Spis treści

1. Prolog. Jedyne wyjście

2. Dąż do szczęścia

3. Pod słabym diabłem

4. Jeszcze raz Dezyderata

5. Skręcając tylko w lewo

6. Lepiej umierać, niż czekać

7. Niewidzialność basisty

8. Tacy sami

9. Poszukiwania

10. Odnalezienia

11. Lęk i odraza na Istrii

12. Homer Zork

13. Sprawiedliwość dla wszystkich

14. Coś strasznego

15. Informacja zwrotna

16. Epilog. Ostatnia rzecz

17. Od autora

18. Podziękowania

Wydawca: Joanna Laprus-Mikulska
Redaktor prowadzący: Iwona Denkiewicz
Redakcja: Joanna Mika
Korekta: Ewa Grabowska, Mirosława Kostrzyńska

Copyright © by Jakub Żulczyk, 2021
Syndykat Autorów – Agencja Literacka i Scenariuszowa
Copyright © for this edition by Dressler Dublin sp. z o.o., 2021 Wszelkie podobieństwo do opisanych osób i zdarzeń jest przypadkowe.

ISBN 978-83-828-9333-5
Warszawa 2021

Wydawnictwo Świat Książki
02-103 Warszawa, ul. Hankiewicza 2
Księgarnia internetowa: swiatksiazki.pl

Dystrybucja
Dressler Dublin Sp. z o.o.
05-850 Ożarów Mazowiecki, ul. Poznańska 91
e-mail: dystrybucja@dressler.com.pl
tel. + 48 22 733 50 31/32
www.dressler.com.pl

Wersję elektroniczną przygotowano w systemie Zecer

Wszystko, co się dotąd nie zdarzyło,
i tak nigdy nie miało się zdarzyć.

Charles Jackson, Stracony weekend,
tłum. cytatu Marceli Szpak

Dokument chroniony elektronicznym znakiem wodnym

u85242s305733j6693f64d813ee1fdf909c114

Prolog. Jedyne wyjście

Śniło mi się, że piłem.

Stałem na środku ulicy, pod Domami Centrum, byłem zupełnie goły, chociaż to akurat nie miało za bardzo znaczenia. Inni tego nie widzieli, a ja się nie przejmowałem. Po prostu stałem i piłem wyborową z lodem, ze szklanki, tę lepszą, eksportową.

Smakowała jak skóra Boga.

Smak zostaje na ustach jeszcze długo po obudzeniu. Prawie na cały dzień.

Jest taka choroba zawodowa muzyków, tinnitus auris. Nieuleczalna. Człowiek słyszy cichy pisk albo szmer, albo szum, ciągle, nawet przez sen, cokolwiek by robił. Niektórzy popełniają przez to samobójstwa. Ja też mam coś takiego, tylko zamiast szumu czy pisku mam w uszach chrzęst kostek lodu. Czasami to wrażenie, że pod moją czaszką ocierają się o siebie ogromne głazy, lodowce, a pomiędzy nimi przelewają się lepkie i zimne strumienie.

Nazywam się Marcin Kania i jestem…

Wiadomo, kim jestem.

Pracowałem w przemyśle rozrywkowym – chociaż w Polsce to nie jest żaden przemysł, to lepienie w szlamie. Najpierw sam byłem muzykiem. Potem menedżerem innych muzyków. Wydawałem gazetę o muzyce; pomyśleć, że kiedyś ludzie je kupowali. Zakładałem pierwsze portale internetowe. Ale i tak najwięcej zarobiłem na tantiemach za starą i głupią piosenkę, którą znają wszyscy i której nikt nie może już słuchać, poza kierowcami taksówek.

Mówi się, że przez alkohol traci się kontrolę – ale ja jej nigdy nie miałem. Przez wstyd, przez złość, przez niechęć. Przez uczucia.

Mam pięćdziesiąt lat, ale pamiętam z tego mniej niż połowę.

Mówi się, że przez alkohol traci się pamięć – akurat może i dobrze.

Z Martą jesteśmy w separacji. Chociaż teraz, w świetle tego, co się stało, trudno tak naprawdę powiedzieć, w czym jesteśmy. Ostatnie dwa lata mieszkaliśmy osobno. Wczoraj zażartowaliśmy. Po raz pierwszy od dobrych dziesięciu lat. Marta powiedziała:

– Zobacz, jesteśmy tak fatalnym małżeństwem, że nawet nie umieliśmy się porządnie rozwieść.

Zaśmiałem się. Ona też.

Mamy córkę. I syna. Tak, wciąż go mamy.

Mówi się, że przez alkohol traci się rodzinę. Nie, nie tylko. Rodzinę się zabija. Najpierw morduje się każdego z jej członków z osobna. Na wiele sposobów – potajemnie, z ukrycia, albo publicznie, na szafocie, ku uciesze publiczności. A to, co z niej zostanie – bo zawsze coś zostaje z rodziny, gdy wszyscy już umrą: leżący na podłodze nagi organ, bezbronny, podeptany – składa się w ofierze, pali w piecu.

A, zapomniałem. No właśnie.

Nazywam się Marcin Kania i – chyba – jestem mordercą.

Zaraz zabiję człowieka.

Właśnie jadę to zrobić.

Marta stoi w drzwiach i mówi:

– Nie.

Wygląda jak upiór, przez ostatnie tygodnie schudła chyba z piętnaście kilo. Nieprany dres spływa z niej jak czarny tren. Wiem, że bierze cztery różne leki psychotropowe, dlatego w ogóle może chodzić i mówić.

Sam nie wyglądam lepiej. Na dobrą sprawę, oboje jesteśmy już martwi

Czy to musiało się tak skończyć? Widocznie musiało, skoro tak się kończy.

– Misia. A co nam zostało? – pytam.

– Ula nam została.

Mam w ręku sportową torbę z logo sieciowej siłowni, trudno powiedzieć skąd, nie pamiętam, żebym kiedykolwiek poszedł na siłownię. Torba jest niewielka, ale pakowna; mieści gaz pieprzowy, zestaw kuchennych noży, tłuczek do mięsa, biurowy zszywacz, obcęgi, śrubokręt, kłębek drutu, cienką plastikową linkę.

Wszystko, co znalazłem w domu.

Gdyby był tu Sproket, pewnie podbiegłby, oparł się o mnie łapami, chuchnął we mnie smrodem z pyska. Pewnie chciałby wyjść na spacer, pobawić się albo po prostu żreć. Ale Sproketa już nie ma.

– Będziemy sobie teraz razem żyć, będziemy małżeństwem? Po tym wszystkim? – pytam.

Braliśmy z Martą ślub dwadzieścia sześć lat temu. Zaraz po dwudziestce jeszcze nie widać, że ktoś jest przeklęty. Marta śpiewała, ja grałem w zespole. Ona była na początku studiów, ja nie poszedłem na żadne.

Podchodzi do mnie, łapie mnie za nadgarstki.

– Już się z tego nie wyplączemy, Misia – tłumaczę jej.

– Ula ma rację. Musimy myśleć o niej. Nie możemy jej tego robić – prosi jeszcze raz.

To prawda. Ale są rzeczy, których nie unikniemy.

Pamiętam, jak zobaczyłem ją po raz pierwszy. To była próba przed jakimś występem, ona stała na pustej scenie, śpiewała Jezioro szczęścia Bajmu, głośno i czysto. Jeszcze nikt o niej nie słyszał. Gdy skończyła, popatrzyła na mnie, ja podałem jej rękę, żeby pomóc jej zejść.

To wtedy zacząłem ją zabijać. Przepraszam cię, Misia.

Nie potrzebuję wiele siły, żeby ją od siebie odczepić, taka jest słaba. Przyciskam ją do siebie, ale ona nie potrafi rozluźnić się na tyle, aby dać się objąć. Jest już trwale napięta, pod skórą ma drewno i drut.

Cofa się, siada na schodach, zaczyna cicho płakać.

– Wszystko biorę na siebie.

Nie odpowiada.

– Wszystkie te, pies je jebał, mieszkania są wasze. Sprzedacie je. Będziecie żyć.

Nie odpowiada.

– To jedyne wyjście. – Kładę dłoń na klamce, otwieram drzwi.

Gdy Marcin Kania przyszedł na ten świat na oddziale położniczym Szpitala Praskiego, coś musiało się schrzanić. Źle ułożyły się planety, czasoprzestrzeń miała zwarcie – nie mam pojęcia, coś się stało, po co drążyć, nie ma sensu już nikogo obwiniać.

Wyszło, jak wyszło.

Zawsze miałem przerąbane.

Umiałem to tylko pogłębiać.

Teraz jadę jak pirat. Przejeżdżam na czerwonych, wymuszam pierwszeństwo. Może chcę, żeby zatrzymała mnie policja, żeby powstrzymali mnie przed tym, co ma się stać. Tak się składa, że nie mam prawa jazdy. Nie muszę chyba mówić, za co mi je zabrali. Trudno, i tak wsadzą mnie do więzienia. Na razie nikt za mną nie jedzie. Nikt mnie nie widzi. Może radary robią mi zdjęcia, a może nawet one nie działają.

Łazienkowską dojeżdżam na miejsce w piętnaście minut.

To apartamentowiec na Powiślu, niedaleko Dobrej. Parkuję naprzeciwko, jest miejsce. Jest ciemno i bardzo cicho, słychać jedynie szum drzew i przejeżdżających w oddali samochodów. Od budynku bije mleczna łuna sterylnego światła.

Wychodzę z auta, zarzucam torbę na ramię, poprawiam okulary i ruszam w stronę budynku.

Nazywam się Marcin Kania i zaraz zabiję człowieka.

A potem się napiję.

Dąż do szczęścia

Trzymam się fotela, mocno, próbując nie spłynąć z niego na podłogę. Miękka, ciemna od brudu wykładzina przypomina jezioro; nogi wpadają mi w nią po kostki. Przyszedłem wcześniej, bo nie miałem gdzie iść.

Jest jeszcze pół godziny.

Myślę o słowie „zawsze”.

Wiem, że stało się coś strasznego.

Przedmioty, wciąż ten sam zestaw. Brązowe szklanki Arcoroc. Stare numery kolorowych pism na półce pod blatem stolika. „Cztery Kąty”, „Twój Pies”, „Codziennik Terapeutyczny”. Soki w kartonach. Woda gazowana, niegazowana. Kawa rozpuszczalna Jacobs w szklanych słoikach. Coś półprzezroczystego, zaokrąglonego na obitej sztuczną skórą poręczy fotela. Na początku wydaje mi się, że to martwy robak, ale to odgryziony paznokieć.

Zawsze mówią, że coś jest na zawsze: będę kochał cię na zawsze, zawsze tam, gdzie ty, zawsze wierni. A przecież nie ma „zawsze”, jest tylko do śmierci. To duża różnica.

Stało się coś strasznego.

Zupełnie nie pamiętam co.

Mogliby w końcu pomalować te ściany. Setki rąk porobiły wokół kontaktów czarne ślady. Nie tylko wokół kontaktów. Ludzie wyjątkowo często dotykają tu ścian. Opierają się, jak już zrozumieją, że w końcu mają o co.

