią. Nie na Mackego. Utkwił w niej oczy.

„Przepraszam” – mówiły. „Przepraszam”.

Zaraz potem wyszedł.

Porządnie się przerzedziło. Parkiet był niemal pusty. Przy mniejszych stolikach siedziało kilka niewielkich grupek z drinkami, ale większość gości opuściła imprezę albo zbierała się do wyjścia.

Rasmus rozejrzał się po sali. Nigdzie nie widział fioletowych włosów. Poczuł rozczarowanie. Wprawdzie powiedziała, że zobaczą się następnego dnia, ale czy mógł w to uwierzyć, skoro nawet się nie pożegnała przed wyjściem? Nie dostał też od niej numeru telefonu i nie wiedział, czy jej mama mieszka pod tym samym adresem. Jeśli nie, to pewnie się nie zobaczą. Gdy tylko o tym pomyślał, zrobiło mu się smutno – tak jak wcześniej ucieszył się na jej widok, bo naprawdę nie sądził, że przyjdzie. Miał nadzieję, że tak, ale w to nie wierzył. Między innymi ze względu na nią zgodził się popracować kilka godzin na czarno. Poza tym potrzebował pieniędzy. Jeszcze pół godziny, siedemdziesiąt pięć koron. Da radę. Zwłaszcza że zamierzał zrobić sobie przerwę przynajmniej na połowę tego czasu.

Podszedł do jednego ze stolików w rogu i popatrzył na szklanki i butelki, które zgromadził tam jeden z jego „kolegów”. Jedna butelka wina musującego była prawie do połowy pełna. Chwycił ją zdecydowanym ruchem za szyjkę i szybkim krokiem ruszył w stronę tarasu. Już miał wyjść, gdy został zmuszony do zrobienia szybkiego uniku, żeby nie zderzyć się z jakimś kolesiem, który wchodził pochylony, najwyraźniej bezskutecznie próbując nie zakrwawić wszystkich ciuchów, które miał na sobie.

Rasmus powiódł za nim wzrokiem i wszedł na taras. Było zimno. Wciągnął w płuca rześkie powietrze i spodziewał się, że wypuści biały kłąb pary, ale najwyraźniej aż tak zimno nie było. Przy barierce wypił łyk wina i poczuł, że dobrze by było też zapalić.

Tak jak zapalił z Julią.

Już miał wrócić i spróbować wycyganić od kogoś papierosa, gdy usłyszał dźwięk – stłumione chlipnięcie albo jęk. Spojrzał w kierunku, z którego dobiegł. Cholera, stały tam dwie osoby i najwyraźniej się zabawiały. Dobrze im. Nie zamierzał przeszkadzać. Kobieta znów wydała jakieś dźwięki.

– Nie, nie…

Rasmus przystanął. Nie tego spodziewa się człowiek w takiej sytuacji. Zbliżył się o kilka kroków, uznając, że najwyżej przeprosi, jeśli wyjdzie na zboczonego podglądacza. I wtedy je zobaczył. Ponad ramieniem mężczyzny. Fioletowe włosy. W dodatku – choć odniósł wrażenie, że kobieta mówi to ciszej, jak modlitwę – wydało mu się, że słyszy: „Proszę, nie…”.

To skłoniło go do reakcji. Nie do zastanowienia. Do działania. Zrobił trzy szybkie kroki i z dużą siłą uderzył butelką w głowę mężczyzny odwróconego do niego plecami. Ten w zasadzie bezgłośnie osunął się na kamienną posadzkę, jakby ktoś wyłączył mu zasilanie. Rasmus stał w tym samym miejscu, z butelką w ręce, i dysząc, popatrzył na nieprzytomnego mężczyznę, a potem podniósł wzrok na Julię. Jej czarny makijaż spłynął i się rozmazał, a z rany na ustach płynęła krew. Jak tylko ją zobaczył, dotarło do niego, że dobrze odczytał sytuację. Całe szczęście! Nie powalił na ziemię kogoś, kto po prostu wymknął się na trochę pieszczot. Zobaczył, że Julia rzuca szybkie puste spojrzenie napastnikowi, a potem przestępuje nad nim i wpada mu w ramiona. Poczuł, jak się trzęsie. Objął ją. Jej oddech był ciepły w wiosennym chłodzie.

Rasmus nie wiedział, jak długo stali, gdy odszukała jego dłoń i wyjęła mu z niej butelkę. Cofnęła się o krok, przez kilka milczących sekund patrzyła mu w oczy i mógł przysiąc, że zobaczył na jej twarzy lekki uśmiech, a potem się odwróciła, uniosła butelkę nad głowę i uderzyła w twarz mężczyznę, który leżał przed nią. Coś pękło. Uderzyła ponownie. Tym razem bryznęła krew. Ona zdawała się nawet nie zwracać na to uwagi. Po prostu unosiła butelkę i biła.

Raz za razem.

Naprawdę nie potrafiła rozgryźć tego miejsca.

Przez lata Krajowa Policja Kryminalna mieszkała w niezliczonych hotelach i nigdy nie były to najbardziej luksusowe ani w ogóle luksusowe obiekty – w końcu chodziło o pieniądze podatników. Najważniejsze, że się sprawdzały. Dobre wi-fi, pomocny personel, pewna elastyczność w kwestii śniadań, możliwość dostania czegoś do jedzenia, kiedy pracowali do późna. Jeśli o nich chodziło, wygląd pokoi rzeczywiście nie miał zbyt wielkiego znaczenia, i tak tylko w nich spali. W dziewięciu przypadkach na dziesięć Vanja nawet nie zwracała uwagi na warunki, hotel jak hotel, i tyle. Kiedy jednak siedziała i czekała, aż Billy wróci z toalety, nie mogła się nie zastanawiać.

Była zdziwiona, ale i trochę zafascynowana.

Próbowała odgadnąć, jaki był zamysł.

Jaka myśl kryła się za ustawieniem nowoczesnych wiklinowych foteli lakierowanych na czarno przy najzwyklejszych stolikach rodem ze szkolnej stołówki. Za szklaną windą, która pośrodku holu zjeżdżała do czegoś w rodzaju akwarium z dnem wyłożonym niebieskimi kafelkami, ale bez wody czy chociaż jakichś roślin. Za białymi ścianami, na których w uliczno-kiczowatym stylu namalowano budynki znane ze światowych stolic. Pośrodku lobby stał biały fortepian z wazonem lilii, a obok niego nieprawdziwa latarnia uliczna, mająca tworzyć wrażenie klasy i stylu, zdominowane były jednak przez znajdującą się obok zielono-szarą tablicę ogłoszeń, która bardziej pasowałaby do gminnego domu spokojnej starości. W jasnej nowoczesnej recepcji stłoczono pufy sako we wzory charakterystyczne dla Marimekko. Oprócz nich był tam metalowy stojak na broszury, jakby zabrany z biura pośrednictwa pracy z lat osiemdziesiątych. Można było odnieść wrażenie, że architekt wnętrz – o ile w ogóle jakiś był – zmagał się z ciężką schizofrenią.

Billy wrócił i usiadł w fotelu naprzeciwko niej, wziął ze stolika swoje piwo i wypił kilka łyków.

– Rozwiązałaś już sprawę?

– Właściwie to nie. Siedziałam i podziwiałam wystrój.

Billy rozejrzał się i skinął głową z naciskiem.

– No tak, w połączeniu fortepianu Liberace, pufów, łukowatych sklepień i dyskretnej aury urzędniczej jest coś bardzo ekscytującego.

Vanja uśmiechnęła się do niego. To była tylko jedna z wielu pozytywnych cech Billy’ego. Często potrafił poprawić jej humor. Jednak moment nie był do tego odpowiedni.

– Poważnie, Billy – powiedziała i oparła łokcie na stole. – Co mamy robić, do cholery?

– Z tym snajperem? Niestety myślę, że zrobiliśmy, co mogliśmy – odparł Billy, lekko wzruszając ramionami. – Na razie mam poczucie, że to jeden z tych beznadziejnych przypadków, gdy musimy czekać, aż popełni błąd.

– Kiedy zabije następną osobę.

– Albo wpadnie przez coś innego, a my znajdziemy broń. Albo po pijaku pochwali się koledze lub sąsiadowi, a ten nabierze podejrzeń…

– Albo zabije następną osobę.

– Okej, szklanka rzeczywiście jest do połowy pusta.

– Wybacz. Ciężki dzień.

– Ciężka robota. Wiesz, że zawsze możesz mnie o wszystko poprosić, jeśli sądzisz, że dam radę ci pomóc.

– Wiem. Dziękuję.

Mówiła szczerze. Był dla niej opoką. Nie wiedziała, który raz z rzędu doszła do wniosku, że nie przeżyłaby ostatnich miesięcy, gdyby nie on. Kiedy zniknął Torkel, a ona przejęła Krajową Policję Kryminalną, Billy naprawdę stał się jej prawą ręką. Wspierał ją i pomagał we wszystkim. Sprawiała jej ból sama myśl, że przed kilku laty prawie zniszczyła ich relację. Obecnie utrzymywali kontakt także prywatnie. Vanja nie była rozpieszczana nadmiarem przyjaciół. Zawsze kiepsko jej wychodziło zawieranie przyjaźni, a jeszcze gorzej utrzymywanie ich. To Jonathan, gdy usłyszał tyle razy imię Billy’ego i zrozumiał, jak jest dla niej ważny, chciał się z nim spotkać. Nie z zazdrości, to nie leżało w naturze żadnego z nich, był tylko zainteresowany, jak jej się żyje, i próbował pomóc jej rozszerzyć i rozwinąć prawie nieistniejące życie towarzyskie.

Vanja się wahała.

Nie z powodu obaw, że Jonathan i Billy do siebie nie pasują – była pewna, że się polubią. Jej wahanie miało związek z żoną Billy’ego, My. Była kimś w rodzaju trenerki szczęścia, a jej praca najwyraźniej polegała na „maksymalizacji osobistego potencjału” i „zwiększaniu wewnętrznego poczucia komfortu, harmonii i spokoju”. Jednak Vanja zaprosiła ją do siebie – czego również nie robiła codziennie – i poszło lepiej, niż się spodziewała. Nie mówiło to zbyt wiele, bo spodziewała się katastrofy. Okazało się jednak, że potrafi tolerować My. Stwierdzenie, że ją polubiła, byłoby przesadą, ale nie dostawała ataku paniki i nie zastanawiała się nad przełożeniem spotkania za każdym razem, gdy miały się zobaczyć. Poza tym łączył je teraz wspólny temat.

Dzieci i ciąże.

Billy’emu i My w lipcu miały się urodzić bliźniaki.

Vanja złożyła samej sobie uroczyste przyrzeczenie, że nigdy nie stanie się matką, która nie potrafi mówić o niczym innym niż własne dzieci, cały czas przywołuje komiczne historie i powiedzonka albo zamieszcza naruszające prywatność dziecka filmiki i zdjęcia w mediach społecznościowych. Cały kult macierzyństwa, przedstawiający je jako coś tak fantastycznie unikalnego, niemal mistycznego, że bycie mamą to jedyne, co się robi, o czym się mówi i myśli, był jej zupełnie obcy. Kochała Amandę. Nie sądziła, że tak wielka miłość w ogóle jest możliwa, ale również inne rzeczy w życiu były dla niej ważne. Wolała jednak patrzeć na najnowsze zdjęcia USG i rozmawiać o rozstępach, niż wysłuchiwać przeróżnych wariantów carpe diem.

Jednak Vanja i Billy odnowili kontakt. Znów był dla niej bardziej jak brat niż kolega z pracy i przyjaciel. Amanda mówiła na niego „wujek Billy”, gdy czasami odbierał ją z przedszkola.

Dopiła piwo i wstała z ciężkiego plecionego mebla.

– Pójdę do pokoju zadzwonić.

– Do Jonathana?

– Między innymi. Pomyślałam, że zapytam Sebastiana, czy ma jakieś przemyślenia na ten temat.

– Pewnie, chyba nie zaszkodzi.

– Tyle tylko, że prosząc go o pomoc, połechtam jego gigantozaurowe ego.

– Ale Sebastian jest dobry.

– Bardzo dobry, to właśnie jest najgorsze – odparła Vanja z lekkim uśmiechem. – Do zobaczenia jutro.

– Do zobaczenia. Pozdrów Sebastiana. I Jonathana.

– Pozdrowię. Dobranoc.

– Dobranoc.

Billy patrzył, jak idzie w kierunku schodów. Ich pokój znajdował się na pierwszym piętrze, więc nie było powodu używać windy z Las Vegas. Odchylił się na oparcie z piwem w dłoni.

Vanja zadzwoni do Sebastiana.

W porządku, wmawiał sobie. Będą rozmawiali o sprawie, o tym, co Sebastian wie na temat snajperów, i jakiego rodzaju osoby szukają. Nigdy nie poprosiłaby go o wzięcie czynnego udziału w dochodzeniu, nie ściągnęłaby go do Karlshamn. Nie będzie musiał go oglądać. Vanja miała rację. Sebastian to beznadziejna świnia, ale jest dobry w swoim fachu, wie dużo o najmroczniejszych zakamarkach ludzkiej psychiki.

A także o tym, że Billy zabił kota.

Udusił go.

W noc swojego ślubu.

Przez kolejne miesiące Sebastian obserwował Billy’ego, dzwonił i pytał, jak się czuje, posuwał się do wszystkiego: od niewyraźnych aluzji po oferowanie profesjonalnych usług – swoich lub kogoś innego. Nie powiedział jednak Torkelowi ani nikomu innemu w teamie, co wiedział. Nie wspomniał o kocie. Wszystko toczyło się dalej. Billy wciąż powtarzał, że nie ma żadnych problemów, żadnych ciągot czy popędów, nad którymi powinien zapanować. Sebastian nie miał o co się martwić.

To był tylko tamten kot. Nic więcej.

Sebastian wiedział tylko tyle.

Nie miał pojęcia, że Billy po pijanemu zabił Jennifer Holmgren, swoją koleżankę i kochankę, i że na tym nie poprzestał – po niej zabił jeszcze cztery osoby. Na trzeźwo i z rozmysłem.

Bo chciał.

Bo sprawiało mu to przyjemność.

Sebastian nie pracował w Krajowej Policji Kryminalnej od czasów seryjnego gwałciciela z Uppsali – okazało się zresztą, że była nim kobieta – i widzieli się tylko przelotnie na pogrzebie Lise-Lotte poprzedniego roku. Billy go unikał. Obawiał się, że Sebastian w jakiś sposób to po nim zobaczy.

Pozna, że nie przestał.

Że zabijał i rozkoszował się tym.

Rozejrzał się po dużym holu. Trzy stoliki dalej stał przy laptopie łysy mężczyzna z lekką nadwagą. Recepcjonistką była blondynka, na oko dwudziestopięcioletnia, z licznymi kolczykami w brwiach, nosie i wardze. Za barem stał zmęczony mężczyzna mniej więcej w tym samym wieku, zaabsorbowany telefonem. Billy pozwolił sobie na myśl, jak by to było spojrzeć im w oczy w chwili śmierci. Nachylić się i poczuć, jak opuszcza ich ostatnie tchnienie. Przeżyć tę magiczną chwilę, kiedy gaśnie życie. Poczuć tę upajającą moc, a po niej totalne zadowolenie, gdy żądza już ucichnie, a wąż w żołądku, który kusił, żądał i namawiał, stanie się spokojny i nasycony.

Poczuł, że zaczyna mieć erekcję. Przysunął krzesło bliżej do stołu i, jak zwykle, odepchnął te myśli.

To było wtedy. Nie teraz. Nie był już tamtym człowiekiem.

Poprzedniego lata w Hudiksvall ten młody mężczyzna – niejaki Sverker Frisk, jak Billy usłyszał później, gdy zgłoszono zaginięcie – był ostatnią ofiarą. Nie najnowszą. Ostatnią. Wtedy o tym nie wiedział. Nie wiedział o tym aż do października, gdy My wyjawiła, że jest w ciąży.

Wcześniej dawał jasno do zrozumienia, że nie chce dzieci, ale już zdążył się nauczyć, że nie wie o wielu swoich rzeczywistych zachciankach.

Wspólne zamieszkanie, ślub, sprawienie sobie domku letniskowego.

Nie żałował żadnej z tych rzeczy, nawet przez sekundę. Było wiele takich, których żałował, ale ani jednej w swoim życiu z My. Kiedy powiedziała, że spodziewa się dziecka, poczuł się tak, jakby dała mu jeszcze jeden prezent. Szansę na przejście do „potem”. Do czasu, gdy wąż jest już uciszony na dobre. Możliwość zaczęcia od nowa, postąpienia dobrze. Zostania człowiekiem, którym, jak już od dawna powtarzał, mimo wszystko chciał zostać i na którego My zasługiwała. Podjął tę decyzję w tamtym miejscu i czasie. Od razu. Nigdy więcej. Skończy z tym. Nie będzie ojcem, który zabija, nie zaryzykuje zniszczenia życia swojemu dziecku, a właściwie dzieciom, jak się okazało na pierwszym badaniu USG.

Zimą wąż znów zaczął się poruszać. Był głodny i natarczywy, domagał się pożywienia. Billy stał się niespokojny, poirytowany, źle spał, źle się czuł. Wąż szeptał i kusił. Wiedział. Wiedział, że Billy może się czuć o wiele lepiej. Wiedział, co powinien zrobić. On jednak dotrzymywał danej samemu sobie obietnicy. Tygodnie zmieniły się w miesiące, a on zmusił węża do uspokojenia się. Myśląc o My i swoich nienarodzonych dzieciach oraz o tym, jak wpadka wpłynęłaby na jego życie. Co by było, gdyby wyszło na jaw, kim jest.

Seryjnym mordercą. Który zabija na tle seksualnym.

Mógł już nawet pozwolić sobie na sny na jawie, jak ostatnio o tym łysym i personelu. Tak mocno był przekonany, że ta faza jego życia dobiegła końca. Zaczynała się nowa.

Zostanie ojcem.

Ojcem idealnym.

Sebastian już miał się położyć, kiedy zadzwonił telefon. Była dwudziesta druga trzydzieści. Coś musiało się stać.

– Hej, nie przeszkadzam? – rozległo się w słuchawce pytanie Vanji. Dźwięk jej głosu podniósł Sebastiana na duchu, ale po radości pojawił się niepokój. Rzadko dzwoniła, a nigdy tak późno.

– Nie, w porządku, czy coś się stało? – zapytał.

– Nie wiem, czy słyszałeś, ale dziś doszła nam trzecia ofiara – odparła zmęczonym głosem.

– Tak, widziałem, a wcześniej zadzwoniła Ursula…

– Słyszałeś też o konferencji prasowej? – spytała i, o ile to możliwe, wydawała się jeszcze bardziej zmęczona. Sebastian zawahał się. Z wielkim cierpieniem przeczytał wcześniej artykuł na expressen.se, ale nie chciał dolewać oliwy do ognia.

– Nie – skłamał. – Jak poszła?

Vanja wybuchnęła śmiechem.

– Miewałam w życiu lepsze chwile, że tak powiem. Ale przeżyję. I wyciągnę wnioski na przyszłość.

Poczuł się podniesiony na duchu, kiedy usłyszał, że tak do tego podeszła. Vanja miała grubą skórę, ale musiała się nauczyć radzenia sobie z przeciwnościami, jeśli miała sobie poradzić z kierowaniem Krajową Policją Kryminalną.

– Ale nie dlatego dzwonię – kontynuowała. – W końcu odkryliśmy pewien schemat, nad którym chciałabym się zastanowić razem z tobą.

– Okej…

– Każda z ofiar była podejrzana o przestępstwo albo zgłoszona na policję, ale żadnej nie skazano.

– Czyli uważasz, że ktoś jak gdyby wymierzał sprawiedliwość?

– Na razie to jedyne, co ofiary mają ze sobą wspólnego. Mógłbyś nam pomóc? W jaki sposób mamy myśleć? Jakiego typu człowieka szukamy? Czy już kiedyś zdarzył się podobny przypadek?

Sebastian zaczął gorączkowo myśleć. Tak bardzo chciał jej pomóc, pokazać, że może być atutem. Kimś, do kogo w dalszym ciągu mogła dzwonić w razie potrzeby. Musiał jednak mieć więcej faktów i trochę czasu na zastanowienie.

– W tym momencie nic takiego nie przychodzi mi do głowy – był zmuszony przyznać. – Ale uważam, że macie rację: istnieje wyraźny motyw. To wszystko toczy się zbyt szybko, by można było mówić o motywie seksualnym lub działaniu w afekcie. Trzy ofiary w ciągu tygodnia. Prawda?

– W ciągu ośmiu dni. Między pierwszą a drugą były trzy dni przerwy. A pięć między drugą a obecną.

– Nie ma okresu wyciszenia, więc działania sprawcy nie są napędzane popędem seksualnym ani fantazjami. Ma motyw albo jest kompletnym szaleńcem, a jeśli prawdą jest druga opcja, to wzór, który znaleźliście, jest czystym przypadkiem. To byłby najgorszy możliwy scenariusz. W takim przypadku możecie tylko liczyć na to, że facet popełni błąd.

– Facet?

– Zakładam, że to mężczyzna. Ze względu na wybór broni. Jest bardzo niewiele snajperek.

– A jeśli założymy, że to nie szaleniec?

– Zaczęłaś od właściwej strony. Dlaczego te trzy ofiary? Czy jest coś jeszcze, co je łączy?

– Na razie niczego takiego nie znaleźliśmy.

– O co były podejrzane? Może tu tkwi klucz?

– Nie, to bardzo różne przestępstwa, od spowodowania śmierci przez drobne przestępstwa narkotykowe i pobicie po oszustwa matrymonialne.

– Czyli ofiary łączy tylko to, że nigdy nie zostały skazane.

– Na razie tak. I to, że większość przestępstw popełniono dawno temu.

– Dlaczego więc teraz? – zapytał Sebastian.

– Właśnie. Coś musiało to wyzwolić, prawda?

– Radziłbym szczególnie uważnie przyjrzeć się pierwszej ofierze. Zwykle ta, która zaczyna łańcuch, ma szczególne znaczenie dla sprawcy. Jeśli istnieje powód, to najczęściej kryje się właśnie tam.

Usłyszał, że Vanja ciężko wzdycha.

– Pierwszą ofiarą była kierowczyni zamieszana w wypadek autobusu, w którym zginęło sześcioro młodych ludzi, a wielu odniosło obrażenia. Będę musiała się przyjrzeć połowie Karlshamn.

– Nie jesteś sama. Masz swoją ekipę i masę miejscowych do dyspozycji.

– Nie byłby to problem, gdyby pół dnia nie minęło mi na zajmowaniu się cholernym przewodniczącym Rady Miasta, dziennikarzami, ludźmi opłakującymi ofiary, moimi szefami i…

Umilkła, pewnie wyczuwając, że jest niebezpiecznie blisko szukania wymówek. Vanja nie należała do ludzi stosujących wymówki.

– Nie dzwonię, żeby narzekać – oznajmiła, odzyskawszy stosowny ton głosu. – Chciałam tylko zapytać, czy przychodzą ci na myśl podobne przypadki.

Sebastianowi prawie było jej żal. Musiała być naprawdę zestresowana, skoro zadzwoniła do niego tak ni stąd, ni zowąd. Jakby niepewną ręką próbowała chwycić się nawet brzytwy.

– Możesz do mnie dzwonić, kiedy tylko chcesz. Mogę przejrzeć materiał, jeśli uważasz, że przyda ci się dodatkowa para oczu.

Na chwilę zapadła cisza. Może posunął się za daleko, ale czuł, że musi zapytać. Spróbować chwycić tę niepewną rękę. Szansa na udzielenie pomocy Vanji nie będzie się trafiała często. Jeszcze zanim zdążyła odpowiedzieć, usłyszał w sposobie, w jaki wypuściła powietrze, że przystała na jego propozycję.

– Okej, poproszę Ursulę, by przyniosła ci kopię, ale pod jednym warunkiem.

– Jasne. Pewnie.

Tylko jednym? – pomyślał Sebastian. Zgodziłby się na nieskończenie wiele warunków.

– Nie będziesz się mieszał do śledztwa. Masz być podporą, nie problemem. Już i tak mam dużo na głowie bez martwienia się, że zrobisz coś głupiego.

– Przeczytam dokumenty i dam ci znać, jeśli coś znajdę – potwierdził, powstrzymując się od wtrącenia uwagi, że to były dwa warunki, a może nawet trzy. – Zrobię to dla ciebie. I tylko to.

– Tylko to.

– Nic więcej i nigdy więcej – zgodził się.

– To nie znaczy, że wrócisz do Krajowej Policji Kryminalnej.

– Wiem.

– To dobrze.

Oboje umilkli. To była innego rodzaju rozmowa. Szefowej i konsultanta, ich byłego pracownika, jednak w głębi duszy Sebastian chciał wierzyć, że nie zadzwoniłaby do niego, gdyby nie był jej ojcem.

– A właśnie, dziś po południu spotkałem się z Amandą – powiedział, wykorzystując okazję do pokazania Vanji, że może jej pomóc na więcej sposobów.

– Naprawdę? – odparła ze zdziwieniem, ale bez irytacji.

– Zadzwoniłem do Jonathana i okazało się, że miał dużo pracy, więc sam ją odebrałem. Byliśmy na placu zabaw, a potem przyszliśmy tu na naleśniki.

– Nie zdążyłam dziś porozmawiać z żadnym z nich – przyznała Vanja z nutą smutku w głosie.

– Nic jej nie będzie – odparł Sebastian tonem pocieszenia. – W grę wchodzi tydzień, może odrobinę dłużej. Zrobisz, co masz tam zrobić, i wrócisz do domu. Wszyscy się o to postarają. Ja chętnie pomogę. Na waszych warunkach.

– Dzięki.

Znów zapadła cisza. Nie zostało zbyt wiele do powiedzenia. Rozmowa przechodząca z tematów zawodowych na prywatne to było więcej, niż mógł się spodziewać. Uznał, że chyba najlepiej zakończyć ją tematem, z którym zadzwoniła.

– Ale, tak jak mówiłem, zacznijcie od kierowczyni autobusu.

– Znienawidzonej przez pół Karlshamn.

– Nie powiedziałem, że będzie łatwo, tylko że według mnie powinnaś od tego zacząć.

– Już żałuję, że pytałam – odparła Vanja zmęczonym głosem, ale Sebastian miał wrażenie, że się uśmiechnęła.

Vanja wstała wczesnym rankiem, więc przynajmniej zdążyła porozmawiać przez FaceTime z Amandą i Jonathanem, zanim pojechali do przedszkola i do pracy. Siedziała na łóżku w swoim pokoju hotelowym, patrzyła, jak jej córka radośnie papla przy śniadaniu, i przez chwilę czuła, jak bardzo brakuje jej życia rodzinnego, do którego tak szybko przywykła. Jej praca wymagała niekiedy dużych poświęceń, ale nie rozważała rezygnacji z tego, co chciała robić i w czym była dobra, tylko dlatego, że została matką. Pewnie, czasem trochę bolało ją serce, ale Sebastian miał rację.

Nikomu nie działa się krzywda.

Wszyscy się o to starali.

Łatwo było o tym zapomnieć w chwilach najsilniejszej tęsknoty, ale najczęściej mieli zupełnie zwyczajne godziny pracy. Mogła i odprowadzać Amandę do przedszkola, i ją odbierać. A potem nagle zostawali wrzuceni w czasochłonne sytuacje daleko od domu. Jak teraz. Jednak przyjmując tę pracę, wiedziała, na co się pisze.

Sama wybrała taki los. Zawsze do tego dążyła.

Kiedy pojawiła się w komisariacie, Carlos już na nią czekał. Jak zwykle nienagannie ubrany w drogie jak cholera ciuchy. Nie byłaby zdziwiona, gdyby się okazało, że łączna wartość wszystkich ubrań w jej szafie była niższa niż cena płaszcza, który miał na sobie. Sama nie poświęciła ani jednej myśli temu, co rano na siebie wkładała. Była ubrana w dżinsy, stary żółty T-shirt z nadrukiem, zieloną bluzę z kapturem i skórzaną kurtkę. Na nogach miała znoszone tenisówki. Może powinna była bardziej myśleć o wyglądzie, odkąd została szefową, ale z drugiej strony Torkel też nie chodził w garniturze i pod krawatem.

– Musisz iść na górę? – spytał Carlos, kiwając głową w stronę drzwi. Jeśli miał jakąś opinię na temat jej ubioru – a Vanja wiedziała, że na pewno tak było – nie dał tego po sobie poznać.

– Nie, możemy od razu jechać – odparła i wsiedli do samochodu.

Carlos uruchomił silnik i ruszył na wschód. W kierunku Karlskrony.

Niecałą godzinę później zaparkowali przed anonimowym pomarańczowo-brązowym trzypiętrowym budynkiem, który prokuratura rejonowa dzieliła z policją i zakładem karnym. Prokurator Tage Hjalmarsson, ten sam, który prowadził postępowanie sądowe w sprawie Kerstin Neuman, nadal pracował w tym miejscu i czekał na nich w recepcji. Był to starszy siwiejący mężczyzna, któremu do emerytury zostało kilka lat. Przywitał się z nimi, zaproponował kawę i wprowadził ich do jednej z małych pozbawionych okien sal konferencyjnych. Na stole pośrodku czekały na nich trzy segregatory.

– Kiedy usłyszałem, że Kerstin Neuman została zamordowana, spodziewałem się wizyty – oznajmił i dał im znak, by usiedli. – Zamówiłem więc to z archiwum. Są tam materiały z dwóch postępowań przygotowawczych i dwa wyroki uniewinniające – wyjaśnił i przesunął segregatory w ich stronę. Vanja pomyślała, że chyba wie, co jest w środku.

Latem dwa tysiące dziesiątego roku Kerstin Neuman dorabiała jako kierowczyni. Prowadziła wynajęty autobus z Karlshamn do Skövde, gdzie miał się odbyć turniej piłki ręcznej juniorów. Autobusem jechały drużyny chłopców i dziewcząt, a prócz tego trenerzy, działacze i kilkoro rodziców. Drużyna chłopców miała za sobą zwycięstwo w grupie i awans aż do finału. Zatrzymali się, by coś zjeść i trochę poświętować, a kiedy ruszyli, było już późno i ciemno. Około pierwszej, kilkadziesiąt kilometrów za Jönköping, autobus zjechał z drogi i spadł ze stromej skarpy.

W wypadku zginęły dzieci: cztery dziewczynki i trzech chłopców, a kilka innych osób odniosło poważne obrażenia.

Komisja prowadząca dochodzenie nie znalazła żadnych technicznych ani mechanicznych usterek w autobusie i za najbardziej prawdopodobne uznała, że kierująca zasnęła za kierownicą. Neuman jednak konsekwentnie zaprzeczała tym oskarżeniom, twierdząc, że próbowała uniknąć zderzenia z łosiem i straciła kontrolę nad pojazdem. Jednak ślady hamowania ani ustalenia techników nie potwierdziły tej wersji. Została oskarżona o nieumyślne spowodowanie śmierci, nieumyślne spowodowanie uszczerbku na zdrowiu i rażące naruszenie przepisów ruchu drogowego, ale została uniewinniona przez sąd pierwszej instancji i sąd apelacyjny. Nie dało się bez wątpliwości stwierdzić, że rzeczywiście zasnęła.

– Pamięta pan Kerstin Neuman? – spytała Vanja, przeglądając segregator, który miała przed sobą.

– Oczywiście. Nie wszystkie szczegóły, ale przypominam sobie, że wypadek odcisnął piętno na całej okolicy, wielu ludzi było naprawdę oburzonych, że nie spotkała ją żadna kara. Zrobił się z tego istny cyrk, zarówno w mediach, jak i wśród ludzi. Choć cyrk to może złe słowo, bardziej pasowałaby tragedia.

– Dlaczego nie została skazana? – zapytał Carlos.

– Wiadomo, jak to jest – odparł Tage, lekko wzruszając ramionami. – Musiałem udowodnić, że zasnęła, a okazało się to niemożliwe. Kerstin przez cały czas zaprzeczała. Konsekwentnie trzymała się swojej wersji o łosiu.

– Ale pan uważa, że zasnęła? – odezwała się Vanja.

– Tak, wówczas tak uważałem, w przeciwnym razie nie wniósłbym oskarżenia.

– Wówczas? Teraz jest inaczej?

Tage przeniósł poważne spojrzenie z Vanji na Carlosa i z powrotem.

– Właściwie to nie wiem. Została w Karlshamn i w dalszym ciągu utrzymywała, że jest niewinna. Fascynujące, jak wielki był jej upór. Spotkał ją ostracyzm społeczny, była bardzo negatywnie odbierana.

– Grożono jej?

– Z pewnością. Zapłaciła wysoką cenę, pod wieloma względami poniosła znacznie bardziej dotkliwą karę niż wyrok w zawieszeniu, który mogłaby dostać – wyjaśnił Tage, splótł dłonie na stole i znów lekko pokręcił głową. – Czasami zastanawiam się, czy mimo wszystko nie mówiła prawdy, ale nie wiem.

Na chwilę zapadła cisza. Nie ulegało wątpliwości, że Kerstin Neuman przypadł w udziale tragiczny los. Większość ludzi przeprowadziłaby się, zmieniłaby tożsamość, próbowałaby zbudować życie na nowo.

Ale nie Kerstin. Ona nadal mieszkała w tym samym miejscu. Nie ugięła się.

Vanja pomyślała, że to w pewnym sensie imponujące.

– Czy istnieje ktoś, kogo podejrzewałby pan o przyczynienie się do jej śmierci? – zapytał Carlos.

– Zastanawiałem się nad tym, kiedy usłyszałem o sprawie, i doszedłem do wniosku, że nie – odparł Tage z namysłem.

– Nikt nie wyróżniał się na sali rozpraw? Nie groził jej ani nic takiego?

– Wszystko odbyło się za zamkniętymi drzwiami. Zagrożenie było zbyt wielkie. – Tage pochylił się i spojrzał na nich z powagą. – Chyba nie zdają sobie państwo sprawy, jak mocno jej nienawidzono.

Jak tylko wrócili do swojego gabinetu w komisariacie w Karlshamn, Vanja zdała Billy’emu relację ze spotkania z prokuratorem i wręczyła mu trzy segregatory. Jak zawsze zaczynał dostrzegać możliwości, gdy tylko w grę wchodziło strukturyzowanie, katalogowanie i zestawianie ze sobą danych. Korzystając z materiału, który dał im prokurator, zaczął natychmiast budować bazę danych ze wszystkimi pasażerami autobusu, żeby zestawić ją z rejestrami, które mieli do dyspozycji.

Policjanci z Karlshamn jeszcze przed przyjazdem Krajowej Policji Kryminalnej wyszukali w rejestrze wszystkie sztuki broni o kalibrze sześć i pół na pięćdziesiąt pięć milimetrów w okręgu Blekinge. Było to jedno z ich pierwszych posunięć w sprawie zabójstwa Kerstin Neuman, a kiedy się zorientowali, że broni tego samego kalibru użyto również przy zabójstwie numer dwa, poszukiwania zostały wzmożone. Kaliber ten należał jednak do najpowszechniejszych w Szwecji i wyników było o wiele za dużo, by efektywnie wykorzystać informacje.

Teraz jednak mogli zawęzić poszukiwania.

Billy zaczął od wypisania powodów – w większości przypadków byli to najbliżsi krewni osób, które zginęły lub zostały ranne w wypadku autobusu. Rozszerzył tę listę, tak że obejmowała również rodzeństwo i dziadków ze strony matki i ojca. Zestawił te nazwiska z danymi, które policja z Karlshamn uzyskała po przeszukaniu rejestru broni, i otrzymał sześć trafień. Siedem osób spośród tych, których bliski krewny ucierpiał w wypadku, miało licencję na broń kalibru sześć i pół na pięćdziesiąt pięć milimetrów. Legalną i zarejestrowaną. Jeśli użyto nielegalnej broni, żaden rejestr na świecie nie mógł im pomóc.

Ale to był dobry, możliwy do ogarnięcia początek.

Sześć z siedmiu osób wciąż mieszkało w okolicy, więc powinno być łatwo je przesłuchać, gdy Vanja poczuje, że nadeszła na to pora.

Następnie Billy wpisał nazwiska tych siedmiu osób do rejestru karnego w poszukiwaniu kolejnych obciążających faktów, ale udało się znaleźć tylko kilka wykroczeń drogowych.

Następnym krokiem była próba znalezienia związku między kimkolwiek z tej siódemki a Berntem Anderssonem. Podczas gdy Kerstin Neuman po katastrofie sprzed jedenastu lat nie zwracała na siebie uwagi, Bernt przez całe życie lubił się zabawić. Przygnębienie budziło to, że już od dziecka nie układało mu się w życiu. Przymusowe terapie, domy poprawcze, liczne ośrodki lecznicze i inne działania – nic z tego nie było w stanie sprowadzić go na właściwe tory. Bernt przejawiał typowy profil osoby uzależnionej, a jego kartoteka tylko to potwierdzała.

Pojawiał się przy okazji licznych śledztw i protokołów, w których różniły się nazwiska ofiar i oskarżycieli. Wiele kobiet oskarżyło go o pobicie i napaść, a równie przygnębiające jak historia jego życia było to, że nigdy nie został skazany. Prawdopodobnie przez to, że kobiety również należały do dolnych warstw społecznych, a więc częściej wycofywały zgłoszenia, a jeśli nawet tego nie robiły, to i tak rzadziej wierzono ich zeznaniom.

W każdym razie nie ulegało wątpliwości, że Bernt Andersson to człowiek, który zapewne miał wielu wrogów. Pytanie brzmiało, czy dzielił niektórych z nich z Kerstin Neuman.

Tak.

Billy zawołał Vanję.

Odwrócił ekran w jej stronę, pokazując wizerunek mężczyzny w wieku niecałych pięćdziesięciu lat. Bez wątpienia było to zdjęcie paszportowe.

– Sven Sjögren. Miał dostęp do odpowiedniego typu broni i można go powiązać z dwiema pierwszymi ofiarami.

– Jesteś niemożliwy. – Carlos, który właśnie znalazł się za plecami Vanji, był pod wrażeniem.

– Tak, trzeba przyznać, cholera, że jestem całkiem dobry – przytaknął Billy, nie mogąc powstrzymać wilczego uśmiechu.

– A co z Angelicą Carlsson?

– Jeszcze nie mamy o niej wszystkich informacji, których potrzebujemy – odparł Billy i spojrzał na Carlosa nad ramieniem Vanji.

– Banki działają opieszale – dodał Carlos. – Ale informacje, które mamy, wskazują na to, że tamta dziennikarka miała rację. Transakcje potwierdzają, że oszukała o wiele więcej osób niż te dwie, które ją zgłosiły na policję.

– Chcę wiedzieć kogo – odparła Vanja ponaglającym tonem. Carlos skinął głową i przemknął do siebie. – Przyślij mi Sjögrena – zakończyła Vanja, zwracając się do Billy’ego, i wróciła do biurka.

– Leci – usłyszała po mniej więcej trzydziestu sekundach i jej komputer zadźwięczał. Otworzyła plik wysłany przez Billy’ego.

Sven Sjögren, lat czterdzieści osiem, żonaty z Emilią Sjögren, lat czterdzieści dwa. Pracował jako operator maszyn w jednej z okolicznych firm budowlanych, a Emilia była asystentką w domu opieki. Sven miał licencję myśliwego od tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego ósmego roku i pozwolenie na trzy sztuki broni, z czego jedna miała poszukiwany kaliber. Były zarejestrowane na adres nieruchomości w Tarapsvägen, zaledwie piętnaście minut drogi od centrum Karlshamn. Żadne z tych dwojga nie figurowało w rejestrze karnym.

Rodzina Sjögrenów mocno ucierpiała.

Ich syn Hjalmar należał do młodych piłkarzy ręcznych, którzy jedenaście lat wcześniej odnieśli obrażenia w wypadku autobusu. Rodzice wraz z innymi krewnymi próbowali założyć Kerstin Neuman sprawę cywilną o odszkodowanie, ale pomysł spełzł na niczym. Pewnie koszty okazały się dla nich za wysokie.

Niestety nieszczęścia na tym się nie zakończyły.

Kilka miesięcy temu ich siedemnastoletnia córka Alva zmarła w wyniku przedawkowania. W zgłoszeniu z dwudziestego siódmego stycznia Sven i Emilia utrzymywali, że to Bernt Andersson sprzedał jej narkotyki, i namawiali policję do wszczęcia postępowania w sprawie nieumyślnego spowodowania śmierci. Postępowanie zostało umorzone. Bernt zaprzeczał, jakoby miał sprzedawać narkotyki, a bez świadków i dowodów, które wiązałyby go z Alvą, nie było możliwości, by posunąć się dalej.

Słowo przeciwko słowu.

Vanja zadzwoniła do Sary Gavrilis i powiedziała, że chce porozmawiać z kimś, kto wie więcej o Alvie Sjögren. Po niedługim czasie Sara zjawiła się z młodszą funkcjonariuszką, Ewą Brände, pamiętającą rodzinę Sjögrenów. Alva była młodą naiwną dziewczyną, która niestety wpadła w złe towarzystwo i zaczęła brać narkotyki. Głównie marihuanę, ale zdarzała się też kokaina. Ewa i inni funkcjonariusze kilka razy podrzucali ją do domu, próbując pomóc w odsunięciu jej od szkodliwego otoczenia, a sama Ewa nie miała wrażenia, by był jakiś problem z rodzicami i warunkami w domu dziewczyny. Wręcz przeciwnie, matka zawsze wydawała się troskliwa, a Alva nigdy nie protestowała specjalnie głośno, gdy odwozili ją do domu. Nie ulegało jednak wątpliwości, że atmosfera w tej rodzinie nie była zbyt wesoła.

– Pewnie przez żałobę po synu.

– Tak, po Hjalmarze.

Sytuacja Alvy była omawiana z asystentami terenowymi i opieką społeczną, ale jej uzależnienia nie uznano za na tyle poważne, by trzeba było wprowadzić środki przymusu. Wszyscy byli zdziwieni, kiedy się okazało, że dawała sobie w żyłę.

– Choć może to właśnie przez brak wprawy przedawkowała – zakończyła Ewa.

Vanja podziękowała jej i Sarze za pomoc, odchyliła się na oparcie fotela i patrzyła na mężczyznę ze zdjęcia paszportowego. Czy to on był mordercą? Rodzina Sjögrenów nie przyjęła dobrze umorzenia postępowania. Kilka razy dzwonili do prowadzącej postępowanie przygotowawcze i informowali, że nie będą tolerować kolejnych zdrad i przejawów niekompetencji ze strony urzędów, ale żadnych bezpośrednich gróźb nie było.

Ci ludzie stracili dwoje dzieci.

Alvę nie tak dawno.

Czy to jej śmierć była czynnikiem wyzwalającym?

Wprawdzie mieli tylko poszlaki, ale w przypadku ojca, który stracił dwoje dzieci, niewątpliwie można było mówić o motywie.

Nadszedł czas na rozmowę ze Svenem Sjögrenem.

– Billy, przejmij sprawę bankową, Carlos, chodź ze mną – oznajmiła, wzięła kurtkę i wyszła z pokoju.

Na parkingu przed budynkiem spotkali Ursulę rozmawiającą z jednym z miejscowych techników. Niestety nie miała żadnych nowych informacji. Udało jej się dostać do dwóch niskich budynków poniżej dzwonnicy przy Kungsgatan w celu sprawdzenia, czy pocisk, który zabił Angelicę, padł stamtąd. Wizyta potwierdziła jedynie to, co już i tak wiedzieli: nic nie wskazywało na to, by snajper znajdował się w tym miejscu, kąt był zupełnie inny. Mogli jednak przynajmniej skreślić budynek na mapie, choć nie przybliżyło ich to ani odrobinę do sprawcy.

– Jeśli dopisze nam szczęście, będziemy go mieli. Opowiemy ci o wszystkim w wozie.

Tim Cunningham siedział naprzeciwko.

Wysoki i chudy, między czterdziestką a pięćdziesiątką, bez pytania trudno było to ocenić. Był ubrany w granatowy garnitur i koszulę rozpiętą pod szyją, a krawat tym razem zostawił w domu, chcąc najwyraźniej pokazać, że już czuje się swobodnie w towarzystwie Sebastiana. Wyglądał dobrze, należał do ludzi, którzy mogą sobie pozwolić na inwestowanie czasu i pieniędzy w wygląd i ciało.

Do ponadnarodowej, globalnej klasy.

Ukończył ekonomię w Sydney na uniwersytecie o długiej nazwie, odbył staż w McKinseyu, a pierwszą pracę dostał w Unileverze. Sebastian nie miał pojęcia, czym się zajmuje którakolwiek z tych firm, ale domyślał się, że są znaczące, a Tim jest wysyłany na stanowiska kierownicze w różnych krajach i zarabia duże pieniądze.

Język angielski miał w sobie coś szczególnego. Sebastian czuł, że dodaje każdemu słowu dodatkowej wagi. Wszystko staje się ważniejsze. To oczywiście śmieszne, ale uważał tak już w latach osiemdziesiątych, kiedy studiował na FBI Academy w Quantico. Pomagało również to, że Tim był wygadany i bystry.

Sebastian ani razu nie pomyślał o swoich brudnych oknach.

Przyjemnie było porozmawiać z inteligentnym człowiekiem.

Powodem wizyty Tima było to, że jego świat zadrżał w posadach. Nagła śmierć żony, Claire, rozbiła mu życie na kawałki i zgłosił się do Sebastiana, by złożyć je z powrotem w całość.

Claire i Tim poznali się w czasach studenckich, a ślub wzięli jako dwudziestolatkowie. Żona była stałym punktem jego życia, najlepszym przyjacielem. Sebastian domyślał się, że może jedynym, gdy wziąć pod uwagę, że wiedli wędrowne życie. Przed dwoma laty znaleźli się w Szwecji, zamieszkali w Brommie i było im ze sobą dobrze.

– Była bardziej zachwycona przenoszeniem się w nowe miejsca niż ja – oznajmił Tim z uśmiechem, a potem kontynuował opowieść o tym, jak fantastyczna jest Claire. Już podczas poprzedniego spotkania Sebastian zauważył u Tima skłonność do romantyzowania żony i ich wspólnego życia.

Tim nigdy nie mówił o tym, co było wcześniej.

Ani później. Ani teraz.

– Mógłbyś powiedzieć coś więcej o tym, jak umarła? – zapytał Sebastian. Nadszedł czas, by skupić się na powodzie ich spotkania. Na punkcie, w którym bolało. Tim umilkł i lekko zapadł się w fotelu. – Musimy porozmawiać o tym, co jest bolesne – kontynuował Sebastian. – Żeby uleczyć ranę, trzeba najpierw ją oczyścić.

– Ładna metafora – skwitował Tim i spróbował się uśmiechnąć.

– Dziękuję. Nie ma innego sposobu.

Tim zdawał się rozumieć. Splótł dłonie na kolanach, zbierał siły. Sebastian czekał.

– Mówiłem jej, żeby nie jeździła na rowerze po zmroku – powiedział cicho Tim. – Niedługo wcześniej wróciłem do domu, więc mogła pojechać samochodem. Ale nie chciała. Mówiła, że musi się poruszać.

Tim znowu umilkł. W oczach Sebastiana pojawiła się zachęta.

– Mów dalej, proszę.

– Nie wróciła do domu. Około dwudziestej drugiej zacząłem się niepokoić i obdzwaniać wszystkich. Około dwudziestej trzeciej zadzwonili z policji. Przejechał ją samochód.

Znowu cisza. Od strony ulicy dobiegał sygnał ostrzegawczy cofającej ciężarówki.

– No i koniec – ciągnął Tim. – Całe życie tak po prostu się skończyło. Nawet nie odnaleziono sprawcy wypadku.

Ciężarówka za oknem w dalszym ciągu się cofała. Tim siedział z pochyloną głową, wpatrzony w swoje splecione dłonie. Sebastian odniósł wrażenie, że nie zamierza kontynuować, więc przerwał ciszę.

– Co czujesz, kiedy o tym mówisz?

– Złość – brzmiała cicha odpowiedź Tima. – Jestem zły.

– Bo umarła?

– Między innymi.

– Dlaczego jeszcze?

Przez chwilę Sebastian miał wrażenie, że Tim nie usłyszał pytania albo nie zamierzał na nie odpowiedzieć. W końcu jednak podniósł głowę i spojrzał prosto na niego.

– Bo to wszystko jest kłamstwem. Było kłamstwem.

Sebastian spojrzał na rozmówcę. Nie do końca zrozumiał ten nagły zwrot. Wyglądało to tak, jakby Tim zbliżył się do jakiegoś innego tematu, który nie dawał mu spokoju na głębszym poziomie.

– Nie rozumiem. Siedziałeś tu półtorej godziny i nie mówiłeś o niczym innym, tylko o tym, jak dobrze wam było razem… – drążył Sebastian.

– Bo to prawda. Kiedy żyła. Teraz zostałem ze wszystkim sam. Z kłamstwami i z tym, co ona… co my robiliśmy.

– Nie do końca nadążam, Tim – przyznał Sebastian. – Ale złość to zupełnie naturalna reakcja na trudne wydarzenia. Myślę, że masz też inne uczucia, które nie do końca sobie poukładałeś. Ale właśnie dlatego tu jesteś.

– Naprawdę? – odparł Tim, na chwilę spotkał się z nim wzrokiem, a potem wstał, podszedł do brudnego okna i wyjrzał na zewnątrz. Sebastian czekał. Nie miał nic przeciwko oczekiwaniu. Już dawno nie czuł takiej ekscytacji.

– Ciebie też okłamałem – oznajmił Tim i się odwrócił, a w jego oczach widać było błaganie i ból. – Bałem się, że jeśli powiem prawdę, odmówisz spotkania ze mną.

Sebastian się nachylił. Był już naprawdę zaciekawiony. Co Tim chciał przez to powiedzieć?

– Dlaczego miałbym odmówić? Czego mi nie powiedziałeś? – zapytał.

Tim nadal milczał, spokojnie go obserwując. Ciekawość Sebastiana zyskała towarzystwo w postaci swoistej, pełnej zniecierpliwienia irytacji.

– Dlaczego tu jesteś? Czy to nie ma nic wspólnego z twoją żoną?

– Ma. Wszystko ma z nią coś wspólnego. To, co robiła, do czego mnie zmuszała. Ale to brzmi jak coś szalonego.

– Nie martw się, przywykłem – odparł Sebastian.

Tim wyraźnie rozważał różne możliwości, w końcu kiwnął lekko głową, wrócił na swoje miejsce i usiadł na samej krawędzi siedziska, pochylony do przodu – tak jak się siada, żeby kogoś przekonać lub do czegoś namówić. Albo szybko uciec.

– Po śmierci Claire sporo się tego wszystkiego uzbierało… Mieliśmy syna, Franka… on także zmarł.

– Tej samej nocy?

– Nie. Claire i ja nigdy o tym nie rozmawialiśmy. Nie chciała, a ja się z tym pogodziłem. Żyliśmy dalej, pogrzebaliśmy ból. Robiliśmy, co mogliśmy, a nie co powinniśmy… Kiedy więc umarła, to było tak, jakby… cały smutek, na który sobie nie pozwalałem… wrócił.

Zaszkliły mu się oczy i po policzkach z zadbanym zarostem zaczęły spływać pojedyncze łzy.

– Nie wiem, jak dam sobie radę. Jestem na nią taki zły… a jednocześnie mam ją opłakiwać… i Franka. Jakoś dojść do ładu z tym, co później zrobiliśmy ze swoim życiem… Nie potrafię się z tym uporać.

Nieliczne łzy przeszły w cichy płacz. Sebastian podał mężczyźnie pudełko chusteczek higienicznych, które stało obok jego fotela. Tim wziął kilka i ukrył w nich twarz. Sebastian kontynuował z taką empatią, jaką tylko potrafił z siebie wykrzesać.

– Nie rozumiem, co w tym wszystkim mogłoby sprawić, że ci odmówię.

Tim głośno wydmuchał nos, zgniótł chusteczkę, wziął kolejną i wytarł nią policzki. Pociągnął nosem i wziął głęboki oddech, jakby chciał się przygotować.

– Frank zginął podczas tsunami w Tajlandii. Tak jak twoja córka – odpowiedział w końcu. – Chciałem spotkać się z kimś, kto potrafiłby zrozumieć, jak to jest…

Sebastian zesztywniał. Jeśli czegoś się spodziewał, to na pewno nie tego. Przez kilka sekund nie wiedział, jak zareagować. Najbliżej była złość. Zdecydował się na nią.

– Sprawdziłeś mnie wcześniej? Przyszedłeś do mnie, bo straciłem dziecko w tsunami? Co jest z tobą nie tak, do cholery?

– Przepraszam. Po prostu zawładnęła mną myśl, że muszę znaleźć kogoś, kto zrozumie, o czym mówię. Przepraszam.

– Ja pierdolę!

Tim w kilka sekund zrobił coś, co udawało się niewielu jego klientom. Rozwścieczył go. Sebastian poczuł się zraniony, jakby padł ofiarą ataku. Tim wstał, próbował go uspokoić.

– Tak niewłaściwie, tak bardzo niewłaściwie podeszliśmy do śmierci Franka… – zaczął, jakby myślał, że więcej słów pomoże, coś rozwiąże. Mylił się, ale kontynuował: – Wiem, że popełniłem błąd, przychodząc do ciebie, ale myślałem, że dasz radę mi pomóc. Wciąż tak myślę: że możemy pomóc sobie nazwajem – kontynuował wręcz błagalnie.

– Więcej nie będziemy się widywać – zawyrokował Sebastian, wstał, podszedł do drzwi i je otworzył. – W dupie z honorarium, po prostu idź.

Kiedy Tim zniknął, Sebastian resztką sił opadł z powrotem na krzesło. Był zmaltretowany, jakby właśnie wywinął się z zasadzki. Jednocześnie czuł złość, że tak to na niego podziałało. Powinien był się zachować bardziej profesjonalnie. Znów wstał – nadmiar myśli i adrenaliny nie pozwalał mu usiedzieć spokojnie. Chodził po pokojach, ale i tak czuł się zamknięty. Musiał coś zrobić, żeby odzyskać równowagę, odzyskać spokój. Mieszkanie było do tego nieodpowiednim miejscem.

Po wyjściu na Grev Magnigatan automatycznie skręcił w prawo i ruszył drogą, którą zawsze wybierał, kiedy miał odebrać Amandę z przedszkola. To też nie wydawało się właściwe. Nie zniósłby zderzenia swoich dwóch światów, więc zawrócił i zamiast tego zszedł w kierunku Strandvägen. Postanowił wybrać się na długi spacer.

To zwykle pomagało.

Przed posesją przy Tarapsvägen był przywiązany biały kudłaty pies w rodzaju tych większych. Posiadłość składała się z piętrowego domu krytego eternitem, z kilkoma przybudówkami, i większego, przypominającego stodołę budynku w kolorze wyblakłej czerwieni. Na dziedzińcu panował bałagan – walały się plandeki, materiały budowlane, a przed stodołą stały dwa stare, zardzewiałe pojazdy. Brudna biała toyota pikap nowszego modelu, która dla odmiany wyglądała na sprawną, stała na wysypanym żwirem placyku. Czyli ktoś pewnie jest w domu, pomyślała Vanja, kiedy podjechali i zaparkowali przed budynkiem. Postanowiła, że pojawią się bez zapowiedzi, bo chciała zobaczyć, jak zareagują Sjögrenowie.

Uchwycić pierwszy moment, gdy nie są przygotowani.

Często nic to nie dawało, ale czasami potrafiło obudzić instynkt, przeczucie. Z biegiem lat Vanja nauczyła się coraz bardziej ufać intuicji.

Vanja i Carlos poszli od razu do drzwi, a Ursula skręciła w kierunku białego pikapa. Kudłaty pies wybiegł im naprzeciw tak daleko, jak pozwalała na to smycz. Szczekał, ale nie wydawał się agresywny. Vanja przywitała się z nim. Pies ucieszony zaczął lizać ją po dłoni. Dom z bliska wyglądał na bardziej przytulny, a przy jego krótszym boku znajdował się rozległy ogródek, któremu ktoś z pewnością poświęcił wiele czasu.

Razem weszli na niskie schodki prowadzące na mały ganek, a Carlos zdecydowanie zadzwonił do drzwi. Dwa razy. Ursula dołączyła do nich, ignorując psa. Carlos zadzwonił znowu. Po jakimś czasie drzwi otworzyła Emilia Sjögren. Miała dłuższe włosy niż na zdjęciu paszportowym i wyglądała na bardziej zmęczoną.

– Dzień dobry, czy w domu jest też pan Sven? Chcielibyśmy chwilę z państwem porozmawiać – powiedziała Vanja, pokazując legitymację. Carlos i Ursula również wyjęli swoje.

– W jakiej sprawie? – spytała Emilia, zmierzywszy podejrzliwym wzrokiem ich identyfikatory.

– Chodzi o państwa córkę Alvę – wyjaśniła krótko Vanja, uważnie lustrując Emilię wzrokiem. Jej jedyną reakcją było to, że lekko się zgarbiła, słysząc imię córki. W jej głosie pojawiło się jednak więcej energii i ostrości.

– Nie żyje.

– Wiemy.

– Bardzo nam przykro – wtrącił Carlos.

– Nie wątpię – odparła Emilia, a zarówno ton jej głosu, jak i spojrzenie świadczyły o tym, że słowa Carlosa wydały jej się ironią.

– A pan Sven? Jest w domu? – Vanja zmieniła temat z powrotem na powód ich wizyty.

– Nie chce się z wami widzieć.

– Raczej nie ma wyboru.

Emilia przez kilka sekund mierzyła Vanję wzrokiem, jakby chciała stwierdzić, czy mówi poważnie. W końcu otworzyła drzwi.

– W takim razie proszę do środka.

W środku panował mniejszy rozgardiasz. Może było trochę za dużo mebli i ozdób, ale mimo to wnętrza wskazywały, że lokatorzy dbają o porządek.

– Sven! Policja przyjechała! – krzyknęła Emilia.

– Nie chcę z nimi rozmawiać! – rozległ się przytłumiony męski głos z głębi domu. Emilia odwróciła się do Vanji i spojrzała na nią tak, jakby chciała zapytać: a nie mówiłam? Vanja uniosła jedną brew, co miało oznaczać: to nieważne. Emilia westchnęła i poprowadziła ich dalej. Minęli kuchnię i dotarli do zamkniętych drzwi. Otworzyła je i przepuściła ich przodem.

Sven miał na sobie spodnie dresowe i bordową koszulkę polo. Siedział na kanapie przed dużym ekranem w pomieszczeniu, które najcelniej można było określić mianem prawie całkowicie zaciemnionego pokoju telewizyjnego. Na ekranie było widać mecz ligi angielskiej na kanale Eurosport. Wewnątrz panował zaduch i unosiła się woń dymu papierosowego. Szybkie spojrzenie, które im posłał, kiedy weszli do środka, było pełne pogardy.

– Czego chcecie? – zapytał i wrócił do oglądania meczu.

– Chcemy trochę porozmawiać na temat Kerstin Neuman i Bernta Anderssona – odparła Vanja, obserwując go tak bacznie, jak to tylko było możliwe w ciemnym pokoju.

– Dlaczego? – odparł, nie odrywając wzroku od telewizora. Jego reakcja na nazwiska niczego nie zdradziła. Vanja rzuciła okiem na Emilię – ta stała w milczeniu krok za drzwiami, a jej twarz była pozbawiona wyrazu.

– A jak pan myśli? Dlaczego?

Tym razem nie musiała wytężać wzroku, by zobaczyć reakcję. Sven odwrócił się gwałtownie i spojrzał na nią ze złością.

– Kiedy Hjalmar i Alva umarli, nie przyszliście, nic się wtedy nie działo! Ale kiedy tych dwoje dostało to, na co zasłużyli, nagle tu sterczycie!

Wytrząsnął papierosa z paczki i zapalił go drżącymi rękami. Jeden z bardzo wielu, jeśli sądzić po przepełnionej popielniczce stojącej przed nim na stole. Wręcz demonstracyjnie wydmuchał dym na Vanję i odwrócił wzrok z powrotem na mecz. Vanja i Carlos wymienili szybkie spojrzenia, a następnie Carlos zrobił kilka kroków do przodu i stanął przed Svenem, zasłaniając ciałem atak Liverpoolu.

– To, na co zasłużyli? Co pan przez to rozumie?

– A jak się panu zdaje, do cholery? – odezwała się nagle Emilia. – Oni zabili nasze dzieci.

Vanja odwróciła się z powrotem do niej – ten nagły wybuch wzbudził jej zainteresowanie. Nie nadała Emilii priorytetu, bo Sebastian powiedział, że prawdopodobnie szukają mężczyzny, ale oczywiście nie mogli być zupełnie pewni. Emilia zrobiła krok w jej stronę i oskarżycielsko uniosła palec. Po jej policzkach spływały łzy gniewu.

– Mieliście w dupie Hjalmara i Alvę, a teraz nagle się przejmujecie? Teraz tu jesteście! Bo te skurwysyny nie żyją!

Sven wstał z kanapy. Był wielki i umięśniony, nie ulegało wątpliwości, że poświęcił całe życie pracy nad ciałem. Vanja cofnęła się o krok i niepostrzeżenie zbliżyła dłoń o mniej więcej centymetr do służbowego pistoletu. Atmosfera w pokoju szybko się zmieniła. Sven uspokajająco uniósł rękę w jej kierunku, okrążył kanapę, podszedł do żony i objął ją ramieniem. Emilia, popłakując, przycisnęła twarz do jego koszulki.

– Idźcie już – wycedził cicho przez zęby.

– Najpierw chciałabym obejrzeć posiadaną przez państwa broń – odezwała się Ursula, a Sven i Emilia odwrócili się w jej stronę, jakby zdążyli zapomnieć, że jest w tym samym pokoju.

– Nie.

– Może wydaje się państwu, że jest nam potrzebny nakaz rewizji, ale to nieprawda – wyjaśniła Vanja. – Takie rzeczy tylko w telewizji.

W pokoju zapadła cisza, jeśli nie liczyć głosu komentatora Eurosportu, który ekstatycznie wychwalał piękny rzut wolny. Emilia posłała mężowi spojrzenie, które Vanja nie do końca potrafiła zinterpretować, ale odniosła wrażenie, że wie o Sjögrenach wystarczająco, by ich zatrzymać.

Vanja poinformowała wóz, który zabrał Svena i Emilię, że należy ich trzymać osobno, żeby nie mogli ustalić wspólnej wersji. Poza tym postanowiła, że przesłuchania będzie prowadziła tylko Krajowa Policja Kryminalna. Zastanawiała się, czy zadzwonić do prokuratora i poinformować, że zatrzymali dwie osoby z samego dołu skali podejrzanych, ale postanowiła z tym zaczekać. Prokurator dowie się w swoim czasie.

Vanja weszła z powrotem do domu, zbliżyła się do namierzonej przez Ursulę szafki, w której Sven trzymał broń, i zaczęła badać karabin myśliwski. Był zadbany i dopiero co czyszczony, co świadczyło o tym, że używano go w miarę niedawno. W jednej z szuflad znalazła nawet drogi celownik optyczny, który doskonale do niego pasował, a także kilka pudełek amunicji. Dopilnowała, by wszystko zostało zapakowane i opisane, a następnie wyjęła telefon i odszukała kontakt, który był jej potrzebny. Gunnar Nordwall. Pracowali razem w Linköping w zamierzchłych czasach, gdy Narodowe Centrum Kryminalistyczne NFC było jeszcze znane jako Państwowe Laboratorium Kryminalistyczne SKL. Vanja trafiła do Krajowej Policji Kryminalnej, Gunnar został w NFC i piął się tam po szczeblach kariery, ale nie stracili kontaktu. Kiedy odebrał, miał radosny głos i po kilku grzecznościowych frazach zapytał, w czym może jej pomóc.

– Przyślę karabin myśliwski i amunicję. Chciałabym, aby jak najszybciej przeprowadzić porównawcze testy balistyczne – wtrąciła Ursula.

– Chodzi o Karlshamn?

– Tak, za siedemdziesiąt dwie godziny musimy podjąć decyzję o areszcie.

– Załatwię wszystko do tego czasu, a ty postaraj się tylko, by je tu sprowadzić.

Ursula postanowiła chwilę pogawędzić z byłym kolegą z pracy, a w tym czasie Vanja poszła piętro wyżej, korzystając z tego, że Carlos w skupieniu pracuje na dole. Na górze znajdowały się cztery pokoje: trzy sypialnie i łazienka. Pokój rodziców był największy i najbardziej zabałaganiony. Na wystrój składały się zielone tapety w złote wzory, duże niepościelone podwójne łóżko z nocnymi stolikami u wezgłowia po jednej i drugiej stronie, pomalowana na czarno komoda, fotel, proste biurko i duża szafa z kilkorgiem białych drzwi. Ubrania i rozmaite przedmioty leżały porozrzucane bezładnie na wszystkich płaskich powierzchniach. Także na fotelu, biurku i komodzie.

Pokój obok musiał należeć do Alvy. Komoda z kadzidełkami, lustro z polaroidami zatkniętymi za ramę i duży pluszowy miś na jasnoróżowej narzucie – to wszystko wskazywało jednoznacznie na pokój dziewczynki.

Łóżko było starannie pościelone. Wśród przedmiotów panował porządek.

Obok znajdował się pokój Hjalmara. Był tak samo wysprzątany i uporządkowany. Jakby zatrzymał się w nim czas – na ścianach wisiały plakaty Eminema i zdjęcia drużyn piłki ręcznej sprzed dziesięciu lat.

Oba pokoje nadal czekały na to, aż ci, którzy w nich mieszkali, wrócą. Wrócą do domu.

Był to dom pełen smutku i straty.

– Vanja! – krzyknął z dołu Carlos. Oderwała się od rozmyślań i zeszła po schodach. Stał w kuchni przy jednej z otwartych szuflad i trzymał aparat cyfrowy. Na wyświetlaczu było widać ostatnio zrobione zdjęcia.

– Zobacz, kogo fotografowali. Według daty dzień przed tym, jak został zamordowany – oznajmił, gdy podeszła, i podał jej aparat. Przeglądała powoli. Zdjęć było kilka i wszystkie przedstawiały Bernta Anderssona. Były zrobione z dystansu. Nie ulegało wątpliwości, że z ukrycia.

– Będą mieli co wyjaśniać.

Nie była to już nawet twarz.

Tylko krew i mięso, kości i skóra – jakby ktoś, kto nigdy wcześniej nie widział twarzy, dostał wszystkie elementy potrzebne do jej zbudowania, ale się znudził i po prostu powrzucał wszystko na chybił trafił.

Albo więcej niż dwanaście razy uderzył w nią ciężką szklaną butelką.

Kiedy Julia się wyprostowała i popatrzyła na niego, wyglądała jak postać z horroru. Nie wiedział, jak zareagować. Jego mózg nie potrafił do końca przetworzyć tego, co się wydarzyło. A przecież to nie działo się szybko. Julia była bardzo metodyczna, przed każdym uderzeniem nieruchomiała z uniesioną butelką, mierzyła.

Nie próbował jej powstrzymać, nie krzyczał, nie wybiegł stamtąd.

Tylko stał, pozwalając na to wszystko. Tak jak teraz. Miał kompletną pustkę w głowie. Widział ciało, krew, Julię, butelkę, ale nic tu do siebie nie pasowało. W pewnym sensie nie miało z nim nic wspólnego.

Patrzył na stojącą przed nim zakrwawioną kobietę z fioletowymi włosami i uderzyła go myśl, że wygląda tak spokojnie, więc pewnie wszystko jest w porządku. To może nawet nie dzieje się naprawdę. Wiele razy fantazjował o Julii. Ale nie tak. Oczywiście, że nie tak. To było chore, naprawdę chore. Nie mogło się wydarzyć naprawdę.

Wypuściła butelkę, przestąpiła nad zwłokami i podeszła blisko. Jej obryzgana krwią twarz znalazła się tuż przy jego twarzy, kiedy chwyciła go za ręce. Miała zimne dłonie.

– Pomożesz mi? – wyszeptała, a on tylko pokiwał głową bez słowa. Pomyślał, że chodzi jej o to, by zadzwonił na policję, wyjaśnił, co się stało, powiedział o próbie gwałtu, był świadkiem, zapewnił jej wsparcie, był przy niej. Oczywiście, że zamierzał jej pomóc.

– Masz samochód? – zapytała po chwili.

Tym razem nie zrozumiał. Po co jej samochód? Do hotelu przyjedzie policja, ona zabierze się z nimi. Mimo to kiwnął głową po raz drugi.

– To dobrze, musimy go stąd wywieźć, bo ktoś może tu przyjść – powiedziała, puściła jego ręce, przeszła z powrotem nad trupem, pochyliła się i złapała go za nogi. – No to pomóż – ponagliła.

Podszedł, chwycił ciało pod ramiona i odwrócił głowę, żeby nie widzieć tego, co kiedyś było twarzą. Wspólnymi siłami udało im się przerzucić zwłoki nad barierką. Kiedy usłyszał, jak ciężko wylądowały na ciemnej opustoszałej tylnej ulicy, przyszło mu do głowy, że jeśli policja oskarży go o współudział w zabójstwie, będzie się bronił, mówiąc, że był w szoku i nie odpowiada za to, co zrobił.

Czy jednak można pomyśleć, że jest się w szoku, kiedy jest się w szoku?

Nie zdążył dłużej się nad tym zastanowić. Julia podeszła do niego, chwyciła zakrwawionymi dłońmi jego policzki i trzymała tak, że widział jej ponaglające spojrzenie, ona zaś wiedziała, że ma jego pełną uwagę.

– Rasmus, zrobimy tak. Pójdziesz po mój płaszcz i wyjdziesz z nim i z wiadrem wody. Gdyby ktoś zapytał, to powiedz, że zwymiotowałam na dworze. Rozumiesz?

Tylko pokiwał głową. Wziąć płaszcz, wyjść z nim, Julia zwymiotowała. Włożyła rękę do kieszeni i dała mu numerek z szatni.

– Pójdź po mój płaszcz i wodę. Wróć jak najszybciej.

– Rozumiem – odparł i znów pokiwał głową. – Rozumiem.

Odwrócił się i poszedł. Był zdziwiony, że nogi są mu tak posłuszne. Sala była prawie pusta. Nikt nie tańczył do muzyki, ostatni goście szykowali się do wyjścia. Rasmus zbiegł po schodach, dotarł do szatni, przeprosił, że się przepycha, i podał numerek dziewczynie, która – jak mu się wydawało – miała na imię Lisa. Kiedy go podawał, zobaczył, że jest na nim rozsmarowana krew, ale Lisa zdawała się nie zwracać na to uwagi. Wróciła z ciemnym płaszczem, Rasmus podziękował, wrócił na górę, dotarł do pomieszczeń dla personelu i wszedł do schowka na szczotki. Wziął wiadro i napełnił je wodą. Kiedy wracał na taras, do Julii, nikt nie pytał, do czego jest mu potrzebna woda ani dokąd idzie.

Kiedy ponownie omiotło go nocne powietrze, poczuł, że odzyskuje odrobinę kontroli. Dłonie zaczęły mu drżeć i wylał trochę wody, ale rozjaśniło mu się w głowie i zaczął kojarzyć fakty.

Ktoś próbował zgwałcić Julię. Rasmus spuścił mu łomot. Julia go zabiła. Gwałciciela. Zrobił krzywdę Julii. Zasłużył na to.

Nie był pewny, czy to ostatnie jest prawdą, ale czuł się lepiej, kiedy tak myślał.

To naprawdę nie była już twarz.

Nie mieli nic, w co mogliby go owinąć, więc to było pierwsze, co Rasmus zobaczył po otwarciu bagażnika. Co dziwne, prawie się przyzwyczaił do widoku mężczyzny bez twarzy.

Mackego. Marcusa Rowella.

Który, jak się okazało, był kiedyś królem dziewiątej B.

Julia opowiadała o nim, kiedy odjechali. Najpierw umyła siebie i kamienną posadzkę tarasu, tak dokładnie, jak się dało, potem razem wyszli z hotelu, wsiedli w jego samochód i wjechali w tylną uliczkę. Z otwartych drzwi na pierwszym piętrze wciąż dobiegała muzyka, gdy wynieśli ciało i wspólnymi siłami władowali je do bagażnika.

Ciało mężczyzny, który dopuścił się gwałtu. Skrzywdził Julię. Który zasłużył na taki los.

Ostrożnie odjechali – ulicą Prinsgatan i wzdłuż kanału w dół ku zachodniemu nabrzeżu. Rasmus pilnował prędkości, uważał na pieszych i przestrzegał zasad pierwszeństwa.

– Wiesz, kto to był? – spytała Julia, przełamując ciszę.

– Nie.

– Macke. Marcus Rowell. Król dziewiątej B – odparła i wybuchła krótkim pozbawionym radości śmiechem, a on zerknął w jej stronę. Położyła stopy na siedzeniu, wyjrzała przez boczną szybę i obgryzała paznokieć. – Zgwałcił mnie na imprezie w dziewiątej klasie. Wraz z innym chłopakiem – powiedziała.

Rasmus milczał. Nie wiedział, co powiedzieć. Rozumiał jedynie, że człowiek, który leżał w bagażniku jego samochodu, naprawdę skrzywdził Julię. I zasłużył na to – o tym był coraz mocniej przekonany.

– Co teraz? – zapytał, gdy ukazały się lokale przemysłowe i oświetlone cysterny w porcie.

– Wyrzucimy ciało.

– Gdzie?

– W miejscu, w którym nikt go nie znajdzie.

Zatrzymał samochód i przez chwilę dyskutowali o tym, gdzie by to mogło być. Stanęło na wodzie. Utopią go. Julia spytała, czy ma coś ciężkiego w samochodzie. Nie miał, ale przy budynkach na nabrzeżu znaleźli jakiś złom żelazny, kamienie i beton. Mieli nadzieję, że to wystarczy. Kiedy wrócili do samochodu, Julia wzięła telefon i wyjęła z niego karty SIM.

– Wygląda na to, że w Långasjön jest pod dostatkiem dróg, docierają aż na północny kraniec.

Dwadzieścia pięć minut później Rasmus zatrzymał samochód. Nie wyłączył przednich reflektorów, więc oświetlały ciemne spokojne jezioro, które mieli przed sobą, a kiedy wyszedł, stanął z tyłu i otworzył bagażnik, rozległy się natarczywe dźwięki.

To naprawdę nie była już twarz.

Co dziwne, prawie się przyzwyczaił do widoku mężczyzny bez twarzy. Pochylił się, złapał i już miał go wyjąć z bagażnika, kiedy ciszę przerwał dzwonek telefonu. Rasmus rzucił szybkie spojrzenie Julii, zobaczył, że pokręciła głową, i opuścił wzrok z powrotem na zawartość bagażnika. Sygnał dobiegał od strony ciała. Stali w milczeniu i czekali, aż telefon ucichnie. Potem Rasmus przeszukał kieszenie mężczyzny i go znalazł. Jedno nieodebrane połączenie. Od Fillego.

– Kurwa! Przecież telefony można namierzyć.

– Daj go tutaj.

Podał telefon Julii, ona zaś zaczęła schodzić w kierunku jeziora. W białym świetle reflektorów zobaczył, jak nim rzuca, i usłyszał lekki plusk, gdy telefon przeciął powierzchnię wody, zatonął i zniknął.

– Co teraz zrobimy? – zapytał Rasmus, kiedy wróciła w mrok za samochodem.

– Wybierzemy inne jezioro.

Wybrali takie położone dwadzieścia pięć kilometrów od miejsca, w którym wyrzucili komórkę, nie znali nawet jego nazwy. Wspólnymi siłami wyciągnęli ciało, włożyli do kieszeni i pod ubranie tyle złomu i kamieni, ile się dało, i zaciągnęli Mackego na skały, które opadały do wody. W miejsce, w którym wydawała im się wystarczająco głęboka. Po trzydziestu sekundach już tylko pojedyncze bąbelki na powierzchni zdradzały, że coś ją zmąciło.

Wrócili. Rasmus zatrzasnął bagażnik i oparł się o samochód. Poczuł, jak bardzo jest zmęczony. Kompletnie wykończony. Prawdopodobnie miało to coś wspólnego z wyrzutem adrenaliny. Zamknął oczy, ciężko oddychał, otworzył je znowu. Czuł, że jeśli będzie miał je zamknięte, może zasnąć na miejscu. Julia podeszła do niego.

– Dziękuję – powiedziała cicho.

Nie miał siły odpowiedzieć. Na nic nie miał siły, ledwo był w stanie utrzymać wyprostowaną pozycję.

– Wiem, że to było… okropne. To, co zrobiłam. Przykro mi, że… Że zostałeś… Po prostu pociemniało mi przed oczami.

Tylko pokiwał głową. Co miał powiedzieć? Co mógł powiedzieć?

Podeszła bliżej, przywarła do niego, chwyciła obie jego dłonie. Rasmus z wysiłkiem uniósł głowę i spojrzał jej w oczy.

– Jak się czujesz? – zapytała i ścisnęła jego dłonie.

– Dobrze.

Przechyliła głowę i patrzyła na niego, jakby próbowała ustalić, czy to prawda, a potem go przytuliła, oparła głowę na jego klatce piersiowej i poczuł, że zaczęła płakać. Cicho, niemal bezgłośnie. On objął ją mocniej i przyłożył policzek do jej fioletowych włosów.

Gdzieś po drugiej stronie jeziora rozległo się szczekanie sarny. Poza tym panowała cisza. Popatrzył na ciemną wodę. Nigdzie nie było żadnych świateł. Tylko gwiazdy. Tylko ich dwoje. Blisko siebie. Nikogo innego. O tym właśnie fantazjował.

Tak, czuł się dobrze. O dziwo.

Spacer nie pomagał. Nic nie pomagało.

Pieprzony Tim Cunningham.

To przez niego Sebastian w dalszym ciągu czuł dreszcz irytacji i niepokoju. Przez jakiś czas myślał, że powinien zadzwonić do Ursuli. Ale co by jej powiedział? Nie dało się pluć jadem na Tima, nie wyjaśniając powodu, a w to nie chciał się zagłębiać. Wiedziała, w jaki sposób stracił Sabine, ale nigdy z nią o tym nie rozmawiał. Ani z nikim innym.

Wszedł do kuchni i włączył ekspres do kawy. Stał nieruchomo i patrzył, jak dzbanek powoli napełnia się czarnym płynem. W dawnych czasach zagłuszał niepokój ciągłymi podbojami i pozbawionym znaczenia seksem.

Ale to było kiedyś. Przed Uppsalą.

Próbował w ogóle się nad tym nie zastanawiać, nie myśleć, że przez jego nieostrożne destrukcyjne zachowanie istniało niewielkie ryzyko, że dziecko, które nosiła w sobie Vanja, mogło być jego, jakkolwiek nieprawdopodobnie to brzmiało. Niepokój targał nim przez cały okres ciąży, a kiedy Amanda się urodziła, postanowił przeprowadzić test. Wprawdzie była bardzo podobna do Jonathana, ale musiał mieć całkowitą pewność. W tajemnicy pobrał od niej próbki i wysłał je do firmy, która oferowała w internecie testy na ojcostwo. Dni poprzedzające nadejście wyniku były straszliwe. Okazał się jednak negatywny. Amanda była dzieckiem Jonathana.

Sebastian nie zniszczył wszystkiego.

Miał jednak po prostu szczęście, więc postanowił gruntownie zmienić swoje życie.

Oparcie się destrukcyjnym popędom udało się lepiej i było łatwiejsze, niż miał odwagę przypuszczać. W pierwszej chwili był zdziwiony, a potem dumny z siebie. Amanda wszystko ułatwiła. To, że Vanja go zaakceptowała, również miało znaczenie, tak samo jak związek z Ursulą. Na każdym kroku miał przypomnienie, co może stracić, jeśli wróci do starych zwyczajów.

Niemniej zaledwie przerwał szkodliwe, destrukcyjne zachowanie. Nie wziął się do tego, co je powodowało. Do czynników leżących u podstawy problemu, jak to się elegencko nazywało. Nie przemył rany, więc wciąż była otwarta i wdało się zakażenie.

W dalszym ciągu go zatruwała.

Nalał kawy do filiżanki i zaniósł ją do salonu.

Tim coś w nim uruchomił.

Sebastian zareagował instynktownie, emocjonalnie. Może było to zrozumiałe, ale nieszczególnie produktywne. Pogodzenie się z irytacją, nerwowością i niezadowoleniem do niczego nie doprowadzi. Jego siłą była inteligencja. Umiejętność analitycznego myślenia. Zadawania właściwych pytań w celu otrzymania właściwych odpowiedzi.

Dlaczego wpadł w taką złość?

Tak naprawdę?

Dlatego, że Tim wspomniał o Sabine. Gadzi mózg przejął kontrolę, Sebastian poczuł się dotknięty, że ktoś go szpieguje. Jakby był na słabszej pozycji, bo nie potrafił ocenić, ile wie Tim.

Prawdopodobnie wiedział tylko o Sabine. Chciał się spotkać z kimś, kto go zrozumie, bo ma takie same doświadczenia. Wystarczyła mu wiedza, że Sebastian stracił córkę. Zresztą informacja o tym, jak zginęły Sabine i Lily, widniała na stronie Sebastiana w Wikipedii, więc nie można było tego nazwać wielkim naruszeniem nietykalności osobistej.

Dlaczego w takim razie tak bardzo się zdenerwował?

Bo Tim skłamał.

Ale czy rzeczywiście to zrobił? Niepokoił się, jak Sebastian zareaguje, chciał zbudować relację, zanim wyjawi, z czym naprawdę przyszedł. Jeśli sam Sebastian mógł się pod czymś podpisać, to pod stwierdzeniem, które ktoś mógł wręcz uznać za jego swoiste motto: przemilczanie pewnych kwestii to nie to samo co kłamstwo.

Dlaczego więc tak bardzo się zdenerwował?

Miał wrażenie, że jest blisko odpowiedzi.

Rozumiał Tima.

Rozpoznawał w nim siebie.

Kurwa. Był nim.

Od czasu, gdy Sabine została mu odebrana, minęło prawie siedemnaście lat, ale tak samo jak Tim i Claire nie potrafił sobie poradzić z tą stratą. Nie wyparł jej jak oni, ale też w żadnym wypadku się z nią nie uporał.

Sypiał, z kim popadnie, dystansował się, wciąż i wciąż dokonywał niewłaściwych wyborów.

Był w tym sam.

Tim miał Claire, ale na dobrą sprawę był równie osamotniony. Nie miał okazji, nie mógł, nie był w stanie rozmawiać z kimś innym. Aż do teraz.

Sebastian odchylił się na oparcie fotela i wypił łyk kawy. Od razu lepiej. Kontrola. Analiza. Znów rozpoznawał samego siebie.

W jego głowie nagle wyświetliły się słowa Tima. „Myślę, że możemy pomóc sobie nawzajem”. Sebastian wypił jeszcze jeden łyk kawy, pomyślał, że rzeczywiście może to być prawda, że warto spróbować. Jeśli to donikąd nie zaprowadzi, nic mu nie da, wystarczy po prostu wszystko odwołać. Jakikolwiek będzie rezultat, przynajmniej jeszcze kilka razy dostanie honorarium.

Wyciągnął telefon i wybrał Tima z listy kontaktów. Zaczęły rozbrzmiewać sygnały. Wiele sygnałów. Potem włączyła się poczta głosowa.

– You have reached Tim Cunningham, please leave a message.

Sebastian odchylił się na oparcie uśmiechnięty sam do siebie.

– Kup los, to twój szczęśliwy dzień. Dostaniesz jeszcze jedną szansę.

Kiedy poszli się położyć, zaczynało już świtać.

Rasmus był przyjemnie zaskoczony, gdy zapytała, czy może u niego przenocować. Oczywiście, że mogła, ale dlaczego? Odpowiedziała, że po prostu nie chce iść do domu i do mamy, woli być z nim. Jadąc do niego, prawie w ogóle nie rozmawiali. Mniej więcej w połowie drogi włączył radio, ale ona je wyłączyła. Dopiero kiedy skręcili na podjazd do garażu przed szaroniebieską parterową willą przy Hagalundsvägen, odezwała się.

– Kto zatrzymał dom?

– Tata, ale teraz go tam nie ma. Jest u swojej nowej kobiety.

– Lubisz ją?

– Jest w porządku.

Wysiedli z samochodu i weszli do domu. Julia zdjęła trampki bez rozwiązywania ich, zatrzymała się za drzwiami i zajrzała do salonu, który znajdował się na wprost nich. Widział w nim to, co i ona musiała widzieć. Był staroświecki, zniszczony, zaniedbany.

– Nie zmienił się – oznajmiła, potwierdzając jego myśli, choć innymi słowami.

– Od śmierci Bekki niewiele tu zrobiono. Dziadek popełnił samobójstwo, a ojcu najwyraźniej było wszystko jedno.

Opuścili przedpokój i ku zdziwieniu Rasmusa Julia skręciła w prawo, do kuchni.

– Masz na coś ochotę?

– Nie.

Podeszła do stołu i przeciągnęła po nim palcami. Zatrzymała się na kilkucentymetrowej zielonej kresce. Nawet nie sądził, że wciąż tam jest.

– To moja robota. Chciałem sprawdzić, czy permanentny marker naprawdę jest permanentny.

– I był.

– Tego wieczoru powiedziała, że nie pojedzie na festiwal Peace and Love do Borlänge, bo drużyna potrzebuje jej w Skövde.

Tak było, prawie zapomniał. Becca chciała porzucić piłkę ręczną. Zajmowała jej zbyt wiele czasu, chciała robić coś innego, weselej spędzać czas, spotykać się z Julią i innymi koleżankami. Nigdy nie robiono z tego wielkiego problemu. Skoro nie chciała, to w porządku, ale obiecała pojechać na letni turniej w Skövde, więc musiała dotrzymać słowa. Jednak odwołany wyjazd do Borlänge okazał się dla niej problemem. Rozpętała się o to nawet mała wojna. Było wiele łez, przekleństw i trzaśnięć drzwiami. Jednak mama i tata byli nieugięci. Słowa należy dotrzymywać.

Rasmus nie miał siły nawet o tym myśleć. Na nic nie miał siły. Chciał tylko leżeć w łóżku.

– Jestem zmęczony – powiedział, nie komentując wspomnień Julii, z pewnością bolesnych. Cały wieczór był dla niego jak gorączkowy majak, który z szalonego w zawrotnym tempie stawał się jeszcze bardziej szalony. Rasmus czuł, że musi zwolnić. Musi zasnąć.

– Ja też.

– Możesz spać w łóżku ojca, zmienię pościel. Albo na sofie, jeśli wolisz – oznajmił. W pokoju Bekki nadal było łóżko, ale jego nawet nie proponował.

– Chcę spać z tobą.

Julia odwróciła się do niego i pomyślał, że z pewnością dało się zauważyć przyśpieszone bicie jego serca.

– Jasne, jeśli tak wolisz – odparł i ku swojej radości stwierdził, że zabrzmiało to tak swobodnie, jak zamierzał.

Minęli pokój Bekki. Drzwi były zamknięte i Julia nawet się przy nich nie zatrzymała, tylko szła dalej małym korytarzem aż do końca i wstąpiła do jego pokoju.

– Tu przynajmniej coś się działo.

Kiedy była w tym pokoju po raz ostatni? Ponad dziesięć lat wcześniej. Nie pamiętała, jak wtedy wyglądał, ale w każdym razie inaczej. Na szczęście.

– Muszę wziąć prysznic.

– Wiesz, gdzie jest łazienka. Dodatkowe szczoteczki znajdziesz w szafce. Nad umywalką. Jeśli potrzebujesz. Ręczniki są pod. W sensie: pod umywalką…

Uśmiechnęła się do niego, a kiedy przechodziła obok, miał spuszczony wzrok. Wrócił na korytarz, zaklął cicho, kiedy uświadomił sobie, że paplał nerwowo jak jakiś prawiczek z amerykańskiej komedii dla nastolatków. Kiedy usłyszał, że odkręciła wodę w prysznicu, pobiegł do drugiej łazienki. Nie miał tam szczoteczki do zębów, ale znalazł tubkę pasty dla gości, których nigdy nie mieli. Wycisnął trochę na palec i zaczął nim pocierać zęby, jednocześnie sikając. Potem wypluł pastę, przemył twarz i wrócił do swojego pokoju. Julia nadal była pod prysznicem. Zdjął spodnie, bluzę z kapturem i skarpetki. Nie był pewny, czy zdejmować koszulkę, skoro mieli spać w jednym łóżku. Czy jeśli będzie miał nagi tors, gdy ona wejdzie do pokoju, wyśle tym samym dziwne sygnały? W końcu nie zdjął koszulki i wślizgnął się pod kołdrę. Przywarł do ściany.

Nad jeziorem i przez całą drogę do domu myślał, że zaśnie, jak tylko dotknie głową poduszki, ale już nie był zmęczony. Wręcz przeciwnie, był zupełnie rozbudzony, gdy tak leżał i słuchał otwieranych i zamykanych drzwi łazienki. Julia weszła do pokoju owinięta granatowym ręcznikiem, wypuściła z ręki ubrania, podeszła do łóżka, pozwoliła, by ręcznik też spadł na podłogę, i naga wślizgnęła się do łóżka. Odsunął się pod samą ścianę, ale ona i tak znalazła się blisko. Poczuł ciepło jej ciała, dotyk mokrych włosów na ramieniu, zapach szamponu i mydła. Położyła mu ciepłą dłoń na brzuchu.

– Nie przeszkadza ci to? – zapytała, zsunęła dłoń i chwyciła jego półsztywny członek, który w pewnym sensie posłużył za odpowiedź.

– Nie-e – wykrztusił Rasmus, a ona nachyliła się i go pocałowała.

Po wszystkim musiał walczyć. Ciało, głowa – wszystko było puste, opróżnione, wykończone. Chciał jednak pozostać w tej chwili.

Ich dwoje. W jego łóżku.

Ona na jego ramieniu, to, jak zetknęli się udami, jej spokojny i rytmiczny oddech, który czuł na szyi. Tak długo na to czekał, marzył o tym, że po wszystkim nie był w stanie zasnąć. Wiedział, że to nie będzie trwało wiecznie.

– Nie damy rady tego utrzymać, co? – zapytał cicho i lekko przeczesał palcami jej włosy. Julia nie odpowiedziała, więc uznał, że zasnęła, ale po chwili usłyszał jej zaspany głos.

– Pewnie nie.

Może i nie na to liczył, ale dziwnym sposobem zaakceptował taką odpowiedź. Pod warunkiem, że będzie miał ją przy sobie. Że będzie leżał blisko i grzał się w jej cieple tej nocy, a może jeszcze kilku następnych.

– Jak myślisz, ile czasu minie, zanim przyjdzie gliniarz?

– Ktoś musi najpierw zatęsknić za tym gościem.

– Powinniśmy wyczyścić bagażnik samochodu.

– Pewnie powinniśmy zrobić mnóstwo rzeczy. Ale teraz pójdziemy spać – odparła, lekko uniosła głowę, pocałowała go w policzek, a dłoń, którą trzymała mu na klatce piersiowej, przesunęła na jego kark i przycisnęła sobie jego głowę do czoła.

– Byłam w tobie zakochana przez wiele lat… – wyznała i zamknęła oczy.

– Wiem.

Śniadanie. Albo raczej brunch. Dochodziła dwunasta. Przespali zaledwie kilka godzin. Obudził się wcześniej niż ona. Nie chciał się ruszać, dał sobie czas na radość z bliskości. Był pewny, że się obudziła, bo na nią patrzył. Powiedział, że przeprasza, jeśli zachował się jak zbok. W odpowiedzi tylko się do niego uśmiechnęła, pocałowała go w usta i zapytała, czy też jest głodny.

Siedziała w kuchni przy stole oznaczonym zieloną kreską i rozsmarowywała marmoladę na toście. Przez ekspres przepływała kawa. Nie pił kawy, nalał sobie soku do szklanki.

– Dlaczego nie masz nic swojego? – zapytała Julia i ugryzła duży kęs kanapki.

– O co ci chodzi?

– Dlaczego tu mieszkasz? Ile masz lat? Dwadzieścia dwa? Dwadzieścia trzy?

– Nie stać mnie.

– Okej.

– Kilka lat temu padłem ofiarą przekrętu. Przystąpiłem do takiej jednej rzeczy jako udziałowiec, a potem się okazało, że taki jeden chłopak nabrał mnóstwo pożyczek na moje nazwisko, więc skończyłem u komornika.

– Ile pożyczył?

– Trochę ponad czterysta tysięcy. Ale udało mi się uzyskać redukcję zadłużenia, więc za pięć lat nie będę już miał żadnych długów. Wtedy będę miał dwadzieścia siedem lat, to nie koniec świata.

– Musiałeś być wściekły.

– Tak, ale sam byłem sobie winny, nie pilnowałem tego.

– Im zależy, żeby każdy tak właśnie myślał: że sam jest sobie winien.

– Im, czyli komu?

– Świniom. Dupkom. Wszystkim „Mackem” na świecie. A człowiek sobie wmawia, że mają rację, skoro nie ponoszą za to konsekwencji. Gdyby to była ich wina, pewnie by wpadli, zostaliby jakoś ukarani, prawda?

– Tak, chyba tak…

Nie chciał, by mu przypominano, co się stało. Wczorajszy wieczór już wyblakł jak zły sen. Rasmus był zdziwiony, jak łatwo przyszło mu wyparcie tego, co zrobili, w czym uczestniczył. Jadł śniadanie w swojej kuchni. Z Julią. Uprawiali seks. Tam właśnie chciał być, a nie myśleć o tym, co sprawiło, że tu się znalazła.

– Koleś, który cię przekręcił, czuje się dobrze. Ma cię w dupie – powiedziała Julia, a w jej głosie pobrzmiewał twardy ton. Najwyraźniej nie skończyli jeszcze rozmawiać na ten temat. Rasmus nie miał pojęcia, jak się czuje Aakif, chłopak, który go wykiwał, ale to, że ów miał go w dupie, było pewnie prawdą. Przeprowadził się do Malmö, zaczął tam coś nowego. Najwyraźniej powodziło mu się całkiem nieźle. Rasmus próbował o tym nie myśleć, ale bez wątpienia nie było to sprawiedliwe. Przez pięć lat musiał żyć z minimalnej pensji, podejmować pracę na czarno, jak ta wczoraj w hotelu, żeby mieć choć trochę pieniędzy na życie. Nie mógł się wyprowadzić z domu, kupić samochodu, podróżować, żyć.

– Ale wiesz – dodała Julia, pochylając się nad stołem. – Zemścić się. Tłuc tą butelką w jego brzydką, odrażającą twarz… To było przyjemne.

Wstała, okrążyła stół, podeszła do niego i usiadła mu okrakiem na kolanach. Położyła dłonie na jego policzkach i zmusiła go, by spojrzał jej w oczy. Widać w nich było pewność zwycięstwa, swoisty triumf.

– Zawsze chcę tak się czuć – oznajmiła.

– Ja też – odparł. Niewątpliwie czuł się podobnie, choć z innego powodu.

– Myślę, że to możliwe.

Spojrzał na nią pytająco, mając nadzieję, że chodzi jej o powrót do jego pokoju.

– Masz kartkę i długopis? Sporządzimy listę.

Nie rozmyśliłeś się?

Ursula wiedziała, co powie, ale i tak zapytała. Istniała przecież mała szansa, że on… ech, kogo właściwie próbowała oszukać? Rozmawiała z Sebastianem Bergmanem. Rozmyślenie się, wielkoduszne stawienie się na posterunku, pomoc innym – to wszystko nie było w jego stylu.

– W żadnym wypadku – padła spodziewana odpowiedź.

– Chodzi o Torkela. Przyjaciela, któremu jest ciężko.

– To były kolega, który sam umościł się w gównie – poprawił ją Sebastian.

– A nie zrobisz tego dla mnie? Jeśli cię poproszę?

– Nigdy mnie o nic nie poprosisz.

– Czasami jesteś beznadziejny jak cholera – odparła Ursula i usiadła na małym stołku przy drzwiach, żeby zdjąć buty.

– A czasami tak nieprawdopodobnie wspaniały, że wszystko się równoważy.

Nie miała nawet siły odpowiedzieć. Wiedziała, na co się pisze, gdy znów wpuściła Sebastiana Bergmana do swojego życia. Jeśli któregoś dnia przyjdzie jej zanurkować we własnej psychice, pewnie odkryje, że przyjęła to z radością, że aktywnie o to zabiegała.

Szukała zawirowań. Pewnej dawki chaosu.

„Zwyczajny” nieskomplikowany związek czy taki właśnie mężczyzna – to nie było dla niej. Jeśli brakowało komplikacji, zawsze dokładała starań, by się pojawiły.

Ucieczka, manipulacja, zdrada.

Miała tego sporo w repertuarze.

To, co obecnie łączyło ją z Sebastianem, było stosunkowo proste, jeśli mierzyć miarą ich obojga. Nie mieszkali razem, było im dobrze ze sobą podczas spotkań, spotykali się tylko, gdy oboje tego chcieli. Czasem potrafił zachować się po skurwysyńsku, ale był również inteligentny, zabawny, pomysłowy, bywał naprawdę troskliwy, kiedy opuszczał gardę, i pozwalał sobie jeśli nie na szczęście, to przynajmniej na zadowolenie. W ostatnim czasie zdarzało się to coraz częściej. Im lepiej się układało między nim a Vanją i Amandą, tym był radośniejszy.

Kiedy postanowili odnowić związek, obiecał, że przestanie sypiać z kim popadnie. Tak naprawdę nie ufała w żadne jego słowo – w końcu kiedyś zdradził ją z jej siostrą – ale wydawało jej się, że dotrzymał obietnicy. Po sprawie w Uppsali – ostatniej z jego udziałem – wydawało się, że z jakiegoś powodu stracił zainteresowanie wyskokami. Prawdopodobnie nie miało to związku z faktem, że raz na jakiś czas ze sobą sypiali. Dla Sebastiana seks nie był przede wszystkim potrzebą fizyczną czy źródłem bliskości i intymności. Wypełniał pustkę. Był ucieczką, sposobem na stłumienie niepokoju i bólu.

Jak dla niektórych alkohol. Choćby dla Torkela.

Z powrotem wstała. Naprawdę się do tego nie paliła, ale musiała do niego pójść. Z kilku powodów nie mogła odpuścić. Vanji nie podobało się, że wyjechała, gdy została im doba z kawałkiem na znalezienie dowodów przeciwko Sjögrenom, ale Ursula nalegała. To było ważne i słuszne. Ważniejsze niż śledztwo policji. Choć taka oczywiście była prawda, nie znaczyło to, że cieszyła się na spotkanie.

– Kiedy skończę, przyjdę tutaj – oznajmiła, wkładając kurtkę.

– Wiesz kiedy?

– To zależy, w jakim będzie stanie.

– Zadzwoń, jadąc do niego.

– Masz w domu wino?

– Tak.

– To dobrze. Do zobaczenia później.

– Pozdrów – usłyszała jeszcze, zanim drzwi zamknęły się za nią, i nie wiedziała, czy Sebastian żartuje, czy mówi poważnie.

Czuła ból, widząc go w takim stanie.

W zaledwie kilka miesięcy postarzał się o parę lat, ale nie była to tylko wina alkoholu, smutek również zrobił swoje. Zwróciła uwagę, że mimo to zadał sobie trud. Wziął prysznic, był świeżo ogolony, miał czyste ubranie. Był jednak podpity. Nie pijany, ale z całą pewnością pod wpływem alkoholu. Może komuś, kto zobaczyłby go po raz pierwszy, nie przyszłoby to na myśl, ale ona pracowała z nim i sypiała, więc zauważyła. Tym bardziej że przez wiele lat mieszkała z Michaelem, który miał okresy picia bez umiaru.

– Kiedy dziś zacząłeś pić? – zapytała, gdy wpuścił ją do mieszkania.

– Kiedy się obudziłem – odpowiedział szczerze. Pewnie wiedział, że przejrzałaby kłamstwo. – Ale tylko piwo.

– Jeśli zaczniesz pić przy mnie, wstanę i wyjdę.

– Okej.

Zdjęła buty i weszła do mieszkania, w którym panował zaduch i czuć było przetrawiony alkohol. Zauważyła, że Torkel próbował posprzątać i wszystko ogarnąć, ale zapuszczenie trwało zbyt długo, by dało się to zrobić w jedno popołudnie.

– Zaparzyłem kawę – oznajmił i poprowadził ją do kuchni.

– Masz w domu coś do jedzenia?

– Jesteś głodna?

– Nie, miałam na myśli ciebie. Jesz cokolwiek?

– Niewiele, nie za bardzo dopisuje mi apetyt. Siadaj.

Ursula usiadła, a Torkel zdjął kawiarkę z ogromnej kuchenki gazowej. Pamiętała, że podłączyli ją po ślubie. Lise-Lotte lubiła gotować. Torkel nalał kawy do filiżanek, które stały przygotowane na stole obok małego talerzyka z herbatnikami Ballerina.

– Nie mam mleka – rzekł przepraszająco Torkel, kiedy usiadł naprzeciwko niej.

– Nie ma problemu.

Powinien wiedzieć, że nie używa mleka do kawy. Przez wszystkie lata opróżnili razem wiele filiżanek tego napoju, różnej jakości. Torkel wypił jeden łyk, odstawił filiżankę i kurtuazyjnie zapytał o śledztwo w Karlshamn. W odpowiedzi ujawniła tyle informacji, ile wydawało jej się, że może wyjawić. Zadał kilka pytań – ale nie o to, jak idzie Vanji, nie wspomniał też nic o Billym – a Ursula pomyślała, że to wszystko musi być dla niego bardzo bolesne. Praca, której poświęcił całe życie, która przyczyniła się do dwóch rozwodów. Oddał wszystko dla pracy, a wszystko toczyło się dalej bez niego.

Jakby nigdy tam nie pracował.

Człowiek do wymiany. Do zastąpienia.

W końcu musieli poruszyć temat, który mimo wszystko stanowił powód jej wizyty.

Lise-Lotte. Rocznica. Prawdziwy smutek.

Większość słyszała już wcześniej, tuż po śmierci Lise-Lotte, po pogrzebie, w wieczory spędzane przez niego w biurze, kiedy jeszcze miał pracę. Tym razem jednak w jego głosie słychać było gorycz, której nie było tam wcześniej. Oczywiście miał żal do służby zdrowia, ale też do dawnego pracodawcy i do kolegów z pracy. Ursula pozwalała mu mówić tak długo, jak tego jej zdaniem potrzebował, a potem zaproponowała, by poszli na spacer. Zastanawiała się, kiedy po raz ostatni był na dworze.

Poszli do Långholmen, skręcili w lewo, minęli dawne więzienie i szli dalej wzdłuż wody, na której naprawiano już pierwsze łódki przed sezonem. Po drugiej stronie blade wiosenne słońce odbijało się w oknach dziesięciu kwadratowych czteropiętrowych budynków na wyspie Reimersholme. Torkel skręcił i usiadł na drewnianej ławce na skraju jednego z pomostów. Ursula usiadła obok niego. Ku jej zdziwieniu wyjął z kieszeni płaszcza foliową torbę z chlebem i zaczął rzucać kawałki do wody. Po niedługim czasie zebrała się grupka kaczek krzyżówek. Ursula nie wiedziała, co powiedzieć, więc milczała. Zamknęła oczy, rozkoszowała się względnym ciepłem i świeżym powietrzem po ponad dwóch godzinach w dusznym mieszkaniu.

– Tęsknię za tobą – powiedział nagle Torkel, brutalnie przywracając ją do rzeczywistości.

– Nie, tęsknisz za Lise-Lotte – odparła rzeczowo.

– I za tobą. Gdybyś wróciła, poprawiłbym się.

– Nie możesz mnie tym obciążać, Torkel, nie pozwolę na to. To szantaż.

– Mówię tylko, że cię potrzebuję.

– I jestem przy tobie – odparła, lekko kładąc mu dłoń na ramieniu. – Będę z tobą chodziła na spotkania, jeśli postanowisz zacząć terapię, będę ci pomagała, jak tylko będę mogła, ale nie zamierzam z tobą być.

– Bo jesteś z Sebastianem.

Nie dało się nie zauważyć goryczy w jego słowach.

– Nawet gdybym nie była, nie zaczęłabym niczego z tobą. Żadne z nas tego nie chce.

Torkel wciągnął powietrze, jakby chciał zaprotestować, ale wypuścił je bez słowa. Rzucił jeszcze trochę chleba i patrzył na delikatnie zazieleniony brzeg po drugiej stronie wody.

– Siedziałem dokładnie w tym miejscu. W Wigilię. Nie było wtedy zimniej niż teraz, więc… siedziałem tutaj. Yvonne i dzieciaki byli w domku pod Gävle. Wiesz, to były te święta, kiedy Sebastian pieprzył się z jej siostrą.

Ursula była pewna, że ten mały, nieważny szczegół był próbą zranienia jej, ale mogła znieść takie słowa, najwyraźniej tego potrzebował. Jeśli nie będzie gorzej, pozwoli mu kontynuować.

– Pobrali się. Christoffer i Yvonne. Wiedziałaś o tym?

– Tak, mówiłeś.

– W każdym razie byłem tuż po zwolnieniu z pracy, wstydziłem się, a… Boże Narodzenie rok wcześniej było najlepsze od czasu, kiedy dzieci były małe. Tylko ja i Lise-Lotte. Vilma i Elin wpadły przed południem. Lise-Lotte przygotowała lunch, dostali prezenty, a potem pojechali do Yvonne i Christoffera. Reszta Bożego Narodzenia była tylko nasza. A było wtedy zimno, pamiętasz? Śnieg. Wszystko wyglądało pięknie.

– Vilma i Elin… – zaczęła Ursula, próbując oderwać go od wspomnień oraz tęsknoty i przenieść do rzeczywistości, ku czemuś weselszemu.

– Co z nimi?

– Jak to się na nich odbija? Że jesteś alkoholikiem?

Nie zamierzała owijać w bawełnę. Zawsze robili, co mogli, by ukrywać mroczne fazy Michaela, oczywiście dla Belli, ale też dla całej reszty. Kłamstwa, uniki, wymówki. Nabrali w tym takiej biegłości, że czasem potrafili sobie wmówić, iż taka jest prawda, że panują nad problemem. To zaś nie pomagało nikomu, a już na pewno nie Mickemu.

– Uważają to za żenujące, wstydzą się, czasami mam wrażenie, że mnie nienawidzą – odparł. Brutalna szczerość wróciła. Mimo że poczuła lekkie ukłucie w sercu, kiedy to usłyszała, doceniła ją.

– Nienawidzą tego, że jesteś pijany, a nie ciebie.

– W praktyce to mała różnica, nieprawdaż?

– Spotykasz się z nimi?

– Czasami. Jeśli spotkanie jest zaplanowane, biorę się w garść. Jak dzisiaj. Jeśli przyjdą bez zapowiedzi, choć już im się to nie zdarza, nie otwieram drzwi.

Zsunęła dłoń po jego przedramieniu i chwyciła go za rękę, ścisnęła.

– Nie rób tego, Torkel – powiedziała z taką dawką ciepła w głosie, jaką tylko potrafiła wzbudzić. – Ani im, ani sobie. Zacznij chodzić na spotkania. Przyjmij pomoc.

– Nie.

– Dlaczego?

Znów odwrócił się do niej i prawie się wzdrygnęła na widok bezdennego smutku w jego spojrzeniu.

– Nie chcę być trzeźwy. Myślę, że nie dałbym rady.

Ursula zrozumiała, co chciał przez to powiedzieć. Zwątpienie nie dotyczyło tego, w jaki sposób przestać pić, tylko jak w takim wypadku miałby sobie poradzić ze smutkiem i tęsknotą.

Torkel wstał gwałtownie i wcisnął do kieszeni płaszcza pusty już foliowy woreczek.

– Muszę wracać. Dzięki, że przyszłaś.

– Mogę chwilę zostać, jeśli chcesz – zaproponowała Ursula, również wstając.

– Nie, jedź z powrotem tam, gdzie musisz być.

Obrócił się i ruszył w kierunku drogi tak szybko, że nie ulegało wątpliwości, iż nie chce mieć towarzystwa w drodze powrotnej.

Chciał wrócić do domu.

Pić. Zapomnieć. Rozpaczać.

Ursula patrzyła, jak odchodzi. Nawet jeśli to było nieczułe z jej strony, sama zatęskniła za domem, Sebastianem i wspomnianym wcześniej winem.

Pokój przesłuchań był trochę za mały dla czterech osób.

Vanja i Carlos siedzieli naprzeciwko Svena Sjögrena, któremu, z uwagi na to, że był podejrzany o bardzo poważne przestępstwa, towarzyszył obrońca z urzędu – szczupły mężczyzna, wyglądający przede wszystkim na zmęczonego. Vanja nie zadała sobie trudu, by zapamiętać jego nazwisko.

Zaczynała mieć mało czasu. Wiedziała, że za niecałe sześć godzin będzie musiała skłonić prokuratora do podjęcia decyzji o aresztowaniu. Jeśli jej się to nie uda, będą zmuszeni go wypuścić. Narodowe Centrum Kryminalistyczne obiecało przyśpieszyć testy balistyczne, ale na razie nie było stamtąd żadnych wieści. Ponieważ Ursula nadal przebywała w Sztokholmie, Vanja poprosiła Billy’ego, by ich ponaglił. Jasne, sytuacja z Torkelem, Lise-Lotte i tak dalej była przykra, ale nadal nie potrafiła zrozumieć priorytetów Ursuli. Wszyscy oni musieli z czegoś zrezygnować. Potrzebowali pomocy, by rozwiązać tę sprawę.

Sprawdzanie rodziny Sjögrenów, które dwa dni wcześniej zapowiadało się tak obiecująco, utknęło w martwym punkcie. Ponownie przesłuchali Emilię. Bezskutecznie. Choć Billy znalazł w jej komputerze kolejne zrobione z ukrycia zdjęcia Bernta Anderssona, Emilia nadal odmawiała odpowiedzi na ich pytania. To oczywiście wzmogło ich podejrzenia, że coś ukrywała, ale nie wystarczyło dla prokuratora. Potrzebowali konkretnych dowodów, czegoś, co powiązałoby z zabójstwami ją, męża lub oboje. Jeszcze ich nie mieli.

Ostatnią deską ratunku była dla nich próba wywarcia presji na Svena. Był bardziej zmęczony i wyniszczony. Długie przesłuchania i noce w celi odcisnęły na nim piętno i nawet jeśli nie wyznał niczego podczas wcześniejszych przesłuchań, to chociaż miał z nimi jakieś interakcje.

– Znaleźliśmy te zdjęcia na komputerze pańskiej żony – oznajmił Carlos, kładąc kilka wydruków na stole przed Svenem. – Zostały zrobione w siłowni plenerowej, czyli tam, gdzie tego samego dnia został zamordowany.

Sven w roztargnieniu spojrzał na zdjęcia, a potem podniósł wzrok na Carlosa.

– Powiem to jeszcze raz: gdybyście robili, co do was należy, nie byłoby żadnych zdjęć. To policjanci powiedzieli, że nie mają dowodów na to, że sprzedawał narkotyki.

– A więc nadal pan twierdzi, iż próbował tylko znaleźć dowody przeciwko niemu?

– Niczego nie „twierdzę”. Taka jest prawda.

– Czyli to zbieg okoliczności, że został zamordowany zaledwie kilka godzin później w tym samym miejscu, w którym zrobił pan te zdjęcia?

– To nie ja je zrobiłem, tylko Emilia.

– Nie to jest istotne w moim pytaniu.

Sven zamknął oczy i uszczypnął się u nasady nosa kciukiem i palcem wskazującym, jakby bolała go głowa albo walczył, żeby nie stracić cierpliwości. W końcu otworzył z powrotem przekrwione oczy i spojrzał na Carlosa.

– Tak. To zbieg okoliczności.

Vanja zacisnęła zęby, czując frustrację. Ze Svenem też nic nie osiągną. Nie mieli nic nowego, zadawali tylko te same pytania na różne sposoby, raz za razem, mając nadzieję, że kiedyś odpowie inaczej, zaprzeczy sam sobie, da im coś, w czym będą mogli kopać.

Musieli spróbować czegoś innego.

Potrzebne im były zeznania.

Próbowali je uzyskać, ale na razie mieli tylko poszlaki, założenia i pytania. Musieli zmienić strategię. Odwołać się do jego uczuć, zwłaszcza teraz, gdy był wykończony. Położyła dłoń na ramieniu Carlosa, żeby go uciszyć. Następnie z powagą spojrzała Svenowi w oczy.

– Mam dziecko. Córkę. O imieniu Amanda. Ma trzy lata.

– Aha – odparł Sven, wyraźnie niepewny, dlaczego Vanja mu o tym opowiada. Nie on jeden, jak wnioskowała ze spojrzenia Carlosa, które na sobie czuła.

– Wcześniej wydawało mi się, że kochałam. Chłopaków, rodziców, przyjaciół, ale kiedy urodziła się ona… to była miłość, jakiej nie doświadczyłam nigdy przedtem.

Zrobiła krótką pauzę. Przynajmniej wydawało się, że Sjögren jej słucha. Lekko pochyliła się ku niemu z uśmiechem.

– Słyszałam, jak koleżanki mówiły, że kochają swoje dzieci, ale dopiero teraz zrozumiałam, czym naprawdę jest taka miłość.

Nie pomyliła się. Lekko bo lekko, ale jednak kiwał głową. A nie tylko słuchał. Dotarła do niego, więc wystarczyło kontynuować.

– Gdyby ktoś odebrał mi Amandę i uniknął kary… Chyba chciałabym zabić. Ta cała… społeczna powłoka jest cienka, łatwa do zdarcia, a pod nią jesteśmy prostymi, prymitywnymi istotami. Oko za oko.

– Przepraszam, czy to do czegoś prowadzi? – zapytał prawnik. Vanja posłała mu mroczne spojrzenie, które go uciszyło, a potem skierowała całą szczerą uwagę na Svena.

– Mój chłopak, tata Amandy, to druga osoba w moim życiu, którą kocham. Jeśli pomyślę, że ktoś mógłby mi ją odebrać… I uszłoby mu to na sucho… Człowiek, który zabił Amandę – na wolności. Zabójca Jonathana – na wolności. Wszystko, dla czego warto było żyć, zostało mi odebrane.

Ku swojemu zdziwieniu usłyszała, że pod koniec łamie jej się głos. Kiedyś wszystko zostało jej zabrane. Całe jej życie było zbudowane na kłamstwie i w końcu musiała zerwać kontakt z ludźmi, których kochała najbardziej i najdłużej. Z Anną i Valdemarem. Swoimi rodzicami. Była racjonalnym człowiekiem czynu, rzadko dawała sobie czas na zastanowienie się nad uczuciami, ale historia tej dziewczyny poruszyła jakąś strunę w rzeczywistości i w niej samej. Przełknęła ślinę, a jej głos stał się jeszcze bardziej serdeczny.

– Myśli pan, że istnieje choć jeden człowiek, który by nie zrozumiał, że wyciągnęłam służbowy pistolet i ich zastrzeliłam?

Odchyliła się z powrotem na oparcie, jeszcze raz przełknęła ślinę i lekko rozłożyła ręce.

– Spotkałoby się to z potępieniem. Nie możemy tak po prostu chodzić i strzelać do ludzi. Poniosłabym karę. Nie bardzo surową, ale jednak. Mamy prawa i organy wymiaru sprawiedliwości, które niestety czasem nas zawodzą…

Umilkła z powrotem. Nachyliła się nad stołem i naprawdę musiała zwalczyć impuls podpowiadający, by położyła ręce na splecionych dłoniach Svena.

– Ale czy myśli pan, że choć jedna osoba nie rozumie, dlaczego pan to zrobił? Nie sądzę – dodała, ściszając głos tak, że był zaledwie szeptem. – Ja pana rozumiem.

W pokoju panowała kompletna cisza. Słychać było tylko monotonny szum wentylatorów. Vanja utrzymała jego spojrzenie. Próbowała przedłużyć moment wspólnoty, być tym kimś, komu on może się zwierzyć.

– Naprawdę pani tak uważa? – zapytał cicho już po kilku sekundach.

– Tak.

– Przez cały czas, już od śmierci Hjalmara… nikt tego nie rozumiał. A już na pewno nie policja – odparł Sven. Wziął głęboki oddech, a jego ramiona lekko się obniżyły, jakby nastąpiło rozluźnienie. – Ale ja ich nie zastrzeliłem. Ani Emilia.

Vanja nie zdążyła nawet się zastanowić, jak najlepiej na to odpowiedzieć, bo rozległo się pukanie do drzwi i chwilę później Billy wsunął głowę do pokoju. Spojrzał na nią przepraszająco, uniósł wydruk i bezgłośnie powiedział: „NCK”. Testy balistyczne. Vanja nie musiała nawet patrzeć na protokół. Znała Billy’ego tak dobrze, że tylko po mowie ciała i wyrazie twarzy domyśliła się, co tam jest napisane.

Brak zgodności.

Byli z powrotem w punkcie wyjścia.

Szklane drzwi się rozsunęły i drobna mżawka uderzyła Philipa w twarz, jakby ktoś wycelował w niego spryskiwacz do kwiatów. Najlepiej, jak potrafił, starał się ochronić niesioną rolkę papieru na krótkim odcinku drogi do podajnika między dystrybutorami trzecim i czwartym znajdującymi się pod zadaszeniem. Lubił mieć coś do roboty. Czekał na chwile, kiedy pojawiał się klient, kiedy musiał coś wymienić albo napełnić, a nawet gdy trzeba było posprzątać w toalecie dla klientów.

W chwilach bezczynności jego myśli odpływały.

Do Julii. Do nocy w hotelu, rzecz jasna, ale też do innej, przy innej okazji. Przed dziesięciu laty. To o niej chciał z nią porozmawiać na spotkaniu klasowym. Postanowił, że z nią o tym porozmawia, ale kiedy ją zobaczył, odwaga go opuściła.

Tak wiele tamtego wieczoru nie potoczyło się tak, jak na to liczył.

Tak wiele po prostu się spieprzyło.

Plan zakładał próbę zdystansowania się, przede wszystkim od Mackego. W normalnej sytuacji byłoby to trudne, prawie niemożliwe, ale miał nadzieję, że pozostali dawni koledzy z klasy, a także koleżanki – bo Macke nie spotykał się z nimi zbyt często – sprawią, że facet przestanie się nim interesować. Po prostu o nim zapomni. Tak, że będzie mógł się zbliżyć do Julii. Pokazać, że się zmienił, dojrzał, dorósł i zdał sobie sprawę, że tamtego wieczoru przed kilku laty chyba wyrządził jej krzywdę.

Przeprosić. Mieć nadzieję, że mu wybaczy.

Teraz to niemożliwe.

Tyle razy dokonywał autoanalizy, próbował zrozumieć, co się wydarzyło. Choć w zasadzie miał boleśnie klarowny obraz wydarzeń, ale nie wiedział, jak do tego doszło. Jak mógł tak po prostu odejść? Zostawić ją z Mackem? Kiedy nie ulegało wątpliwości, co się dzieje. Gdy jej oczy pełne łez patrzyły prosto na niego. Przeszywały go na wskroś. Czasami próbował stłumić poczucie winy, wmawiając sobie, że to, co zrobił, nie miało znaczenia. Macke i tak nigdy nie pozwoliłby na jego interwencję. Philip widział, co potrafi zrobić drugiemu człowiekowi, gdy wściekłość bierze górę. Jak mocno potrafi kogoś skrzywdzić. Ale przecież gdy wszedł z powrotem do hotelu, ludzie nadal tam byli. Mógł sprowadzić pomoc. Rozbity nos świadczył o tym, że sytuacja była poważna. Może ci, którzy znali Mackego, nadal by się wahali, ale przecież na miejscu byli pracownicy, ochroniarze.

On jednak nie zrobił zupełnie nic. Z nikim nie rozmawiał.

Zniknął w toalecie, powstrzymał krwawienie, na ile się dało, odebrał z szatni ubranie i czmychnął do domu. Z poczuciem winy, od którego bolał go brzuch.

Znał to zjawisko.

Pamiętał, że towarzyszyło mu w dniu, kiedy w mieście wpadł na Tobiasa. Przez cały okres dorastania byli sąsiadami, spędzali razem czas i się bawili, czasem po kryjomu, kiedy Tobias wstydził się przyznać, że w dalszym ciągu spędza czas na zabawie, do tego z kolegą młodszym o cztery lata. Nie widzieli się całe wieki. Co obecnie robił Tobias i dlaczego był z powrotem w Karlshamn? Okazało się, że działał w związkach zawodowych i akurat był na jakiejś konferencji. Umówili się na lunch – uznali, że miło będzie trochę pogadać. Stanęło na piwiarni Fridolf przy Ågatan. Tobias pierwszy złożył zamówienie. Wybrał pieczonego buraka. Był obecnie weganinem. Philip wyłącznie z rozpędu też zdecydował się na opcję wege. Po tym, co powiedział Tobias, zamówienie mięsa, na które tak naprawdę miał ochotę, byłoby wręcz prowokacją.

Zaczęli jeść. Gadka płynęła, tocząc się wokół nieszkodliwych, bezpiecznych spraw, i była mieszanką „jak to teraz jest” z „a pamiętasz, jak…?”. Przy okazji tego drugiego – Philip nie pamiętał, jak dokładnie do tego doszło – zaczęli wspominać wspólnych znajomych ze szkoły i padło imię Julii. Widział, że Tobias zaciska zęby, ucieka wzrokiem, zaczyna się czuć trochę nieswojo.

– O co chodzi? – zapytał.

– O nic.

– Daj spokój, widzę, że coś się stało. Co takiego powiedziałem?

– Nic. To znaczy chodzi o to, że… – Zawahał się na chwilę, ale szybko podjął decyzję. – Okej, chodzi o Julię.

– Co z nią?

Tobias zrozumiał, że się nie wywinie. Jeśli powiedział A, musiał również powiedzieć B, choć najwyraźniej nie było to łatwe.

– Mówisz o niej, jakby… no wiesz, jakby nic się nie stało.

– Jak to? A co się stało?

– Okej, skoro tak… Nie wiem, po prostu dotarły do mnie pewne pogłoski i nie będę… a zresztą, wiesz co? Nieważne. Zapomnij.

Ale Philip nie chciał zapomnieć. Przynajmniej wtedy. Teraz oddałby wszystko, zrobiłby cokolwiek, by to było możliwe, ale w tamtej chwili naprawdę chciał wiedzieć. Nalegał. Nie dawał za wygraną, nawet podniósł głos, aż w końcu Tobias nachylił się do niego i prawie wyszeptał, że kilka dziewczyn z jego klasy grało w piłkę ręczną z Rebeccą – dziewczyną, która zginęła w katastrofie autobusu.

– A co to ma wspólnego z Julią?

– Rebecca powiedziała mojej koleżance, że… ty i Macke zgwałciliście ją na imprezie. To znaczy Julię…

Philip nie był w stanie powstrzymać śmiechu. Co za pieprzony absurd! Czy ludzie naprawdę wierzyli, że kogoś zgwałcił? Byli pijani? Tak. W tamtych czasach na imprezach wszyscy byli. Czy się z nią przespał? Jak najbardziej. Po Mackem. Nie był z tego szczególnie dumny, ale gwałt? W żadnym wypadku. Nie trzymał jej siłą, nie stosował przemocy. Julia w żaden sposób nie dała znać, że tego nie chce. Pamiętałby. Naprawdę nie był jednym z tych…

Dobra atmosfera bezpowrotnie prysła, więc szybko zakończyli lunch i od tamtego czasu już się nie widzieli. Dopiero później, kiedy dotarło do niego, że nie potrafi przestać myśleć o tym, co powiedział Tobias, i zmusił się do odtworzenia tych nielicznych wspomnień z tamtej imprezy, które rzeczywiście miał, musiał przyznać, że Julia w żaden sposób nie sygnalizowała, że chce seksu. W zasadzie wręcz przeciwnie. Przypomniał sobie wrażenie, że to było… nudne. Tylko leżała. Te nieliczne inne dziewczyny, z którymi był wcześniej, przynajmniej sprawiałyby wrażenie, że im się to podoba. Coś by robiły. Zaczęłyby udawać, byłyby aktywne, chciałyby zrobić wrażenie doświadczonych, choć takie nie były. A Julia nic nie robiła. Patrzyła na niego. Oczami, które – właśnie zdał sobie sprawę – były zupełnie puste.

Był już pewny, że naprawdę ją zgwałcił.

A potem przyszedł czas na spotkanie klasowe.

To była dla niego szansa. Nie żeby cokolwiek naprawić, bo jak miałby to zrobić. Ale wszystko opowiedzieć, wyjaśnić, poczuć się do odpowiedzialności.

I jeśli to możliwe, trochę, choć trochę coś naprawić.

Zamiast tego sprawił, że wszystko stało się bez porównania gorsze.

Macke nie odezwał się do niego po imprezie. Philip był z tego zadowolony. Wprawdzie nie czytał ani nie słyszał, by ktoś po tamtym wieczorze zgłaszał na policję gwałt, ale domyślał się, że Macke i tak przez jakiś czas starał się nie zwracać na siebie uwagi. Może wyjechał z Karlshamn, nie byłby to pierwszy raz. Philip doszedł do wniosku, że kiedy Macke wróci i znów pojawi się w jego życiu, będzie musiał zerwać z nim kontakt na dobre. Tym razem naprawdę nie miał wyboru. Nie mogli się spotkać nigdy więcej.

W zeszłym tygodniu odszukał numer Julii i zadzwonił do niej. Pięć razy. Za każdym razem rozłączał się, zanim zdążyła odebrać.

Co miał powiedzieć? Co mógł powiedzieć?

Przeprosiny to za mało.

Erice też nie wspomniał o tym ani słowem. Wiadomo. Natychmiast by z nim zerwała. Znienawidziłaby go. Wyjaśnił, że tamtego wieczoru dostał w zęby. Od Mackego. Nie powiedział jednak za co. Erika nie wiedziała, w jakiej sytuacji odwrócił się plecami i poszedł, i z całą pewnością nie miała pojęcia o tamtym wieczorze sprzed dziesięciu lat.

Co więc miał zrobić?

Myślał o tym bez przerwy. Miał kłopoty z zasypianiem, budził się wcześnie. Wciąż nie dawało mu to spokoju. Raz na jakiś czas udawało mu się odepchnąć od siebie te myśli, ale takie chwile zdarzały się coraz rzadziej i były coraz krótsze. Telefon do Julii był chyba mimo wszystko najlepszym rozwiązaniem. A może wszystko z czasem zniknie? Może sprawa jest tak delikatna dlatego, że wydarzyła się niedawno? Jeśli nic nie zrobi, jeśli nic się nie stanie, może za jakiś czas nie będzie już musiał w ogóle o tym myśleć, będzie mógł udawać, że to nigdy nie miało miejsca?

Nie znał odpowiedzi. I miał jej nigdy nie poznać.

Dokładnie w chwili, gdy wkładał nową rolkę papieru do podajnika nad koszami na śmieci między dystrybutorami trzecim i czwartym, pocisk kaliber sześć i pół na pięćdziesiąt pięć milimetrów przeszył mu głowę tuż nad lewym okiem, zabijając go na miejscu.

Stacja benzynowa.

Zanim Carlos wiedział, co chce robić w życiu, zanim postanowił, kim chce zostać, pracował na podobnej u siebie w Varbergu. Najczęściej na nocnej zmianie. Stacja mieściła się przy zjeździe z E6 na północ i w tamtym czasie nadal nazywała się Statoil. Pewnie tak samo jak ta, w której właśnie rozstawili mały biały namiot mający pomieścić zwłoki młodego mężczyzny. Carlos rozejrzał się wokół. Niebiesko-biała policyjna taśma falowała na wiosennym wietrze. Ogrodzono rozległy teren wokół stacji. Słusznie, bo tak jak w innych miejscach zbrodni nie mieli pojęcia, skąd padł strzał. Vanja stała kawałek dalej i rozmawiała z prasą. Kiedy Krajowa Policja Kryminalna przyjechała na miejsce, niektórzy dziennikarze – na przykład Nazrin Heidari – już tu byli. Wykrzykiwali pytania do wysiadających z wozu funkcjonariuszy.

„Znaleźliście jakieś powiązanie?”

„Jesteście blisko zatrzymania sprawcy?”

„Co się dzieje z zatrzymaną przez was parą?”

„Czy przeznaczyliście na nich zbyt wiele czasu i środków, podczas gdy rzeczywisty sprawca najwyraźniej wciąż chodzi wolno?”

„Czy znacie motyw?”

Vanja postanowiła, że lepiej wygłosić oświadczenie, żeby uniknąć spekulacji, rozsiewania plotek i informacji, które są po prostu fałszywe. Carlos obstawiał, że pewnie chciała też trochę się zrewanżować za wcześniejsze spotkanie z dziennikarzami. W każdym razie zdecydowanym krokiem ruszyła w kierunku taśmy.

Carlos nie zazdrościł Vanji.

Nie chciałby być na jej stanowisku, mieć takiej odpowiedzialności.

Przez całe życie – zapewne niebezpodstawnie – słyszał, że gdyby tylko nieco bardziej się wysilił, mógłby zajść naprawdę daleko. Nikt jednak nigdy nie zapytał go, jak daleko tak naprawdę chciałby zajść. Dostał się do szkoły policyjnej, został policjantem, a wreszcie śledczym. Czuł się dobrze w swoim obecnym miejscu, był lubiany przez kolegów i wiedział, że jest dobry w swoim fachu. Przenosiny do Krajowej Policji Kryminalnej były tego dowodem. Po co mierzyć wyżej? Po co narażać się na presję, stres, dodatkowe brzemię, odpowiedzialność, która wynikała ze stanowiska szefa? Był przekonany, że mógłby się piąć po szczeblach kariery, gdyby tylko chciał, ale co było takiego kuszącego tam, w górze? Dla niego bardziej liczyła się równowaga. To, że mógł spędzać czas w domu ze swoją partnerką, brać udział w zawodach modeli samolotów, spędzać czas z rodziną i przyjaciółmi. Samo to, że musiał wyjechać na kilka dni, które równie dobrze mogły się zamienić w tygodnie, było dla niego wystarczająco trudne.

Jakaś kobieta około czterdziestki przeszła pod taśmą i zbliżała się do niego. Carlos miał nadzieję, że to lekarka medycyny sądowej. Złączył dłonie w rękawiczkach z podszewką z owczej wełny i stąpał w swoich wypucowanych butach. Wiatr był lodowaty i na otwartej przestrzeni zdawał się wiać ze wszystkich stron. Kobieta podeszła do Carlosa, przedstawiła się w wyraźnym dialekcie z Malmö i spełniła jego życzenie, okazując się lekarką, która ma zbadać ciało. Do tego nie potrzebowała jego pomocy. Po krótkim sprawozdaniu, w czasie którego wyjaśnił, co zrobili (rozłożyli namiot) i czego nie zrobili (w zasadzie wszystko inne), mógł odejść.

Z wdzięcznością wrócił do budynku stacji. Tam zastał młodego – niespełna dwudziestoletniego – mężczyznę siedzącego na stołku za ladą, z filiżanką kawy w ręce. Nie dało się rozpoznać, że wydarzenia odcisnęły na nim piętno, jednak Carlos wiedział, że ludzie w rozmaity sposób radzą sobie w tego typu sytuacjach. Reakcja może się pojawiać całe godziny, dni, miesiące po wydarzeniu.

– Dzień dobry, mam na imię Carlos, gdzie jest Billy? – zapytał, rozglądając się po sklepie. – Mój kolega – uściślił.

– W gabinecie – odparł młodzieniec i wskazał głową za siebie. – Poprosił o filmy z kamer monitoringu.

– Czy rozmawiał z panem o tym, co się stało?

– Trochę… ale przede wszystkim pytał o kamery, czy coś zauważyłem i tak dalej.

– A zauważył pan coś?

– Nie, nic – odparł mężczyzna, lekko wzruszając ramionami. – Philip chciał zmienić rolkę ręcznika papierowego. – Mężczyzna uniósł rękę i wskazał za okno, gdzie znajdował się mały biały namiot, w którym zniknęła lekarka. Carlos nie dosłyszał jej nazwiska. – Ja byłem w magazynie.

– Czyli nie słyszał pan strzału ani nie widział, z którego miejsca padł?

Jak można się było spodziewać, odpowiedzią był tylko przeczący ruch głową. Carlos poczuł rozchodzącą się po ciele rezygnację. Jak to możliwe, że komuś udało się zastrzelić cztery osoby w biały dzień, a nikt nic nie widział ani nie słyszał? Czy snajper miał po prostu niewiarygodne szczęście, czy też strzały zostały lepiej zaplanowane, niż sądzili policjanci?

– Czy Philip został kiedykolwiek zgłoszony na policję, uniewinniony w sądzie albo coś w tym stylu?

– Nie wiem. Dlaczego pan pyta?

– Czy przychodzi panu do głowy jakiś powód, dla którego to spotkało akurat pańskiego kolegę? – kontynuował Carlos, zupełnie ignorując pytanie.

– Prawie go nie znałem, pracuję tu dopiero od dwóch tygodni.

Billy wyszedł z zaplecza i wyglądał na bardzo zadowolonego. Carlos domyślił się, że otrzymał to, czego potrzebował. Będzie miał co robić przez jakiś czas. Czekało go jeszcze dużo pracy. Vanja przerzuciła na Billy’ego odpowiedzialność za badanie miejsca zbrodni, bo Ursula była w Sztokholmie w odwiedzinach u dawnego szefa. Zaczęła sypać przekleństwami, których Carlos nigdy wcześniej nie słyszał, kiedy zdała sobie sprawę, że musi wypuścić Sjögrenów, a jej koleżanka miała tak fatalne wyczucie czasu.

Drzwi stacji benzynowej rozsunęły się. Jeśli sądzić po wyrazie twarzy Vanji, jej spotkanie z prasą przynajmniej nie poszło gorzej niż poprzednie.

– Skończyłeś swoją robotę tutaj? – zapytała, gdy tylko weszła. Carlos rzucił szybkie spojrzenie młodzieńcowi za ladą. Nie wydawało się, że wyciśnie z niego więcej.

– Tak. Nie pracowali ze sobą zbyt długo. Może powinniśmy pogadać z kierownikiem?

– Billy się tym zajmie – odparła, zerkając w jego kierunku. Billy w milczeniu pokiwał głową. – A my porozmawiajmy z jego partnerką.

Carlos nie do końca rozumiał, dlaczego potrzeba do tego ich dwojga, ale jeśli nie chciał jeszcze bardziej rozszerzać swojego zasobu brzydkich słów, pewnie lepiej było nie pytać.

Erika Johansson siedziała ze łzami w oczach, pobladła pod wpływem szoku. Przed nią stała filiżanka herbaty, o której zdążyła całkiem zapomnieć. Carlos i Vanja siedzieli naprzeciwko niej w wysprzątanym i przytulnym dwupokojowym mieszkaniu przy Frälsegårdsvägen. Meble były nowe, wszędzie wisiały zdjęcia Eriki i Philipa, a nad haczykami na klucze znajdowała się tablica z napisem „Kocham cię”. Wszystko w tym mieszkaniu mówiło o wspólnej przyszłości.

Przynajmniej aż do tego dnia.

Teraz było to raczej miejsce złamanych marzeń.

– Kiedy przyjdzie pani mama? – zapytał Carlos. Pomyślał, że nigdy się nie przyzwyczai do tego rodzaju odwiedzin. Przynajmniej miał taką nadzieję. Przyzwyczajenie mogło łatwo doprowadzić do stępienia wrażliwości. Stępienie do nieczułości. Dopóki zjawienie się z informacją o śmierci było dla niego trudne, dopóty miał w sobie empatię. Znał kolegów, którzy w zasadzie na zabitą nastolatkę reagowali podobnie jak na drobną kradzież.

Twierdzili, że dlatego, by sobie z tym poradzić.

Żeby praca ich nie pochłonęła.

Carlos nikogo nie oceniał – każdy robi to, co musi, by przeżyć – ale gdyby kiedykolwiek musiał się wyłączyć, żeby móc wykonywać swoje obowiązki, zmieniłby pracę.

– Za chwilę. Już jedzie – odpowiedziała Erika, pochlipując. – Mieszka w Karlskronie.

– W międzyczasie będziemy musieli zadać kilka pytań. Da pani radę? – zapytała Vanja, otwierając swój notatnik gestem, który wyraźnie dawał do zrozumienia, że nie spodziewa się odpowiedzi odmownej.

– Jak on umarł? – zapytała Erika.

Kiedy zostali wpuszczeni do środka, Carlos powiedział tylko, że Philip niestety zmarł. Nie wyjaśnił jak i gdzie. Spojrzał na Vanję, ta zaś słabo skinęła głową. Ta informacja i tak wkrótce będzie wszędzie, o ile jeszcze nie była, więc lepiej, by poznała ją od nich.

– Został zastrzelony.

Dłoń Eriki podskoczyła do ust, jakby dziewczyna próbowała stłumić krzyk. Wytrzeszczyła oczy.

– Przez tego samego człowieka, co pozostali?

– Większość szczegółów na to wskazuje.

– Dlaczego? – niemal wydyszała. Było to jak najbardziej uzasadnione pytanie i nie tylko ona chciała poznać odpowiedź. Po drodze na Frälsegårdsvägen Carlos przeprowadził szybkie wyszukiwanie, ale nie znalazł ani zgłoszeń na policję, ani oskarżeń dotyczących Philipa Bergströma. Vanja była bardziej niż zdenerwowana. Jeśli trop zabójcy mściciela się nie utrzyma, nie będą mieli kompletnie nic.

– W tym właśnie może pani pomóc – oznajmiła Vanja, przykładając długopis do kartki. – Czy to prawda, że Philip nigdy nie został zgłoszony na policję ani oskarżony przez sąd?

– O co? – odparła Erika ze szczerym zdziwieniem.

– O cokolwiek. To może być sprawa z dawnych czasów.

– Nie, nic takiego nie miało miejsca.

– Nikt nie oskarżył go o nic, nie zgłaszając tego na policję? Na przykład w mediach społecznościowych?

Carlos rozumiał, co próbuje zrobić Vanja. Desperacko starała się sprawić, by ich jedyna teoria w kwestii motywu w dalszym ciągu mogła wchodzić w grę. Erika w tym nie pomagała.

– Nie, to był porządny chłopak… Nie rozumiem… Zaledwie dwie godziny temu stał tu i się przygotowywał. A teraz już go nie ma…

Do oczu napłynęły jej łzy, próbowała je powstrzymać, ale chwilę później mimo to wybuchnęła płaczem. Carlos i Vanja milczeli. Nie mogli zrobić zbyt wiele, jedynie przeczekać. Tak właśnie miało teraz przez długi czas wyglądać jej życie. Układać się falami.

– Wie pani, czy Philip znał którąś z wcześniejszych ofiar? – zapytał Carlos po kilku minutach, gdy Erika wzięła parę głębokich wdechów, pociągając nosem, i wypuściła powietrze krótkimi wydechami. Próba opanowania emocji zakończyła się powodzeniem. Położył przed nią zdjęcia.

– Oboje znaliśmy tę kobietę kierującą autobusem. Wszyscy w Karlshamn ją znali. Pozostałej dwójki żadne z nas nie kojarzyło. Rozmawialiśmy nawet o tym kilka dni temu – odparła Erika i przejechała po twarzy rękawem bluzy, ocierając smarki i łzy.

– Czy był ktoś, kto go nie lubił?

– Nie.

– Nie czuł się w żaden sposób zagrożony?

Odpowiedzią był przeczący ruch głowy.

– Nie było żadnych zmian w ostatnim czasie?

Erika zawahała się chwilę. Zarówno Carlos, jak i Vanja zobaczyli, że coś jej się przypomniało.

– Po tamtym spotkaniu po latach…

– Jakim spotkaniu?

– Dziesięć lat temu ukończyli dziewiątą klasę, a przed dwoma tygodniami mieli z tej okazji imprezę w hotelu. Po imprezie wydawał się trochę niespokojny. Jakby usunął się w cień.

– Czy powiedział dlaczego?

– Nie, w ogóle nie chciał o tym rozmawiać. Chodziło o jakąś sprawę z Mackem.

– Z Mackem?

– Rowellem. To kompletny bałwan. Pokłócili się na imprezie. Kiedy Philip wrócił do domu, z nosa leciała mu krew. Całą koszulę miał zakrwawioną. Wyglądał okropnie.

– Działo się to często? Często się kłócili?

– Z Mackem zawsze są problemy. Ale nigdy takie, żeby się bić. A przynajmniej nigdy nie bił się z Philipem – odparła.

– Może pani powiedzieć coś więcej o tym Mackem? Czy to skrót od Marcusa?

– Tak mi się wydaje. Ten człowiek to prawdziwa świnia. Kilka razy przyszedł tu naćpany. Próbował pożyczyć pieniądze. Philip starał się go unikać, ale miał kłopot z odmawianiem.

– Dlaczego?

– Macke wpadał w złość, jeśli go nie zastał. Był jednym z tych kolegów, z których towarzystwa się wyrasta, ale mimo to trudno się ich pozbyć.

– Ale nie wie pani, co się wydarzyło na tym spotkaniu po latach?

– Nie, nie chciał powiedzieć.

– Jak możemy się skontaktować z Mackem? – zapytał Carlos.

– Wydaje mi się, że mieszka u matki. Ale właściwie to nie wiem.

Rozległ się dzwonek do drzwi. Erika wstała i poszła otworzyć. Słychać było, jak jakaś kobieta mówi: „moja maleńka”, a następnie Erika wybucha niepohamowanym płaczem, stłumionym dopiero wtedy, gdy matka ją przytuliła. Carlos i Vanja wstali. Wiedzieli, że w tym miejscu i czasie nie uzyskają odpowiedzi na więcej pytań.

To, co mieli, musiało im wystarczyć.

W zasięgu ich radaru pojawił się Marcus „Macke” Rowell.

Billy przesłał pliki filmów z kamer monitoringu Circle K na policyjny serwer. Na stacji znajdowały się cztery kamery. Na wszelki wypadek ściągnął ostatnie czterdzieści osiem godzin. Było to wiele materiału do przejrzenia, ale w zasadzie miał do dyspozycji całą policję z Karlshamn, a poza tym kupił licencję na najnowszy program do wykrywania ruchu od Spectrum Software. Dzięki niemu komputer mógł sam skanować filmy i usuwać fragmenty, w których nic się nie ruszało. Zadaniem programu było zmniejszenie o trzydzieści do pięćdziesięciu procent ilości materiału, który trzeba było przejrzeć ręcznie. Zamierzał do tego wrócić zaraz po powrocie do komisariatu, ale na razie musiał się skupić na badaniu miejsca zbrodni. Zdawał sobie sprawę, że Ursula będzie miała pretensje, jeśli nie zostanie przeprowadzone tak, jak sobie tego życzyła. Była w drodze, rozmawiał z nią na lotnisku Arlanda, zanim wsiadła do samolotu, za kilka godzin powinna być na miejscu. Lekarka medycyny sądowej w dalszym ciągu pracowała w białym namiocie, a Billy jasno dał wszystkim do zrozumienia, że tylko ona ma do niego wstęp. Ursula obdarłaby go ze skóry, gdyby jakiś miejscowy specjalista zanieczyścił ewentualny materiał dowodowy.

Wysłał kilku policjantów, by przeszli się po mieszkaniach w budynku naprzeciwko stacji benzynowej i popytali pracowników restauracji na parterze, czy ci coś widzieli.

W końcu udało mu się dodzwonić do kierownika i przesłuchał go krótko przez telefon. Był to pomocny człowiek, który bardzo się przejął, ale okazało się, że niezbyt wiele wie na temat Philipa. Chłopak pracował na stacji od dwóch lat, zawsze dobrze się spisywał i był jednym z jego najlepszych pracowników. Na tym w zasadzie się kończyło. Kierownik nie powiedział nic godnego uwagi. Sympatyczny chłopak, i tyle.

Billy podziękował za pomoc. Miał nadzieję, że Vanja i Carlos dowiedzą się więcej od partnerki Philipa. Ruszył do lekarki, żeby zebrać od niej najświeższe informacje, gdy zauważył, że jeden z policjantów idzie w jego stronę.

– Mam tu dziewczynę, która pyta, czy może pójść po swój samochód. Znalazł się za taśmą, o tam – oznajmił policjant i wskazał parking poza terenem stacji, na którym stało kilka samochodów. Dwa znajdowały się za niebiesko-białą policyjną taśmą. – Musi pojechać po mamę i jest trochę zestresowana.

– Kto to taki? – zapytał Billy.

– Tam stoi, to ta z fioletowymi włosami – odparł policjant i wskazał dziewczynę w wieku około dwudziestu pięciu lat, która stała przy taśmie, nerwowo przygryzając dolną wargę. Billy podszedł do niej. Posłała mu proszące spojrzenie.

– Przepraszam, że przeszkadzam, ale obiecałam mamie, że odbiorę ją ze szpitala, i nie wiem, co mam zrobić. Mój samochód stoi dokładnie tam. – Wskazała starszego niebieskiego volksvagena passata.

– Będzie pani musiała wrócić później – oznajmił Billy krótko i stanowczo. – To jest miejsce zbrodni.

– Mama będzie bardzo zła. Naprawdę obiecałam, że ją dzisiaj odbiorę.

– Niestety nie możemy robić wyjątków.

– Bardzo pana proszę. Tylko ten jeden raz. Proszę…

Billy znów spojrzał na samochód, a potem z powrotem na dziewczynę.

– Kiedy go pani zaparkowała? – spytał.

– Wczesnym rankiem. Pracuję w tamtym przedszkolu i pożyczyłam od niej samochód tylko po to, by móc ją odebrać. Proszę, proszę…

Może sprawił to jej błagalny wzrok, a może fioletowe włosy. Billy odwrócił się do policjanta, który przyszedł za nim.

– Proszę pójść z panią naokoło i pomóc jej wyprowadzić samochód.

– Ogromnie dziękuję – powiedziała dziewczyna. Billy mógł przysiąc, że lekko ugięła kolana, jak przy dygnięciu.

– Proszę uprzejmie – odparł Billy z uśmiechem. – Trzeba sprawiać radość mamie.

Odprowadził ją wzrokiem, gdy szła do passata w towarzystwie policjanta. Szybko wyjął notatnik i zapisał numer rejestracyjny. Ursula była zdania, że dokumentacji nigdy za wiele. Lepiej usunąć nadmiar, niż mieć zbyt mało.

Odwrócił się i zaczął iść z powrotem do białego namiotu. Dziewczyna z fioletowymi włosami zatrąbiła, przejeżdżając obok, i pomachała mu wesoło. Odmachał. Biorąc pod uwagę rozwój ich śledztwa, założył, że dziewczyna w passacie jest jedyną radosną osobą, którą tego dnia zobaczy.

Było mu przyjemnie na myśl o tym, że mógł jej pomóc.

Julia nacisnęła klakson, pomachała uprzejmemu policjantowi i wyjechała z Karlshamn trasą E22 w kierunku zachodnim. Regularnie zerkała w lusterko wsteczne, ale nie widziała za sobą żadnych samochodów. Na wszelki wypadek skręciła na żwirową ścieżkę w Agerum, przez kilka kilometrów jechała bocznymi drogami, próbowała jak najbardziej się oddalić. Dopiero przy dużym białym kościele w Gammalstorp, kiedy miała pewność, że nikt za nimi nie jechał ani ich nie widział, zwolniła i krzyknęła za siebie:

– Możesz już wyjść!

Usłyszała ruch z tyłu. Zasłona naciągnięta na bagażnik została odczepiona i z trzaskiem wsunęła się automatycznie do plastikowego cylindra na tylnym siedzeniu. W lusterku wstecznym ukazał się Rasmus. Wyglądał na zesztywniałego i zziębniętego.

– Cholera, ale zmarzłem – powiedział i zadrżał. Spojrzała mu w oczy w lusterku.

– Całe szczęście, że udało mi się wyprowadzić samochód. Gdybyśmy mieli pecha, leżałbyś tam do jutra – odparła Julia.

– Zamarzłbym wtedy na śmierć. Włącz ogrzewanie.

– Jest ustawione na maksa. Chce ci się siku?

Uśmiechnął się i w odpowiedzi uniósł plastikową butelkę do połowy wypełnioną żółtawym płynem.

– Nie, ale musimy to wyrzucić.

– Zwykłe „nie” w zupełności by wystarczyło – odparła Julia i się skrzywiła.

Rasmus odłożył butelkę, odczepił jeden zagłówek, a potem sztywno i nieporadnie wgramolił się na tylne siedzenie. Julia przyśpieszyła na pustej drodze. On nachylił się i pogłaskał ją po karku.

– Tęskniłem za tobą – powiedział z czułością w głosie.

– A ja za tobą. Filmowałeś?

– Tak. Myślę, że wyszło lepiej niż poprzednim razem.

Julia popatrzyła na niego z pełną wyczekiwania radością w oczach i zahamowała na poboczu. Samochód zatrzymał się na żwirze. Odwróciła się do niego.

– Usiądź ze mną tu z przodu.

Rasmus uśmiechnął się, wysiadł z samochodu i zajął miejsce na fotelu pasażera. Julia nachyliła się i dała mu długiego całusa. Czuła się taka szczęśliwa, że go poznała. Kogoś, kto tak bardzo ją kochał, że nie oceniał i nigdy by jej nie zawiódł. Kto w pewnym sensie ją ubóstwiał. To było przyjemne uczucie, do którego nigdy wcześniej nawet się nie zbliżyła, ale szybko do niego przywykła.

Poza tym był uzdolniony technicznie, czego w żadnym razie nie dało się powiedzieć o niej. Z łatwością dokonał w samochodzie modyfikacji, które były im potrzebne. Wywiercił dwie małe dziurki na lufę i celownik optyczny tuż obok tablicy rejestracyjnej. Następnie umieścił tam kawałki stali w kształcie monet, polakierowane na ten sam kolor co samochód. Dało się je przesuwać w jedną i w drugą stronę, dzięki czemu można było całkiem ukryć szczelinę. Zamontował nawet małą kamerę, którą mógł sparować ze swoją komórką.

Wszystko dla niej.

Nikt wcześniej nie zrobił dla niej aż tyle.

Dzięki niemu poczuła, że wszystko jest możliwe.

Że wszyscy idioci mogą zniknąć. A całe zło da się zwalczyć.

Przypuszczała, że chodziło o władzę. On dał jej władzę, pomógł jej powstać, przejąć kontrolę nad życiem. Kochała go za to. Powiedziała mu o tym.

– Kocham cię.

Uśmiechnęła się, kiedy spostrzegła, jak wielką radość sprawiły mu te słowa.

– Naprawdę?

– Bardziej, niż kiedykolwiek kogoś kochałam – odparła szczerze i pocałowała go znowu, a potem odwróciła się przed siebie, wrzuciła bieg i dodała gazu. Z playlisty odtworzyła jedną ze swoich ulubionych piosenek – I Want the World to Stop Belle & Sebastian. Nikt ich już nie zatrzyma.

Pojedzie tym samochodem na koniec świata.

Sebastian przesiedział jakiś czas nad śledztwem Vanji.

Próbował wgryźć się w obszerny materiał, zyskać ogólny obraz sytuacji, ale zrobił przerwę i zaczął przygotowywać kolację, kiedy zadzwoniła Ursula. Wiedział, że uważała go za świnię, bo nie chciał odwiedzić z nią Torkela. Niech i tak będzie. Wolał to, niż zaryzykować, że wyjdzie na jaw prawdziwy powód, dla którego trzymał się z dala od Torkela. Bał się, że jego mózg zostałby zaatakowany przez mnóstwo syfu, którego nie byłby w stanie kontrolować – i to teraz, gdy jego samopoczucie, po raz pierwszy od prawie dwudziestu lat, dało się określić jako prawie dobre.

A zresztą w czym by to pomogło? Co mógł zrobić? W jaki sposób Sebastian Bergman mógł się przydać, gdy chodziło o pogodzenie się z utratą ukochanej osoby?

Torkel pił. On sypiał z kim popadnie.

To samo gówno, tylko pod inną nazwą.

– Muszę przełożyć nasze spotkanie – oznajmiła Ursula, kiedy odebrał.

Nowe zabójstwo w Karlshamn. Była w drodze do domu, by szybko wziąć torebkę, a potem pojechać od razu na lotnisko. Nie mogła nic na to poradzić. Musiała pracować. Dawny Sebastian pławiłby się w poczuciu, że został zdradzony, wpadłby we wściekłość i wyszedłby z domu znaleźć kogoś, z kim mógłby się przespać. Teraz jednak z dumą zdał sobie sprawę, że patrzy na to jak na szansę, by zagłębić się w śledztwo, pomóc córce. Może przygotować się na nadchodzące spotkanie z Timem. Nie zdążył jednak nawet schować telefonu do kieszeni, gdy ten zadzwonił znowu.

Jonathan.

Okazało się, że był w kiepskiej sytuacji, i zapytał, czy Sebastian mógłby mu pomóc.

Pytanie!

Idąc do drzwi, zorientował się, że ma na twarzy tak szeroki uśmiech, iż mógłby wystraszyć Amandę, skojarzyć jej się z jakimś szalonym klaunem. Nie mógł jednak nic na to poradzić. Otworzył drzwi, ona natychmiast go przytuliła, a uśmiech, o ile to w ogóle możliwe, stał się jeszcze szerszy. Jonathan wjechał wózkiem dziecięcym do przedpokoju i zaczął wyładowywać torby i siatki, jakby jego córka się wprowadzała. Sebastian w tym czasie pomagał jej zdjąć kurtkę.

– Naprawdę fantastycznie, że mogłeś pomóc – oznajmił, lekko zdyszany.

– Cała przyjemność po mojej stronie – odparł szczerze Sebastian.

– Wszystko spektakularnie sprzysięgło się przeciwko mnie w zaledwie kilka minut. Stała opiekunka, moja matka… Wszyscy po prostu się wykruszyli.

– Żaden kłopot – rzekł Sebastian, pochylił się i zaczął rozpinać buty Amandy, czując w klatce piersiowej lekkie ukłucie zawodu, że istnieje ktoś taki jak „stała opiekunka”. Po co im był ktoś taki? Mógł zrozumieć pomoc mamy Jonathana, ale przecież z ich domu można było dojść do niego na piechotę, zawsze był w domu, zawsze trzeźwy. Po co jakaś „stała opiekunka”? Odpowiedź brzmiała: bo tak chciała Vanja. Chciała pokazać niezależność, może też władzę – „Ja decyduję, kiedy i jak często będziesz się spotykał z moją córką, pamiętaj o tym”. – Vanja wie, że będzie tu spała? – zapytał więc, stając z powrotem na nogi.

– To był jej pomysł, żeby cię zapytać.

– Naprawdę? – odparł. W tym krótkim słowie było tak wiele szczerej radości.

– Zwykle idzie spać około wpół do siódmej, siódmej. To, czego potrzebuje w nocy, znajduje się tutaj – oznajmił Jonathan i poklepał jedną z toreb. – Dobrze wie, czego chce, jeśli chodzi o piżamę, pieluchy, smoczki, przytulanki i tak dalej.

– Razem to ogarniemy, prawda? – zapytał Sebastian, zerkając na Amandę. Ta z powagą pokiwała głową, przyciągnęła do siebie czarną torbę z materiału i przytuliła ją.

– Ubrania na zmianę, kaszka, butelki i wszystko inne, co może wam się przydać, jest tutaj – poinformował Jonathan i wskazał większą z dwóch toreb.

– Dobrze.

– Muszę już iść, dostanę przytulasa? – Jonathan przykucnął, a Amanda wsunęła mu się w ramiona. – Sebastian, zadzwoń albo napisz esemesa, gdyby coś się działo. Do mnie albo do Vanji.

– Dam sobie radę. Prawda? Poradzimy sobie.

Podniósł Amandę i posadził ją sobie na biodrze, gdy przytulanie dobiegło końca.

– Jutro odbiorę ją z przedszkola – powiedział Jonathan.

– No to cześć. Pomachamy tatusiowi?

Amanda pomachała i po jeszcze kilku uwagach, które przyszły Jonathanowi do głowy w ostatniej chwili, Sebastian w końcu zamknął drzwi.

– No, to zostaliśmy sami. Co chcesz robić?

– Piec.

– Naprawdę? A nie poczytać książkę, pójść na plac zabaw albo coś innego?

– Piec.

– Okej, ale w razie czego nie miej do mnie pretensji – odparł Sebastian i ruszył do kuchni.

Tego wieczoru naprawdę da radę.

Z kilku powodów. Już dwa razy ominęło ją to w tym tygodniu, a Amanda miała dziś nocować u Sebastiana. Oczywiście Vanja w pełni mu ufała – w przeciwnym razie nie puściłaby tam córki – ale po raz pierwszy dziewczynka miała zostać u niego na noc. Nie powinno to spowodować żadnego problemu, ale z drugiej strony to była stanowcza i czasem kapryśna trzylatka. Pomysł, który wydawał się świetny, gdy przedstawiał go tata, wcale nie musiał taki być w praktyce.

Vanja spojrzała na zegar. Nie nadszedł jeszcze czas na usypianie, ale Ursula miała się u niej zjawić, a kiedy przyjdzie i zaczną omawiać całą sprawę, może to trochę potrwać i dołożyć im obowiązków, z którymi uporają się dopiero w późnych godzinach nocnych. Uznała więc, że zadzwoni od razu.