Ośrodek nazywa się Jutro. Nie jest to jakaś najlepsza nazwa. Uczestnicy terapii określają się jako Jutrzaki. Brzmi to jak nazwa jakiegoś zwierzęcia hodowlanego. Takiego sztucznie wyhodowanego, nieudanego, które daje mało futra i mięsa i nie umie się rozmnażać.

Woła mnie kobieta zza biurka. Nigdy nie pamiętam, jak ona ma na imię, otyła i nieruchoma, pani figurka wspawana między monitor, faks i drukarko-skaner, która pomimo obecności tych urządzeń i tak wszystko zapisuje kolorowymi flamastrami w grubym zeszycie A4.

– Marcin – mówi.

Podchodzę do niej, karnie i niepewnie, jak uczeń. Kładę dłonie na biurku. Patrzę na rzędy różnokolorowych cyfr. Cyfry zamieniają się w tęczowe pchły i zaczynają tańczyć.

– Tysiąc trzysta złotych, Marcin – mówi.

– Trzynaście – odpowiadam.

– Co? – pyta.

– Nic, nic, nieważne. – Próbuję przewinąć sam siebie do tyłu, jak starą kasetę. – Tysiąc trzysta złotych to trzynaście banknotów, chyba o to mi chodziło.

Mam pieniądze w kieszeni, spięte spinką, to dobrze. Wyjmuję, odliczam. Jeden pieniądz, drugi pieniądz, trzeci pieniądz.

Jarek wyrasta za nią. Gruby i wielki, i łysy, zawsze ubrany jak na ryby, nie licząc grubych korali zawieszonych na szyi, takich, jakie sprzedają na straganach nad morzem. Dziewczyny śmieją się z niego, że wygląda jak Budda; dla mnie wygląda jak bałwan ulepiony z cholesterolu.

– Czy ja mam dzwonić po policję? – pyta.

Kręcę głową na znak, że nie, nie musi mnie straszyć, będę grzeczny.

– Chcę to usłyszeć, Marcin. Chcę usłyszeć, że nie ma takiej potrzeby – mówi.

Czwarty pieniądz, piąty pieniądz, szósty pieniądz.

Zawsze będziesz alkoholikiem, mówią. Zawsze będę alkoholikiem, powtarzasz po nich. Ale tak naprawdę to oby nie. Obym był nim tylko do śmierci.

– Chodź. – Bierze mnie pod rękę i prowadzi jak staruszkę do miejsca, w którym siedziałem przed chwilą. Siada naprzeciwko, patrzy na zegarek. Wzdycha. Bębni palcami o udo. Czy ja na pewno jej dałem wszystkie pieniądze? Może wystarczy, że dałem jej po prostu jakieś pieniądze?

Jeśli istnieje niebo albo piekło i jeśli jest się tam alkoholikiem na wieczność, to ja dziękuję, to proszę mnie po prostu wyłączyć. W ogóle: proszę mnie wyłączyć. Płacę gotówką. Nie, faktury nie trzeba, dziękuję.

– Co się stało? – pyta Jarek.

Mam na czubku głowy taki ołowiany odważnik, naciska na mózg jak prasa. Muszę potrząsnąć głową i go zrzucić, bo inaczej zwariuję. On widzi, co chcę zrobić, popycha mnie z powrotem na fotel. Gotuje wodę, cztery łyżki do szklanki, drugie tyle cukru. Zrzygam się po tym, ale nie ma sensu tego opowiadać, dla Jarka kofeina z cukrem to najlepsze lekarstwo na wszystkie choroby.

– Coś się stało. – Pokazuję palcem na siebie.

Stawia przede mną szklankę. Lustruje mnie.

– Powiedz.

– Wolę na grupie.

– Nie wiem, czy cię wpuszczę na grupę. Naprawdę, powinienem zadzwonić na policję.

– Skoro muszę, to wyjdę sam.

– Nie, Marcin, ja boję się, że rzucisz się na kogoś z łapami.

– Tylko raz to zrobiłem, na samym początku.

– Właśnie cofnąłeś się na sam początek. Jak w Eurobusinessie. Grałeś kiedyś w Eurobusiness?

Niech mu będzie, pójdę, chociaż nie mam dokąd. Wszyscy są dla mnie źli. Nienawidzą mnie. Umówili się dawno temu, przez internet, albo nie, jeszcze wcześniej, jeszcze zanim powstał internet, zanim się urodziłem; umówili się listownie, bo zobaczyli brzuch mamy, jakiś taki brzydki, i zawiązali spisek, podpisali potrzebne papiery, wymyślili swoją pieczęć, i tak powstało Wielkie Tajne Porozumienie Przeciwko Marcinowi Kani.

Od tej pory dbają, aby zawsze bolało. Abym zawsze wspinał się na górę i od razu z niej spadał, a z każdym upadkiem łamał się jeszcze dotkliwiej. Ludzie, przecież tak się nie da żyć.

– Nie musisz nic robić – tłumaczę mu. – Wyjdę sobie i tyle.

Podnoszę się, stoję prosto. Niech sobie dzwoni, gdzie tylko chce. Ja wcale nie jestem pijany. Ja już byłem pijany. Muszę iść i go znaleźć. Po co w ogóle tu przyszedłem, po jaką cholerę?

Te ściany, brud, wykładziny, stoliki, gazety, wszystko delikatnie zawirowuje, jakby taka wielka dłoń z Monty Pythona włożyła do środka równie wielką łyżkę i zamieszała.

Telefon, zaraz, może zadzwonił, może napisał. Może czeka gdzieś, woła, potrzebuje pomocy.

– Stało się coś strasznego – powtarzam.

– Siadaj. – Jarek łapie mnie za rękę i ściąga z powrotem na fotel.

Nie, nie zadzwonił ani nie napisał. O Jezu, ile myśli.

Przechodź spokojnie przez hałas i pośpiech i pamiętaj, jaki spokój można znaleźć w ciszy.

Telefon jest niemy i wredny. Nie reaguje na moje palce. Jarek ciągnie mnie w dół, siadam.

Pokazuje mi zegarek. Jest jeszcze dziesięć minut. Wkłada mi kubek w ręce, biorę łyk. Słodkie i wstrętne.

– Idź na mityng – mówi. – Za pół godziny jest na Szpitalnej. Zamówię ci taksówkę. Jedź tam, a potem wróć do mnie, jak już wszyscy pójdą.

– Ja muszę posłuchać, co oni mi powiedzą. Chcę dostać informację zwrotną.

Pierwszy dzwonek do drzwi. Świdruje, jakby ktoś przyłożył mi do bębenka usznego wiertło dentystyczne. Wszystko staje się tym dzwonkiem, przykrywa mi całą głowę, w gardle od razu pojawia się znajoma, kwaśna kula pawia.

Kto idzie po schodach? Kogo niesie? Jadźkę? Sylwię? Jakuba? To oni z reguły przychodzą pierwsi. Co powiedzą na mój widok? Jadzia jest dla mnie zawsze miła, ma ten swój babciny uśmiech, ciepły jak kakao, ale reszta? Po prostu każą mi wyjść. I więcej mnie już tu nie wpuszczą. Będą chcieli, abym umarł na ulicy. Pod Żabką. Biedny i samotny. Bo oni też są w tym spisku. Zapisali się do niego przez internet.

O ile to możliwe, bez wyrzekania się siebie bądź na dobrej stopie ze wszystkimi.

Jeszcze raz wyciągam komórkę. Ale na wyświetlaczu nic nie ma.

– Już nigdzie lepiej nie dzwoń – mówi Jarek i wyjmuje mi telefon z ręki, ostrożnie kładzie go na stoliku.

Podaje mi chusteczkę. Próbuję jakkolwiek to powstrzymać, ale nie da rady, leci ze mnie samo. Klepie mnie po ramieniu. Próbuję dać mu znać, że zaraz się uspokoję, ale to wygląda na kolejne drgawki.

Stało się coś strasznego.

To Sylwia. Czerwona na twarzy, zmachana. Szła szybko i energicznie, jak zwykle. Gdy weszła, lekko przekrzywiła podłogę. A może to ja przekrzywiłem głowę. Mówi swoje ciche, pośpieszne „cześć”. Podchodzi do mnie, przechyla głowę. Już widzi.

– Nabroiłeś, Marcin – stwierdza i dodaje, zwracając się do Jarka: – On powinien iść do domu.

– Powinien, ale chce zostać – odpowiada Jarek.

– Cholera, a całą terapię zrobiłeś. I od początku będziesz musiał zaczynać. – Sylwia kręci głową.

– Na razie skupmy się na tym, co jest teraz – mówi Jarek.

Tak, skończyłem właściwą terapię. Jestem Jutrzakiem. Byłem nawet na zamkniętym odtruciu. Nasza wesoła gromada to grupa wsparcia dla tych, którzy chcą podtrzymać trzeźwość, dalej mieć kontakt z ośrodkiem. Jak widać, mnie nie pomogła.

Jarek ma rację. Co będzie, to będzie.

Zacznę od początku albo nie zacznę. Zapiję albo i nie zapiję.

W tym momencie to trochę nie ma znaczenia.

Znaczenie ma, że stało się coś strasznego.

Za Sylwią wchodzi Kuba. I Jadźka. Musieli się złapać po drodze. Albo stali na dole i palili. Jadźka spaliła ze trzy. Twierdzi, że może, bo pali cienkie. Ma w ręku jakiś pakunek, zawinięty w lekko przemoczony papier. Może zapalę, może to mnie uspokoi? Palenie przyprowadza do mnie myśli, jakich normalnie bym nie miał. Pomysły i rozwiązania. Strasznie teraz potrzebuję jakiegoś pomysłu. A najbardziej potrzebuję usłyszeć, że wszystko gra. Że wszystko dobrze, że to była jakaś zwykła awantura, której nie pamiętam. Że Piotrek jest gdzieś z koleżkami albo jakąś dziewuchą. Że po prostu zapiłem i tyle, i świat od tego nie runął, bo pogoda ducha, bo kolejne dwadzieścia cztery godziny, bo upadłeś, to powstań, bla, bla, bla, bla.

Wypowiadaj swoją prawdę jasno i spokojnie, wysłuchaj innych, nawet tępych i nieświadomych, oni też mają swoją opowieść.

– Cześć, Jadźka. – Próbuję uśmiechnąć się do niej pierwszy. Ona podchodzi, powoli, siada naprzeciwko mnie, ostrożnie kładzie pakunek na stole, obok mojego telefonu. Kręci głową na znak, że nie jest dobrze. Patrzy na Jarka.

– Chcę, abyście podjęli decyzję, czy on może tu zostać – mówi Jarek.

– No, nie powinien. – Jadźka ma na twarzy troskę, jakby stała przed wnukiem, który się wywalił i złamał nogę.

– Ja pierdolę, Marcin. – Kuba ściąga płaszcz, nie ma co z nim zrobić, wieszak jest dopiero w sali, więc wkłada z powrotem. Dobry ma ten płaszcz. Z kratką na podszewce, to chyba Burberry. Dobry i drogi.

– Język – przypomina mu Jarek.

– Jeszcze nie ma grupy – odpowiada Kuba.

Dużo ich już, za dużo, wystarczy, żeby urządzić mi tu sąd, a przychodzą kolejni, raz po raz słychać kolejne dzwonki. Helena. Darek, czyli Cuguś. Adam, czyli Szatan. Być może przyjdzie nawet Niemowa. Niemowa zawsze zjawia się, gdy są kłopoty, jak kostucha ze starego filmu, która grała z rycerzem w szachy.

– Byłeś na pogotowiu? – pyta Jadźka.

– Nie wiem – mówię, bo przecież nie mogę tego wykluczyć.

To Szatan, poznaję po huku, z jakim drzwi uderzają o ścianę; nigdy nie może ich normalnie otworzyć, zawsze musi zrobić wejście smoka. Wpada do pomieszczenia, ruchliwa czarna plama odbijająca się od ścian. Zawsze myślałem, że przychodzi naćpany, jest taki szybki, tak go pełno. Ale nie, on po prostu taki jest, dynamiczny, jak ładnie nazwała go kiedyś Jadźka. To ja chciałbym, żeby on był naćpany, bo chciałbym być lepszy od niego. Chciałbym być lepszy od wszystkich, a jestem od wszystkich gorszy. Dzieci, uważajcie przede wszystkim na własne modlitwy.

Strasznie boli mnie ryj. Cały i każda część z osobna.

Szatan widzi mnie i odruchowo cofa się o krok. Chyba pierwszy raz, odkąd się znamy, zrobiłem na nim wrażenie.

– O kurwa, no to pięknie – komentuje.

– Język – powtarza Jarek.

– Może powinieneś iść do łazienki, stary – stwierdza. – Umyć trochę ryj, jak masz tu zostać.

– Więc ty chcesz, aby został? – pyta Jarek.

– A gdzie ma iść? Tylko tu jest jego miejsce. Nigdzie indziej – odpowiada Szatan. Zrzuca czarną skórę na ziemię, pod spodem ma bluzę z szatańskim maziajem, który kręci mi się teraz w oczach jak woda spływająca do odpływu; łapie mnie za rękę i podnosi, chociaż wcale o to nie prosiłem.

– Nie mów, że straszyłeś go policją, no Jarek, do diabła. – Szatan wyciąga wielki palec ozdobiony srebrnym pierścieniem. Jarek łapie go za ten palec.

– W tym miejscu są zasady – odpowiada.

Szatan już nic nie mówi, tylko prowadzi mnie do łazienki.

Znam człowieka w lustrze, ale zwykle wygląda inaczej. Szpakowate włosy, wiecznie podkrążone oczy, opadające jak u buldoga, nos – Marta kiedyś mówiła, że orli, tak naprawdę ktoś przykleił mi go twarzy trochę na złość, trochę dla żartu. Zarost jak papier ścierny. To normalne, ale teraz do zestawu dochodzi więcej atrakcji.

Pod jednym okiem rozlała się śliwkowa plama. Samo oko czerwone, jakby ktoś wepchnął mi do gałki ocznej pomidorek koktajlowy. Nos generalnie jakiś inny, to znaczy wciąż orli, wciąż dla żartu, ale teraz jeszcze nierówny, taki bardziej na bok.

Sweter, o dziwo, jest czysty. Ściągam go, Szatan mi pomaga. Na koszuli chlusty krwi idą przez całą klatkę piersiową, na skos, jak dwie szarfy.

Nie jestem zdziwiony. Już to widziałem. Ale w tym świetle, kiblowym i bladym, wszystko wygląda zupełnie inaczej.

Niech twoje osiągnięcia, zarówno jak plany, będą dla Ciebie źródłem radości.

Pukanie do drzwi. Siedemnasta. Kręcę głową i daję Szatanowi znak, żeby mi pomógł włożyć sweter.

– Chcesz jeszcze zostać sam? Odlać się czy coś? – pyta.

Matko, jaki miły chłopak. Mógłby być moim synem.

Właśnie, niech mój syn zadzwoni. Czemu nie dzwoni? Czemu nie krzyczy? Może jednak wszystko jest w porządku? Może wrócił do domu? Może się znalazł? Może jest?

Idziemy do sali. Sala to przede wszystkim kanapa w kształcie półkola, pokryta starym szarawym obiciem, trochę jak fotele w autobusie. W rogu paprotka. Flipchart, na białej kartce wypisane: EMOCJE, i dwie rubryki, minus i plus. Obie puste. Pewnie się zagadali i zapomnieli wypełnić. Do tego odrapany regał na dokumenty, na nim kilka skoroszytów, długopisy i puchar za bieg abstynenta. Naprzeciwko kanapy dwa fotele i stolik. Wszystko sprzed dwudziestu lat, ciężkie, zawiesiste, chociaż ze sklejki, skaju i tapety. A mimo to przyjazne. Ściany już nie tak brudne jak na korytarzu – skoro wszedłeś do tego pomieszczenia, to znaczy, że już się jakoś spionizowałeś.

Siadam z boku, przy samych drzwiach, na wylocie.

Jarek wchodzi do środka, za nim cała reszta. Jadzia, Sylwia, Helena, Darek, Kuba, Szatan. A nawet Michu, zapomniałem o nim, dawno go nie było. To Jarek będzie wesoły, bo przyszedł w końcu ktoś grubszy od niego. Rozsiadają się, Jadźka obok mnie. Kładzie mi dłoń na plecach. Wiedziałem, że to zrobi. Jest z tego jakiś pożytek, wypuszczam z siebie więcej starego powietrza.

– Wszyscy? – pyta Jarek.

– Wszyscy – odpowiadają wszyscy.

Jarek wstaje, zamyka drzwi, siada z powrotem na kanapie. Zdjął polar i dumnie prezentuje podkoszulek: 30. Ogólnopolski Bieg Trzeźwienia. No, on na pewno w nim nie biegł. Jest z tych, którzy nie dobiegają do autobusu.

– Z Marcinem, jak widać, jest nie najlepiej. Proponuję głosowanie w kwestii takiej, czy chcemy, aby Marcin tu został. Bo regulaminowo nie może.

Wiem, że patrzą na mnie, ale ja jeszcze nie dam rady popatrzeć na nich, wgapiam się w podłogę.

Widzę po nogach, gdzie kto siedzi.

– Tak więc proszę o głosowanie. Kto jest przeciwko temu, aby Marcin tu został? – Jarek poprawia okulary.

Nikt nie podnosi rąk. W końcu Jarek podnosi. I Michu. I Jadźka.

– Regulamin jest regulaminem, wybacz, Marcin, widzę, że coś się zadziało, ale rozumiesz – Michu od razu zaczyna się tłumaczyć, bulgocze takimi na wpół połkniętymi słowami, ledwo można go zrozumieć, jak zawsze, gdy się zestresuje.

– A ja chcę, żebyś pojechał do szpitala, a potem do domu – mówi Jadźka, znowu kładąc mi rękę na plecach. – Jak chcesz, mogę pojechać z tobą.

Jarek kiwa głową. Też mógłby powiedzieć, co by chciał, ale widzi, że sprawa jest przegłosowana. Nie lubi marnować słów. Jeszcze raz wypuszczam powietrze. Coś w płucu, ukłucie. Przedtem go nie było, a teraz jest. Jarek zawsze mówi, że gdy napięcie odchodzi, w różnych miejscach ciała pojawia się ból i trzeba go przyjąć jak prezent, bo trupa już nic nie boli.

Wykonaj swą pracę z sercem – jakakolwiek byłaby skromna, ją jedynie posiadasz w zmiennych kolejach losu.

– Z czym przyszliście? – pyta Jarek. Nadaje kierunek, kiwa w stronę Sylwii. Ona siedzi pierwsza, z rogu. Odgarnia grzywkę z czoła, zakłada nogę na nogę, opiera się o krawędź. Od razu widać, że przyszła zła. Stara się na mnie nie patrzeć, ale średnio jej to wychodzi.

– Sylwia, alkoholiczka. No u mnie nerwowo, niedobrze. Cały dzień chodzę jakaś taka zła, na szpilkach. Może to mój były mąż, tak, na pewno to mój były mąż, on nawet telefonu nie raczy odebrać. A sprawa jest prosta, jest lokal, nasz wspólny, nie chcieliśmy go sprzedawać i dzielić, razem wynajmujemy i dzielimy się zyskami, już to opowiadałam zresztą, córka będzie pełnoletnia, to przepiszemy na nią i ona zdecyduje. No i fajnie, ale jest problem z najemcą, tam są cały czas interwencje policji, sąsiedzi się burzą, spółdzielnia, ja mam ciągle telefony, no ale to on chciał wynająć, prawda, na tę Setę i Galaretę, mówił, że to dobre pieniądze. Pieniądze może i dobre, ale jakim kosztem? Ja tam muszę chodzić, użerać się, a wy wiecie, jak tam śmierdzi? Lokal, w którym leją szoty za trzy złote?

Wszyscy wiedzą, jak taki lokal śmierdzi. Gdy taki zapach przyśni się w nocy, to od razu wybudza i nie pozwala spać już do rana.

– A teraz, skurczybyk, nawet nie raczy odebrać. Odbiera, słuchajcie, jego partnerka. I w kółko to samo, Maćka nie ma, Maciek nie może. Aż chciałam jej powiedzieć: co ty, kurwa, jego sekretarką jesteś czy narzeczoną?

– Język – przerywa jej Jarek. Notuje, zresztą wszyscy notują, oprócz mnie. Ja nigdy nie notuję. A potem na zwrotkach gadam bzdury, bo nic nie pamiętam z tego, co mówili.

– No ale rozumiesz, Jarek? To jest dla mnie jakaś obca kobieta. Tymczasem ja mam z nim wciąż sprawy, umowy, ustalenia. I ja nie chcę się w ich życie wpieprzać, bo mnie to nic nie obchodzi, co oni robią; ja chcę tylko pilnować tych naszych ustaleń.

Uderzają naraz, jakby się umówili: młot walący z całych sił w pokrywającą mózg membranę, tak że boli każda kość czaszki, i pragnienie, znajome, a zawsze potworne. Woda tylko spłynie po tym pragnieniu, nie przebije się przez skorupę, która oblepiła przełyk. Musi być gaz. Najlepiej piwo. Albo dwa.

– Wszystko? – pyta Jarek.

Sylwia kiwa głową.

– Kuba? – Patrzy na siedzącego obok Jakuba.

Piwo wypite duszkiem, nawet ciepłe, nawet z puszki. Bąbelki rozpuściłyby ten brud w trymiga, zabrałyby go ze sobą w dół brzucha.

Kuba chowa telefon do kieszeni. Jak zawsze robi to za późno, chociaż zwracali mu uwagę dziesiątki razy: nie odbieraj, wyciszaj, przełącz na samolot, raz nawet chcieli usunąć go za to z terapii. Teraz chyba już się przyzwyczaili.

– Przepraszam, praca – wyrzuca z siebie jak zwykle.

– Z czym przychodzisz? – pyta go Jarek.

Kuba musi się skupić, bierze oddech, rozgląda się po wszystkich, na moment zatrzymuje się na mnie, ale to nie pomaga mu w skupieniu. Parę razy bezgłośnie porusza ustami jak ryba, zupełnie nie wie, od czego zacząć.

Mam zupełnie zatkane ślinianki. W gębie pełno brudnego pyłu. Jakbym najadł się węgla.