Podniosła telefon z biurka i wyszła na korytarz. Poczuła, że jest głodna. Kiedy ostatni raz coś jadła? Wszystko się nawarstwiło. Wszelaki syf napływał nieprzerwanym strumieniem, było go coraz więcej i więcej. Sjögrenowie, czwarte zabójstwo, brak motywu, Ursula w Sztokholmie, prasa, telewizja i media społecznościowe, które robiły, co mogły, by wzniecić panikę. Szczerze powiedziawszy, nie musiały szczególnie się wysilać. Zmieniona, zagęszczona atmosfera w mieście była wręcz fizycznie wyczuwalna.

Potrzebne jej było coś dobrego.

Potrzebna jej była Amanda.

Zadzwoniła więc do Sebastiana. Odebrał dopiero po jakimś czasie i nie potrafiła powstrzymać zdziwionego śmiechu, gdy go zobaczyła. Był całkiem biały na twarzy, jakby próbował odtworzyć scenę z Człowieka z blizną, w której Al Pacino nurkuje w górze kokainy.

– Co robicie?

– Pieczemy.

– Pieczemy! – rozległ się wysoki głosik, który zabrzmiał jak radosne echo.

– Co pieczecie?

– Ciasteczka – odpowiedział znów głos spoza kadru.

– Własny przepis. Amanda ma nieograniczony dostęp do spiżarni.

– Brzmi jak coś śmiertelnie niebezpiecznego.

– Możliwe, że dodaliśmy do mieszanki odrobinę za dużo sosu sweet chili, ale myślę, że motylki makaronowe to zrównoważą – odparł Sebastian z uśmiechem i otarł twarz ramieniem. Vanja poczuła, że oczy lekko zachodzą jej łzami. Wydawało jej się wręcz, że słyszy, jak Amanda zanosi się śmiechem, mogąc szaleć w kuchni do woli. Miała ochotę być tam z nimi i też się zaśmiewać.

– Jak się czujesz? – zapytał Sebastian i ściszył głos, odwróciwszy się od Amandy. – Słyszałem od Ursuli…

– Nie chcę o tym rozmawiać – przerwała Vanja. – W najgorszym wypadku wybiera ofiary losowo, a wtedy będziemy tu siedzieć aż do midsommar.

– Mamo! – rozległo się zza kadru, a Vanja natychmiast poznała ten ton. Amanda chciała jej coś pokazać.

– Porozmawiamy później, daj telefon Amandzie.

Sebastian wypełnił polecenie, a Vanji zrobiło się ciepło na sercu, kiedy zobaczyła, jak szczęśliwa jest jej córka w towarzystwie Sebastiana. Buzia Amandy się nie zamykała i przez chwilę Vanja słuchała dość chaotycznego podsumowania całego dnia. Od czasu do czasu wtrącała jakieś pytanie, ale głównie pozwalała się wygadać córeczce. Dopiero kiedy słowotok zelżał, zapytała, co będą robili później, i otrzymała szczegółowy wykaz tego, co znajdowało się w torbie do nocowania.

– I będziesz się kąpała – zapowiedział Sebastian w tle.

– Będę się kąpała – powtórzyła Amanda.

– Brzmi super.

– Kiedy wrócisz do domu?

Nie chciała słyszeć tego pytania, ale padało za każdym razem. Odpowiedź brzmiała wciąż tak samo.

– Jak tylko będę mogła.

– Okej, no to cześć.

– Tęsknię za tobą, serduszko.

Vanja usłyszała kroki na kamiennej posadzce. Odwróciła się i zobaczyła Ursulę idącą do ich gabinetu. Ursula podniosła rękę na powitanie, a Vanja jej odmachała.

– Muszę już iść, skarbie.

Bańka pękła. Vanja chętnie by została, podłączona do sieci na blacie w ich kuchni, wzięłaby udział w kąpieli, może przeczytałaby bajkę i patrzyła, jak Amanda zasypia. Rzeczywistość jednak nie dawała o sobie zapomnieć. Konkretnie zaś to, że co trzeci dzień ktoś ginął z ręki snajpera i wszyscy oczekiwali, że to ona położy temu kres.

Jak się miewa Torkel? – zapytał Billy, kiedy Ursula weszła do gabinetu i zbliżyła się do swojego biurka.

– Kiepsko – odparła, zdejmując płaszcz. – Naprawdę nie jest z nim dobrze.

– Mieliśmy tu czwarte zabójstwo – wtrąciła Vanja, stojąc w drzwiach. Nie dało się przeoczyć irytacji i zdenerwowania w jej głosie.

– Wiem, dlatego od razu przyleciałam – odpowiedziała Ursula ze spokojem. Nie zamierzała czuć się winna ani przepraszać za to, że była u dawnego przyjaciela w potrzebie, nawet jeśli ów przyjaciel nie docenił gestu ani nawet nie życzył sobie jej odwiedzin. Podeszła do tablicy, na której podczas jej nieobecności przybyła nowa twarz. Młody człowiek. Miał ciemne włosy, schludny przedziałek, swobodny uśmiech i patrzył prosto w obiektyw, ku przyszłości, której miał nigdy nie doświadczyć. – Ostatnia ofiara, jak się domyślam – skwitowała, muskając palcem zdjęcie.

– Philip Bergström.

Carlos podstawił jej parę zszytych kartek A4. Pokonała kilka dzielących ich kroków i wzięła je do ręki.

– Doprowadził nas dokądś? – zapytała, szybko przebiegając wzrokiem dość skąpe informacje.

– Raczej oddalił od koncepcji mściciela – odparł Carlos ze zmęczeniem w głosie. – Żadnych zgłoszeń na policję, żadnych wyroków uniewinniających.

– Czyli ofiary mogą być wybrane zupełnie przypadkowo? – spytała Ursula i natychmiast zaczęła lepiej rozumieć frustrację Vanji. Jedyny motyw, który dostrzegli, nie ostał się. Byli z powrotem na starcie.

– W najgorszym wypadku. W najlepszym nadal mamy powiązanie – stwierdził Billy i przyczepił szpilką do tablicy zdjęcie mężczyzny w wieku Philipa. Mężczyzna ten miał kręcone jasnorude włosy, szeroki nos, który musiał kiedyś być złamany, i wąsy nad dziwnie cienkimi ustami. Tylko na podstawie zdjęcia jego twarzy Ursula wiedziała, że był w znacznie gorszej kondycji niż Philip. – To jest Marcus „Macke” Rowell.

– Okej, a interesuje nas, ponieważ…

– Właśnie to analizujemy, Billy i Carlos przed chwilą skończyli – odparła Vanja i podeszła do tablicy. – Chcieliśmy zaczekać na ciebie.

Czyżby to była kolejna kpina z jej nieobecności? Ursula rozumiała, że narobiła im problemów – było ich zaledwie czworo i od każdego oczekiwano zaangażowania. Wiedziała też, że Vanja jest pod presją – bardziej oczekiwań, które sama ma wobec siebie, niż narzuconych przez kogoś z zewnątrz. Ciężar nie stawał się jednak przez to mniejszy, więc po raz kolejny postanowiła nie komentować.

– Dzięki, to było miłe – powiedziała tylko i udało jej się zawrzeć odpowiednią dozę aprobaty w głosie. Vanja odwróciła się do Carlosa, a ten odchrząknął, wstał i zaczął przeglądać nowy, grubszy plik papierów. Podniósł go ze swojego biurka.

– Marcus „Macke” Rowell, lat dwadzieścia sześć, można powiedzieć: dobry znajomy tutejszej policji. Przestępstwa drogowe, posiadanie narkotyków, pobicia, włamania, kradzieże, przypadki molestowania seksualnego. Lista jest długa.

– Wydaje mi się, że dziewczyna Philipa określiła go mianem świni – wtrąciła Vanja.

– W każdym razie z całą pewnością nie jest to przyjemna postać – zgodził się Carlos. – Dwa razy odsiadywał wyrok. Za pierwszym razem sześć miesięcy, za drugim rok i dwa miesiące. Niejednokrotnie płacił też grzywny i otrzymywał wyroki w zawieszeniu.

Ursula próbowała ułożyć to sobie w głowie. Wiedziała, że nie da się stwierdzić po wyglądzie, czy ktoś jest przestępcą, ale mimo to nie miała najmniejszych problemów z połączeniem mężczyzny ze zdjęcia z wyliczanką, którą właśnie usłyszała. Z przestępstwami, za które był skazywany i karany.

– Ale nie umarł – stwierdziła.

– Nic nam o tym nie wiadomo, ale zaginął.

– Poza tym jest powiązany z trzema spośród czterech naszych ofiar.

Czyli mieli potencjalnego sprawcę. Ursula usiadła wygodniej i słuchała z zainteresowaniem, a Vanja podeszła do tablicy, obok której w przygnębiającym szeregu wisiały zdjęcia ofiar, i zabrała głos. Wskazała zdjęcie Kerstin Neuman.

– Rozmawialiśmy z matką Rowella, u której on zresztą mieszka. Jego ojciec był trenerem piłki ręcznej i znajdował się w autobusie, kiedy doszło do wypadku. Odniósł poważne obrażenia, a po wyzdrowieniu zostawił rodzinę, aby – tu cytat – „odnaleźć samego siebie, stać się lepszym człowiekiem czy jakieś takie gówno”. Koniec cytatu. Wygląda na to, że Marcus Rowell przy niejednej okazji wspominał, że ojcu po tym wypadku pomieszało się w głowie.

– I oskarża o to Neuman?

– Nie jest to jasne, ale w każdym razie mamy powiązanie.

Kontynuowała, przykładając palec do zdjęcia Bernta Anderssona, i spojrzała w stronę Carlosa, który znów zatopił się w swoich wydrukach.

– Andersson, tak. On i Rowell kilka razy zgłaszali siebie nawzajem na policję. Chodziło o kradzieże, pobicia, stosowanie gróźb karalnych. Obaj obracali się w środowisku związanym z narkotykami – sprzedawali, kupowali, przez cały czas darli ze sobą koty.

– Darli ze sobą koty? – powtórzyła Ursula z uśmiechem na ustach.

Carlos spojrzał pytająco znad papierów.

– Tak, a co?

– Nic, po prostu ostatni raz słyszałam to wyrażenie jeszcze przed wynalezieniem kolorowego filmu, ale wybacz…kontynuuj.

– No co? „Drzeć koty”, już się tak nie mówi? – zapytał Carlos, patrząc na Vanję i Billy’ego. Oboje wolno pokręcili głowami. – Ja tego używam, mówi się tak u nas w domu.

– To fajnie macie, ale kontynuuj z łaski swojej – odparła Vanja, ale i na jej twarzy było widać lekki uśmiech, co podniosło na duchu Ursulę. Już dawno nie widziała Vanji uśmiechniętej.

– Nie znaleźliśmy żadnego powiązania między Rowellem a Angelicą Carlsson.

– Znaleźliśmy za to osiem dużych przelewów z różnych kont na jej konto w ciągu ostatnich dziesięciu lat – wtrącił Billy. – Zaangażowałem miejscowych funkcjonariuszy do namierzenia płatności. Rozmawiali z pięcioma osobami, od których wyszły pieniądze.

– I co?

– Większość przyznała, że zostali oszukani, jedna osoba wciąż utrzymuje, że to był prezent, że zupełnie dobrowolnie oddała pieniądze.

– A trzy pozostałe?

– Wygląda na to, że wpłaty były wynagrodzeniem za różnego rodzaju transakcje sprzedaży. Tutejszego lasu, mieszkania na Lidingö i niewielkiej nieruchomości rolnej w regionie Dalarna. Jeśli chodzi o poprzednich właścicieli, to jeden nie żyje, drugi ma taką demencję, że nie da się go przesłuchać, a o trzecim na razie nic nie wiemy. A więc nie bardzo możemy powiedzieć, jak ich znalazła.

– Czy cokolwiek łączy Rowella i kogoś z tej trójki?

– Nie, a przynajmniej na razie nic takiego nie mamy.

Vanja podjęła przerwany wątek, wskazując palcem zdjęcie Philipa.

– Nasza najnowsza i, miejmy nadzieję, ostatnia ofiara. Tu powiązanie jest jasne jak słońce. Byli kolegami, odnieśliśmy wrażenie, że Philip się go bał, a Rowell pobił go na spotkaniu klasowym dwa tygodnie temu.

– I tu dochodzimy do tematu zaginięcia – wtrącił Carlos. – Nikt go nie widział od czasu tej imprezy sprzed dwóch tygodni.

– Nie dawał znaku życia od dwóch tygodni?

– Tak, a od tygodnia jest uważany za zaginionego – uściślił Carlos. – Wygląda na to, że raz na jakiś czas miał w zwyczaju się izolować, więc ani jego matka, ani nikt z pracy nie byli szczególnie zmartwieni, kiedy się nie pojawił.

– Czy ktoś go szukał? Policja? Missing People?

– Nie wydaje się. To zapewne głęboka tragedia, ale większość zdaje się odczuwać ulgę, że go nie ma.

– A teraz sądzimy, że zaczął strzelać do ludzi – stwierdziła Ursula, żeby w skrócie podsumować otrzymane informacje i przekonać się, czy wszyscy doszli do tego samego wniosku, co ona.

– Wiemy, że ten człowiek bywa brutalny, i to bardzo – rzekł Billy i wzruszył ramionami, potwierdzając jej tezę.

– Wiemy, czy potrafi strzelać?

– Nie odbył podstawowego szkolenia wojskowego, ale mieszka na wsi. Pozwolę sobie na powielenie stereotypu: nie można zatem wykluczyć, że potrafi się obchodzić z bronią.

– Ale nie ma licencji – ponownie uściślił Carlos. – Żadna broń nie została zarejestrowana na jego nazwisko, ale mamy stare zgłoszenie w sprawie nielegalnego posiadania broni.

– Zdążyłem sprawdzić kilka rzeczy dotyczących jego telefonu – oznajmił Billy, odwracając się do wiszącej na ścianie mapy. – Po raz ostatni łączył się z tym masztem – rzekł i przyczepił małą czerwoną szpilkę w punkcie przy trasie numer dwadzieścia dziewięć, nieco ponad dziesięć kilometrów na północ od miasta. – Znika stamtąd o trzeciej szesnaście nad ranem po tamtej imprezie.

– Samochód zostaje u jego mamy – wtrącił Carlos.

– Mógł wyjechać z kimś – podsunęła Vanja, studiując mapę i umiejscowienie szpilki. – Ukraść samochód albo nawet wsiąść do taksówki. Sprawdziliśmy to?

– Jeszcze nie.

– Czy istnieje możliwość, że jest pierwszą ofiarą? – pyta Ursula i z ciszy wnioskuje, że żadne z nich nie wpadło na ten trop. – Że pojechał tam z zabójcą, a ten zniszczył albo wyłączył jego telefon?

Widziała, że współpracownicy szybko próbują dołożyć w głowach nowe, zaprezentowane przez nią elementy do układanki.

– Wobec tego potem kompletnie zmienił metodę działania i w biały dzień zaczął strzelać do ludzi ze snajperki – rzekł Billy, ukazując, że jako pierwszy znalazł niepasujący element.

– No tak, to przeczy takiej teorii – przyznała Ursula.

– Rowell opuścił Karlshamn po trzeciej nad ranem i od tamtej pory nikt go nie widział, a telefon został wyłączony. To wiemy – stwierdziła Vanja i odwróciła się do kolegów. – Wiemy też, że tydzień później rozpoczyna się seria ludzi kończących z kulką w głowie.

Wszyscy odpowiedzieli skinieniem. Vanja się nie myliła. Nie było pewne, że te dwa, same w sobie prawdziwe stwierdzenia mają ze sobą coś wspólnego, ale Ursula pomyślała, że mimo wszystko warto pójść tym tropem jak najdalej.

– Nie będziemy zamykać żadnych drzwi, chcę, abyśmy znaleźli Rowella. Przeprowadźcie poszukiwania – zarządziła Vanja, najwyraźniej wychodząc z tego samego założenia. – Coś więcej?

– Zacząłem przeglądać telefon, który miał przy sobie Philip Bergström, kiedy został zastrzelony – powiedział Carlos. – Większość połączeń przychodzących i wychodzących to numery, które znajdują się na jego liście kontaktów, a pozostałe należą do rozmaitych infolinii, firm i urzędów. Zostaje jeden.

Oderwał kawałek papieru od kartki, którą trzymał w ręku, obrócił, wziął do ręki długopis i szybko zapisał coś na odwrocie. Potem podszedł do tablicy i przyczepił papier szpilką.

– Zero siedem zero jeden siedem cztery zero sześć trzy trzy. To numer niejakiej Julii Linde – oznajmił, zrobił krótką pauzę i patrzył na pozostałych. – Ona również uczestniczyła w tym spotkaniu klasowym.

– Kiedy Philip do niej zadzwonił?

– Trzy razy dzień po imprezie, potem znów kolejnego dnia i jeszcze raz trzy dni później. Żadne z połączeń nie zostało odebrane.

– Czy dzwonił do niej kiedykolwiek przedtem?

– Nie, nigdy. Tych pięć połączeń to pierwsze i jedyne.

Vanja podeszła z powrotem do tablicy i popatrzyła na oderwany kawałek papieru z numerem telefonu, jakby mógł zdradzić jakieś tajemnice.

– Warto przyjrzeć się dokładniej tamtemu spotkaniu klasowemu.

Wyglądało na to, że nie tylko Marcus Rowell zniknął tego wieczoru.

Carlos odchylił się na krześle i rozejrzał się po biurze. Koledzy byli mocno skoncentrowani na swoich zadaniach. W zasadzie nie miał powodu im przeszkadzać, dopóki nie będzie wiedział więcej. Analizował w myślach, co udało mu się zrobić, do czego go to doprowadziło i co należało jeszcze zbadać dokładniej.

Julia Linde. Lat dwadzieścia siedem. Urodzona w Karlshamn, gdzie dalej mieszkała jej matka. Ukończyła szkołę podstawową Grundvik, poszła do klasy o profilu artystycznym w liceum Vägga i wyglądało na to, że wyprowadziła się od razu po zdaniu matury. Śledzenie jej drogi w kolejnych latach okazało się trudniejsze. Nadal była zameldowana u matki, ale najwyraźniej przez długie okresy tam nie mieszkała. Nie dzieliła się regularnie aktualnościami w mediach społecznościowych. Miała profil na Facebooku, ale w ciągu ostatnich czterech lat nie była tam aktywna. Na innych platformach pojawiała się naprawdę sporadycznie. Przed dwoma laty rozpoczęła studia projektowania graficznego na uniwersytecie Södra Vätterbygden w Jönköping.

Carlos kilka razy wybrał jej numer, ale nikt się nie zgłosił. Wysłał esemesa z prośbą o kontakt, ale bez rezultatu. O ile się orientował, nie miała żadnych innych abonamentów.

Odłożył ją na bok i na chwilę zagłębił się w sprawę Marcusa Rowella. Nawiązał kontakt z firmą Spotkanie po Latach, która była organizatorem imprezy w hotelu, i poprosił o przysłanie listy gości. Jeśli będą mieli szczęście, znajdą na niej nazwisko, które pozwoli im ruszyć dalej. Na stronie internetowej firmy zauważył, że zachęcali wszystkich klientów do używania hashtaga #Spotkanie21 przy postach z ich wydarzenia, więc wszedł na Instagram i zaczął przeglądać. Liczba wpisów wydawała się nieskończona. Mimo to wkrótce zobaczył człowieka, którego kojarzył. Rowella. Jak się okazało, widniał na wielu zdjęciach. Wyglądało na to, że postanowił pojawiać się w kadrze tuż przed naciśnięciem przycisku aparatu. Czy na coś takiego mówiło się photobomb? Carlos nie wiedział. Nie miał dzieci ani też szczególnie wielu młodych ludzi w kręgu najbliższych. Mógł oczywiście zapytać Billy’ego – on na pewno wiedział. Zdawał się momentalnie absorbować wszelkie informacje dotyczące nowych technologii, komputerów, mediów społecznościowych. I rapu. Albo hip-hopu. Carlos był kompletnie niezainteresowany tym gatunkiem muzyki, ale najczęściej właśnie on sączył się ze słuchawek jego kolegów.

Ostatnie zdjęcie – a może należało powiedzieć „post” – z udziałem Rowella opublikowano, jak obliczył, o pierwszej trzydzieści pięć. Rowell tańczył wtedy, wymachując rękami jak wiatrak. Nie wiadomo z kim, o ile w ogóle z kimkolwiek. Blisko niego trzymała się kobieta w niebieskiej sukience, może to ona była jego partnerką. W tle dostrzegł jeszcze inną kobietę, siedzącą na krześle. Miała fioletowe włosy, była sama i nie wyglądała, jakby dobrze się bawiła. Pierwsza trzydzieści pięć. Półtorej godziny przed tym, jak telefon został wyłączony w lesie. Co robił w międzyczasie? Zdjęcia nie odpowiedziały Carlosowi na to pytanie, ale przynajmniej pozwalały zobaczyć, co miał na sobie, kiedy zaginął. Był ubrany w ozdobioną wielkimi wzorami czerwono-fioletową koszulę, granatową marynarkę, dżinsy i czerwone trampki.

Zrobił zrzut ekranu ze zdjęciem i sprawdził esemesy, choć i tak wiedział, że nic nie przyszło. Rzucił okiem na zegar i stwierdził, że jest późno, ale nie zbyt późno. Bardzo mu zależało, by dodzwonić się do Julii Linde i dowiedzieć się, dlaczego Philip Bergström dzwonił do niej pięć razy po tamtej imprezie. Prawdopodobnie chodziło o coś, co tam się wydarzyło. Czy była na niego zła i dlatego nie odbierała? Może do czegoś między nimi doszło, a on chciał więcej niż ona? Zghostowała go – mimo wszystko podłapał trochę slangu – i po pięciu nieudanych próbach zrozumiał aluzję? Cokolwiek to było, chętnie by się dowiedział, żeby skreślić ten wątek i ruszyć z ważniejszymi kwestiami.

Pół godziny później Julia Linde była już jedną z tych ważniejszych kwestii.

Udało mu się dodzwonić do jednej z jej koleżanek z roku i usłyszał, że dziewczyna nie widziała Julii, odkąd ta pojechała na spotkanie klasowe.

– Do Karlshamn? – usłyszał Carlos swoje własne pytanie, choć przecież nie mogło chodzić o nic innego.

– Zgadza się, ona jest stamtąd.

To znaczyło, że nie wróciła po imprezie. A zatem nie tylko Marcus Rowell zaginął. Carlos przeprowadził szybkie wyszukiwanie. Okazało się, że nie zgłoszono jej zaginięcia.

Oparł się na krześle, rozejrzał się wokół. Nie miał powodu przeszkadzać kolegom, dopóki nie będzie wiedział więcej. Szybko wyszukał matkę Julii, sprawdził w Google jej adres. Można było tam dojść na piechotę. Dziesięć minut raźnym krokiem. Znów zerknął na zegar. Późno, może zbyt późno, ale naprawdę chciał wiedzieć.

– Wyskoczę na chwilę – poinformował, wstał i zaczął się ubierać. Vanja podniosła wzrok znad tego, przy czym pracowała.

– Idziesz do hotelu?

– To później. Chcę sprawdzić jedną rzecz w związku z tą całą Linde.

– Okej, do zobaczenia.

Dotarcie do otynkowanego dwupiętrowego domu w kolorze beżowym, z zielonymi oszklonymi balkonami, który mieścił się przy Källvägen, zajęło mu osiem minut. Carlos wszedł do klatki schodowej, zapalił światło pomarańczowym świecącym przyciskiem i sprawdził na tablicy przy drzwiach, że numer mieszkania, który zdobył w komisariacie, jest poprawny. Zgadza się. Trójka.

Wszedł po schodach, zadzwonił krótko do drzwi opatrzonych nazwiskiem Linde i jeszcze jednym, wyciągnął legitymację i czekał, aż ktoś otworzy.

Ktoś otworzył. Ale nie osoba, której się spodziewał. Bynajmniej.

Carlos był tak zaskoczony, że po prostu wytrzeszczył oczy.

– Tak? – powiedziała stojąca w uchylonych drzwiach kobieta o fioletowych włosach, wciąż trzymając dłoń na klamce.

– Pani Julia Linde?

– Zgadza się, a kim pan jest?

– Carlos Rojas, policja. Krajowa Policja Kryminalna – odparł, pokazał legitymację i odniósł wrażenie, że kobieta drgnęła, natychmiast pojawiło się w niej jakieś napięcie. Nie była to nietypowa reakcja. Wizyta Krajowej Policji Kryminalnej zwykle jest co najmniej sugestią, że ktoś umarł. Nie wchodziło w grę, by chodziło o miłą wizytę. – Mogę wejść? – zapytał.

Julia wpuściła Carlosa, a ten wszedł do przedpokoju i zamknął za sobą drzwi. Stanęła oparta o ścianę mniej więcej metr od niego, z rękoma skrzyżowanymi na piersi. Było widać wyraźnie, że nie zamierza go gościć dłużej.

– Kto przyszedł? – dobiegł męski krzyk z głębi mieszkania.

– Policja – odkrzyknęła Julia i wkrótce potem Carlos usłyszał coraz głośniejsze kroki i w korytarzu pojawił się mężczyzna około pięćdziesiątki, ubrany w spodnie od dresu, sweter z owczej wełny i kapcie. W jego oczach było widać niepokój.

– Co pan tu robi? Dlaczego… Co się stało?

– Muszę zamienić kilka słów z panią Julią.

– Na jaki temat?

– Ty jesteś Julia? – odparła Julia z tak zabójczym zmęczeniem w głosie, że mężczyzna w kapciach jakby się skurczył. – Idź sobie.

Mężczyzna zrobił w tył zwrot i bez słowa wrócił tam, skąd przyszedł. Julia przeniosła uwagę z powrotem na Carlosa. Kiedy na niego patrzyła, nie bardzo potrafił rozszyfrować jej spojrzenie. Nie było zaciekawione ani nerwowe i pytające jak u większości ludzi, których późną porą odwiedza policja. Ona miała w oczach coś innego. Badawczego, może nawet agresywnego.

– Okej, jaką ma pan sprawę?

– Skąd pani zna Philipa Bergströma?

– Dlatego pan tu przyszedł? Bo został zastrzelony?

– Tak. Znała go pani?

Julia lekko wzruszyła ramionami.

– Chodziliśmy do tej samej klasy. Kilka tygodni temu byliśmy na wspólnej imprezie.

– Czy wydarzyło się tam coś szczególnego? Między wami?

– Nie, nic. Dlaczego?

– Tydzień później dzwonił do pani.

– Naprawdę?

– Pięć razy. Nie odebrała pani telefonu.

Julia kiwnęła głową sama do siebie, jakby podał jej rozwiązanie tajemnicy, nad którą zastanawiała się od jakiegoś czasu.

– Czyli to był on. Nigdy nie odbieram połączeń z nieznanych numerów. Jeśli ktoś czegoś ode mnie chce, niech napisze esemesa.

– Jak pani myśli, o co mu chodziło?

– Nie wiem. Nic nie napisał.

– Czy na tej imprezie zdarzyło się coś, co mogło spowodować, że chciał nawiązać z panią kontakt?

– Nie… A może to, że dostał manto. Od Mackego. Marcusa Rowella.

– A dlaczego miałby do pani dzwonić w tej sprawie?

– Widziałam to. Może potrzebował świadka albo kogoś takiego. Nie wiem. Zgłosił to na policję?

– Nie.

– Typowe. Zawsze był cholernym tchórzem. Małą szmatą Mackego.

– Spotkała się pani z Marcusem Rowellem po imprezie?

Julia wybuchła śmiechem. Twardym, pozbawionym humoru, niemal pogardliwym.

– Nie, na szczęście nie. To kawał gnoja.

W jej głos wkradł się ton zgorzkniałej wściekłości. Było wyraźnie widoczne, jakimi uczuciami darzy Rowella. Nie zaskoczyło go to, najwyraźniej trudno było polubić tego człowieka. Wszystko wskazywało na to, że nawet jego matka się go bała. Carlos umilkł. Rozmowa toczyła się mniej więcej tak, jak się spodziewał. Jeszcze tylko uzupełni krótko kilka kwestii i będzie mógł się zająć ważniejszymi sprawami.

– Dzwoniłem do pani szkoły. Nie wiedzieli, że pani nadal tu mieszka – stwierdził i zamknął mały kołonotatnik, w którym pisał.

– Nie, chyba ich o tym nie informowałam.

– A dlaczego pani tu została?

Julia rozpromieniła się w szerokim uśmiechu, spojrzała na niego spod grzywki i Carlos pomyślał, że ma w oczach coś szczególnego. Jakby wiedziała coś, o czym on nie wie, albo zamierzała poddać go jakiemuś testowi. W głowie wyświetlił mu się wizerunek Jacka Nicholsona z Lśnienia. Przez głowę błyskawicznie przeleciała mu myśl, że może być niebezpieczna, ale chwilę później Julia się wyprostowała, jej uśmiech dotarł do oczu i pojawiły się w nich błyski.

– Poznałam chłopaka.

– Na tej imprezie?

– Dzień później. Na kac-brunchu. No wie pan, na kacu ma się ochotę na tłuste jedzenie i seks.

Carlos o tym nie wiedział. Sam nie pił, a jego partnerka nie przejawiała zwiększonej ochoty na seks po imprezach albo kolacjach połączonych ze spożyciem alkoholu. Ale oczywiście Julia miała dwadzieścia siedem lat. Oni około czterdziestki.

– Jeszcze jakieś pytania?

– Gdyby coś się pojawiło, dam znać. Proszę zadzwonić, jeśli coś przyjdzie pani do głowy.

Wyjął z portfela jedną ze swoich wizytówek i podał ją Julii. Wzięła ją do ręki i bez patrzenia schowała do tylnej kieszeni dżinsów.

– Dziękuję za poświęcony czas – rzekł Carlos, otworzył drzwi i wyszedł na klatkę schodową, gdzie zdążyło już zgasnąć światło.

– Proszę bardzo – odpowiedziała Julia, zamknęła za nim drzwi i przekręciła klucz w zamku. Włączył światło i zaczął schodzić. Kiedy otworzył drzwi klatki schodowej, myślami był już przy kolejnym dniu. Zamierzał wtedy zająć się nowymi sprawami. Najważniejszą było znalezienie motywu, powiązania między ofiarami. Był przekonany, że takowe istnieje.

Idąc ulicą Källvägen, zdążył już skreślić właśnie poznaną kobietę o fioletowych włosach z listy osób interesujących dla śledztwa. Nie odwrócił się ani razu i dlatego nie widział, że stała w oknie i odprowadzała go wzrokiem, dopóki nie zniknął jej z oczu.

Żeby rozwiązać kwestię samochodu bez żadnych ciekawskich spojrzeń, Rasmus wjechał do garażu. Bagażnik był otwarty. Chwilę wcześniej przykleił na jego spodzie wyciętą, miękką matę piankową i czekał na wyschnięcie. Odłożył na warsztat pistolet do klejenia. Był zadowolony. Mata miała mu zapewnić dodatkowy komfort, ale przede wszystkim uchronić przed chłodem blachy.

Wyjął karabin ukryty pod kocem. Właściwie nie potrzebował czyszczenia, bo od ostatniego razu oddał z niego tylko jeden strzał, ale konserwacja broni miała w sobie coś odprężającego. Dawała czas na skupienie i namysł, jak mawiał jego dziadek. Człowiek, od którego pochodziła cała jego wiedza na temat broni.

Dziadek nauczył go różnych rzeczy.

Pod wieloma względami był jego najlepszym przyjacielem, zwłaszcza odkąd zmarła Becca, a rodzina powoli zaczęła się rozsypywać. Zanim zabiła ją ta suka.

Rasmus wyciągnął zamek, umieścił kawałek bawełny na pręcie do czyszczenia i już miał zacząć od lufy, kiedy rozległo się pukanie do drzwi garażu.

Mocne.

Drgnął, ogarnął go niepokój. Szybko owinął broń z powrotem w koc i wsunął pod stół. Pukanie rozbrzmiało znowu. Tym razem ostrzejsze, dłuższe. Ktoś nie miał ochoty czekać.

– Już idę! – krzyknął Rasmus i nerwowo zatrzasnął bagażnik samochodu. Rozejrzał się, żeby sprawdzić, czy jest jeszcze coś, co powinien schować.

– To ja.

Kiedy usłyszał, kto przyszedł, uspokoił się, podbiegł i otworzył garaż. Miała ze sobą o wiele za dużą torbę jak na zwykłe wyjście na spacer. Rozejrzała się wyraźnie zdenerwowana, weszła do garażu i zamknęła za sobą drzwi. Coś się stało.

– Jesteś sam w domu? – zapytała.

– Tak.

Tata był u swojej nowej dziewczyny, co pasowało mu idealnie. Mógł pracować przy samochodzie bez żadnych pytań. Choć on już i tak zbyt wielu nie zadawał…

– Była u mnie policja.

Rasmus poczuł, że zmroziło go od środka, serce zaczęło szybciej bić, a żołądek nagle się skurczył. Policja. O czym ona mówiła?

– Kiedy? Dlaczego?

– Przed chwilą. Pytali, po co Philip do mnie dzwonił.

– Jak to dzwonił do ciebie? Kiedy?

– Po imprezie. Dzwonił pięć razy, ale nie odebrałam.

– Wiedzą coś jeszcze? – zapytał i po raz pierwszy poczuł, że grunt faluje mu pod nogami. Wszystko poszło tak łatwo. Mieli listę ludzi, którzy tak jak Macke Rowell zasługiwali na karę.

Wymierzali ją. On i Julia. Razem.

Przy niej czuł się niezwyciężony. Nawet jeśli w głębi czuł, że ktoś będzie ich ścigać. Policja przeznaczyła na to ogromne środki i prędzej czy później on i Julia wylądują na ich radarze. Raczej wcześniej.

– Nie wiem, ale mają moje nazwisko, więc nie mogę nadal mieszkać u siebie.

– Wiesz, że możesz się wprowadzić do mnie.

– Ale skoro znaleźli mnie, to znajdą i ciebie. Może nie dziś, ale któregoś dnia. Musimy zniknąć.

Chwyciła go i podeszła bliżej. Poczuł jej papierosowy oddech. Jak zwykle pod jego wpływem zmiękły mu nogi. Była taka piękna.

– Nie chcę, żeby nas zatrzymali – powiedziała.

Nie, nic nie mogło ich zatrzymać. Zawsze będą razem. Będzie szedł za nią, dokądkolwiek go zaprowadzi. Cokolwiek będą mu podpowiadały serce i intuicja. Nie było już odwrotu. Tylko on i Julia przeciwko światu.

– Wiem, dokąd pojedziemy – oznajmił zdecydowanie.

Załadowali wszystko do samochodu. Z poddasza znieśli śpiwory i nieużywaną kuchenkę turystyczną. Opróżnili spiżarnię z makaronu i konserw. Rasmus wziął wszystkie świeczki, które udało mu się znaleźć, i całą posiadaną amunicję. Strach i niepokój zostały powoli zastąpione poczuciem, że właśnie w tej chwili wszystko się zaczyna. Wielka przygoda.

Kiedy się pakowali, opowiadał, dokąd pojadą. Mówił o małej chacie, którą uwielbiał jego dziadek. Stała na niewielkiej łące głęboko w lasach w Högahult. Chata, którą wyłudziła od dziadka tamta kobieta. Wykorzystała jego samotność i fakt, że był trochę zagubiony. To była kradzież, na którą nikt nie mógł nic poradzić. Mówił o spółce leśnej, której kobieta sprzedała nieruchomość. Spółka ją przejęła, a jego ukochany dziadek popełnił samobójstwo.

Chata jednak wciąż stała.

Widział ją mniej więcej rok wcześniej. Była opuszczona. Ukradli ją, ale pozwolili, by niszczała. Zależało im tylko na dostępie do lasu.

Napisał karteczkę dla taty, żeby go nie martwić: „Pojechałem na kemping, jestem pod telefonem”. Wyjął odłożone pieniądze z kryjówki pod łóżkiem. Nie mógł trzymać zarobków w banku ani połączyć z żadną kartą. Wszystko poza minimum niezbędnym do przeżycia szło od razu do komornika.

Usiadł za kierownicą i odjechali. Czuł się silny. Zniknął już chłopiec, którego życie stanęło na głowie w wyniku restrukturyzacji długu. Któremu nie dano zacząć żyć. Teraz wreszcie żył. Z nią.

Dotarli do zjazdu z głównej drogi. Przygotowywał się do skrętu w prawo, kiedy położyła dłoń na jego dłoni spoczywającej na kierownicy.

– Musimy zrobić jeszcze jedno, zanim tam pojedziemy – stwierdziła zdecydowanym głosem.

– Zbyt wiele nie zdziałamy, jeśli mamy tam dotrzeć przed zmrokiem – zaoponował, ale dostrzegł w jej oczach błysk determinacji.

– Jedziemy do Malmö. Bierzemy następną osobę z listy – postanowiła.

– Nie powinniśmy zaplanować tego trochę lepiej? – spróbował, ale zanim dokończył zdanie, wiedział, że Julia przeforsuje swoją wolę.

Zawsze jej się to udawało.

Mała główka z włosami rozrzuconymi na poduszce. Kciuk w buzi. Pluszowy królik obejmowany ręką w piżamie, na której pozowało sześć rysunkowych psów w różnych nakryciach głowy. Zanim zrozumiał, musiała powtórzyć tytuł tyle razy, że aż się zdenerwowała. Psi patrol. Kiedy Amanda to mówiła, brzmiało raczej jako Psipapol, a czasami jak Siratrol. Nie zrobiło się łatwiej, gdy oprócz tego zażyczyła sobie, by nauczył się imion szóstki zwierzaków. Były to Chase, Zuma, Rocky, coś na M i jeszcze dwa. Miał nadzieję, że przy śniadaniu następnego dnia nie będzie go odpytywała z pracy domowej.

Poczuł, że powinien wziąć się do jakiejś roboty. Nie tylko siedzieć w ciemności wsłuchany w przeciągły świszczący oddech.

Było co robić. Kuchnia w dalszym ciągu wyglądała tak, jakby wybuchł w niej granat. Razem jako tako ogarniali chaos, dopóki Amandzie wydawało się to zabawne, ale były ważniejsze rzeczy niż sprzątanie, kiedy miał kilka godzin z wnuczką, zanim trzeba będzie położyć ją spać. Ciasteczka, które naprawdę udało im się wstawić do piekarnika na kilka minut, wyszły małe, płaskie i twarde jak kamienie. Oczywiście nie dało się ich zjeść, a Amanda wyglądała na zaskoczoną, kiedy z radością i dumą spróbowała się wgryźć w jedno z nich.

Ogarnęła go fala czułości, ale też smutek. Jeszcze tyle musiała się nauczyć i zrozumieć, tak wiele doświadczyć, żeby któregoś dnia móc zająć miejsce w świecie dorosłych. Tak wiele marzeń, tyle szczerej radości, spontaniczności i pasji odkrywania zostanie wyparte i zapomniane, zastąpią je odpowiedzialność, logika i konsekwencja. Dzieciństwo to przelotny dar. Poczucie, że wszystko jest możliwe, a świat to jedna wielka niezbadana torba łakoci, trudno połączyć z wymaganiami stawianymi przez społeczeństwo człowiekowi, który chce zająć miejsce przy stole dla dorosłych.

Jednak do tego czasu pozostało jeszcze wiele lat. Choć czas płynie szybko. Banalne, ale przez to nie mniej prawdziwe. Przypomniał sobie, że za rok Amanda będzie starsza niż Sabine w chwili śmierci. Dlaczego więc nie miałby tak siedzieć i patrzeć, jak śpi, skoro teraz było mu z tym dobrze?

Lily i Sabine.

W ich przypadku czas nie płynął równie szybko.

Wkrótce minie siedemnaście lat, odkąd jego życie zostało rozbite w drzazgi. Czasami czuł się tak, jakby wiecznie żył sam, w mroku. Jakby te tysiące dni stopiły się w jeden długi, dławiący bez końca smutek i nie dało się odróżnić ich od siebie. W jego krótkich i przypadkowych podbojach erotycznych nigdy nie chodziło o rozkosz czy pożądanie, były zaledwie narzędziem służącym wyparciu, pozwalały potrzymać nos nad powierzchnią i przez chwilę naprawdę oddychać.

Wspomnienie tamtego dnia wciąż było tak bliskie, tak żywe, że równie dobrze wszystko mogło się wydarzyć wczoraj. Późny poranek w hotelu. Spacer na plażę. Jego wielki kciuk, odruchowo przesuwający się po małym metalowym pierścionku, który Sabine nosiła na palcu wskazującym. Motylek. Kupiony kilka dni wcześniej na bazarze kojarzącym mu się z wonią potu. Ależ ona uwielbiała ten pierścionek. Nie chciała go zdjąć. Przez ostatni kawałek dzielący ich od plaży niósł ją na barana. Na zarośniętym policzku czuł jej miękkie dłonie. Kiedy udawał, że się potyka, wybuchała perlistym śmiechem…

Już dość.

Wstał i podszedł do łóżka. Poprawił Amandzie kołdrę, choć nie było takiej potrzeby. Przypomniał sobie, jak pewnego razu przed wielu laty w tym samym pokoju spała Vanja. Zanim się dowiedziała, że jest jego córką. Wtedy też siedział i patrzył, jak śpi, co oczywiście było znacznie bardziej dziwne i trudniejsze do wytłumaczenia, gdyby się obudziła. Poza tym wtedy zwalczył pokusę, by przed wyjściem pocałować ją w czoło na dobranoc. Tym razem nie musiał. Poczuł, że Amanda jest trochę spocona, ale pachniała świeżością po kąpieli.

Wyszedł z pokoju, zostawił uchylone drzwi, a światło na korytarzu zapalone. Wiedziała, w którą stronę iść, gdyby się obudziła w nocy. Mogła też po prostu go zawołać – czuł, że będzie miał lekki sen.

W korytarzu podszedł do półki i wieszaka, na którym wisiał jego płaszcz. Wyjął z kieszeni małe pudełko i je otworzył. Na niebieskiej poduszeczce leżał pierścionek.

Motyl.

Mniej więcej miesiąc wcześniej zobaczył go na wystawie mijanego zakładu złotniczego. Motylek miał eleganckie skrzydła – srebrne z małymi czerwonymi kamykami, a może szkiełkami. Małe ciałko z niebieskiego kamienia albo kawałka szkła i dwie małe srebrne antenki. Był podobny, ale nie identyczny jak ten, który miała i kochała Sabine. Po prostu wszedł tam i go kupił pod wpływem impulsu. Pomyślał, że mógłby to być ładny prezent dla Amandy. Jednak kiedy wszedł do domu i się nad tym zastanowił, stchórzył.

Czy to było dziwne? Trochę chore i makabryczne?

Nie mógł się zdecydować, ale było mu nieprzyjemnie za każdym razem, gdy myślał o tym, by dać jej pierścionek, więc zostawił go w kieszeni.

Aż do teraz.

Zabrał go do pogrążonej w chaosie kuchni i położył na parapecie – jednym z niewielu miejsc, którego nie pokrywała warstwa jakiegoś produktu spożywczego.

Jutro Amanda dostanie ten pierścionek.

Był pewny, że go pokocha.

Został sam.

Naprawdę nie miał z tym żadnego problemu. Często właśnie tego chciał. Wystarczy kubek kawy z automatu w kuchni i będzie mógł kontynuować.

Filmy z kamer były przechowywane przez czterdzieści osiem godzin. Zlecił sprawdzenie w rozmaitych wykazach numerów rejestracyjnych samochodów, które wjeżdżały na stację albo z niej wyjeżdżały. W zasadzie nie sądził, że to cokolwiek da, ale należało wykonać tę robotę.

Snajper, z którym mieli do czynienia, działał szybko.

Nowa ofiara mniej więcej co trzy dni.

Gdyby wybierał przypadkowo, nie byłoby w tym nic interesującego – jeden sprawca zdążyłby zabić kilka osób w ciągu jednej doby. Dwudziestego trzeciego stycznia przed prawie trzydziestu laty Mężczyzna z laserem zabił trzy osoby w dwóch różnych miejscach. Billy miał jednak wrażenie, że cztery osoby, którym się przyglądali, mają ze sobą coś wspólnego. Był to bowiem snajper, a nie ktoś, kto podjeżdża samochodem, zwalnia, opuszcza szybę i oddaje strzał z pistoletu albo strzela na chybił trafił przez okno. Billy przeczuwał, że sprawca wykorzystuje dni między zabójstwami do przyjrzenia się kolejnym ofiarom, wytypowania najlepszego punktu. Zajmuje pozycję. Czeka. Z ustaloną ofiarą na celowniku. Był też pewny, że ktoś tak dokładny obserwuje wszystko z daleka i nie pozwoliłby się nagrać na miejscu zbrodni.

Cofnął film do momentu, gdy szklane drzwi się otwierają, a ze środka wychodzi Philip z rolką papierowych ręczników w ręce, chowa ją pod pachę dla ochrony przed ostrym deszczem, mija dystrybutory stojące najbliżej budynku i idzie do pierwszego od strony drogi. Billy wypił łyk kawy i patrzył, jak Philip otwiera plastikową pokrywę, wyciąga pustą rolkę i wkłada nową. Przybliżył się do ekranu. Dokładnie w chwili, gdy rolka znalazła się na miejscu, głową Philipa szarpnęło w prawą stronę. To pocisk przeszył skroń. Philip upadł na bok i znieruchomiał na ziemi. Już nie żył.

Billy zatrzymał film i wrócił do momentu tuż po włożeniu papierowej rolki. Wcisnął pauzę. Wyciągnął wydruki planów i zdjęcia stacji benzynowej. Wybrał zdjęcie z lotu ptaka, na którym było widać duże fragmenty otoczenia, oraz fotografię ukazującą stację od frontu. Spojrzał na stop-klatkę na ekranie i zaznaczył Philipa jako krzyżyk na planie, gdy zadzwonił telefon. Podniósł aparat z pytającym wyrazem twarzy. Zwykle nikt nie dzwonił tak późno – to był jeden z powodów, dla których lubił pracować o tej porze. Było wtedy najmniej zakłóceń.

Spojrzał na wyświetlacz i zdziwienie wymieszało się z niepokojem. My z całą pewnością nie miała w zwyczaju wykonywania takich telefonów.

– Hej, stało się coś?

– Nie, nie, dlaczego tak myślisz?

– Późno dzwonisz.

– Po pracy zasnęłam na kanapie, więc teraz mam sporo energii. Co robisz?

– Pracuję.

– Jak idzie?

– Nie za dobrze.

– A jak tam z Vanją?

– Też niedobrze. Jej kompleks mądrej dziewczynki trochę wymyka się spod kontroli.

– Niech do mnie zadzwoni, jeśli uważa, że mogę jej pomóc.

Uważa, że twoja praca to jakiś żart, odparł w myślach. Co prawda nigdy czegoś takiego do niego nie powiedziała, ale nie było takiej potrzeby. Znał Vanję i wiedział, co sądzi o książkowych poradnikach, coachach szczęścia, konsultantach motywacyjnych. Nienawidziła ich. Jednak gdy chodziło o My, naprawdę się starała.

Zaczęło się nie najlepiej. Vanja uznała, że My ma negatywny wpływ na ich relację, że wbiła klin pomiędzy ich dwoje. Może rzeczywiście trochę namieszała, ale za wielki cios, który naprawdę ich od siebie oddalił, odpowiadała sama Vanja. Jednak wszystko się rozwiązało. On i Vanja stanowili teraz zgrany duet i działali razem lepiej niż kiedykolwiek przedtem, a jej stosunek do My był w porządku, bardziej swobodny. Billy miał czasem wrażenie, że nawet zaczęła ją trochę lubić. Jako człowieka. Nadal bowiem uważała, że to, czym My zajmuje się zawodowo, jest formą oszustwa.

– Przekażę – dodał, w żaden sposób nie dając po sobie poznać, co myśli. Był w tym dobry. Nie pozwalał, by jego myśli i uczucia były na widoku.

– Dobrze… Posłuchaj, kiedy sobie tak leżałam, coś przyszło mi do głowy.

Jakżeby inaczej, pomyślał Billy. To był częsty początek ich rozmów. Najczęściej zaraz po nim pojawiało się coś, o czym sam nie myślał ani przez sekundę. Założył, że tym razem nie będzie inaczej, i tylko mruknął w odpowiedzi:

– Mhm…

– Myślę, że chciałabym urodzić w domu.

– Dlaczego?

– Czułabym się tu bezpieczniej, byłabym bardziej zrelaksowana. Szpital potrafi być dość… stresujący.

– Ale także wskazany, gdy coś pójdzie nie tak.

– Jestem zdrowa, mieszczę się we wszystkich wykresach, ułożenie maluchów jest prawidłowe…

– Czy ma jakiekolwiek znaczenie, co ja o tym myślę?

W zwykłym przypadku odbyłoby się jeszcze kilka rundek, w których on by coś zakwestionował, a ona podałaby statystyki, kontrargumenty i wszystkie prawidłowe odpowiedzi, ale chciał kontynuować pracę, więc dał sobie spokój.

– Oczywiście, że ma – odparła My. Można to było przetłumaczyć jako: „w zasadzie nie”.

– Dla mnie to brzmi jak niepotrzebne ryzyko.

– Nie musimy niczego postanawiać teraz, zostało jeszcze dużo czasu. Zastanowimy się nad tym, gdy termin będzie blisko.

Wiedział doskonale, jakie wtedy będzie jego zdanie. Że poród w domu to niepotrzebne ryzyko, skoro istnieją szpitale z wyposażeniem i personelem, dzięki którym mogą sobie poradzić we wszelkich możliwych sytuacjach. Wiedział też, że po prostu musi się nastawić na poród bliźniaków w dużym pokoju.

Oparł się na krześle i zamknął oczy. Czasami gdy, jak teraz, marudził w duchu, że My sama decyduje o tylu sprawach, sama chce wszystko robić i wszystkiego pilnować, w jego głowie odzywał się głos, który pytał, jak wyglądałoby jego życie bez niej. Czy byłoby mu lepiej, gdyby był nieżonaty, bezdzietny, miał swój kawalerski pokoik zamiast domku letniskowego w Risten? Odpowiedź zawsze była przecząca, a jednego pytania nigdy nawet nie musiał sobie zadawać. Czy ją kochał?

– Brzmi dobrze, pomówimy o tym, kiedy przyjadę do domu.

– Czyli kiedy? Tęsknię za tobą.

– Ja za tobą też, ale to pewnie trochę potrwa.

– Co teraz robisz?

– Pracuję, przecież mówiłem.

– Tak, ale nad czym? Coś ciekawego?

Billy rzucił okiem na ekran, na którym mniej więcej dwie sekundy po wciśnięciu przycisku play Philip Bergström miał dostać kulkę w głowę.

– Przeglądam filmy z monitoringu na stacji benzynowej.

– Brzmi nudno.

– I takie jest – skłamał.

– Pracuj dalej, a ja spróbuję trochę się przespać. Chciałam tylko powiedzieć, że chyba chcę urodzić w domu.

– Pogadamy o tym, jak wrócę do domu. Śpij dobrze.

– Całusy. Kocham cię.

– Ja ciebie też.

Po tych słowach zakończył połączenie. Szybko odepchnął od siebie myśl, jaką głupotą jest zamiana pewności, wiedzy i techniki na komfort i relaks. Skoncentrował się z powrotem na pracy i krzyżyku na mapie. Spojrzał na ekran, zwrócił uwagę na kąt, pod którym stał Philip, a potem na zdjęciu z lotu ptaka narysował linię prowadzącą w lewo. Znów porównał z ekranem i poprowadził jeszcze jedną linię, tworząc coś, co jego zdaniem było absolutnie największym kątem, pod którym mógł paść strzał. Jeszcze dalej i mężczyzna zostałby trafiony w czoło.

Zaczął analizować, co znajduje się w przestrzeni pomiędzy dwoma odcinkami, coraz większej w miarę oddalania się od stacji benzynowej. Kawałek dużego parkingu, ulica za nim, kilka budynków handlowych lub biurowych. Część tej względnie dużej powierzchni znalazła się na obszarze przez nich ogrodzonym, a większość poza nim. Mieli jednak przynajmniej jakiś kierunek. Zawsze to coś.

Billy wstał, podszedł do tablicy, przyczepił tam szpilką zdjęcie, potem wrócił, a jego wzrok padł na ekran. Chwilę się zastanawiał. Mógłby tym nakarmić węża, który całymi miesiącami pozostawał cichy i spokojny. Powtarzał sobie jednak, że tu chodzi o coś innego. Tego mężczyznę zabił ktoś inny. To ogromna różnica. W najlepszym przypadku czyn, nad którym się zastanawiał, utrzyma węża w stanie spokoju, zadowoli go. Jeśli zadziała.

Szybko usiadł z powrotem. Czuł nadzieję, nawet pewien rodzaj podniecenia, które wezbrało, gdy przybliżył na ekranie twarz Philipa. Oczywiście miał świadomość, że w zbliżeniu obrazy nie stają się wyraźniejsze i bogatsze w szczegóły. W rzeczywistości było odwrotnie: obraz o niskiej rozdzielczości w trybie zoom staje się tylko bardziej rozpikselowany. Jednak ten film miał wyjątkowo wysoką jakość jak na materiał z kamery monitoringu. Oczywiście nie było to żadne 4K ani nawet HD, ale Billy liczył na to, że mimo wszystko rozdzielczość okaże się wystarczająca dla jego potrzeb. Zbliżył się tak bardzo, jak było trzeba, i choć od razu zdał sobie sprawę, że to nie wyjdzie, i tak nacisnął play. Rozmazana głowa uciekła w prawo i zniknęła z kadru.

Rozczarowany nacisnął przycisk pauzy i się odchylił. Oczy nie były widoczne na ekranie. Wprawdzie Philip zginął na miejscu – a nie powolną i rozciągniętą w czasie śmiercią jak jego ofiary, u których naprawdę mógł z bliska zobaczyć gasnące życie – ale mimo wszystko był moment, w którym przeszedł od życia do śmierci, w którym życie go opuściło.

To chciał zobaczyć, właśnie tego doświadczyć.

Chodziło mu o tę chwilę.

Ostrość nie była jednak wystarczająco dobra. A więc porażka. Do tego wąż zaczął powoli się poruszać. Billy przeszedł myślami do Sverkera Friska i ubiegłego lata w Hudiksvall. Wtedy naprawdę się nie śpieszył. Tak łatwo byłoby to powtórzyć…

Nie! Nie! Nie!

Dzieci były w drodze, on miał zostać ojcem, stać się mężczyzną, za którego uważała go My.

Pełnym miłości. Obecnym.

Poruszając się gorączkowo, zgasił światło i wyszedł z biura. Przez całą drogę powrotną do hotelu przeklinał swój pomysł. Wiedział, że powinien się położyć. Zasnąć. Przyjść następnego dnia do pracy. Pracować. Z innymi. Zadzwonić do swojej ciężarnej żony.

Miał życie. Dobre życie.

Nic, a już na pewno on sam, nie mogło tego zniszczyć.

Amanda obudziła się około wpół do szóstej. Sebastian siedział wtedy w ciemnej kuchni od ponad godziny. Patrzył przez okno na mieszkania naprzeciwko, ale tak naprawdę nic nie widział. Trzymał w dłoni małe pudełeczko z pierścionkiem w kształcie motyla.

Był kompletnie nieprzygotowany.

Po posprzątaniu w kuchni na kilka godzin zagłębił się w materiałach ze śledztwa Vanji. Kilka razy zajrzał do Amandy. Nie była niespokojna ani się nie obudziła – zrobił to dlatego, że po prostu chciał, po prostu mógł. Około dwudziestej trzeciej poszedł się położyć, bo mała była rannym ptaszkiem. Wiedział, że dni, w których nie budzi się przed szóstą, należą do wyjątków. Najczęściej przychodziła na palcach do sypialni Vanji i Jonathana i domagała się uwagi między wpół do piątej a piątą rano. Zanim zgasił lampkę przy łóżku, pomyślał, że to był dobry dzień. Ta myśl go zaskoczyła. Po pierwsze, nigdy nie zdarzała mu się taka sentymentalna wdzięczność za to, co przeżył, a po drugie, nie przypominał sobie innego udanego dnia.

Dlatego był kompletnie nieprzygotowany.

Na sen.

Dawno go nie nawiedzał, więc Sebastian odważył się na ostrożną nadzieję, że nigdy nie wróci. Wrócił, ale nie całkiem. Uległ zmianie, zmutował w jego podświadomości w coś innego.

Już na samym początku poczuł, że sen nie jest taki jak zwykle. Wyszli z hotelu, trzymając się za ręce, i ruszyli na plażę. On i jego córka. Wiedział jednak, że to sen. W każdym wcześniejszym był właśnie tam, przeżywał to wszystko: każdy bolesny szczegół, każdy zapach, dźwięk, jakby to był pierwszy raz. Nadejście fali było zaskoczeniem. Panika, ból i smutek po przebudzeniu były prawdziwe. Każdego ranka tracił Sabine na nowo.

Jednak tym razem wiedział, że śni. Jak gdyby jednym okiem widział z zewnątrz, jak wychodzą z hotelu i idą razem, trzymając się za ręce. Niczym w filmie, który już kiedyś oglądał. Czuł pod kciukiem cienki metal pierścionka w kształcie motyla. Kiedy Sabine zmęczyła się marszem, wziął ją na barana i ruszyli na plażę, gdzie woda była dziwnie wycofana. Wiedział już dlaczego. Wiedział, co to zwiastuje, ale mimo to szedł dalej.

Sabine zauważyła dziewczynkę bawiącą się nadmuchiwanym delfinem, błękitnym i ładnym.

– Tato, ja też chcę mieć takiego – oznajmiła i pokazała go palcem. Sebastian zdał sobie sprawę, że to ostatnie jej słowa, które pamięta. Pewnie rozmawiali i śmiali się podczas kąpieli w morzu, zanim pojawiła się ogromna ściana wody, ale nie mógł sobie przypomnieć niczego konkretnego.

Słońce przygrzewało, choć było trochę pochmurno. Sebastian cieszył się, że nie zapomniał nasmarować Sabine kremem przeciwsłonecznym. Czuł jego zapach, kiedy podniósł ręce, żeby zestawić ją na ziemię i pobiec za nią do płytkiej, ciepłej wody.

Nie było jej tam.

Przez kilka sekund błądził rękami w powietrzu nad głową, gdzie powinna się znajdować. Gdzie siedziała jeszcze chwilę wcześniej. Jak mogła zniknąć? Zniknęła, bo to sen – tłumaczył sobie. Ale gdzie się podziała? Odwrócił się i szukał wzrokiem. Na plaży było sporo ludzi, dzieci z rodzicami, ale ani śladu Sabine. Wiedział, że we śnie wszystko jest możliwe, ale mimo wszystko nie mógł zrozumieć, co się dzieje. Wprawdzie od ostatniego razu upłynęło sporo czasu, ale przez wiele lat miał ten sen każdej nocy, budził się spocony z prawą dłonią zaciśniętą tak mocno, że paznokcie wbijały się w jej wnętrze.

To nie tak miało wyglądać.

Zwykle wchodzili do wody, bawili się i przeżywali jedną z tych przyjemnych wspólnych chwil taty i córki, budzących w nim uczucia, które wciąż jeszcze pamiętał po tych wszystkich latach i za którymi tęsknił tak bardzo, że to aż bolało. Nadchodziła fala. Wysoka na kilka metrów. Nieubłagana ściana wody. On chwytał Sabine. Trzymał ją pośród wirującego chaosu, który dosłownie zabierał ich ze sobą. W głowie miał tylko jedną jasną myśl. Nie wolno mu wypuścić jej z rąk. Nigdy.

Wypuszczał ją. A potem się budził.

Tak właśnie to wyglądało i taki zawsze był koniec. Nigdy nie znalazł się w sytuacji, w której szukałby jej na plaży. Aż do teraz. A Sabine nie było.

Zanim poszli pływać. Zanim pojawiły się masy wody. Zanim ją wypuścił.

Zrobił jeszcze jeden obrót. Nigdzie jej nie widział.

– Sabine! – krzyknął. Żadna z pozostałych osób na plaży nie zareagowała. Nikt nawet nie spojrzał w jego stronę. Dziwne, gdyby nie fakt, że to był sen. – Sabine! – krzyknął znowu, tym razem głośniej. Ogarnęła go panika. Co się stało? Gdzie się podziała? A jeśli spotkało ją coś strasznego? Wiedział, że już za kilka minut straci ją na zawsze, rozsypie się i już nigdy nie będzie mógł się poskładać.

Ale nie tak. Nie w taki sposób.

Ogarnęła go panika. Wykrzyczał znów jej imię i szybkim krokiem ruszył przed siebie po ciepłym piasku. Zatrzymał jakiegoś mężczyznę w niebieskich szortach i okularach przeciwsłonecznych, z ręcznikiem zarzuconym na ramię. Spytał go, czy widział Sabine, jego córkę. Opisał ją, opowiedział, jak wyglądała, co miała na sobie, wspomniał nawet o pierścionku na palcu. Mężczyzna nie odpowiedział, nie pokręcił nawet głową, po prostu poszedł dalej. Sebastian zaczął biec.

– Sabine!

Stanął i obejrzał się znowu. Osłonił oczy dłonią, omiótł wzrokiem plażę i wodę, w dalszym ciągu płytką i spokojną. Poczuł, że zaraz się rozpłacze, straci panowanie nad sobą, a bezlitosny strach i desperacja wezmą nad nim górę. Stracił córkę.

Wtedy spostrzega ją.

Zupełnie nie potrafił tego zrozumieć. Nie powinno jej tam być. Pomyślał, że ma przywidzenia, że podświadomość spłatała mu figla, ale wtedy przyszło mu do głowy, że to sen, a podświadomość przez cały czas siedzi za kierownicą. Można było jedynie odbyć z nią przejażdżkę. Przebiegł truchtem po ciepłym piasku i zatrzymał się przed małą dziewczynką.

– Amanda? Co ty tu robisz?

Podniosła na niego wzrok, pusty i pozbawiony emocji. Nic nie mówiła.

– Musimy iść, kochanie, zaraz nadejdzie fala.

Pochylił się, podniósł ją, posadził sobie na biodrze i poczuł ból w udzie. Jakby przeszyło je pięć małych ostrych igieł. Opuścił wzrok i spojrzał w prawą stronę. Sabine stała obok i głęboko wbijała mu w nogę paznokcie.

Nie była to jednak Sabine, którą zaniósł na plażę.

Ta miała skołtunione włosy zasłaniające twarz, a z dużego rozcięcia na czole spływała krew. Nagle po prostu wiedział, że uderzyła się o trampolinę, kiedy fala zaniosła ją na teren hotelu. Ciało było nabrzmiałe, a skóra popękana i szorstka po długim leżeniu w wodzie i na słońcu.

Przekrwione oczy spoglądały hardo. Oskarżycielsko. Z wyrzutem.

Zastąpiłeś mnie.

Po tych słowach się obudził. Siedział na łóżku i był pewny, że krzyczał. Oddychał z trudem, a puls miał tak przyśpieszony, że obawiał się zawału. Sen się utrzymywał, spowijał go, wypełniał wszystkie zmysły, każdy por jego skóry. Był niemal jak żywy organizm. Sebastian usiadł na brzegu łóżka, położył ręce na udach, opuścił brodę na klatkę piersiową i powoli odzyskiwał kontrolę nad oddechem. Nasłuchiwał, zerkając w stronę przedpokoju. W całym mieszkaniu panowała cisza. Jeśli rzeczywiście krzyczał, to w każdym razie nie obudził Amandy. W końcu wstał, włożył spodnie i koszulę, i poszedł do kuchni. Mimo ciemności dostrzegł małe pudełeczko na parapecie.

Czy to był on? Ten cholerny pierścionek? Sebastian podszedł do okna i wziął go do ręki, wysunął krzesło i usiadł. Trzymał w ręku pudełeczko.

Nagle usłyszał stąpanie na palcach i przywróciło go to do rzeczywistości. Mimo wszystko nie mógł powstrzymać uśmiechu, kiedy zobaczył, jak zaspana Amanda wchodzi do kuchni w piżamie z rysunkowymi psami, trzymając pluszowego królika. Odgarnął jej z twarzy potargane włosy, a Amanda wysunęła krzesło i usiadła naprzeciwko niego.

– Cześć, kochanie, dobrze spałaś? – zapytał Sebastian i wsunął nieszczęsne pudełeczko do kieszeni spodni.

– Chcę śniadanie.

– Na co masz ochotę?

– Tosty i kakao O’boy.

– Pełna piramida żywienia – skwitował Sebastian, wstając. Sam widok Amandy sprawiał, że łatwiej mu się żyło. Miłość, którą do niej czuł, działała jak wypełniająca go pierwotna siła zdolna wyprzeć wszystko to, co złe. Jednak nie mógł pozwolić, by była to siła destrukcyjna. Będą jedli, rozmawiali, przygotowywali się do wyjścia i szli do przedszkola. Tak bardzo czekał na ten ich wspólny poranek. Postanowił, że nic go nie zepsuje.

A co potem? Naprawdę nie miał pojęcia.

Telefon zadzwonił wcześnie.

Vanja czuła się niewyspana. Wstała z łóżka i zeszła na hotelowe śniadanie, żeby wypić kawę i się dobudzić. Dzwonił komisarz Anders Lövgren z policji w Malmö. Znała go z widzenia. Poznali się kilka miesięcy wcześniej na kursie zarządzania. Pamiętała go jako postawnego mężczyznę, który sprawiał wrażenie zrównoważonego.

– Przepraszam, że dzwonię tak wcześnie, ale mam tu, w Malmö, strzelaninę, która przypomina waszą – powiedział z wyraźnym skańskim akcentem.

Poranne zmęczenie Vanji zniknęło jak ręką odjął.

– Kiedy to się wydarzyło?

– Wczesnym rankiem. Mężczyzna zginął od strzału w głowę, kiedy wychodził z mieszkania. Nie wygląda to na porachunki gangów.

– Dlaczego sądzicie, że to nasz człowiek?

– Sprawdziliśmy go, to niejaki Aakif Salim Haddad. Zamieszkał tu dwa lata temu, ale urodził się i wychowywał w Karlshamn. Dlatego pomyślałem, że dam wam znać.

– Masz już kaliber broni?

– Nie, technicy są teraz na miejscu. To chwilę potrwa. Mogę wysłać raport, kiedy już go dostanę.

Vanja się zastanowiła. Nie chciała czekać. Krajowa Policja Kryminalna powinna być na miejscu, na wypadek gdyby się okazało, że to ten sam sprawca.

To było ich śledztwo.

Nikt nie mógł powiedzieć, że nie zrobili wszystkiego, co mogli i co było potrzebne. Wstała i ruszyła do wyjścia.

– Jedziemy natychmiast. Wyślij adres esemesem.

– Oczywiście. Przyślę ci też wszystkie dotychczasowe materiały, żebyś mogła się z nimi zapoznać po drodze.

Przez całą drogę jechali na sygnale. Prowadziła Vanja. Ursula siedziała obok i przeglądała skąpe materiały, które przysłał Lövgren. Ofiarą był trzydziestojednoletni mężczyzna, Aakif Salim Haddad, urodzony i wychowany w Karlshamn. Mechanik samochodowy, właściciel firmy. W przeszłości kilkakrotnie ogłaszał upadłość, był oskarżany o przestępstwa skarbowe i ścigany za długi, ale nigdy nie został skazany. Został trafiony w głowę, kiedy wczesnym rankiem opuszczał swój dom przy Lergöksgatan w Hyllie. Nie było żadnych naocznych świadków, ale kilku okolicznych mieszkańców słyszało strzał albo mocny huk. Nic więcej nie zaobserwowano. Żadnych samochodów odjeżdżających z miejsca zdarzenia ani uciekających ludzi.

Vanja poprosiła Billy’ego, by zestawił Haddada z innymi ludźmi z szybko rosnącej bazy danych, którą stworzył, licząc na znalezienie czegoś interesującego. Upewniła się, że wyszukiwanie objęło również Mackego Rowella – ten człowiek miał w sobie coś, co nie dawało jej spokoju. Zabójca czy ofiara – w jakiś sposób był w to wszystko zamieszany.

– Wiesz, kto jest lekarzem sądowym? – odezwała się Ursula, wyrywając ją z zamyślenia. Skończyła przeglądać otrzymany materiał. Vanja pokręciła głową.

– Nie powiedział, a ja zapomniałam spytać.

– Pomyślałam, że można by do niego zadzwonić. Jeśli sprawa jest tego warta, powinniśmy ją przejąć jak najszybciej.

– To dlatego tu jesteś – poinformowała szczerze Vanja.

– A ty dlaczego?

Vanja na chwilę przestała skupiać się na drodze i posłała jej pytające, pełne irytacji spojrzenie.

– Jeździsz z Carlosem po jakieś segregatory, bierzesz udział w przesłuchaniu konkubiny Philipa… – ciągnęła Ursula. – Nie możesz być wszędzie przez cały czas. Deleguj innych.

Vanja nie odpowiedziała, tylko dodała gazu i wyprzedziła sznur samochodów. Ursula patrzyła na nią zmartwiona. W ostatnich dniach Vanja stawała się coraz bardziej zacięta i zestresowana. Nie należało się dziwić. To był jej chrzest bojowy w roli szefowej. Ursula wiedziała, że konieczność wypuszczenia Sjögrenów to coś, co nie daje Vanji spokoju. Jednak poświęcenie im czasu nie było błędem. Tylko ich nazwiska pojawiły się jako wyniki, gdy zestawili swoje rejestry, a poza tym Sjögrenowie byli posiadaczami broni poszukiwanego kalibru.

– Nie możesz brać do siebie niepowodzeń i przeciwności. Dostałaś tę pracę dlatego, że jesteś dobra. Nie zapominaj o tym. I nie zapominaj też, że masz dobrą ekipę, która cię wspiera.

Vanja spojrzała na nią z wdzięcznością wręcz namacalną.

– Dziękuję, nie wiesz nawet, jak bardzo były mi potrzebne takie słowa.

– Dlatego to mówię.

Przez zwykle napięte rysy twarzy Vanji przebił się lekki uśmiech.

– Nie żartuję – kontynuowała Ursula. – Byłaś naprawdę dobrą śledczą i będziesz naprawdę dobrą szefową Krajowej Policji Kryminalnej. O ile nie spotka cię syndrom wypalenia i będziesz miała odwagę trochę nam zaufać.

– Ufam wam, nie o to chodzi. Po prostu…

– Jeżeli człowiek chce mieć pewność, że coś zostanie zrobione, jak trzeba, powinien to zrobić sam.

– To moja życiowa filozofia.

Jechały dalej w milczeniu. Ursula próbowała się dodzwonić do lekarki medycyny sądowej, której nazwisko znalazła, ale trafiła na automatyczną sekretarkę. Nagrała krótką wiadomość o tym, jakie to ważne, by mogła zobaczyć ciało na miejscu. Obejrzenie czegoś na żywo daje najwięcej. W przypadku rekonstrukcji albo w sytuacji, gdy wydarzenia referuje ktoś inny, jego interpretacja lub opinia mogą sprowadzić na manowce. Nikt nie potrafi zachować pełnego obiektywizmu, dlatego wolała własną perspektywę.

Spojrzała znów na towarzyszkę. Vanja wyglądała już na mniej zestresowaną. Zwolniła. Ursula zaczęła się zastanawiać, czy powinna powiedzieć coś więcej. Myślała o tym poprzedniego dnia, kiedy usłyszała, jak Vanja rozmawia z Amandą. Przypomniały jej się wtedy napięte stosunki z jej własną córką, Bellą.

– Słyszałam, że wczoraj rozmawiałaś z Amandą – oznajmiła. Skoro już rozmawiały otwarcie, uznała, że poruszy ten temat. Jeśli jej słowa źle podziałają na Vanję, nigdy więcej o tym nie wspomni. – Wyrosła.

– Prawda?

– Może powinnaś tam pojechać w ciągu dnia, przywitać się.

Vanja rzuciła jej pytające spojrzenie, jakby się zastanawiała, dokąd to zmierza.

– Dlaczego?

– Wydawało się, że za nią tęsknisz.

– Oczywiście, że tęsknię.

Nie ulegało wątpliwości, że w dalszym ciągu nie rozumiała, dlaczego rozmawiają o jej córce.

– Kiedy cię zobaczyłam, zaczęłam myśleć o Belli. O tym, jak często sama byłam nieobecna, i że dziś bardzo tego żałuję – wyjaśniła Ursula.

– To tylko kilka tygodni w roku, poradzi sobie.

– Nie powinnaś jechać ze względu na nią, tylko na siebie.

– Nie rozumiem, co masz na myśli.

No tak, sama do końca tego nie rozumiała. Zaczęła żałować, że poruszyła ten temat. Chciała tylko dać dobrą radę, powstrzymać Vanję przed popełnieniem tych samych błędów, które stały się jej udziałem. Ale powinna była dwa razy się zastanowić.

– Chcę tylko, abyś pomyślała nad znalezieniem równowagi. Tak jak rozmawiałyśmy wcześniej. To ważne.

– Tęsknię z nią, ale Jonathan jest w domu i w żadnym razie nie czuję się złą matką.

Ursula pokiwała głową sama do siebie. No i to właśnie ona. Różnica między nimi.

Sama czuła się jak zła matka, bo taka była. Nieobecna znacznie częściej, niż wymagała tego jej praca, nie za bardzo obecna, nawet kiedy była w domu. Niezbyt zainteresowana Bellą i jej życiem. Co jakiś czas wyprowadzała się z domu i zostawiała ją z Mickem, który z kolei za dużo pił.

Vanja nie była nią, a Amanda Bellą.

Nie znalazłyby się w takiej samej sytuacji jak ona i córka.

– Masz rację, nie powinnam się mieszać. Jestem ostatnią osobą, od której chciałoby się przyjmować porady rodzicielskie.

– Doceniam, że się angażujesz i przejmujesz… A właśnie, jak tam Bella?

– Nie wiem i dlatego jestem ostatnią osobą, której należałoby słuchać.

Ursula pomyślała, że Vanja zaraz zacznie wygłaszać jakieś frazesy na pocieszenie, mówić, że na pewno nie jest tak źle, jak sądzi, ale ku jej radości jechały dalej w milczeniu.

Kiedy wysiadły z samochodu na Lergöksgatan, przy której stały płaskodachowe szeregowce z żółtej cegły z różnokolorowymi drewnianymi detalami, na miejscu czekał już Anders Lövgren. Ogrodzony teren był mniejszy, niż zdaniem Ursuli powinien, więc zaczęła od zwrócenia na to uwagi.

– Jeśli przejmiecie sprawę od nas, będziecie mogli sobie grodzić do woli – stwierdził mężczyzna, nie dając się sprowokować, i poszedł za nimi na miejsce zbrodni.

– Gdzie jest ciało? – spytała Ursula, gdy dotarli do małego trawnika przed domem z wiśniowymi drzwiami i dobranymi do nich kolorystycznie deseczkami w trzech rzędach pomiędzy dachem a dużymi oknami.

– Lekarka skończyła pracę i zabrała je ze sobą.

– Chwileczkę, przecież wiedzieliście, że przyjedziemy. Dzwoniłam, zostawiłam wiadomość, a ciała i tak nie ma. Co mam teraz robić, do cholery? Patrzeć na plamki krwi?

Anders spojrzał na nią ze spokojem, wielki i niewzruszony. Vanja tak go właśnie zapamiętała. Sama stała w milczeniu i się nie odzywała. Ursula musiała poradzić sobie sama, to była jej walka.

– Okej, dwie… nie, trzy sprawy – powiedział, pokazując Ursuli trzy palce. – Po pierwsze, to w dalszym ciągu nasze śledztwo i nasze miejsce zbrodni. Po drugie, lekarka ma inne rzeczy do roboty niż odsłuchiwanie poczty głosowej. Dlaczego nie zadzwoniłaś do mnie, skoro to było takie ważne? I po trzecie, nie bądźcie tymi nadętymi sztokholmczykami, którzy przyjeżdżają pouczać wieśniaków. Powinno być was stać na więcej.

Kiedy skończył, Ursula nie zaszczyciła go nawet jednym spojrzeniem. Zwróciła się od razu do Vanji.

– Pojadę samochodem do kostnicy. Zgadamy się później w sprawie dalszych kroków.

Po tych słowach odeszła.

– Urocza – skwitował Anders i zaczął opowiadać, co ustalili do tej pory. Roznosiciel gazet widział, jak krótko po zabójstwie odjeżdżał stamtąd ciemny samochód, ale nie zapamiętał marki ani modelu. Funkcjonariusze sprawdzili okoliczne kamery. Właśnie mieli spróbować porozmawiać z Emmą Spjut, partnerką Haddada. Spała, kiedy jej chłopak wychodził z domu.

– Mam kilka nazwisk i chciałabym sprawdzić, czy coś jej mówią – oznajmiła Vanja i weszli do środka.

Przyniosło to mniej niż nic. Emma nigdy wcześniej nie słyszała żadnego z nazwisk z listy Vanji, nawet Kerstin Neuman. Nie pochodziła z Karlshamn. Nie wyciągnęli z niej wiele więcej. Najczęściej w odpowiedzi na ich pytania kręciła głową i była w wyraźnym szoku. Postarali się więc, by spotkanie było krótkie.

Po wyjściu na ulicę Vanja zaczęła się zastanawiać, co powinni robić dalej. Nagle rozległ się dzwonek telefonu. Ursula oznajmiła, że przejmują śledztwo.

Kaliber się zgadzał. Wszystko się zgadzało.

Mieli piątą ofiarę.

Rasmus przez całą drogę uważał, by nie przekraczać dozwolonej prędkości. Julia spała obok niego, ale obudziła się, kiedy zwolnił i skręcił przy tablicy informującej, że do Högahult zostały trzy kilometry. Rozejrzała się zaspana i nieco zdezorientowana, a on zapytał, czy zjadłaby śniadanie. Przy okazji tankowania kupił sok i bułki. Leżały na tylnym siedzeniu. Jedząc, patrzyła na las i pola, które mijali.

Po chwili skręcili na zarośniętą leśną drogę, którą mógł zauważyć tylko ktoś, kto wiedział o jej istnieniu. Prowadziła do starej, zniszczonej stodoły. Trawy i chaszcze drapały w podwozie samochodu i Rasmus musiał pracować kierownicą, żeby unikać wystających kamieni i najgłębszych dołów pozostawionych niegdyś przez ciężkie maszyny leśne. Prosta drewniana stodoła koloru czerwonego była w gorszym stanie, niż zapamiętał, ale nadal stała. Na szczęście. Planu B na ukrycie samochodu nie miał. Wyszedł, otworzył duże podwójne drzwi, które zaczęły protestować na zardzewiałych zawiasach, i wprowadził passata do środka.

– Musimy to robić na raty – oznajmił, wyciągnął broń, najważniejszy pakunek i szarą plandekę, którą wspólnie przykryli samochód. Wyszli, zamknęli wielkie drzwi i cofnęli się o kilka kroków. Samochód nie był widoczny z leśnej drogi. Julia popatrzyła na Rasmusa z dumą.

– Idealnie.