– Jest… różnie. – Drapie się po włosach, długich i gęstych, zaczesanych do tyłu, ujarzmionych żelem. Na początku mówiliśmy na niego „Wodecki”, ale potem zrozumieliśmy, że to miły chłopak. Albo wszyscy zaczęliśmy być mili; trochę nauczyliśmy się jak.

– Sprawa przejęcia wciąż wisi na włosku. My jesteśmy gotowi, mamy dokumenty przeorane wzdłuż i wszerz. Śmieję się z moim wspólnikiem, że na pamięć to znamy, możemy recytować, obudzeni w środku nocy. I mamy tam swojego człowieka w radzie nadzorczej, i niby wszystko pyka. Ale boimy się, że u nich pojawił się biały rycerz. Próbujemy sondować, podejrzewamy kto, wypytujemy się, ale nikt nie chce nam nic powiedzieć. Wszyscy na nasz widok zapominają języka polskiego. Albo nawet nie odbierają.

Bądź ostrożny w interesach, na świecie bowiem pełno oszustwa.

– Ale jak się z tym czujesz? – Jarek przerywa mu pytaniem, bo zaraz Kuba zacząłby czytać indeksy WIG.

– No, nietrudno o paranoję – odpowiada, dalej gładząc się po tych pięknych kudłach. – Ale zwiększyłem treningi, więcej basenu, mam Multisporta, więc od razu o szóstej rano basen, masaż. Kiedyś był telefon do chłopaka, kreska, a teraz mnie błotem smarują.

– A jak z ojcem?

– A, z ojcem – mówi, jakby nagle przypomniało mu się to słowo.

W wyobraźni zbiegam na dół, do Żabki, na łeb, na szyję. Raz o mało co nie spadam ze schodów, ale w ostatniej chwili chwytam się poręczy. Wybiegam na chłodną, obleśną mżawkę, łomot w mojej głowie rozsadza mi szwy czaszki, jednocześnie świat staje się niemożliwie ostry. Zasłaniając oczy, wchodzę do sklepu, biorę z lodówki dwa pierwsze lepsze piwa, podchodzę do sprzedawczyni. Zmęczona kobieta ze wschodnim akcentem i zmęczonym spojrzeniem bierze ode mnie cudownie zimne puszki, ja jeszcze pokazuję na wyeksponowane zaraz za nią kolorowe setki, celując w cytrynę, po czym wkładam dłoń do kieszeni.

Właśnie, nie wiem, czy mam przy sobie jakieś pieniądze, ale przecież muszę mieć. Zawsze coś miałem w którejś z kieszeni. W spodniach, w płaszczu, gdziekolwiek. Sprawdzam. Jest. Brawo, Marcin. Jednak umiesz o siebie zadbać, zuchu. To dycha albo dwadzieścia. Zgnieciona, miękka, piękna. Uratuje ci życie.

– Ojciec wczoraj coś powiedział, pierwsze zdanie. Tak że progres. Lekarze mówią, że nie będzie tak źle. Mimo że wiecie, siedem godzin minęło, zanim go sprzątaczka w tym pokoju znalazła.

– Co powiedział? – pyta Jadźka dosyć cicho.

– Co? – pyta Kuba, bo usłyszał.

– Co twój tata powiedział? – pyta Jadźka, głośno.

Łapię się za głowę. Niech mówią, skoro muszą; byleby nie powtarzali.

Niech ci to jednak nie zasłoni prawdziwej cnoty; wielu ludzi dąży do wzniosłych ideałów i wszędzie życie pełne jest heroizmu.

Powtórzone słowa to gwoździe wbijane bardzo powoli w głowę.

– Powiedział: „Znowu, kurwa, pomidorowa”.

Wszyscy wybuchają śmiechem.

Wstaję, lekko tracąc równowagę, podpieram się o ścianę, dokładając się do czarnego śladu przy kontakcie, a następnie robię krok przez próg, ostrożnie, tak by nie utopić się w wykładzinie.

Wybór jest prosty. Zatrzymuję się na korytarzu. Kobieta zza biurka patrzy na mnie pytająco. Już pamiętam, jak ma na imię. Przejeżdżam językiem po zębach.

– Jola, słuchaj, muszę na chwilę wyjść.

Ona tylko wzrusza ramionami, spokojnie, przecież nikt nigdy nie trzymał nikogo tu siłą. Ja też nie muszę biec. Zbiegnę sobie dopiero po schodach.

Krok w stronę drzwi i w tym momencie na moim barku ląduje ciężka dłoń.

– Ty jesteś niemożliwy, Marcin – mówi Jarek.

– Bardzo chce mi się pić – tłumaczę.

– Skoro już łamiemy regulamin, aby ci pomóc, to okaż nam wdzięczność. Pamiętasz, co to wdzięczność, Marcin? – Odwraca mnie do siebie jak kukłę. Wygląda jak bałwan z masła, ale to strasznie silny chłop. Z drugiej strony przy mnie każdy jest silny.

Wciąż mam rękę w kieszeni. Miękkie, małe zbawienie. Wyciągam je. To nie jest dziesięć złotych ani dwadzieścia. To czyjaś wizytówka. Kurwa mać. Tylne kieszenie, kondomówka, nic. Straciłem szansę. Nie będę dzisiaj z nikim w raju.

Jarek znika, po chwili przynosi mi odkręconą butelkę wody gazowanej.

Szlam w przełyku zaczyna się odklejać. Powoli. Ulga nie jest natychmiastowa, rozchodzi się po wnętrzu gęby w delikatny, łaskoczący sposób. Czuję, że trochę się naprawiam. Zmieniam rozdzielczość. Odrywam butelkę od ust, dopiero gdy zaczynam czuć, że się zrzygam. Oddaję Jarkowi.

– Jest twoja – mówi, pokazując mi gestem, żebym wszedł z powrotem do sali.

– Masz może ibuprom? – pytam go.

– Nie bądź bezczelny. – Uśmiecha się.

– Mama znowu próbowała namówić mnie na wino – teraz mówi Helena. Najmłodsza ze wszystkich, niewiele ponad trzydzieści lat. Długie blond włosy, pod nimi ukryta biała twarz zamaskowana grubą warstwą podkładu, bardzo, bardzo czerwone usta, pełno bransoletek, łańcuszków na szczupłych dłoniach, pierścionki, długie paznokcie jeszcze czerwieńsze od ust. Mógłbym słuchać tych dźwięków z płyty do zaśnięcia: jej głosu, mówiącego cokolwiek, i cichego chrzęstu biżuterii przy każdym ruchu rąk.

– No ale odmówiłam. Do niej chyba nigdy nie dotrze, że jestem alkoholiczką. Mówię, mamo, jestem. Proszę, zrozum, to choroba, zdiagnozowali ją specjaliści. Ale mogę mówić i mówić, i tak jest jak grochem o ścianę. Jaka alkoholiczka, dziecko, wmówili ci to, ty obok alkoholizmu nawet nie stałaś. Wiecie i znacie.

Nie wiem, nie znam, mnie nikt nigdy nie próbował wyperswadować, że Marcin Kania jest alkoholikiem; mnie z kolei całe życie próbowali do tego przekonać. Wciąż nie wiem, czy im się udało.

– W każdym razie może nauczyłam się jej odmawiać, ale chciałabym nauczyć się nie odbierać za każdym razem, gdy dzwoni. Nie szukać odruchowo kluczy do mieszkania, gdy zaczyna mi płakać przez telefon: przyjedź do mnie, córuś, ojciec znowu zrobił to i to. Ojciec oczywiście nic nie zrobił. Jak miał coś zrobić, skoro go nie ma i nigdy nie było. Chciałabym nie wkładać odruchowo płaszcza, kiedy mówi: córuś, nie mam nikogo oprócz ciebie, przyjedź, proszę, jak najszybciej.

Helena zaczyna płakać, jak zwykle tak, że prawie tego nie słychać. Jarek podaje jej chusteczki.

– Zawsze wyciąga moje ulubione. Fevre, takie chablis z żółtą etykietką. Stawia je na stole, bez pytania, obok dwa kieliszki. Chciałam rzucić w nią tą butelką.

– No ale się nie napiłaś.

– Nie, nie napiłam się – mówi to i wydmuchuje nos, tak głośno i mocno, że przez chwilę się boję, że coś jej pęknie w twarzy, po czym kiwa głową na znak, że to wszystko.

Michu dalej się we mnie wgapia. Ma ciężkie, opadłe spojrzenie psa, który się obżarł, ale mimo to wciąż jest zły, nikt nie wie dlaczego, on sam też nie, po prostu raz się wkurwił i tak już mu zostało, na całe życie. Jarek przenosi wzrok z Heleny na Szatana – ten jak zwykle się rozparł, ze trzy osoby mogłyby usiąść na jego miejscu, noga w skórzanych spodniach uderza mu o podłogę tak szybko, jakby próbował przebić się piętro niżej. Pewnie nie może się doczekać, aż coś powie. Kiedyś nawet siadał z boku, tak by być pierwszy, ale Jarek postanowił nauczyć go pokory. Teraz Szatan siedzi w środku, bo Jarek lubi zacząć raz od lewej, raz od prawej.

– Adaś. – Jarek daje znak Szatanowi, aby mówił.

Chcę się jeszcze napić, profilaktycznie, ale właśnie poczułem, że drżą mi ręce. Mimo to próbuję. To zabawne, że gdy zaczynam trzeźwieć, dopiero wtedy wyglądam jak pijany. Nie trafiam wodą do ust, spływa mi po brodzie na koszulę, próby utrzymania butelki kończą się jeszcze gorzej. Wszyscy oprócz Micha udają, że nie zwracają na to uwagi.

– Ja źle się czuję, Jarek. – Michu ma głos dzieciaka, któremu każą zjeść trzeci deser, a który już nie może.

– Teraz Adam. – Jarek pokazuje na Szatana.

– Nie, ja źle się czuję z tym, że Marcin tu jest. No spójrzcie na niego, no. On naprawdę powinien iść do domu.

– Zostałeś przegłosowany – przypominam mu.

– No i to też mnie denerwuje, że nie wiadomo po co nagle łamiecie regulamin. On tu jest na jakichś specjalnych zasadach?

Wyciągam telefon. Dzwoni Marta, moja żona. Jeszcze nie mam siły odebrać. Chowam komórkę z powrotem do kieszeni.

– Mnie też denerwują różne rzeczy, Michał – mówię.

Zapomniał, wół jeden, jak przez pierwsze trzy miesiące miał nawrót za nawrotem, jak co tydzień przychodził, płacząc, że zapił i zaćpał. Przypomniałbym mu, gdybym miał siłę powiedzieć tyle wyrazów.

– Co cię niby denerwuje, Marcin? Że czacha ci dymi?

– Świat to nie jest twoja taryfa, Michu, nie jesteś w niej sam i nie pojedzie zawsze tam, gdzie chcesz – gdy to mówię, brzuch zaczyna mu lekko podskakiwać ze złości, piłka opięta lawendowym sweterkiem. Ostatni raz tak się wściekł, gdy wyszło na terapii, że wszyscy, łącznie z Jarkiem, jeżdżą Uberem.

– Albo on se pójdzie, albo ja pójdę! – huczy teraz, wymachując łapami.

– Spokój! – krzyczy Jarek.

Zapada cisza. Wszyscy przyciskają się do oparcia kanapy, patrząc na siebie nawzajem jak skarcone dzieci.

– To może ja zacznę, co u mnie… – bąka Szatan, ale Jarek przerywa mu władczym ruchem ręki.

– Wy, alkusy, wy niemożliwi jesteście. Już człowiek zaczyna wam wierzyć, że przemówił wam do rozsądku. A wy znowu, w kółko, jak małe dzieci.

– To on przychodzi tu prosto z pieca – Michu wskazuje na mnie palcem – nie ja. To on robi bardachę. Jadzia ma dziś piątą świeczkę, a on przyłazi w takim stanie.

– Ja nie mam z tym problemu, Michałek – mówi cicho Jadźka, ale on jej nie słucha.

Mierzą się spojrzeniami jak pies z panem; Michu próbuje, ale Jarek zawsze wygra. Potrafi zamienić ten swój wielki łeb w oślepiające słońce. Gdy na niego patrzysz, cała twoja historia picia wyświetla się na jego brodatej gębie jak na ekranie. Musisz się odwrócić, bo wstyd wypala ci oczy.

– No to jak chcesz, to idź, Michał. – Pokazuje Michowi drzwi. Ten nawet na chwilę się podnosi. Ale zaraz znowu uderza ciężkim dupskiem o kanapę.

– Nigdzie nie pójdzie, bo chce tortu – śmieje się Darek. Odezwał się po raz pierwszy. Siedzi w rogu, przycupnięty, ubrany w różowy sweter, od patrzenia na który bolą mnie oczy. Bazgrze coś na kartce, jak zwykle. Zawsze kiedy skończy, zdąży zwinąć kartkę w kulkę i wrzucić ją do plastikowego kosza na śmieci, zanim ktokolwiek zobaczy, co tam namazał.

Michu odwraca się do ściany, jakby obrażony, że tak naprawdę to Cuguś ma rację. Pijakowi w trzeźwieniu honor się kończy, jak przynoszą deser.

Szatan znowu podnosi rękę. Jarek kiwa głową.

– Adam, alkoholik, narkoman, inne uzależnienia. Długo mnie nie było, trzy miesiące chyba, tak? Może nawet i cztery. Jest po maksie chujowo. Tak, wiem, język, sorry. W każdym razie przez te trzy miesiące z chłopakami naprawdę było na ostrzu noża. Gdybyśmy nie zarabiali na tym, kur… czę, szmalu, gdyby to nie była nasza robota, gdyby Grzesiu i Jacek nie mieli na chacie gówniaków do wykarmienia, tobyśmy rozwiązali zespół. Po prostu. I chodziło o chlanie, oczywiście, bo o co innego? Mówiłem wam, jaki mam plan: postawić ich przed faktem dokonanym, zero wódy na backstage’u, nawet browarów, o innych sprawach już nie wspomnę. Po koncercie to ja idę spać, a wy róbcie sobie, co chcecie, bus call o drugiej. Ale przed koncertem pełna oaza, tylko różańca w dupie brakowało. No i wprowadziłem to i po trzech tygodniach powiedziałem: dobra, w dupie to mam, pijcie, bo nie można z wami wytrzymać. Chłopaków rozsadzało, powietrze było jak nożem kroić, kłótnie o byle gówno. Sarius, Jacek w sensie, tak zajebał, w sensie uderzył w ścianę, że chcieli mu łapę włożyć w gips. A wszyscy dookoła mówili mi: Adaś, kurwa, język, przepraszam, wiem, wszyscy mówili mi: Adaś, nie ma rock and rolla bez smaru. Nie ma opcji wyjść na scenę o suchym ryju. To bez sensu. To jak się bzykać w ubraniu. A sam koncert to jest taki zajebiaszczy wyrzut dopaminy, że człowiek musi się potem schłodzić. I wiecie, ja ich rozumiem, bo sam to czuję. Ja idę sobie na masaż, robię pompki, przepraszam panie za ten detal: walę konia, ale to w ogóle nie jest to. Nie schodzi. A jeszcze ten Facebook, ci kretyni piszący: Bloodspawn było dobre, jak piłeś, Adam. Gdzie ten rock and roll, Adam. Teraz jest rock and roll, wy, kurwa, wiem, język, przepraszam, kretyni, bo płyta jest w notowaniu Billboardu. Jak tak trochę posiedzę z tymi niedojebami i się nakręcę, to dopiero trzy magiczne tabletki sprawiają, że mogę iść spać. Dopiero wtedy odpuszcza. A wiadomo, trzy lufy, kreska, do tego jakieś palenie i odpuściłoby momentalnie.

Zapada cisza. Znowu telefon. Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden, w końcu wyciągam go z kieszeni. To Marta. W sumie mam od niej jedenaście nieodebranych.

Ani też nie podchodź cynicznie do miłości, albowiem wobec oschłości i rozczarowań ona jest wieczna jak trawa.

– Muszę odebrać. – Wstaję z kanapy i znowu wychodzę na korytarz.

– Gdzie jesteś? – pyta moja żona.

– Ja? Na… na grupie. To znaczy na terapii – odpowiadam jej.

– Czy Piotr jest z tobą?

– Nie. Nie jest ze mną. – Mógłbym dodać pytanie retoryczne, co on właściwie miałby tu ze mną robić. Ale nie dodaję, bo wiem, że stało się coś strasznego.

Tylko boję się jej to powiedzieć.

Ona musi sama na to wpaść.

– Ma wyłączony telefon. Od wczoraj.

– Idź do nich do mieszkania – mówię. Kłamię, bo inaczej nie umiem.

– Byłam. Jest otwarte i nikogo nie ma w środku.

– Zadzwoń do Kingi.

– Ona jest od tygodnia w Hiszpanii.

– Tak, ona jest w Hiszpanii. No tak.

Być może nawet to wiedziałem, ale musiało wpaść w jedną z tysiąca dziur, z których składa się moja głowa. Marcin Kania, myślę. Obracam w głowie własne imię i nazwisko, dopóki nie staną się dwoma nic nieznaczącymi wyrazami. Marcin Kania. Gdy Bóg stworzył Marcina Kanię, chciał przeprowadzić eksperyment.

– Jesteś tam?

– Jestem.

– Rozumiesz, co do ciebie mówię? Ich mieszkanie jest otwarte. Nikogo nie ma w środku.

Oczywiście, że wiem. Ale Marcin Kania nie umie powiedzieć prawdy.

– Może gdzieś wyszedł. Poczekaj tam na niego. Może zaraz przyjdzie.

– Przyjedź tu.

– Jestem… jestem na terapii.

– Przyjedź tu, bo ja muszę zadzwonić na policję.

– Poczekaj. Nie musisz dzwonić na żadną policję.

– Muszę.

– Marta, nie przesadzaj. On nie ma ośmiu lat. To nie jest tak, że nie wrócił ze szkoły.

– Nie mów mi, co mam robić.

– Marta. Ja wiem, że ty się o niego ciągle martwisz…

– Nie mów mi, kurwa, co mam robić – warczy.

Oczywiście, że jej tego nie powiedziałem, ale tym razem ma rację. Stało się coś strasznego. Kompletnie tego nie pamiętam, ja po prostu to wiem. I czuję to, cały czas, w sobie. Jakbym połknął igłę.

– Ja cię przepraszam, ale ja znowu piłem, Marta. – To wypada ze mnie samo. Ona milczy, przez chwilę długą jak nieprzespana noc. W końcu mówi:

– Za ile będziesz?

– Zaraz. – Rozłączam się.

Gdy siadam z powrotem na kanapie, ból głowy uderza z podwójną mocą, o czaszkę biją mi z obu stron niewidzialne pięści, do tego znowu to potworne pragnienie. Szatan opowiada teraz o jakiejś dziewczynie, która wysyła mu nagie zdjęcia przez Instagram i grozi mu, że jeśli się z nią nie umówi, to wyśle je też jego żonie.

– Powiedziałem, że moja żona też lubi popatrzeć na ładne babki. – Śmieje się. I wszyscy się śmieją, i tylko ja się nie śmieję.

Jarek daje Szatanowi sygnał, że już wystarczy tych historyjek. Odwraca się w moją stronę. Wraz z nim robią to wszyscy.

– Nie możecie się doczekać, co? – wzdycham.

– Z czym przychodzisz, Marcin? – pyta Jarek.

Buty wpadają mi w wykładzinę aż po kostki. Już nie mogę wstać i stąd wyjść. Żabka. Czarne ślady na ścianach. Ból, łomot. Pięściami o czaszkę, od środka.

Wszyscy są przeciwko Marcinowi Kani, gdziekolwiek biedaczek pójdzie. Całe życie, cały kosmos, wszystko. Ten wielki pech narodził się wraz z układem słonecznym.

Rozwijaj siłę ducha, aby mogła cię osłonić w nagłym nieszczęściu.

Telefon, znowu. Wiem dlaczego. Pewnie dopiero teraz zapaliła światło w kuchni i zobaczyła, co jest na podłodze.

– Marcin, alkoholik, lekoman, hazardzista, seksoholik. Stało się coś strasznego – mówię.

– To widać – rzuca Sylwia.

– Ale tak naprawdę nie wiem co – ciągnę. – Obudziłem się w mieszkaniu mojego syna. I jego żony. W kałuży krwi. Nie wiem, czy to moja krew. Nie, nie byłem w szpitalu.

Zamykam oczy. Nie chcę natrafiać na ich spojrzenia. Podczas rundki nie można nikogo oceniać słowami, mówić, że zrobił źle, dobrze, głupio, mądrze, więc wszyscy nadrabiają wzrokiem.

– Nie wiem, gdzie jest mój syn. Żona go szuka. Jest przerażona. Jeszcze jej o tym nie mówiłem. O tym, że obudziłem się w jego mieszkaniu. Boję się. Boję się jej to powiedzieć.

Ktoś chce jakoś to skomentować, słyszę takie pierwsze czknięcie, ale Jarek ucisza tego kogoś.

– Spotkałem się z nim na kolacji. Chciał mi coś powiedzieć. Nie mam pojęcia co. Ostatnie, co pamiętam, to że siedzimy w restauracji.

– Byłeś trzeźwy? – pyta Jarek.

– Jeszcze wtedy tak – odpowiadam.

Otwieram oczy. Patrzą się na mnie, ale w tych spojrzeniach nie ma opinii ani oceny. Jest coś innego. Na początku nie rozumiem co. Odchylam się na oparcie, biorę głęboki oddech.

Nie dręcz się tworami wyobraźni. Wiele obaw rodzi się ze znużenia i samotności.

– Nie mam pojęcia, co robić – wyznaję.

Oni też nie wiedzą. Nawet Jarek. Skąd mieliby wiedzieć?

– Boję się jej powiedzieć. Wszystkiego się boję, jak sam skurwysyn. – Boję się to powiedzieć, więc szepczę, ale oni i tak słyszą.

Czekam, aż Jarek przypomni: język, ale Jarek milczy i wtedy już rozumiem. Oni też się boją.