– Dzięki. Zostało już tylko około piętnastu minut na piechotę – oznajmił, wskazując las. Wzięli te pakunki, które byli w stanie unieść, a on ruszył przodem. W powietrzu czuć było intensywną woń ziemi, mchu i opadłych liści z zeszłej jesieni. Wszędzie ćwierkały i śpiewały ptaki, a co jakiś czas rozlegał się szelest paproci i gałęzi. Przez korony drzew, które dopiero zaczęły pączkować, padały promienie słońca, ale w cieniach na dole w dalszym ciągu panował chłód.

To właśnie był las, na który dał się nabrać jego dziadek.

Las, który Rasmus kochał w dzieciństwie i wieku nastoletnim.

Idąc tak przed Julią, nagle uświadomił sobie, jak bardzo był dla niego ważny. Dorastał w nim. I to dorastanie trwało. Chodził teraz bardziej wyprostowany, pewniejszy siebie. Zniknął już chłopiec, którego Julia spotkała na imprezie kilka tygodni wcześniej. Teraz był kimś zupełnie innym. Był kimś.

Jej partnerem, towarzyszem, kochankiem, wspólnikiem.

Wszystkim, tak samo jak ona była wszystkim dla niego.

Wprawnie przeprowadził ją przez potok i na wzniesienie znajdujące się za nim. Nie było żadnych ścieżek ani niczego, czym można by się kierować. Tylko drzewa. Wiedział jednak, dokąd iść, i prowadził ją coraz głębiej w las. Po chwili zatrzymał się na zboczu i poprosił, by stanęła obok niego. Przed nimi rozciągała się polana z wysoką żółtą trawą, częściowo zarośnięta przez chaszcze. W zagajniku kawałek dalej dostrzegli czerwoną chatę z białymi narożami, w połowie ukrytą za roślinnością. Kiedy podeszli, okazało się, że jest w zdumiewająco dobrym stanie, jeśli wziąć pod uwagę, że przez lata nikt w niej nie mieszkał. Tylko mała szybka w jednym ze szprosowych okien była stłuczona. Od ściany zwróconej ku polanie odpadała farba, bo wiatr i deszcz miały tam nieograniczony dostęp. Wokół fasad rosła wysoka trawa, a komin niepokojąco przechylał się na jedną stronę.

– Podoba ci się? – zapytał Rasmus z nadzieją w głosie.

– Wspaniała.

Sprawdzili drzwi. Były zamknięte. Nie miał klucza, więc podszedł do stłuczonej szyby, wsunął rękę, otworzył skoble i wszedł do chaty. Kilka sekund później otworzył drzwi od środka.

– Witam – powiedział trochę teatralnym tonem i wpuścił ją do środka.

Wnętrze było zakurzone, na parapetach leżało pełno martwych much, przez stłuczoną szybę wpadło do środka sporo liści i brudu, ale mimo tego wszystkiego wnętrze i tak zapraszało. Był tu salon z rustykalnymi drewnianymi meblami i kominkiem, po drugiej stronie komina prosta kuchnia z piecem opalanym drewnem, po prawej drzwi do małej sypialni. Skromnie i staroświecko, ale nie czuło się, że to opuszczone miejsce. Raczej że ktoś wyszedł załatwić szybko jakąś sprawę i nigdy już nie wrócił.

– Wygląda tak, jak zapamiętałeś? – spytała.

– W zasadzie tak. A obawiałem się, że wszystko zniszczyli. Co myślisz? – zapytał. Naprawdę mu zależało, by chata podobała jej się tak bardzo jak jemu.

– Już czuję się tak, jakby należała do nas – odparła i przyciągnęła go do siebie. – Wiesz, że jesteś najlepszym, co mnie w życiu spotkało?

Zawsze zbierało mu się na płacz, kiedy mówiła, że go kocha. Po śmierci Bekki nie słyszał takich słów zbyt często. Z tamtą chwilą wszystko się zmieniło, stało się zimniejsze, cichsze, bardziej samotne.

– A ty mnie – odpowiedział słabym głosem i przycisnął usta do jej ust. Żarliwie odwzajemniła pocałunek.

Kochali się na podłodze.

Po wszystkim, gdy leżeli przytuleni, uderzyła go myśl, jak bardzo jest cicho. Słychać było tylko ich oddechy i delikatny szum wiatru wśród drzew za oknami. Jakby na całym świecie nie było nikogo oprócz nich.

– Chcę, aby tak było zawsze – oznajmił.

– Ja też.

– Ale musimy już iść – powiedział, unosząc się na łokciu. – Trzeba przynieść resztę rzeczy i ogarnąć wszystko, zanim się ściemni. Tutaj po zmroku naprawdę nic nie widać.

– Lubię ciemność – odpowiedziała poważnie.

Kilka godzin później uruchomili ręczną pompę studni znajdującej się kawałek dalej. Trzeba było mocno pompować przez jakiś czas, ale w końcu popłynęła zimna, trochę żółtawa woda. Nie miała zapachu i smakowała dobrze, więc pomyśleli, że mogą jej używać. W kominku płonął ogień. Na początku dym leciał do środka, ale Rasmus naprawił przepustnicę. W drewutni znaleźli niewiele drewna, ale wystarczyło na kilka dni. Julia ugotowała makaron i zjedli go z keczupem.

Potem usiedli i zaczęli planować przyszłość. Policja miała jej nazwisko. Na razie była tylko osobą, do której dzwoniła jedna z ofiar, ale to mogło doprowadzić policjantów do Mackego, który zaginął, i do spotkania klasowego. Nie można było wykluczyć, że wrócą. To chyba niezbyt dobrze, że nie zastaną jej w domu i nikt nie będzie znał miejsca jej pobytu. Czy to będzie równoznaczne z przyznaniem się do winy? Nie mogła już nic na to poradzić. Stało się. Należało przystąpić do pracy i czym prędzej wykreślić resztę nazwisk z listy.

Musieli kupić cieplejsze ubrania, więcej jedzenia, latarkę, więcej zapałek. W kuchni brakowało wielu potrzebnych rzeczy. Powinni też wstawić coś w miejsce stłuczonej szyby. Julia chciała, by na wszelki wypadek ukradli nowe tablice rejestracyjne, na wypadek gdyby policja ustaliła, z jakiego samochodu korzystali. Komórki dało się namierzyć, tylko kiedy były włączone, więc wyłączyli je przed wyjazdem do Malmö.

Postanowili, że pościelą w salonie. Wzięli zimne od wilgoci materace z sypialni, położyli je przy kominku, a na nich śpiwory. Uznali, że dobrze będzie spać przy kominku, bo w nocy może być zimno, zwłaszcza przy stłuczonej szybie.

Kiedy skończyli, Julia wślizgnęła się na prostą, solidną drewnianą kanapę, która stała pod ścianą.

– Chcę się nauczyć strzelać – oznajmiła.

Rasmus odwrócił się do niej i spostrzegł, że patrzy na karabin leżący w czarnej torbie.

– Możesz mnie nauczyć?

– Mogę spróbować – odparł Rasmus, poszedł do karabinu i z wprawą wyjął go z futerału. Podał Julii. – Miałem osiem lat, kiedy po raz pierwszy pozwolono mi wystrzelić. Nauczył mnie dziadek. Powiedział, że sekretem dobrego strzelca jest to, że myśli o broni jak o przedłużeniu siebie. Nie należy się jej bać, a czuć respekt należy nie przed nią samą, lecz przed tym, co potrafi zrobić.

– Twój dziadek wydaje się w porządku.

– I taki był. Tęsknię za nim.

Julia usiadła z karabinem, obróciła go, uniosła na ramię i wycelowała przez okno.

– W takim razie spróbujmy zrobić z tego przedłużenie mnie – powiedziała, opuściła broń i uśmiechnęła się do niego.

Nikt oprócz policjantów nie skojarzył faktów. Jeszcze.

Powodem, jak się tragicznie składało, było to, że strzelaniny ze skutkiem śmiertelnym nie należały już w kraju do rzadkości, a skoro ofiara nazywała się Aakif Haddad, dziennikarze i użytkownicy Twittera w pierwszej chwili pomyślą o gangach, będą próbowali udowodnić, że doszło do kolejnych śmiertelnych porachunków w półświatku.

Była to cisza przed medialną burzą.

Jednak Vanja była przekonana, że nie potrwa to zbyt długo. Niestety najbardziej prawdopodobne było, że ktoś z policji w Malmö wygada się na temat zainteresowania Krajowej Policji Kryminalnej i wtedy nie tylko będą mieli piątą ofiarę, ale i snajpera, który zmieni miejsce pobytu, będzie mógł się pojawić gdziekolwiek i zabić kogokolwiek. To, że wszystkie ofiary miały powiązania z tym samym miastem, wcale nie ułatwi sprawy. Z tego powodu każdy, kto wyprowadził się z Karlshamn, będzie mógł się czuć jak potencjalna kolejna ofiara. O ile Vanja znała tabloidy, ta perspektywa była zbyt dobra, by mogły z niej zrezygnować. Pomyślała o dyskusjach, które odbywała z Torkelem, i o ich stosunku do pracy. Oboje oczywiście rozumieli, że ludzie potrzebują informacji, ale zdawali sobie sprawę, że gazety często upraszczają trudne, złożone konteksty, pławią się w tragediach, tworzą więcej podejrzliwości i niepewności, niż to konieczne.

„Oni nie sprzedają informacji, tylko strach”.

Tylko że nie mogąc przedstawić żadnego motywu ani powiązania między ofiarami, nie miała jak się przed tym obronić. Obecnie jedynym, co łączyło wszystkich zastrzelonych, było to, że pochodzili z Karlshamn lub tam mieszkali – obecnie lub dawniej. Nieco wyolbrzymiając, można było stwierdzić, że każdy były mieszkaniec Karlshamn jest potencjalną kolejną ofiarą.

Na razie. Miała nadzieję, że uda się to zmienić. I to szybko.

– Okej, powiedzcie, że coś znaleźliście – zaczęła, gdy w towarzystwie Ursuli weszła do gabinetu. Przy biurkach siedzieli Billy i Carlos, a ona od razu wiedziała, że odpowiedź będzie przecząca. Przecież gdyby dokonali odkrycia, które dałoby się uznać za przełom w śledztwie, zadzwoniliby do niej. Rzuciła kurtkę na biurowy fotel i popatrzyła na kolegów. Carlos posłał Billy’emu takie spojrzenie, jakby przekazywanie złych wiadomości było jego zadaniem.

– Jeśli zacząć od Mackego Rowella, to nie ma nic, co mogłoby wskazywać, że poznał Aakifa Haddada.

– A Haddad i pozostała czwórka? Mamy tam coś?

– Nic, co by ich ze sobą wiązało – odparł Carlos i dodał: – Tylko tyle, że on także został zgłoszony na policję, ale nie skazany.

– Jak wszyscy pozostali oprócz Bergströma – stwierdziła Vanja i podeszła do tablicy. Spojrzała na zdjęcie schludnego młodego mężczyzny z przedziałkiem. – Może po prostu przeoczyliśmy, że on też zrobił coś gównianego. Może mimo wszystko mamy do czynienia z mścicielem – powiedziała i sama usłyszała, jak zmęczony i przygnębiony staje się jej głos na samą tę myśl.

– Trudno mi sobie wyobrazić Rowella jako zwolennika tezy, że ludzi należy karać za przestępstwa, które popełnili – rzekł Billy.

– Chyba że sam ucierpiał – wtrącił Carlos.

– Wciąż może być ofiarą numer jeden – stwierdziła Ursula na nowo.

– Jeśli tak, to musimy zmienić ukierunkowanie – oznajmiła Vanja z lekką rezygnacją. – Sebastian mówił, że pierwsze zabójstwo pewnie miało motyw osobisty. Co to jest? – zakończyła, wskazując na zdjęcie przypięte pod fotografią Marcusa Rowella.

– Ostatnie zdjęcie Rowella – odpowiedział Carlos. – Zrobione w hotelu półtorej godziny przed tym, jak jego telefon został wyłączony.

– Skąd je wziąłeś? – zapytał Billy, podchodząc do tablicy.

– Z Instagrama – wyjaśnił Carlos, a Vanja ze zdziwieniem pomyślała, że w sposobie, w jaki wypowiedział to słowo, kryje się chyba nutka dumy.

– Co do… – Billy nachylił się i spojrzał na obraz z bliska.

– Co się dzieje?

– To ona, tutaj w tle. Dziewczyna z fioletowymi włosami.

– No i co z nią?

Billy nie odpowiedział od razu. Podszedł do drugiego końca tablicy, na którym umieścił zdjęcie lotnicze stacji benzynowej. Popatrzył na nie z bliska, a potem odwrócił się do pozostałych.

– Była przy stacji benzynowej i chciała odebrać swój samochód po tym, jak Bergström został zastrzelony. Zaparkowała tutaj. – Odwrócił się znowu i wskazał zdjęcie, dokładnie pośrodku dwóch linii, które poprowadził jako możliwy kąt strzału.

– To Julia Linde – wyjaśnił Carlos. – Kobieta, do której Bergström dzwonił pięć razy po imprezie. Rozmawiałem z nią wczoraj.

– Pamiętasz, jaki to był samochód? – spytała Vanja, a pełna nadziei energia w jej głosie była wręcz namacalna.

– Tak. Granatowy passat – odparł Billy, wrócił szybkim krokiem do swojego biurka i podniósł leżący tam mały notatnik. Vanja stanęła mu za plecami, gdy wertował i szukał. – BRY trzysta trzydzieści dwa.

Carlos pośpieszył z powrotem na swoje miejsce i wpisał kombinację na klawiaturze.

– To nie jej samochód. Jest zarejestrowany na Tomasa Grönwalla, zamieszkałego tu, w Karlshamn, przy Hagalundsvägen.

– Grönwall – powiedział Billy sam do siebie. – Grönwall – powtórzył, wrócił do tablicy i szybko przebiegł wzrokiem listę ponad trzydziestu nazwisk, wiszącą obok zdjęcia Kerstin Neuman.

– Rebecca Grönwall zginęła w wypadku autobusowym. Miała piętnaście lat.

– Czyżby jego córka?

– A pozostałe ofiary? – ponagliła Vanja. – Coś tam mamy? Coś, co prowadzi do Grönwalla?

Przez mniej więcej minutę w pokoju słychać było jedynie stukot klawiszy komputera.

– Haddad został zgłoszony na policję, ponieważ oszukał syna Grönwalla, biorąc pożyczkę na jego nazwisko – powiedział Carlos po szybkim znalezieniu starego zgłoszenia w sieci.

– Dobrze. Coś jeszcze?

– Rebecca Grönwall i Philip Bergström chodzili do tej samej klasy – odezwała się Ursula.

– A po tamtym ponownym spotkaniu Bergström dzwonił do Julii Linde. Tej samej, która wzięła samochód Grönwalla – kontynuował Carlos i wskazał głową tablicę. – Dlaczego to zrobiła?

– Pewnie tatuś Grönwall ją o to poprosił – podsunęła Vanja.

– Skłamała, że to samochód jej mamy – powiedział Billy po ponownym skonsultowaniu się ze swoim notatnikiem.

– Czyli wiedziała, że samochód jest zamieszany w jakieś ciemne sprawki?

– Nie wiem, ale skłamała.

– Wiemy, czy oni się znają?

– Linde chodziła do tej samej klasy, co Rebecca Grönwall i Bergström – wtrąciła Ursula.

– Kiedy z nią rozmawiałem, miała w sobie coś takiego… – zaczął Carlos z namysłem. – Poczułem, że… ona coś wie albo chce się dowiedzieć, ile wiem ja.

– Naciągane… – skwitował Billy, ponownie przykładając palec do lotniczego zdjęcia stacji benzynowej. – Zabrała samochód, bo był w nim snajper? Czy to stamtąd padły strzały? I dlatego nikt nie widział, by ktoś opuszczał to miejsce?

Wszyscy umilkli i zastanawiali się nad nową teorią. Istotnie była naciągana, ale nie wykluczona. W Stanach Zjednoczonych niektórzy snajperzy oddawali strzały ukryci w zaparkowanych samochodach.

– Czy na Kungsgatan stał niebieski passat? – zapytała Vanja, rozglądając się po pokoju. Odpowiedziały jej wzruszenia ramion i niepewne miny.

– O ile pamiętam, to nie. – Ursula przerwała ciszę. – Ale mamy liczne zdjęcia…

– Zrobimy tak – zdecydowała Vanja, ponownie przejmując kontrolę. – Zgarniemy ich, korzystając ze wszystkiego, co mamy. Zapytam Kristę, co możemy dostać stąd. W najgorszym wypadku będziemy musieli zaczekać na posiłki z innych dystryktów. Było już pięć ofiar, więc nie możemy ryzykować.

Wszyscy pokiwali głowami na znak zgody, a Vanja wyszła z pokoju. Billy usiadł z powrotem przy komputerze i wkrótce rozległ się szmer drukarki. Billy wstał, podszedł do niej, wziął wydruki i przyczepił do ściany zdjęcia Tomasa Grönwalla i Julii Linde z rejestru paszportów.

– Miejmy nadzieję, że w samochodzie znajdą się fizyczne dowody, żeby nie było powtórki z Sjögrenów – powiedział i cofnął się o krok z zatroskaną miną.

– Mamy kobietę, która odbiera jego samochód z miejsca zbrodni – rzekł Carlos.

– Powodów może być sto. Jesteśmy w stanie powiązać go tylko z dwiema spośród pięciu ofiar.

– A ją z jeszcze jedną, z Bergströmem – zaznaczyła Ursula.

– Na upartego. Ale pozostają Bernt i Angelica. Tu nie mamy nic.

– Na razie.

– Mam nadzieję, że się nie mylimy – oznajmił Billy, odwracając się do niej. – Z wielu powodów, choćby dlatego, że to kompletnie złamie Vanję, jeśli znowu popełnimy błąd. Czy któreś z nich ma w ogóle pozwolenie na broń? – zapytał Billy.

– Mogę to sprawdzić – zaoferował Carlos, ale przerwał mu sygnał z komputera. Carlos otworzył otrzymany plik. – Popatrzcie na to… – powiedział, podnosząc wzrok na Billy’ego i Ursulę. Ci podeszli i stanęli po obu jego stronach. – Wpisałem numer rejestracyjny passata i zestawiłem go z obrazem z kamer – drogowych i monitoringu. To było w Malmö, dziś rano.

Billy i Ursula nachylili się, żeby lepiej widzieć czarno-biały obraz, mimo wszystko w przyzwoitej rozdzielczości – wystarczająco dobrej, by rozpoznali młodą kobietę za kierownicą. Julię Linde.

– Kim jest ten facet? – zapytał Billy.

– W każdym razie to nie Tomas Grönwall – odparła Ursula. – Ale myślę, że znaleźliśmy naszych snajperów.

Lisa Ohlsson nie lubiła ciemności.

Po tym, jak w wieku dwunastu lat zdobyła certyfikat AOWD, spróbowała nurkowania nocnego z mamą, która miała w logbooku ponad dziewięćset nurkowań. Pełna wiary w siebie czekała na wczesnojesienną noc. Woda wciąż była ciepła po wyjątkowo słonecznym i gorącym lecie. Kombinezon wystarczył aż nadto. Napompować kamizelkę, zeskoczyć z pomostu, odbić kawałek. Regulator na miejscu, spuścić powietrze z kamizelki, powoli opadać. Już po kilku metrach poczuła, że nie będzie jej się podobało. A przecież uwielbiała nurkować, kochała wrażenie nieważkości, możliwe w tym milczącym świecie dzięki idealnemu wyważeniu.

Jednak tym razem poczuła się zupełnie inaczej. Źle.

Chwyciło ją coś, co nie miało nic wspólnego z racjonalnym myśleniem – jakiś instynktowny, pierwotny strach. Tak musieli się czuć w nocy ludzie z epoki kamienia, pomyślała. Bali się nieznanego i tego, co może się w nim kryć. Był to strach przed ciemnością, którego oduczyła się na powierzchni i na który nie mogło nic poradzić ograniczone światło jej latarki. Nie była w stanie panować nad oddechem, nie osiągnęła neutralnej pływalności, co chwilę sprawdzała głębokościomierz i okazywało się, że jest na innej głębokości, niż myślała. Przez kilka sekund nie wiedziała nawet, czy płynie w górę czy w dół. Wszędzie była po prostu czerń. Już po niecałym kwadransie dała sygnał mamie, że chce wypłynąć. Od tamtego czasu nigdy nie nurkowała nocą i nie planowała, że zrobi coś więcej.

Kiedy pewnego razu przed wielu laty postanowili, że zacznie nurkować, albo raczej: kiedy zamęczała wszystkich, że chce zacząć, postanowili, że kto inny niż jej mama zajmie się szkoleniem. Ona mogła pomóc Lisie w teorii, tabelkach, wszystkich wyliczeniach, dawać jej praktyczne wskazówki i odpowiadać na pytania, które będą się pojawiały. Przez kilka lat podróżowała po świecie i utrzymywała się z pracy instruktorki nurkowania. Zanim zdobyła wykształcenie, pracę, wkroczyła w dorosłe życie. Zanim urodziła Lisę. Obie jednak były zgodne, że same kursy powinny być prowadzone przez kogoś innego. Z kim Lisa będzie miała… mniej tarć.

Teraz klęczała na głębokości dziewięciu metrów przy linie, która trzymała boję na powierzchni, i czekała, aż wróci jej instruktor Dagge. Kurs, który – miała nadzieję – zakończy się tego dnia, nosił nazwę Search and recover, a to było ostatnie z czterech nurkowań. W jeziorze. Lisa nie lubiła jezior. Od zawsze wolała morze. Był tam lepszy widok, woda wydawała się czystsza, z dna wzbijało się mniej mułu, było więcej światła. W pochmurny dzień taki jak ten na głębokości dziewięciu metrów w jeziorze zaczynała myśleć o swoim jedynym nocnym nurkowaniu. Którego nie chciała sobie przypominać. Zresztą tym razem miała na sobie suchy skafander. Było jej w nim ciepło i sucho, ale miała też więcej kłopotu z regulowaniem pływalności. Zamknęła oczy i zmusiła się, by brać głębokie, kontrolowane oddechy, jak ją tego uczono – odpowiednie, by po prostu lekko unieść się z dna, a potem opaść z powrotem przy wydechu. Jak podskakujący spławik.

W końcu zobaczyła światło latarki Daggego i poczuła, że się odpręża. Niedobrze. To oznaczało, że była napięta. Wiedziała, że emocje należy trzymać na wodzy. Coś takiego nie powinno być trudne. Gdyby robiła to samo w morzu koło domku, bez wątpienia by sobie poradziła. Ale tutaj…

Dagge zbliżył się i na migi zapytał, czy wszystko w porządku, a ona dała znak, że jest okej. Wyciągnął tabliczkę i zaczął pisać, a Lisa na nią świeciła.

Dziesięć machnięć płetwami, potem dziewięćdziesiąt stopni w prawo. Kolejnych dwanaście machnięć, dziewięćdziesiąt stopni w lewo, a potem jeszcze cztery. Będzie tam leżał biały pakunek, który miała zabrać z powrotem. Dagge wskazał na nią i zapytał, czy zrozumiała. Potwierdziła. Schował tabliczkę, pokazał kierunek, od którego powinna zacząć, zahaczył jeden koniec liny i dał jej całą szpulę.

Sprawdziła kompas na ramieniu i zaczęła płynąć ze szpulą w jednej ręce i latarką w drugiej.

Jeden-dwa-trzy – liczyła machnięcia, spokojnie płynąc przed siebie w ciemnych wodach. Spojrzała na głębokościomierz i zobaczyła, że wypłynęła ponad metr ku górze na tym względnie krótkim odcinku. Przeklinając samą siebie za suchy skafander, wypuściła trochę powietrza i kontynuowała.

Cztery-pięć-sześć… teraz miała prawidłową pozycję. Dno, na którym czekała, było piaszczyste, ale im dalej płynęła, tym bardziej zamieniało się w jakąś czarną maź. Lisa dokładnie wiedziała, jak to jest, kiedy się w nią wpadnie. Opuściła się jeszcze o mniej więcej dziesięć centymetrów. To tak, jakby człowiek miał nigdy się nie uwolnić. Jakby maź żyła i chciała go wchłonąć. Obrzydlistwo. Morze nigdy nie ma takiego dna. Nienawidziła jezior.

Siedem-osiem-dziewięć-dziesięć… spojrzenie na kompas i ostry skręt w prawo. Chwyciła szpulę w inny sposób i spostrzegła, że cienka lina nadal się rozwija. Znów zaczęła liczyć.

Jeden-dwa-trzy-cztery… – kolejne zerknięcie na głębokościomierz. Znów się podniosła i zboczyła trochę z kursu, ale nie chciała już wypuszczać powietrza z kombinezonu, tylko kilkoma silnymi pchnięciami wpłynęła głębiej, pilnując, by stopy nie były najwyższym punktem, bo powietrze, które miała w kombinezonie, zebrałoby się tam i obróciło ją do góry nogami. Kontynuowała odliczanie.

Pięć-sześć-siedem… – ile razy właściwie zrobiła wymach płetwami, żeby z powrotem zanurkować? Była przy osiem-dziewięć-dziesięć… chyba. Miała dojść do dwunastu, a potem skręcić w lewo. Powiedzmy, że pomyliła się o jeden lub dwa… To jeszcze nie koniec świata, jeśli nie trafi dokładnie do pakunku. Wiedziała, jak należy metodycznie przeszukiwać dno. Znajdzie go.

Jedenaście-dwanaście… w lewo, a potem jeden-dwa-trzy-cztery… powinien być w tym miejscu, ale go nie było. Zatrzymała się, ostrożnie postawiła czubki płetw na dnie, by nie wzniecić za dużo mułu i innego gówna, a potem poświeciła dookoła. Nic nie odbiło się na biało w snopie światła jej latarki. Zaczęła analizować w głowie drogę, którą dotarła do tego miejsca. Najprawdopodobniej przy drugim odcinku dotarła dalej, niż myślała, a w takim razie pakunek znajdował się po jej lewej stronie. Zaczęła szukać tam. Oderwała się od dna, obrała kierunek z pomocą kompasu i upewniła się, że linka nie zaplątała się w sprzęt. Zaczęła płynąć. Ruchy miała spokojne, sunęła wiązką światła to w jedną, to w drugą stronę.

Jeden-dwa-trzy-cztery-pięć… niemożliwe, by pomyliła się o więcej. Obróciła się o dziewięćdziesiąt stopni w prawo i powtórzyła całą procedurę. Jeden-dwa-trzy-cztery-pięć. Na martwym, niemal czarnym dnie widać było grę świateł. Od zejścia pod wodę nie widziała żadnej żywej istoty. Najczęściej można było zobaczyć chociaż biednego małego okonia albo kilka płoci, ale to miejsce było kompletnie wymarłe. Żadnych roślin, żadnych zwierząt. Tylko ona i ciemność. Skręciła ponownie.

Jeden-dwa-trzy… nareszcie.

Wiązka światła trafiła na coś, co było znacznie jaśniejsze od otaczającego go dna. Przedmiot nie świecił na biało, ale musiał być tym, czego szukała. Kiedy go podniesie, wróci do boi i Daggego, będzie miała zaliczony kolejny kurs. Czwarty. A miała dopiero piętnaście lat. Nieźle.

Zaczęła trochę mocniej pracować nogami, w dalszym ciągu trzymając cel w zasięgu światła. Nagle się zawahała, coś było nie tak. Pakunek miał być czworokątny. Mniej więcej dwadzieścia na dwadzieścia centymetrów. To coś wyglądało zaś na okrągłe. Albo owalne. Domyśliła się, co to takiego, zanim tam dotarła, ale mimo to przepłynęła cały odcinek i podniosła przedmiot.

Była to czaszka. Do połowy ukryta w gliniastym dnie. A dalej żebra, klatka piersiowa. Ludzkie szczątki.

Cholera, naprawdę nienawidziła jezior.

Byli z powrotem w jego gabinecie.

Tim proponował spotkanie w mieście, ale Sebastian wolał mieszkanie przy Grev Magnigatan. Miał wrażenie, że da mu ono pewną przewagę, co mogło mu się przydać.

– Co sprawiło, że zmieniłeś zdanie? – zapytał Tim, kiedy usiadł w jednym z foteli.

– Chcę ci dać jeszcze jedną szansę.

– Myślałem, że nie należysz do ludzi, którzy dają innym drugą szansę.

Ta odpowiedź i mały krzywy uśmieszek przypomniały Sebastianowi, dlaczego podczas pierwszych wizyt lubił rozmawiać z Timem. Facet był inteligentny. Może nawet zasługiwał, by poznać prawdę.

– Myślałem o czymś, co powiedziałeś – że może moglibyśmy sobie pomóc.

– Czyli nie jesteś już moim terapeutą?

Sebastian nie odpowiedział od razu. Kiedy już postanowił, że ponownie spotka się z Timem, zaczął się zastanawiać, czy to słuszne posunięcie. Jeśli kierować się zasadami praktykujących psychologów, które z pewnością gdzieś tam istniały – to nie. Niesłuszne jak cholera, ponieważ powód jego ponownego spotkania z Timem był w stu procentach egoistyczny. Chciał zobaczyć, czy może mieć z niego pożytek. Inaczej mówiąc, czy może go wykorzystać. Przyszłość pokaże, czy okaże się to słuszne dla niego osobiście.

– Nie musisz płacić, jeśli nie chcesz – brzmiała nie-odpowiedź na pytanie Tima, która padła po kilku sekundach ciszy.

– Honorarium nie ma żadnego znaczenia – rzekł Tim. – Chcę tylko wiedzieć, z kim rozmawiam.

Sebastian po raz kolejny zastanowił się krótko. Jaka była jego rola? Łatwiej powiedzieć, jaką rolę odgrywał Tim. Sebastian liczył na to, że okaże się rozwiązaniem jego problemu. Sen powrócił. I niósł ze sobą więcej winy i lęku niż kiedykolwiek przedtem. To właśnie on, w połączeniu z pojawieniem się Tima, przyciągnął go w to miejsce. Sprawił, że Sebastian potrafił wyobrazić sobie siebie robiącego coś, czego nie robił nigdy wcześniej.

Rozmawiającego o tym.

Z człowiekiem, któremu nie musiał niczego wyjaśniać, który miał takie same doświadczenia i w podobny sposób podchodził do traumy i straty. Nie pozwalał sobie na żałobę. Poza tym Tim był człowiekiem, z którym Sebastian nie musiał budować relacji. Opowiadał, że rzadko mieszkają w tym samym miejscu dłużej niż trzy lata, a w Sztokholmie są od dwóch. Tim wkrótce znów się wyprowadzi.

– Nazwijmy się partnerami w rozmowie – rzekł Sebastian. – Będziemy dwoma facetami, którzy omawiają podobne doświadczenia.

– Zwracam uwagę, że w takim razie ty też musisz mówić. Inaczej nie będzie to rozmowa – odparł Tim z udawanie poważną miną.

– W porządku, co chcesz wiedzieć?

– Ile lat miała Sabine, kiedy ją straciłeś?

– Trzy i pół roku. A Frank?

– Cztery lata. Kiedy to się wydarzyło, od dwóch lat stacjonowałem w Tajlandii. Na Boże Narodzenie zwykle próbowaliśmy wrócić do Sydney, ale tym razem Claire chciała zostać. Urządzić proste święta na plaży. Z nami i nikim więcej.

– U nas to też Lily wpadła na pomysł, żebyśmy spędzili Boże Narodzenie w Tajlandii – odparł Sebastian i natychmiast poczuł, że całkiem nieźle jest dzielić się tym z człowiekiem, który nie zareaguje przerażeniem, nie zacznie się litować ani nie będzie przekrzywiał głowy i próbował zrozumieć, tylko po prostu… wie, jak to jest.

– Mieliśmy bungalow na samej plaży – kontynuował Tim. – Wiesz, tak blisko morza, jak człowiek zawsze chciałby mieszkać w innym życiu. Frank bawił się na dworze, a my sprzątaliśmy po śniadaniu…

Sebastian tylko skinął głową. Tim nie musiał mówić nic więcej ani wdawać się w szczegóły. Obaj wiedzieli, co było potem. Początek siedemnastu lat cierpienia.

Sebastian usłyszał swój własny głos:

– Sabine i ja kąpaliśmy się w morzu. Lily poszła pobiegać, a my bawiliśmy się na plaży. Nagle wszędzie była tylko woda. Trzymałem ją za rękę, ale… puściłem.

Poczuł, jak mimo woli zaciska prawą dłoń i mruganiem próbuje powstrzymać coś, co mogło się przerodzić w płacz. To było dla niego zbyt wiele, zbyt szybko. Doszedł do wniosku, że musi zwolnić.

– Jak myślisz, dlaczego Claire nigdy nie chciała rozmawiać o Franku? – zapytał, próbując się wycofać z tematów osobistych. Tim nie okazał dezaprobaty. Odchylił się trochę na fotelu i myślał.

– Nie wiem – odparł w końcu. – Po prostu nie była w stanie. Jakby łatwiej jej przychodziło wmówienie sobie, że nigdy nie istniał, niż przyznanie, że go straciła. – Tim spojrzał pytająco na Sebastiana. – Dziwnie to brzmi?

– Ludzie mają różne sposoby na radzenie sobie z traumą. Jej był taki.

– Zmusiła mnie, abym i ja tak się zachowywał – odparł Tim ze smutkiem. – Musiałem żyć w kłamstwie, które mnie drążyło od środka. Dopiero kiedy umarła i dałem sobie czas na pomyślenie o sobie, zorientowałem się, jaki jestem pusty.

Wydrążony. Sebastian nigdy nie użyłby tego słowa w odniesieniu do siebie, ale musiał przyznać, że idealnie opisywało to uczucie.

– Rozmawiałeś o tym z kimś? – spytał Tim. – Tak naprawdę.

Sebastian poczuł, że się wzdryga. Opowiadanie, dzielenie się tym, to jedno, ale co innego bycie wypytywanym. Przesłuchiwanym.

– Dlaczego pytasz? – odparł defensywnie.

– Mam poczucie, że ty też o tym nie rozmawiałeś – powiedział Tim, w dalszym ciągu tonem swobodnej konwersacji. – Do teraz.

– Kilku ludzi wie, co się stało.

– Z Lily i Sabine?

– Tak.

– A wiedzą, co się stało z tobą?

– Nie.

– Jak w takim razie sobie z tym radziłeś?

– Nie radziłem sobie – odparł Sebastian szczerze i choć wiedział to od wielu lat, poczuł ciężar prawdziwości tych słów, kiedy je wypowiedział. Ja i Claire jesteśmy w tym podobni.

– Nie wiem jak ty, ale ja naprawdę jestem wdzięczny za to, co robimy – oznajmił Tim, nachylił się i spojrzał mu w oczy, szczerze i głęboko.

– Ja też. – Sebastian usłyszał własną odpowiedź i uświadomił sobie, że tym razem również nie kłamał.

Pięćdziesiąt pięć minut, czyli zwyczajowy czas trwania sesji, zmieniło się w ponad dwie godziny. Rozmawiali tak, jak Sebastian nigdy wcześniej z nikim nie rozmawiał. No tak, dawno temu z Lily, ale od tamtego czasu nie. Nie zastanawiał się nad swoimi odpowiedziami, po prostu mówił. Tak samo było z pytaniami. Mieli tyle wspólnego. Z jakiegoś powodu tak łatwo rozmawiało się z nim o wszystkim.

– Chcę ci coś pokazać – powiedział Tim, kiedy Sebastian wrócił do pokoju z butelką wody mineralnej i dwiema szklankami.

– Co takiego? – zapytał Sebastian, nalewając wody swojemu gościowi.

– Nie tutaj, musimy kawałek podjechać.

– Dokąd?

– Chodź, pokażę ci – odparł Tim, odstawił szklankę, wstał i poszedł do drzwi. Sebastian nie ruszył się z miejsca i spokojnie wypił kilka łyków wody. Nie miał nic przeciwko tajemnicom, dopóki to on je miał. Nie przepadał za niespodziankami. Jednak jeśli to, co Tim zamierzał mu pokazać, miało być kontynuacją dwóch godzin, które spędzili razem, może było warto.

Skinął głową i ruszył za nim.

Naprawdę nigdy tu nie byłeś?

Sebastian pokręcił głową, kiedy szli, zostawiwszy za sobą zaparkowany samochód. Włożył ręce głębiej do kieszeni płaszcza i poczuł, że mimowolnie podnosi ramiona. Nie, nigdy nie był w tym miejscu, a z każdym krokiem zbliżającym ich do pomnika coraz bardziej przeklinał sam siebie, że dał się namówić. Uczucie, które ogarnęło go w gabinecie, zniknęło, jak tylko wyszli z mieszkania. Istniało tylko w tamtym miejscu i czasie. W idealnych warunkach. W bańce. Nie było w stanie przetrwać w warunkach poza nią. Kiedy zobaczył zaokrąglone niskie wały ziemne tworzące pomnik, porośnięte trawą i wczesnowiosennymi kwiatami, gwałtownie przystanął.

– Nie chcę.

– Tu jest ładnie.

– Na pewno, ale ja nie chcę.

Chwila uderzenia tsunami. Co on, do cholery, miał w głowie, kiedy się na to zgodził? Przez jakiś czas udało mu się nie myśleć codziennie o drugim dniu świąt dwa tysiące czwartego roku. Rozpoczął proces gojenia niektórych ran, którym smutek i tęsknota nie pozwalały się zasklepić przez długi, zbyt długi czas. Wreszcie zaczął nowy rozdział. Poszedł więc do miejsca, w którym znajdował się pomnik.

Zaledwie kilka godzin po tym przeklętym śnie.

Tim zbliżył się i stanął naprzeciwko niego – tak, że Sebastian nie mógł uniknąć patrzenia mu w oczy.

– Wały są uformowane w spirale, które okręcają się wokół samych siebie. Ten sam typ podwójnej spirali występuje wszędzie w przyrodzie, od galaktyk po muszle ślimaków. To tak zwana spirala Fibonacciego.

– Fascynujące. Możemy już wrócić do samochodu?

– Cały pomnik przekazuje energię, która powstaje, kiedy siły natury zostają wypuszczone – kontynuował niezrażony Tim, nie zwracając uwagi na słowa Sebastiana. – A jednocześnie zdolność przyrody do leczenia i regenerowania.

– Pracujesz w tym miejscu? Dostajesz prowizję za każdego nieszczęśnika, którego tu zaciągniesz?

Tim spojrzał na niego bez choćby śladu irytacji w oczach i z lekkim wyrozumiałym uśmiechem.

– Pewnego typu dzieła sztuki mówią same za siebie, ale czasem można je bardziej docenić, kiedy się o nich wie nieco więcej.

– Dzięki za tę lekcję, ale już wszystko zapomniałem. Flabbuccino coś tam…

– Spójrz na to – rzekł Tim i odsunął się o krok. – To nie jest mauzoleum, tylko miejsce, które żyje. I chcę ci pokazać jedną rzecz.

Sebastian niechętnie odwrócił wzrok na zielone, lekko zaokrąglone wały i dzieci, które biegały wśród nich, radośnie pokrzykując. Tu i ówdzie siedzieli ludzie w małych grupkach i rozmawiali, pili kawę albo po prostu leżeli na plecach i rozkoszowali się przygrzewającym kwietniowym słońcem. Wiele osób robiło sobie zdjęcia na wysokich wałach, inni wolno spacerowali ścieżkami i pasażami, które wybudowano między nimi.

Sebastian zaczął myśleć o Sabine.

Jasne, że o niej myślał.

O Lily oczywiście też, ale przede wszystkim o Sabine.

Ten sen. Sebastian wiedział, że będzie przerażony, gdy przyjdzie czas położyć się do łóżka. Ogarnie go strach przed zamknięciem oczu. Wciąż czuł tamte ostre paznokcie wbite w udo, widział popękaną skórę i oskarżycielskie spojrzenie. Jeśli więc Tim chciał mu teraz pokazać jakiś cholerny pomnik, nie mogło to być o wiele gorsze.

– Czy jeśli z tobą pójdę, darujesz mi tę handlową gadkę?

– Daruję, słowo.

Z poczuciem, że na pewno będzie tego żałował, Sebastian znów zaczął iść. Razem wkroczyli między wzmocnione stalą ścianki wałów i ruszyli ku środkowi. Jego serce zaczęło szybciej bić, oddech wymagał większego wysiłku. Musiał aktywnie walczyć z chęcią zrobienia w tył zwrot i odejścia. Musiał jednak przyznać, że miejsce jest piękne. Zielone, zaokrąglone fale rozchodziły się wokół, sięgając otaczającej je przyrody. Gdyby ten pomnik stworzono z jakiegoś innego powodu, pewnie nawet byłby zadowolony z wizyty.

Dotarli do centrum i przystanęli przy dużej owalnej formacji kamiennej z wygrawerowanymi nazwiskami. Było ich tak wiele. Sebastian domyślał się, że to ludzie, którzy zginęli. Nie wiedział, czy Sabine i Lily też tam są. Czy trzeba było złożyć wniosek o wygrawerowanie nazwisk? Lily nie miała szwedzkiego obywatelstwa, ale Sabine tak. Chyba gdzieś tutaj powinno być jej nazwisko? Nie musiał wiedzieć, w zasadzie nie miało to żadnego znaczenia. Tim z pewnością wiedział, kto, dlaczego i w jaki sposób został tu upamiętniony, ale ku zadowoleniu Sebastiana dotrzymał słowa i się nie odzywał.

Obok kamienia stało kilka zapalonych świec, a na ziemi leżały kwiaty. To miejsce w dziwny sposób emanowało spokojem i szacunkiem, mimo że dookoła toczyło się głośne życie. Sebastian rozejrzał się, zauważył ławkę i podszedł, by usiąść. Tim usiadł obok.

– Śniła mi się dziś w nocy. Sabine. – Sebastian znów usłyszał własny głos i był podwójnie zaskoczony. Tym, że w ogóle wypowiedział takie słowa, ale może przede wszystkim zaskakująco przyjemnym uczuciem, które im towarzyszyło. – Oskarżyła mnie, że ją zastąpiłem.

– Kim?

– Amandą. Moją wnuczką, ona też tam się pojawiła. W tym śnie.

– Masz dorosłe dziecko? – zapytał Tim z zaskoczeniem i pochylił się do niego.

– Córkę. Dopiero kilka lat temu dowiedziałem się o jej istnieniu. To długa historia…

– Jak to było? Nagle zyskać dorosłą córkę?

Sebastian nie odpowiedział od razu. Rozejrzał się, chłonąc otoczenie. Gdyby był gdzie indziej i z kimś innym, mógłby uciąć ten temat. Ale niekłamane zainteresowanie Tima, właśnie na tej ławce, przy pomniku upamiętniającym katastrofę, która dotknęła ich obu, miało w sobie coś, co sprawiło, że kontynuował.

– To było bardzo burzliwe – przyznał, lekko wzruszając ramionami. – Od kilku lat mamy zawieszenie broni, które chyba może przejść w trwały pokój.

– Dlaczego było burzliwe?

– Przez całe życie okłamywali ją, mówiąc o jej rodzicach, a poza tym, szczerze powiedziawszy, nigdy nie byłem Tatą Roku.

– Myślisz, że były do siebie podobne? Twoja dorosła córka i Sabine.

– Ma na imię Vanja – oznajmił Sebastian, ale potem umilkł. Nigdy nie dał sobie okazji do namysłu na ten temat. Kolejne trudne pytanie. Nigdy nie widział Vanji w dzieciństwie ani nie miał możliwości poznać Sabine w dorosłym wieku.

– Nie wiem – odparł szczerze. – Widzę w Vanji cząstkę siebie, ale… nie wiem.

– Przykro mi, że karzesz sam siebie za miłość do Amandy.

Ku wielkiemu zdziwieniu Sebastiana – i, musiał przyznać, również irytacji – Tim ostrożnie położył mu dłoń na przedramieniu, jakby chciał go pocieszyć. Był to gest, na który Sebastian pozwalał bardzo niewielu osobom, o ile w ogóle komukolwiek, a już na pewno nie życzył go sobie ze strony człowieka, którego znał od kilku dni. Pomyślał, że Tim daleko nie zajdzie z tego rodzaju sztuczną zażyłością.

– Co ty o tym wiesz? – odparł i cofnął rękę, nawet nie starając się zrobić tego dyskretnie. – Miałeś jeszcze żonę, zostałeś z nią, nie mieliście kolejnych dzieci. Co wiesz o poczuciu winy wywołanym tym, że się kogoś zastąpiło?

– Nie masz pojęcia, jaki ciężar dźwigam.

W głosie Tima pojawiła się niespodziewana ostrość. Sebastian spojrzał na niego. Dostrzegł w jego oczach nagi smutek i coś jeszcze. Ciężką powagę, która sprawiała, że nie chciał się dowiedzieć, co ma na myśli. A w każdym razie nie w tym miejscu i czasie. Może mogli poruszyć ten wątek w następnej rozmowie, ale odniósł wrażenie, że to miejsce i okoliczności skłoniły Tima do uchylenia drzwi, które od pewnego czasu były zamknięte na cztery spusty. Naprawdę nie było pewne, czy zechce do tego wrócić u niego w domu.

– Idziemy? – zapytał Tim i wstał, jakby rzeczywiście chciał zaznaczyć, że ta chwila dobiegła końca. Sebastian też się podniósł.

W milczeniu poszli z powrotem do samochodu.

Vanja czekała na przełom, ale kiedy wreszcie nastąpił, czuła jedynie stres. Nie mogła im się teraz przydarzyć żadna wpadka. Mieli dwoje podejrzanych, o których wiedzieli, że używają broni i nie czują żadnych oporów przed zabijaniem.

Zebrała wszystkich w największej sali spotkań komisariatu. Wszystkich oprócz Ursuli, którą poprosiła o przygotowanie dwóch ekip techników w celu gruntownego przeszukania dwóch mieszkań, których adresy poznali. Kazała im włożyć kamizelki kuloodporne i zaopatrzyć się dodatkowo w pistolety maszynowe MP5. Szef Policyjnego Rejonu Południe szybko wysłał posiłki w postaci czterech wozów z funkcjonariuszami w mundurach. Był gotów dać jej dodatkowe środki, ale Vanja nie chciała mieć zbyt dużej grupy. Wyszła z założenia, że im większa liczba zaangażowanych, tym większe ryzyko indywidualnych decyzji, nieporozumień i błędów.

Tego również nauczyła się od Torkela.

Ważniejsza jest jakość niż ilość.

Stanęła naprzeciwko policjantów powołanych jako posiłki, a Billy wyświetlił na ścianie czarno-białe zdjęcia paszportowe poszukiwanej pary. Zaskoczeniem dla wszystkich był ich młody wiek. Vanja nie mogła przestać się zastanawiać, dlaczego tak zbłądzili. Co się stało. Człowiek nie zabija pięciu osób w niecałe dwa tygodnie ot tak. Jednak „dlaczego” było pytaniem na później. Teraz należało ich powstrzymać tak szybko, jak to możliwe.

– Rasmus Grönwall, naszym zdaniem poszukiwany snajper. Lat dwadzieścia dwa. Julia Linde, lat dwadzieścia siedem. Rebecca Grönwall, starsza siostra Rasmusa, która zginęła w wypadku autobusowym w dwa tysiące jedenastym roku, była bliską przyjaciółką Linde. Znały się od podstawówki. Linde studiuje na uniwersytecie ludowym w Jönköping, ale nie było jej tam od dwóch tygodni.

Vanja skinęła głową Billy’emu, ten zaś rozwinął na ścianie mapę Karlshamn. Vanja odwróciła się do niego i wskazała konkretny punkt. Billy mówił dalej.

– O ile wiemy, mieszka z matką w jej domu przy Källvägen, a Rasmus z ojcem przy Hagalundsvägen. Mamy nadzieję, że uda nam się ich tam zatrzymać. Na spokojnie. Nie chcę żadnej strzelaniny ani agresywnego zachowania. Żadnego Dzikiego Zachodu.

Wszyscy zgromadzeni dali znak, że rozumieją. Mundurowi wyglądali na skoncentrowanych. Vanja specjalnie prosiła o przydzielenie kilku starszych kolegów z dłuższym stażem.

– Poszukujemy niebieskiego passata rocznik zero cztery, o numerze rejestracyjnym BRY trzysta trzydzieści dwa. Ten samochód był wykorzystywany przy zestrzeleniach. Miejcie oczy otwarte.

Billy zmienił zdjęcie na to przedstawiające samochód. Vanja poczuła przypływ nadziei. Mieli dużą przewagę, ta para nie mogła wiedzieć, jak blisko nich się znajdują. I że zidentyfikowali zarówno ich, jak i samochód.

– Jeszcze jedno – dodała. – Możesz jeszcze raz pokazać pierwsze zdjęcie? – poprosiła Billy’ego i odwróciła się do obojga poszukiwanych, gdy ich twarze ponownie ukazały się na ścianie za jej plecami. – To zdjęcia mniej więcej sprzed roku. Linde ma teraz fioletowe włosy.

Po tych słowach podzieliła mundurowych na dwie grupy.

Carlos objął dowodzenie nad jedną z nich i pojechali na Källvägen. Billy, Vanja i reszta wyruszyli do domu Rasmusa. Plan zakładał uderzenie w dwóch miejscach równocześnie. Obie ekipy Ursuli miały być w gotowości i czekać na zielone światło do przeszukania mieszkań pod kątem fizycznych dowodów.

To był dobry plan.

Musiał tylko jeszcze zadziałać.

Vanja i Billy stali kawałek od szarej jednopiętrowej willi przy Hagalundsvägen i obserwowali. W pomieszczeniu, które uznali za kuchnię, świeciło się światło. Wewnątrz poruszał się mężczyzna w średnim wieku. Na podjeździe stało białe, liczące kilka lat volvo. Szybkie sprawdzenie w bazie powiedziało im, że tak jak passat jest zarejestrowane na Tomasa Grönwalla. Czyli najprawdopodobniej to on był w domu. Jednak był jeszcze garaż, w którym mógł stać passat, więc nie dało się wykluczyć, że Rasmus też jest w domu.

Vanja ustawiła dwóch policjantów na podjeździe – tak, by mieli widok na samochód i garaże – a dwóch kolejnych posłała na tyły domu, na wypadek gdyby były tam jeszcze jedne drzwi.

– Jesteście gotowi? – zapytała przez krótkofalówkę.

– Jesteśmy. Na twój znak możemy zaczynać – odparł Carlos.

– Teraz – powiedziała Vanja i zaczęła się zbliżać do domu. Postanowiła, że nie będzie używać przemocy wobec znajdującego się w domu ojca, więc zadzwoniła do drzwi. Kilka szybkich naciśnięć dzwonka. W końcu otworzył mężczyzna, którego widzieli wcześniej przez okno. Wytarł dłonie o ręcznik kuchenny, a kiedy zobaczył jej uzbrojonych w pistolety maszynowe kolegów, wzdrygnął się i zbladł. Vanja pokazała legitymację.

– Rasmus Grönwall. Jest tutaj? – zapytała Vanja i próbowała zajrzeć do korytarza za jego plecami. Mężczyzna, jeśli to było możliwe, pobladł jeszcze bardziej.

– Nie, nie ma go w domu. Co się stało? – odparł, a wtedy Vanja z niepokojem rozpoznała w nim Tomasa Grönwalla.

– Czy ma dostęp do niebieskiego passata z dwa tysiące czwartego roku, zarejestrowanego na pańskie nazwisko?

– Tak, jemu… nie wolno niczego posiadać, więc samochód jest na mnie. Czy coś się stało Rasmusowi?

– Możemy wejść? – zapytała Vanja i przepchnąwszy się, minęła go w korytarzu. Tomas wyglądał, jakby chciał zaprotestować. – Wejdziemy tak czy inaczej, chciałam tylko być miła i spytać – dodała, idąc dalej. Tomas skapitulował, odsunął się na bok, wpuścił pozostałych. Vanja skinęła im głową, a ci rozeszli się po mieszkaniu. Tomas podszedł do niej, patrząc w ślad za nimi, zaniepokojony i zły.

– Proszę powiedzieć, co się stało – zażądał. – Z jakiego powodu tu jesteście?

– Musimy przesłuchać pańskiego syna, ponieważ pana passat był widziany, gdy zostało popełnione przestępstwo.

– Słucham? Jakie przestępstwo? – W głosie mężczyzny dało się wyczuć ulgę, że jego synowi nic się nie stało, ale nie ulegało wątpliwości, że w dalszym ciągu nie ma pojęcia, dlaczego są w jego domu. Było to najzupełniej zrozumiałe, ale Vanja nie zamierzała go informować. Przynajmniej na razie.

– Zna pan Julię Linde? – zapytała.

– Yy… tak, była najlepszą przyjaciółką Rebekki. Rebecca to moja córka, ona…

– Wiemy, znamy Rebeccę – przerwała Vanja.

– Nie widziałem Julii całe wieki… Nie rozumiem…

– Julię widziano w towarzystwie Rasmusa. Czy w takim razie jest pan w stanie powiedzieć, gdzie mogą przebywać?

– Nie. Przyszedłem do domu i zobaczyłem kartkę, że jest na kempingu. Zadzwoniłem do niego, ale miał wyłączony telefon.

Jeden z policjantów wrócił, pokręcił głową i stanął u boku Vanji. Ta zwróciła się do Billy’ego:

– Zadzwoń do Ursuli i powiedz, że może tu przyjechać – poleciła, a do Tomasa powiedziała: – Jeśli chce pan pomóc synowi, musi pan powiedzieć, gdzie pańskim zdaniem może przebywać.

– W co według was jest zamieszany?

Vanja zmierzyła Tomasa wzrokiem, próbując podjąć właściwą decyzję. Ocenić, czy będzie bardziej czy mniej skłonny do współpracy, jeśli się dowie, co według nich zrobił Rasmus. Postanowiła powiedzieć prawdę.

– To śledztwo w sprawie zabójstwa.

Tomas wybuchnął śmiechem, jakby to było kompletnie niemożliwe, i wydawało się, że odetchnął z ulgą. Właściwa decyzja, pomyślała Vanja. Pomoże im, chociażby po to, by udowodnić, jak bardzo się mylą.

– Jeżeli rzeczywiście jest na kempingu, przychodzi mi do głowy tylko jedno miejsce. Lasy otaczające Högahult.

– Dlaczego tam?

– Ten las należał do mojego ojca. Miał tam małą chatę, a Rasmus spędzał w niej dużo czasu. Do momentu, aż wyłudziła go tamta kobieta.

Billy, który właśnie zakończył rozmowę z Ursulą, odwrócił się gwałtownie i wbił spojrzenie w Tomasa.

– Chwileczkę, czy pański ojciec nie nazywał się przypadkiem Tage Andersson?

– Tak, ja po ślubie przyjąłem nazwisko żony.

Billy zaczął szybko wertować notatnik, znalazł to, czego szukał, i odwrócił się do Vanji.

– Las, który Angelica Carlsson sprzedała firmie Södra Skogsägarna… jego wcześniejszym właścicielem był Tage Andersson.

– Po tym wszystkim popełnił samobójstwo – dodał Tomas rzeczowo. – Bez lasu i chaty nie chciało mu się żyć.

W końcu udało im się wpasować Angelicę w śledztwo. Zniknęły choćby najdrobniejsze wątpliwości Vanji co do tego, że są na dobrym tropie.

To byli Rasmus i Julia.

A więc znali osoby i mieli nadzieję, że znają też miejsce.

Rasmus ustawił kilka starych pustych butelek przed pagórkiem.

Julia zaczęła się zastanawiać, czy kiedykolwiek będzie mogła zrobić coś więcej, niż tylko na nie patrzeć. Zapoznanie się z bronią i jej głównymi funkcjami zajęło jej całe wieki.

Zamek, bezpiecznik, ładowanie magazynku, odbezpieczanie.

Prosiła go, by nauczył ją strzelać, a on posadził ją w szkolnej ławie.

– Okej, ile to będzie trwało?

– Z bronią jest jak ze wszystkimi narzędziami i urządzeniami – odparł, patrząc na nią z powagą. – Jeżeli chce się coś opanować, trzeba zrozumieć, jak to działa.

– Twój dziadek tak powiedział?

– Tak.

– Ale ja wiem, jak to działa. Pocisk wchodzi, wycelować, nacisnąć spust, pocisk wychodzi. Nie będę brała udziału w igrzyskach olimpijskich, chcę tylko nauczyć się strzelać.

– Okej – odparł lekko poirytowany. Julia zauważyła, że jest rozczarowany, bo nie doceniła mądrości jego dziadka.

Rasmus zamontował celownik optyczny i podał jej broń. Poczuła ciężar. Nie tyle karabinu jako takiego, ile ciężar faktu, że go trzyma, że jest uzbrojona. Ma władzę, zdolność i możliwość odeprzeć atak, obronić się. Gdyby tak wiedziała, co robić, kiedy była młodsza, słabsza. Tak wiele złych rzeczy mogłoby nigdy się nie wydarzyć. Uznała jednak, że nie ma sensu myśleć w ten sposób. Należało się cieszyć, że to, czego nie dało się udaremnić, jest możliwe do naprawienia.

– Wprowadź pocisk do komory – polecił Rasmus, a ona zrobiła to, jak jej się wydawało, płynnymi i szybkimi ruchami.

– Zaczniemy na leżąco, tak jest najprościej – kontynuował, a Julia znów posłuchała, położyła się w zaroślach, trzymając łokcie na ziemi, kolbę stabilnie na ramieniu, a celownik przy oku.

– Postaraj się, by było ci jak najwygodniej – powiedział, klękając obok niej. – Ustaw celownik i oddychaj spokojnie, obejmij palcem spust, nie naciskaj i pomału wypuść powietrze.

Ustawiła środek celownika na największą brązową butelkę i dalej oddychała najspokojniej, jak się dało, ale z każdym wdechem karabin trochę się unosił, a ona traciła swój cel. Na kilka sekund zamknęła oczy, zaczerpnęła więcej powietrza i próbowała zebrać siły, skoncentrować się na butelce. Spokojnie wciągnęła powietrze. Potem je wypuściła, zaczekała, aż cel znajdzie się pośrodku celownika, i nacisnęła spust.

Strzał odbił się echem od drzew. Kilka przerażonych ptaków zerwało się do lotu.

Pudło. Julia pocierała dłonią ramię, miała rozczarowanie wypisane na twarzy. Odrzut był silniejszy, niż się spodziewała. Kolba mocno wbiła się w ramię. Julia była pewna, że będzie miała dużego siniaka.

– Dlaczego nie trafiłam? – spytała rozczarowana.

– Bo pierwszy raz strzelałaś z karabinu.

– W takim razie ile strzałów trzeba oddać, żeby trafić?

– To zależy, ale spróbuj jeszcze raz. Cała się napięłaś, kiedy naciskałaś spust, a powinien ruszyć się tylko palec, reszta ma pozostać nieruchoma.

Wprowadziła nowy pocisk i znów przyjęła pozycję. Zamierzała spróbować czegoś nowego. Przyłożyła oko do celownika, oddychała spokojnie i wyobraziła sobie, że przy wzgórzu stoi Macke Rowell. Król dziewiątej B. Albo jeszcze lepiej: Lars Johansson. Próba generalna. Julia miała nadzieję, że szybko stanie się na tyle dobra, by go załatwić. Naprawdę lubiła oglądać filmiki, które Rasmus nagrywał z samochodu, widziała je kilka razy, ale i Philipa chętnie skosiłaby sama. Oko za oko. Każdy z nich unicestwił małą jej cząstkę, zrobił z niej kogoś, kim nie chciała być.

Teraz odzyskiwała swoje życie.

Kawałek po kawałku. Strzał za strzałem.

Tak, padnie na Larsa Johanssona. Larsa Johanssona z jego… przerwała marzenia. Skupienie. Koncentracja. Spokojny oddech, tylko palec.

Nacisnęła spust. Huk i brzęk tłuczonego szkła zlały się w jedno.

– Kurwa! – rozległ się pełen uznania krzyk Rasmusa.

Po jej ciele rozeszło się przyjemne ciepło. Da sobie radę. Drugi strzał zakończył się trafieniem. W małą butelkę. Johansson był duży. Odbezpieczyła broń i załadowała nowy pocisk.

Tak, da sobie radę.

Vanja zebrała swoich dodatkowych ludzi na parkingu w Halahult, niecałe dziesięć minut jazdy od miejsca, w którym, miała nadzieję, znajdowali się Linde i Grönwall. Policjanci z psami byli w drodze, ale do ich przybycia zostało jeszcze jakieś pół godziny, może więcej. Nie zamierzała na nich czekać, nie potrzebowała ich do samej akcji. Mogli zjawić się później.

Billy rozmawiał ze spółką leśną i otrzymał szczegóły dotyczące wcześniejszego posiadania lasu przez Tagego Anderssona. Zaznaczył wszystko na wielkiej mapie, którą rozłożył na masce jednego z samochodów. Pozostali zebrali się wokół.

– Tych pięćdziesiąt hektarów należało do Anderssona, ale jak widzicie, obszar leśny jest znacznie rozleglejszy. Chata stoi tutaj – wyjaśnił, wskazując mały czarny czworokąt na mapie. – Najprawdopodobniej przebywają wewnątrz. Spółka twierdzi, że od zakupu nikt tam nie mieszka.

Vanja nachyliła się i zaczęła mówić.

– Chciałabym, by jedna grupa nadeszła z boku, a druga od frontu, od strony tej polany. Ja ją poprowadzę, a Billy zajmie się lasem. Weźmiemy dwa wozy i zaparkujemy tutaj, a Billy weźmie pozostałe dwa i przyjedzie tu. – Mówiąc, Vanja wskazywała mapę, ale zaraz potem wyprostowała plecy i popatrzyła na swoją powiększoną ekipę. – Powinniśmy tam dotrzeć mniej więcej równocześnie. Jeśli tak się nie stanie, będziemy mieli łączność radiową. Niech wszyscy czekają na mój sygnał.

Nie było nic więcej do dodania. Samochody szybko wypełniły się ludźmi i ruszyły.

Kiedy jechali przez las, Carlos przekazywał więcej szczegółów ze swojej rozmowy z matką Julii. Bernt Andersson, który zginął jako drugi, mieszkał u państwa Linde i był „ojczymem” Julii przez nieco ponad trzy lata, od czasu, gdy miała osiem lat. Matka Julii nie kryła, że jest niepijącą alkoholiczką i że zdarzały jej się krótsze okresy zażywania narkotyków. Związek z Berntem był burzliwy i destrukcyjny, nie brakowało w nim kłótni, gróźb i przemocy fizycznej. Kobieta twierdziła, że nigdy nie tknął Julii, ale nie ulegało wątpliwości, że lata dzieciństwa były straszne: z matką, która za dużo pije, i z groźnym, brutalnym dorosłym mężczyzną, który w każdej chwili może dostać ataku szału i rozwalić mieszkanie albo rozkwasić twarz jej matce. Policjanci byli u nich kilka razy, gdy zdaniem sąsiadów zachowywali się zbyt głośno, ale kobieta nigdy nie zgłosiła go na policję. Później dotarło do niej, że Julia spędziła te lata, próbując ze wszystkich sił stać się niewidzialna, w ciągłym strachu przed zrobieniem czegoś, co ściągnie na nią gniew Bernta. Wtedy jednak nie zdawała sobie z tego sprawy. Bernt wciągał ją coraz głębiej w uzależnienie, namówił do spróbowania narkotyków. Jak wyznała, piła, kiedy się spotykali, a kiedy wyrzucała go z domu, brała narkotyki. Bo udało jej się z nim zerwać. Kiedy Julia wkraczała w okres dojrzewania i Bernt zaczął jej okazywać coraz większe zainteresowanie niż przystało na ojczyma, jej matka zorientowała się, że już naprawdę tak dalej być nie może. To była granica także dla niej. Poczuła, że musi chronić córkę. Miała świadomość, że zrobiła zbyt mało i za późno, ale czasu nie dało się cofnąć.

Po sprawozdaniu Carlosa Vanja przez chwilę milczała. Motyw zabójstw klarował się coraz bardziej. Rasmus i Julia polowali na ludzi, którzy w jakiś sposób ich skrzywdzili.

Kerstin, Bernt, Angelica, Aakif.

Nie wiedzieli jeszcze, jak do tego wszystkiego pasował Philip Bergström, ale zakładali, że pewnie wyrządził jakąś krzywdę któremuś z nich.

Carlos zaproponował, że weźmie mapę i GPS. Vanja z chęcią przekazała mu jedno i drugie. Sprawnie prowadził grupę naprzód i okazało się, że był bardziej przyzwyczajony do lasu i terenu, niż sądziła. Pewnie zasugerowała się jego drogimi ubraniami, które kiepsko pasowały do leśnych szlaków.

Mnóstwo drzew.

Dysponowała czekającym w gotowości helikopterem, który powinien dotrzeć na miejsce w ciągu dwudziestu minut, gdyby go potrzebowała. Dałby jej przewagę obserwacyjną, ale odgłos śmigła ostrzegłby tych dwoje, więc nie chciała jeszcze go wzywać. Kiedy jednak spostrzegła, jak łatwo ich zgubić, pożałowała tego. Poniewczasie. Po prostu musieli robić wszystko, by ich nie zgubić.

Billy odezwał się i poinformował, że teren jest trudniejszy, niż się spodziewali, więc pewnie będzie musiała poczekać na nich kilka minut.

W tej samej chwili Carlos przystanął, przykucnął i bezgłośnie dał znak pozostałym, by zrobili to samo. Vanja podeszła do niego i razem dyskretnie pokonali ostatni odcinek pod górę po niewielkim wzniesieniu. Przed nimi rozciągała się polana, wciąż w przeważającej części żółtobrązowa po zimie. Po drugiej stronie dało się dostrzec małą chatę. Z komina wydobywał się lekki dym. Vanja poczuła napięcie zmieszane z ulgą. Ktoś korzystał z chaty. To na pewno oni. Ekipa była blisko.

Zeszła trochę niżej po zboczu i skontaktowała się z Billym. Był zaledwie kilka minut drogi od nich. Vanja zebrała swoją grupę i podzieliła ją na dwie ekipy. Pierwsza miała wziąć lewą stronę, a druga prawą. Plan zakładał okrążenie polany – byliby na niej widoczni jak na dłoni – i posuwanie się naprzód pod osłoną drzew. W ten sposób wciąż mieli widok na dom ze wszystkich stron. Oprócz tylnej, ale nią miała się zająć grupa Billy’ego.

Carlos wyruszył z jedną grupą, a Vanja z drugą. Kiedy byli już prawie na miejscu, otrzymała krótki komunikat, że Billy już dotarł. Poprosiła, by zaczekali, bo potrzebowali kilku minut na przygotowanie. Spojrzała w kierunku grupy Carlosa – ta była już prawie na miejscu.

Pokonując ostatnie metry, odpędziła od siebie wszystkie myśli. Dom był już blisko. Wszyscy znajdowali się na swoich miejscach, czekali tylko na sygnał od niej.

Wyciągnęła pistolet.

Uznała, że lepiej być przygotowaną na najgorsze.

Pierwszy usłyszał go Rasmus.

Po ćwiczeniach strzeleckich Julii wrócili do samochodu po więcej amunicji i ostatni pakunek. Już mieli przeciąć jedną z małych żwirowych ścieżek, biegnących wzdłuż i wszerz w tej okolicy, kiedy usłyszał stłumiony warkot silnika powoli jadącego samochodu. Zatrzymał Julię ruchem ręki i schowali się między drzewa.

To był radiowóz. Volkswagen amarok z dużym napisem POLICJA na drzwiach i głową psa, wystającą z czegoś, co wyglądało jak wieniec laurowy doczepiony z tyłu. Patrol z psami? Samochód jechał wolno, jakby policjanci czegoś szukali. Rasmus śledził go spojrzeniem, aż zniknął za rogiem. Zmroziło go od środka.

Byli tak blisko. Już.

Oczywiście istniała możliwość, że przyjechali w jakiejś innej sprawie. Może ktoś zabłądził i zamierzali przeszukać teren z psami. Było to jednak mało prawdopodobne i nie zamierzał ryzykować.

– Trafisz do stodoły? – zapytał Julię, wyciągając kluczyk od samochodu.

– Tak sądzę… Co będziesz robił?

– Muszę sprawdzić jedną rzecz. Tam się spotkamy.

Dał jej kluczyk i zaczął biec. Krzyknęła za nim, ale się nie zatrzymał. Biegł dalej w głąb lasu, w stronę chaty. Nie rozumiał. Jak udało im się poznać ich tożsamość? I kryjówkę?

Z pewnością rozmawiali z którymś z jego rodziców.

Ich drogi się rozeszły, w pewnym momencie przestali być rodziną, a stali się trzema, a potem dwiema osobami mieszkającymi pod wspólnym dachem. Niezdolnymi, by do siebie dotrzeć, by się nawzajem wesprzeć, uleczyć. Nie chciał jednak ranić ich bardziej. Nie umiał odpowiedzieć, co sobie myślał. Nie myślał. Po prostu działał, owładnięty miłością do Julii i poczuciem, że nie przebywa już w bezsilnej próżni, ale wreszcie może coś poradzić na wszelkie przejawy niesprawiedliwości, które go dotykały.

Musiał przyznać, że nigdy na poważnie nie brał pod uwagę, iż mogą zostać ujęci.

Chwycił mocniej karabin i przyśpieszył, biegł tak szybko, jak tylko potrafił. Zwolnił dopiero przy niewielkim wzgórzu. Zdyszany i przygarbiony dotarł na szczyt. Przed nim znajdowały się polana i chata. Ubrane na czarno postacie zbliżały się do niej z pistoletami maszynowymi.

Billy był w środku jako pierwszy. Mierzył z pistoletu maszynowego. Za nim wkroczyli dwaj mundurowi, również z uniesionymi empiątkami. Vanja weszła za nimi, ale zatrzymała się krok za drzwiami z pistoletem opuszczonym przy nodze. Chata była pusta. Ktoś jednak w niej przebywał, i to całkiem niedawno. W kominku wciąż tlił się żar, na stole stał rondel z makaronem, a na podłodze leżały dwa rozwinięte śpiwory.

Vanja zaklęła z irytacją, wyszła z chaty i wezwała patrol z psami. W okolicy było wiele świeżych śladów. Funkcjonariusz przeprosił. Okazało się, że nie bardzo wiedzieli, gdzie są, od jakiegoś czasu kręcili się w kółko i szukali. Vanja znów zaklęła, uzgodniła z nimi łatwe do znalezienia miejsce na mapie i wysłała jednego człowieka z dodatkowej ekipy, by wyszedł im naprzeciw. Musieli zacząć ich tropić jak najszybciej. Linde i Grönwall nie mogli odejść daleko.

– Vanja!

Billy wsunął głowę przez drzwi, przywoływał ją gestem.

– Jeśli wcześniej nie byliśmy pewni, to… – zaczął i pokazał jej wydartą stronę z notatnika w kratkę, włożoną do foliowego woreczka. Vanja wzięła do ręki papier i spojrzała.

Kerstin Neuman

Bernt Andersson

Angelica Carlsson

Philip Bergström

Aakif Haddad

Lars Johansson

Ivan Botkin

Annie Linderberg

Peter Zetterberg

Milena Kovacs

Pięć nazwisk przekreślono. Zostało pięć.

Byli dopiero w połowie drogi.

Rasmus wrócił do stodoły zmęczony i zdyszany.

Julia zdjęła plandekę z samochodu i wyjechała na wstecznym biegu. Na widok Rasmusa poczuła wyraźną ulgę i wybiegła mu naprzeciw.

– Znaleźli nas? – spytała gorączkowo.

– Nigdy nie widziałem aż tylu policjantów jednocześnie – odparł Rasmus i skinął głową.

– Okej, w takim razie musimy się stąd wydostać.

Wróciła do samochodu, ale przystanęła, widząc, że Rasmus za nią nie idzie. Odwróciła się do niego.

– No już, musimy spadać.

Rasmus spojrzał na nią przybity i pokręcił głową.

– Nie uciekniemy – oznajmił z rezygnacją. – Wiedzą, kim jesteśmy i jaki mamy samochód. Wszyscy nas szukają.

– Szukać to nie to samo, co znaleźć.

Rasmus nie ruszał się z miejsca, nadal przygnębiony i niepewny. Julia podeszła do niego.

– Nie możemy się teraz poddać.

– A co mamy zrobić? Dokąd iść?

Patrzył na nią niemal błagalnie. Przychodził z problemami i liczył na to, że ona je rozwiąże.

– Będziemy kontynuować. Z naszą listą. Gliniarza nie obchodzi, czy zastrzelimy pięć, siedem czy dziesięć osób. Prawda? Kara będzie taka sama. Ale mnie to obchodzi. Poddać się w połowie to tak, jakby pozwolić im wygrać. Nie będzie miało znaczenia, co zrobiliśmy, jeśli połowa ujdzie cało.

Nachyliła się i czule pocałowała go w policzek, objęła i trzymała przy sobie, a Rasmus czuł na szyi jej oddech.

– Wiemy, gdzie mieszka następny – szepnęła mu do ucha. – Lars Johansson to pospolite nazwisko, więc nawet jeśli znajdą listę… Szukać to nie to samo, co znaleźć.

Poczuł dotyk jej ciała. Mówiła z sensem. Należy kończyć to, co się zaczęło. Dotrzymywać obietnic. Jego rodzice kładli na to duży nacisk. Dlatego właśnie Rebecca znalazła się wtedy w autobusie.

Wolno pokiwał głową, a kiedy Julia to poczuła, przytuliła go mocniej. Potem ruszyła z powrotem do samochodu, a on poszedł za nią.

Natychmiast przystąpili do pracy.

Vanja zadzwoniła do Kristy Kyllönen. Wysłała jej listę. Ludzi, których nazwiska nie zostały przekreślone, należało natychmiast zidentyfikować i zlokalizować. Lindego i Grönwall nie było w chacie, co mogło oznaczać, że jadą do kolejnej ofiary. Najważniejsze więc było szybkie ustalenie, o jakiego Larsa Johanssona może chodzić. Kyllönen obiecała zaangażować do tego tylu ludzi, ilu tylko mogła, zacząć niezwłocznie i powiadomić ją, gdy tylko uda im się dopasować któreś z nazwisk do konkretnej osoby.

W końcu przyjechał patrol z psami. Musieli radzić sobie bez pomocy. Vanja poinformowała tylko, że w chacie przebywały wcześniej dwie osoby i że zależy jej na znalezieniu obydwu.

Przez chwilę stała zagubiona, nie mogąc się zdecydować. Tak wiele zmiennych musiała wziąć pod uwagę. Pytanie brzmiało, co będzie najbardziej korzystne.

Psy natychmiast podjęły trop i zniknęły z nosami przy ziemi, prowadząc opiekunów w kierunku polany. Funkcjonariusze mieli raportować o ewentualnych znaleziskach bez względu na to, gdzie akurat będzie przebywała. I schwytać sprawców, gdyby znaleźli ich ukrytych w lesie.

Vanja wiedziała, że w końcu będą musieli zbadać chatę, ale nie chciała posyłać tam techników, dopóki nie będą wiedzieli, czy Linde i Grönwall wrócą.

To był ten newralgiczny punkt.

Co będzie najbardziej korzystne?

Czy powinna zaczekać na nich na wypadek, gdyby wrócili, czy pojechać do Karlshamn i pokierować pracą polegającą na odnajdywaniu i ostrzeganiu potencjalnych kolejnych ofiar? Rozległ się dzwonek jej telefonu. Kyllönen.

– Zlokalizowaliśmy Milenę Kovacs – oznajmiła, gdy tylko Vanja odebrała. – Mieszka w Stenungsund, na wszelki wypadek poprosiliśmy miejscową policję o wysłanie tam wozu.

– Jest ostatnia na liście, a poza tym to dobry kawałek drogi. Powinna być bezpieczna – stwierdziła Vanja i poczuła się trochę spokojniejsza. Jedna osoba odnaleziona, zostały jeszcze cztery. – Jak poszło z Johanssonem?

– W Karlshamn jest ich dwudziestu ośmiu, w regionie trzystu siedemnastu, a w całym kraju…

Kyllönen nie dokończyła zdania.

– Skoncentrujcie się na tych dwudziestu ośmiu z Karlshamn – poleciła Vanja.

– Nie możemy wysłać ludzi do wszystkich.

– Spróbujcie niektórych wykluczyć. Może któryś jest za młody albo dopiero co się wprowadził… wszystkie tego typu rzeczy… i zapytajcie Tomasa Grönwalla, czy zna jakiegoś Larsa Johanssona.

– Już to zrobiliśmy – odparła Kyllönen. Vanja po raz kolejny była pod wrażeniem jej skuteczności i kompetencji. – Nie zna.

– W takim razie może to ktoś, kto skrzywdził Linde. Rozmawiałaś z jej matką?

– Próbowałam, ale nie mogłam się do niej dodzwonić.

– Jadę – postanowiła Vanja. – Informuj mnie na bieżąco.

Po wejściu do chaty rozejrzała się, zadając sobie pytanie, czy jej decyzja jest słuszna. Tak, na pewno. Przywołała najstarszego stopniem członka dodatkowej ekipy i wydała mu polecenie, by został w chacie na wypadek, gdyby poszukiwani przez nich sprawcy wrócili. Plan zakładał, że Carlos, Billy i ona pojadą do Karlshamn.

Kiedy od miasta dzieliła ich już tylko minuta drogi, Kyllönen zadzwoniła znowu. Przepraszając, wyjaśniła, że doszło do małego nieporozumienia. Dwie osoby myślały, że to ta druga szuka Botkina, i w rezultacie nikt go nie szukał. Ale wszystko już zostało załatwione. W Szwecji był tylko jeden Ivan Botkin. Mieszkał blisko centrum.

Vanja poprosiła Kristę, by ta skontaktowała się z Billym. Siedział w innym samochodzie, z pewnością jechał szybciej od Carlosa i pewnie był już niedaleko, a może nawet na miejscu. Powinien dać radę szybko dotrzeć do Botkina.

– A reszta? Johansson, Zetterberg i Linderberg?

– Za dużo Johanssonów i Zetterbergów, ani jednej Linderberg.

– W Karlshamn?

– Gdziekolwiek. A w każdym razie żadna nie ma na imię Annie.

Vanja zastanowiła się szybko, co to może znaczyć. Zmarła? Wyprowadziła się? Zmieniła nazwisko?

– Szukajcie dalej, ale priorytet nadajcie Johanssonowi.

Siedzieli w samochodzie i obserwowali mały bladożółty szeregowiec, znajdujący się w z pozoru sennej okolicy, niecały kwadrans drogi od centrum. Panowały tu cisza i spokój. Żadnych policjantów, żadnego dźwięku syren ani pojazdów, z których można by prowadzić obserwację budynku. Czy policjanci już tu byli i zabrali Larsa Johanssona w jakieś bezpieczniejsze miejsce? W takim wypadku próbowaliby ich chyba zatrzymać? Niebieski passat już od jakiegoś czasu stał otwarty na ulicy naprzeciwko szeregowca. Białe audi, o którym wiedzieli, że należy do Larsa, zadbane i świeżo umyte, było zaparkowane na podjeździe. Nie potrafili jednak stwierdzić, czy Lars jest w domu.