– Ostatnie co pamiętam, to że siedzimy w restauracji i mój syn zaczyna mi mówić, że mnie nienawidzi.

Pod słabym diabłem

dwa lata wcześniej

To niebywałe, ile można mieć dobrej zabawy. Po co siedzieć w domu? W domu ludzie umierają.

Tu nie ma żadnej większej filozofii – każda zabawa jest dobra, każda nuda jest zła, nudne sprawy nudzą, a wesołe weselą.

– Przysięgam, że myślałem, że chodzisz do podstawówki. Do ósmej klasy – mówię jej.

Powiedzcie, jak taki piękny uśmiech wszczepili w tak drobne, chude ciałko? Przecież ją zaraz rozsadzi od śmiechu. Muszę ją uratować. Tak, to jest moje dzisiejsze zadanie. Nie mogę dać jej się rozpaść, kruszynie ślicznej.

– Już nie ma ósmych klas – przypomina mi.

– Już nie ma dzikich plaż – przypominam jej.

I znowu się śmieje. Zaraz ją pocałuję. Nawet nie w usta, chociaż są piękne i czerwone, tylko w ten piękny biały uśmiech.

Stoimy w korytarzu, w sali obok, przeznaczonej do tańczenia, lecą jakieś najgorsze piosenki, ta nieustanna moda na lata osiemdziesiąte, jak można wciąż słuchać tego gówna, jomaha, jomaso, you’re a woman, I’m a man. Ja w latach osiemdziesiątych byłem już prawie dorosły i pamiętam te wszystkie paździerze. Sierocki sprawił, że waliło tym z każdego okna; za słuchanie tych wymiotów można było normalnie dostać w łeb.

Miałem Master of Puppets na kasecie od wujka z Niemiec. Oryginalnej, z żółtą nalepką. Walczyłem z tym gównem jak z komuną.

– Co tam masz? – Zerkam jej do szklanki.

– Rzekomo drinka – odpowiada. Oczy też ma wielkie. Dwa szlachetne szafiry.

– Czyli soczki dla dziewczynek – trochę ją karcę. Prosi o to tymi szafirami.

Dopijam to, co mam. To Glenfiddich, podobno dwunastoletni. Nie lubię single maltów, w ogóle nie lubię whisky z Wysp. Jest w nich jakiś drobny absmak, jakaś pomyłka z tyłu języka. Jakby ktoś się do nich tak trochę zeszczał bagnem. Burbony to co innego. Piękna plebejska słodycz. Boskie cukiernictwo. Bo słuchajcie: alkohol to najpoważniejsza sprawa na świecie i w alkoholu albo jest pozerka, albo są fakty. Możesz udawać, że coś jest dobre, bo zapłaciłeś za to szmal, bo pasuje ci do spinek mankietowych, bo możesz sobie siedzieć na grzędzie z kolegami snobami i grać w grę pod tytułem jesteśmy super, właśnie poszliśmy do barbera i zrobiliśmy mu razem loda, a on spuścił się nam na kudły i ułożył nam z tego piękne fryzury, a potem wkładaliśmy sobie do dupy kije do golfa, te najdłuższe, drivery. Słuchajcie mnie, smerfy z Wólczanki, ja jestem tutaj, ja, Marcin Kania, jestem tu i stoję po stronie prawdy. Prawda tkwi w cukrze. W klarowności. W mieszance kukurydzy i jęczmienia.

Ale tutaj nie ma burbonów, więc trzeba pić czystą wódkę. A czysta wódka to coś niebywałego. Wódka to piękna srebrna struna, która biegnie przez całą rzeczywistość, napina ją, prostuje, sprawia, że wszystko się trzyma kupy; zaklęcie, które zawsze działa. To niesamowite, że ludzie wymyślili coś takiego.

Wskazuję na bar, następnie krzyżuję dłonie pod kątem prostym, na znak, że zaraz wracam. Biorę od Kruszynki szklankę, aby przynieść jej coś lepszego niż to, cokolwiek tam pije.

I nagle doznaję olśnienia, jak zawsze w takich sytuacjach, do tych olśnień mógłbym nastawiać zegarek: czemu ja tu jeszcze jestem? Czemu wpycham się w tłum rozgadanych, przepoconych ludzi po wydzieloną porcję darmowego alkoholu; znoszę to upokorzenie rodem z Lotu nad kukułczym gniazdem, gdy Nicholson stoi w kolejce po leki; dlaczego słucham tego dudniącego gówna, zatęchłych bazarowych trupów, i czemu daję się co sekundę gwałcić, zaczepiać, szarpać, myć sobie łeb pytaniami, a jak żona, dzieci, rodzice, praca, wyniki badań, wakacje, kredyt, siłownia, życie, zakupy, głowa, ręka, nerka, dupa, jak twój mózg na ścianie? Przecież dużo lepiej, dużo logiczniej jest w drodze powrotnej zajechać na stację benzynową, kupić zero siedem jacka, a najlepiej dwie zero siódemki jacka, aby mieć jeszcze trochę na jutro rano, do kawki; kupić te trzy razy zero siedem (tak, właśnie tak będzie najlepiej) i wrócić do domu, zejść do piwnicy, do mojego Fajnego Pokoju, założyć słuchawki na bluetooth, te, które kupił mi Piotrek, Marshalla, włączyć sobie dobrą muzykę, na przykład Toola albo Slipknota, albo Metallicę, albo jednak Toola, tę płytę z białym maziajem na okładce, w każdym razie ROCKA, muzykę, która ma DUSZĘ, CIĘŻAR i EMOCJE. Śmiej się, śmiej, młody człowieku, ja przeżyję ciebie i wszystkich twoich kumpli.

No dobrze, ale dlaczego tu jestem? Bo w domu ludzie umierają. Bo trzeba korzystać z dobrej zabawy.

Dopiero gdy się wybawisz, pojedziesz sobie umrzeć. W nagrodę.

A poza tym te białe zęby, no właśnie. Muszę pilnować mojej Kruszynki.

– Jesteś znajomym Zbyszka? – pyta, gdy do niej wracam. Podaję jej gin z sokiem z limonki.

– Zbyszka? – pytam trochę dla jaj. Bierze łyk ginu. Smakuje jej, widać. Potrafię dobierać alkohole do ludzi.

– Zbyszka, jesteśmy na jego urodzinach. – Nagle niepewność mąci jej oczy, robi się zaniepokojona, w jej świecie wszyscy są gdzieś po coś, zachowują się i żyją po coś. Przyczyny zawsze mają skutki. Ludzie nie przychodzą do danych miejsc tak po prostu. Rozumiem tę reakcję. Tak kruche istotki nie mogą wystawiać się na chaos, on porywa je w zimną wieczność, w straszne dni, których jeszcze nie znamy.

– Żartuję, grałem ze Zbyszkiem w zespole.

– Wow! – Otwiera szeroko oczy. – W Teatrze Lalek?

Dobrze, że wziąłem sobie od razu dwie wódki. I że pokazałem barmanowi, że ma lać na trzy palce. Normalnie na takich imprezach chcą, żeby wszyscy się jak najszybciej natrąbili, dzięki czemu będą mogli iść jak najwcześniej do domu, więc leją do spodu. Ale nie ten, ten to był jakiś wstrętny typek, niespełniony laborant.

Trochę na niego huknąłem, ktoś brzydko się popatrzył, był lekki wstęp do awantury, ale już nieważne, dawno i nieprawda.

– Tak, no tak, tak, tak – potwierdzam szybko, zaczynam czuć się skurczony, skrępowany, niepotrzebnie zeszło na ten temat, czerwienię się, czuję, że muszę się odwrócić. – Ale to nieciekawe. Zmieńmy temat.

– Właśnie nie, to bardzo ciekawe. – Uśmiecha się, a wraz z tym uśmiechem coś eksploduje mi w środku. Może powinienem ją stąd zabrać w jakieś inne, lepsze miejsce? Uratować ją tak na serio? Wziąć ją na ręce, przenieść przez ten wrogi tłum na drugi brzeg, wydostać ją na suchy ląd?

– Na początku, na pierwszych dwóch płytach – mówię ciszej, bo trochę się wstydzę.

– Grałeś w tej piosence, jak ona się nazywała…

– Kocham cię jak Rosję?

– Tak, właśnie tak.

– Tak. Grałem. Jest na tej płycie – dodaję jeszcze ciszej, bo to naprawdę krępująca sprawa, chociaż w Teatrze Lalek byłem basistą, co oznacza, że nikt mnie nie pamięta i nikt mnie nigdy nie widział. Na okładce tego głupiego winyla stoję z tyłu, nierozpoznawalny, mam włosy na pazia, lenonki i koszulę non-iron we wzór przypominający krzyżówkę, tylko wypełnioną chińskimi literami. Nie mam pojęcia, skąd ją wziąłem i dlaczego ją wtedy włożyłem. Musiałem być pijany. Cały ten zespół to było bycie pijanym od rana do wieczora, bez przerw, urlopów i taryf ulgowych.

Swoją drogą, gdy wznowili tę płytę na kompakcie, przycięli zdjęcie na okładce, co sprawiło, że z niego wyleciałem wraz z paziem, lenonkami i koszulą. Nikomu nie miałem tego za złe.

– Bardzo ładna piosenka. Trochę kiczowata, ale wzruszająca – mówi.

– Zawsze uważałem, że głupia. Powiedz, kto kocha Rosję? – pytam.

– Rosjanie – odpowiada, znowu tak pięknie się uśmiechając, a ja zasłaniam sobie usta, bo wstyd sprawia, że mała, żrąca odrobina gorzały wraca w górę gardła, jakby się biedaczka zgubiła od tych wszystkich emocji.

I wtedy ona zauważa obrączkę na palcu, której oczywiście zapomniałem zdjąć, a nawet nie zapomniałem, bo przecież trudno zapomnieć czegoś, czego się nawet nie planowało.

Tak w ogóle Kocham cię jak Rosję to moja piosenka.

Podpisaliśmy się pod nią wszyscy, no ale była moja. Pewnego dnia na próbie po prostu usiadłem i ją zagrałem. Zbyszek powiedział, że to kicz, ale reszcie się spodobało.

– Wiesz co, chyba gdzieś zgubiłam koleżankę. Przepraszam cię na chwilę.

Chcę ją zatrzymać, ale nawet nie wiem, co miałbym jej właściwie powiedzieć. Że ta obrączka to przez pomyłkę, że pożyczyłem ją od kolegi, kupiłem na Krupówkach, że moja żona nie żyje, to był tragiczny wypadek, noszę ją na pamiątkę, bo wciąż się nie otrząsnąłem, ale jestem gotów na nowe życie, na to, aby ktoś mnie uratował, abyśmy uratowali się nawzajem, piękny ząbku? No i to moja piosenka, ta o Rosji. Wiem, że kiczowata, ale moja. Zawsze coś, prawda?

Mógłbym też zagrać va banque, powiedzieć jej: zostawię ją. Moje małżeństwo jest martwe. Moja żona jest martwa. Wyssałem z niej całe życie. Ja i ona leżymy w łóżku przedzieleni płytą pilśniową. A ja chcę żyć, ząbku, ja chcę żyć. Zostawię ją dla ciebie. Dla nas. Dla przyszłości.