– Co robimy? – zapytała Julia.

– Nie wiem. Jeśli jest w domu, musimy go z niego wywabić.

Nie mieli na to nieograniczonego czasu. Larsów Johanssonów było wielu, ale prędzej czy później policjanci znajdą właściwego. Nagle Julia zauważyła jakiś ruch za oknem.

– Tam, ktoś jest w domu.

– To był on?

– Nie widziałam, ale mieszka sam, a to jest jego samochód, więc…

– Okej, to zaczynamy. Jesteś gotowa?

Julia skinęła głową, Rasmus opuścił szybę po stronie pasażera i razem wysiedli z samochodu. Powoli ruszył w stronę podjazdu po drugiej stronie ulicy, a ona wślizgnęła się na tylne siedzenie, wzięła leżący tam karabin i zajęła miejsce na posterunku. Oparła broń o fotel po stronie pasażera i znalazła wygodną pozycję, lekko nachylona. Przez celownik optyczny widziała, jak Rasmus podchodzi do audi, na chwilę odwraca się do niej, a potem odbija się od podłoża i wskakuje na maskę samochodu. Julia skupiła uwagę na zamkniętych drzwiach domu, a Rasmus zaczął skakać po audi. Odgłos ciężkich butów uderzających o metal i wyginanej blachy dał się słyszeć mimo wycia alarmu samochodowego, który rozniósł się po osiedlu domków szeregowych. Żółte światła samochodu mrugały wściekle. Rasmus nie przestawał skakać, nieustraszony w ten ukochany przez Julię sposób. Już nic go nie powstrzymywało.

Był fantastyczny. Był jej.

Widziała, jak otwierają się drzwi i znajomy mężczyzna, wielki jak bawół Lars Johansson, wybiega z domu. Pędził wściekle w kierunku samochodu i Rasmusa.

– Co ty wyprawiasz, do cholery? – ryknął. Rasmus przestał skakać, ale wciąż wyzywająco stał na masce. Lars zatrzymał się mniej więcej metr od niego. – Zeskakuj stamtąd, ty gnoju!

Na tylnym siedzeniu Julia wypuściła powietrze w kontrolowanym wydechu i nacisnęła spust. Natychmiast poczuła, że poruszył się nie tylko palec. Zrobiła to trochę nadgorliwie i napięła się dokładnie w momencie naciśnięcia spustu.

Obawy okazały się słuszne. Odgłos strzału wciąż dzwonił jej w uszach, gdy spostrzegła, że pocisk trafił Larsa Johanssona w lewe ramię. Mężczyzna krzyknął i zatoczył się do tyłu. Prawa ręka poderwała się do ramienia. Kiedy odzyskał równowagę, wykonał obrót i nic nie rozumiejąc, gapił się na samochód. Znów ryknął, ale tym razem z bólu.

– Jeszcze raz! Strzel jeszcze raz! – krzyknął Rasmus i zeskoczył z maski audi. Julia szybko przeładowała broń w swojej ciasnej kryjówce. Pusty pocisk wypadł, a następny trafił do lufy. Lars wyraźnie zrozumiał, co się zaraz wydarzy, i kuśtykając, pobiegł z powrotem do domu. Skoncentrowana Julia śledziła jego ruch przez celownik. Wiedziała, że ma ostatnią szansę.

Odprężyć się, wypuścić powietrze, zacisnąć palec na spuście.

Lars był już prawie przy drzwiach, kiedy broń wypaliła. Strzał w dziesiątkę. Krew i kawałki mózgu rozprysnęły się na ścianie i drzwiach, gdy kula przeszyła kark i wypadła w okolicy twarzy. Johansson zwalił się na ziemię niczym ogromny wór mięsa. Julia opuściła karabin i drżąc pod wpływem adrenaliny, patrzyła na martwą bryłę na podjeździe, która kilka sekund wcześniej była Larsem Johanssonem. Rasmus podszedł do ciała, szybko rzucił na nie okiem, pobiegł z powrotem do samochodu i wskoczył za kierownicę. W kabinie kierowcy unosiła się ostra woń prochu, kiedy uruchomił silnik i ruszył.

– Nigdy bym nie przypuszczał, że tak szybko się nauczysz – powiedział, patrząc na nią we wstecznym lusterku.

– Jeśli człowiek naprawdę czegoś chce, staje się w tym dobry – odparła, a oczy błyszczały jej z podniecenia. Nachyliła się i mocno przytuliła go od tyłu. – Miałam dobrego nauczyciela – dodała.

– Zabierzemy się teraz do Rosjanina? – spytał Rasmus, kiedy skręcili w następną ulicę, i dodał gazu.

– Nie, ma nietypowe nazwisko, na pewno go znaleźli. Olewamy kolejność i bierzemy się do tych, do których możemy.

Billy zastanawiał się, czy to wyłącznie jego uprzedzenia, ale gdy tylko skręcił przy dwóch ogromnych kamiennych lwach stojących po obu stronach podjazdu do okazałej posesji, od razu pomyślał, że w tym domu mieszkają relatywnie bogaci ludzie ze Wschodu. A raczej w tej willi. Szacował, że ma co najmniej dwieście pięćdziesiąt metrów kwadratowych, prawdopodobnie więcej. Dwa poziomy, gigantyczne okna, uniemożliwiające zajrzenie do środka dzięki cienkim białym zasłonom. Dwa mocne filary po obu stronach pokaźnych drewnianych drzwi podtrzymywały balkon nad nimi, który wcale nie wyglądał na tak duży, by potrzebował tego rodzaju podparcia – to wszystko sprawiało, że cała konstrukcja wyglądała po prostu chełpliwie. Prawdopodobnie jednak tak właśnie miało być. Basen, jacuzzi i dwie tesle na podjeździe potęgowały to wrażenie.

Billy po raz ostatni rzucił okiem na telefon i wysiadł.

Ivan Botkin. Lat czterdzieści dwa.

Przybył do Szwecji przed szesnastu laty i zaczął od handlu nawozami sztucznymi i innymi produktami rolniczymi. Najpierw je importował, a potem poszedł dalej i założył własne zakłady. Najwyraźniej dobrze mu szło. Mieszkał na wybrzeżu w okolicy, która – jak Billy sądził na podstawie metrażu willi i widoku na morze – musiała być uznawana w Karlshamn za dzielnicę burżujów. Nieco ponad dziesięć minut od centrum, dla Billy’ego niecałe sześć.

Wcześniej zadzwonił i zwięźle przedstawił swoją sprawę: wyjaśnił Botkinowi, że ten jest zagrożony i powinien zostać w domu, trzymać się z dala od okien i nie otwierać nikomu oprócz niego. Zapowiedział, że kiedy będzie na miejscu, zadzwoni i potwierdzi. Idąc w kierunku willi, wyciągnął telefon. Botkin odebrał przy pierwszym sygnale.

– Dzień dobry, to znowu ja, Billy Rosén z Krajowej Policji Kryminalnej. Już jestem.

– Aha.

– Jeśli wobec tego mógłby pan otworzyć drzwi, byłbym wdzięczny.

– Proszę najpierw okazać legitymację.

– Okej.

W aparacie zapadła taka cisza, jaka jest możliwa w zasadzie tylko wtedy, gdy druga osoba zakończy rozmowę. Billy podszedł i przystawił dokument do znajdującego się po prawej stronie ciężkich drewnianych drzwi domofonu z funkcją kamery. Najwyraźniej Botkinowi wystarczyło to, co zobaczył, bo otworzył natychmiast. Nie ulegało również wątpliwości, że Billy nie wejdzie dalej. Botkin wyszedł z domu, zamknął za sobą drzwi i popatrzył na niego pytająco.

– No więc o co chodzi? Mówił pan o jakiejś groźbie. Kto mi grozi?

– Słyszał pan o tym snajperze.

Nawet nie było to pytanie – nie dało się nie słyszeć, zwłaszcza mieszkając w Karlshamn. Zgodnie z przewidywaniami Botkin pokiwał głową.

– Znaleźliśmy pewną listę – ciągnął Billy. – Pięć znajdujących się na niej osób już nie żyje, a pańskie nazwisko też tam figuruje.

Jeśli stojący przed nim mężczyzna był zaskoczony albo zaniepokojony, to nie dał tego po sobie poznać.

– Wiecie, kto to jest?

– Wydaje nam się, że tak, ale chcemy, żeby pojechał pan z nami do komisariatu i zaczekał tam, dopóki ich nie zatrzymamy.

– Ich? Czyli to więcej niż jeden człowiek?

Billy zastanowił się prędko, czy nie wyjawił zbyt wiele, ale zaraz doszedł do wniosku, że nie ma znaczenia, ile wie Botkin. Jeśli nie złapią Linde i Grönwalla w najbliższym czasie, opublikują ich nazwiska i wizerunki, prosząc ludzi o pomoc. Oboje byli zbyt niebezpieczni, by cieszyć się anonimowością i ochroną danych.

– Możliwe, że w grę wchodzi więcej niż jeden sprawca – przyznał Billy.

– Jeśli wiecie, kim są ci ludzie, dlaczego ich nie zatrzymaliście? – zapytał Botkin i wręcz z wyższością skrzyżował ręce na piersi.

Co to za gówniane pytanie? – pomyślał Billy. To, że wiedzieli, kogo szukają, nie znaczyło, że wiedzą, gdzie szukać.

– Zrobimy to – odparł krótko.

– Chyba nie stojąc tutaj.

Czyżby się przesłyszał? Botkin mówił doskonale po szwedzku, w zasadzie bez akcentu, więc było wykluczone, że doszło do niefortunnego, błędnego doboru słów. Czy jednak ten człowiek naprawdę stał tutaj i krytykował go za to, że stara się, by nie skończył z kulką w głowie?

– Pracuje nad tym wiele osób – wyjaśnił Billy, nie mogąc ukryć irytacji. – Niektórzy z nas pilnują, by prawdopodobne ofiary były bezpieczne.

Botkin zmierzył go wzrokiem od stóp do głów, a w kąciku jego ust igrał mały uśmieszek, jakby próbował wyrobić sobie zdanie w kwestii, czy Billy naprawdę może kogoś ochronić.

– Dziękuję, ale sam sobie poradzę.

– Z pociskiem wystrzelonym z odległości kilkuset metrów przy użyciu celownika optycznego? – odparł Billy, choć nie miał pojęcia, z jakiego dystansu zostały oddane wcześniejsze strzały.

– Przyślijcie tu policjantów, utwórzcie krąg wokół domu i pilnujcie mnie.

– Nie sądzi pan, że zamiast tego powinniśmy wykorzystać nasze zasoby do ścigania sprawców?

Ich spojrzenia się spotkały. W oczach Botkina było coś twardego i zimnego. Billy odniósł wrażenie, że to człowiek, któremu niezbyt często ktoś się sprzeciwia. Nie odwrócił wzroku. Czuł rosnącą niechęć do mężczyzny, którego miał przed sobą.

– Nie będę właził do żadnej cholernej celi – powiedział w końcu Botkin.

– A ma pan gdzie się schronić? – zapytał Billy. – Jakieś miejsce, które nie należy do pana i którego nie da się z panem skojarzyć?

– Rozumiem, o co chodzi. Nie jestem idiotą.

To zależy, jak rozumieć to słowo – pomyślał Billy, ale nic nie odpowiedział.

– Proszę mi dać dziesięć minut – rzekł Botkin, zrobił w tył zwrot i wszedł z powrotem do willi.

Po siedemnastu minutach wyszedł. Miał ze sobą sportową torbę. Rzucił ją na tylne siedzenie sportowego auta Billy’ego i usiadł po stronie pasażera.

– Okej, jedźmy – rzekł.

– Dokąd?

– Przez miasto. Potem pana pokieruję.

Billy włączył silnik i wycofał z powrotem na drogę. Włączył się Spotify i jego playlista Classic Hip Hop Mix. Zrobił trochę głośniej, gdy zaczął się kawałek Gravel Pit.

– Słucha pan tego dobrowolnie? – zapytał Botkin po minucie z kawałkiem.

– Tak, a co?

Pasażer Billy’ego nie odpowiedział. Po prostu nachylił się i wyłączył radio. Billy zacisnął zęby. Ponowne włączenie go byłoby zbyt dziecinnym gestem, by się do niego zniżył. Lepiej to po prostu zignorować, zawieźć Botkina tam, gdzie chce, a potem, przy odrobinie szczęścia, nigdy więcej go nie oglądać. Po kolejnej minucie mieli po obu stronach zatokę. Przez ostre światło słońca odbijające się w wodzie można było pomyśleć, że jest cieplej niż w rzeczywistości. Billy wyciągnął okulary przeciwsłoneczne ze schowka pomiędzy siedzeniami i założył. Przez chwilę bawił się myślą, by zapytać Botkina, czy mu nie przeszkadzają, bo może powinien je zdjąć, ale zwalczył tę pokusę i zapytał:

– Czy mówią panu coś nazwiska Julia Linde i Rasmus Grönwall?

– To oni strzelają?

– Mówią panu coś te nazwiska? – powtórzył Billy.

– Grönwall… tak, znam chyba jednego Grönwalla.

– Skąd?

Billy najchętniej zapytałby, jaką krzywdę Botkin wyrządził Rasmusowi, ponieważ motyw wygląda na zemstę, ale Rosjanin nie sprawiał wrażenia człowieka, który lubi być oskarżany, więc zachował neutralnie profesjonalny ton.

– Nie mam zamiaru o tym z panem rozmawiać.

– Dlaczego?

– Sprawa chyba jeszcze się nie przedawniła.

Billy na chwilę oderwał wzrok od drogi i zerknął na pasażera, by stwierdzić, czy ten żartuje, jednak nic w wyrazie jego twarzy na to nie wskazywało.

Patrzył z powagą przed siebie. Billy przyśpieszył.

Dotarli do Karlshamn, wjechali na trasę E22 prowadzącą na zachód, a wskazówki Botkina brzmiały najczęściej: „prosto” i „dalej prosto”, aż dotarli do węzła autostradowego Pukavik. Tam Billy miał skręcić w prawo, pojechać kawałek krajową piętnastką, aż nadszedł czas na odbicie w lewo, w kierunku naprawdę wąskich dróg, które obudziły w Billym istnego rajdowca, ale też zmusiły go do sporego zredukowania prędkości. Zaskakująco gęsty las gdzieniegdzie był przetykany otwartymi polami. Billy już miał zapytać, jak długo jeszcze, kiedy dotarli do skupiska domów tworzących razem osadę czy raczej wieś o nazwie Axeltorp.

– Tutaj w prawo i potem druga w lewo – odezwał się Botkin, a Billy poczuł, że są już blisko.

Rzeczywiście, kilka minut później zajechali przed mały pomalowany na czerwono domek znajdujący się kilkanaście metrów od jeziora.

– Czyja jest ta chata? – zapytał Billy, kiedy wyłączył silnik i podniósł wzrok na niepozorny budynek.

– Nie moja – odparł Botkin, otworzył drzwi i wysiadł, najwyraźniej wciąż nastawiony na udzielanie tak niewielu informacji, jak to tylko możliwe. Otworzył tylne drzwi i wyciągnął sportową torbę.

– Nie musi pan wysiadać – oznajmił, kiedy spostrzegł, że Billy odpina pas bezpieczeństwa. – Może pan się zmywać, dam sobie radę.

– To nie działa w ten sposób.

– Czy nie mogę się zrzec ochrony policyjnej, jeśli chcę? – zapytał Botkin.

– No… może pan.

– Więc właśnie – odparł Rosjanin, zarzucił sobie torbę na ramię i poszedł do domu. Billy został na miejscu i patrzył, jak znika za rogiem. Pewnie na tyłach znajdowała się skrytka na klucz, bo kilka sekund później wrócił, energicznie pokonał kilka stopni, otworzył kluczem pomalowane na biało drewniane drzwi, wszedł do środka i tyle go widział.

Dzięki za pomoc, pomyślał Billy, uruchomił silnik i z powrotem włączył radio ze swoją playlistą. Wyjechał z posesji i ruszył z powrotem wąską leśną drogą, jednocześnie wybierając numer Vanji. Odebrała od razu.

– Cześć, Botkin przeniesiony, ale nie chce, aby ktokolwiek go pilnował. Gdzie mam teraz być?

– Znaleźliśmy właściwego Zetterberga, możesz tam pojechać? – zapytała, a Billy w tym jednym zdaniu usłyszał, jak bardzo jest zestresowana.

– A gdzie on przebywa?

– W Växjö.

– Nie mamy tam kolegów po fachu? – zapytał Billy, a jednocześnie zjechał z drogi i wpisał Växjö do Google Maps.

– Jeśli coś mu się stanie i wyjdzie na jaw, że wiedzieliśmy o zagrożeniu, zgadnij, na kogo spłynie całe gówno?

– Na policję z Växjö, która mogła go ochronić – podsunął Billy, choć nie wiedział, jak Vanja to odbierze.

– To tak nie działa – odparła zgodnie z jego obawami.

Billy był pewny, że działa właśnie tak, ale skoro życzyła go sobie w Växjö, to pojedzie do Växjö, choć było oddalone o półtorej godziny drogi. Po prostu. Miała dość problemów, nie musiał posłużyć za kolejny.

– Okej, już się robi.

– Dzięki.

– Nie musisz dziękować, ale pamiętaj o oddychaniu. Dasz sobie radę, złapiemy ich.

– Muszę się rozłączyć, coś mi tu dzwoni. Kyllönen ma wszystkie informacje o Zetterbergu, odezwij się do niej.

– Jasne. I nie zapomnij o… – zaczął, ale nie skończył, bo przerwała połączenie. Wyjechał z powrotem na drogę, podkręcił głośność i założył się sam ze sobą, że dojedzie w godzinę i dziesięć minut.

Kurwa!

To jedno słowo było idealnym podsumowaniem sytuacji.

– Kurwa!

Wypowiadanie go było przyjemne.

– Kurwa!

Vanja przyjrzała się sobie w lustrze. Z radością spostrzegła, że nie wygląda na tak zmęczoną i przygnębioną, jak by na to wskazywało jej samopoczucie. Raczej na bojowo nastawioną.

Nie udało im się uratować Larsa Johanssona. Właśnie się dowiedziała, że został zastrzelony przed swoim domem. Pierwsi naoczni świadkowie zeznali, że szczupły młody mężczyzna wywabił go, skacząc po jego zaparkowanym samochodzie i uruchamiając alarm. Z zaparkowanego niebieskiego auta padły dwa strzały, młody człowiek wsiadł do niego i odjechał.

Vanja przemyła twarz odrobiną zimnej wody, wytarła i ponownie spojrzała sobie w oczy w lustrze. Nie dało się już dłużej chować w toalecie. Musieli wrzucić wyższy bieg, cokolwiek to znaczyło w praktyce. Ogólnokrajowy alarm został ogłoszony i każdy policjant w południowej Szwecji otrzymał zdjęcia przestępców i ich samochodu. Następnym krokiem było przekazanie fotografii i personaliów prasie, ale postanowiła z tym zaczekać.

W drodze powrotnej do biura zadzwoniła do członków grupy, którą pozostawiła w chacie, i poradziła, by zachowali wyjątkową czujność. Istniała bowiem możliwość, że poszukiwani pojawią się tam ponownie po najnowszym zabójstwie.

Przyszedł też raport od grupy z psami, ale nie było w nim zbyt wiele treści. Psy doprowadziły do starej stodoły z otwartymi drzwiami i pozostawioną w środku plandeką. Tak, było możliwe, że wrócą schować auto, więc i tam wysłała grupę obserwacyjną.

Usiadła przy biurku.

Była sama w gabinecie.

Billy jechał do Växjö, Ursula była zajęta swoją ekipą techników – co jak co, ale pracy dla nich na pewno nie brakowało – a Carlos dodzwonił się do matki Julii i wrócił na Källvägen. Jak się okazało, doszło do nieporozumienia między nią a ekipą techników: zrozumiała, że ma zostawić telefon i nie zbliżać się do swojego mieszkania.

Vanja miała przed sobą na biurku kopię listy. Wzięła do ręki długopis i wykreśliła Larsa Johanssona.

Jeszcze cztery nazwiska.

Botkin został wywieziony w bezpieczne miejsce, tak samo Kovacs. Billy jechał przejąć obserwację Zetterberga. Tak naprawdę niepokoiła ją Annie Linderberg, ósme nazwisko z listy. Po prostu nie mogli jej znaleźć. W Szwecji nie mieszkała żadna Annie Linderberg. Znaleźli dwie Anny, ale żadna nie używała zdrobnienia Annie. Wydawało się nieprawdopodobne, by Linde i Grönwall zrobili błąd. Sprawiali wrażenie planujących wszystko i metodycznych, ale na wszelki wypadek policjanci odezwali się do jednej i drugiej Anny. Żadna z nich nie miała związków z Karlshamn, nie znała Julii Linde ani Rasmusa Grönwalla. Ojciec Rasmusa też nigdy nie słyszał takiego nazwiska.

Mimo to musieli ją znaleźć.

Zadzwonił telefon Vanji. Wręcz bała się odbierać, bo w ostatnim czasie dostawała drogą telefoniczną wyłącznie złe wiadomości. Carlos mógł się okazać wyjątkiem.

– Tak? – odebrała krótko, tonem ponaglenia.

– Tu Carlos.

– Wiem przecież – odparła, gdy dotarło do niej, że ten czeka na reakcję.

– Jestem w domu u państwa Linde.

– To też wiem – oznajmiła Vanja w nadziei, że tonem głosu skłoni go do darowania sobie oczywistości i rzeczy nieistotnych. – Dlaczego dzwonisz?

– Julia przez całe życie pisała pamiętniki. Znalazłem Annie Linderberg.

Annie Strauss stała przy ekspresie do kawy i zastanawiała się, czy mimo wszystko nie wypić jeszcze trochę. Choć wiedziała, że i tak się nie uspokoi. Właśnie skończyła się jedna z wielu ewaluacji poprzedzających zebranie dyrektorów i Annie nie była pewna, jak jej poszło. Przepracowała w szkole całe życie i naprawdę nie należała do osób, które mawiają, że kiedyś było lepiej, ale w przypadku jej miejsca pracy…

Boże jedyny, kiedyś naprawdę było lepiej.

Szkoła i personel miały zostać zmierzone i ocenione pod kątem realizowania wizji ujętej w dokumentach, dopinania budżetu i osiągania celów związanych z przestrzeganiem fundamentalnych wartości, a najważniejsze wyniki przekazywano na dół. Nikt nie chciał rozmawiać o malejących umiejętnościach uczniów. Wiedziała dlaczego. Młodzi ludzie w obecnych czasach nie byli uczniami, tylko klientami, a połowa czasu pracy upływała jej na rozmowach ze stawiającymi wymagania rodzicami, którzy uważali, że ich dzieci dostają za słabe oceny, nie są wystarczająco zauważane, nie otrzymują potrzebnego wsparcia, nauczyciel je uraził lub – Boże uchowaj – przywołał do porządku czy wręcz fizycznie wyprowadził z klasy. System szkół prywatnych, opłat za naukę i placówek konkurujących ze sobą wysokimi ocenami okazał się katastrofą. Rzadko była świadkiem takiej niekompetencji jak ta wśród polityków zajmujących się szkolnictwem.

Wlała do kubka resztę kawy i w tej samej chwili rozległo się intensywne dzwonienie do drzwi na dole. Nieprzerwane, jakby ktoś przypadkiem oparł się o dzwonek. Annie pobiegła na schody.

– Tak, tak, już idę, Boże! – krzyknęła, kiedy była w połowie drogi, a dzwonienie nie ustawało. Człowiek na zewnątrz musiał ją usłyszeć, bo dzwonek nagle umilkł. Przekręciła klucz i otworzyła drzwi, na ile pozwalał łańcuch. Na sekundę oślepiło ją niskie wiosenne słońce. Potem usłyszała głos.

– Nazywam się Vanja Lithner i jestem z policji. Czy dawniej nosiła pani nazwisko Annie Linderberg?

Oczy przyzwyczaiły się do rażącego światła i Annie zobaczyła blondynkę, pokazującą jej legitymację policyjną. Po obu stronach kobiety stali umundurowani policjanci. Annie poczuła, że w środku robi jej się zimno. Policja u niej w domu. Co się stało?

– Tak, przed ślubem. O co chodzi?

– Czy może pani otworzyć do końca? Będziemy musieli wejść i z panią porozmawiać.

– O czym?

– Moglibyśmy pomówić o tym w środku?

– Czy mogę jeszcze raz zobaczyć pani legitymację? – poprosiła Annie. Tyle się czytało o ludziach, którzy na rozmaite chytre sposoby próbują się dostać do mieszkań starszych ludzi, więc ostrożności nigdy za wiele. Blondynka ponownie uniosła legitymację, a Annie wydało się, że dostrzega w tym ruchu pewną irytację. Nachyliła się, czytała uważnie, potem przymknęła drzwi, by odczepić łańcuch, i wpuściła ich do środka.

Vanja poprosiła dwóch umundurowanych kolegów, by zaczekali na zewnątrz. Potem weszła w ciemny, pozbawiony okien korytarz. Na wieszakach wisiały ubrania, głównie zimowe. Poniżej znajdowały się starannie ustawione buty. Po prawej były drewniane schody na górę.

– Jest pani w domu sama? – spytała Vanja, zrobiła kilka kroków i się rozejrzała.

– Tak, a o co w tym wszystkim chodzi? – zapytała Annie, wprowadzając ją do małego, oszczędnie umeblowanego salonu. Był czysty, elegancki i przemyślany, jak pokój ludzi, których obchodzi to, jak mieszkają.

– Czy była pani wychowawczynią Julii Linde? Szesnaście, siedemnaście lat temu w szkole Grundvik? – zapytała Vanja. Annie była nieco zaskoczona pytaniem, ale zastanawiała się, szperała w pamięci.

– Julii Linde…

– Musiała powtarzać rok w trzeciej klasie. Nie kontynuowała nauki ze swoimi kolegami i koleżankami.

Annie pokiwała głową z uśmiechem. Było jasne, że sobie przypomniała.

– Julia, ach tak… Zrobiła się straszna afera, naprawdę jej się to nie spodobało. Ale miała zbyt dużo nieobecności i, o ile pamiętam, bardzo niechlujne warunki w domu.

Podniosła wzrok na Vanję z taką miną, jakby ta mogła mieć coś do powiedzenia na temat jej decyzji sprzed szesnastu lat.

– Myślę, że jej to pomogło. Czasami to ważne, by ktoś dorosły zareagował. A co się dzieje z Julią?

– Uważamy, że to ona jest tą snajperką, o której pani na pewno słyszała, i że może pani grozić niebezpieczeństwo.

– Słucham? Dlaczego? Z powodu czegoś, co wydarzyło się szesnaście lat temu?

– Obawiam się, że tak.

Annie tylko kręciła głową i wyglądała na lekko skołowaną. Nie ulegało wątpliwości, że nie może w to uwierzyć. Zrobiła kilka kroków do tyłu, jakby chciała się zdystansować od Vanji i samego pomysłu. Stanęła przy oknie. Dokładnie tam, gdzie Vanja nie chciała jej widzieć. Poszła więc za nią i lekko, lecz zdecydowanie chwyciła ją za rękę, by poprowadzić w bezpieczne miejsce. Odruchowo zerknęła za okno i zesztywniała. Drogą jechał niebieski samochód. Powoli, praktycznie się wlókł. Vanja spostrzegła, że to passat. Podjechał jeszcze mniej więcej metr bliżej i wtedy odczytała numer rejestracyjny. BRY332.

Sięgnęła po krótkofalówkę, a w tym samym czasie samochód stanął. Zobaczyła wyraźnie Rasmusa patrzącego na dom, a potem dodającego gazu i odjeżdżającego.

Policjanci.

Z pewnością ich zauważył.

– Proszę tu zostać – zwróciła się do Annie, wyciągnęła krótkofalówkę i ruszyła biegiem do drzwi.

– Do wszystkich jednostek. Linde i Grönwall znajdują się na Björnbärsstigen w niebieskim passacie. Powtarzam: Linde i Grönwall znajdują się na Björnbärsstigen w niebieskim passacie.

Wybiegła z domu na podjazd akurat w chwili, gdy samochód zniknął za rogiem. Wjechał w ulicę o nieznanej jej nazwie, kierując się w stronę, której nie umiałaby wskazać na kompasie. Policjanci, którzy byli jej towarzyszami, już biegli do radiowozu.

– Niech jeden z was zostanie z Annie! – krzyknęła do nich, wskoczyła do swojego wozu i odpaliła silnik. Byli tak blisko. Nie zamierzała pozwolić im uciec.

Rasmus grzał tak mocno, jak pozwalały mu odwaga i możliwości. Pędzili wąskimi uliczkami dzielnicy willowej. Julia odwróciła się i wyjrzała przez tylną szybę. Wciąż nic, ale pewnie była to tylko kwestia czasu. Większość bocznych uliczek, którymi jechali, była ślepa, więc właściwie nie mieli żadnej innej możliwości, jak tylko jechać prosto.

– O kurwa! – krzyknęła Julia, spoglądając w lusterko wsteczne. Dwa pojazdy z mrugającymi niebieskimi światłami pojawiły się za nimi. Jedno było pewne. Musieli szybko stamtąd odjechać. Rasmus dodał gazu. Była tylko jedna droga, którą mogli wyjechać z ciasnej dzielnicy willowej. W lewo na Hagalundsvägen. Dalej może uda im się ich zgubić.

Z policyjnej radiostacji dochodziła kakofonia komend, okrzyków i różnych głosów. Wozy patrolowe jechały ku nim ze wszystkich stron. Vanja czuła, że musi podjąć decyzję. Na razie to ona była najbliżej uciekającego passata, ale tuż za nią jechał radiowóz. Czy powinna pozwolić mu się wyprzedzić? Zatrzymać się i wspólnie z Kyllönen, korzystając z jej znajomości okolicy, koordynować pościg, zamiast aktywnie go prowadzić?

Wzbraniała się przed tym.

Trudno jej było odpuścić, kiedy w końcu była tak blisko.

Zobaczyła, że passat wpada w kontrolowany poślizg na drodze po lewej, a następnie znika jej z oczu. Rasmus był dobrym kierowcą, a ponadto znał drogi. To było jego rodzinne miasto, więc mogła mieć kłopot z nadążeniem za nim.

– Właśnie skręcił w lewo w Hagalundsvägen, kieruje się na zachód – usłyszała dobiegający z krótkofalówki głos jednego z policjantów jadących za nimi. Pozostałe wozy odpowiedziały innymi nazwami ulic, możliwymi trasami ucieczki, pomysłami, w jaki sposób można by przeciąć im drogę i ich zatrzymać. Vanja poczuła wdzięczność dla lokalnych policjantów za ich wiedzę. Obiecała sobie, że przypomni to, kiedy następnym razem Ursula zacznie na nich psioczyć.

Wjechała w Hagalundsvägen, jednocześnie wzywając Kyllönen. Zamierzała poprosić ją o poprowadzenie operacji z komisariatu. Zupełnie niepotrzebnie. Krista była już na miejscu i razem z Gavrilis z własnej inicjatywy zaczęła koordynować ruch radiowozów. Była wdzięczna kolegom z samochodu jadącego z tyłu, ale jeśli miałaby opisać, co sądzi o Kyllönen i Gavrilis, nie potrafiłaby znaleźć słów. Należały do najlepszych policjantek, jakie poznała w ciągu wszystkich lat spędzonych w Krajowej Policji Kryminalnej.

– Wóz sześć pięć jeden dziewięć, który jedzie za tobą, melduje cały czas, więc orientujemy się w ich położeniu – zapewniła.

Dystans do samochodu przed nią uległ zwiększeniu – najwyraźniej zwolniła podczas rozmowy z Kyllönen. Mocno docisnęła pedał gazu. Niebieski passat skręcił w prawo w mniejszą uliczkę i zniknął z jej oczu.

– Skręcił w Varggatan – rozległ się komunikat jadących za nią policjantów. Wóz sześć jeden dwa pięć odpowiedział, że są blisko i jadą na północ, w kierunku ulicy o nazwie Blåvingevägen. Oddalonej o zaledwie kilka minut.

Byli coraz liczniejsi i znajdowali się coraz bliżej.

Przy odrobinie szczęścia powinno im się udać ich okrążyć.

Varggatan kończyła się szerszą Länsmansvägen. Na niej powinien mieć możliwość przyśpieszyć jeszcze bardziej.

– Co mamy robić? – zapytał Rasmus, w skupieniu dzieląc uwagę między drogę na wprost a lusterko wsteczne.

– Musimy im uciec, ukryć samochód.

– A potem? – spytał. Czytał gdzieś, jak trudno jest zejść pod ziemię. Zwłaszcza gdy jest się tak szeroko poszukiwanym jak oni. Bez pieniędzy, bez nikogo, kto mógłby ich ukryć, bez kontaktów i pomocy.

– Pomyślimy później – postanowiła. – Najpierw postaraj się uciec.

Skręcił w Länsmansvägen przed samochodem, który musiał gwałtownie zahamować i zaczął na niego trąbić. Rasmus wcale się tym nie przejął. Dodał gazu.

Najlepiej było pojechać trasą E22. Spróbować zgubić pościg i zniknąć wśród wąskich uliczek, zostawić gdzieś samochód i dalej uciekać na piechotę.

Nagle zobaczył migające niebieskie światła kawałek przed sobą na bocznej ulicy po prawej. Kolejny radiowóz, który wkrótce wyjedzie na Länsmansvägen. Przed nimi.

Zdecydowanie nie chciał mieć policjantów przed sobą.

Wcisnął gaz do dechy.

Vanja pojechała dalej w prawo, w Länsmansvägen, na razie ich nie widziała. Ale widzieli ich inni.

– Są tutaj, za skrzyżowaniem Länsmansvägen z Blåvingevägen. Znaleźliśmy się tuż za nimi – poinformował kobiecy głos przez krótkofalówkę.

Vanja instynktownie przyśpieszyła jeszcze bardziej. Niebieskie światła obu samochodów i syrena tego z tyłu sprawiły, że inni użytkownicy drogi szybko i usłużnie zjeżdżali w bok. Za parą jechały już trzy radiowozy, ale potrzebowali jeszcze jednego lub kilku z przodu. Wiedziała, że Rasmus nie zatrzyma się dobrowolnie. Krista analizowała możliwości zablokowania dróg.

Coraz więcej wozów zaczęło się meldować.

Posiłki były w drodze do nich z najbliższych miast.

Zatrzymają ich.

Trzeci radiowóz znajdował się zaledwie metr za nimi. Ledwo zdążyli minąć go na skrzyżowaniu. Gdyby nie to, zagrodziłby im drogę. Ale to niewiele pomogło. Wóz był tak blisko, że zgubienie go wydawało się niemożliwe. Trudno było jechać szybciej. Już musiał nieco za szybko omijać slalomem pozostałe pojazdy. Kilka razy niewiele brakowało do zderzenia.

Julia siedziała w milczeniu i patrzyła za siebie na ścigających ich policjantów. Nagle odpięła pas i się odwróciła, żeby przejść na tylne siedzenie. Tam, gdzie leżał karabin. Rasmus gwałtownie wyciągnął rękę i powstrzymał ją.

– Co ty wyprawiasz?

– A jak myślisz?

– Nie będziemy strzelać do policjantów.

– Możemy ich postraszyć.

– Nie.

Przez kilka sekund wydawało się, że zignoruje jego słowa, ale w końcu usiadła z powrotem.

Duże skrzyżowanie w kształcie litery T na Sölvesborgsvägen było coraz bliżej. Mieli zielone światło. Rasmus zamierzał skręcić w prawo i wjechać na E22. To wydawało się najlepszą opcją.

Kiedy do skrzyżowania pozostało im jakieś dwadzieścia metrów, światło zmieniło się na czerwone. Pozostałe samochody zahamowały. Wściekłe światła hamowania, które zobaczyli przed sobą, były jak ściana. Rasmus skręcił kierownicę w lewo i zjechali na przeciwny pas.

Vanja zobaczyła czerwone światło i ciemny samochód, rzucający się na pojazdy jadące z przeciwka. Kierowcy zaczęli mrugać długimi światłami i zjeżdżać w prawo, po wąskim pasie trawy na chodnik. Grönwall naprawdę ryzykował i Vanja czuła, że zaczyna się zbliżać do granicy tego, co może być zagrożeniem dla bezpieczeństwa publicznego. Przepisy były obszerne i niekiedy trudne do interpretacji, ale fragment o zagrożeniu bezpieczeństwa publicznego był jasny. Może powinni przerwać pościg albo przynajmniej zwiększyć dystans, ale jednocześnie podjęcie ryzyka, że się im wymknie, nie wchodziło w grę.

Ktoś inny najwyraźniej pomyślał o tym samym.

– Jedzie teraz ryzykownie. Przerywamy? – dobiegło pytanie z radia.

– Nie. Zachowajcie trochę większą odległość, ale kontynuujcie.

Jej śledztwo. Jej decyzja.

Skrzyżowanie było coraz bliżej. Drogę przed sobą miał na razie wolną, ale ciężarówka po prawej, która przymierzała się do zjechania na jego pas, komplikowała sytuację. Już zaczęła powoli zjeżdżać ze swojego pasa, więc przy prędkości, którą utrzymywał Rasmus, mogło być trudno skręcić w prawo, nie ryzykując przy tym poślizgu i zderzenia ze stalowym olbrzymem.

Musiał zaryzykować. Ostro zahamował i skręcił kierownicę, a w tym samym czasie kątem oka zobaczył samochód nadjeżdżający z dużą prędkością z lewej strony. Opony passata zapiszczały, tył obrócił się prawie o sto osiemdziesiąt stopni i przez moment wydawało się, że samochód w niekontrolowany sposób będzie dalej się kręcił, ale przednie opony złapały przyczepność na tyle, by Rasmusowi udało się choć trochę opanować poślizg. Mimo wszystko tył samochodu uderzył w ciężarówkę. W tej samej chwili auto z lewej ominęło ich i przyhamowało, ale i tak wpadło prosto na ciężarówkę.

Przyładowało porządnie. Szkło, metal i kawałki plastiku rozprysły się po ulicy, a w tym samym czasie Rasmus odzyskał kontrolę nad passatem. Docisnął pedał gazu, a samochód zareagował, jak trzeba. Bliski kontakt z ciężarówką skończył się zaledwie wgnieceniem. Jechali dalej na północ.

Vanja i pozostali ostrożnie ominęli chaos na skrzyżowaniu.

– Zatrzymujemy się tutaj – padł komunikat z radiowozu, który jechał przed nią i zaraz potem stanął na skrzyżowaniu, nie wyłączając niebieskich świateł. Siedząca na fotelu pasażera policjantka od razu pośpieszyła do wypadku.

Vanja przeciskała się dalej. Zajrzała do kabiny samochodu, który zderzył się z ciężarówką. W środku dostrzegła oszołomionego mężczyznę, przypiętego pasami, z wystrzeloną poduszką powietrzną. Powinien z tego wyjść, pomyślała. Jednak pościg naprawdę okazał się zagrożeniem dla bezpieczeństwa publicznego. Ona wydała tylko ogólny komunikat o tym, że powinni kontynuować, zachowując większy odstęp. Nie wywierała na nich presji.

– Jest ryzyko, że ich zgubimy – rozległ się nieznany głos.

– Lepsze to, niż gdyby mieli spowodować obrażenia kolejnych niewinnych osób – odparła Vanja. Oczywiście zgodnie z prawdą, ale myśl, że Linde i Grönwall mogliby umknąć, była naprawdę nie do zniesienia. Gdy tak niewiele brakowało.

– Gdzie jest mój helikopter? – zwróciła się z niecierpliwością do Kyllönen.

– Byli świadkami zderzenia. Cysterny z pociągiem.

– To jest ważniejsze – odparła Vanja.

– Próbowałam im to uświadomić.

Vanja zaklęła głośno, opuszczając miejsce wypadku i dodając gazu.

– Skręca na trasę E22 w kierunku zachodnim. Widzę go na zjeździe.

– Zbliżam się do E22 od wschodu, powinienem wkrótce go zobaczyć – rozległ się głos Carlosa.

– Dwa radiowozy nadjeżdżają z drugiej strony – dodała Kyllönen. – Ustawiamy blokadę drogową za Björkenäs.

Vanja poczuła, że wraca jej nadzieja.

Jeszcze nie było za późno.

Wjechali na E22 i Rasmus przyśpieszył do stu trzydziestu kilometrów na godzinę. Samochód dostał konkretnego kopa, ale zareagował łaskawie. Julia znów patrzyła za siebie, wypatrując policjantów. Na razie żadnych nie było. A przynajmniej nie widziała migających świateł.

– Pozbyliśmy się ich? – zapytała, odwracając się z powrotem w przód. Rasmus rzucił szybko okiem we wsteczne lusterko i wzruszył ramionami.

– Zgubiliśmy ich na jakiś czas, ale nas znajdą.

Dlatego musieli skręcić, zjechać w boczne drogi, znaleźć jakąś kryjówkę. Chciał tylko najpierw oddalić się trochę od Karlshamn.

Sto trzydzieści zmieniło się w sto czterdzieści i dochodziło do stu pięćdziesięciu.

– Wcale nie studiuję prawa w Lund – powiedziała nagle Julia.

– Wiem, uczysz się na uniwersytecie ludowym w Jönköping.

Rasmus spostrzegł, że odwróciła się do niego. Był wpatrzony w drogę, ale miał pewność, że się uśmiechnęła.

– Stalkujesz mnie?

– Tylko tak trochę sprawdzałem… – odparł i poczuł, że się czerwieni, jakby go przyłapała. Nie chciał, by się zorientowała, że przez lata sprawdzał ją, jak tylko się dało.

– To słodkie – stwierdziła, kładąc mu dłoń na udzie. – Cieszę się, że przyjechałam na to spotkanie klasowe. Kiedy dostałam zaproszenie, pomyślałam tylko: po moim trupie!

– Dlaczego zmieniłaś zdanie?

– Nie zamierzałam jechać, skoro mieli tam być Macke i Philip, ale potem doszłam do wniosku, że właśnie dlatego powinnam się pojawić. Wyoutować ich. Powiedzieć wszystkim. Stworzyć naprawdę kwaśną atmosferę.

– I zrobiłaś to?

– Nie, zabrakło mi odwagi. Sama siebie nienawidziłam… Ale tak jest lepiej – odpowiedziała, przysunęła się bliżej i oparła mu głowę na ramieniu.

Przez kilka sekund nie znajdowali się w poszukiwanym aucie ściganym przez policję. Na tylnym siedzeniu nie leżał karabin, nie istniała żadna lista prześladowców do zabicia.

Była tylko para młodych zakochanych w samochodzie zmierzającym w jakimś tam kierunku.

Niebieskie światło na przeciwległym pasie ruchu przywołało Rasmusa z powrotem do rzeczywistości.

– Musimy zjechać z głównej drogi – oznajmił, puścił kierownicę jedną ręką i położył dłoń na jej dłoni. – Jeśli nas złapią, już nigdy nie będziemy razem.

– No to postarajmy się, by nas nie złapali.

Carlos posłuchał rozkazu Vanji i trzymał dystans. W cywilnym aucie było to łatwiejsze. Przez cały czas siedział im na ogonie i informował na bieżąco o ich położeniu. Opuścił mieszkanie matki Julii, gdy tylko Vanja zameldowała, że poszukiwany przez nich przestępca był widziany pod domem Annie Strauss. I tak na nic by się tam nie przydał. W drodze do centrum wydarzeń zadzwonił do Billy’ego. Billy miał wyłączoną policyjną krótkofalówkę, słuchał muzyki w drodze do Växjö i nie miał pojęcia, co właśnie się dzieje. Kiedy się dowiedział, włączył radio i stwierdził, że natychmiast zawróci. Był tuż za Olofström, więc dojazd powinien mu zająć dwadzieścia, dwadzieścia pięć minut.

Niebieski samochód trzymał się lewego pasa, przemykając obok innych użytkowników drogi. Rasmus jechał z dużą prędkością. Carlos liczył na to, że szalone polowanie dobrze się skończy. Dla wszystkich. Nie potrafił zapomnieć o pamiętnikach Julii.

Zaczęła je pisać w wieku ośmiu lat. Chodziła wtedy do drugiej klasy, a Bernt właśnie się wprowadził. Czy to dlatego zaczęła? Czy musiała wyrzucić z siebie wszystkie uczucia, które w przeciwnym razie by ją rozsadziły? Alkohol, kłótnie, bicie mamy. Wieczny strach w miejscu, które miało być bezpiecznym punktem jej życia.

Czytał o spowodowanych przez to problemach w szkole. O niepewności. Poczuciu wykluczenia. Niszczącym uczuciu, że nigdy nie będzie z niczym nadążała, nie da sobie rady, że nikt nie będzie mógł jej pomóc w odrabianiu lekcji. O tym, jakie miała zaległości, jak się zniechęcała, zaczynała wątpić w siebie. Wielokrotnie pisała, że jest głupia.

Strona za stroną były wypełnione opisami strasznych przeżyć, oznakami wrażliwości i nienawiści, także do samej siebie.

Wydawało się, że jedynym jasnym punktem są Rebecca Grönwall i jej rodzina. Spełniały funkcję przystani, miejsca, w którym mogła być dzieckiem. Według pamiętników nie wspominała o wielu sprawach, które działy się u niej w domu. Było jej wstyd. Tylko Rebecca o wszystkim wiedziała.

Na stronicach zapisanych starannym odręcznym pismem spotkał głęboko nieszczęśliwą i zranioną dziewczynkę, ale mimo wszystko nie potrafił sobie tego ułożyć w całość. Przestał czytać w momencie, w którym miała dwanaście lat, Bernt został wyrzucony z domu, ale młoda Julia czuła się zrezygnowana, przygnębiona, prawie bezsilna. Carlos nie miał poczucia, że tkwi w niej żarłoczna żądza zemsty. Może pojawiła się później, w starszym wieku.

Klucz mógł też tkwić w spotkaniu z Rasmusem. Nie wiedział o nim tyle, co o niej, ale po jego ojcu poznał, że życie zmieniło się na gorsze, gdy zmarła starsza siostra Rasmusa. Czy to ich wspólna nienawiść do Kerstin Neuman zaczęła to wszystko?

Czy osobno dokonaliby tego wszystkiego? Carlos uważał, że nie. W pojedynkę nie byli silni. We dwójkę mogli być.

Z zamyślenia wyrwał go passat, przystępujący do wyprzedzania tylko po to, by zaraz skręcić w prawo, w drogę numer piętnaście.

Carlos złożył meldunek i ruszył ich śladem.

Rasmus poczuł się lepiej, kiedy zjechał z dużej trasy europejskiej.

Mniejsze drogi, więcej kontroli nad sytuacją, łatwiej zniknąć.

Kiedy pojawiła się możliwość, by zjechać na jeszcze węższą drogę, skorzystał z niej. Kierowali się na Näsum. Po zaledwie kilkunastu metrach droga się rozwidlała. Zatrzymał się. Nie znał najlepiej tych okolic, ale wyglądało na to, że bardziej w prawo jest więcej lasu.

Las był w porządku. Rasmus dobrze się w nim czuł. Odkąd pamiętał.

Już miał wjechać w ulicę, która najwyraźniej nazywała się Södra Värhultsvägen, kiedy we wstecznym lusterku pojawiło się białe audi. Zahamowało gwałtownie, gdy kierowca zauważył ich zaparkowany samochód. Rasmus miał wrażenie, że to samo audi jechało za nimi trasą E22. Utrzymując jednakową prędkość. Równy, bezpieczny dystans.

Czy to był nieoznakowany radiowóz?

Jasne, że tak.

Rasmus wcisnął gaz do dechy i skręcił w prawo. Jeden samochód, jeden policjant. Las ich uratuje. Julia zareagowała na gwałtowne szarpnięcie, spojrzała na niego pytająco, a potem odwróciła się do tyłu i zobaczyła samochód za nimi.

– Gliniarz?

– Tak mi się wydaje.

W lusterku wstecznym zobaczył, że audi jedzie za nimi, ponownie w bezpiecznej odległości, jakby kierowca nie chciał ich stresować i wywierać na nich presji. Za późno. Rasmus przyśpieszył jeszcze bardziej. Pokonał małe wzniesienie i przez kilka sekund był poza zasięgiem wzroku. Po prawej znajdowała się wąska droga. Trafienie w taki mały zakręt stanowiło prawdziwy wyczyn. Nie było rady, musieli spróbować zniknąć. Mieć nadzieję, że audi pojedzie dalej prosto i ich zgubi.

Taki musiał być ich plan.

Ostatnia szansa.

Rasmus wszedł w zakręt o wiele za szybko. Samochód stracił przyczepność i osunął się do rowu, a tył, który już wcześniej dostał za swoje, z hukiem uderzył o duży kamień. Rasmus wrzucił jedynkę i wyjechał z powrotem na drogę. Od razu poczuł, że nie zajadą daleko. Tylna opona była przebita i wyglądało na to, że błotnik stawia opór. Rasmus wyciskał z samochodu siódme poty, starając się znaleźć poza zasięgiem wzroku kierowców na drodze, na której w każdej chwili mogło się pojawić audi. I to w towarzystwie, bo dobiegł go odległy dźwięk syren.

– Musimy wysiadać. Spadajmy stąd! – krzyknął do Julii i otworzył drzwi. Julia też wysiadła i razem pobiegli w stronę ciemnego lasu po przeciwnej stronie drogi. Nagle Julia przystanęła i się odwróciła.

– Karabin!

Zapomnieli o nim, ale już tylko kilka metrów dzieliło białe audi od passata. Było za późno. Rasmus chwycił ją za rękę i pociągnął pomiędzy dające ochronę drzewa.

Carlos wysiadł z samochodu i włożył kamizelkę kuloodporną. Jednocześnie zobaczył, że Linde i Grönwall zawracają i zaczynają biec. Kiedy nadjechał, stali nieruchomo i patrzyli na niego. Albo na samochód, który zostawili za sobą. Był mocno poobijany. Carlos zajrzał przez boczną szybę i zobaczył karabin leżący na tylnym siedzeniu. Ucieszył się. To znacznie zmniejszy ryzyko. Dla wszystkich. Zaczął wzywać Vanję i ruszył biegiem za parą.

– Poruszają się na piechotę, być może są nieuzbrojeni. Karabin został w samochodzie. Pierwsza droga w prawo, zobaczysz samochody. Ja spróbuję ich dogonić.

Przyśpieszył, żeby ich nie zgubić, ciesząc się w duchu, że jest wczesna wiosna – drzewa wciąż były bezlistne, dzięki czemu co jakiś czas widział uciekinierów.

Przez krótkofalówkę słyszał Vanję koordynującą akcję.

Cztery wozy były na miejscu albo w okolicy. Vanja dowiedziała się, że to rezerwat przyrody Skinsagylet. Dzięki temu, że Carlos niepostrzeżenie śledził uciekinierów i przez cały czas meldował, wielu policjantów znajdowało się blisko, a jeszcze większa ich liczba była w drodze. Radio aż się przegrzewało. Sytuacja wyglądała obiecująco, ale nie mieli czasu do stracenia. Carlos twierdził, że poszukiwani pobiegli w zasadzie prosto na południe, więc Vanja kazała swojej grupie utworzyć szyk, który miał zadziałać jak kleszcze.

Wszyscy pobiegli dwójkami w kamizelkach kuloodpornych i z empiątkami w rękach. Zastanawiała się, czy nie zrezygnować z tej dodatkowej broni, tym bardziej że według Carlosa przestępcy mogli być nieuzbrojeni, ale pozwoliła wszystkim ją zatrzymać. Nie mieli pewności, czy Grönwall i Linde nie dysponują inną bronią, a należało pamiętać, że byli ścigani. Zdesperowani.

Z głośnika dobiegał głos Carlosa, który starał się jak najprecyzyjniej określić miejsce i kierunki. Według najświeższych informacji nadal przemieszczali się na zachód, ale teren zaczął się robić pagórkowaty. Biegli pod górę.

– Może chodzi o punkt widokowy? – podsunął funkcjonariusz biegnący najbliżej Vanji.

– Co mówiłeś?

– Może zmierzają do punktu widokowego. Tylko w tym miejscu jest naprawdę stromo…

– Trafisz do tego miejsca?

– Tak.

Biegli dalej bez słowa.

Julia była zdyszana. Nie mogła sobie przypomnieć, by w ostatnim czasie biegła tak daleko i tak szybko. Adrenalina pomagała, ale robiło się coraz stromiej. Bolały ją nogi. Spojrzała za siebie. Natręt z białego audi nie odpuszczał. Nagle Rasmus poślizgnął się i upadł do tyłu. Sekundę później wrzasnął. Okazało się, że uderzył kolanem prosto w wystający kamień. Maksymalny pech. Zacisnął zęby z bólu i próbował stanąć z powrotem na nogi. Pomogła mu. Zobaczyła, że przez nogawkę spodni przecieka krew.

– Przepraszam… – zaczął Rasmus i jęknął, kiedy oparł ciężar ciała na nodze.

– Dawaj, musimy biec dalej – ponagliła Julia, chwytając go za ramię.

– Tak…

Ruszyli pod górę, Rasmus utykał i się krzywił, miała jednak nadzieję, że ból odpuści, jak tylko trochę porusza nogą. Rozchodzi to.

– Na pewno wkrótce będziemy na szczycie – oznajmiła z nadzieją. W końcu to Blekinge. W okolicy nie było gór. Najwyższy punkt znajdował się sto osiemdziesiąt kilka metrów nad poziomem morza. Miała poczucie, że tyle już pokonali. Odwróciła się po raz kolejny. Kawałek dalej między drzewami dostrzegła kilka zbliżających się postaci. Ubranych na czarno. Z bronią w rękach. Czy tylko jej się wydawało, czy słyszała również szczekanie psów?

Z powrotem chwyciła Rasmusa za ramię i próbowała sprawić, by szedł szybciej. Zbliżali się do szczytu. Nie wiedziała, co znajduje się za nim. Miała nadzieję, że stok prowadzący w dół.

Albo przynajmniej płaskowyż.

Kiedy dotarli na miejsce, okazało się, że ani jedno, ani drugie.

Owszem, był mały płaskowyż wysoki na kilkanaście metrów, ale kończył się niskim drewnianym ogrodzeniem. Dalej była przepaść. Głęboka na dobrych czterdzieści metrów. Coś w rodzaju wąwozu z ostrymi kamieniami i kilkoma przewróconymi drzewami na dnie.

– On musi się gdzieś kończyć – oznajmił Rasmus i wskazał głową niskie ogrodzenie. Ruszył, utykając, ale Julia podeszła, wzięła go za rękę i zatrzymała.

– Nie, zostaniemy tutaj – powiedziała. Spojrzał na nią pytająco. Podeszła z nim do ogrodzenia. Stali w milczeniu. Widok był niewiarygodnie piękny. Sięgał znacznie dalej, niż Rasmus się spodziewał. Las rozciągał się we wszystkie strony, a gdzieniegdzie był przetykany jeziorem, drogą lub kilkoma domkami. W oddali zobaczyli morze połyskujące w bladym popołudniowym słońcu.

– Tak właśnie się czułam przez całe życie – powiedziała. – Jakbym stała nad przepaścią. – Przerzuciła jedną nogę nad ogrodzeniem i przeszła na drugą stronę. – Ale już nie jestem sama.

Właściwie bez zastanowienia, z pewnym wysiłkiem przeszedł jej śladem. Na jej stronę. Dlaczego nie? Zamierzał podążać za nią wszędzie. To wszystko, co razem robili… To on naciskał spust, ale czuł się tak, jakby robiła to Julia.

Wszystko było Julią.

Trudno to wytłumaczyć. Od czasu Mackego było coraz łatwiej. Ona wszystko ułatwiała. Umożliwiała niemożliwe.

Julia była wszystkim.

– Julia! Rasmus!

Odwrócili się w stronę, z której dobiegał głos. Należał do blondynki w kamizelce kuloodpornej, z pistoletem w wyciągniętej ręce. Za blondynką szli ubrany na czarno policjant z karabinem maszynowym i człowiek z audi. Wyglądał na nieuzbrojonego.

– Przejdźcie z powrotem na tę stronę ogrodzenia – odezwała się kobieta tonem, który był jednocześnie stanowczy i proszący. Schowała pistolet do kabury i dała znak mężczyźnie, by opuścił broń. Ten wypełnił polecenie.

Kobieta zbliżyła się o krok i wyciągnęła do nich rękę.

– Wróćcie tutaj. Nikomu nie musi się stać krzywda. Damy sobie ze wszystkim radę.

Rasmus usłyszał, że Julia wybucha śmiechem. Zaraz potem go przytuliła. Trochę zachwiał się na nogach pod wpływem nagłego ruchu, gdy mocno przywarła do niego całym ciałem.

Krawędź przepaści była niebezpiecznie blisko. Daleko w dole leżały kamienie.

– Ostrożnie, uważajcie – powiedziała blondynka. Julia podniosła głowę i spojrzała na Rasmusa.

– Kochasz mnie?

– Wiesz, że tak. Zawsze cię kochałem.

Kobieta nie przestawała mówić, ale Rasmus już jej nie słuchał. Patrzył tylko na Julię. W jej oczy. Zaglądał do wnętrza. Nagle znów tam byli. W świecie, w którym nie otaczali ich uzbrojeni policjanci, nie szczekały psy, a żadna jasnowłosa policjantka w kamizelce kuloodpornej nie chciała ich przeciągnąć na swoją stronę, żeby wysłać ich do więzienia. Rozdzielić.

Byli tylko parą młodych ludzi przytulonych na skale, z której rozciągał się niewiarygodnie piękny widok. Wszystko było idealne.

– Chyba nie chcę – powiedział cicho.

– Ależ tak, chcesz – odparła, pocałowała go w usta, mocno go obejmując, wychyliła się za krawędź i spadli.

Dokładnie w chwili, gdy Billy z dużą prędkością skręcił w Norra Värhultsvägen w rezerwacie przyrody Skinsagylet, usłyszał przez radio, że młodzi ludzie nie mają już szans na ucieczkę. „Mamy ich” – brzmiał krótki komunikat Carlosa na otwartym kanale. Billy nie miał pojęcia, gdzie i jakim sposobem, ale jeśli cały otaczający ich las był częścią rezerwatu przyrody, wyglądało na to, że mieli odrobinę szczęścia. Zdążyli w samą porę.

Nie było trudno zauważyć, gdzie zakończył się pościg samochodowy. Niebieski passat ze sflaczałą oponą i wgniecionym tyłem stał po jednej stronie drogi, a samochody Carlosa i Vanji po drugiej, razem z dwoma radiowozami. Billy zatrzymał się za volkswagenem i wysiadł. Rozglądał się i nasłuchiwał, ale nic nie widział ani nie słyszał. Podszedł do passata i przyjrzał się uszkodzeniom. Prawdopodobnie były wynikiem nadmiernej prędkości na ostrym zakręcie. Łatwo mogło dojść do czegoś takiego. Przeszedł jeszcze kawałek, zajrzał do środka i zobaczył karabin na tylnym siedzeniu. Pomyślał, że będzie on dla nich ważnym dowodem, może nawet najważniejszym, więc powinien dopilnować, by zajęto się nim, jak należy. Koledzy w lesie zdawali się mieć opanowaną sytuację, więc go nie potrzebowali. Skoro zaś Carlos pochopnie uznał, że już ich dorwali, dobrze będzie, jeśli ktoś zaczeka przy samochodach, na wypadek gdyby Linde i Grönwall postanowili się cofnąć po broń. Już miał wrócić do swojego samochodu, żeby wziąć stamtąd rękawiczki i coś, w co będzie można włożyć strzelbę, kiedy radio zatrzeszczało.

– Zeskoczyli. Kurwa, zeskoczyli.

Billy przystanął, zszokowany równie mocno tonem głosu Vanji, co samą informacją. Szybko wziął do ręki krótkofalówkę.

– Vanja, co się stało?

– Zeskoczyli. Ze skały… – Brzmiało to tak, jakby w dalszym ciągu musiała przekonać samą siebie, że to prawda. – Nie żyją.

– Jesteś pewna?

– Tak. Zaraz zejdziemy, ale… tak, to jest… wysoko, a w dole są tylko skały…

– Vanja, niech to szlag…

Wąż w brzuchu Billy’ego nagle obudził się do życia i wygłodniały zaczął się wić, jakby podświadomość zrozumiała, co mógłby zrobić, jeszcze zanim zdążył o tym pomyśleć. Opuścił krótkofalówkę i odwrócił się w stronę niebieskiego samochodu. Tego, w którym leżał karabin. Wąż nakazał mu tam pójść i wtedy Billy zrozumiał.

Dotarło do niego, jaką dostał okazję.

Zbrodnia doskonała.

Wąż wyszeptał, że to możliwe, że się uda. Kusił, podjudzał. Oczywiście Billy musiał to przemyśleć, byle szybko. Wszystko musiało potoczyć się szybko.

– Jak myślisz, ile to potrwa? – zwrócił się do Vanji, a jednocześnie pobiegł do samochodu i wyciągnął z bagażnika parę cienkich bawełnianych rękawiczek.

– Nie wiem, jest stromo i kamieniście… Gdzie jesteś?

Ostatnia szansa. Szczera odpowiedź uniemożliwiłaby mu dalsze działanie. Wąż nadal byłby głodny, musiałby odzyskać spokój, satysfakcja nigdy by nie nadeszła. Taką bowiem obietnicę złożył sam sobie. A także My i ich nienarodzonym dzieciom, choć o tym nie wiedzieli.

Prawda była tym, czego powinien się trzymać. Kłamstwo – tym, czego chciał. Nie, więcej: potrzebował.

– Utknąłem w korku w drodze powrotnej – odparł z odpowiednią dawką stresu i zdenerwowania w głosie. – Powinienem być u was za…

Szybki rachunek w głowie. Maksymalnie dziesięć minut w każdą stronę, powinien skończyć w trzydzieści minut.

– …pół godziny, najwyżej trzydzieści pięć minut.

– Okej, no to do usłyszenia.

– Przykro mi, że tak to się skończyło – powiedział i udało mu się nadać głosowi ciepły, współczujący ton, choć myślami był już daleko. – Trzymajcie się.

Schował walkie-talkie, otworzył drzwi passata, przystanął i się rozejrzał. Nadal było kompletnie pusto i całkiem cicho. Zanurkował do samochodu, wyciągnął strzelbę, zatrzasnął drzwi i szybkim krokiem wrócił do swojego auta. Ostrożnie postawił broń na podłodze po stronie pasażera i dopiero wtedy zwrócił uwagę, że jego oddech stał się ciężki z ekscytacji. Wąż kręcił się i wił w żołądku, a Billy poczuł, że zaczyna mieć wzwód na samą myśl o tym, co było przed nim.

Z uśmiechem uruchomił silnik, udało mu się zawrócić na wąską drogę i z dużą prędkością ruszył tą samą drogą, którą przyjechał.

Drögsperydsvägen, potem w lewo na trasę sto szesnaście, a następnie nieco ponad pięć kilometrów.

Billy rzucił okiem na zegar na desce rozdzielczej. Od czasu, gdy opuścił rezerwat przyrody, minęło nieco ponad dziesięć minut. Jeszcze kilka i będzie na miejscu. Na razie wszystko szło zgodnie z – delikatnie mówiąc, zaimprowizowanym – planem.

Jedna kwestia jeszcze nie została rozwiązana.

Jak wywabić go z domu?

Telefon nie wchodził w grę – oczywiście sprawdzą komórkę Botkina, kiedy go znajdą. Zapukać, wedrzeć się do środka? Sprawdziłoby się doskonale, gdyby miał pistolet, ale dysponował bronią dalekiego zasięgu, a Linde i Grönwall nigdy nie strzelali z bliska ani w domu. Jeśli miało się udać, kluczowe było powtórzenie ich sposobu działania.

Kiedy skręcił w małą i wąską leśną dróżkę, był już zdecydowany.

Wjechał jak najdalej zarośniętym podjazdem przed czerwonym domkiem, zatrąbił krótko jakby przez pomyłkę, wysiadł i głośno zatrzasnął za sobą drzwi samochodu. Botkin na pewno go usłyszał. Powinien wyjrzeć przez okno, rozpoznać samochód, rozpoznać jego, gdy szybkim krokiem, chowając za sobą broń, szedł od domu ku drzewom, które po stronie południowej opadały aż do jeziora.

I rzeczywiście: usłyszał, że drzwi domku się otwierają, a Botkin krzyczy:

– Halo, co pan tu robi?

Rzucił szybkie spojrzenie za siebie i zobaczył, że Botkin stoi tuż za drzwiami. Nie odpowiadając ani nie zwalniając kroku, szedł dalej przed siebie. Usłyszał, że Botkin znów próbuje zwrócić jego uwagę, tym razem z większą irytacją w głosie.

– Co pan wyprawia, do cholery?

Billy był pewny, że Rosjanin nie należy do ludzi, którzy po prostu pokręciliby głową i wrócili do domu dalej robić to, co zostało im przerwane. Szybko schował się za kamieniem, wprawnym ruchem skierował broń w stronę domu i zobaczył, że miał rację: Botkin zszedł po kilku stopniach prowadzących od małych drzwi domu i szedł w jego stronę.

Następna decyzja. Wszystkie poprzednie ofiary zostały trafione w głowę. Szybko i skutecznie, ale tym sposobem przegapiłby ten magiczny moment, gdy następuje śmierć, ową mikrosekundę, w czasie której życie ucieka z oczu, a on czuje, jak wypełnia go upajające poczucie władzy, którym może potem żyć tak długo. Botkin stanął kilkanaście kroków od skraju lasu.

– Ja pierdolę! – wrzasnął.

Billy podjął decyzję. Łatwo będzie uznać, że młodym się śpieszyło, że po raz pierwszy nie mieli takiej pewnej ręki. Oddychając powoli, oddał strzał. Kula trafiła Botkina w bok szyi. Przez celownik optyczny Billy patrzył, jak krew tryska na ręce, które Rosjanin przyciska do rany. Kiedy opadł na kolana na trawniku, Billy wstał, wyszedł z lasu i zbliżył się do niego.

Botkin leżał na boku, a ziemia pod nim była czerwona od krwi. Billy przykucnął mniej więcej metr od mężczyzny i słyszał, jak ten chrapliwie próbuje zaczerpnąć tchu. Wszystkie jego pozostałe ofiary patrzyły błagalnie, kiedy czuły, że śmierć jest już blisko, ale Botkin emanował jedynie przekornym gniewem. Rzucał mu wyzwanie do samego końca. Billy patrzył mu w oczy, prawie nie mrugając. Krew zaczęła bryzgać wolniej, oddech był urywany i płytszy, a dłonie opadły, ukazując przestrzeloną szyję. Billy spojrzał na ranę i zrozumiał, że zgodnie z zamierzeniem przerwał tętnicę szyjną. To oznaczało, że Botkinowi nie zostało już wiele czasu. A on zdąży. Ponownie skoncentrował się na oczach. Nie mógł tego przegapić. Wsłuchiwał się w słabnący oddech, zaobserwował, że charkotanie ustało. Nachylił się, a wyczekiwanie było jak prąd przeszywający ciało. Z czystego podniecenia wręcz trudno mu było usiedzieć spokojnie. Ku jego wielkiej radości Botkin wciąż na niego patrzył, nie chciał dać mu wygrać poprzez odwrócenie wzroku.

I wtedy nastąpił.

Ostatni oddech.

Było to niewiele ponad słabe syknięcie. Wkrótce potem ciemne oczy zgasły, a Billy’ego wypełniły silne uczucia, których nie otrzymałby nigdzie indziej, w żaden inny sposób. Jakby uchodzące z Botkina życie wstępowało w niego – tak, że przez kilka zawrotnych sekund żył podwójnie. Wszystko było ostrzejsze, klarowniejsze, a jednocześnie Billy doświadczał swoistego spokoju, poczucia wspólnoty z samą egzystencją. To właśnie było sedno tego, czego mu brakowało, co zmuszało go do powtarzania całego procesu, do ponownego zabijania.

Ale to był ostatni raz. Na pewno ostatni.

Billy stanął na nogi i poczuł, że się trzęsie pod wpływem adrenaliny, ale też dzięki niej myśli jasno. Musiał wrócić. Po raz ostatni zerknął na ciało i otoczenie. Nie dotknął Botkina, nie zostawił żadnego DNA, żadnych włókien, niczego. Ewentualnymi śladami opon nie musiał się przejmować, tak samo jak odciskami butów. Nie było tajemnicą, że tam był, więc nie musiał próbować tego ukryć.

Nie mógł się powstrzymać i krzyknął z poczuciem czystego triumfu. Jego krzyk roznosił się echem nad taflą jeziora, gdy szedł z powrotem do samochodu.

Tym razem wyglądało to inaczej.

Billy wyprzedził dwie karetki na Södra Värhultsvägen, zanim skręcił w Norra. Prawdopodobnie dotarli najbliżej, jak się dało, do skały, z której skoczyli Linde i Grönwall. Wszyscy wciąż tam stali, a więc nie było jeszcze ciał, co z kolei oznaczało, że w najlepszym wypadku ma trochę czasu, by odnieść broń do samochodu Rasmusa i Julii, zanim wrócą Vanja, Carlos i reszta. Jednak kiedy zbliżył się do zaparkowanego passata, uświadomił sobie, że tak łatwo nie będzie. Droga była zablokowana, dołączyły dwa kolejne radiowozy, a koledzy w mundurach zatrzymali go, zanim zdążył się zbliżyć. Szybko położył strzelbę stojącą na podłodze po stronie pasażera, żeby była jak najmniej widoczna, a potem opuścił szybę i z uśmiechem zwrócił się do nadchodzącego policjanta.

– Cześć. Billy Rosén, Krajowa Policja Kryminalna – oznajmił, pokazując legitymację. Młody funkcjonariusz dokładnie przestudiował dokument, spojrzał na Billy’ego, a potem odszedł kawałek i uniósł niebiesko-białą taśmę blokującą drogę.

– Dziękuję – powiedział Billy, gdy już powoli przejechał i zaparkował obok niebieskiego passata. Włożył cienkie bawełniane rękawiczki, wysiadł i się rozejrzał. Kolega, który go wpuścił, ustawiał taśmę z powrotem, a dwóch kolejnych policjantów rozmawiało jakieś pięćdziesiąt metrów dalej, przy drugiej blokadzie. Kobieta, którą kojarzył z komisariatu, chodziła tam i z powrotem przy samochodzie Carlosa i rozmawiała przez telefon. Na jego widok uniosła rękę na powitanie, a potem kontynuowała spacer na skraju lasu.

Powinno się udać.

Billy okrążył samochód, otworzył drzwi po stronie pasażera, sięgnął do środka i chwycił karabin. Wyprostował plecy, w dalszym ciągu trzymając rękę w samochodzie, upewnił się, że koledzy nie podeszli bliżej, a następnie odwrócił się w stronę samochodu Grönwalla. Szybko otworzył tylne drzwi i nie pochylając się, włożył tam karabin, ściągnął rękawiczki i schował je do kieszeni. Najgorsze miał za sobą. O ile żaden ze znajdujących się na miejscu kolegów nie obejrzał passata – bo w takim wypadku powinien był zauważyć strzelbę leżącą na widoku na tylnym siedzeniu. Wtedy będzie musiał improwizować. Uznał, że najlepiej dowiedzieć się od razu.

Spokojnym krokiem podszedł do policjanta, który go wpuścił.

– Jak długo tu jesteście? – zapytał swobodnym tonem.

– Jakieś piętnaście minut.

– Obejrzeliście samochód? – spytał, wskazując głową auta znajdujące się kawałek dalej na drodze.

– Nie, twoja szefowa… jak ona się nazywa…

– Vanja.

– Tak. Powiedziała, że chce, aby obejrzał go ktoś z was. Jakaś… Ursula, mogła tak powiedzieć?

– Tak, mogła. Dziękuję.

Posłał koledze uśmiech pełen aprobaty, wrócił do zaparkowanych pojazdów, usiadł za kierownicą, chwycił krótkofalówkę, zamknął oczy, wziął się w garść i stłumił falę ekstatycznej radości, która w dalszym ciągu przetaczała się w jego wnętrzu. Dopiero wtedy wezwał Vanję.

– Jestem przy samochodach. Co mam zrobić?

– Nic, już idziemy.

„Już” okazało się niecałymi dwiema minutami. Trzy krótkie słowa, które powiedziała przez radio, świadczyły o tym, że jest wykończona i przygnębiona. Kiedy jednak zobaczył ją wychodzącą z lasu, mimo wszystko był zaskoczony. O ile jeszcze nie płakała, sprawiała wrażenie, jakby mogła w każdej chwili zacząć. Billy wyszedł im naprzeciw, zatrzymał się przed Vanją. Nie zostało zbyt wiele do powiedzenia, więc zaoferował jej uścisk, a ona z wdzięcznością go przyjęła.

Powinni być usatysfakcjonowani.

Pracowali w szybkim tempie, byli skuteczni.

Carlos kontynuował przeglądanie pamiętników Julii. Znalazł Philipa Bergströma i Mackego Rowella. Z pamiętnika wynikało, że wykorzystali ją seksualnie na imprezie w dziewiątej klasie. Zgwałcili. Podczas przeszukania samochodu Rasmusa Ursula znalazła w bagażniku ślady krwi, które po pierwszym szybkim teście okazały się zgodne z Rowellem, więc prawdopodobnie on także nie żył.

Pierwsza ofiara.

Nocą po tamtym ponownym spotkaniu.

Nie figurował na liście, a zatem pewnie nie było to planowane.

Nie wiedzieli, z którym masztem jego telefon połączył się po raz ostatni. Lokalna policja miała zacząć przeczesywać teren z udziałem ekipy poszukiwawczej i psów do tropienia zwłok.

Może znajdą ciało, a może nie.

Lars Johansson także był wspomniany w pamiętnikach, ale tylko raz, w związku z tym, że przepracowała u niego kilka tygodni w wakacje, gdy była w drugiej klasie liceum. Nie wiedzieli, co takiego zaszło między nimi, że według niej zasługiwał na śmierć.

Właściwie nie musieli wiedzieć.

Mieli narzędzie zbrodni i dowody, znali motywację sprawców.

Kiedy przyglądali się okresowi od ich przyjazdu do Karlshamn do rozwiązania sprawy, również nie znajdowali nic wartego uwagi. A jednak w pokoju dominował nastrój rezygnacji, jakby nie rozwiązali sprawy i nie dali sobie rady, lecz przeciwnie, ponieśli porażkę.

Bo w pewnym sensie tak właśnie było.

Julia Linde i Rasmus Grönwall nie żyli. Dwa młode istnienia przerwane o wiele za wcześnie. Nie można tego było nazwać inaczej niż tragedią. Wielu nie zgodzi się z tym sądem, uznając, że tak jest lepiej. Dwoje młodych ludzi o morderczych skłonnościach nie będzie obciążać społeczeństwa kosztami procesu i drogim pobytem w więzieniu. Inni będą kwestionować działania policjantów i krzykliwie oskarżać ich, że właściwie sami swoim pościgiem doprowadzili do ich śmierci.

To, że Grönwall i Linde zdążyli zabić pięć osób, zanim Krajowa Policja Kryminalna wpadła na ich trop, i jeszcze jedną potem, było oczywiście nieszczęściem. Jednak fakt, iż siódma ofiara została zamordowana, kiedy Krajowa Policja Kryminalna przeniosła ją w teoretycznie bezpieczne miejsce, kładł się długim i ponurym cieniem na całej ich pracy.

– Jak, do cholery, Linde i Grönwall go tam znaleźli?

– Czy mogli w jakiś sposób przewidzieć, że będzie chciał pojechać akurat tam? – dodał Carlos po kilku sekundach pełnej namysłu ciszy.

– Jak? Przecież to nie był jego dom – odparł Billy. – Przynajmniej z tego, co mi powiedział.

– Nie był – potwierdziła Vanja. – Właścicielem jest jeden z jego pracowników. Żona Botkina twierdzi, że był tam wcześniej tylko raz.

Umilkli ponownie, zastanawiając się nad rozsądnym wytłumaczeniem. W końcu Ursula zwróciła się do Billy’ego.

– Nie mam zamiaru nikogo oskarżać, ale… czy mogli cię śledzić?

– Co masz na myśli?

– Może po Johanssonie ruszyli na poszukiwanie Botkina, a ty już tam byłeś, więc pojechali za tobą, poczekali, aż odjedziesz, i go zastrzelili.

Vanja spojrzała na Billy’ego, jednocześnie chcąc i nie chcąc, by właśnie tak to się odbyło. Dałoby jej to poszukiwaną odpowiedź, ale z drugiej strony naprawdę nie chciała, aby się okazało, że Billy popełnił tak fatalny błąd. Billy milczał wpatrzony w podłogę, co zasugerowało jej, że Ursula może mieć rację. Musiała jednak wiedzieć na pewno.

– Czy mogło tak być? – spytała ponaglająco, tym razem zdecydowanie bardziej jako szefowa niż przyjaciółka. Billy odpowiedział ciężkim westchnieniem, nadal patrząc w podłogę.

– Czy mogło… Nie patrzyłem przez cały czas w lusterko, naprawdę.

– Kurwa, kurwa, kurwa! – Vanja z irytacją zrobiła kilka kroków po pokoju, szukając czegoś, co mogłaby kopnąć, ale nie znalazła. – Kurwa! – powtórzyła więc jeszcze raz.

– Ani przez sekundę nie pomyślałem, że ktoś może mnie śledzić – usprawiedliwiał się Billy. Vanja przystanęła, z opanowaniem wciągnęła powietrze w płuca, dochodziła do siebie. Uderzyła ją myśl, jakie to nieoczekiwane, że Billy tak szybko przyznał się do błędu i wziął na siebie winę, nie próbując nawet wymyślić innych możliwych powodów tego, co się stało. Uznała jednak, że zrobił to dla niej. Żeby poczuła się trochę lepiej, żeby zdjąć z niej część odpowiedzialności.

Nie można było powiedzieć, by jej samopoczucie się poprawiło, kiedy siedziała zatopiona w biurowym fotelu i patrzyła, jak Carlos zdejmuje wszystko, co było przyczepione do ściany, i układa w schludne stosy. Za kilka godzin będą siedzieli w samochodzie, w drodze do domu. W nocy wkradnie się do Amandy, wciśnie obok niej do małego łóżeczka i ją przytuli. Następnego dnia obudzi się w domu przy Jonathanie, przygotuje jedzenie całej trójce i odprowadzi Amandę do przedszkola.

Żyć tym, co jest ważne.

Tym, co ma jakieś znaczenie.