Bo kocham cię jak Finlandię.

Mógłbym jej to wszystko powiedzieć, gdybym trochę więcej wypił, ale wypiłem za mało, więc zamiast tego wyduszam jak skarcony uczniak:

– Nigdzie się nie ruszam.

Ale ona już się nie uśmiecha, tylko zwyczajnie się stlenia i po sekundzie zostaje tylko ściana, o którą się opierała. Przyśniła mi się. Nigdy jej nie było. Tak trzeba myśleć.

Zanim zdążę całkiem sobie to wmówić, na moim barku ląduje ciężka łapa i znajomy głos, który cała Polska zna z tego, że śpiewał do jakiejś zupełnie innej dziewczyny, że również kocha ją jak Rosję, krzyczy mi do ucha:

– Kania, a ty jak zwykle te baby.

– Zbyszek – odpowiadam.

– Masz dla mnie prezent? – pyta.

– Nie mam – stwierdzam.

– Włożę ci chuja do buzi – mówi Zbyszek.

– Nie chcę. – Kręcę głową.

Odwracam się. Z bliska widać wyraźnie, że strasznie się zestarzał, i to brzydko. Tylko co z tego, skoro ludzie wciąż go kochają. Miłość zamraża czas.

Ja go nie kocham, ale naprawdę go lubię.

Wciąż próbuje wyglądać jak rockman. Długie, rzadkie włosy spływają mu po bokach łba, choć na czubku czaszki lśni pas startowy. Można byłoby go podziwiać za odwagę, ale on po prostu żyje w świecie fantazji, jest tak zadymiony miłością, cudzą i własną, że patrząc w lustro, widzi siebie sprzed trzydziestu lat, długowłosego drwala, potężnego jak wieża, ze śmiesznie niskim głosem, który sprawiał, że po każdym koncercie licealistki szczelnie tarasowały zaplecze, tak że nie dało się tam wejść.

– Jak życie? – pyta.

– Cudownie – odpowiadam, chociaż właśnie skończyła mi się druga wódka.

– Bracie, no to cudownie, ciebie widzieć też jest cudownie. – Szczerzy się do mnie i ten szczerz to kolejna dziwna sprawa. Od paru lat zawsze, gdy go widzę, ma zamrożony na gębie nienaturalnie szeroki uśmiech, eksponujący całą półę wybielonych zębów; wygląda, jakby był po wylewie albo ktoś schrzanił mu operację plastyczną. Wszystko to razem wzięte – wyszczerz, klątwa długiej twarzy – sprawia, że wygląda na dużo starszego, niż jest w rzeczywistości. Nie ma jeszcze sześćdziesiątki, a wygląda jak starszy brat Stana Borysa.

Bierze mnie za rękę i popycha w stronę łazienki.

– Chodź.

– Tylko wezmę drinka – mówię.

– Jakiego drinka, kurwa, Kania, od kiedy ty pijesz drinki.

Macha do barmana, żeby podał mu zero siedem Finlandii, zimnej jak trup misia polarnego, i dwa kieliszki, bez sprzęgła.

I za to go lubię: kompletnie go nie interesuje, co słychać u innych, inni to tylko satelity, muszą połknąć lub odbić nadmiar światła, które on emituje. Zbyszek nie pierdoli się w tańcu.

I jeszcze pojawia się Robercik, mój młody kolega Robercik, wariacik, podchodzi do mnie, ściska rozbawiony.

– Siemasz, zgredzik – mówi.

– Cześć, Robercik, co tu robisz? – pytam.

– Pisałeś do mnie, zgredzik, ojoj, niedobrze, już jest ciężka demencja starcza. – Śmieje się.

Walimy lufę, jedną, drugą, siódmą, fajowsko.

– Chłopaki, a chcecie trochę białej kawki? – pyta nagle.

Ja to nie wiem, ale Zbyszek chyba chce. Robercik jest pierwszy do tych sportów, do tego hojny, namówi i zaprosi każdego. No to idziemy, dawaj.

W łazience zamyka drzwi, podchodzi do półki pod lustrem i wyciąga worek z prochem. Ja kręcę jeszcze raz łbem na znak, że to nie dla mnie.

– Oczywiście, że to dla ciebie. To dla każdego, jak witaminy – tłumaczy.

Stawiam dwa kieliszki, wyciągam butelkę, leję po jednym. Robercik sypie linie, Zbyszek czeka, jak sęp, niech sobie użyją, ja z kolei walę lufę bez czekania na nich, i w sumie to wciągam też jedną kreskę, małą, smak jak zwykle potworny, uczucie jak zawsze dziwne, a potem jeszcze jedną, na drugi tunel. Fakt faktem, że od wódki można czasami zasłabnąć, ona ma te swoje efekty uboczne, mimo wszystkich swoich doskonałości, zwłaszcza jak ma się gorszy dzień. A proch pozwala wypić ciutkę więcej, to jego jedyna, niezbywalna zaleta.

– Brawo, zgredzik. Teraz będziesz się bawił do rana. – Śmieje się Robercik.

Ile może być dobrej zabawy? Człowiek nawet nie zdaje sobie sprawy, ile jeszcze go czeka tych wspaniałych rozrywek, zanim w nagrodę wróci do domu, na najwspanialszą część wieczoru.

Najpiękniejsze jest to, że za każdym razem dowiadujesz się tego na nowo.

Robercik chce jeszcze coś nam powiedzieć, ale nagle coś mu pyka w telefonie.

– O ja cię, to ta dupka z Tindera. Pisze, że się jej nudzi i że zaraz u niej. Nie no, panowie. Popatrzcie.

Robercik pokazuje z dumą myśliwego jakieś zamazane zdjęcie, na którym widać kota, drzwi na balkon i kawałek dupy. Trudno cokolwiek skomentować.

– Baw się dobrze – mówi Zbyszek. – I dzięki za poczęstunek.

– Cała przyjemność po mojej stronie – odpowiada Robercik, kłaniając się w pas. – A tymczasem miłej zabawy i będę do ciebie dzwonił, zgredzik.

Kiwam głową. Wesoły chłopak. Gdy zostajemy sami, Zbyszek się żali:

– Kurwa, Kania, trochę mam już dosyć. A to przecież dopiero początek.

– Imprezy?

– Nie, tej trasy, kurwa, co oni nawymyślali, sto pięćdziesiąt sztuk w ciągu roku.

– No ale co zarobisz, to twoje – przypominam mu o pieniądzach, bo ich świadomość zawsze rozwesela.

Rozlewam po kielichu. Kręci mnie w nosie, wszystko dookoła cuchnie apteką.

– I tak zarobię. Zawsze zarobię. A ty byś nie chciał wrócić? Dobrą stawkę bym ci dał. Piętnastaka za koncert. Rozerwałbyś się.

– Przecież masz tych siurów, basistę i bębniarza, oni nie mają trzydziestki.

– Kondycji też nie mają. I nie piją w robocie. Tak mi jeden powiedział. Ten z palmą na łbie. Po szkole muzycznej, taka ciota kudłata. On nie pije w trasie. Rozumiesz? No i nie umie grać.

– Każdy umie grać.

– Nie każdy, Kania. Nie każdy. – Kładzie mi rękę na ramieniu.

Jak z nim grałem, to zawsze narzekał, że „wirtuozuję”.

Ale pies to ganiał, mogli mnie wyciąć ze zdjęcia na kompakcie, a co przeżyliśmy, to nasze, i nikt nam tego nie zabierze.

– Słuchaj, pamiętasz, jak byliśmy w tej Chorwacji? Ile to było, pięć lat temu?

– Jakoś tak.

– Fajnie było. Może byśmy znowu sobie skoczyli? Tylko tym razem sami – podkreśla.

Nie było za bardzo fajnie, z tego co pamiętam.

– A pamiętasz Ostrołękę? – pytam, by zmienić temat.

W Ostrołęce odpaliliśmy wszystkie gaśnice w hotelu i razem z chłopakami z Lady Pank wyrwaliśmy wannę i zjeżdżaliśmy w niej po schodach przeciwpożarowych, jak w bobsleju. Jak przyjechały smerfy, to powiedzieliśmy, że to olimpiada w Calgary, a my jesteśmy reprezentacją Jamajki. Jak Rogowiecki opowiadał o tym w Non Stop Kolor, to prawie się rozpłakał.

Jeszcze po lufie, bo zwariuję.

– To wróciłbyś?

– O co ci chodzi, Zbychu? – pytam.

– Chodzi mi o to, że dalej umiemy fajny interes zrobić, Kania, tak jak z tymi mieszkaniami. Źle na tym wyszedłeś?

– Świetnie na tym wyszedłem.

– No pewnie, kurwa, że świetnie. No i dalej umiemy razem pobalować. To może byśmy i pograli? – Rozkłada ręce na znak, że ma najczystsze i najświętsze intencje.

Uśmiecham się do niego.

– Interesik zrobiliśmy bardzo fajny, fakt – mówię. – Ale ja już nie pamiętam, jak się gra.

– Chuja tam – zaprzecza Zbyszek.

– Nie pamiętam, no. – Teraz ja rozkładam ręce. – Wybacz mi, Zbyszek. Ja mam najgorszą pamięć na świecie.

– To masz szczęście. – Zbychu się szczerzy. – To masz naprawdę farta.

W końcu, po trzeciej lufie, wraca mi smak. Gorzko-słodka, oleista sensacja, mocna, szczera, cierpka, paląca przełyk, biała w smaku, aż cicho mruczę jak stary, gruby kot. Ktoś dobija się do łazienki, próbując zepsuć mi ten moment, ale nie, wynocha, nie pozwolę. Tak, teraz wszystko zaczyna się zgadzać. Myślę o Kruszynce, może znajdę ją jeszcze gdzieś w tłumie, może uda się to odpracować. Jej buzia wraca do mnie, migocze mi pod powiekami. Uśmiecham się do niej. Tak, jeszcze wszystko naprawię. O co mi chodziło z tą obrączką? Przecież to żaden problem. Przecież się rozwodzę.

– A właśnie, coś tam kłujesz w sikawkę? – pyta Zbychu.

– Zawsze, Zbychu – odpowiadam.

Pokazuje, abym jeszcze polał. Nie trzeba mi mówić dwa razy. Ktoś dalej dobija się do kibla. Idź do damskiego, skurwysynie. Patrzę sobie na flaszkę. Fajna taka flaszka, schodzi w odpowiednim tempie. Nie za szybkim, nie za wolnym. Idealnie. Jak życie.

– Jakby termometr Eskimosowi w dupę wsadzić. – Zbyszek pokazuje na flakon.

– No co ty, Zbyszku, tempo mamy kulturalne. – Nie zgadzam się, ale tak przyjacielsko.

Chlup. Znowu to dobijanie. Nie można sobie w spokoju posiedzieć w łazience? Nie można mieć chwili, kurwa, intymności? Na drugą nogę. Chlup. Oj, coś zachybotało. To podłoga, nie ja. Łup, łup w te drzwi. Ja cię nauczę, gamoniu. Wszyscy kochają Marcina. Ale Marcin nie kocha wszystkich. Marcin nie kocha na przykład tych, którzy dobijają się bez sensu do kibla. Marcin kocha Zbyszka. Jak chleb. Za to wszystko, co dla mnie zrobił.