Jednak nawet to nie rozproszyło ponurych myśli. Vanja zanadto koncentrowała się na wynikach, zbyt skupiała na tym, by zawsze być najlepsza, aby móc przestać myśleć o tym, że pierwsze kierowane przez nią dochodzenie okazało się porażką. Co takiego mówiła Ursula? Że Torkelowi także zdarzały się porażki, ale po prostu był lepszy w ukrywaniu tego. Z tych małych strzępów, które do niej dotarły, kiedy surfowała po sieci, wynikało, że to będzie po prostu niemożliwe do ukrycia. Zaczęła rozważać, czy nie porzucić użalania się nad sobą i nie zabrać się do pakowania swoich rzeczy, kiedy przyszedł Billy, podał jej kawę, wysunął krzesło, usiadł i objął ją, jakby chciał dodać jej otuchy.

– Daj już spokój.

– Przecież mnie znasz.

– Okej, ale poważnie: jak długo twoim zdaniem wytrzymasz w tej pracy, jeśli uważasz, że to była porażka?

Vanja spojrzała w jego szczere, jasne oczy. Zobaczyła w nich tylko troskę i zachętę. Torkel wielokrotnie, zanim został zmuszony do odejścia z Krajowej Policji Kryminalnej, mówił, że chce, by została jego następczynią, a ona tak długo tego pragnęła. Nie wiedziała, ile wytrzyma, zakładała, że będą dni lepsze i znacznie gorsze, ale w tej konkretnej chwili czuła, że poradzi sobie prawie ze wszystkim, dopóki będzie z nią Billy. Jeśli pominąć Amandę i Jonathana, był obecnie najważniejszą osobą w jej życiu. Zmęczona oparła głowę o jego ramię.

– Mogliśmy zrobić to lepiej, tylko o to chodzi.

– Rozwiązaliśmy sprawę w niecały tydzień.

– Tak, ale oni zginęli.

– Sami tak wybrali. Jak jacyś cholerni Bonnie i Clyde. Śmierć Botkina była głupia i niepotrzebna, ale to moja wina, możesz zrzucić wszystko na mnie.

– Kuszące… – odparła i uśmiechnęła się do niego. – Ale moja ekipa to moja odpowiedzialność.

– Jesteś dla siebie zbyt surowa – orzekł, wstając.

Miał rację. Wiedziała o tym. Wszyscy wiedzieli. Jednak wiedzieć a coś z tym zrobić to dwie zupełnie różne rzeczy.

– Zamierzasz tu zostać? Mam spakować twoje rzeczy? – zapytał Billy i skinął głową w kierunku jej biurka. Vanja podniosła na niego wzrok. Trudno było uwierzyć, że przeżyli ten sam straszliwie długi dzień. Tak naprawdę myślała, że śmierć Botkina mocniej nim wstrząśnie. Mogli jej zapobiec. Przypomniała sobie jednak, że Billy potrafi zostawić tego rodzaju tragiczne zdarzenia za sobą i ruszyć dalej. Dwukrotnie był zmuszony zabić na służbie i za każdym razem udało mu się z tym uporać. Oczywiście te zdarzenia odcisnęły na nim piętno, ale skorzystał z profesjonalnej pomocy i nie pozwolił, by to nim zawładnęło, choć łatwo mogło tak się stać. Tym razem praktycznie robił wrażenie niewzruszonego i Vanja odniosła wrażenie, że miał wręcz nadmiar energii.

– Co ty bierzesz? – zapytała żartem.

– W odróżnieniu od ciebie uważam, że poradziliśmy sobie całkiem dobrze, a poza tym naprawdę tęsknię za domem.

– Ja też – odparła Vanja, wstała i dla żartu wymierzyła mu przyjacielski cios bokserski w bark.

– Jesteś najlepszy, wiesz o tym?

– Tak, jestem dobry jak cholera.

Billy i Ursula zostali na posterunku.

Vanja właśnie wyszła z biura odebrać Amandę. Po powrocie do Sztokholmu za swoje najważniejsze zadanie uznała odbieranie i odprowadzanie jej, energicznie do tego zachęcana zarówno przez Billy’ego, jak i przez Ursulę. Nie mogła rozpamiętywać poczucia porażki, które w dalszym ciągu mocno jej ciążyło, kiedy wokół niej biegała szczęśliwa i ciekawska trzylatka, domagająca się całej uwagi.

To były ciężkie cztery dni. Rosmarie Fredriksson, szefowa NWO, któremu podlegała Krajowa Policja Kryminalna, domagała się raportów i wyjaśnień, faktów na poparcie tego, że nie mogli działać w żaden inny sposób, a sprawa nie mogła zakończyć się inaczej. Billy uważał, że robiła to ze względu na siebie. Rosmarie była bardziej politykiem niż policjantką, chętnie dzieliła się sukcesami, ale nie paliła się do wzięcia odpowiedzialności za ewentualne porażki. Vanja starała się jak najlepiej, ale była porównywana ze swoim poprzednikiem i przez ostatnie dni znajdowała się w potężnym cieniu Torkela. Tak więc wszelki czas, który mogła spędzić z Amandą i rodziną, działał tylko na jej korzyść.

Dzieci i rodzina. Billy pomyślał, że wkrótce i on dotrze do tego etapu.

Kiedy wszedł do mieszkania przy Vasastan, odniósł wrażenie, że My rozrosła się dwukrotnie przez tydzień jego nieobecności. Przytuliła go, pocałowała i nie dało się przeoczyć, jak bardzo się ucieszyła, że może znów go zobaczyć. A za kilka lat, kiedy będzie wracał do domu, dwoje dzieci popędzi mu na spotkanie, radośnie krzycząc: „tata!”.

Takim człowiekiem zamierzał się stać.

Tak będzie wyglądało jego życie.

Zjedli późny obiad, jej drugi. Była w stanie spałaszować wszystko, o każdej porze i w każdych ilościach. Jakby bliźniaki podłączyły się do niej gdzieś nad żołądkiem. Choć dzwonili do siebie codziennie podczas jego nieobecności, i tak mieli wiele do omówienia. Unikali pytania o miejsce porodu. Posprzątali po jedzeniu i poszli się położyć. Nie uprawiali seksu, tylko leżeli i się obejmowali. Położył jej rękę na brzuchu i co jakiś czas czuł kopnięcie. Napawało go to absolutnym szczęściem. Kontynuowali rozmowę o sprawie. My nie mogła przestać myśleć o Julii i Rasmusie, chciała wiedzieć więcej na ich temat. Podzielił się z nią tym, co wiedział.

– To okropne i tragiczne – podsumowała, kiedy skończył.

– Otrzymaliby surowy wyrok – rzekł Billy. – Zapewne dożywocie. Woleli więc zginąć, niż zostać rozdzieleni.

My odwróciła się, żeby móc na niego spojrzeć.

– Czy ty właśnie nadajesz romantyczność podwójnemu samobójstwu?

– Nie… a może trochę. Jest coś szczególnego w miłości tak silnej, że człowiek woli umrzeć, niż ją stracić.

– Może i tak…

– Nie wiem, co bym bez ciebie zrobił.

– W tym kontekście brzmi to trochę upiornie. – My uśmiechnęła się do niego.

– To nieporadny sposób na wyznanie, że cię kocham – powiedział Billy.

– Ja ciebie też kocham.

Wąż był spokojny, bliźniaki kopały, My go kochała.

Nowe życie.

Pukanie do szklanych drzwi open space’u przywróciło Billy’ego do rzeczywistości. Odwrócił się akurat w odpowiedniej chwili, by zobaczyć Rogera Hanssona w towarzystwie nieznanej mu czarnowłosej kobiety. Weszli i ruszyli w jego stronę. Odwrócił się do Ursuli. Ta na widok gości wywróciła oczami.

– Witajcie! – zawołał Hansson donośnym głosem. Zawsze był hałaśliwy i konsekwentnie zachowywał się tak, jakby znał wszystkich lepiej niż w rzeczywistości. Według teorii Billy’ego wynikało to stąd, że kilkakrotnie starał się o przyjęcie do ich grupy.

– Cześć, Hansson, co skłoniło cię do wejścia dwa piętra wyżej?

– Poznaliście już Lenę? – spytał Hansson zamiast odpowiedzi.

– Nie. Cześć. Jestem Billy. A tam siedzi Ursula. – Billy wskazał ją ruchem głowy, a siedząca za biurkiem Ursula uniosła rękę na powitanie.

– Lena Gutestam – przedstawiła się kobieta u boku Hanssona. – Od kilku tygodni należę do ekipy zajmującej się poważnymi przestępstwami.

– W czym możemy wam pomóc? – spytał Billy.

– Chodzi o Jennifer Holmgren. Pamiętacie ją?

Billy musiał się wysilić, by zapanować nad wyrazem twarzy. Jennifer Holmgren. Nazwisko, którego od dawna nie słyszał i miał nadzieję nigdy więcej nie usłyszeć. Mieli krótki romans, przez przypadek zabił ją pod wpływem alkoholu, a potem poświęcił wiele czasu i sił, żeby upozorować utonięcie podczas samotnego nurkowania we Francji.

Skutecznie. Najwyraźniej aż do teraz. Ale czy na pewno?

Musiał wiedzieć więcej, nawet jeśli obawiał się najgorszego.

– Tak, Jennifer, z Sigtuny. Pracowała z nami jakiś czas.

– Jej ciało zostało odnalezione i trafiło do nas – oznajmił Hansson.

– We Francji? – spytał Billy, bo właśnie tam powinno być odkryte. Spostrzegł, że Hansson kręci głową.

– W Erken, jeziorze nieopodal Norrtälje. Był tam nurek hobbysta.

– Została tam opuszczona, nie zrobił tego amator, więc zakładamy, że padła ofiarą zabójstwa – dodała Gutestam. Billy bez słowa pokiwał głową, w nadziei, że jego milczenie wyraża szok i zdumienie. Analizował w głowie wszystko, co zrobił tamtego letniego poranka i następnego dnia. Ciało spędziło ponad cztery lata w wodzie, a on, przy obchodzeniu się z ciałem i badaniu jej mieszkania, wykorzystał całą swoją wiedzę na temat fizycznych dowodów, więc nic nie powinno wskazywać na jego winę. Oni jednak zamierzali przyjrzeć się tej sprawie. Hansson był kompetentny, ale dość leniwy, za to jego nowa koleżanka robiła wrażenie energicznej i czujnej. Mogło się okazać, że to niebezpieczna mieszanka.

– O Boże, to straszne – odezwała się Ursula i podeszła do nich.

– Tak, potworne – zgodził się Billy, starając się tym razem wyglądać na bardziej zasmuconego. – Lubiłem ją, spędzaliśmy razem sporo czasu poza pracą.

– Rozmawialiśmy z jej ojcem – powiedziała Gutestam. – Mówił, że pomogłeś mu ustalić, że niektóre aktualizacje statusów w jej mediach społecznościowych zostały sfałszowane.

Myśli w głowie Billy’ego szalały. Ze wszystkich ciał, których się pozbył, zwłoki Jennifer najłatwiej mogły doprowadzić do niego. Nie wolno mu było popełnić żadnych błędów. Czy powinien być szczery i mówić prawdę tak długo, jak tylko się da, jako zaangażowany policjant i kolega? W najlepszym wypadku przybliży go to do śledztwa, dzięki czemu będzie miał choć trochę kontroli nad jego przebiegiem. Może nawet zaproponuje swoje usługi, skoro w Krajowej Policji Kryminalnej nie byli teraz szczególnie zajęci.

– Zgadza się – odparł. – Conny uważał, że coś się nie zgadza, i miał rację. Rozpoczęto wstępne śledztwo, Torkel otrzymał pytanie, czy pomożemy, ale nigdy więcej nie słyszeliśmy o tej sprawie.

– Nie udało się nic ustalić – powiedziała Gutestam. – Nie było ciała, nie było podejrzanego, brakowało punktu zaczepienia, ale teraz otworzyliśmy tę sprawę ponownie.

– Mielibyśmy do ciebie kilka pytań, jeśli masz czas – zakomunikował Hansson.

– Pytań o co?

– Głównie o to, czy coś jeszcze dało się odczytać z tamtych fotomontaży. Szczerze mówiąc, nie mamy zbyt wiele innych materiałów, na których moglibyśmy się oprzeć.

– Jasne, usiądźmy tam – odparł Billy i wskazał salę konferencyjną, której nikt z wydziału nie nazywał inaczej niż Pokojem. Nie chciał odbywać tej rozmowy przy Ursuli.

Właściwie w ogóle nie chciał jej odbywać.

Ale nie miał już innego wyjścia.

Sen powrócił.

Dokładnie tak, jak Sebastian się spodziewał.

Nieubłagany, bezwzględny.

Stał tam, na plaży, w drugi dzień świąt, z Amandą na rękach i patrzył w martwe oczy swojej zmarłej córki. Widział w nich nienawiść, smutek i zdradzone zaufanie, bo oskarżała go, że zamienił ją na inną.

Jedną noc przespał bez przeszkód. Wtedy, gdy Ursula wróciła z Karlshamn i została u niego. Zjedli razem późny obiad, on pytał o śledztwo, choć najbardziej interesowało go, jak poszło Vanji, jak się czuła, co u niej. Dowiedział się wszystkiego. Kiedy Ursula omawiała sprawę, słyszał, że było to coś, co mogło go zainteresować. Motyw, wszystko to, co napędzało oboje sprawców, dynamika między nimi, relacja władzy. Czy potrafiłby zapobiec ich samobójstwu? Pewnie nie. Wiele przemawiało za tym, że nie byłoby go z nimi na tamtej skale w lesie, ale gdyby był… To może. Nie zamierzał teoretyzować z Vanją na ten temat. Mocno to wszystko przeżyła i, jak wynikało ze słów Ursuli, traktowała tę sprawę jako porażkę. Nie dzwonił do niej, nie nawiązywał kontaktu, nie chciał się narzucać. Według Ursuli Vanja starała się spędzać czas w domu z Amandą, na tyle, na ile pozwalała jej praca.

Po obiedzie poszli się kochać, zasnęli w objęciach i ku jego wielkiemu zdziwieniu Ursula obudziła go po dziewiątej rankiem następnego dnia. To jednak był wyjątek, już kolejnej nocy sen powrócił.

Równie nieubłagany, równie bezwzględny.

Z jedną, ale znaczącą różnicą.

Pochodził trochę po mieszkaniu, próbując tą przechadzką rozproszyć myśli, a potem zadzwonił do Ursuli i zapytał, czy miałaby czas i ochotę zjeść z nim lunch.

Okazało się, że tak. Zapytała, gdzie mieliby się spotkać. On miał pewien pomysł.

Widział, że była zaskoczona, kiedy się zorientowała, dokąd jadą.

– Byłaś tu już wcześniej? – zapytał, kiedy zaparkował samochód.

– Nie, a ty?

– Raz. Zabrał mnie tu Tim. Klient, czy jak ich się teraz nazywa.

Wysiedli z samochodu i ruszyli w stronę zielonego, pagórkowatego pomnika. Sebastian trzymał w ręku kanapki i kawę z Espresso House. Czy żałował? Zastanowił się nad tym przez chwilę i doszedł do wniosku, że nie. Musiał się otworzyć, ogarnąć różne rzeczy. Zadecydować o przyszłości. Jedyną osobą, z którą mógł i chciał to zrobić, była Ursula.

– Pięknie tutaj – powiedziała, kiedy weszli pomiędzy wały, kierując się ku środkowi.

– Tak.

Sebastian pomyślał, że jest bardziej zielono niż zaledwie tydzień wcześniej. Zdecydowanie było więcej kwiatów. Również przy kamieniu pamięci, na którym widniały te wszystkie nazwiska. Ursula nachyliła się i popatrzyła z bliska.

– Czy Sabine i Lily są tu wymienione?

– Nie wiem. Sabine może tak, Lily nie była Szwedką. Właściwie nie mam pojęcia.

Ursula wsunęła dłoń do jego dłoni. Pozwolił jej na to, choć uważał, że tylko małe dzieci powinny trzymać się za ręce, żeby się nie zgubić. Przez kilka minut stali w ten sposób. Milcząc. Sebastian był pewny, że Ursula czeka, aż przejmie jakiś rodzaj inicjatywy. Sam przecież zaproponował to miejsce.

Pomnik tsunami. Swoją bazę.

Usiadł na tej samej ławce, na której siedział z Timem. Wyjął produkty z torby. Brie i salami dla niego, hummus dla niej. Dwa cappuccino. Jedli i nie rozmawiali. Sebastian rozejrzał się wokół. Świece, kwiaty, kamień, ludzie. Pomyślał, że może lepiej od razu zacząć. I mieć to z głowy.

– Często śniła mi się Sabine – powiedział, przerywając komfortową ciszę między nimi. – Każdej nocy ten sam sen. Kąpaliśmy się w morzu. Trzymałem ją w chwili nadejścia fali, tak jak w rzeczywistości. Nie mogłem puścić. Budziłem się z tak mocno zaciśniętą pięścią, że aż łapał mnie skurcz.

Krótka wersja, ale przekaz najwyraźniej był wystarczający. Ursula przysunęła się bliżej i położyła dłoń na jego nodze. Podstawy pocieszenia i współczucia. Kontakt fizyczny i obecność.

– Nagle przestał mnie nawiedzać. Po Uppsali, kiedy ty i ja zaczęliśmy się spotykać, kiedy urodziła się Amanda. Po prostu zniknął.

– To chyba dobrze.

– Tylko że znów powrócił. Choć w inny sposób.

Zaczął opowiadać. Tym razem podając więcej szczegółów. Mówił o nowym śnie czy raczej koszmarze. O plaży, słońcu, Amandzie, paznokciach wbitych w udo, surowym spojrzeniu swojej córki.

Zastąpiłeś mnie.

– Nikogo nie zastąpiłeś, po prostu przeszedłeś do kolejnego etapu – oznajmiła Ursula, kiedy skończył mówić. Sebastian wzruszył ramionami. Pewnie, to brzmiało inaczej, lepiej, ale czy tak naprawdę nie wychodziło na to samo?

– To naprawdę głęboko w tobie siedzi, prawda? – kontynuowała Ursula. Ścisnęła dłoń Sebastiana, odwróciła się do niego i zmusiła go, by spojrzał jej w oczy. – To, co wtedy mówiłeś, że twoim zdaniem nie zasługujesz na szczęście.

„Wtedy” oznaczało wieczór w jego kuchni przed wielu laty. Ona była pijana, a on smutny. Ledwo pamiętał, by wypowiedział takie słowa, ale ona najwyraźniej pamiętała. Jak już wcześniej stwierdził, pod jej nieco kanciastą powierzchownością krył się dobry człowiek.

– Tyle poczucia winy. Najpierw dlatego, że nie udało ci się jej uratować, a teraz, bo jesteś szczęśliwy bez niej – powiedziała i wskazała ręką kamień z nazwiskami. – Naprawdę myślisz, że wszyscy krewni ludzi wymienionych na tym kamieniu sądzą, że nie zasługują na szczęście?

– Nie ma znaczenia, co sądzą inni.

– Jeśli ty jako jedyny myślisz inaczej, to może jednak ma znaczenie.

Sebastian nie odpowiedział. Ursula miała rację. Nie pozwalał sobie na bycie szczęśliwym, nie zasługiwał na to. Kiedy jednak na poważnie się nad tym zastanawiał, dochodził do wniosku, że jest szczęśliwy teraz. Z Vanją i Amandą, ze swoim życiem. Z Ursulą.

Na tym polegał problem. To właśnie sprawiało, że jego życie było takie trudne. Powiedział jej, ale nie wszystko.

Nie wspomniał o nowym śnie.

O różnicy, która była mała, ale znacząca.

Zaczynało się jak zwykle. Wychodzili razem z hotelu, on i Sabine, a pod kciukiem czuł cienki metal pierścionka w kształcie motyla. Zobaczyli dziewczynkę z nadmuchiwanym delfinem.

– Tato, ja też chcę mieć takiego.

Słońce, ciepło, zapach kremu przeciwsłonecznego. A potem nagle jej nie było. Znikała. – Sabine! – krzyczał Sebastian. Panika narastała. W końcu dostrzegał Amandę. Sadzał ją sobie na biodrze i wtedy czuł ból. Małe, ostre jak brzytwa paznokcie wbijały mu się w udo. Było też twarde, pełne wyrzutu, oskarżycielskie spojrzenie.

Zastąpiłeś mnie.

Różnica polegała teraz na tym, że słowa go nie budziły. Sen trwał. Sebastian w dalszym ciągu był na plaży. Z Amandą na rękach próbował się cofnąć i odejść od Sabine, ale ona wciąż im towarzyszyła. Nigdy nie widział, by się poruszała, po prostu była.

U jego boku. Przez cały czas.

Czuł się obserwowany. Odwrócił się i zobaczył jakąś rozmazaną postać dwadzieścia kilka metrów dalej. Zdziwiło go, że ta osoba jest niewyraźna. Wszystko dookoła miało idealną ostrość. Widział tylko, że to kobieta. Ubrana w coś, co wyglądało jak dresy do ćwiczeń. Robił kilka kroków w jej kierunku, ale ona się nie przybliżała, nadal była nieostra. Mimo to wiedział już, kto to taki.

Oczywiście, że to była ona. Któż by inny? Lily.

Zawołał ją, prosił, by przyszła po Sabine, zabrała ją od niego. Lily się nie ruszała. Ku swojemu wielkiemu zdziwieniu, nawet we śnie, zaczynał się śmiać. Wybuchał głośnym, serdecznym śmiechem. Sabine wwiercała paznokcie głębiej, ale on nie przestawał. Patrzył na Amandę i czuł się wypełniony w środku, lżejszy, cieplejszy, niż mogłoby to sprawić słońce. Radosny śmiech wydobywał się z niego bez żadnych ograniczeń.

Spojrzał na Lily, tym razem ze łzami radości w oczach, a ona wyglądała, jakby się kurczyła, znikała w piasku. Im dłużej trwał jego śmiech, tym mniejsza się stawała. Nie mógł jednak przestać, nie chciał.

Po chwili znikała. Stapiała się w jedno z podłożem.

Jakby nigdy nie istniała.

Paznokcie Sabine wwiercały się głębiej w jego udo.

Wtedy się budził. Roztrzęsiony, oszołomiony, ale przede wszystkim wściekły, że jego podświadomość maluje taką grubą krechą. Bez choćby odrobiny finezji.

Śmiał się, był szczęśliwy… a Lily znikała.

Dajcie spokój, chyba było go stać na więcej? Banalne i łopatologiczne to mało powiedziane. Jednak tak czy inaczej… sen go nawiedzał i mówił mu, co tak naprawdę, w głębi duszy, czuje. Jaka jest prawda. Od niego zależało, co zrobi z tą informacją.

Mimo wszystko sen w wersji 2.0 wydawał mu się dziwny. Sebastian nigdy nie uważał się za winnego śmierci Lily. Opłakiwał ją – jak najbardziej – długo i mocno, ale była wtedy na dworze i biegała, nie towarzyszył jej. Nie mógł jej uratować. Dłoń była za daleko, by mógł ją chwycić, nie mówiąc już o wypuszczeniu. Lily miała jednak związek z Sabine. Obie były jego rodziną. Trójcą. A tymczasem zmierzał do zastąpienia także jej. Ursulą.

Wstał z ławki i wyrzucił resztki lunchu do kosza na śmieci.

– Bardzo się cieszę, że mnie tu zabrałeś – powiedziała Ursula, kiedy wrócił.

– Dlaczego?

– Bo wiele dla mnie znaczy, że opowiedziałeś coś osobistego na swój temat.

– Nie opowiedziałem wszystkiego – przyznał zgodnie z prawdą.

– Nikt nie mówi wszystkiego – odparła Ursula, wstając. – Przynajmniej za jednym razem.

Postanowili, że wybiorą się na spacer po Djurgården. Ursula złapała go pod rękę i zaczęli iść, jedno tuż obok drugiego. Podobało mu się to. Był zadowolony z całego dnia, zadowolony z siebie. Słusznie postąpił, otwierając się przed Ursulą. Musiał podjąć decyzję. Wydawało się, że mimo wszystko zbliżył się do niej o krok.

– Mogę ci powiedzieć coś związanego z pracą? – zapytała, wyrywając go z zamyślenia.

– Tak, oczywiście, dlaczego miałbym ci nie pozwolić?

– Bo jeśli… masz coś innego na głowie.

– Nie, do cholery. Strzelaj.

– Przyszło do nas wczoraj dwoje kolegów zajmujących się poważnymi przestępstwami. Znaleziono ciało Jennifer. Holmgren, pamiętasz ją?

Pamiętał. Jednak gdy tylko usłyszał jej nazwisko, natychmiast pomyślał o Billym.

– Pracowała z nami w Jämtlandii – dodała Ursula, najwyraźniej wychodząc z założenia, że milczał, bo przeszukiwał zakamarki pamięci, próbując ustalić, kogo miała na myśli. – Została zamordowana i spuszczona do jeziora.

– O, cholera – wykrztusił Sebastian, choć w jego głowie wirowali Edward Hinde, Charles Cederkvist, ślub Billy’ego i niewyraźne wspomnienie, że był taki tydzień tamtego lata, kiedy Jennifer zaginęła, My sądziła, że Billy pracuje, a Torkel – że jest na wakacjach z My.

– Muszę wracać. – Ursula przerwała potok jego myśli. – Chcesz się zobaczyć dziś wieczorem?

– Nie, mam coś innego do zrobienia.

– Okej – odparła Ursula i znów chwyciła go za rękę. Wiedziała, że nie należy pytać, co takiego. A gdyby zapytała, i tak by skłamał – nigdy w życiu nie mógł powiedzieć, że zamierza spędzić resztę dnia na sprawdzaniu, czy jeden z jej najbliższych kolegów także jest mordercą.

Spacerował po dużym mieszkaniu.

Chodził z pokoju do pokoju. Rozmyślał. Wprawdzie uwielbiał mieć rację, ale w tym przypadku miał nadzieję, że będzie inaczej. Czy powinien tak po prostu odpuścić? Brzmiało kusząco. Pozwolić policyjnemu śledztwu toczyć się swoim trybem i przez Ursulę dowiedzieć się, na czym stanęło? Na tym poprzestać? Stłamsić i zapomnieć to, co wiedział? Naprawdę kuszące.

Jeśli Billy zabił Jennifer…

Sebastian wiedział.

Wiedział o Hindem i Cederkviście, przy obu strzelaninach dostrzegł u kolegi brak naturalnej reakcji. Wiedział o kocie, którego Billy zabił w swoją noc poślubną. Przypuszczał, że Billy utworzył w swojej głowie, delikatnie mówiąc, niezdrowe połączenie między władzą, zabijaniem a rozkoszą. Nawet powiedział mu, że zwierzęta nie będą mogły zaspokajać jego nowej potrzeby w nieskończoność.

Ale nic nie zrobił. Tylko porozmawiał o tym kilka razy z Billym, a ten przekonywał go, że wszystko jest pod kontrolą, że z tym skończył, a nic podobnego już nigdy więcej się nie wydarzy. Kot był jedynie chwilowym impulsem, eksperymentem, pod wpływem którego Billy zrozumiał, że zmierza w kurewsko niewłaściwą stronę. Prawdziwym dzwonkiem alarmowym.

Miał przecież My, życie, karierę.

Nie chciał ani nie mógł ryzykować któregokolwiek z tych punktów.

Czy Sebastian naprawdę mu uwierzył, czy też tylko chciał wierzyć? Bo tak było prościej? Bo się bał, jak zareagowałaby Vanja, gdyby rozpoczął śledztwo w jego sprawie i może doprowadził do jego przeniesienia? Jak by zareagowała, gdyby usłyszała o tym, czego sam się obawiał? Tłumaczył sobie, że to nie ma żadnego znaczenia. Nie mógł tak po prostu odpuścić. Nie w tej chwili. Nie kiedy ciało jego byłej koleżanki zostało wyłowione z jeziora.

Zmusił się, by usiąść na krześle w pracowni, i przysunął do siebie notatnik. Zaczął się bawić myślą, że powie o wszystkim Ursuli. Potrzebował kogoś, z kim mógłby się wymienić myślami. Nie mógł jednak wyskoczyć z tak straszliwymi oskarżeniami wobec jednego z jej najbliższych kolegów, nie dysponując naprawdę mocnym materiałem. To, co miał, nie mogło nawet zostać uznane za podejrzenie, było raczej… przeczuciem. Potrzebował czegoś więcej. Czegoś, co potwierdzi przynajmniej fragmenty jego teorii. Co powie mu, że – niestety – jest na dobrym tropie. Czegoś lub kogoś. Do Billy’ego będzie trudno się zbliżyć, ale istniał człowiek, który wiedział prawie wszystko o Jennifer i jej zaginięciu.

Musiał poszukać w Google, ale w końcu znalazł numer telefonu.

– Dzień dobry, nazywam się Sebastian Bergman i byłem kolegą pańskiej córki, kiedy pracowała w Krajowej Policji Kryminalnej – przedstawił się po kilku sygnałach, kiedy Conny Holmgren odebrał. – Właśnie się dowiedziałem, co spotkało Jennifer, i chciałem tylko zadzwonić i złożyć wyrazy współczucia.

– Dziękuję.

– Jesteśmy bardzo szczęśliwi, że mogliśmy pracować z Jennifer. Była koleżanką, którą łatwo polubić.

– Czuła się taka dumna, że może pracować z panem i z resztą. W przyszłości chciała się starać o przyjęcie do waszego wydziału – odparł Conny. Wydawał się opanowany, nie przygnębiony.

– Bardzo by nam się przydała – powiedział Sebastian, odczekał chwilę i zmienił temat. – Jak się pan teraz czuje?

– Szczerze mówiąc, czuję przede wszystkim ulgę. Coś mi mówiło, że ona nie żyje, a teraz mam pewność. Wreszcie uzyskałem odpowiedź.

– Co mówią policjanci?

– Co mówią? Cóż, przynajmniej nabrali wiatru w żagle. Ani o dzień za wcześnie. Ale o tym, co robią, wie pan pewnie lepiej ode mnie.

– Nie pracuję już w Krajowej Policji Kryminalnej. Odszedłem z policji, ale nadal pomagam, jeśli mnie proszą i mam taką możliwość.

– Przy sprawie zabójstwa mojej córki? – zapytał Conny.

– Wszyscy chcemy ją rozwikłać, a ja jestem profilerem, więc wszystko, co jest pan w stanie powiedzieć na temat Jennifer, może mi pomóc zrozumieć, kto był sprawcą jej zabójstwa – oznajmił Sebastian, zadowolony, że udało mu się skierować rozmowę we właściwym kierunku. – Oczywiście o ile chce pan rozmawiać.

Conny chciał. To przypominało otwarcie tamy. Ojciec Jennifer był jak encyklopedia: pamiętał wszystko, miał w pamięci każdą datę i każdy szczegół. Sebastian wyobraził go sobie siedzącego przed ścianą ze wszystkimi danymi, raportami, fotografiami, wycinkami i liniami poprowadzonymi we wszystkie strony. Jak ogarnięty obsesją prywatny detektyw. Nie przedstawiał jednak żadnych teorii, nie miał pomysłów na temat tego, co się stało.

Tylko fakty. Tylko to, co było potrzebne Sebastianowi.

Kiedy rozmawiali, Sebastian notował:

Po dwudziestym czerwca nikt nie widział Jennifer przy życiu

Kontakt po tym dniu odbywał się wyłącznie esemesowo i przez Messengera – nie było żadnych rozmów (co wskazuje, że właśnie wtedy została zamordowana)

Jeszcze przez miesiąc ktoś podtrzymywał jej istnienie w mediach społecznościowych

Te nieliczne zdjęcia, na których ją widać, są fotomontażami

Jej telefon zniknął na początku lipca (wtedy przestała dodawać nowe zdjęcia)

Nowy aparat pojawił się po ponad tygodniu. Był używany we Francji od siedemnastego do dwudziestego pierwszego lipca. Żadnych rozmów głosowych, tylko tekstowe

Brak aktywności po dwudziestym pierwszym lipca. Telefon, media społecznościowe, karta kredytowa – nie korzystała z niczego

Płaciła za wszystko swoją kartą kredytową, nikt jej nie widział. Ani w hotelach, ani w autobusach, ani w restauracjach

Francuska policja znalazła jej ubrania i prawo jazdy trzynastego października przy kompleksie jaskiń we Francji

Ale tak naprawdę została spuszczona do jeziora Erken pod Norrtälje

Po rozmowie Sebastian siedział w milczeniu i próbował dojść do siebie. Przyglądał się swoim notatkom. Jennifer zmarła dwudziestego czerwca – czuł pewność. Jednak wszystko to były zaledwie pozbawione znaczenia informacje, dopóki nie zestawił ich z tym, co wiedział – albo wydawało mu się, że wie – na temat Billy’ego. Uzupełnił więc swoją listę o informacje i pytania, których nie otrzymał od Conny’ego. Opatrzył ją nowym tytułem – Billy.

Nie ma alibi na tydzień po dwudziestym czerwca

Potrafi tworzyć fotomontaże i umie obsługiwać platformy społecznościowe

Zdradził z kimś żonę (może z Jennifer)

Gdzie był tego lipcowego tygodnia, kiedy telefon Jennifer „zniknął”? Na wakacjach z rodziną? Nie mógł zamieścić żadnego posta?

Gdzie był, kiedy Jennifer przebywała „we Francji”?

Jego profil psychologiczny

Sebastian czuł, że musi o tym komuś powiedzieć, przekazać to dalej. Pytanie brzmiało tylko: komu. Najbardziej naturalne byłoby chyba nawiązanie kontaktu z kimś, kto brał udział w śledztwie w sprawie Jennifer, ale nic na jego liście nie stanowiło dowodu, był tylko łańcuch poszlak.

Co powinni zrobić? Co mogli zrobić?

Niewiele.

W najgorszym wypadku uświadomią Billy’emu, że depczą mu po piętach. Sebastian myślał dalej. Postanowił już, że nie pokaże tego rodzaju oskarżeń nikomu z Krajowej Policji Kryminalnej. Nie Ursuli – na to było jeszcze za wcześnie. A już na pewno nie Vanji. Była fantastyczną policjantką, ale mieli na tyle skomplikowaną relację, że na pewno by mu nie uwierzyła.

Kto w takim razie pozostał?

Hej, zaprosisz mnie na kawę?

Sebastian uniósł torebkę z cynamonowymi bułeczkami, które właśnie kupił w 7-Eleven. Przez chwilę miał wrażenie, że Torkel zatrzaśnie mu drzwi przed nosem, ale w końcu ten wpuścił go do środka. Sebastian nie zawracał sobie głowy zdejmowaniem butów – mieszkania nie można było nazwać starannie wysprzątanym. Poszedł za gospodarzem do kuchni.

– Czego chcesz? – zapytał Torkel, wysuwając jedną z szuflad i wyjmując z niej foliową torbę.

– Jak się czujesz? – zapytał Sebastian. Próbował ocenić, jak bardzo Torkel jest pijany i czy jest sens mówić o tym, po co tak naprawdę przyszedł.

– A co to ciebie obchodzi? – wymamrotał Torkel i zaczął wkładać do torby puszki piwa stojące na blacie, jakby sprzątał po jakiejś imprezie i w nieprzemyślany sposób starał się ukryć swój trwający od dawna alkoholizm.

– Nie najlepiej mi wychodziło utrzymywanie kontaktu, to prawda – przyznał Sebastian i nie pytając o zgodę, otworzył okno. W kuchni cuchnęło uzależnieniem, brudem i samotnością.

– Zmarła mi żona. Myślałem, że jeśli ktokolwiek potrafi to zrozumieć, to właśnie ty.

– Może właśnie dlatego nie przychodziłem. Jestem kiepski w obchodzeniu się z żałobą. Swoją i innych.

– A może to tylko psychologiczne pierdolenie, mające zatuszować, że jesteś dupkiem.

– Jedno nie wyklucza drugiego.

Foliowa torba była pełna i Torkel postawił ją na podłodze. Przewróciła się i wytoczyły się z niej trzy puszki. Nawet nie próbował ich podnieść. Sebastian spojrzał na niego. Miał zaniedbaną fryzurę i kilkudniowy siwy zarost na wychudzonej twarzy, a ubrania wisiały na nim i były poplamione. Smutne – to określenie podsumowywało cały ten obrazek. Boleśnie smutne.

– Ile dziś wypiłeś? – zapytał Sebastian. Torkel odwrócił się do niego, a jego oczy były mętne i trochę przekrwione. Zdecydowanie był pod wpływem alkoholu. Może podpity, ale nie pijany.

– Jesteś największym skurwysynem, jakiego znam – rzekł Torkel, wskazując go lekko drżącym palcem.

– To chyba prawda.

– A masz Ursulę, jesteś szczęśliwy. To niesprawiedliwe, kurwa.

Sebastian odszedł od świeżego powietrza przy oknie. Trudno było patrzeć Torkelowi w oczy – te same, które zapamiętał jako czujne, zainteresowane, pełne życia. Naprawdę szybko się stoczył.

– Obaj wiemy, że nikt nie „ma” Ursuli, a ty nie zdajesz sobie sprawy, jak bardzo jestem szczęśliwy, ale zgadza się: to niesprawiedliwe – odparł. Podszedł blisko. Tak blisko, że gdyby chciał, mógłby położyć Torkelowi dłoń na ramieniu. – Przykro mi, że umarła, Torkel. Gówniany ze mnie przyjaciel, ale wiem, przez co przechodzisz, i cierpię razem z tobą.

Torkel uciekł wzrokiem. Pokiwał tylko głową, a z nosa wyleciało mu trochę wydzieliny, ale nie dało się stwierdzić, czy z powodu złego stanu, czy pod wpływem nagłego ruchu.

– Czego chcesz? – zapytał znowu i zrobił pozornie przypadkowy krok w bok, jakby chciał się trochę zdystansować, przynajmniej fizycznie.

– Myślę, że Billy zamordował Jennifer Holmgren.

Torkel odwrócił się z powrotem do niego i można było pomyśleć, że zaskoczenie rozwiało trochę oparów alkoholu. Otworzył usta, ale wydawało się, że nie może znaleźć słów.

– To jak? – dodał Sebastian. – Masz tę kawę czy nie?

Torkel odsunął listę, którą położył przed nim Sebastian, i zdjął okulary do czytania. Naprawdę dał radę wziąć się w garść. Sebastian nie wiedział, czy to zasługa kawy, tak mocnej, że niemal nie dało się jej pić, ale pomijając przesycony alkoholem oddech, wygląd kloszarda i fakt, że przestronne mieszkanie bardziej przypominało melinę, można było zobaczyć odrobinę dawnego Torkela.

– Wiele poszlak, żadnych dowodów.

– Wiem.

– Dlaczego mi to pokazujesz?

– Ta teoria jest dość szalona. Zawsze byłeś naprawdę dobrym policjantem i chciałbym cię mieć przy sobie, żeby ruszyć z tym dalej.

– „Dość szalona” to mało powiedziane. Billy… sam go zatrudniłem i widziałem go codziennie przez prawie piętnaście lat.

– Pamiętasz coś więcej z tamtego tygodnia po święcie midsommar? – zapytał Sebastian, wskazując listę. – Kiedy myślałeś, że jest na wakacjach, a My sądziła, że pracował.

– To wtedy zaginęła Jennifer.

Torkel przygryzał lekko nausznik okularów i myślał. Sebastian przyłapał się na zadawaniu sobie pytań: jak dużą część swojej pamięci przepił ten człowiek? Jak szybko to się potoczyło? Nie znajdował się na absolutnym dnie dłużej niż przez kilka miesięcy. Byłoby szkoda, gdyby to trwało dalej. Torkel dysponował jednym z najbystrzejszych umysłów.

– Nie, nic szczególnego – odparł Torkel, kręcąc głową. – Jak mówiłem, wydawało mi się, że jest na wakacjach.

– Czy kiedy wróciliście do pracy jesienią, zachowywał się inaczej?

– Spotkałeś go w Uppsali. Był chyba taki sam jak zwykle?

Tak, Sebastian rzeczywiście go spotkał i przeraziło go to bardziej, niż był gotów przyznać. Jeśli Billy dopuścił się czynu, o który go podejrzewał, to potrafił to ukryć w stu procentach. Nie był żadnym ekscentrycznym odludkiem. Miał pracę, rodzinę, krąg znajomych. Utrzymywanie tego wszystkiego bez najmniejszych oznak wyrzutów sumienia, niepokoju czy innych wywołanych tym emocji wskazywało, że jest psychopatą, choć potrafiącym kontrolować impulsy i w pełni zdolnym do przestrzegania norm społecznych.

A więc był naprawdę, naprawdę niebezpieczny.

– Co teraz o nim myślisz?

– Dlatego tu przyszedłeś? – zapytał Torkel z lekkim uśmieszkiem, jakby zdemaskował Sebastiana. – Dopadły cię wyrzuty sumienia, bo mnie olałeś, i pomyślałeś sobie, że poczuję się lepiej, jeśli będę mógł go wsadzić z jakiegoś powodu?

– Wyrzuty sumienia nie należą do mojego repertuaru.

Torkel zmierzył go wzrokiem, ale Sebastian okłamywał tylu ludzi i robił to tak często, że nie dało się stwierdzić, czy mówi szczerze. W tym przypadku jednak tak było. Nie miał wyrzutów sumienia.

Ani teraz, ani kiedykolwiek.

Miał jednak pewne współczucie dla Torkela i żywił nadzieję, że to widać.

– Skłamałbym, mówiąc, że nie jestem trochę zgorzkniały – rzekł Torkel, mocno ściągając usta. – Mógł po prostu oddać mi ten mój pistolet i nie mówić o niczym Vanji.

– Czy gdyby tak się stało, ogarnąłbyś się?

Torkel posłał mu spojrzenie pełne dezaprobaty. Sebastian sam usłyszał, jak to zabrzmiało. Powątpiewająco, na granicy protekcjonalności.

– Mówię z doświadczenia – dodał, próbując trochę załagodzić sytuację. – Otrzymałem tyle sygnałów ostrzegawczych, zraniłem tylu ludzi, a po prostu robiłem to dalej. Nad smutkiem i desperacją trudno zapanować.

– Nie ma sensu spekulować, jest jak jest – skwitował Torkel i wzruszył ramionami. Było wyraźnie widać, że nie chce już rozmawiać o incydencie w ratuszu. Chcąc jeszcze mocniej podkreślić swoje słowa, założył okulary z powrotem na nos i wskazał listę Sebastiana.

– Co masz na myśli, kiedy piszesz tu o profilu psychologicznym Billy’ego? – zapytał.

– To, że lubi zabijać.

– Skąd wiesz?

– Widziałem, jak w swoją noc poślubną dusił kota.

Widząc reakcję Torkela, zrozumiał, że spośród wszystkich szalonych rzeczy, które wypowiedział od przyjścia, wszystkich teorii, w które kazał mu uwierzyć albo przynajmniej potraktować je poważnie, ta była na tyle obłąkana, że Torkel nie mógł się nie zastanawiać, czy robi sobie z niego żarty.

– Udusił kota?

– Tak, i to z przyjemnością. Moja teoria jest taka, że coś się wydarzyło, kiedy zastrzelił Hindego i Cederkvista. Jakimś sposobem utworzył niezdrowe połączenie między przemocą a rozkoszą albo, co bardziej prawdopodobne, przemocą a władzą, która daje mu…

– Widziałeś, jak Billy dusi kota? – przerwał Torkel, jakby nie słyszał ani słowa z małego wykładu Sebastiana.

– Tak.

– Na swoim ślubie?

– Tak.

– I nic mi nie powiedziałeś?

No i proszę, te słowa w końcu padły. Miał je z tyłu głowy, odkąd Ursula powiedziała mu o Jennifer. Co by się stało, gdyby powiedział o wszystkim Torkelowi, zwrócił się do szefa? Doszedł do wniosku, że to w zasadzie bez różnicy. Billy zostałby poddany dokładnej obserwacji, może przeniesiony, pewnie zostałyby podjęte pewne kroki, ale i tak byłby w stanie zabić Jennifer. Ją albo kogoś innego. Jedynym sposobem, by temu zapobiec, byłoby ograniczenie jego swobody poruszania się, objęcie go nadzorem albo zamknięcie. Żeby zaś podjąć któryś z tych kroków, nie wystarczyłoby samo zabicie kota.

Przynajmniej tak sobie tłumaczył.

Alternatywna możliwość była o wiele gorsza, praktycznie niemieszcząca się w głowie. Ta, w której rozmowa z Torkelem zmieniłaby przebieg wydarzeń, uratowałaby Jennifer. W zasadzie bez znaczenia, to wszystko były tylko hipotezy i eksperymenty myślowe. Nigdy się nie dowie, jak by było.

– Nie, nie powiedziałem…

– Bo chciałeś mieć na niego haka.

– Nie. Po wszystkim rozmawialiśmy o tym kilka razy, miałem go na oku i wydawało się, że on to kontroluje. Zdawał sobie sprawę z tego, co zrobił, i…

– Chciałeś mieć na niego haka – przerwał mu Torkel. – Albo zrobiłeś absolutne minimum, dzięki któremu mogłeś sobie wmawiać, że twoje działania były wystarczające.

Sebastian popatrzył na niego ze zdziwieniem. Spojrzenie Torkela było już zupełnie skupione. Czy mimo wszystko byli sobie bliżsi, niż sądził i niż to pamiętał? Nie ulegało wątpliwości, że Torkel dobrze go zna.

– Tak, coś w tym może być… – przyznał Sebastian.

– Cholerny idiota z ciebie.

– Tak, często na to wychodzi.

– Nie do wiary, że Ursula wybrała ciebie.

Znów do tego wrócił. Męczące, ale spodziewane. Nie trzeba było eksperta od związków, by zobaczyć, że to Torkel pragnął czegoś więcej w swojej dziwacznej relacji z Ursulą. Jednocześnie naprawdę był szczęśliwy z Lise-Lotte. Niemal w euforii. Więc to, że uczepił się Ursuli, miało w sobie chyba więcej z nostalgicznej tęsknoty, pragnienia powrotu do czasów, gdy życie, nawet jeśli czasem skomplikowane, mimo wszystko było do zniesienia. Sebastian potrafił go zrozumieć, ale istniały granice, nie mógł bez końca mu schlebiać i potakiwać. Używając słów Torkela: stało się i czas już zamknąć te drzwi.

– Tak, jasne, że to dziwne, bo przecież jest z ciebie teraz prawdziwy łakomy kąsek.

Torkel posłał mu ponure spojrzenie nad krawędzią okularów do czytania. Sebastian zaczął się zastanawiać. Czyżby przesadził? Zostanie wyrzucony za drzwi? Jeśli tak, to głupio wyjdzie, bo nie kłamał, gdy mówił dawnemu koledze, że jest mu potrzebny do pomocy. Torkel chrząknął, a Sebastian pomyślał, że musiało mu się przywidzieć, bo na jego zarośniętej twarzy dostrzegł delikatny uśmiech. Mógł to też być tik nerwowy. Albo skutek abstynencji…

– Co na to powiesz? Jaki powinien być mój następny krok? Możesz mi pomóc? – zapytał, zmieniając temat z powrotem na powód swojej wizyty.

Torkel wstał z krzesła, przeciągnął się i zrobił kilka niespokojnych kroków po kuchni. Był niezdecydowany.

W końcu przystanął i spytał:

– Naprawdę myślisz, że mógł to zrobić?

– Tak, myślę, że jest do tego zdolny.

– To zupełnie niepodobne do Billy’ego, którego znam.

– No tak, bo to jest Billy, którego nie zna nikt poza nim samym.

Torkel podszedł do okna i wyjrzał. Sebastian czekał. Rozumiał, że Torkel jako doświadczony policjant zdaje sobie sprawę, że są podstawy, by przynajmniej badać ten wątek dalej. Z drugiej strony Torkel był szefem Billy’ego i kolegą, a może nawet przyjacielem, i to przez wiele lat. Niejednokrotnie bywa, że ludzie, którzy dowiadują się, że ktoś im bliski prowadzi podwójne życie, nie są w stanie uwierzyć, że to prawda, nawet gdy ten człowiek zostaje skazany lub przyznaje się do winy.

– Musimy przeczytać materiały na temat Jennifer, dotyczące zarówno jej zaginięcia, jak i zabójstwa – oznajmił Torkel, podniósł ze stołu swoją filiżankę i poszedł ją napełnić. – Jeśli masz rację i doszło do tego, kiedy był moim podwładnym, muszę o tym wiedzieć.

Sebastian odetchnął z ulgą. Policjant wciąż tkwiący w Torkelu nie tylko podjął decyzję, ale też powiedział „my”. Zamierzał aktywnie pomóc.

– Możesz je zdobyć? Te materiały?

– A jak myślisz? – odparł Torkel i popatrzył na Sebastiana jak na idiotę.

– Znasz kogoś, kto może nam pomóc?

– Nie w tej sprawie. Nikt nie zechce zaryzykować kariery, żeby pomóc pozbawionemu sumienia seksoholikowi i pałającemu żądzą zemsty alkoholikowi.

– Naprawdę potrafisz to sprzedać.

– Większość ludzi tak nas teraz postrzega.

Sebastian doszedł do wniosku, że Torkel prawdopodobnie ma rację. Kto w pełni władz umysłowych oddałby trwające śledztwo dwóm cywilom? Nikt. Nawet jeśli obaj ci cywile pracowali wcześniej z policją.

A właściwie tak. Był ktoś taki. Chyba.

Wcześniej miał nadzieję, że nie będzie musiał się do tego posuwać. Przynajmniej na razie. Trochę za bardzo przejmował się tym, co o nim myślała, a do tego była z nim trochę za blisko, w każdym tego słowa znaczeniu. Poza tym jego nowy wybór partnera do pracy nie był najlepszy.

– Może jest jedna taka osoba – rzekł mimo wszystko.

Stojący przy zlewozmywaku Torkel odwrócił się. Sebastian od razu spostrzegł, że wie, o kogo chodzi.

– Możemy przynajmniej spróbować – dodał.

Torkel wypił łyk kawy i wydawało się, że rozstrzyga tę kwestię. Sebastian już miał powiedzieć, że nie musi iść z nim, kiedy Torkel z powrotem odstawił filiżankę.

– Daj mi godzinę na doprowadzenie się do porządku.

Nie lubił twarzy, która odwzajemniała jego spojrzenie.

Należała do niego, a jednak jakby do kogoś innego. W taki sam nieco dziwny sposób udawało jej się być jednocześnie nabrzmiałą i wychudzoną. Wyglądał starzej, niż się czuł, co sporo mówiło. Miał nadzieję, że będzie lepiej, jeśli pozbędzie się siwego zarostu staruszka. Wycisnął piankę do golenia i nałożył ją na twarz. Znieruchomiał i wyszczerzył zęby do lustra. Na tle białej pianki na policzkach wydawały się jeszcze bardziej żółte. W wielu miejscach widać było stan zapalny dziąseł. Jaki był następny krok, który go czekał? Utrata zębów. Podniósł maszynkę leżącą na krawędzi umywalki i zaczął się golić.

Pod prysznicem myślał o wizycie Sebastiana. Kiedy go zobaczył stojącego na progu z bułeczkami, w pierwszym odruchu chciał po prostu zamknąć drzwi.

Przed Sebastianem, przed tą częścią swojego życia.

Teraz mimo wszystko cieszył się, że tego nie zrobił. Historia, którą badali, o ile naprawdę się wydarzyła, była oczywiście potworna. Uważał ją za katastrofę. Swoją, Krajowej Policji Kryminalnej, wszystkich. Miał nadzieję, że się okaże, iż Sebastian się myli. Jednak poza tym kiełkowało i pęczniało w nim delikatne uczucie, że tego dnia rzeczywiście czegoś dokonał. Już dawno mu się to nie zdarzyło.

Ostatni raz chyba jesienią zeszłego roku.

Była to trudna jesień.

Po śmierci Lise-Lotte przez jakiś czas był wolny, ale niedługo potem wrócił do Krajowej Policji Kryminalnej. Pracował wiele godzin, całe dnie, próbując wypełnić wielką czarną dziurę, którą zostawiła po sobie Lise-Lotte. Praca nie wystarczyła. Kiedy pod koniec lata otrzymali sprawę w Hudiksvall, pił już codziennie. Zaczynał rankiem. W celach zapobiegawczych – żeby stłumić ból i niepokój, które pojawiłyby się, gdyby tego nie robił.

To działało. On działał.

Wykonywał swoją pracę. Może kilka razy można to było po nim poznać, ale nie wydawało mu się to prawdopodobne. Nie robił tego na tyle często, by ktokolwiek mógł nabrać podejrzeń. Miał pokerową twarz i tabletki miętowe.

W weekendy zdarzało mu się pić dwadzieścia godzin non stop.

Pamiętał, jak pierwszy raz zarzygał łóżko. Był to potężny sygnał ostrzegawczy, który sprawił, że wytrzymał bez picia prawie tydzień.

Potem zaczął od nowa. Pił więcej, częściej, dłużej.

Mimo to jakimś sposobem udawało mu się pracować. Któregoś razu Ursula wzięła go na bok i zapytała, jak się czuje. Powiedziała mu, że wygląda na cholernie wymemłanego. Odparł, że to oczywiste – przecież Lise-Lotte nie żyje. Na tym stanęło.

Jakiś czas później, gdy jesień przechodziła w zimę, zaczęły mu umykać drobiazgi. Nic poważnego i najczęściej udawało mu się to ukrywać. Członkowie grupy zauważyli, że nie daje z siebie stu procent, ale uznali, że powodem jest to, co wydarzyło się wiosną. Nie alkohol. W ten sposób mógł dalej wieść podwójne życie. Za dnia był szefem. Wieczorami i w weekendy – alkoholikiem. Rzecz jasna, nie dało się tego utrzymać. Szef kawałek po kawałku ustępował, wypierany przez alkoholika.

Wszystko jednak funkcjonowało.

Do pierwszego tygodnia grudnia.

Był to poniedziałek. Ciemny, zimny i beznadziejny. Torkel wypił rano kilka piw. Nic mocniejszego, tylko trochę, żeby ustabilizować się fizycznie i psychicznie. Obudziwszy się po weekendzie, był trochę rozedrgany. Zdążył punktualnie na spotkanie z Billym przed wejściem do metra w pobliżu ratusza. Razem mieli być świadkami w sądzie rejonowym. Postępowanie dotyczyło gangu, którego liczni członkowie wreszcie trafili na salę sądową. Postępowanie przygotowawcze było niewiarygodnie obszerne, a ponieważ Krajowa Policja Kryminalna nie była zajęta żadną własną sprawą, Billy pomagał w odzyskiwaniu esemesów, rozszyfrowywaniu konwersacji na czatach i typowaniu masztów, z którymi łączyły się telefony komórkowe podejrzanych. Torkel razem z szefem grupy śledczych przesłuchał jedną z osób, które zostały postawione przed sądem.

On i Billy. Ten sam, którego teraz w tajemnicy prześwietlał, by sprawdzić, czy to on zamordował koleżankę i pozbył się ciała. To naprawdę wydawało się niepojęte. Wtedy był tylko Billym. Zdolnym technikiem, łatwym w kontakcie, lubianym przez grupę.

Weszli pokrytymi patyną metalowymi drzwiami dostojnego budynku i dalej przez podwójne szklane drzwi. Zdjęli wierzchnie okrycia, wyjęli z kieszeni klucze, portfele i telefony, a Torkel odłożył służbowy pistolet do szarego plastikowego pudełka i przeszli przez wykrywacz metali. Billy spojrzał na niego pytająco.

– Masz przy sobie pistolet?

– Tak.

– Nie przyszedłeś z domu?

– Zapomniałem go wczoraj zostawić – odparł Torkel, wzruszając ramionami.

Szli dalej pod sklepionym dachem pompatycznego budynku. Wokół rozchodziło się echo ich kroków na kamiennej posadzce. Znaleźli cyfrową tablicę, z której wynikało, że ich proces został przesunięty o czterdzieści pięć minut. Postanowili wypić filiżankę kawy, usiedli w fotelach w Café Glasade Gården mieszczącej się na patio i czekali.

Po piętnastu minutach Torkel przeprosił i powiedział, że musi iść do toalety. Picie rozregulowało mu żołądek. Jelita nie miały odpoczynku od miesięcy. Odłożył pasek z pistoletem na podajnik z ręcznikami papierowymi i usiadł. Dla zasady walczył ze sobą przez kilka sekund, a potem wsunął dłoń do wewnętrznej kieszeni marynarki i wyciągnął małą plastikową buteleczkę. Pięćdziesiąt mililitrów. Wystarczy, by zachować koncentrację podczas posiedzenia sądu. Odkręcił nakrętkę i wlał w siebie zawartość. Wsunął buteleczkę z powrotem do kieszeni, włożył do ust gumę do żucia i zakończył wizytę.

Gdy tylko wrócił, Billy wstał z krzesła.

– Też skoczę do toalety, popilnujesz rzeczy?

Torkel pokiwał głową i usiadł. Rozejrzał się i zauważył niewielki stos kolorowych czasopism na małym stoliku w rogu. Pokonał kilka kroków dzielących go od niego i wziął to z samej góry. „Tara”. Wystarczyło mu przeczytanie tytułów na okładce, by zrozumiał, że nie należy do grupy docelowej. Mimo wszystko usiadł i zaczął z roztargnieniem wertować pismo, a po jakimś czasie bardziej poczuł niż zobaczył, że Billy wrócił. Z – delikatnie mówiąc – zaciętym wyrazem twarzy.

– Torkel, cholera jasna – powiedział cicho, zanim Torkel zdążył zapytać, o co chodzi.

– Co jest?

Billy wskazał głową w dół, a Torkel podążył za wzrokiem kolegi i spojrzał na jego dłonie. Billy trzymał je blisko ciała i ściskał w nich pistolet służbowy swojego szefa.

– Leżał w toalecie – oznajmił bez potrzeby i usiadł. Szybko rozejrzał się po lokalu i pod stołem podał pistolet Torkelowi.

– Co to ma znaczyć, do diabła?

Tak, to było głupie. Mogło się skończyć katastrofą, ale na szczęście tego uniknęli. Skończyło się na godnej pożałowania wpadce, o której wiedzieli tylko on i Billy. Pomyślał, że wszystko się ułoży.

Nie wiedział jednak wtedy, że Billy zamierza powiedzieć o wszystkim Vanji. Nie było w tym nic zaskakującego – trzymali się ze sobą tak mocno jak biurowe małżeństwo. Należało tylko czekać, aż będą kończyć za siebie zdania. Naturalnie więc powiedział jej, że ich szef zostawił służbowy pistolet w toalecie sądu.

Uruchomiło to lawinę, w czasie której stało się jasne, że nie jest tak dobry w ukrywaniu swojego uzależnienia, jak mu się wydawało. Torkel był wściekły. Przeszedł do defensywy i zaczął oskarżać ich. Wszyscy wiedzieli, że ma problem, a tak po prostu obchodzili tę sprawę na palcach? Nie mogli spróbować mu pomóc, skoro widzieli, że jest z nim źle? Okazało się, że próbowali wiele razy. Nie kazali mu usiąść na kanapie w jego gabinecie i nie powiedzieli wprost, że jest alkoholikiem, ale wyliczyli sytuacje, w których zwrócili mu uwagę, że powinien z kimś porozmawiać, poszukać pomocy, pójść do domu trochę wcześniej i odpocząć. Zwracali też uwagę na jego błędy i pytali go o samopoczucie. Nawet częstowali gumą do żucia przed spotkaniami.

Vanja postąpiła słusznie. Najpierw poinformowała Torkela, co zamierza zrobić, a potem porozmawiała z jego przełożonymi o tym, co się wydarzyło, i poinformowała ich o jego uzależnieniu. Rosmarie Fredriksson, za którą Torkel zazwyczaj naprawdę nie przepadał, zachowała się zaskakująco fair. Zamiast urlopu, planów odwykowych i ewentualnego przeniesienia zgodzili się na plan, zgodnie z którym miał pójść na wcześniejszą emeryturę na dobrych warunkach. Dla kogoś postronnego był po prostu starszym mężczyzną, który po tragicznej śmierci żony zrobił krok do tyłu po długiej i udanej karierze.

W rzeczywistości został wywalony z pracy i to otworzyło mu drzwi do chlania bez umiaru.

Tego dnia przed przyjściem Sebastiana zdążył jednak wypić zaledwie parę puszek piwa – jeśli przez „parę” rozumieć pięć. Był świeżo wykąpany i ogolony, gotów na spotkanie z ludźmi. Z Ursulą. W dalszym ciągu nie podobała mu się twarz patrząca na niego z lustra, ale nie pamiętał już, kiedy ostatnio miał tak stosunkowo dobre samopoczucie.

Kiedy razem z Sebastianem weszli przez duże obrotowe drzwi ze szkła, uderzyła go myśl, że to dziwne uczucie. Być w tym miejscu, wrócić tu, ale mimo to nie móc przeciągnąć karty wstępu przez czytnik, ruszyć dalej do wind i wjechać na piętro, gdzie mieścił się jego gabinet. Przystanął i rozejrzał się po budynku, który przez tak długi czas pełnił funkcję jego drugiego domu.

Nie liczył na to, że kiedykolwiek wróci.

Uświadomił sobie, że czuje tęsknotę. Nie do samego miejsca, ale do tego, by gdzieś należeć. Mieć jakieś zadanie. Uderzyła go myśl, że może właśnie dlatego dał się wciągnąć w wariackie pomysły Sebastiana. Bo tak desperacko szukał jakiegoś kontekstu, chciał stać się częścią większej całości.

Nie zdążył dłużej pomyśleć o motywach. Z windy po drugiej stronie barierki wyszła Ursula i ruszyła im na spotkanie. Torkel uniósł rękę na powitanie, ucieszył się, że ją widzi. Kiedy go spostrzegła, przystanęła – najwyraźniej Sebastian, kiedy do niej dzwonił, nie wspomniał, że będzie miał towarzystwo. Wyglądała, jakby przez chwilę zastanawiała się, czy zawrócić do biura, ale w końcu ruszyła przed siebie ze sceptycznym zdziwieniem wymalowanym na twarzy.

I to jeszcze zanim usłyszała, co mają jej do powiedzenia.

– Czyli Billy zabił Jennifer? – podsumowała ściszonym głosem, pochylona do przodu, kiedy skończyli mówić. Siedzieli przy stoliku w najgłębszym kącie kawiarni na parterze. Każde miało przed sobą nietkniętą filiżankę kawy. Stwierdzenie, że Ursula miała sceptyczny wyraz twarzy, byłoby niedopowiedzeniem. Patrzyła na nich, jakby obaj do reszty postradali rozum. Sebastian sam słyszał, jak brzmią jego słowa. Samo rozważenie takiej możliwości zajmie Ursuli długi czas, o ile w ogóle będzie chciała to zrobić.

– Nie wiem – odezwał się Sebastian, próbując nieco złagodzić ich twierdzenie. – Mógł to zrobić… Tak. Albo nie miał z tym nic wspólnego, ale pomogłoby nam, gdybyśmy zobaczyli materiały ze śledztwa w sprawie zaginięcia i zabójstwa.

– Musisz się zgodzić, że te wszystkie starania mające na celu utrzymanie jej przy życiu są czymś, z czym Billy by sobie poradził – wtrącił Torkel.

– Tak samo jak setki innych osób. Dlaczego w ogóle wierzycie w coś takiego? Co was napadło? – Ursula nieświadomie podniosła głos i Sebastian położył jej dłoń na ramieniu, ale ją strąciła.

– Przecież powiedzieliśmy dlaczego…

– Jesteś zły na Billy’ego – zwróciła się do Torkela.

– Nie na tyle, by oskarżać go o coś takiego.

Ursula umilkła, odchyliła się na oparcie i przenosiła spojrzenie z jednego na drugiego. Sebastian był pewny, że próbuje znaleźć słabe punkty ich rozumowania. Sam robiłby to samo.

– Pomagał jej ojcu – oznajmiła z nutą triumfu w głosie. – To Billy znalazł sfałszowane zdjęcia. Dlaczego miałby to robić, gdyby był winny?

– Nie miał wyboru. Rozmawiałem z Connym, on nie należy do ludzi, którzy się poddają. Gdyby Billy mu nie pomógł, zwróciłby się do kogoś innego. Robiąc to, miał pewien stopień kontroli.

Widział, że Ursula nie jest przekonana. Wciąż brzmiało to zbyt niedorzecznie. Myśl, że jeden z ich ludzi miałby przekroczyć tę granicę.

– Zabił kota – oznajmił ściszonym głosem Torkel. – W swoją noc poślubną. Sebastian go widział.

Sebastian westchnął. Wciąż brzmiało to tak samo niedorzecznie. Ursula wpatrywała się w niego w sposób, który potwierdzał, że ma rację.

– Widziałeś, jak zabijał kota? – zapytała powoli, jakby była pewna, że coś źle zrozumiała.

– Tak, widziałem, jak to robił, ale nic nie powiedziałem. Torkelowi ani tobie, ani nikomu. Pewnie powinienem był to zrobić, ale nie zrobiłem. I tak wygląda sytuacja.

Ursula nie przestawała się w niego wpatrywać. Poczuł, że nie wyczerpali tematu. Jeszcze wiele do tego brakowało.

– Gdybyśmy tylko mogli przejrzeć materiały – odezwał się Torkel, sprowadzając rozmowę z powrotem na właściwy tor. – Może być w nich coś, co sprawi, że odrzucimy tę myśl. Nie chcemy mieć racji.

Ursula odchyliła się na krześle, skrzyżowała ręce na piersi, a jej usta były wąskie jak kreska. Sebastian widział, że już podjęła decyzję.

– Przykro mi, ale nie mogę wam tego załatwić. Mogliby mnie za to wylać z pracy. Tak jak zrobili to z wami.

– Technicznie rzecz biorąc, nigdy nie byłem u was zatrudniony, ale on przeciwnie – powiedział Sebastian i wykonał ręką gest w kierunku Torkela, chcąc trochę rozluźnić atmosferę. Zupełnie na marne, bo nie zostało to docenione. Ursula odsunęła krzesło i wstała. Sebastian podjął ostatnią próbę.

– Znasz nas. Ja nie jestem wariatem w takich sprawach, a Torkel nie pała żądzą zemsty, to piekielnie dobry policjant. Obaj jesteśmy piekielnie dobrzy.

– Gadajcie z Hanssonem. Wystarczy tam pójść.

– Mamy za mało informacji, by pójść do kogokolwiek – stwierdził Torkel rzeczowo.

– Ode mnie ich nie dostaniecie – zawyrokowała Ursula i poszła. Sebastian zastanawiał się, czy za nią krzyknąć i zapytać o spotkanie wieczorem, ale uznał, że nie zostałoby to dobrze odebrane ani przez nią, ani przez Torkela. Ciężko osunął się z powrotem na oparcie krzesła.

Nie cierpiał tego cholerstwa.

Nie cierpiała tego cholerstwa.

Wcześniej miała tylko niewyraźne wrażenie, ulotne przeczucie gdzieś z tyłu głowy, że nie wszystko jest w porządku – ale tak niewyraźne, że kiedy się do niego zbliżała, rozpływało się w powietrzu i nie była w stanie go uchwycić. Wizyta Sebastiana i Torkela sprawiła, że już mogła to zrobić. Gorzej: zmusiła ją, by się do tego zabrać.

Ursula spojrzała na Billy’ego. Był pochłonięty swoim monitorem. Najwidoczniej wyczuł, że na niego patrzyła, bo odwrócił się do niej z pytającym uśmiechem.

– O co chodzi?

– Myślę o Jennifer – odparła całkowicie zgodnie z prawdą.

– Tak, to nie do pojęcia.

– Jak się czujesz? Byliście dobrymi przyjaciółmi.

Billy odsunął krzesło od biurka, odchylił się i wzruszył ramionami.

– Myślałem, że utonęła we Francji cztery lata temu, więc tak jakby już odbyłem po niej żałobę…

– Ale teraz okazuje się, że została zamordowana.

– Tak, ale ta wiadomość wzbudza we mnie tylko… wściekłość, że ktoś jej to zrobił. Tęsknota i smutek są podobne.

– Co powiedział Hansson?

– Niewiele – odparł Billy, wzruszając ramionami. – Chciał wiedzieć, czy można wyciągnąć coś więcej z tamtych sfałszowanych wpisów.

– A można?

– O ile wiem, to nie.

Hansson tym się zadowoli, pomyślała Ursula. Na podstawie tego, co usłyszała od Sebastiana i Torkela, wiedziała, że nie będzie drążył, z nikim się nie skonsultuje.

Nie cierpiała tego cholerstwa.

– Zobaczymy, czy się w to mocniej angażować, czy nie – zakończyła, wracając do swojego monitora i informacji w sprawie Ivana Botkina. Ich zbiór był znacznie mniejszy niż w przypadku pozostałych ofiar. Kiedy ustalono, że została użyta ta sama broń, wynikło z tego założenie, że zabójcami byli Linde i Grönwall. Jednak cały czas towarzyszyło jej nieprzyjemne uczucie, uwierające jak kamyk w bucie. Billy, który był śledzony, a tego nie zauważył, przypadek, który sprawił, że Linde i Grönwall zjawili się akurat w odpowiednim czasie, by zobaczyć, jak odwozi Botkina, oraz mała, ale znacząca różnica polegająca na tym, że Botkin dostał w szyję, a nie w głowę. Mogło to zależeć od gorszego, mniej doświadczonego strzelca, ale mogło też…

Przedtem ani przez chwilę nie sądziła, że Billy w jakikolwiek sposób był w to zamieszany, a jedynie czuła, że pewne drobnostki związane z zabójstwem Botkina się nie zgadzają, ale po rozmowie z Sebastianem jego słowa o władzy i kontroli nad śmiercią rozbrzmiewały jej w głowie. Botkin zmarł z powodu utraty krwi. W porównaniu ze strzałem w głowę była to stosunkowo rozciągnięta w czasie i bolesna śmierć. Jeśli zaś to młodzi go zastrzelili, dlaczego nie podeszli blisko i nie oddali jeszcze jednego strzału, kiedy leżał bezbronny? Nie chcieli mieć absolutnej pewności, że umarł, zanim pojechali dalej? Śpieszyło im się. Annie Strauss – dawniej Linderberg – czekała.

Sebastian miał rację, kiedy powiedział, że on i Torkel są piekielnie dobrzy. Jeśli mieli jakąś koncepcję, to jakkolwiek niedorzecznie brzmiała, nie można było tak po prostu machnąć na nią ręką. W głębi duszy czuła, że nie wszystko się zgadza, a kiedy zaczęła czytać materiały przez pryzmat Billy’ego – do czego zmusili ją Sebastian i Torkel – wcale jej to nie uspokoiło.

Oprócz raportu lekarza medycyny sądowej było tam w zasadzie tylko sprawozdanie Billy’ego. Odebrał Botkina, pojechał od razu do domku, zostawił go tam i był w drodze do Växjö, kiedy Carlos poinformował go, że ścigają sprawców. Nie było żadnych odstępstw czasowych, żadnych innych świadków ani też, jak odebrała to Ursula, nie starano się szczególnie jakichś znaleźć.

Otworzyła na komputerze Google Maps, wybrała Karlshamn i wpisała adres Larsa Johanssona na Kolleviksvägen. Wiedzieli, kiedy dokładnie został zastrzelony, a od Billy’ego mieli informację o czasie, gdy opuścił dom Botkina. Linde i Grönwall musieliby tam dotrzeć w niecałe dziesięć minut. Według Google było to możliwe: przejazd samochodem od Johanssona do Botkina zajmował osiem minut. Potem Billy i Botkin pojechali do domku w Axeltorp. Ursula już miała wpisać adres, gdy przyszło jej na myśl, że jest znacznie lepsza metoda. Wyjęła komórkę, ale się zawahała.

Co robiła? Tak właściwie?

Nagle jednak przypomniały jej się słowa Torkela: chcą wszystko zbadać, by móc to odrzucić. Dostać czarno na białym informację, że się mylą. Że to, co niemożliwe, nadal jest niemożliwe.

Poszła do aneksu kuchennego i zadzwoniła do Kristy Kyllönen z Karlshamn.

Nie cierpiała tego cholerstwa.

00.00.00

Sara Gavrilis zaczęła na Kolleviksvägen.

Ustawiła samochód w kierunku, w którym według świadka pojechał niebieski passat po ostatnim strzale oddanym do Larsa Johanssona. Wyjęła stoper. Sztokholm chciał uzupełnić materiały wynikami pomiaru czasu na poszczególnych odcinkach, które po wszystkim pokonywali ci dwoje.

Nie wiedziała dlaczego ani o to nie pytała.

Może Kyllönen znała odpowiedź.

Domyślała się jednak, że ktoś zakwestionował teorię, wedle której ich sprawcy dokonali trzech ostatnich zabójstw, a potem zdążyli do domu Annie Strauss na czas, kiedy ich tam widziano. To zapewne był powód. Sama się zastanawiała, jak to, u diabła, możliwe, kiedy usłyszała, że Rosjanin został znaleziony martwy.

Pierwszy odcinek musiała przejechać w mniej niż dziesięć minut. Według GPS-u nie stanowiło to problemu. Postanowiła przez większość czasu przestrzegać ograniczeń prędkości, ale czasami przekraczać ją o nie więcej niż dziesięć kilometrów na godzinę. Rozsądnie było założyć, że Grönwall i Linde nie chcieli utknąć na kontroli prędkości ani ściągać na siebie uwagi agresywną jazdą, ale jednocześnie byli zestresowani.

Sara odpaliła samochód, włączyła stoper i ruszyła najkrótszą drogą do domu Ivana Botkina.

00.07.45

Siedem minut i czterdzieści pięć sekund później zobaczyła przed sobą luksusową willę Botkina. Jeśli ci dwoje utrzymywali taką samą prędkość jak ona, mieli ponad dwie minuty na zauważenie Billy’ego i Botkina i podjęcie decyzji, by jechać za nimi. Zdążyliby, nawet sztywno trzymając się ograniczeń prędkości. Sara zawróciła, by kontynuować trasę. Z tego miejsca Billy pojechał bezpośrednio do domku w Axeltorp. Według teorii młodzi pojechali za nimi. Ważna nie była jazda w tamtą stronę, lecz powrót do Karlshamn i Annie Strauss. Mieli od Billy’ego informację, kiedy dotarł na miejsce i zostawił Botkina, ale chcieli skontrolować każdy odcinek, więc Sara ponownie uruchomiła stoper, opuściła dzielnicę willową i ruszyła z powrotem do Karlshamn.

00.35.52

Dojazd do Axeltorp zakończył się powodzeniem.

Próbowała utrzymać tę samą prędkość co Billy – w raporcie podał, że jechał dwadzieścia do dwudziestu pięciu kilometrów na godzinę powyżej ograniczenia na E22, a na mniejszych drogach tak szybko, jak na to pozwalała nawierzchnia. Sara zajechała przed czerwony domek. Kawałki biało-niebieskiej policyjnej taśmy wciąż falowały na letnim wietrze. Sara zatrzymała odliczanie czasu, wysiadła z samochodu i się rozejrzała. Szybko doszła do wniosku, że jest wiele miejsc, które mogły posłużyć tej parze za kryjówkę i miejsce do oddania strzału. Pytanie brzmiało, w jaki sposób wywabili go z domu, ale może wystarczyło, że przyjechał samochód.

Billy rozmawiał z Vanją, zanim stamtąd wyruszył, więc mieli dość dokładny czas jego odjazdu spod domku.

Nadchodził najważniejszy moment.

Według raportu policji para pojawiła się u Annie Strauss na Björnbärsstigen dwadzieścia dziewięć minut później.

01.01.37

Sara stała przed szeregowcem na Björnbärsstigen.

Jechała szybko, ale nie na tyle, by ściągnąć na siebie uwagę. Nie było wiadomo, z jaką prędkością jechali Linde i Grönwall, ale nie mogło to być dużo wolniej. Jadąc tak samo jak ona, mieliby trzy minuty i piętnaście sekund na wywabienie Botkina z domu i zastrzelenie go. Wyjątkowo mało, ale oczywiście nie było to niemożliwe. Gdyby jechali szybciej, czas zwiększyłby się do czterech minut, może do pięciu. Sara uważała, że nawet wtedy było to na granicy prawdopodobieństwa, ale jej praca nie polegała na spekulowaniu, tylko raportowaniu. Spisała wszystkie cyfry, wyzerowała stoper, zawróciła auto i wolno ruszyła z powrotem do komisariatu.

Carlos stał przy biurku i przygotowywał się do wyjścia. Billy prawie go nie widywał i nie bardzo wiedział, co robi, ale tak to wyglądało w tych dniach. Vanja na przykład przyszła późno i wyszła wcześnie, żeby po południu spędzić kilka godzin z Amandą. Właśnie wróciła do biura. Billy podsłuchał rozmowę Carlosa, z której wynikało, że ten umówił się z kolegą na piwo.

Zaczął czujniej obserwować wszystko wokół. Czuł się źle, był niespokojny. Wizyta Hanssona nim wstrząsnęła. Nie to, żeby ich rozmowa potoczyła się niekorzystnie. Przeciwnie. Opowiedział, w jaki sposób dowiódł, że zdjęcia Jennifer zostały sfałszowane, wyjaśnił, że wyciągnął z nich wszystkie informacje, jakie tylko się dało, i okazywał ogólne zainteresowanie ich śledztwem. Hansson z radością opowiadał, ale nie zdradził nic, czego Billy już by nie wiedział. Ciało Jennifer zostało spuszczone do jeziora w sposób, który wskazywał, że sprawca miał wiedzę i postarał się, by nic nie wypłynęło na powierzchnię, nawet gdyby ciało zgniło i wypełniło się gazami. Z tego powodu szukali w rejestrach osób, które wykorzystały tę technikę wcześniej. Billy odetchnął z ulgą. Jeśli to był ich priorytet, to oznaczało, że nie mają żadnych gorętszych tropów. Hansson nie należał do policjantów, którzy miewają wielkie pomysły albo pracują po godzinach. Niepokoiła go za to ta nowa, Gutestam. Szybko ją sprawdził i to, czego się dowiedział, wcale go nie uspokoiło. Bezbłędna, dokładna, ambitna, prawdziwa prymuska. Innymi słowy, druga Vanja.

Przy biurku Ursuli zadzwonił telefon. Billy już chciał odebrać, ale Carlos był szybszy.

– Telefon Ursuli, tu Carlos… Cześć, Krista, dzięki za ostatnie. Czy jak to się tam mówi…

Billy przysunął się trochę bliżej. Znał tylko jedną Kristę. Pomyślał, że to na pewno tylko rutynowa rozmowa – w Karlshamn nie mieli nic wspólnego z Jennifer – ale czuł się spokojniejszy, kiedy zachowywał czujność.

– Nie, nie ma jej teraz, czy coś przekazać? – zapytał Carlos ze słuchawką przy uchu. Rzeczywiście zamierzał to zrobić. Billy zobaczył, że przygotowuje bloczek samoprzylepnych karteczek i długopis. – Nie, nie wiedziałem, ale dawaj.

Zaczął pisać, co jakiś czas wydając pomruk na znak potwierdzenia. Mniej więcej po minucie wyprostował plecy i odłożył długopis.

– Okej, powiem jej, ale najlepiej będzie, jeśli wyślesz też maila. Masz jej adres?… Okej, dobrze… Do miłego.

Carlos odłożył słuchawkę. Billy podszedł do niego.

– Kto to był?

– Kyllönen z Karlshamn. Zdaje się, że Ursula prosiła ją o sprawdzenie czegoś.

– Czego?

– Chyba chodzi o to, jak ci młodzi przemieszczali się między Johanssonem, Botkinem i Strauss. Zdaje się, że mieli mało czasu. Jeśli jesteś ciekaw, ma to przysłać mailem.

Drugi zimny prysznic tego dnia. Czym, do cholery, zajmowała się Ursula? Nie było powodu sprawdzać czasu ostatnich zabójstw, chyba że miało się podejrzenia, iż w śmierci Rosjanina jest coś nie tak. Czuł ruch w żołądku.

Tym razem nie był to wąż, tylko coś zupełnie innego.

Strach.

– Zostaniesz na chwilę? Przekażesz to Ursuli? – zapytał Carlos w drodze do ich małej przebieralni.

– Jak najbardziej, zostanę na posterunku – odparł Billy, siląc się na swobodę i nonszalancję.

Nie było to najłatwiejsze.

Odczekał, aż porządnie opatulony Carlos uniósł na pożegnanie dłoń w rękawiczce i wyszedł przez szklane drzwi, a następnie podszedł do biurka Ursuli i przeczytał pozostawioną przez niego karteczkę. Nie było tam zbyt wiele ponad to, co Carlos już mu powiedział. Nowość stanowiła jedynie informacja, że Linde i Grönwall mieli od trzech do pięciu minut na zastrzelenie Botkina.

A zatem było to możliwe. Wykonalne.

Nie był bezpośrednio zagrożony.

Ale dlaczego Ursula w ogóle zaczęła się interesować godzinami i śmiercią Rosjanina? I dlaczego mu o tym nie powiedziała? Carlos nic nie wiedział, wynikało to jasno ze sposobu jego rozmowy i z tego, że podzielił się informacją. Ale Vanja? Wiedziała o tym? I czym właściwie było „to”?

Na biurku Ursuli nie znalazł nic, co dałoby mu kolejne wskazówki. Przez chwilę bawił się myślą, że mógłby się zalogować do jej komputera. Znał jej hasło, znał hasła wszystkich, więc przeczytałby maile i szybko przejrzałby historię wyszukiwania. Zawahał się jednak.

Nie mógł pozwolić, by niepokój brał nad nim górę, by nim zawładnął.

Właśnie w taki sposób popełnia się błędy.

Wracając na swoje miejsce, mówił sobie, że wszystko jest pod kontrolą. Gdyby coś wiedzieli, gdyby mieli cokolwiek, co da się udowodnić, nie zachowywaliby się w ten sposób. Pewnie Ursula przeczytała tylko materiały z Karlshamn, uznała, że linia czasowa jest trochę dziwna, i zażyczyła sobie sprawdzenia. Teraz otrzymała rezultat. Ich podejrzani jak najbardziej mogli zdążyć. Sprawa zamknięta.

Ale… jeśli Ursula poczuła, że coś się nie zgadza, na pewno powiedziała o tym Sebastianowi. To nie było dobre. Sebastian wiedział o tym przeklętym kocie. A on, jeśli już wbije sobie coś do głowy, będzie drążył dalej.

Znów poczuł obrót w żołądku.

Musiał wziąć się w garść.

To były tylko demony w jego głowie. Znalezienie ciała Jennifer wytrąciło go z równowagi i teraz widział wszędzie problemy i katastrofy. To było zrozumiałe, ale nie znaczyło, że jego strach jest uzasadniony. Nawet jeśli podejrzewali, że sprawcą był kto inny, droga do oskarżenia akurat jego była naprawdę długa. Choć użyto tej samej broni i niewiele osób wiedziało, gdzie ukrył się Botkin… Nie! Nie mógł pozwalać, by ponosiła go fantazja. Musiał odzyskać kontrolę nad sytuacją. Pierwszym krokiem było ustalenie, czy tylko Ursula wbiła sobie coś do głowy, czy może Vanja wie o możliwych znakach zapytania w śledztwie z Karlshamn. Kogo miał przeciwko sobie?

Rzucił szybkie spojrzenie przez szybę i zobaczył pracującą w skupieniu Vanję. Wyszedł do kuchni i napełnił dwie filiżanki kawą z ekspresu. Skierował kroki do jej gabinetu, zapukał do drzwi i wszedł ze swobodnym uśmiechem.

– Nie przeszkadzam?

– Nie, bynajmniej – odparła Vanja, przeciągnęła się i ze zmęczeniem potarła oczy. – Nie mam pojęcia, kiedy Torkel wykonywał tę całą papierkową robotę, to zajmuje całe wieki.

– Nie miał życia – skwitował Billy, postawił przed nią na biurku filiżankę, a potem usiadł na jednej z kanap. Zastanawiał się, czy zacząć od jakiegoś przyjacielskiego, familiarnego tematu, czy przejść od razu do rzeczy. Wybrał to drugie.

– Właśnie się dowiedziałem, że Ursula prosiła Kyllönen o sprawdzenie godzin związanych z ostatnimi zabójstwami w Karlshamn. Coś mnie ominęło?

Reakcja Vanji powiedziała mu wszystko, co musiał wiedzieć. Znał ją bardzo dobrze, nie była dobrą aktorką. Może i umiałaby przekonująco udawać, że nie rozumie, ale za nic nie zagrałaby zdziwienia.

– Nie. Mówisz, że co takiego zrobiła?

– Nie bardzo wiem. Krista zadzwoniła z informacją, że sprawdzali, jak młodzi przemieszczali się między Johanssonem, Botkinem i Strauss.

Vanja spojrzała na niego ze zdziwieniem. Było oczywiste, że nie miała pojęcia, o czym mówił.

Czyli w grę wchodziła tylko Ursula. I pewnie jeszcze Sebastian.

– Ja o to nie prosiłam – powiedziała Vanja.

– Zastanawiałem się tylko, czy mogę pomóc w sprawdzeniu jakichś informacji.

Vanja spojrzała za jego plecy, przez szybę, na open space. Ursula właśnie wracała na swoje miejsce.

Vanja wstała i wyszła z pokoju. Billy ruszył za nią i przystanął kawałek z tyłu.

– Prosiłaś Kyllönen o sprawdzenie godzin w Karlshamn? – zapytała prosto z mostu, kiedy podeszła do Ursuli.

– Tak. Ta część raportu była trochę cienka, chciałam tylko się upewnić.

Odpowiedź nie brzmiała jak kłamstwo. Wyglądało więc na to, że przeczytała materiały, uznała, że linia czasu wygląda dziwnie, i zażądała sprawdzenia. Tak jak myślał. Niepotrzebnie się stresował.

– Chcę, żeby takie rzeczy konsultować ze mną. Zrobi się wielki chaos, jeśli każdy będzie zaczynał swoje drobne śledztwa. O co dokładnie chodziło?

– Czy Linde i Grönwall zdążyliby z dwoma ostatnimi zabójstwami, zanim pojawili się u Strauss.

– Ale przecież już wiemy, że tak, bo to była ta sama broń.

– Chciałam tylko być pewna…

Tam! Coś było w jej głosie. W tym, że nie dokończyła zdania. Coś odmiennego, fałszywego. Ursula wcale nie myślała, że raport jest trochę cienki. Miała jakieś podejrzenia, mimo wszystko podejrzewała jego. Spokój, który czuł zaledwie kilka sekund wcześniej, zmienił się w niekontrolowany, buzujący gniew.

Ona i ten pieprzony Sebastian mogli mu zniszczyć życie.

Na chwilę dosłownie pociemniało mu w oczach. Czuł pulsowanie w skroniach. Kiedy już się opanował, spostrzegł, że Ursula na niego patrzy. Na kilka sekund ich spojrzenia się spotkały, a potem uciekł wzrokiem, przeprosił i wrócił do swojego biurka.

Dowiedział się wszystkiego, czego potrzebował.

Vanja nic nie wiedziała. Ursula miała podejrzenia. Sebastian był gdzieś w tle.

Plan działania został ustalony.

W zasadzie mieli się dziś nie spotykać, ale Ursula zadzwoniła około dziewiątej i chciała do niego wpaść. Powiedziała, że może odmówić. On i Torkel zaczęli to wszystko, przez co teraz nie mogła się odprężyć i być sama. Naprawdę wyglądała na przygnębioną, kiedy weszła i powiesiła płaszcz.

– Jadłaś coś? – zapytał Sebastian, kiedy weszli do mieszkania.

– Zjadłam kanapkę i wypiłam kieliszek wina.

– Masz ochotę na coś jeszcze?

Znał odpowiedź na to pytanie. Wkrótce wszedł z kieliszkiem chardonnay do salonu, w którym usiadła. Zajął miejsce obok niej na sofie. Wypiła łyk wina i wyglądała, jakby się nad czymś zastanawiała. Wsunęła rękę do kieszeni, wyjęła złożoną samoprzylepną karteczkę i mu podała.

– Co sprawiło, że zmieniłaś zdanie? – zapytał Sebastian, kiedy rozwinął karteczkę, zobaczył adres mailowy i liczące dziesięć znaków hasło.

– Dzwoniłam do Kyllönen, żeby uzgodnić czas zabójstwa Botkina.

– Tego Rosjanina z Karlshamn?

– Od początku coś mi tam nie pasowało – przyznała Ursula. Potem zaczęła opowiadać bardziej szczegółowo o Billym, odebraniu Botkina, śledzeniu i zostawieniu go pod wybranym adresem. Po rozmowie z nim i Torkelem uświadomiła sobie, że to mógł być Billy.

– Ale czy on nie został zastrzelony z tej samej broni co reszta? – zapytał Sebastian. Nie mógł sobie tego poukładać w głowie.

– Tak, leżała w ich samochodzie. Tam, gdzie zaparkował Billy. Dużo później niż cała reszta – podsumowała Ursula. – W każdym razie zadzwoniłam do Kyllönen.

– I co powiedziała? – zapytał, choć znów raczej nie miał wątpliwości, jaka będzie odpowiedź.

– Że Linde i Grönwall mogli zdążyć go zastrzelić…

Po tym zdaniu zostawiła tak dużo miejsca na słowo „ale”, że nikt właściwie nie musiał go wypowiadać. Sebastian i tak to zrobił.

– …ale nie jest to prawdopodobne.

Ursula wypiła jeszcze jeden łyk wina, spojrzała na niego z powagą i pokręciła głową.

– Nie jest prawdopodobne.

Odwróciła się do niego ze łzami w oczach. Sebastian nie pamiętał, by kiedykolwiek widział Ursulę płaczącą. Nawet gdy najbardziej ją ranił.

– Zdajesz sobie sprawę, co by to oznaczało, gdybyś miał rację?

– Że jestem najlepszy. – Sebastian próbował obrócić całą sytuację w żart, ale zauważył, że trafił kulą w płot. – Przepraszam…

– Pracowaliśmy ze sobą piętnaście lat. Byliśmy na jego ślubie. My jest w ciąży. Przecież… to Billy!

– On nie jest zdrowy – powiedział Sebastian. Zauważył, że to nie wystarczyło jako wytłumaczenie ani pocieszenie. W żadnym razie. – Pomyśl o tym jak o… demencji. Nie jest tym samym człowiekiem co dawniej i nie bardzo potrafi coś na to poradzić.

– Odmawiam, nie uwierzę w to – oznajmiła stanowczym tonem. – Ale jednocześnie widziałam go dzisiaj, po tym, jak się dowiedział, że dzwoniłam do Kyllönen…

– Wie, że go sprawdzamy? – przerwał Sebastian, czując nieprzyjemny ucisk w żołądku. Nie sądził, że Billy stanowi dla niego zagrożenie, tak szalony nie był, ale zrobi wszystko, co w jego mocy, a jeśli znajdzie gdzieś choćby ślad dowodu, zniszczy go. Możliwości ujęcia go malały, jeśli rzeczywiście wiedział.

– Wie w każdym razie, że dzwoniłam i pytałam o Botkina – odparła Ursula. – Ale to jego spojrzenie…

Nie dokończyła, a Sebastian odniósł wrażenie, że lekko zadrżała. To było trudne, prawie niemożliwe: pogodzić się z tym, że człowiek, którego zna się większość życia, okazuje się kimś zupełnie innym. Fakty kontra uczucia to jeden z najtrudniejszych meczów do wygrania dla faktów.

– Myślę, że możesz mieć rację, ale mam nadzieję, że tak nie jest – oznajmiła Ursula, w zasadzie ujmując tym samym jego myśli w słowa.

– Ja też – odparł szczerze.

– Dlatego dostaniesz dane logowania – kontynuowała, patrząc na karteczkę, którą położył na stoliku. – Wzięłam też laptopa z komisariatu, żebyśmy mogli wszystko posprawdzać i dojść do wniosku, że to nie on.

Sebastian podniósł karteczkę ze stołu i schował ją do kieszeni. Nie zostało już wiele do powiedzenia na ten temat. Wskazał ruchem głowy jej w połowie pełny kieliszek.

– Chcesz jeszcze? Zostaniesz na noc?

Odpowiedź na oba pytania była twierdząca.

Spała głębokim snem.

Odwrócona do niego, z lekko otwartymi ustami, oddychając na granicy chrapania. Nie miało to znaczenia, to nie dźwięki nie dawały mu zasnąć.

Tak wiele działo się w jego głowie.

Zadzwonił do Torkela. Ten wydawał się pełen nadziei, wręcz szczęśliwy, kiedy usłyszał, że Ursula dała im to, czego potrzebowali, by móc kontynuować. Umówili się na spotkanie następnego dnia. Sebastian musiał też przyznać, że cieszy go wyjście na jaw informacji na temat Billy’ego. Oczywiście i w tym przypadku musiał się mierzyć z pewnym poczuciem winy, ale to było nic w porównaniu z tym, co czuł każdego ranka, budząc się po swoim śnie.

„Zastąpiłeś mnie”. Te słowa każdej nocy działały na niego tak samo.

Czy chciał zbyt wiele?

Stał się pazerny i myślał, że kolejny raz może mieć wszystko.

Nie mógł się wyleczyć i jednocześnie uniknąć blizn. Coś musiało pozostać. A właściwie czegoś musiało zabraknąć w jego życiu, by już na zawsze pamiętał: nie może oczekiwać, że odzyska wszystko, co miał kiedyś, że na to zasłuży.

To oczywiście idiotyzm. Tak jakby musiał poświęcić jedno, by odzyskać coś innego. Nie było żadnej ścigającej go Sabine, żadnej Lily, tylko on ze swoim poczuciem winy, z którym najwyraźniej nigdy się nie upora.

Ale od kilku lat było już dobrze. Co się zmieniło?

Jego miłość do Amandy była silniejsza z każdym dniem, tak samo jak związek z Ursulą.

Był szczęśliwy. Z nią.

To właśnie ta nowość. Że przyznał to przed samym sobą. Że po raz pierwszy widział przyszłość, w której czuł się dobrze z inną kobietą, i nie zasługiwał na to, nie mógł na to pozwolić.

Sen, który miał każdej nocy, mówił mu o tym wyraźnie.

Dał radę wygrzebać się z bagna bólu i smutku, w którym się taplał przez tyle lat, oderwał się od ziemi. Czuł, że coś ciągnie go z powrotem w dół i musi się pozbyć balastu, by zostać w górze.

Wiedział, że nigdy nie zrezygnuje z Amandy. To było nie do pomyślenia. Miłość do niej była stała i nie podlegała żadnym negocjacjom. Nawet z jego zmarłą córką.

Czy jednak pozwoliłby sobie zostać przy Amandzie, gdyby nikt nie zajął miejsca Lily? Czy samotne życie było ceną, którą musiał zapłacić za miłość do wnuczki?

Odwrócił się na bok i popatrzył na śpiącą spokojnie Ursulę. Ostrożnie położył jej dłoń na policzku. Kretyńskie myśli późną nocą. Odpędził je. Zaczął się koncentrować na czymś prostszym i bardziej konkretnym: że jego były kolega zabił co najmniej dwie osoby.

Torkel otworzył drzwi już przy drugim sygnale dzwonka. To był dobry znak. Sebastian wszedł, zdjął płaszcz i przeszedł do kuchni. Mieszkanie nie robiło już wrażenia tak zabałaganionego. Torkel zadał sobie trud i uprzątnął przynajmniej to, co było najgorsze. W kuchni zrobiło się prawie przyjemnie. Dawniej przepełniony zlewozmywak był pusty i wytarty. Na czystym stole stał otwarty laptop Torkela, a zapachowi świeżo parzonej kawy udało się wyprzeć woń brudu i przetrawionego alkoholu.

– Posprzątałeś?

– Tak, poświęciłem na to mniej więcej godzinę, kiedy wczoraj przyszedłem do domu.

– To jest właśnie dobre w tym, jak człowiek całkiem się zapuści: nie trzeba wiele roboty, by wyglądało lepiej – skwitował Sebastian, wysuwając krzesło. – Piłeś dzisiaj?

– Tylko jedno piwo.

Torkel nalał kawy do filiżanek i usiadł obok niego. Sebastian wypił łyk. Nawet kawa tego dnia była lepsza. Pewnie dlatego, że Torkelowi udało się nie stracić rachuby przy liczeniu wsypywanych łyżeczek. Zaczął relacjonować, co poprzedniego dnia mówiła mu Ursula. O Ivanie Botkinie. O podejrzeniach, które udało im się w niej wzbudzić. Wyjaśnił, jak to się stało, że byli tu z jej danymi logowania i policyjnym komputerem. Torkel go przyniósł, a Sebastian przysunął bliżej krzesło, żeby dobrze widzieć ekran. Torkel z wprawą zalogował się do systemu, rozpoczął wyszukiwanie i po niedługim czasie znalazł materiały ze śledztwa w sprawie Jennifer.

Tekst był dobrze napisany i wyraźnie naznaczony tym, że Jennifer była ich koleżanką z pracy. Pierwsi śledczy – w czasie, gdy wciąż jeszcze brano pod uwagę tylko zaginięcie – naprawdę zajrzeli pod każdy kamień. Zgromadzili dane karty kredytowej, wydrukowali każdy wpis z mediów społecznościowych, rozmawiali z sąsiadami, przyjaciółmi i kolegami z pracy. Wyglądało na to, że mają bliski kontakt z francuską policją, która także przeprowadziła gruntowne badania. Przeszukiwali teren z udziałem płetwonurków, zorganizowali kilka tur poszukiwań w kompleksie jaskiń, w którym znaleziono rzeczy Jennifer, odwiedzili hotel i sklepy spożywcze, w których była używana karta kredytowa. Nikt nie przypominał sobie żadnej Szwedki pasującej do podanego rysopisu.

Im dłużej czytali, tym bardziej docierało do nich, jak dobrze zaplanowano zainscenizowaną podróż Jennifer do Francji. Tylko miejsca bez kamer monitoringu, hotel z samoobsługą, żadnych wypłat gotówki, zamiast restauracji jedzenie na wynos. Ktoś naprawdę zadał sobie trud, by stworzyć wrażenie, że przebywała w innym kraju, gdy tak naprawdę leżała w jeziorze Erken.

Następnie zasiedli do wstępnego raportu lekarza medycyny sądowej.

Nie było żadnych miękkich tkanek, pozostał sam szkielet. Na podstawie pH jeziora, głębokości, na której znaleziono ciało, i stałej, względnie niskiej temperatury wody można było ustalić, że ciało znajdowało się tam ponad dwa lata. Odkryto drobne złamania kości nadgarstka. Jak sprawdzili w Google, była to grupa ośmiu małych kości. Zdaniem lekarza mogło to oznaczać, że Jennifer miała przed śmiercią związane dłonie i z całej siły próbowała się uwolnić. Przyczyny śmierci nie dało się ustalić, ale wykluczono działanie osób trzecich jako przyczynę urazów. Na kościach nie było też śladów użycia ostrzy lub broni palnej.

Najświeższe informacje były dostarczone przez nowych śledczych, Hanssona i Gutestam, i pochodziły z poprzedniego dnia. Śledczy rozmawiali z Billym o sfałszowanych zdjęciach. Powiedział im, że fotografie nie mogą dostarczyć więcej informacji. Spróbowano też kilku wyszukiwań podobnej metody zatapiania ciała, ale na razie bez rezultatu.

Ogółem nie było żadnych większych nowinek poza tym, co odkryto na nadgarstku. Czyżby tortury lub akt seksualny, który wymknął się spod kontroli? Oba warianty były jak najbardziej możliwe. Sebastian bez trudu mógł sobie wyobrazić, że Billy’ego ciągnęło do zabaw zawierających element dominacji.

Dominacji, kontroli, władzy.

Z rozmyślań wyrwał go Torkel, który wstał. Przeszedł kilka kroków tam i z powrotem, jakby chciał zebrać myśli. Sebastian czuł, że cokolwiek Torkel zaraz powie, nie spodoba mu się to.

– Myślę… – zaczął Torkel trochę niepewnie. – Zabił Jennifer cztery lata temu. I może teraz Rosjanina. Ty jesteś psychologiem, ale ścigałem w życiu wielu seryjnych morderców. Jeśli jest tym, za kogo go masz, to ofiar jest więcej.

Ten jeden raz Sebastian nie wiedział, co powiedzieć. Tak daleko w swoich rozmyślaniach nie dotarł, nie miał odwagi. Ze zrozumiałych względów. Już sama sprawa Jennifer nie wyglądała dobrze, Botkin ciążył dodatkowo, ale jeśli ofiar było więcej… Wiedział, że z Billym jest coś nie tak, ale nic nie zrobił. Czy więcej osób straciło przez to życie? Sama myśl, że mógł dźwigać na barkach taką winę, była nie do zniesienia.

Torkel znów usiadł przed komputerem, zamknął materiały ze śledztwa i rozpoczął nowe wyszukiwanie.

– Co robisz? – zapytał Sebastian.

– Zaginieni.

Sebastian spojrzał na niego, nie rozumiejąc.

– Billy jest policjantem. Wie, że bez ciała uzyskanie wyroku skazującego jest praktycznie niemożliwe. Czy choćby wniesienie oskarżenia.

Palce Torkela poruszały się szybko po klawiaturze. Miał teraz w sobie ostrość, pewną intensywność. Sebastian czuł się tak, jakby znów siedział obok dawnego Torkela. Gdyby ktoś zobaczył go po raz pierwszy właśnie w tej chwili, nie przyszłoby mu do głowy, że patrzy na alkoholika. Torkel wziął urywek z bazy danych.

– Zaginięcie nie jest nigdy badane równie dokładnie jak zabójstwo – kontynuował, przyglądając się otrzymanej liście. Zaczął dodatkowo ją zawężać, wpisując datę śmierci Jennifer.

– Więc jeśli zabił więcej osób, zostały uznane za zaginione i nigdy ich nie odnaleziono – oznajmił Torkel. Sebastian tylko pokiwał głową. W Szwecji każdego roku zgłaszano więcej zaginięć, niż można by sądzić, ale te osoby najczęściej się odnajdywały. Ogromna większość wciąż żyła, zdarzyło się kilka samobójstw i nieliczne przypadki, gdy ktoś padł ofiarą przestępstwa. Osób, które po prostu zaginęły i nigdy nie zostały odnalezione, było naprawdę niewiele. Po odjęciu tych, które mogły mieć powód, by z własnej woli nie dawać znaku życia, zostawało jeszcze mniej. Torkel odchylił się na oparcie. Na ekranie przed sobą miał listę trzydziestu kilku nazwisk. Ponad trzydzieści osób zaginęło bez śladu w ciągu ostatnich czterech lat.

Sebastian nachylił się i stłumił cichy głos mówiący, że może być pośrednio odpowiedzialny za to, że jedna lub więcej osób z tego grona nie żyje. Powstrzymanie Billy’ego przed zrobieniem krzywdy jeszcze komuś było najważniejsze. Ale od czego zacząć? To były tylko nazwiska, mężczyzn i kobiet, w różnym wieku i z różnych części kraju. Jak mieliby połączyć którąś z tych osób z Billym?

– Co to jest? – zapytał, wskazując jedno z nazwisk na liście. – Hugo Sahlén, lat siedemnaście, zaginął w Uppsali trzeciego listopada dwa tysiące siedemnastego roku.

– Co z nim? – spytał Torkel.

– Nie byliśmy wtedy w Uppsali?

Sebastian miał niemal całkowitą pewność, że tak właśnie było. Przypomniał sobie tamto śledztwo. Owe dni pod koniec października i na początku listopada na zawsze wryły mu się w pamięć. Torkel z powrotem wstał, wyszedł na chwilę z kuchni i wrócił z kilkoma kalendarzami.

Dwa tysiące osiemnasty, dwa tysiące dziewiętnasty, dwa tysiące dwudziesty.

Piętnaście minut później obaj odchylili się na krzesłach. Torkel wydawał się zadowolony, a w każdym razie podniesiony na duchu i chętny, by iść dalej. Z kolei Sebastian czuł, że oddałby wszystko, by cofnąć czas i wrócić do nocy poślubnej Billy’ego. Do poniedziałku, który nastąpił po niej. Poszedłby wtedy do Torkela, opowiedziałby, co widział i co to może oznaczać, uświadomiłby mu, że muszą działać… Wtedy pewnie, prawdopodobnie, mogliby zatrzymać seryjnego mordercę. I tak samo pewnie, prawdopodobnie, uratowaliby cztery osoby, których nazwiska widniały na monitorach przed nimi. Te same, które zniknęły bez śladu w dniu, w którym Krajowa Policja Kryminalna zakończyła śledztwo w tymże mieście i wróciła do Sztokholmu. Osoby, które nigdy nie zostały odnalezione.

Hugo Sahlén, lat 17, Uppsala, październik 2017

Tina Svensson, lat 52, Borås, wrzesień 2018

Katarina Holmkvist, lat 33, Falun, maj 2019

Sverker Frisk, lat 45, Hudiksvall, sierpień 2020

Nadal nie mieli żadnych dowodów, ale nadzieja Ursuli i Sebastiana, że mogą nie mieć racji w kwestii Billy’ego, malała coraz bardziej.

Masz chwilę?

Carlos podniósł wzrok, przerywając pracę. Ursula stała przy jego biurku i była w kurtce.

– Pewnie, o co chodzi?

– Możesz pojechać ze mną? Tylko się ciepło ubierz, ciągle marzniesz.

Zmarszczył pytająco brwi, ale posłuchał. Było jasne, że Ursula nie zamierza wyjaśnić mu dokładniej swoich zamiarów. Przynajmniej w tym miejscu i czasie. Poszedł do szatni i na kaszmirowy sweter Fynch-Hatton z wycięciem w kształcie litery V włożył kurtkę z podszyciem. Uzupełnił to o czapkę, szalik oraz rękawiczki i był gotowy. Ursula wyszła z nim z gabinetu i poprowadziła go do windy.

– Dokąd jedziemy? – spytał, wciskając guzik parteru.

– W inne miejsce.

Carlos znów zamilkł. Przez ten względnie krótki czas znajomości z Ursulą nauczył się, że gadka o niczym nie jest w jej stylu i że udzielała tylko tych informacji, które uważała za niezbędne. Czy ta sprawa mogła mieć związek z telefonem od Kyllönen? Vanja oczywiście nie była zadowolona, kiedy o nim usłyszała. Najwyraźniej własne inicjatywy nie były mile widziane. Dobrze wiedzieć na przyszłość. Czy Ursula kontynuowała jakieś równoległe śledztwo w sprawie Karlshamn? Jeśli tak, to nie był pewny, czy chce o nim wiedzieć. Nie miał najmniejszej ochoty znaleźć się w środku jakiegoś konfliktu dotyczącego lojalności między Vanją a Ursulą.

Wysiedli z windy, przeszli przez wielką bramkę obrotową, otworzyli drzwi i wyszli pod duży blaszany dach na Polhemsgatan. Carlos zapiął jeden guzik płaszcza, gdy poczuł ciepły wiosenny powiew z parku Kronoberg. Skręcili w lewo i szli energicznie. Po zaledwie stu metrach Ursula otworzyła zielone drewniane drzwi, zeszli pół piętra i znaleźli się w pomieszczeniu o pomalowanych na pomarańczowo ścianach, w którym rozstawiono stoliki z ciemnego drewna. Przy stoliku najgłębiej w rogu siedziało dwóch mężczyzn, których Carlos rozpoznał. Byli to Torkel Höglund i Sebastian Bergman. Przed pięciu laty pracował z nimi w Uppsali. Torkel zimą przeszedł na emeryturę. Z kolei Sebastian, o ile Carlos dobrze zrozumiał, był ojcem Vanji. A poza tym ogólnie beznadziejnym człowiekiem, jeśli wierzyć pogłoskom. Według których był też w związku z Ursulą.

– Masz na coś ochotę? – zapytała, wskazując ladę kawiarni.

– Chciałbym cappuccino.

– Usiądź, to przyniosę.

Carlos rozwiązał szalik i po drodze do stolika w rogu zdjął czapkę.

– Cześć, jak miło, że zechciałeś przyjść – powiedział na powitanie Torkel. – Dawno się nie widzieliśmy.

– Tak, co tam u ciebie? – spytał Carlos, wysunął krzesło i usiadł.

– Ursula powiedziała ci, dlaczego tu jesteś? – odezwał się Sebastian, zanim Torkel zdążył odpowiedzieć. Najwyraźniej zamierzał całkiem pominąć powitania i gadkę o byle czym.

– Nie.

Torkel i Sebastian wymienili spojrzenia, jakby chcieli zdecydować, kto ma zacząć.

– To, o czym tu rozmawiamy, musi pozostać między naszą czwórką – oznajmił Torkel, ściszając głos.

– Okej…

– Pamiętasz niejakiego Hugona Sahléna?

– Tak, to taki młody chłopak, który zaginął w Uppsali w czasie, kiedy tam byliście.

– To ty kierowałeś śledztwem.

– Tak.

– Przeczytaliśmy materiały ze śledztwa. Przypominasz sobie może coś, co do nich nie trafiło?

– Jak na przykład?

– Jakąś myśl, może ślad, który donikąd nie zaprowadził, ale wtedy wydawał się ważny.

– Nie, wszystko tam jest. Wiem, niewiele tego, ale kiedy młody chłopak – porządny, z dobrej rodziny – wsiada na rower i znika… Dlaczego o tym rozmawiamy?

Po kolejnej wymianie spojrzeń najwyraźniej wypadła kolej Sebastiana.

– Zupełnie inna sprawa. Karlshamn, czasy obecne, zeszły tydzień.

– No?

– Strzelba tej młodej dwójki. Widziałeś, co się z nią stało?

– Zostawili ją w samochodzie, kiedy uciekali i… Nie bardzo rozumiem. Przecież chyba została zarekwirowana i nadal służy jako dowód?

– Kto ją zarekwirował?

– Billy.

– Czyli był… w pobliżu samochodu tej pary?

– Tak, zaparkował tuż obok. O co w tym wszystkim chodzi?

– Sądzimy, że Billy zastrzelił Botkina – oznajmiła Ursula i odstawiła kawę, w której ze spienionego mleka uformowano perfekcyjny mały listek. Carlos był pewny, że się przesłyszał. To przecież kompletnie…

– Niepojęte, wiemy, ale mamy bardzo mocne poszlaki.

– Ale dlaczego? Dlaczego miałby zastrzelić Botkina?

– Po prostu robi takie rzeczy – odparł Sebastian. – Botkin nie jest pierwszy.

– Mówicie poważnie?

Nie mogli mówić poważnie. Carlos lubił Billy’ego. I to bardzo. Uważał go za jednego z najlepszych kolegów, jakich kiedykolwiek miał. Odwrócił się do Ursuli – nie zdradzała żadnych oznak tego, że się z niego nabijają. Czy to był jakiś rodzaj testu? Musiało to być coś w tym rodzaju. Cokolwiek, tylko nie prawda.

– Czy to dlatego poprosiłaś Kyllönen o sprawdzenie godzin?

– Tak.

Carlos musiał się zastanowić. Spróbować zaprowadzić w tym wszystkim porządek. Nie ulegało wątpliwości, że mówili poważnie. Miał przed sobą byłego szefa Krajowej Policji Kryminalnej, najbardziej cenionego psychologa kryminalnego i profilera w Szwecji oraz Ursulę – jedną z najlepszych krajowych ekspertek w dziedzinie medycyny sądowej. Jeśli oni z jakiegoś powodu uważali, że Billy popełnił poważne przestępstwo, to nie dało się tego tak po prostu zbagatelizować.

Nie wiadomo, skąd przyszła do niego myśl. Wspomnienie, które drzemało gdzieś z tyłu głowy i najwyraźniej tylko czekało na właściwy bodziec, żeby się zmaterializować.

Botkin, godziny i Billy.

A raczej przede wszystkim godziny i Billy.

– Przepraszam – powiedział i odsunął krzesło. Kiedy wstawał, uderzył biodrem o stolik, aż wylała się kawa. – Muszę gdzieś zadzwonić.

– To ma zostać między nami – przypomniał Sebastian.

Carlos wyszedł na ulicę i natychmiast zrobiło mu się zimno. Wszystkie ubrania wierzchnie zostawił w kawiarni. Ignorując chłód, wyciągnął telefon i wybrał numer Kyllönen. Odebrała natychmiast. Przedstawił się, a ona stwierdziła z pewnym rozbawieniem, że często do niej dzwonią.

– Tęsknicie za nami?

– Nie. A właściwie tak, ale znów potrzebowałbym pomocy.

– Pewnie. O co chodzi?

– Wiesz, kiedy Grönwall i Linde zeskoczyli. Czy zgłaszano wtedy jakieś utrudnienia w ruchu pojazdów na drodze numer piętnaście z Olofström albo sto szesnaście w kierunku południowym?

– Nie wiem, mogę to na szybko sprawdzić.

– Dzięki, poczekam.

W aparacie zapadła cisza. Carlos zrobił kilka kroków po chodniku. Kiedy już przyszło mu to do głowy, nie mógł przestać myśleć, jakie to dziwne, że Vanja po skoku tych dwojga powiedziała, że Billy zjawi się w Skinsagylet za nieco ponad pół godziny. Przecież kiedy on z nim rozmawiał, Billy właśnie zawrócił w Olofström. To było dziesięć minut jazdy. Maksymalnie.

– Jesteś tam jeszcze? – rozległ się głos Kyllönen.

– Tak, jestem tutaj.

– Nie było żadnych utrudnień w ruchu w tym czasie na piętnastce ani na stoszesnastce.

– Jesteś pewna? – zapytał. Nie chodziło o to, że w jakikolwiek sposób jej nie ufał. Chciał tylko w ten sposób nabrać większej pewności. Usłyszeć to jeszcze raz.

– Stuprocentowo.

– Okej, dziękuję za pomoc. Może znów się usłyszymy.

– Wiecie, gdzie nas szukać.

Carlos zakończył rozmowę. Przez chwilę stał nieruchomo, patrząc prosto przed siebie. Nagle zadrżał, i to nie tylko z zimna. Wrócił do kawiarni, do stolika w rogu i usiadł z powrotem.

– Co mam dla was zrobić? – zapytał.

Carlos próbował nie zadawać sobie pytania: dlaczego.

Dlaczego był w Uppsali.

Dlaczego siedział w stołówce w swoim dawnym miejscu pracy i rozmawiał z Lennym o zaginięciu sprzed trzech lat.

Dlaczego miał przed sobą wydrukowane i otwarte materiały z tego śledztwa.

Ze zdjęcia leżącego na samej górze uśmiechał się do niego Hugo Sahlén. Było to szkolne zdjęcie z ostatniej klasy szkoły średniej. Carlos patrzył na ciemne tło i głowę ustawioną pod kątem typowym dla tego rodzaju zdjęć. Czarną bluzę z kapturem, czarne przetłuszczone włosy, kolczyk nad jednym okiem, rzadki zarost na brodzie. Chłopak wyglądał na twardziela, ale w czasie śledztwa Carlos zrozumiał, że to miły, trochę samotny chłopak mający niewielu przyjaciół i spotykający się z nimi raczej poprzez zestaw słuchawkowy podczas grania w sieci niż w prawdziwym życiu.

Czy też IRL, jak mówił Billy.

Cholerny Billy.

Carlos nie chciał myśleć o tym, dlaczego tu jest.

Hugo Sahlén. Zaginął pewnego popołudnia w listopadzie dwa tysiące siedemnastego roku. Wziął rower i miał pojechać do kolegi, Liama. Wtedy był widziany po raz ostatni. Kilka kamer na przedmieściach Uppsali nagrało go w drodze na wschód, ale potem… Nic. Liam nie miał pojęcia, dokąd mógł się udać Hugo. Tamtego dnia nie byli umówieni.

– Dlaczego w tym węszysz? – zapytał Lenny i ugryzł kanapkę z pasztetem. Carlos zaczął się zastanawiać, choć wiedział, że to pytanie padnie. Nie sposób go sobie nie zadawać. Ale nie mógł też odpowiedzieć szczerze.

– To zaginięcie może być powiązane z inną sprawą, przy której pracuję.

– Jak się czujesz w Kryminalnej? – zapytał Lenny i zasłonił ręką beknięcie. Carlos poczuł woń pasztetu. Nie znosił pasztetu. Smaku, zapachu, konsystencji. Ten dodatek do pieczywa był u niego w domu zakazany.

– Dobrze mi tam.

Zapadła chwila ciszy. W zasadzie niewiele można było dodać. On i Lenny nie przyjaźnili się. Byli kolegami, którzy od czasu do czasu ze sobą pracowali, i nic poza tym. Nie byli sobie na tyle bliscy, by rozmawiać o rodzinie, podróżach czy o tym, co robią w wolnych chwilach. Lenny najwyraźniej myślał podobnie, bo ugryzł kęs kanapki i wskazał dokumenty leżące pomiędzy nimi na stole.

– W jakiej sprawie pojawił się ten chłopak? – zapytał między jednym kęsem a drugim. Carlos musiał włożyć wiele wysiłku w to, by się nie krzywić z każdym jego chuchnięciem.

– Niestety nie mogę powiedzieć.

– Bo bawisz się teraz ze starszakami – droczył się Lenny.

Carlos pomyślał o Sebastianie, Torkelu i Ursuli: ludziach, z którymi – albo raczej dla których – obecnie pracował.

– No tak, to prawda – przyznał szczerze.

– Czego w takim razie ode mnie oczekujesz?

– Po prostu małej burzy mózgów. Czy pamiętasz coś, co nie znalazło się tutaj… – spytał i położył rękę na otwartej teczce. – Jakieś wrażenie, myśl, coś, czego nie uznaliśmy wtedy za istotne, ale może powinniśmy to sprawdzić?

Lenny wytarł usta serwetką.

– Myślę, że zrobiliśmy tyle, ile mogliśmy.

– Jak najbardziej, nie szukam uchybień, tylko… Sam nie wiem, czego szukam, może być cokolwiek.

– Brzmi trochę desperacko.

– Bo i takie pewnie jest – przyznał Carlos.

Zauważył, że kolega przeniósł uwagę na coś, co działo się za jego plecami, i przez chwilę wydawało mu się, że dostrzega mały radosny uśmiech.

– Nie tylko ja wiem, że tu jesteś.

Carlos odwrócił się na krześle. Zobaczył idącą w ich stronę Anne-Lie Ulander. Uśmiechnęła się, gdy zobaczyła, jak się odwrócił, ale powyżej jej ust nie działo się absolutnie nic. Uśmiech był tak daleki od serdecznego, jak to tylko możliwe.

– Cześć, dowiedziałam się, że u nas jesteś, i pomyślałam, że przyjdę się przywitać – oznajmiła, kiedy podeszła do ich stolika.

– Fajnie. Cześć, jak tam?

– A wiesz, stara bieda.

Carlos wiedział, że w tej grzecznościowej konwersacji kryje się coś więcej. Nie było tajemnicą, że Anne-Lie chciała się znaleźć w Krajowej Policji Kryminalnej. Najchętniej jako szefowa – miała chrapkę na pozycję Torkela, już kiedy pracowała z nimi w Uppsali. Później jednak Torkel przeszedł na emeryturę, a stanowisko przypadło Vanji… ta zaś zwerbowała Carlosa. To dla Anne-Lie była gorzka pigułka do przełknięcia.

– Co tu robicie? – spytała, rzucając okiem na papiery na stole. – Czy to jest Hugo Sahlén?

– Tak.

– Dlaczego się nim interesujecie?

Znowu dlaczego. Lenny przyjął jego tajemniczość ze spokojem, Anne-Lie pomyślałaby, że robi z siebie ważniaka. Choć tak naprawdę nie miało to znaczenia…

– Jego zaginięcie może mieć związek z inną sprawą – oznajmił. Szorstkość jego tonu nie zachęcała do zadawania pytań. Ale były inne sprawy, o których mogli rozmawiać. Anne-Lie znał o wiele lepiej, więc nie będzie w tym nic dziwnego, jeśli zapyta ją o rodzinę. Jednak jeszcze zanim zaczął się zastanawiać, jak u niej wygląda sytuacja z mężem i dziećmi, Anne-Lie wskazała drzwi.

– Już będę leciała… Fajnie było cię zobaczyć. Mam nadzieję, że jest ci tam dobrze.

– Tak.

– No ja myślę – odpowiedziała i poszła. Carlos odprowadził ją wzrokiem, było mu jej trochę żal. Postanowił, że zaproponuje wspólną kawę, gdy to wszystko już się skończy.

– Kiedy rozmawiałeś z naszą Little Miss Sunshine, coś przyszło mi do głowy – oznajmił Lenny.

– Co takiego?

– Pamiętasz Liama?

– Tak, tak.

– Kiedy z nim rozmawialiśmy, pomyślałem, że coś nie gra.

– Może po prostu był zdenerwowany?

– Chcesz tej pomocy czy nie?

– Przepraszam.

– No i kilka miesięcy później trafił za kratki za posiadanie narkotyków. Miał trochę marihuany w plecaku i pomyślałem, że pewnie dlatego zachowywał się nerwowo, kiedy byliśmy u niego w domu. Praktycznie siedzieliśmy na jego fajce do palenia.

– Okej…

– A jeśli nie to było powodem? Jeśli coś innego tak wyprowadziło go z równowagi?

– Ale co?

– Cholera wie. Prosiłeś o cokolwiek, no to masz cokolwiek.

Carlos pokiwał głową i zaczął zbierać swoje papiery. Nie uważał, że Lenny dał mu cokolwiek. Raczej wielkie nic.

Carlos siedział w samochodzie przed ośmiopiętrowym budynkiem, który przez wiele lat był jego miejscem pracy. Jakie kroki powinien podjąć w następnej kolejności? Kusiło go, by pojechać do domu i mieć wszystko w dupie. To wszystko miało za dużą skalę, było zbyt szalone. A jeśli Sebastian, Torkel i Ursula mieli rację? Jeśli Billy rzeczywiście popełnił te wszystkie straszne przestępstwa?

Jakie byłyby konsekwencje?

Czy Krajowa Policja Kryminalna przestałaby istnieć?

Szczęściem w nieszczęściu było to, że Torkel odszedł na emeryturę. Z całą pewnością by wyleciał. Wysoko postawiony szef policji przez lata zatrudniający seryjnego mordercę. Nawet jeśli nie można by było go winić za to, że niczego nie zauważył, nie mógłby zostać. Kiedy instytucje państwowe sprawiają wrażenie niekompetentnych i/lub godnych potępienia, dramaturgia wymaga, by ktoś został wyznaczony na kozła ofiarnego i złożony na publicznym ołtarzu. Może nawet Vanja nie wyszłaby z tego cało. Rosmarie Fredriksson mogłaby postanowić, że rozwiąże obecną organizację i zacznie od nowa. Przez ten krótki czas jej obecności zrozumiał, że nie pałała najcieplejszymi uczuciami do Krajowej Policji Kryminalnej. Może Anne-Lie mimo wszystko będzie miała swoją szansę.

Uprzedzał jednak fakty. Na razie mieli poszlaki. Obciążające, co prawda, ale nie były to dowody. Dlatego pojawił się w Uppsali. Ale co miał zrobić? Co mógł zrobić? Nie miał pojęcia.

Lekko wzdychając z rezygnacją, uruchomił silnik i wyjechał na Svartbäcksgatan.

Postanowił zająć się obojętnie czym.

Zajmie się Liamem.

– W dziale drzewnym – oznajmił mężczyzna, który według identyfikatora na klatce piersiowej miał na imię Miro, i wskazał na drugi koniec dużego pawilonu budowlanego. Carlos podziękował i ruszył przed siebie. Patrzył na narzędzia, farby, akcesoria, listwy, śruby, przewody i wszystko inne, czego pewnie nigdy nie użyje. Nie był majsterkowiczem. Z pewnością mógłby być, gdyby uważał to za choć trochę ciekawe, ale wyczerpywała go sama myśl o jakichkolwiek projektach remontowych.

Wszedł do działu drzewnego i natychmiast zobaczył Liama. Nie zmienił się. Tylko trochę zmężniał, wyrósł, był już młodym mężczyzną, a nie chłopcem.

– Cześć, pamiętasz mnie? – przywitał się Carlos, kiedy do niego podszedł. Wydawało się, że Liam musi trochę pogrzebać w pamięci, ale w końcu znalazł to, czego szukał.

– Jesteś policjantem.

– Zgadza się. Rozmawialiśmy, kiedy zaginął Hugo.

– Znaleźliście go?

Carlos był wręcz wstrząśnięty, kiedy zobaczył, jak bardzo Liam ucieszył się na samą myśl. Zrobiło mu się przykro, że musi go rozczarować.

– Niestety nie. Możemy chwilę porozmawiać?

– Teraz?

– Byłoby dobrze.

Liam poczłapał do kasy, zamienił kilka słów ze stojącą tam kobietą i wskazał Carlosa, a ta skinęła głową. Liam przywołał go gestem i wyszli razem do działu ogrodniczego, w którym niczyjej uwadze nie mogło ujść, że już czas budować, sadzić i nawozić. Liam poprowadził go do działu mebli ogrodowych i każdy z nich usiadł na plastikowym krześle. Liam włożył do ust porcję snusa, odchylił się i skrzyżował ręce na piersi.

– Jak samopoczucie? – zapytał Carlos, żeby trochę przełamać lody.

– Dobrze. A co?

Wyraźnie przeszedł do defensywy. Carlos nie robił sobie wielkich nadziei, że ta rozmowa do czegokolwiek doprowadzi, ale z niechętnym Liamem już z całą pewnością była to jedynie strata czasu.

– Słuchaj, naprawdę chcę tylko porozmawiać, to nie jest żadne przesłuchanie, nikt cię o nic nie podejrzewa, a mnie interesuje wyłącznie zaginięcie Hugona. Nic poza tym.

Wydawało się, że ta mała przemowa odniosła pożądany skutek. Liam opuścił ramiona i trochę się rozluźnił.

– Przyszło ci do głowy cokolwiek na jego temat, odkąd ostatnio się widzieliśmy?

– Jak na przykład co?

– Cokolwiek.

Znowu. Wydawało się, że na razie tyle mu wystarczy. To był najlepszy dowód, że naprawdę mieli niewiele.

– Staram się nie myśleć o nim zbyt często – przyznał Liam cicho.

– Tęsknisz za nim.

Liam tylko skinął głową, jakby obawiał się, że głos odmówi mu posłuszeństwa.

– Przejdę od razu do rzeczy – oznajmił Carlos i przysunął krzesło trochę bliżej. – Kiedy się ostatnio spotkaliśmy, na jednym z moich kolegów zrobiłeś wrażenie zestresowanego. Potem wpadłeś za narkotyki i wydawało mu się, że to było dlatego…

– Skończyłem z tym.

– Jak już mówiłem, mam to gdzieś… Ale dobrze, bo narkotyki są do dupy.

Liam uśmiechnął się lekko, a Carlos pomyślał, że zabrzmiało to jak jakiś przemądrzały slogan z koszulki z lat osiemdziesiątych.

– Ale czy to było dlatego? Denerwowałeś się? Myślałeś wtedy o czymś, czego nie chciałeś albo nie mogłeś powiedzieć?

Carlos od razu zobaczył, że trafił w sedno. Liam przygryzł lekko dolną wargę, zaczął uciekać wzrokiem i wiercić się na krześle. Carlos przysunął się bliżej.

– Liam… bardzo cię proszę.

Liam wyraźnie czuł się niekomfortowo w tej sytuacji. Spoglądał w stronę parkingu, ciężko oddychał. W końcu najwyraźniej podjął decyzję i wyprostował się na krześle.

– No dobra, gliniarzu. Raz wykorzystaliśmy pracę jego starego, żeby obczaić taki jeden burdel po drugiej stronie ulicy.

Sahléns. Przychodnia weterynaryjna przy Norrforsgatan. No jasne. Carlos nigdy tego nie skojarzył. Kiedy tamtej jesieni ścigali seryjnego gwałciciela, nie spotkał się z ojcem Hugona, a gdy rozmawiał z nim po zaginięciu jego syna, działo się to w ich domu albo w komisariacie. Zaklął w duchu. Gdyby wcześniej dostrzegł to powiązanie, pewnie poświęciliby trochę czasu na sprawdzenie, czy okolice burdelu odegrały jakąś rolę w tym zaginięciu.

– Hugo dowiedział się, że tam jest burdel, więc… robił zdjęcia ludziom, którzy stamtąd wychodzili, i ustalał ich tożsamość przez tablice rejestracyjne.

– Szantażował ich.

– Tak, ale nie wymusił dużej sumy – odparł Liam. – Może z tysiąc. Kupiliśmy za to coś fajnego.

– Czy miał z kimś problemy? Ktoś mu groził?

Liam milczał. Carlos poczuł, że tym razem naprawdę trudno mu o tym mówić.

– Liam…

– Ostatnim razem… miał odebrać pięć tysięcy i wtedy zniknął.

– Dlaczego aż tyle? – zapytał Carlos, choć był prawie pewny, że zna odpowiedź.

– Bo to był gliniarz. Uznaliśmy, że ma więcej do stracenia.

– Widziałeś zdjęcia? – zapytał Carlos. Musiał się starać, by usiedzieć na krześle.

– Było tylko jedno. Hugo je wydrukował i wysłał pocztą. Potem usunął, żeby nie było żadnych dowodów w jego telefonie.

– Ale widziałeś policjanta, który na nim był?

– Nie. Nie wiem, kto to taki.

Ale Carlos wiedział.

Tak, pamiętam go.

Stella Simonsson przesunęła zdjęcie z powrotem po stole. Zatrzymało się na odrobinie wylanej kawy. Carlos podniósł je i osuszył jedną z cienkich serwetek leżących pod jego kawałkiem ciasta krówkowego.

Kiedy weszła do kawiarni, ledwo ją rozpoznał. Zniknęły krótkie czarne włosy, kajal i wściekle czerwone usta. Była teraz blondynką – wyglądało na to, że taki jest jej naturalny kolor włosów – i miała dyskretny makijaż. Skórzana kurtka i buty do kolan zostały zamienione na sweter i sztyblety. Kiedy zapytał, czy mogą się spotkać, zaproponowała kawę na Vaksalagatan, bo miała stamtąd blisko do pracy. Bił się z myślami, czy wykaże się gruboskórnością, jeśli zapyta, czy nadal jest prostytutką – a raczej pracownicą seksualną, jak sama się określała podczas ich ostatniego spotkania. Wtedy była bardzo otwarta w tej kwestii, ani trochę się nie wstydziła, ale i tak postanowił, że nie zapyta.

– Pracował nad tą sprawą gwałtu, przy której wam pomagałam kilka lat temu. To wasz kolega. Ze Sztokholmu.

– Pamiętasz go jeszcze skądś? – zapytał Carlos, chowając zdjęcie Billy’ego z powrotem do teczki. Stella posłała mu lekki rozbawiony uśmiech.

– Czy chcesz w ten sposób zapytać, czy z nim spałam?

– A spałaś?

– Tak, przez jakiś czas był moim klientem.

Carlos nie potrafił ukryć zdziwienia. Pamiętał, że Stella zawsze mówiła prosto z mostu, ale nie mogło to być zbyt dobre dla jej interesów, jeśli tak bez żenady demaskowała klientów. Nawet byłych klientów.

– Nie jesteś zbyt dyskretna…

– Dlaczego miałabym być? – odparła, wzruszając ramionami. – Pyta o niego inny gliniarz w cywilnych ciuchach zajmujący się zabójstwami, więc zakładam, że facet zrobił coś gorszego niż kupowanie usług seksualnych.

– Możesz mi też powiedzieć, co robił, kiedy się spotykaliście?

– To naprawdę ważne dla twojego śledztwa czy jesteś po prostu ciekawy? – zapytała, znów z tym samym psotnym uśmiechem. Carlos miał silne wrażenie, że jest rozbawiona całą sytuacją.

– Czy to ma jakieś znaczenie? – odparł, patrząc na nią wyzywająco. Skoro tak, to on też potrafił grać w tę grę.

– Co robił twoim zdaniem?

– Jakieś zabawy z dominacją…

– Mhm…

– On jest dominujący, a ty uległa, większą przyjemność od samego seksu sprawiało mu posiadanie kontroli – odparł Carlos. Jak ktoś bystry i zorientowany. A tak naprawdę po prostu powtórzył opinię Sebastiana Bergmana z profilu psychologicznego Billy’ego, który sporządził.

Stella wybuchnęła śmiechem, odgarnęła pasmo jasnych włosów, które nasunęło jej się na twarz, i posłała mu wymowny uśmiech.

– Boże, ty też uprawiałeś z nim seks? Jesteś gejem czy co?

Carlos pozwolił sobie na szeroki uśmiech.

– Był u ciebie, kiedy mieliście siedzibę przy Norrforsgatan? – zapytał i dopił stygnącą kawę.

– Kilka razy.

Carlos podniósł z podłogi swoją teczkę i odsunął krzesło. Miał to, czego potrzebował. Oczywiście nadal nie były to żadne konkretne dowody, ale poszlaki naprawdę się spiętrzyły i kiedy ich stos stanie się wystarczająco wysoki, powinny wystarczyć.

– Dziękuję, to wszystko – powiedział i wstał.

– Nie chcesz wiedzieć?

Carlos znieruchomiał, nie potrafił powstrzymać kolejnego lekkiego uśmiechu. Musiał przyznać, że bawi go jej lekko prowokacyjny, swobodny styl bycia.

– O czym?

– Wiesz o czym.

– A jesteś?

Tym razem to ona się uśmiechnęła.

– Dzięki za kawę.

Jak na okoliczności wyszedł z kawiarni wyjątkowo lekkim krokiem i skierował się w stronę samochodu. Wkrótce jednak rzeczywistość znów o sobie przypomniała. Najtrudniejsze niewątpliwie było jeszcze przed nim.

Omówienie tego z szefową.

Która poza tym była najlepszą przyjaciółką Billy’ego.

Kiedy Carlos i Ursula weszli do jej gabinetu, Vanja od razu poczuła, że wiedzą, iż ich wizyta nie będzie dla niej przyjemna.

Mieli rację.

– Gdzie jest Billy? – zapytała Ursula, kiedy Vanja spytała, w jakiej sprawie przyszli, po tym jak Carlos zamknął za nimi drzwi.

– Musiał dziś zrobić kilka rzeczy w domu, więc pewnie przyjdzie później. A co?

Nie odpowiedzieli. Spojrzeli tylko na siebie i zaproponowali, że zajmą miejsca na sofach, które Vanja odziedziczyła po Torkelu razem z… w zasadzie wszystkim innym, co znajdowało się w pomieszczeniu. Jeśli pominąć kilka zdjęć, roślinę w doniczce i lampkę, którą Vanja postawiła na biurku, żeby nie musieć zawsze zapalać do pracy górnego światła, pokój wyglądał dokładnie tak jak wtedy, gdy Torkel go zostawił. Przytulny gabinet, w którym zawsze dobrze się czuła. Poza tym wiedziała, jak bardzo Torkel go lubił, więc raczej nie nosiła się z zamiarem zmiany wystroju.

– W jakiej sprawie przychodzicie? – przeszła od razu do rzeczy, kiedy usiedli. Uznała, że najlepiej mieć to już za sobą.

– Będzie ci trudno przyjąć to do wiadomości…

– Uwierzyć nam – dorzucił Carlos.

– Tak, ale oboje przerabialiśmy te wszystkie wątpliwości, więc prosimy, abyś nas wysłuchała do samego końca.

– O co chodzi? – zapytała Vanja, teraz już mocniej nachylona w ich stronę i zaniepokojona. Wyglądało na to, że chodzi o jakąś niezwykle poważną sprawę. Ale to, że miałaby im nie uwierzyć? Niewielu osobom ufała bardziej niż im.

Opowiedzieli.

Nie uwierzyła.

Gorzej: naprawdę sądziła, że musieli zwariować. Jeśli nie, to na pewno się z niej nabijali. Przyszli z kawałem pod niewłaściwy adres. Żadna z tych ewentualności nie poprawiała jej humoru.

Oskarżali Billy’ego, jej Billy’ego, o straszne rzeczy. Niewyobrażalne.

– Co wy wyrabiacie? – zapytała i nie dało się nie dostrzec gniewu i rozczarowania w jej głosie. – Próbujecie mnie wkręcić czy jak?

– Możesz po prostu nas wysłuchać? – poprosiła Ursula.

– Nie, nie mogę – odparła Vanja i wstała, żeby dać do zrozumienia, że spotkanie dobiegło końca. Wróciła za biurko i usiadła z powrotem. Ursula i Carlos nie ruszali się z miejsc.

– Możecie już iść – oznajmiła Vanja i skinęła głową w kierunku drzwi. Była zbyt wściekła, żeby patrzeć im w oczy. Co ich napadło? Jakby nagle przyszli jej powiedzieć, że Ziemia jest płaska, rządzona przez jaszczury z kosmosu, a w każdej szczepionce znajduje się chip, żeby Bill Gates mógł kontrolować ludzkość. Właściwie wszystkie te trzy tezy wydawały się całkiem rozsądne w porównaniu z tym, co jej powiedzieli.

Ursula i Carlos nie ruszali się z miejsc.

– Mówię poważnie: co wy wyrabiacie?

– Musisz nas posłuchać – spróbowała znowu Ursula.

– Nie, naprawdę nie muszę – oznajmiła Vanja po raz ostatni i wstała. Pomyślała, że jeżeli nie wyjdą, sama to zrobi. Wprawdzie to był jej gabinet, ale nie chciała być z nimi w tym samym pomieszczeniu ani sekundę dłużej, niż było trzeba.

– W takim razie pójdziemy do Rosmarie, a kiedy ona zacznie działać – a zacznie – nie będziesz miała pojęcia, co się dzieje. Ta sprawa i tak wystarczająco zaszkodzi Krajowej Policji Kryminalnej.

Vanja znieruchomiała. Nie żartowali. Była pewna, że jeśli pójdą ze swoimi szalonymi wymysłami do Rosmarie Fredriksson, ta na pewno zacznie działać. Jeśli nie w związku z ich rewelacjami, to dlatego, że najwyraźniej przestała panować nad dwiema z trzech osób w swojej ekipie. Zacisnęła zęby ze złości, podeszła do Ursuli i Carlosa, usiadła naprzeciwko nich, odchyliła się i demonstracyjnie skrzyżowała ręce na piersi.

– Okej, słucham – powiedziała, czując radość pomieszaną ze smutkiem na myśl o tym, że będzie musiała ich zwolnić.

Zaczęli. Podsunęli jej teczkę, ale główne punkty podsumowywali na głos.

Hinde i Cederkvist.

Tak… Billy przyjął ich śmierć zaskakująco dobrze, sama w Karlshamn uznała za stosowne, by się nad tym zastanowić.

Ale… ludzie reagują rozmaicie.

Jennifer Holmgren.

Tak… Odniosła wrażenie, że Billy miał na myśli Jennifer, gdy wyznał jej, że zdradził żonę z jakąś kobietą.

Ale… nie oznaczało to, że ją zamordował i zatopił ciało w jeziorze.

Tak… jeśli ktoś mógł podtrzymywać ją przy życiu poprzez media społecznościowe, komputery i fałszywe aktualności, to właśnie Billy.

Ale… mimo wszystko nie tylko on. Z pewnością nie brakowało nerdów i inceli spędzających całe życie przed ekranem i z pewnością nawet lepszych w te klocki.

Ivan Botkin.

Tak… wszystko naprawdę musiało się zgadzać co do sekundy, żeby Linde i Grönwall zdążyli go zastrzelić.

Ale… zdaniem Ursuli było to możliwe – czyli stanowiło przeciwieństwo sformułowania „ponad wszelką wątpliwość”, które wymiar sprawiedliwości stosuje przy wydawaniu wyroków.

Zaginieni.

Tak… to, że zaginęli w tym samym mieście, ostatniego dnia, w którym pracowała tam Krajowa Policja Kryminalna, było dziwnym zbiegiem okoliczności.

Ale… brakowało ciał i jakichkolwiek fizycznych dowodów, więc mogło być właśnie tym: dziwnym zbiegiem okoliczności.

Hugo Sahlén i Stella Simonsson.

Tak… facet szantażował policjanta kupującego usługi seksualne, a Simonsson przyznała, że Billy bywał jej klientem – to go obciążało.

Ale… nie byli pewni, z kim miał się spotkać Hugo, a Simonsson nie lubiła Krajowej Policji Kryminalnej, mogła chcieć się zemścić, wrobić go.

Ale tak… Rosmarie z pewnością podjęłaby działania na podstawie informacji z teczki. Natychmiast. Vanja, od dnia, w którym objęła dowodzenie, miała uczucie, że Rosmarie planuje jeszcze jedną reorganizację i że w jej wyniku Krajowa Policja Kryminalna przestanie istnieć.

W każdym razie w dotychczasowej formie. Z dotychczasową szefową.

Kiedy Carlos i Ursula skończyli, milczała. Co miała powiedzieć? Co mogła powiedzieć? Ursula przyznała, że ilość materiału do przyswojenia jest przytłaczająca i rozumie, że potrzeba czasu, by to wszystko przetrawić. Powiedziała, że odezwą się następnego dnia. Że może do nich zadzwonić w każdej chwili, jeśli będzie chciała porozmawiać.

Nie chciała. Wolała pomyśleć.

Poszli więc, zostawiając jej materiały, które zebrali. Wspólnie z Torkelem i Sebastianem, jak po chwili zauważyła. Ależ oczywiście, że Sebastian był w to zamieszany. Wszystko, co w jej życiu nie wyszło, było trudne albo kompletnie się zawaliło w ciągu ostatnich lat, odbyło się z udziałem albo za sprawą Sebastiana. Oczywiście teraz też się pojawił.

Ale… był zdolny. Nikt tego w zasadzie nie kwestionował. Beznadziejny jako człowiek, ale błyskotliwy. I dbał o relację z Amandą. Nigdy by nie ryzykował, że to straci przez konflikt z nią. Wiedział, ile Billy dla niej znaczy. Musiał więc być przekonany, że to, co wynika z dokumentów w teczce, jest prawdą.

W przeciwieństwie do niej. Z całą pewnością nie była przekonana.

W sensie emocjonalnym była to najdłuższa droga, jaką kiedykolwiek musiała przebyć w tak krótkim czasie. Od gotowości do wyrzucenia z pracy Ursuli i Carlosa za haniebne kłamstwa na temat jej najlepszego przyjaciela do rozważań, czy może w nich być ziarno prawdy.

Tak… ten łańcuch poszlak był przekonujący.

Ale… chodziło o Billy’ego. Nie mieściło jej się to w głowie.

Ale może…

Sen.

Obie dziewczynki na plaży, a w tle Lily, która znikała, rozpływała się w powietrzu. Ból, który narastał, w miarę jak rosło poczucie szczęścia.

Mimo wszystko było to lepsze od nowego poczucia winy, które się pojawiło.

Po tym, jak on i Torkel zaczęli myśleć, że znaleźli związek między czterema zaginięciami a Krajową Policją Kryminalną, wyciągnęli zdjęcia czwórki zaginionych z rejestru paszportowego. Otrzymali pasujące do nazwisk twarze. Cała sprawa, o ile to było możliwe, stała się jeszcze gorsza.

Licealista, młodsza pielęgniarka, prawniczka i asystent prezesa.

Ludzie, którzy pozostawili rodzinę, przyjaciół i kolegów zaniepokojonych, pogrążonych w smutku. Mieli plany i marzenia. Życie. Wszystko to odebrał im seryjny morderca. Którego on, Sebastian, pomógł stworzyć. To nieprawda, powtarzał sobie. Przecież pomógł go zatrzymać. Nie, nie zrobił wszystkiego, co mógł. Nie dało się zaprzeczyć, że taka właśnie jest prawda. Ani że oddawał się czysto akademickiemu dzieleniu włosa na czworo. Gdy przychodziło co do czego, to on był wszystkiemu winien. Gdyby od początku postępował, jak należy, jak każdy rozsądny człowiek, to Jennifer, ta czwórka i Botkin pewnie wciąż by żyli.

Ta świadomość była wręcz niemożliwa do udźwignięcia.

Jedynym sposobem na złagodzenie wyrzutów sumienia byłoby wsadzenie Billy’ego za kratki. Zdemaskowanie go i doprowadzenie do wyroku skazującego. Do zamknięcia na długi czas, może już na zawsze.

Najgorsze było to, że nic na niego nie mieli. I to mając tak wiele. Jeśli wszystkie lata w policji czegokolwiek go nauczyły, to właśnie tego, że wiedzieć i potrafić udowodnić to dwie zupełnie różne rzeczy. Każdy komisariat w Szwecji miał sprawy, które zostały „wyjaśnione z policyjnego punktu widzenia” – to znaczy, że było wiadomo, kto popełnił przestępstwo, ale nie dało się tego udowodnić. Ta sprawa mogła i pewnie miała się stać jedną z nich.

Nie byli w stanie nic na to poradzić.

Frustracja krążyła mu w żyłach jak trucizna i nie potrafił usiedzieć spokojnie. Znów zaczął chodzić tam i z powrotem. Najchętniej usiadłby z Billym w jakimś pokoju przesłuchań, zamknął drzwi i nie wychodził, dopóki nie wyciągnie z niego przyznania się do winy. Wiedział, że gdyby tylko dysponował odpowiednią ilością czasu, prędzej czy później by go złamał. To jednak nigdy się nie wydarzy. Jeśli Billy po prostu będzie trzymał nerwy na wodzy i odpierał ewentualne pytania – za pomocą rozsądnych wyjaśnień albo kompletnego niezrozumienia – da sobie radę.

Sebastian się zawahał. Billy’emu trudniej byłoby ustać na tej linie, gdyby ktoś nią potrząsał… Uderzyła go myśl, że dotychczas przystępował do tego z niewłaściwej strony. Pracował z policjantami – aktywnymi i byłymi. Policjanci zaś mieli zasady, których musieli się trzymać. On nie był policjantem. Specjalizował się w łamaniu zasad. To była jedna z niewielu rzeczy, jakie naprawdę mu wychodziły.

Bardziej niż ktokolwiek inny nadawał się do wyprowadzenia Billy’ego z równowagi.

Czekał go ponadczterdziestopięciominutowy spacer, ale nie miał nic przeciwko temu. Musiał przemyśleć różne możliwości. Ułożyć ogólny plan, bazę do późniejszej improwizacji. Sebastian poczuł, że ubrał się trochę za grubo. Nie potrzebował już zimowego płaszcza, pocił się w nim. Zwolnił kroku – przecież nikt na niego nie czekał. Wręcz przeciwnie. I o to właśnie chodziło.

Niecałą godzinę po wyjściu z mieszkania stanął przed żółtym dwupiętrowym domem przy Sätertäppan. Nigdy wcześniej nie był pod tym adresem i w tej części Sztokholmu. Kojarzył niewyraźnie, że Ellinor Bergkvist mieszkała gdzieś w okolicy. Kolejny powód, by lepiej się prowadził. Ellinor miała być przygodą na jedną noc, a okazała się szaloną stalkerką, która, gdy ją rzucił, wróciła i postrzeliła Ursulę. Ellinor siedziała teraz w więzieniu Lövhaga. Miał nadzieję, że spędzi w nim resztę życia. Odpędził te myśli. Skupił się na tym, co go czekało. Wyciągnął telefon i wybrał numer, który zapisał w pamięci aparatu przed wyjściem z domu. Odebrała po trzecim sygnale.

– Tu My, słucham.

– Z tej strony Sebastian Bergman, psycholog, który dawniej pracował z Billym w Krajowej Policji Kryminalnej. Spotkaliśmy się kiedyś u Torkela i Lise-Lotte.

– Tak, cześć, wiem, kim jesteś.

– Stoję przed waszym domem i zastanawiam się, czy mógłbym wpaść – mówił dalej, podnosząc wzrok na okna. Nie miał pojęcia, które z nich to okna mieszkania Billy’ego i My.

– Billy’ego nie ma w domu – odparła. Coś w jej głosie mówiło, że mężowi będzie przykro, gdy przyjdzie do domu i usłyszy, że przegapił wizytę Sebastiana.

Gdyby tylko wiedziała…

– To nawet lepiej – skwitował Sebastian z – jak na to liczył – zaraźliwą radością w głosie. – W zasadzie chciałem porozmawiać z tobą.

– Dlaczego? Czy coś się stało?

– Nie, nie, nic. Wpuścisz mnie?

Na kilka pełnych namysłu sekund w słuchawce aparatu zapadła cisza. W końcu padło:

– O co ci chodzi?

– Przyszedłem w sprawie Billy’ego – przyznał Sebastian w nadziei, że to wystarczająco wzbudzi jej ciekawość, by go wpuściła. – Nie mogę o tym mówić przez telefon…

Znowu cisza. Słyszał jej oddech. Pomyślał, że pewnie już po zawodach. Wrócił myślami do ich krótkiej rozmowy i doszedł do wniosku, że sam siebie też by nie wpuścił.

– Kod to trzy sześć jeden dwa. Drugie piętro.

Po tych słowach My zakończyła połączenie. Sebastian wpisał kod i drzwi się odblokowały. Raz kozie śmierć, pomyślał.

Nie spodziewał się, że Vanja nadal tu będzie.

Większość dnia spędził ze swoją ciężarną żoną. Dłużej pospał. Poprzedniej nocy długo nie mógł zasnąć. Czuł niepokój w całym ciele, odkąd zdał sobie sprawę, że Ursula sprawdziła godziny w Karlshamn, bo podejrzewała, że nie wszystko się zgadza.

Podejrzewała jego.

Leżał rozbudzony obok lekko świszczącej My i rozpracowywał wszystko w głowie. Co mogli wiedzieć, co tylko sobie myśleli lub przypuszczali, co będą w stanie udowodnić. Znalezienie ciała Jennifer stanowiło oczywiście wielkie utrudnienie, ale miał absolutną pewność, że nie ma żadnych śladów, które mogłyby ich do niego doprowadzić. Po wywróceniu wszystkiego na lewą stronę doszedł do wniosku, że na pewno mają zbyt mało, by pociągnąć tę sprawę dalej. Myślał jak policjant, działał jak policjant. Wiedział, co kończy się skazaniem, i unikał pułapek. Wąż podjudzał i stawiał żądania, ale Billy nie pozwalał, by emocje wzięły nad nim górę. Chyba że w chwili śmierci ofiar, rzecz jasna, ale to była inna sprawa. Byle tylko nie zrobił teraz nic głupiego, nierozważnego, a da sobie radę. Wystarczyło nie wychodzić z żadną inicjatywą, w razie konieczności reagować, ale powstrzymać się od działania.

Trzymać nerwy na wodzy.

W najgorszym wypadku będzie musiał się przyznać do zdrady, żeby wytłumaczyć tamten tydzień po midsommar, ale prawdopodobnie nawet to nie będzie konieczne. Nie połączą z nim nikogo i niczego, tego był pewny.

Zasnął około trzeciej, zadowolony i znacznie spokojniejszy. Obudził się mniej więcej o dziesiątej, wstał z łóżka, zastał w kuchni My, objął ją od tyłu i trzymając dłonie na jej wydatnym brzuchu, zaproponował seks pod prysznicem. Miał seks pod prysznicem. Potem wyszli na spacer do parku zamkowego Karlsberg i w drodze powrotnej do domu zjedli lunch w jednej z licznych restauracji przy Rörstandsgatan.

To był naprawdę dobry dzień. Jeden z wielu, które miał przed sobą.

Wraz ze swoją małą rodziną.

Po południu zostali w domu tylko we dwoje. Co jakiś czas powracał myślami do Krajowej Policji Kryminalnej i Ursuli, zastanawiał się, co robią ona i Sebastian, a męczący niepokój mimo wszystko dawał o sobie znać. W końcu Billy postanowił wpaść do biura. Tylko na wszelki wypadek. Żeby wybadać sytuację. Zobaczyć, co właściwie mówi raport Kyllönen. Vanja z pewnością postarała się o to, by był dostępny dla wszystkich w teamie.

Wszedł schodami. Pokonując po dwa stopnie naraz. Jak w zwyczajny dzień. Zdumiewająco odprężony, jeśli wziąć pod uwagę, co się działo wokół niego. Albo raczej na obrzeżach, bo naprawdę miał poczucie, że beznadziejne przedsięwzięcie Ursuli i Sebastiana kręci się po orbicie daleko od niego i że nie będą na tyle głupi, by próbować je przybliżyć – do niego, do Vanji, do… kogokolwiek.

Open space był pusty. Na miejscu nie było ani Carlosa, ani Ursuli. Trochę żałował, bo wręcz można było powiedzieć, że czekał na spotkanie z nią. Nie musiałby nawet udawać niewzruszonego, po prostu by taki był. Kiedy podszedł do biurka, spojrzał w stronę gabinetu Vanji.

Nie spodziewała się, że Billy przyjdzie.

Siedziała przy komputerze i próbowała pracować, bo było co robić. Rosmarie zażądała „informacji uzupełniających”, co było jedynie innym sposobem na powiedzenie, że chce więcej papierów i raportów, które pokazałyby, że zrobiła, co do niej należało, na wypadek gdyby Karlshamn wróciło i odbiło im się czkawką. Na razie jednak nie zapowiadało się na to. Mieli wiele informacji na temat dwójki młodych ludzi, ich tragicznego losu, zwłaszcza Julii. Jej historia idealnie pasowała do obecnej dramaturgii: ofiara wstaje z kolan i dokonuje zemsty. Fragment o tym, że człowiek objęty ochroną policyjną został zastrzelony i nie byli w stanie zapobiec podwójnemu samobójstwu, został złagodzony, a pierwsze śledztwo, którym kierowała, powoli zaczynało być uznawane za sukces.

Całe szczęście, bo już i tak miała dość zmartwień. Znacznie większych niż ryzyko reprymendy w pracy. Billy’ego, który znał ją tak dobrze, może nawet lepiej niż Jonathan. Billy’ego – brata, którego nigdy nie miała. Najchętniej odprawiłaby Ursulę i Carlosa z kwitkiem, zamknęłaby tę sprawę, może siedziałaby właśnie, zastanawiając się nad postępowaniem dyscyplinarnym, a tymczasem bez przerwy wracała myślami do tego, co powiedzieli, co jej przedstawili. Mniejsza z tym, o kogo chodzi – choć oczywiście nie była w stanie o tym nie myśleć – dopuści się zaniedbania, jeśli nie zbada dokładniej tak dobrze sformułowanego i opracowanego łańcucha poszlak. Jednak trudno było nawet pomyśleć, jak to zrobić. Najbliżej tego uczucia nierealności była wówczas, kiedy Sebastian Bergman przyszedł do niej i oznajmił, że jest jej ojcem.

Wtedy się z tym uporała.

Teraz też da sobie radę.

Najpierw jednak musiała nabrać więcej pewności. Przed kilku laty to, co łączyło ją z Billym, zostało poważnie nadszarpnięte. Co by było, gdyby się dowiedział, że była gotowa uwierzyć, iż jest seryjnym mordercą, gdy tymczasem był niewinny.

Musiała wiedzieć więcej.

Jakiś ruch za szybą gabinetu przyciągnął jej uwagę. To Billy. Nie spodziewała się, że przyjdzie. Na jego widok poczuła ucisk w żołądku. Pomyślała, że lepiej od razu mieć to za sobą.

– Billy!

Pomachał przez szybę i ruszył jej na spotkanie. Vanja wzięła głęboki wdech, a następnie wolno wypuściła powietrze, bawiąc się zdjęciem, które leżało na samym szczycie stosu na krawędzi biurka. Od długiego czasu nie spotkało jej nic gorszego, ale mimo to kiedy wszedł, udało jej się powitać go ciepłym uśmiechem.

– Cześć, nie sądziłam, że cię dzisiaj zobaczę.

– Spędziłem trochę czasu z My. Wygląda na to, że u nas wszystko dobrze. Czy może coś się stało?

– Nie. Rosmarie, ale ona stale jest wrzodem na tyłku – odparła Vanja z uśmiechem i skinęła głową w stronę ekranu.

– Daj znać, jeśli jest coś, co mogę zrobić – rzekł Billy, zbliżył się do niej o kilka kroków i zobaczył zdjęcie. Vanji wydało się, że rozpoznał tego człowieka, ale sama nie wiedziała, do jakiego stopnia próbowała się czegoś dopatrzyć na siłę.

– Kto to jest? – zapytał Billy zupełnie neutralnym tonem.

– Hugo Sahlén, chłopak z Uppsali. Anne-Lie. Ulander. Pamiętasz ją?

– Tak.

– Zadzwoniła z pytaniem, czy moglibyśmy pomóc.

– W czym? – odparł Billy i podniósł zdjęcie. Vanja bacznie mu się przyjrzała.

– To stare zaginięcie. Carlos nad nim pracował, zanim tu się pojawił… Poznajesz tego człowieka?

– Co? Nie. Skąd miałbym go znać?

Vanja poczuła przeszywający chłód. Oczy zaszły jej łzami. Szybko zamrugała, żeby nie było ich widać. Przez wiele lat miała reputację osoby praktycznie niezbędnej przy przesłuchaniach. Torkel kilkakrotnie porównał ją do wykrywacza kłamstw. Miała zdolność wyczuwania czegoś, choć nigdy nie potrafiła tego nazwać. Chodziło o pewien niuans, cień dodatkowej warstwy w głosie człowieka, który kłamie, choć stara się utrzymać swobodny ton. Billy znał ją lepiej niż ktokolwiek inny, ale nawet on nie potrafił jej okłamać.

– Wyglądało, jakbyś go rozpoznał – powiedziała, wzruszając ramionami. Ku swojej radości oceniła, że głos nie odmówił jej posłuszeństwa i zabrzmiał dokładnie tak jak zwykle.

– Nie, ale krzycz, jeśli Carlosowi będzie potrzebna pomoc – odparł Billy i odłożył zdjęcie na biurko.

Żebyś był zorientowany także w tym śledztwie, dodała Vanja w myślach ku własnemu zaskoczeniu. Billy rozpoznał chłopaka i okłamał ją w tej kwestii. Nie znaczyło to, że jest winowajcą, ale w takim razie nie mogła odprawić z kwitkiem Ursuli i Carlosa ani wyrzucić ich prywatnego śledztwa do kosza.

Była zmuszona pójść z nim dalej.

Pytanie brzmiało tylko, jak i do kogo.

Nie było to coś, co zdarzało jej się często, ale nagle poczuła, że chce porozmawiać z Sebastianem. Mimo swoich błędów i niedostatków tylko Sebastian mógł zaprowadzić w tym wszystkim jakiś porządek.

– Masz dla mnie coś szczególnego? Bo jeśli nie, to będę kontynuował swoją robotę – powiedział Billy i wskazał ręką open space za oknem.

– Nie, chciałam tylko się przywitać…

– Idę po kawę. Chcesz też?

– Nie, dzięki, nie zostanę już długo.

Billy posłał jej szybki uśmiech i wyszedł z gabinetu. Vanja została sama, odprowadzała go wzrokiem. Odwróciła się z powrotem do ekranu, ale wiedziała, że tego wieczoru nie napisze żadnego raportu dla Rosmarie.

Miał wrażenie, że bezwładnie spada.

Nie miał czego się chwycić. Czuł, że całe jego życie się wali. Vanja była w biurze jeszcze jakiś kwadrans, a potem powiedziała: „No to cześć, do zobaczenia jutro”, jakby nigdy nic, jakby wszystko było jak zawsze. Nie było. Oj nie. Jeśli nie miała o niczym pojęcia, kiedy Ursula zamówiła listy godzin od Kyllönen, to teraz wiedziała już wszystko.

Hugo Sahlén. Na jej biurku.

To nie mógł być przypadek.

Czy głupio postąpił, pytając, kto to taki? Okazując zainteresowanie? Czy powinien był zignorować leżące przy niej zdjęcie jednej z jego ofiar? Pewnie tak byłoby lepiej. Za późno się zorientował.

Ciało Hugona nie zostało znalezione, tego był pewny. Zabił go w lesie Fiby pod wpływem chwilowego impulsu, z pewnością pozostawił po sobie mnóstwo śladów. Gdyby mieli ciało, nie daliby mu znać, że są na jego tropie.

Próbowali więc nim wstrząsnąć.

Sprawić, że popełni błąd.

Wszyscy byli teraz przeciwko niemu. Wszyscy oprócz My.

Nie był w stanie już dłużej siedzieć w biurze. Musiał pojechać do domu. Położyć ręce na wydatnym brzuchu My, poczuć, że jego dzieci kopią i żyją. Potrzebował zakotwiczenia. Przypomnienia, o jak wysoką stawkę toczy się gra. Pomogłoby mu to się skupić, przeanalizować sytuację i widzieć jaśniej.

Wyłączył komputer, narzucił na siebie kurtkę i popędził do domu. Rześkie powietrze wiosennego wieczoru i żwawy krok mimo wszystko odpędziły najgorsze myśli. Wszystko, co mieli, było w najlepszym wypadku podejrzeniami. Mógł i powinien zachować spokój. Poczekać, aż burza ustanie.

Może i tak będzie prześwietlany, wypytywany, a w końcu zostanie zmuszony do odejścia z Krajowej Policji Kryminalnej. Ale czy to byłby koniec świata? To było jego dawne życie. Nowe, idealne, czekało na niego na Vasastan, w mieszkaniu na drugim piętrze, z którego My tak się cieszyła, kiedy wygrali licytację. Sto jeden tysięcy trzysta koron za metr kwadratowy, kompletnie szalona suma, ale właśnie na tym domu jej zależało, mówiła, że w nim będą szczęśliwi, a on jej uwierzył. Jak dotąd wszystkie jej propozycje i wybory czyniły jego życie lepszym.

Wbiegł po schodach wyłożonych eleganckim czerwonym dywanem, włożył klucz do zamka i wszedł do środka.

– Halo! – krzyknął, zdejmując buty i wieszając kurtkę. Nie było odpowiedzi. Czyżby My wyszła? Może do koleżanki. Po drodze do salonu wziął komórkę i już miał wysłać esemesa z pytaniem, kiedy nagle znieruchomiał. My siedziała na sofie. Ściskając jedną z ozdobnych poduszek. Obrzuciła go takim spojrzeniem, że zatrząsł się z niepokoju. Coś się wydarzyło. Coś, co nie było dobre, ani trochę.

– Co się stało? Wszystko w porządku? Coś z brzuchem? – wyrzucił z siebie zdania jedno po drugim i podszedł do sofy. My pokręciła głową. Zauważył, że trochę się odsunęła, kiedy usiadł, ale więcej o tym nie myślał.

– Wyglądasz na kompletnie zdruzgotaną. Co jest? Mów.

– Był tu Sebastian Bergman – powiedziała cicho i zobaczył samotną łzę spływającą po jej policzku. Natychmiast wezbrała w nim gniewna wściekłość. Nie wiedział nawet, co Sebastian u nich robił, co mówił, ale sam fakt, że My przez niego płakała, doprowadził go do szału.

– Co on tu robił? Czego chciał?

– Mówił o Jennifer.

Jasne, że tak. Pierdolony wieprz. Ciekawe tylko, co mówił. Zadawał niewinne pytania czy powiedział otwarcie, o co go podejrzewali? W końcu to Sebastian Bergman, mógł palnąć cokolwiek. Reakcja My wskazywała, że było to więcej niż ciekawskie węszenie przy przyjacielskiej filiżance kawy.

– Co o niej mówił? – zapytał, starając się brzmieć jak ktoś kompletnie nieświadomy i nie pozwalać, by w jego głosie dało się usłyszeć gniew.

– Mówił o tygodniu po jej zaginięciu – odparła. Billy milczał. Wiedział, jakie słowa zaraz padną, ale zamierzał symulować kompletną niewiedzę we wszystkich kwestiach. – Kiedy sądziłam, że pracujesz, a Krajowa Policja Kryminalna najwyraźniej myślała, że jesteś na wakacjach.

– Kochanie… – zaczął, żałując, że nie wymyślił wówczas lepszej wymówki niż praca. Było już za późno, by cokolwiek na to poradzić. – Pracowałem. Sama wiesz, że mieliśmy huk roboty po zabójstwach, których sprawcą był Morderca z Reality Show.

– Dlaczego Krajowa Policja Kryminalna nic o tym nie wie?

– Nie mam pojęcia, może przez jakiś błąd na listach urlopów, skąd mogę wiedzieć? W każdym razie byłem wtedy w Sztokholmie i pracowałem.

– A w połowie lipca tamtego lata? Od siedemnastego do dwudziestego pierwszego? Gdzie byłeś wtedy?

Billy odpowiedział głębokim westchnieniem, jako pierwszy znak, że cała sytuacja zaczyna go męczyć. Postanowił, że wytrzyma jeszcze chwilę, a potem irytacja będzie jak najbardziej na miejscu. Przejdzie do kontrataku. Będzie próbował wywołać wyrzuty sumienia.

– Znowu pracowałem. Byłem w Helsingborgu, w Ulricehamn, dopiąłem wszystko na ostatni guzik i zakończyłem śledztwo – odparł, kręcąc głową, jakby nic z tego nie rozumiał, i prostując się na sofie. – Kochanie, o co tutaj chodzi?

– Powiedział, że badają, czy masz coś wspólnego z tamtym zaginięciem.

Nic dziwnego, że ściskała poduszkę i płakała. Sebastian z pewnością mówił przekonująco, spokojnie i rzeczowo. Wzbudzał zaufanie i dorzucił do wszystkiego nutkę współczucia. Billy ani przez sekundę nie wątpił, że My go kocha. Nie miała powodu wierzyć w żadne słowo Sebastiana, ale i tak jakimś sposobem udało mu się zasiać ziarno zwątpienia. Billy uznał, że już czas, by poczuł się urażony. Zraniony. Rozłożył ręce i wstał.

– Jennifer nie zaginęła, ona nie żyje. Myślisz, że to ja ją zamordowałem?

– Oczywiście, że nie…

– Nie rozumiem – przerwał i zaczął mówić coraz szybciej. – Nie rozumiem, co kombinuje Sebastian, nie mam pojęcia, skąd mu to przyszło do głowy, ale przede wszystkim nie pojmuję, dlaczego ty najwyraźniej wierzysz w takie gówno.

– Nie wierzę…

– Najwyraźniej wierzysz na tyle, by mnie o to pytać. Kiedy wróciłem do domu, nie powiedziałaś: „Kochanie, był tu Sebastian i wygląda na to, że kompletnie mu odbiło”.

– Ale dlaczego miałby tu przychodzić i cię oskarżać?

– Przecież właśnie powiedziałem – kompletnie mu odbiło!

– Kim jest Stella?

Był kompletnie nieprzygotowany na to nazwisko. A szczególnie nie spodziewał się usłyszeć go z ust My. Była częścią jego przeszłości, o której usiłował zapomnieć, żyjąc przyszłością, którą próbował stworzyć. Mimo woli zesztywniał na kilka sekund i nie był w stanie wykrztusić ani słowa.

– Nie wiem – odpowiedział w końcu.

– Stella Simonsson.

– Nie, nie wiem, kto to taki.

– Okej, dobrze.

– A kim ona jest?

– To nie ma znaczenia.

– Okazuje się, że najwyraźniej ma.

– Nie, nie ma – powtórzyła My i odwróciła się do Billy’ego, a na jej twarzy nie było już łez. Zastąpiło je coś innego. Determinacja? Może skrucha? – Przepraszam, po prostu to, co mówił, było takie… przekonujące, a do tego wiedział wszystko o tych tygodniach, które spędziłam na zachodnim wybrzeżu bez ciebie i…

– Wiem, wiem – odparł Billy i znów usiadł obok niej na sofie. – Ale zastanów się. Znasz mnie lepiej niż ktokolwiek inny. Nie możesz na serio twierdzić, że mam coś wspólnego ze śmiercią Jennifer.

– Dlaczego w takim razie on tak uważa? Dlaczego tu przyszedł?

– Sebastian jest starym, samotnym, zgorzkniałym facetem, który ma za dużo wolnego czasu. Może uważa, że to przeze mnie Torkel musiał odejść, skąd mogę wiedzieć – odparł, wyciągnął rękę i położył dłoń na jej dłoni. My nie cofnęła ręki. – Już ja się nim zajmę.

Milczała, z namysłem przygryzając dolną wargę. Wyglądało na to, że wciąż jest wstrząśnięta i przepracowuje to, co usłyszała. Nie mógł ryzykować, że będzie o tym myślała zbyt długo – to mogło sprowokować kolejne pytania. Ścisnął jej dłoń.

– Kocham cię i nigdy bym cię nie okłamał.

Jego słowa pobrzmiewały tak fantastyczną szczerością, że sam prawie w nie uwierzył.

My nie zmrużyła oka.

Tak bardzo chciała wierzyć mężowi. Wierzyła mu. Niedowierzanie byłoby kompletną głupotą. Alternatywna wersja była… niedorzeczna. Szalona. Tak jak mówił, znała go bardzo dobrze. Czasami wydawało jej się, że lepiej niż on sam. Mimo to nie potrafiła przestać myśleć o wizycie Sebastiana. Billy wiele o nim opowiadał przez te wszystkie lata. Przedstawiał go jako wyjątkowo niesympatycznego człowieka. Samolubnego, pozbawionego empatii, może nawet zaburzonego. Dlaczego więc miałaby poświęcać jego słowom choćby sekundę więcej?

Dlatego że sama – nawet jeśli nie chciała tego przyznać – zastanawiała się, czy Billy i Jennifer nie byli przypadkiem kimś więcej niż dobrymi przyjaciółmi. Nie było to nic konkretnego, zaledwie dokuczliwe podejrzenie. Naprawdę nie należała do zazdrosnych, ale Sebastian mówił, że również domyślał się romansu między nimi. Potwierdził jej podejrzenia. Jednak wysnucie z tego wniosku, że miałby się przyczynić do jej śmierci, było szaleństwem.

Z drugiej strony skłamał w kwestii Stelli Simonsson. Prostytutki, o której również wspomniał Sebastian. Przez całą ich wieczorną rozmowę Billy był szczery, odpowiadał na pytania zgodnie z prawdą.

Oprócz chwili, gdy zapytała o Stellę.

Wtedy skłamał.

Rankiem panowała między nimi dziwna atmosfera, ale omówili ten temat po raz kolejny. Zarzekał się, że jest niewinny, ona zaś mówiła, że mu wierzy, ale wizyta Sebastiana wyprowadziła ją z równowagi. Powtórzył, że zajmie się Sebastianem. My przeprosiła. On też przeprosił, że się zdenerwował. Zgodzili się, że muszą to zostawić za sobą.

Kiedy poszedł do pracy, mimo wszystko otworzyła aplikację bankową, zalogowała się i przeszła do historii konta. Wybrała lipiec sprzed czterech lat. Byli już wtedy małżeństwem, mieli wspólne konta. Zaznaczyła okres od siedemnastego do dwudziestego pierwszego. Nie było ani jednej wypłaty, żadnych zakupów, zupełnie nic na jego karcie. Nic w Helsingborgu. Nic w Ulricehamn. Była za to wypłata wyjątkowo dużej sumy szesnastego. W euro. Sumy, za którą można było przeżyć parę dni. Może nawet pięć. Samemu we Francji…

Zamknęła aplikację i siedziała, trzymając telefon. W jej głowie kotłowały się wszelkie możliwe myśli. Czuła, że musi wiedzieć więcej, wszystko, jeśli naprawdę ma zostawić to za sobą. Znała odpowiedź na pytanie, kto może jej w tym pomóc.

My czekała w samochodzie przed wejściem do komisariatu na Kungsholmen. Kiedy przez szklane drzwi wyszła Vanja, wysiadła z samochodu i pomachała. Vanja przeszła przez ulicę ze zdziwionym uśmiechem.

– Cześć, zaskoczyłaś mnie.

Rzeczywiście – zawsze kiedy się spotykały, towarzyszyli im Billy i Jonathan. My nie mogła sobie przypomnieć, czy ona i Vanja kiedykolwiek zrobiły coś same.

– Tak, naprawdę muszę z tobą porozmawiać.

– Okej, pewnie… Usiądziemy w kawiarni? – zapytała Vanja i wskazała kciukiem przez ramię na komisariat.

– Nie. Możemy posiedzieć w samochodzie?

Vanja wydawała się trochę zdziwiona, ale okrążyła samochód i przeszła na stronę pasażera.

– Przyszedł do mnie wczoraj Sebastian – oznajmiła My, jak tylko Vanja usiadła i zamknęła za sobą drzwi.

– Okej – odparła Vanja, trochę wyczekująco. My natychmiast pomyślała, że zna powód. Nie chodziło o dziwne prywatne śledztwo zgorzkniałego samotnego człowieka. Zaangażowanych osób było więcej. I Vanja do nich należała.

– Mówił okropne rzeczy na temat Billy’ego… Ale ty już o tym wiedziałaś.

Spostrzegła, że Vanja się waha i prawdopodobnie rozważa w głowie możliwości. Zastanawia się, co może powiedzieć, a czego nie. Przyjaciółka walczy w niej z szefową policji.

– Tak, wiedziałam – przyznała w końcu.

– W takim razie co… – zaczęła My i poczuła, że ma kłopot z oddychaniem. Ta rozmowa nie tak miała się potoczyć. Spodziewała się potwierdzenia, że Sebastian jest na niewłaściwym tropie, że nie ma powodów do niepokoju.

Zachowanie Vanji świadczyło o tym, że jest ich całe mnóstwo.

– Czy to prawda? Przecież… to… to niemożliwe.

Poczuła wzbierający płacz i wyciągnęła paczkę chusteczek ze schowka pomiędzy fotelami. Vanja odwróciła się do niej.

– Nie wiemy, co jest prawdą, tylko… badamy sprawę.

– Ale on pracował. Pracował tutaj w ciągu tamtego tygodnia po midsommar – kontynuowała My, jakby w ogóle nie słyszała Vanji.

– Nieprawda. Sprawdziłam wszystkie rejestry, karty dostępu, grafik, wypłaty. Nigdzie nie figuruje. Nie było go tutaj. Przykro mi.

– A w lipcu?

– Nie pytaliśmy go, ale przez cały czas zachowywał się tak, jakby był z tobą.

My poczuła, że jest bardzo blisko jakiejś formy ataku paniki. Jej oddech stawał się coraz płytszy. Uruchomiła samochód, żeby móc opuścić szybę, wpuścić do środka trochę powietrza, spróbować odzyskać kontrolę nad oddechem. Vanja ostrożnie położyła dłoń na jej dłoni.

– Zbadam wszystko bardzo, bardzo dokładnie. Też nie chcę w to uwierzyć, dobrze o tym wiesz. Ale muszę wykonywać swoją pracę.

My skinęła głową, w dalszym ciągu pilnując oddechu. Zamknęła oczy i poczuła, że bliźniaki zaczęły kopać. Nagle zrobiło jej się niedobrze.

– Co ja mam robić? – spytała słabym głosem. – Nasze dzieci są w drodze, co ja mam robić?

– Może nic. Jeszcze nie wiemy, My. Badamy sprawę, ale nie mamy żadnej wiedzy.

– Ale sądzicie…

Przerwał jej dzwonek telefonu. Wsunęła rękę do kieszeni i spojrzała na wyświetlacz.

– To on – szepnęła do Vanji, jakby mógł ją usłyszeć, choć telefon nie przestawał dzwonić.

– Nie odbieraj.

My spojrzała na aparat. Rada Vanji była oczywiście rozsądna, ale gdyby nie odebrała, w jakimś sensie byłaby to kapitulacja. Przyznanie się do porażki. A nienawidziła przegrywać. Wzięła głęboki oddech i odebrała.

– Hej tam – odezwała się i sama usłyszała, że zabrzmiało to jak zwykle.

– Hej, co porabiasz? – usłyszała głos Billy’ego. Również brzmiał jak zwykle. Jej mąż. Jej Billy. Ojciec dzieci.

– Nic specjalnego.

– Jesteś poza domem?

Za otwartym oknem przejechały właśnie dwa samochody, więc można było pomyśleć, że jest na dworze.

– Tak, szłam do sklepu ICA, musimy zrobić zakupy.

– Chciałem ci tylko dać znać, że dziś wieczorem mogę się trochę spóźnić.

– Okej, jak bardzo?

– Nie wiem. Pewnie będę około dwudziestej, dwudziestej pierwszej.

– W porządku, w takim razie do zobaczenia. Zostawię ci kolację.

– Świetnie. No to zobaczymy się później w domu. Buziaki.

– Buziaki.

Billy zakończył połączenie, schował telefon i jeszcze raz spojrzał w kierunku samochodu stojącego kawałek dalej po drugiej stronie ulicy. Wydawało mu się, że go rozpoznaje. Wewnątrz były dwie osoby. Mógł się domyślić kto, ale nabrał pewności, gdy zobaczył, jak wychodzą. Vanja okrążyła samochód, przytuliła My. Nie przypominał sobie, by kiedykolwiek wcześniej się przytulały. To naprawdę nie było w stylu Vanji. Musiały bardzo się do siebie zbliżyć. Albo My potrzebowała pocieszenia.

Zobaczył, że Vanja przechodzi przez ulicę i znika w miejscu pracy. Uznał, że za nią nie pójdzie. Nie teraz. Nigdy więcej. Koniec. Stracił wszystko. Schował się w cieniu budynku, gdy My odpaliła samochód i go minęła. Widział, jak znika, jadąc w kierunku Hantverkargatan.

Wszyscy byli teraz przeciwko niemu. Wszyscy.

Doskonale wiedział, z czyjej winy.

Anna-Clara siedziała naprzeciwko niego.

Zdążyła już się uspokoić po płaczu. Jej córka nie zgodziła się na obchody dnia pamięci Pyttsan i kobieta czuła się zdradzona nawet przez najbliższych. Coś w tym rodzaju. Sebastian już od dawna nie słuchał. Mówiła dalej, a on odbierał fragmenty, potrzebne do tego, by pomrukiwać w odpowiednich momentach i od czasu do czasu rzucić jakieś ogólne pytanie.

Był w swoim świecie.

Wszystko kręciło się wokół Billy’ego.

Według Ursuli Vanja zdecydowała się pójść z tym do Rosmarie Fredriksson jeszcze tego samego popołudnia. My najwyraźniej jeszcze wzmocniła podejrzenia Vanji. Jego wizyta przyniosła rezultat, ale było mu jej żal. Postąpił brutalnie, przekazał jej prawdę, na którą zupełnie nie była przygotowana, w pewnym sensie rozwalił jej życie. Jednak małżeństwo z seryjnym mordercą ma swoją cenę, a Billy’ego należało powstrzymać.

Zapowiadała się duża akcja. Cztery zaginięcia nagle zamienią się w śledztwa w sprawie zabójstwa. Więcej funkcjonariuszy, działania na szerszą skalę w całym kraju. To oznaczało, że również jego rola w śledztwie zostanie zredukowana do zera. Po spotkaniu z Rosmarie Vanja również zostanie odsunięta. O ile znał Rosmarie, będzie parła do przodu jak buldożer. Najbardziej renomowana grupa śledczych w Szwecji miała w swoich szeregach mordercę. Prasa, szefostwo i politycy będą się domagali, by zbadać ten skandal do głębi. Na dłuższą metę mogło to zagrozić istnieniu całej Krajowej Policji Kryminalnej. Na zdecydowanych działaniach można było zbić kapitał polityczny. Vanja już sugerowała, że może dojść do restrukturyzacji.

– Słuchasz mnie?

Anna-Clara siedziała pochylona, patrzyła na niego, a w jej oczach czaiła się iskra rozczarowania. Naprawdę mocno odpłynął myślami. Czy zadała mu jakieś pytanie? Chciała znać jego opinię?

– Oczywiście, że słucham – odparł i wyprostował się lekko na krześle.

– Nic nie mówisz.

– Wiesz dlaczego? – odparł Sebastian i pochylił się do niej, jakby chciał zdradzić sekret. – Bo uważam, że wielu ludzi z tobą rozmawia, ma swoje opinie i poglądy, ale niewielu tak naprawdę, naprawdę słucha.

Odchylił się z powrotem. Jeśli to poskutkuje, branie od niej pieniędzy będzie prawie nieetyczne. Prawie. Zobaczył, że Anna-Clara kiwa głową, i już chciał coś dodać, kiedy telefon zaczął mu wibrować w kieszeni. Oczywiście wyłączał go na czas wizyt pacjentów, ale z powodu wydarzeń ostatnich dni ustawił wibracje. Przeprosił i wyciągnął aparat.

– Naprawdę muszę to odebrać – oznajmił i wstał, kiedy zobaczył, kto dzwoni. Telefon wibrował mu w ręce, kiedy zostawiał zdziwioną Annę-Clarę i szedł do salonu.

– Billy – odezwał się do aparatu, kiedy już zamknął za sobą drzwi.

Początkowo odpowiedziała mu cisza. Było słychać ruch uliczny i odgłosy miasta, więc Billy się nie rozłączył, tylko milczał.

– Billy… – powtórzył Sebastian.

– Poszedłeś do My – usłyszał. W słowach Billy’ego pobrzmiewała taka mroczna powaga, że aż się odruchowo wzdrygnął. – Nastawiłeś ją przeciwko mnie. Ja nie mam nic do stracenia. Ale ty tak.

– Billy – spróbował znowu Sebastian, ale nie zdążył dokończyć.

– Ktoś, kogo kochasz, zginie. Będziesz miał jej krew na rękach.

Po tych słowach zapadła cisza.

Billy’ego już nie było.

Sebastian stanął z telefonem w ręku i czuł rozchodzący się w środku lodowaty chłód.

Amanda.

Musiał mieć na myśli Amandę.

Sebastian wybiegł do przedpokoju, włożył buty i jednocześnie zerwał kurtkę z wieszaka. Gwałtownie szarpnął drzwi i z trzaskiem zamknął je za sobą. Uderzyła go myśl, że Anna-Clara wciąż jest w mieszkaniu, ale nie miał już na nią czasu. Zbiegając po schodach, chwycił za telefon.

– Billy dzwonił! Chyba chce dopaść Amandę! – wykrzyczał do Vanji, gdy ta odebrała. – Jest teraz w przedszkolu?

– Co? Jak to… – usłyszał odpowiedź Vanji, która oczywiście nic nie rozumiała. Otworzył drzwi, wyszedł na słoneczną ulicę i natychmiast skręcił w prawo. Nie przestawał biec.

– Billy wie, że My z tobą rozmawiała, jest zrozpaczony i zdesperowany – wyjaśnił, coraz głośniej dysząc. – Chyba chce załatwić Amandę. Albo ciebie.

– Ale dlaczego miałby…

– Nie myśl o tym teraz! Zadzwoń do Promyka. Upewnij się, że tam jest, dopilnuj, by została. Ja już jadę. Nie spotykaj się z Billym!

Po tych słowach zakończył połączenie, bo nie potrafił biec i jednocześnie rozmawiać. Ledwo dawał sobie radę z samym biegiem, był w przerażająco złej kondycji i już po kilkuset metrach czuł palenie w klatce piersiowej. Zmusił się jednak. Biegł szybciej niż kiedykolwiek w całym swoim życiu.

Tak jak powiedziałam Vanji, kiedy zadzwoniła, wujek Billy odebrał ją mniej więcej pół godziny temu.

Sebastian po prostu patrzył na dyrektorkę przedszkola. W dalszym ciągu oddychał jak po przebiegnięciu maratonu. Kiedy dotarł na miejsce, z trudem mógł wykrztusić jakieś słowa. Z wyczerpania ledwo stał na nogach.

– Jak to, tak po prostu ją wypuściliście? – zapytał w panice, która zabrzmiała w jego głosie jak wściekłość. To nie mogła być prawda. Nie przyjmował tego do wiadomości. Dyrektorka cofnęła się o krok.

– Nie, nie wypuściliśmy jej tak po prostu. Billy Rosén znajduje się na liście osób, które mogą ją odbierać. Tak samo jak pan.

– Powiedział, dokąd idą? – spytał Sebastian, podejmując ostatnią, desperacką próbę.

– Nie.

Trzydzieści minut przewagi i samochód. Mogli być gdziekolwiek. Nigdy jej nie znajdzie. Poczuł, jak opuszczają go wszystkie siły. Opadł na ławkę i siedział tak, otoczony dziecięcymi butami i kombinezonami.

Czuł, że tego nie przeżyje.

Utrata jeszcze jednego dziecka.

– Czy możemy coś zrobić? Zadzwonić do kogoś? – zapytała z niepokojem dyrektorka, wyraźnie czując się źle w tej sytuacji. Sebastian tylko machnął ręką. Czuł, że z oczu płyną mu łzy, kiedy brał do ręki telefon, gotów spróbować wszystkiego. Rozbrzmiewały sygnały, jeden za drugim. Proszę, odbierz, proszę, odbierz, zaklinał w myślach. Już miał się poddać, kiedy Billy w końcu odebrał. W tle nie było już słychać szumu. Tylko kompletną ciszę. Dobry znak czy zły?

– Billy, proszę cię, proszę, nie rób jej krzywdy. Ja na to zasługuję, ale nie Vanja, nie Amanda. Proszę…

Billy zakończył połączenie. Sebastian już miał zadzwonić znowu, kiedy aparat zadźwięczał.

Esemes. Od Billy’ego. Jakiś obrazek.

Sebastian wpatrywał się w telefon. Wiedział, że musi otworzyć wiadomość, ale jeśli… jeśli to się okaże jego najgorszym koszmarem? Jeśli zobaczy swoją Amandę. Martwą. Ukaraną za coś, co było jego sprawką. Nie przeżyje tego, ale musiał wiedzieć. Drżącymi dłońmi otworzył zdjęcie. Przez kilka sekund próbował zrozumieć, na co patrzy, a potem zerwał się z ławki i wybiegł z przedszkola.

Ursula zebrała notatki i kopie raportów laboratoryjnych do teczki. Zdjęcia rentgenowskie były jedynym, co przybyło po jej wizycie w instytucie medycyny sądowej. Zamówiła prześwietlenie kręgów szyjnych. Numery trzy i cztery zdradzały wyraźne oznaki duszenia. To był przełom. Dowód, że doszło do zabójstwa. Jennifer została uduszona.

Zazwyczaj kiedy ona i jej koledzy odkrywali coś rozstrzygającego, czuła zadowolenie. Często to jej praca pomagała doprowadzić do skazania przestępcy. Tym razem jednak czuła się tylko pusta i zasmucona. Wszystkie fakty potwierdzające ich teorię oznaczały tragedię. Dla wszystkich zamieszanych w sprawę.

Pozostawiła identyfikator dla gości w recepcji i poszła do drzwi. Nie musiała przyjeżdżać, mogli jej wysłać zdjęcia, ale chciała zobaczyć Jennifer. W końcu to była jej koleżanka. Nie pracowały zbyt długo razem, ale Ursula ją polubiła. Koleżankę z ich ekipy, która została pozbawiona życia.

Duże szklane drzwi się rozsunęły i zaczęła iść w stronę parkingu i swojego samochodu. To był ładny dzień. Pogoda silnie kontrastowała z jej samopoczuciem. Już przy samochodzie Ursula mimo wszystko przystanęła i zwróciła twarz w kierunku przygrzewającego słońca.

Telefon brzęknął. Esemes. Od Torkela.

Kochana Ursulo. Już dłużej nie mogę. To już koniec. Wybacz.

Ursula patrzyła na te słowa, próbowała sobie wszystko poskładać w całość. Kiedy się widzieli, wydawało się, że jest w lepszej kondycji. Odniosła wrażenie, że praca przy śledztwie w sprawie Billy’ego dobrze mu zrobiła. Sebastian też stwierdził, że widział przebłyski dawnego Torkela. Z całą pewnością Torkel ograniczył picie.

Co się teraz stało? Co sprawiło, że znów poniósł klęskę?

Czy powodem było to, że miał już nie brać udziału w śledztwie? Mimo wszystko ta praca sprawiła, że pił mniej. Był skoncentrowany. Zapewniła mu cel i powód, by rano wstawać z łóżka.

Ursula zadzwoniła do niego, ale odpowiedziała jej poczta głosowa. Uderzyła ją myśl, że mógł to być desperacki sposób na przyciągnięcie uwagi i odzyskanie jej. Nie czuła się szczególnie dumna, że przyszło jej to do głowy. Jednak Torkel był dla niej zbyt ważny, by mogła ryzykować.

Wskoczyła do samochodu i ruszyła w kierunku Söder.

Sebastian znów biegł.

Nie zwracając uwagi na palenie w płucach, posmak krwi w ustach, ciężkie nogi. Dawał z siebie wszystko. Pot lał się z niego strumieniami. Dostał zdjęcie Amandy siedzącej przy małym okrągłym stoliku. Miała przed sobą szklankę soku i dużą bułkę na talerzu. Uśmiechała się do obiektywu. Wiedział, gdzie zostało zrobione. Był w tym miejscu z Amandą kilka razy. Piekarnia Kringlan przy Linnégatan.

Widział przed sobą markizę w czarno-białe pasy. Był już blisko… Zwolnił kroku, kilka metrów przed drzwiami musiał przystanąć, oparł się ręką o ścianę. Nie dyszał. Hiperwentylował. Pochylił się, a przed oczami tańczyły mu czarne punkciki. Wziął kilka oddechów, tak głębokich, na jakie pozwalał organizm, i wyprostował plecy. Biegł dalej. Purpurowy, spocony i zdyszany otworzył drzwi i wpadł do kawiarni.

Siedziała sama przy stoliku najbliżej okna, pod dwiema dużymi czarno-białymi fotografiami w ramach. Wyglądała na trochę niezadowoloną, ale rozpromieniła się na jego widok.

– Sebastian! – zawołała radośnie, zsunęła się z krzesła i pobiegła do niego. Sebastian wręcz zwalił się na najbliższe krzesło. Kompletnie wykończony, ale też z niesłychaną ulgą. Niewiele brakowało, by znów zaczął płakać.

Była tutaj. Cała i zdrowa.

Przytulił ją, przyłożył twarz do jej szyi, ogarnęło go poczucie, że już nigdy więcej nie wypuści jej z rąk.

– Zna ją pan? – rozległ się głos. Sebastian podniósł wzrok. Stała przed nimi młoda kobieta. W fartuszku z identyfikatorem, na którym widniało imię Lucinda. Pracownica kawiarni.

– To moja wnuczka – odparł, wciąż jeszcze zdyszany. Zwolnił uścisk i wstał na cokolwiek chwiejnych nogach.

– Znasz go? – zwróciła się Lucinda do Amandy.

– Tak, to Sebastian.

Lucindzie najwyraźniej to wystarczyło, bo zwróciła się z powrotem do niego:

– Zaczynaliśmy się niepokoić. Była tu przez chwilę sama.

Amanda najwyraźniej znudziła się rozmową dorosłych, bo wróciła do stolika, przy którym wcześniej siedziała. Sebastian nie odrywał od niej wzroku.

– Chłopak, który z nią przyszedł, powiedział, że musi załatwić pewną sprawę, i prosił, żebym zwróciła na nią uwagę, ale już nie wrócił.

– Ja jestem, wszystko będzie dobrze – odparł Sebastian tak przekonująco, jak tylko potrafił. – Dziękuję za pomoc.

Podszedł do stolika i usiadł naprzeciwko Amandy, która akurat wciskała sobie do buzi duże czekoladowe ciastko. Nie była to bułka, którą widział na zdjęciu. Domyślał się, że Lucinda musiała ją przekupić, kiedy czas oczekiwania był zbyt długi.

– Wujek Billy poszedł – oznajmiła z pełnymi ustami. Sebastian skinął głową, nie zamierzając w żaden sposób zdradzać swoich odczuć względem Billy’ego.

– Tak, ale wysłał mnie w zastępstwie – odparł i uśmiechnął się ciepło do Amandy. Wyciągnął telefon i wybrał numer Vanji. Odebrała przy pierwszym sygnale.

– Mam ją – oznajmił. Usłyszał ciche, pełne ulgi piśnięcie i zrozumiał, że Vanja płacze. Mówił dalej, żeby ją uspokoić. – Zostawił ją w kawiarni, wysłał mi zdjęcie. Tu siedzi, poczekaj – dodał i przekazał aparat Amandzie. – To mama.

Amanda zaczęła opowiadać. Mówiła, że dostała bułkę i ciastko czekoladowe, że Billy poszedł, ale Sebastian przyszedł zamiast niego. Sebastian słuchał radosnego dziecięcego głosu, oparł się o ścianę. Zamknął oczy. W jego ciele nadal szalała adrenalina, ale mimo to zaczynał już czuć, jak bardzo jest wypompowany. Gdzieś z tyłu głowy pojawiło się dokuczliwe pytanie, dlaczego Billy to zrobił. Jaki był jego cel? Czy miała to być demonstracja siły? Chciał go przestraszyć? Jeśli tak, to naprawdę mu się udało.

Sebastian z powrotem otworzył oczy, a jego wzrok padł na stół. Powoli wyprostował plecy. Przy pustej szklance Amandy znajdowało się małe pudełeczko. Opakowanie leków. Obok leżało kilka listków, z których wyciśnięto wszystkie tabletki. Waran 2,5 miligrama. Sebastian nie miał pojęcia, jak działa ten lek, ale nie mogło to być nic dobrego. Przez kilka sekund siedział i patrzył niewidzącym wzrokiem przed siebie. Czy taki był plan Billy’ego? Czy zwabił go tutaj, by patrzył, jak Amanda umiera?

Ogarnęła go panika, gdy spojrzał najpierw na listki po tabletkach, potem na szklankę soku i wreszcie na Amandę umorusaną czekoladą, wciąż rozmawiającą przez telefon z Vanją.

– Dzwoń po karetkę! – wykrzyknął do Lucindy.

Ursula znalazła miejsce do zaparkowania na Bergsunds strand i energicznym krokiem ruszyła do bramy przed domem Torkela. Przez całą drogę próbowała się do niego dodzwonić, ale za każdym razem słyszała od razu pocztę głosową. To ją niepokoiło. Z drugiej strony esemes był wołaniem o pomoc. Nikt nie woła o pomoc, jeśli zamierza uniemożliwić drugiej osobie jej udzielenie. Dlaczego więc nie odbierał?

Wpisała kod do domofonu i szybko weszła po schodach. Dotarła do drzwi jego mieszkania i zadzwoniła. Chwilę stała na pustej klatce schodowej. Nikt nie otwierał. Z mieszkania nie docierały żadne dźwięki ani odgłosy ruchu. Zadzwoniła znowu. Tym razem dłużej, bardziej natarczywie. Nadal nic. Niepokój narastał. Gdy jeszcze ze sobą sypiali, nie chciała wziąć od niego klucza. Zaczęła tego żałować. Nacisnęła klamkę i ku jej zdziwieniu okazało się, że drzwi są otwarte. W mieszkaniu panowała ciemność, rolety były zaciągnięte. Weszła do przedpokoju i włączyła światło. Od razu zauważyła, że Torkel trochę posprzątał od jej ostatniej wizyty.

– Torkel! – krzyknęła w głąb ciemnego mieszkania. Z kuchni nagle dobiegł dźwięk przypominający stłumione stuknięcie. – Torkel?

Nie było odpowiedzi, ale znów usłyszała głuchy stukot. Jakby ktoś uderzył o metal. Wyobraziła sobie, że Torkel się powiesił i wymachuje nogami, żeby się nie udusić. Albo ma jakiś atak po przedawkowaniu… Pobiegła do kuchni. Było w niej tak ciemno jak w pozostałych pomieszczeniach. Stanęła w drzwiach i natychmiast zobaczyła źródło dźwięków. Torkel siedział przy dużej kuchence gazowej. Jego ręce znajdowały się nad głową, przymocowane opaską zaciskową do żeliwnej płyty. Usta miał zaklejone taśmą izolacyjną. W jego oczach widać było panikę.

W chwili gdy do Ursuli dotarło, że próbuje ją ostrzec, poczuła, że ktoś zakradł się do niej od tyłu. Odwróciła się, ale zdążyła tylko zauważyć szybki ruch w kierunku jej głowy.

Potem był rozbłysk bólu.

A potem nic.

Karetka przyjechała w niecałe dziesięć minut.

Następnie na sygnale popędziła do Szpitala Dziecięcego imienia Astrid Lindgren. Dla Amandy to było super. Wszelkie próby położenia jej na noszach okazywały się nieskuteczne, gdy dookoła było tyle fajnych rzeczy do oglądania i do zabawy. Przekupiona małym pluszakiem zgodziła się w końcu posiedzieć spokojnie przynajmniej na tyle długo, by sanitariuszka, pozostająca w kontakcie z lekarzem pogotowia w szpitalu, mogła zmierzyć jej ciśnienie.

– Ile waranu mogła przyjąć? – zapytała, pochylając się nad Amandą.

– Nie wiem. Jeden lub dwa listki.

– Jak dawno temu?

– Nie wiem, pewnie około pół godziny.

Sanitariuszka spojrzała na niego ze zdziwieniem.

– Nie było mnie tam, kiedy go zażywała – odparł Sebastian, zaniepokojony i zdenerwowany. Od razu wyczuł sugestię, że nie dopilnował dziecka. Miał to gdzieś. Niech sobie myślą, co chcą, uznał. Nie zamierzał nawet zaczynać żadnych wyjaśnień.

– Waran. Co to takiego? Jak działa? – zapytał niespokojnie, kiedy Amanda na krótką chwilę zajęła się małym misiem. – Możecie ją wyleczyć, prawda?

– To środek o silnym działaniu przeciwzakrzepowym, podawany pacjentom chorym na serce.

– Co powoduje?

– Zbyt duża dawka może wywołać krwotok wewnętrzny, a ponieważ krew nie krzepnie…

– Ale możecie to powstrzymać, zrobić jej płukanie żołądka albo… zneutralizować substancję. Ona przeżyje.

Nie było to pytanie, lecz apel. Desperacki apel.

– Robimy, co się da.

Sanitariuszka odwróciła się i kontynuowała rozmowę ze szpitalem. Sebastian nie potrafił się pozbyć poczucia, że tak naprawdę powiedziała: „Nie, nie przeżyje”.

Odwrócił się do Amandy, a ta uśmiechnęła się do niego zadowolona. Prawie pękło mu serce. Sabine też się do niego uśmiechała, tuż przed tym, jak została mu odebrana na zawsze.

Tylko nie to. Dobry Boże, nie pozwól, by sytuacja się powtórzyła.

– Chodź do mnie na kolana – powiedział, wyciągając do niej ręce.

– Nie.

– Jeśli usiądziesz mi na kolanach, później pójdziemy do sklepu z zabawkami i będziesz mogła wybrać, co tylko zechcesz.

Amanda się rozpromieniła i szybko przyczołgała się do niego. Objął ją, zamknął oczy i natychmiast poczuł w nich łzy.

W głowie rozbłysł ból. Wszystko było zamglone.

Czuła, że została wyciągnięta z kuchni i posadzona na krześle, pamiętała niewyraźnie, że próbowała wstać, ale nogi odmówiły jej posłuszeństwa. Bolało ją, kiedy opaska zaciskowa została owinięta wokół rąk i nóg i ściśnięta wbiła się w skórę. Wszystko wokół było rozmazane, nieostre. Nagle poczuła na głowie i twarzy coś zimnego. Naprawdę zimnego. Ostrość widzenia zdawała się wracać, ale musiała mrugnąć kilka razy. Ból rozsadzał jej czaszkę, ale chłód go łagodził. Bez większego przekonania próbowała się uwolnić, lecz wiedziała, że to niemożliwe. Siedziała przywiązana do krzesła w pracowni Torkela. Przynoszące ulgę zimno zniknęło. Billy stanął przed nią i położył na biurku Torkela ręcznik kuchenny – z lodem, jak się domyślała.

– Przykro mi, Ursulo – powiedział z pochyloną głową, wpatrzony w dywan.

– Co ty wyprawiasz? – wykrztusiła.

Kiedy usłyszał jej głos, wyraźnie zrobiło to na nim wrażenie. Rozejrzał się, chwycił ręcznik, a kostki lodu rozsypały się, bębniąc o podłogę. Billy podszedł do niej i wetknął jej materiał do ust. Potem wziął rolkę taśmy izolacyjnej i kilka razy okręcił ją wokół jej głowy, zaklejając usta.

Kiedy skończył, znów stanął przed nią i nachylił się do biurka, w dalszym ciągu na nią nie patrząc.

– To wszystko wina Sebastiana.

Zakneblowana Ursula odpowiedziała stłumionym chrząknięciem.

– To nic osobistego, po prostu zadzwoniłem do Sebastiana i obiecałem, że zabiję kogoś, kogo kocha. Co zasiejesz, to zbierzesz.

Torkel słyszał każde słowo z sąsiedniego pokoju.

Billy zamierzał zabić Ursulę. Naprawdę oszalał.

Torkel pluł sobie w brodę, że otworzył drzwi, nie spojrzawszy przez wizjer. Kiedy Billy był już w mieszkaniu, obezwładnił go bez problemu. Potem zabrał mu telefon i wysłał tego esemesa, który miał zwabić Ursulę. I czekał na jej przyjazd…

Torkel odpędził wszystkie myśli. Musiał się uwolnić. Jakimkolwiek cholernym sposobem miałby tego dokonać. Billy był bardzo dokładny. Torkel nie miał wątpliwości, że nie po raz pierwszy kogoś związał. Próbował szarpać, ciągnąć, wszystko na darmo. Opaska zaciskowa wciąż trzymała. Poza tym jego siła była ograniczona pozycją, w której siedział. Na podłodze, z rękami nad głową i wyprostowanymi nogami. Nie miał o co się zaprzeć, a barki bolały go już po spędzeniu ponad godziny w tak nienaturalnej pozycji. Kuchenka to był kawał kloca. Taką wybrała Lise-Lotte. Uwielbiała gotować.

Musiał znaleźć coś ostrego. Może coś takiego leżało na zlewozmywaku nad nim? Wprawdzie trochę posprzątał, ale jakiś nóż mógł wciąż tam leżeć. Obrócił głowę, aby sprawdzić, czy da radę dostrzec coś na powierzchniach znajdujących się najbliżej kuchenki. Nic tam nie było. A nawet gdyby coś leżało, jak miałby tego dosięgnąć? Mógł się przesunąć w bok wzdłuż kratki nad płytą kuchenki, ale musiałby się podciągnąć, żeby mieć szansę chwycić jakąś rzecz. Ów przedmiot musiałby jednak leżeć na krawędzi, przy samej kuchence. Torkel zdawał sobie sprawę, że rachunek prawdopodobieństwa jest przeciwko niemu, ale nic innego nie przychodziło mu do głowy. Teoretycznie mógł podciągnąć nogi, wsunąć stopy pod siebie i przejść w coś w rodzaju przysiadu. W takiej pozycji mógłby wykorzystać siłę nóg, żeby się podnieść, sięgnąć dalej. Podciągnął nogi, oderwał pośladki od podłogi, próbował wsunąć stopy pod siebie.

Okazało się to niezwykle trudne.

Czuł potworny ból, kiedy próbował rzeczywiście udźwignąć ciężar ciała za pomocą rąk skrępowanych nad głową. Dywanik z tworzywa sztucznego wysuwał się za każdym razem, gdy starał się odepchnąć związanymi stopami, co wcale nie ułatwiało mu zadania. Po czterech mozolnych próbach siedział dokładnie w tym samym miejscu, tylko był nieco bardziej wyczerpany.

Wiedział jednak, że musi to zrobić.

Karetka dotarła do szpitala imienia Astrid Lindgren. Personel już na nich czekał i Amanda została natychmiast przewieziona do sali. Pobrano jej krew, nie przywiązując większej wagi do jej płaczu i protestów, ponownie zmierzono ciśnienie, pracowano szybko i efektywnie. Amanda w dalszym ciągu była ożywiona. Jeśli pominąć ukłucie igłą, zachowywała się tak, jakby przeżywała ekscytującą przygodę.

Jak kąpiel z tatą w wielkim morzu.

Przyjechali Vanja i Jonathan. Pobiegli od razu do niej. Amanda ogromnie się ucieszyła, usiadła na łóżku i wyciągnęła do nich ręce. Oboje ją przytulili. Vanja spotkała się wzrokiem z Sebastianem ponad ramieniem córki.

Czerwona od płaczu, śmiertelnie przerażona, zrezygnowana.

Usiedli przy łóżku i przez chwilę się z nią bawili. Sebastian trzymał się z boku. Był równie bezbronny jak kiedyś w obliczu ściany wody. Kiedy Jonathan zaczął czytać Amandzie bajkę, Vanja na migi dała mu znak, by wyszedł z nią na korytarz.

– Jej stan wydaje się dobry. Jest pełna energii.

– Tak…

Sebastian uznał, że nie powtórzy Vanji słów pielęgniarki, która podawała Amandzie węgiel aktywowany. Poinformowała, że może minąć trochę czasu, zanim wystąpią objawy.

– Co się, do diabła, stało, Sebastian? – zapytała Vanja, nie mogąc już powstrzymać łez. Sebastian widział, jak bardzo jest zagubiona. To, że jej przyjaciel i kolega z pracy okazał się mordercą, to jedno, ale że zatruł jej córkę i mogła ją przez niego stracić – tego nie dało się przyjąć do wiadomości ani zrozumieć. Sebastian nijak nie potrafił jej pomóc.

– Nie wiem. Zadzwonił i powiedział, że zabije kogoś, kogo kocham.

– Dlaczego? Przecież on też kocha Amandę.

– Bo poszedłem do My.

– To nie jest… – Nie dokończyła zdania, pokręciła tylko głową. – To nie zrani cię tak bardzo jak mnie.

– Wydaje mi się, że on nie myśli w ten sposób. Wie, ile Amanda dla mnie znaczy.

Vanja zrobiła kilka kroków po beżowo-zielonym korytarzu, pociągnęła nosem i ponownie pokręciła głową, jakby już nie zamierzała nawet próbować zrozumieć, co się dzieje.

– Coś ci powiedzieli? – zapytała, patrząc w kierunku sali, z której wyszli. Sebastian zrozumiał, o co zapytała.

– Robią, co w ich mocy.

Vanja znów zaczęła płakać. Podszedł do niej i ją przytulił. Pozwoliła mu na to. Szlochała mu w ramię. Nagle usłyszeli kroki. Kobieta w lekarskim fartuchu szła w ich stronę. Vanja uwolniła się z jego uścisku, wytarła nos i łzy grzbietem dłoni.

– Nazywam się Amina Rajez, jestem tu lekarką – oznajmiła kobieta, kiedy podeszła. – Czy są państwo pewni, że Amanda zażyła waran?

Vanja spojrzała na nią, nic nie rozumiejąc, a potem przeniosła wzrok na Sebastiana.

– Tak jest napisane na opakowaniu – odpowiedział Sebastian.

– Pytam dlatego, że nie znaleźliśmy żadnych śladów tej substancji w pobranych od niej próbkach krwi, a powinny tam być, gdyby zażyła ten lek. Zwłaszcza w takiej ilości.

– Słucham? Co to oznacza?

– Nie widzimy objawów jakiegokolwiek zatrucia, a już na pewno możemy wykluczyć waran.

– Czy to prawda? – Można było odnieść wrażenie, że ktoś nagle zdjął dwadzieścia kilogramów z barków Vanji. Łzy znów zaczęły płynąć jej z oczu, ale tym razem się uśmiechała.

– Chcielibyśmy ją zatrzymać na obserwację – kontynuowała lekarka uspokajającym tonem. – Ale, jak powiedziałam, próbki wskazują na zupełnie zdrową trzylatkę.

Sebastian rozejrzał się w poszukiwaniu krzesła, bo poczuł, że musi usiąść. Napięcie ustąpiło, sprawiając, że dosłownie nie mógł się utrzymać na nogach. Znalazł krzesło i usiadł. Pochylił się i oparł głowę na kolanach. Miał wrażenie, że za chwilę straci przytomność. Poczuł, że Vanja do niego podeszła, i powoli się wyprostował.

– Nie idziesz powiedzieć o tym Jonathanowi?

– Idę, ale nie rozumiem, co jest grane. Billy odbiera ją z przedszkola, wysyła zdjęcie, pozwala nam znaleźć Amandę z opakowaniem po leku. Co on kombinuje?

– Wygląda na to, że chce, abyśmy byli zajęci.

– Dlaczego?

Sebastian widział po Vanji, że może mieć odpowiedź na zadane przez siebie pytanie. Spojrzała na niego z powagą.

– Billy powiedział, że zabije kogoś, kogo kochasz?

– Tak, a więc ty i Amanda musicie nadal mieć ochronę, dopóki go nie znajdziemy.

– A Ursula?

Botkin. To była zbrodnia doskonała.

Billy na chwilę zniknął. Kiedy wrócił, trzymał długi kolorowy szalik. Jeśli nie przyniósł go ze sobą, musiał to być szalik Lise-Lotte.

– A raczej byłaby, gdyby nie znaleziono Jennifer. Gdyby Sebastian nie zaczął myśleć.

Ursula zwróciła uwagę, że wydaje się wręcz nieobecny, kiedy owijał szalik kilka razy wokół jednej i drugiej dłoni. Śledziła go wzrokiem, ale rzucał jej tylko krótkie spojrzenie od czasu do czasu. Utrzymywał minimum kontaktu wzrokowego.

– Nigdy nie wpadlibyście na mój trop. Botkin był ostatni. Postanowiłem, że nie zrobię tego nigdy więcej.

Podszedł do niej, Ursula próbowała się cofnąć, ale przyłożył jej miękki materiał do szyi. Owinął dwa razy, cofnął się o krok i ostrożnie pociągnął za oba końce, żeby rozprostować szalik. To wystarczyło, by utrudnić jej oddychanie.

– Miałbym My. Bliźniaki. Rodzinę. Stałbym się najlepszym mężem i ojcem. Zamierzałem z tym skończyć, bo nie mogłem ryzykować, że stracę rodzinę.

Billy porządnie chwycił za oba końce.

Spojrzał na Ursulę po raz pierwszy, a w jego oczach była przerażająca, przedziwna mieszanka czułości i wyczekiwania.

– Przykro mi – oznajmił i pociągnął.

Z wielką siłą.

Ursula poczuła, że traci jakikolwiek dostęp do powietrza. Potwornie zabolało. Całe jej ciało napięło się niczym metalowa sprężyna, zaczęła się wiercić, szarpać więzy, ze wszystkich sił próbowała się uwolnić. Nic to nie dało. Billy zwiększył nacisk. Ursula czuła narastającą panikę. Szalik wrzynał jej się coraz głębiej w szyję. Zaczęło jej szumieć w uszach, w głowie czuła łomot. Mimo wszystko usłyszała dzwonek telefonu.

Sygnał za sygnałem.

Wszystko znów było rozmazane. Billy zbliżył się do jej twarzy. Czułość już całkowicie zniknęła z jego oczu, teraz było w nich tylko wyczekiwanie. Podniecenie. Telefon znów zaczął dzwonić.

Sygnał za sygnałem.

Nagle Billy wypuścił szalik, a kiedy ucisk zelżał, udało jej się zaczerpnąć trochę powietrza. Łapczywy oddech był gorączkowy i bolesny, płuca desperacko pragnęły tlenu, ale ponieważ mogła oddychać tylko przez nos, nie była w stanie dostarczyć go w wystarczającej ilości. Cała się trzęsła z wysiłku. Jak przez mgłę zobaczyła, że Billy z irytacją bierze do ręki komórkę, odrzuca połączenie i wyłącza aparat.

– Sebastian – wyjaśnił. – Czyli teraz wie kto, ale nie wie gdzie.

Torkel słyszał, co się dzieje w pokoju obok. Nie miał wiele czasu. Zaklął w duchu. Jeśli zdesperowane matki potrafią podnosić samochody, żeby ratować dzieci, byłoby naprawdę słabo, gdyby nie potrafił unieść się na tyle, by wsunąć pod siebie stopy.

Mocno, choć z niewiarygodnym bólem, trzymał żeliwną kratkę znajdującą się nad płytą kuchenki. Skumulował energię i się podciągnął, wykorzystując całą siłę, jaką był w stanie z siebie wykrzesać. Dłonie tak go bolały, że miał ochotę krzyczeć. Tak samo barki i łokcie. Tym razem jednak dał radę wsunąć nogi pod siebie. Przez chwilę odpoczywał na piętach, pozwalając dłoniom i rękom się zregenerować, ale nie trwało to długo. Porzucił już myśl o wzięciu do ręki noża. Czuł ból w całym ciele, kiedy podciągnął się po raz kolejny. Kratka przesunęła się kawałek do góry i do tyłu. Mógłby całkiem wstać oparty o ścianę, gdyby na podłodze pod nogami nic nie leżało. Udało mu się utrzymać równowagę. Przekrzywił głowę i wyczuł pod skronią jedno z pokręteł kuchenki.

Plan B. Jego jedyna szansa.

Wąż był rozbudzony.

Wił się, syczał, kontrolował i stawiał żądania. Mimo to Billy długo się wahał. Przez cały czas napędzały go nienawiść i świadomość, co bezpowrotnie utracił, kiedy jednak Ursula siedziała naprzeciwko niego, poczuł opór.

Znali się od tak dawna. Nie spędzali razem czasu prywatnie, ale i tak byli przyjaciółmi. Zastępował ją, kiedy została postrzelona. Była z niego zadowolona. Pęczniał z dumy. Wiele dla niego znaczyła.

Za to Sebastian…

Sebastian nie znaczył nic. Nie był jego przyjacielem. Sebastian zniszczył mu życie. Zasługiwał na to. Tak ucierpiał po stracie żony i córki. Świadomość, że i to jest jego winą, zniszczy go doszczętnie.

Wąż powoli się obudził.

Billy odrzucił telefon i poszedł z powrotem do Ursuli. Patrzyła na niego wyczerpana, kiedy znów chwycił końce szalika, okręcił je sobie wokół knykci dla wzmocnienia chwytu i zaczął ciągnąć.

Tym razem jeszcze bardziej zdecydowanie.

Z gardła Ursuli dobyło się głuche, nieprzyjemne charczenie. Zaczęła się trząść. Billy pochylił się i przybliżył do niej, patrzył jej głęboko w oczy. Oddychał ciężej, miał erekcję. Wąż rzucał się tam i z powrotem. Wypełniało go poczucie władzy.

Torkel słyszał, jak Ursula walczy o życie.

Oparł głowę o pokrętło i zaczął się do niego dobierać, żeby włączyć palnik kuchenki. Próbował przytrzymać je za uchem, przekręcił, podniósł ramię tak mocno, jak potrafił, i nagle usłyszał ciche metaliczne kliknięcie zapalanego płomienia. Liczył na to, że będzie na tyle gorący, by zmiękczyć opaskę zaciskową.

Był gorący, ale to nie wystarczyło.

Opaska znajdowała się za daleko, a płomień był zbyt mały.

Głos Ursuli dobiegający z pokoju obok był coraz cichszy. Torkel stęknął, mocno szarpnął głową w bok, chwycił tak samo i przekręcił na maksa. Wysoki niebieski płomień liznął mu palce, ale opaska w dalszym ciągu była za daleko. Musiał wykręcić dłonie. Wykorzystując całą siłę woli, jaką mógł z siebie wykrzesać, odepchnął się od podłogi najmocniej, jak potrafił, uniósł kratkę i tak wykręcił dłonie, że znalazły się w zasięgu płomienia. Ból był taki nagły i silny, że Torkel obawiał się utraty przytomności. Kuchnię wypełniła woń palonych włosów, skóry i mięsa. Próbował nie krzyczeć, ale to było niemożliwe. Wrzasnął, tak głośno, że poczuł, jakby coś mu się zepsuło w gardle. Knebel stłumił krzyk, ale na pewno nie do końca.

Billy usłyszał hałas z kuchni.

Był już tak bardzo, bardzo blisko… Dźwięk mu przeszkodził. Billy próbował go zignorować, ale wąż syczał niezadowolony. To wszystko nie było tak satysfakcjonujące, jak mogło być. Billy zawył z irytacją i znów wypuścił z rąk szalik. Postanowił, że skończy za chwilę, najpierw musiał najwyraźniej zająć się Torkelem.

Zastrzel go – szeptał wąż. Pozwól mu się wykrwawić. Jak Botkinowi…

Billy wyciągnął pistolet służbowy z kabury i wyszedł z pracowni. Gdy tylko znalazł się w wąskim przedpokoju, poczuł woń palonego mięsa i włosów. Ruszył do kuchni. Czy kuchenka była włączona? Nie zobaczył Torkela na podłodze. Zatrzymał się tuż za drzwiami. Co tu się wydarzyło?

Sekundę później dostał w twarz patelnią i zatoczył się do tyłu. Torkel pojawił się w drzwiach. Billy nacisnął spust zupełnie odruchowo. Kiedy odzyskał równowagę, zobaczył, że najwyraźniej trafił w brzuch. Ale Torkel stał, oczy płonęły mu wściekłością, a ręce, w których nadal trzymał ciężką żeliwną patelnię, były tylko zakrwawioną, osmaloną masą. Szedł w jego stronę. Billy mrugnął, bo do oczu napłynęła mu krew z pękniętego łuku brwiowego, i znów nacisnął spust. Był pewny, że trafił, w końcu dzieliło ich tylko kilka metrów, ale Torkel szedł dalej. Billy celował w głowę, ale nie zdążył oddać trzeciego strzału, bo Torkel zamachnął się i uderzył go w bok twarzy. Billy usłyszał dźwięk łamanej kości policzkowej i żuchwy. Kiedy upadał na ziemię, dzwoniło mu w uszach.

Torkel z powrotem podniósł patelnię.

Karetki i radiowozy mrugające niebieskimi światłami zagrodziły ulicę i wejście do domu. Sebastian przybył na miejsce piętnaście minut po pierwszym radiowozie, ale musiał zostać za taśmą policyjną. Żaden z obecnych na miejscu funkcjonariuszy nie miał zamiaru go wpuścić. Nosze z – jak się wydawało – nieprzytomnym, skutym kajdankami Billym zostały wniesione do jednej z karetek. Odjechała zaraz po jego przyjeździe.

Niedługo potem wyniesiono Torkela. Był przytomny, ale podłączony do kroplówki, a obie dłonie miał owinięte dużymi białymi opatrunkami. Wyraźnie cierpiał z bólu. Jęczał przy każdym drobnym wstrząsie na noszach. Może pod kocem były jeszcze inne obrażenia, których Sebastian nie widział. Odniósł wrażenie, że Torkel jest naprawdę w złym stanie.

Co tam się, do cholery, wydarzyło?

Wiedział z meldunków, że doszło do strzelaniny, ale policjanci obecni na miejscu byli równie niezainteresowani udzieleniem mu informacji, co wpuszczeniem go za taśmę. Mógł więc tylko patrzeć z niepokojem, jak Torkel jest ostrożnie wnoszony do karetki.

Nagle zobaczył Ursulę. Policjant w mundurze wyprowadzał ją z domu. Sebastian ponownie odetchnął z ulgą. Ten dzień naprawdę był prawdziwą huśtawką. Niepokój, ulga, strach i poczucie szczęścia, jedno po drugim. Najpierw Amanda, teraz Ursula.

– Ursula! – krzyknął, a wtedy spojrzała w jego stronę. Uwolniła się od ręki, która ją podtrzymywała, i powoli ruszyła w jego stronę. Gdy znalazła się bliżej, dostrzegł intensywne granatowawe zaczerwienienie na jej szyi, nieprzyjemnie głęboką ranę, z której tu i ówdzie sączyła się krew. Ursula wyglądała na naprawdę wyczerpaną. Ale żyła.

– Ursula… – zaczął. Nie wiedział, co powiedzieć. Najchętniej by ją objął, ale stanęła za daleko od taśmy.

– To prawda? – zapytała ochrypłym głosem, który ledwo działał.

Sebastian nie zrozumiał. Czy co było prawdą? Chodziło jej o Billy’ego? Wiedziała chyba, że wszystko…

– Dzwonił do ciebie? – dodała. Wtedy zrozumiał. Niestety. – Groził, że zabije kogoś, kogo kochasz?

– Ursula…

– A ty nawet nie pomyślałeś, żeby zadzwonić i mnie ostrzec?

– Myślałem, że chodzi mu o Amandę. Albo Vanję.

– Osoby, które kochasz.

– Osoby, które są… moją rodziną.

Sam słyszał, jak nieprzekonująco to zabrzmiało. Zastanawiał się, czy powiedzieć, że miał rację. Przecież na początku Billy skupił się na Amandzie… Jednak zabrzmiałoby to tylko jak tani wykręt. Umilkł więc. Ursula patrzyła na niego.

Nie wydawała się zła ani wzburzona.

Tylko niewiarygodnie zmęczona.

Odwróciła się i zaczęła iść z powrotem.

– Ursula… – spróbował Sebastian, ale nie przystanęła, nie odwróciła się. Szła w kierunku karetki Torkela. Personel medyczny wniósł już nosze do środka i był gotów do odjazdu.

– Zaczekajcie. Pojadę z wami – wychrypiała. Sanitariusze pomogli jej wejść. Usiadła obok Torkela.

Sebastian patrzył za nią pustym wzrokiem, a Ursula spojrzała mu w oczy, zanim tylne drzwi się zamknęły i karetka odjechała.

Czy nadszedł czas na wyrzucenie podwójnego łóżka?

Po co mu ono? Kupił je razem z Lily. Przed dwudziestu laty. To, że znów będzie potrzebował łóżka szerokiego na sto osiemdziesiąt centymetrów, wydawało się nieprawdopodobne. Nie planował wracać do dawnego życia. Zdarzenie z Uppsali wciąż działało jak seksualny esperal, a jeśli mimo wszystko przytrafi mu się jakaś przygoda, z całą pewnością będzie grał na wyjeździe.

Ursula nigdy nie wróci.

Nie żeby wymagała czy chociaż spodziewała się romantycznej miłości w stylu walentynkowym, ale to, że nawet nie pojawiła się w jego myślach, kiedy Billy zagroził jego bliskim, że najwyraźniej znaczyła dla niego mniej, niż myślała – to było dla niej zbyt wiele. I miała rację.

Przeanalizował wydarzenia, zbadał wszystko pod każdym możliwym kątem i doszedł do wniosku, że to nie tylko był przemyślany wybór. Nic dziwnego, że kiedy padła groźba, w pierwszej chwili pomyślał o Amandzie. Billy wiedział, co dla niego znaczy utrata Sabine. Jeśli chciał naprawdę go skrzywdzić – a chciał tego – powinien odebrać mu jeszcze jedno dziecko.

Wnuczkę albo córkę.

A więc Amanda i Vanja.

Ale żeby nawet nie zadzwonić do Ursuli, nie powiedzieć, co się dzieje, nie poprosić, by uważała na siebie… Czy gdyby to zrobił, nie pojechałaby do Torkela?

Na to pytanie nie dało się odpowiedzieć, nie interesowało go to.

Nie zadzwonił, a ona pojechała.

Interesowało go natomiast, dlaczego tak się stało. Nawet jeśli „kochanie” to wielkie słowo, Ursula wiele dla niego znaczyła. Troszczył się o nią, był z nią szczęśliwy. Tam tkwiła odpowiedź. Jakimś sposobem udało mu się przekonać samego siebie, że to nie może trwać.

Ze swoim wykształceniem, umiejętnościami i doświadczeniem wiedział dokładnie, co się dzieje w jego mózgu. Jakkolwiek to racjonalizował, jakiekolwiek skróty by wybierał, wynajdywał konteksty do przyczyn i skutków. Potrafił pomóc innym, by odrzucali tego typu myśli, wybierali inne, właściwe. Czym jednak było jego życie w ciągu ostatnich siedemnastu lat, jeśli nie nieskończoną liczbą błędnych wyborów.

Okazało się, że będzie musiał żyć z jeszcze jednym.

Jedynym jasnym punktem było to, że Vanja całą winę za wszystko, co się stało, zrzuciła na Billy’ego, a nie na niego. Zawsze to coś.

Miał ochotę tylko spać. Było dopiero popołudnie, ale chciał się pozbyć wszystkich myśli. Zobaczyć, co jego podświadomość pokaże w ramach popołudniowego seansu. Miał nadzieję, że nic. Zamknął oczy i próbował się odprężyć, kiedy zabrzmiał dzwonek do drzwi.

Cholera, wiedział, kto to. Zapomniał zadzwonić i odwołać wizytę. Wstał, poszedł do przedpokoju i otworzył drzwi.

– Cześć, jak tam? – zapytał Tim i próbował wejść, ale Sebastian go zatrzymał.

– Wybacz, zapomniałem zadzwonić, musimy odwołać dzisiejsze spotkanie.

– Co? Nie.

– Tak, przykro mi, musimy się umówić na inny termin.

– Naprawdę chciałem z tobą porozmawiać – odparł Tim i dopiero wtedy Sebastian zwrócił uwagę na nerwowy zapał. Jego pacjent wyglądał, jakby się przed czymś naładował i nie wiedział, co robić z energią, dla której nie było ujścia.

– Niemożliwe.

– Już się zdecydowałem. Nie mogę dłużej czekać.

Niewątpliwie zabrzmiało to kusząco, ale i tak nie wystarczyło. Sebastian chciał spać. Nie mieć żadnych snów. Zapomnieć.

– Ale musisz – odpowiedział i zamknął drzwi.

Przez chwilę Tim stał nieruchomo, patrząc na zamknięte drzwi. Zastanawiał się, czy zadzwonić znowu. Wymusić rozmowę, którą, jak postanowił, musiał odbyć tego dnia. Nie mógł już dłużej nosić tego w sobie, wóz albo przewóz. Najprawdopodobniej to drugie.

Jednak znał Sebastiana na tyle dobrze, by wiedzieć, że nie można go do niczego zmusić, a dał mu jasno do zrozumienia, że nie chce się spotkać.

Czując stres i niepokój, które były jak brzęcząca kulka w żołądku, Tim zaczął schodzić po stromych kamiennych schodach. Przez kilka dni rozmyślał, męczył się, próbował odpowiedzieć na pytanie, kiedy będzie najlepszy moment, i doszedł do wniosku, że nie ma czegoś takiego jak najlepszy albo przynajmniej dobry moment, wszystkie są równie złe, więc zebrał się na odwagę i postanowił, że opowie wszystko tego dnia. Miał nawet plan. Zamierzał nawiązać do rozmowy, którą odbyli przy pomniku, porozmawiać o tęsknocie i poruszyć temat: „dalsze życie kontra zastąpienie”.

Nie miało znaczenia, jak zacząłby swoje wyznanie. Ani to, że chciał spróbować wszystko naprawić. Od razu wyszłoby na jaw, że skłamał. Było to kłamstwo tak wielkie i niszczycielskie, że obawiał się, iż Sebastian zaatakuje go fizycznie. Zasłużył na to. Zasłużył na wszystko, co spotkało go później.

Tak długo trwało, zanim go znalazł. Kiedy już mu się to udało, zbliżył się do niego bez trudu. W końcu Sebastian był psychologiem, miał gabinet, przyjmował pacjentów. Właśnie dlatego zadał sobie tyle trudu, żeby go znaleźć.

Chciał mówić. Potrzebował pomocy. Rozgrzeszenia.

Nie wszystko było kłamstwem. Naprawdę miał żonę Claire, która zmarła. Nie w wypadku w Brommie, którego sprawca uciekł, tylko w Rzymie przed kilku laty. Właśnie wtedy rozpoczął żmudną pracę, której efektem było znalezienie Sebastiana. Nie kłamał też, kiedy mówił, że był w Tajlandii w Boże Narodzenie w roku dwa tysiące czwartym. Mieszkał w zwykłym bungalowie na plaży. Z Claire i ich jedynym dzieckiem. Starali się o nie długie lata. Wiele pieniędzy, wiele smutków, rozczarowań i chwil utraconej nadziei, później im się powiodło. Donoszona ciąża.

Dziecko. Ich dziecko.

Ale nie Frank. Nigdy nie mieli syna. Tylko Cathrine, nazwaną tak po babci Claire. Jego Cathy. W drugi dzień świąt w dwa tysiące czwartym miała trzy i pół roku.

To był wspaniały poranek.

Trochę pochmurny, ale ciepły i piękny. Świąteczny weekend był jednym z tych niewielu dni w roku, w których zazwyczaj nikt nie dzwonił, nie wysyłał maili ani esemesów. Kiedy Tim mógł być zupełnie wolny. Rozkoszował się każdą sekundą. Wstawał wcześnie bez pomocy budzika, wkładał kąpielówki i po kilku krokach był już nad morzem. Pływał, czuł odprężenie, a potem wracał i zaczynał przygotowywać śniadanie.

Poranek przechodził w przedpołudnie, ale leniwe tempo pozostało. Nic nie musieli, nie było miejsc, w których należało być, ani rzeczy do zrobienia.

Wolni. Razem. Jego mała rodzina.

Czytał sobie w plecionym krześle na ich małej werandzie z widokiem na morze. Cathy bawiła się kawałek dalej prezentami świątecznymi, które dostała poprzedniego wieczoru. Była to masa zabawek plażowych. Łopatka, grabki, wiaderko, foremki do babek z piasku i małe koło wodne, które w skupieniu wypełniała drobnym piaskiem.

– Możesz przynieść wodę, jeśli chcesz – doradził, poobserwowawszy zabawę przez jakiś czas. Cathy podniosła na niego wzrok.

– Stamtąd – dodał i wskazał morze. – Zabierz wiaderko.

Cathy wstała, chwyciła wiaderko z narysowanymi biedronkami i podreptała w kierunku morza. Mieli wodę w bungalowie, ale wydawało mu się to bezpieczne. Miał na nią oko przez całą drogę. Była tylko płaska, biała plaża. Kiedy mała zejdzie, on wstanie, pójdzie za nią i spotkają się, kiedy będzie wracała. Poniesie wiaderko. Drobne kroczki zmierzające do uwolnienia dobrze jej zrobią. Wiedział, że on i Claire bywają czasem nadopiekuńczy.

Cathy szła zdumiewająco szybko na swoich krótkich nóżkach. Uśmiechnął się, widząc, jak się kolebie w małej czapeczce i wymachuje wiaderkiem, które zdawało się wystawać z jej ciała.

Kiedy nadeszła fala, znajdował się zbyt daleko, by zdążyć do niej dobiec. Ale próbował. Nigdy w życiu nie biegł tak szybko jak wtedy, gdy zrozumiał, co się dzieje. Był jednak za daleko i zobaczył, jak ściana wody ją zmiata, a potem sam został trafiony.

Jakimś sposobem przez większość czasu udawało mu się utrzymać nad powierzchnią. Fala przeniosła go w kierunku jednego z hoteli, który stał w głębi lądu, za palmami i krzakami. Chwycił schody, trzymał się ich kurczowo i w końcu udało mu się podciągnąć. Był uratowany.

Kiedy woda już nie szalała, tylko powoli płynęła ulicami, między domami, po placach zabaw i parkingach, ruszył na poszukiwania. Widział tylko klamoty i chaos. Wszędzie. Zaczął je wołać. Claire! Cathy! Jego krzyk dołączył się do chóru imion w różnych językach, wznoszącego się pod niebo. Nie przestawał szukać, przebijał się przez resztki zniszczonego wakacyjnego raju. Wszędzie widział ludzi siedzących w apatii, zszokowanych, szukających, nawołujących w poszukiwaniu bliskich i pomocy. Ludzi, którzy płakali, szarpali się, próbowali zaprowadzić porządek, pomóc, zrobić cokolwiek, gdy wszystko było niewystarczające.

W końcu znalazł Claire. Miała zdrapane duże partie skóry na twarzy, a spływająca krew sprawiła, że jej cienka tunika była bardziej czerwono-różowa niż biała. Miała rozcięcia i skaleczenia na całym ciele. Lewa ręka była złamana, ale Claire zdawała się nie zwracać na to uwagi. Potrzeba było znacznie poważniejszych obrażeń, by powstrzymać ją przed dalszymi poszukiwaniami.

A naprawdę szukała. Całymi godzinami. Niestrudzenie. Pytała wszystkich napotkanych ludzi, każdego, kogo zobaczyła, ale nie dostała żadnej odpowiedzi. Usłyszała o miejscu zbiórki, poszła tam. Cathy nie było. Wyszli z powrotem. Claire próbowała zobaczyć, w jakim kierunku uciekła woda, w którą stronę mogła znieść ich córkę. Widzieli samochody, fragmenty budynków, słupy i drzewa, glinę i piasek.

Tak wiele przeszkód.

Tak wiele rzeczy, na których można utknąć, które mogą pogrzebać człowieka.

Ale kontynuowała. Całymi godzinami. Niestrudzenie.

W końcu, kiedy zapadał zmrok uniemożliwiający poszukiwania, znalazła ją. Siedziała na biodrze tajskiej kobiety, przechadzającej się po górnym piętrze hotelu, który mijali po drodze. Dobry kilometr albo i dalej od ich bungalowu. Kobieta chodziła wśród zachodnich turystów, rozpytywała w swoim języku, pokazywała. Odpowiadały jej puste, zszokowane spojrzenia i przeczące ruchy głów.

Claire popędziła przed siebie. Płacząc, zabrała dziewczynkę od kobiety i powtarzała jej imię, raz za razem.

Cathy, kochana Cathy…

Prawie ją wypuściła z rąk, kiedy kobieta zwolniła uścisk. Lewa ręka odmawiała posłuszeństwa. Ale w końcu ją miała. Udało jej się odzyskać córkę. Zdarzył się cud. Potem były łzy na zakrwawionej twarzy i śmiech pomieszany z płaczem. Patrzyła na niego, gdy jej małe rączki ściskały ją za szyję. Nie było słów, by opisać wszystkie uczucia, którymi promieniała jej pokiereszowana twarz, ale przede wszystkim było to szczęście, jakiego nigdy nie widział ani u niej, ani u nikogo.

Popełnił swój pierwszy błąd. Jeden z tak wielu… Zrobił pierwszy krok w kierunku siedemnastu lat pełnych kłamstw, które powoli go zżerały. Udawał, że nie widzi małego, malutkiego błysku zdeterminowanego szaleństwa. Zignorował to, że w tamtym miejscu i czasie przez sekundę wiedział, że ona też wie, ale nigdy, przenigdy tego nie przyzna.

Że dziewczynką, którą trzymała w ramionach, nie była Cathy.

– No to kiedy macie się spotkać następnym razem, ty i ten Sebastian? – zapytała, kiedy postawiła przed nim filiżankę americano oraz bułkę z serem i szynką i usiadła z powrotem.

– Nie wiem. Zadzwoni.

– Mogę też tam być?

– Tak, naprawdę bym chciał, żeby cię poznał.

– Dlaczego?

– To długa historia – odparł. I zniszczy tak wiele nam wszystkim, ale nie mam wyboru, dodał w myślach i z lekkim smutkiem popatrzył na młodą kobietę, którą on i Claire wychowali, którą kochał jak swoją córkę, gdy tak siedziała i odruchowo bawiła się małym pierścionkiem z motylem, który miała na palcu, kiedy ją znaleźli, i który wisiał teraz na cienkim łańcuszku na szyi.

Jak do tego doszło? – zastanawiał się Thomas Haraldsson, siedząc przy swoim biurku w małym ciasnym pokoju, który w żaden sposób nie sugerował, że jest szefem.

Jak do tego doszło?

Nie tak wiele lat wcześniej wszystko wyglądało inaczej. Wyglądało dobrze. Jego kariera nabierała rozpędu, najpierw był zwykłym mundurowym, później śledczym i w końcu dyrektorem Lövhagi, jednego z największych ośrodków psychiatrii sądowej w Szwecji. Miał żonę, urodziło mu się dziecko – mała Ingrid-Marie, nazwana jak jabłonka, którą zasadził dla niej w ogrodzie. Miał takie życie, jakie chciał.

I wtedy wydarzyło się to. A raczej: on się wydarzył. Edward Hinde, pensjonariusz Lövhagi, któremu udało się zbiec. Z moją pomocą, musiał przyznać Haraldsson. Zagrał o wysoką stawkę, chciał zaimponować Krajowej Policji Kryminalnej albo ją przebić, nie pamiętał już dokładnie, co nim kierowało, ale został oszukany. Jego obecnie była żona została porwana, a personel karetki zabity. Potem były nagłówki gazet, śledztwa, rozmaite działania. Nie udało się udowodnić jego udziału, ale wkrótce w Lövhadze przeprowadzono reorganizację. Chcieli spróbować dzielonego kierownictwa.

Jeden z szefów zajmował się codzienną działalnością, odpowiadał za personel, formułował dokumenty na temat wizji i miał kontakt ze służbą więzienną.

Drugi, Haraldsson, miał „obowiązki administracyjne”. Nigdy nie podejmował żadnych decyzji, a jego praca polegała na drukowaniu, wysyłaniu, zestawianiu, kopiowaniu, archiwizowaniu i czasami dopisywaniu swojego nazwiska przy nazwisku rzeczywistego szefa, żeby podtrzymać iluzję o dzielonym kierownictwie.

Jak teraz, kiedy podpisywał decyzję o tymczasowym zwolnieniu warunkowym. Przebiegł wzrokiem dokument, podpisał się na dole, przybił pieczęć z datą. Gotowe.

Od pierwszego maja Ellinor Bergkvist praktycznie będzie wolna.