– Jesteś młody, ruchaj, póki możesz. I nie myśl o tym. – Pokazuje na obrączkę.

– Nie wiem nawet, co to jest – odpowiadam.

Zbyszek śmieje się najszerzej, jak umie, zaraz trzeba będzie dzwonić po pogotowie, szyć mu buzię. Ale poważnie, ja nie wiem, co to jest. Co to jest? Gdzie jest Kruszynka? Dawaj jeszcze jednego. Dawaj, kurwa. Tam za drzwiami, ktokolwiek to jest, nie tylko się dobija, zaczął też coś pokrzykiwać. Dosyć tego. Nienawidzę braku kultury. Świat się trochę kręci, ale co tam, kręci się w normie, a każdy moment na lekcję jest dobry.

W ten skobel, na który zamyka się drzwi od środka, nie trafiam palcami, ale wiem, że butem trafię bez problemu. But jest większy od palca. Sam ma swoje palce, w środku. Słyszę, jak Zbyszek się śmieje, gdy drzwi lecą na zewnątrz, prosto na tego chama, młodego, prężnego, dwumetrowego kondona; oczywiście, że go znam. Przecież to ten od irlandzkiej whisky. Wszystko się zgadza, cały rysopis – mankiety, spinki, fikuśne tatuażyki, zarościk idealnie wycieniowany, fryzurka na spermę barbera; to właśnie ty, gadzie jeden, ty psujesz mi życie od tylu godzin, dni, tygodni, miesięcy; ciebie szukałem, a sam się znalazłeś. Stoisz z kolegą, drugim takim samym, jak gdyby nigdy nic, i walisz w drzwi mojego kibla. No niestety, wasze dni są policzone.

Na mój widok robi krok do tyłu, bo nie spodziewał się takiego obrotu wydarzeń, nie przewidział, że ze Zbyszkiem wyjdziemy razem z drzwiami. Nie przypuszczał, głupek, kto jest w środku. Teatr Lalek, królowie rocka z Ciechanowa. Chuju durny, my wannę wyrwaliśmy w Ostrołęce i pojechaliśmy z nią do Calgary, i wygraliśmy złoty medal dla Jamajki.

– Spokojnie – mówi, a ja dopadam do niego i na wejściu trzaskam go w tę wstrętną gębę, raz, drugi i trzeci, podbiegają do mnie, łapią za ramiona, odciągają, ja się wyrywam, nie będziesz mi niszczył życia, kutafonie, nie będziesz deptał mojej godności, trochę tańczy ta podłoga, kto ją zrobił, do cholery jasnej, taką śliską, to twoi koledzy, ty ulizany młody gamoniu, ty kapłonie, byku z plastiku, łajzo pewna siebie, co ty mi możesz powiedzieć, kurwy jebane, czego wy chcecie, ja tylko chcę sobie tu pożyć.

Wyrywam się i dalej, trach go w półę.

Niewiele już widzę, za to słyszę, jak krzyczą: przestań, zostaw go, i tylko Zbyszek się śmieje. Zbyszek się śmieje, bo pamięta – Ostrołękę i nie tylko.

A gdzie jest Kruszynka? Ty jeszcze porwałeś Kruszynkę, gadzie, zabrałeś mi ją. Pluję mu na ryj. Musi zrozumieć, że tu nie ma żartów.

Czarna plama wyciętego czasu.

Gdy wracam, na zegarku są zupełnie inne wskazówki. Ktoś się nie bał i zajebał te stare, i wsadził zupełnie nowe. Ale wciąż tu jestem i wciąż mi się nie podoba. Podwórko budynku, jacyś gapie, w tłumie być może Kruszynka, cała sytuacja musiała się przenieść na zewnątrz. Ten, na którego się drę, stoi za daleko, bym go dobrze zobaczył; nie wiem do końca, kim jest, ale tak naprawdę wcale nie muszę wiedzieć i widzieć. To pewne, że jest przeciwko mnie, że czyha na mnie od dawna, że zbiera haki. Poza tym musiałem mieć dobry powód. Nie zrobiłbym tego bez powodu.

Znowu pluję, chyba trafiam, zawsze umiałem dobrze charać, on ucieka, a ja muszę się napić, tyle tego dobrego. Gardło tak szybko pustynnieje, lęgną się w nim mszyce.

Tylko jacyś oni trzymają mnie mocno za ręce i jeden pyta, czy już dobrze i czy jestem grzeczny. Pewnie, że jestem, puśćcie, chłopaki.

Do baru, przez ochroniarzy, gdzie jest Zbyszek? Czemu nagle zniknął? Musi mi pomóc. Potrzebuję flaszkę. Zbyszek? Gdzie jesteś? Kruszynko? Jakiś uśmiech miga w tłumie, przez który trzeba się przeciskać jak przez las ciepłych, ożywionych drzew. Nie mogą stać prosto i bez ruchu przez chwilę? Dlaczego muszą tak przeszkadzać?

– Panu już chyba wystarczy.

– Nie mów tak, bo pójdziesz do więzienia.

– Naprawdę. Nie obsłużę pana.

Trach ręką w blat, leci szkło, w takim razie sam się obsłużę. Esesman. Esbek. Dawaj tę butelkę. I ten kubek, od piwa, plastikowy, może być. Wyrywam mu to z ręki, leję z flaszki prosto do kubka. Fajne te plastikowe kubki, dużo się w nich mieści.

Tylko się na mnie gapią, tylko to umieją. Nie muszę się do nich odwracać, by widzieć, że z szacunkiem. Mogą sobie zawiązywać spiski przeciwko mnie, a ja i tak zawsze im pokazuję, kto tu rządzi.

– Kania, weź. Spokojnie. – To Zbyszek.

– Zbigniewie. – Uśmiecham się do niego.

– Przejdźmy się – mówi.

Czarna plama. Teraz jestem w aucie. Trochę śmierdzi. Nie wiem, gdzie jest mój kubek. Musieli mi go zabrać. To Zbyszek to zrobił, on też jest z nimi, oczywiście, udawał przyjaciela, by na końcu zdradzić. Ale to normalne. Powinienem to wiedzieć. Znowu wszystko tak strasznie szybko schnie. Muszę kupić sobie butelkę, zejść do Fajnego Pokoju, po mój Fajny Czas, muszę włączyć sobie jakąś rockową muzykę, prawdziwą, Toola, King Crimson, Metallicę. Nie gówno, nie Rosję, tylko samą prawdę. Obelżywe to wszystko. Tylko muzyka. Kaczkowski forever. Będę chodzić, marzyć, będę fruwać. Będę w mojej Fajnej Nocy. Po co w ogóle tam poszedłem? Po co stałem w tym tłumie, otulony wstrętną muzyką jak brudną kołdrą zerwaną z bezdomnego? O co mi chodziło? Trzeba było zostać w domu. Wszystko by minęło, przeszło, zgasło. Dużo szybciej byłoby mi ciepło, wygodnie i dobrze, dużo szybciej wślizgnąłbym się w ten wielki kombinezon włochatego dziecka. Dużo szybciej byłoby spokojniej.

Marta, tylko Marta. Jeszcze nie śpi. Marta zawsze się pojawia, gdy w końcu ma być fajnie, i wszystko psuje. Jej wielka twarz, coraz starsza, z sekundy na sekundę. Nie, tym razem nie może tak być. Tym razem ona nie wejdzie do Fajnego Pokoju, nie zacznie krzyczeć, płakać, grozić policją, robić tych wszystkich złośliwych rzeczy, nie będzie demolować dobrych chwil. Nie, Marta, niestety. Nie wszystko jest o tobie, o twoich krzykach, o tym twoim pierdoleniu, które wypada ci z gęby, to nie moja wina, że przestałaś śpiewać po tej jednej słabej płycie, z której wszyscy się śmiali. Ja ci mówiłem, co masz robić. Nie słuchałaś.

A teraz wyprzedzę twój atak.

– Do kwiaciarni, tej całodobowej – mówię kierowcy.

– Gdzie niby taka jest?

– Sprawdź sobie w telefonie.

Wszyscy dużo lepiej wyszliby na traktowaniu mnie poważnie. Potrafię wyobrazić sobie przyszłość, przeanalizować konsekwencje własnych działań i odpowiednio wcześniej im zapobiec. Przecież to jest właśnie mądrość.

Najpierw misja zapobiegawcza, a potem nagroda. Tak, droga do nagrody jest bardzo długa, ale takie jest życie. Jestem strasznie rozsądny. Przyjmuję przeciwności losu z wielkim spokojem.

– Tutaj – stwierdza kierowca.

W kwiaciarni o mało nie puszczam pawia, strasznie słodkie są te wszystkie rośliny, muszę ochłonąć. Wychodzę, biorę parę oddechów, po czym wchodzę jeszcze raz.

– Co podać? – pyta sprzedawczyni, zmęczona kobieta z wyraźnie wschodnim akcentem.

– Wszystko – decyduję.

– Bardzo śmieszne.

– Bez humoru… życie to koszmar – odpowiadam. Co ten sklep taki chybotliwy, czy kwiaty potrzebują tak się bujać, żeby lepiej rosnąć? Chyba nie, bo i tak są cięte. Czemu włączyłaś to chybotanie, debilko? Wyciągam z kieszeni portfel, a z portfela kartę, wciąż złotą, i pokazuję jej jak legitymację FBI, uprawniającą mnie do czynów, które nie śniły się nikomu normalnemu.

Złoto jest zawsze dla zuchwałych.

Tak naprawdę to gdzieś jakaś część mnie wciąż ją kocha. Martę.

Ta miłość to połknięta, niestrawiona pestka. W chwilach takich jak ta, pestka się rozżarza, zamienia się w czerwony węgielek, który stopniowo rozgrzewa cały brzuch. Dwadzieścia cztery lata razem. Czy ktoś może powiedzieć mi coś, czego nie wiem? Dwadzieścia cztery wspólne lata to pryzmat, z jednej strony wpadają w niego miłość i sympatia, z drugiej wylatuje tyle rodzajów wściekłości i żalu na drugiego człowieka, że zlewają się w jedną brudną tęczę, nie ma jak ich policzyć, oddzielić od siebie, to niemożliwe.

Biorę pierwszą lepszą donicę z brzegu, pełną żółtych tulipanów.

– Ładujemy do auta, tam. – Pokazuję jej kierunek, prowadząc ją do zaparkowanej na chodniku karocy.

Tak samo pokazuję cierpowi, że też ma chodzić i ładować. Cierp jest przytomniejszy. Zauważa, że nie wszystko może się zmieścić.

– Ładuj, ile wlezie – rozkazuję mu.

Jednak świat dookoła mnie za bardzo się buja, jedna donica wypada mi z rąk i rozbija się na parę grubych kawałków, różyczki leżą samotne w folii i wodzie na brudnym chodniku, więc pokazuję, że mają to wszystko wnosić we dwójkę wspólnie, na pewno sobie poradzą. Staję, opieram się o bagażnik i śmieję się z nich do rozpuku, normalnie O dwóch takich, co ukradli księżyc, Jacek i Placek.

Bez żartów to życie nie ma sensu. Wyciągam z kieszeni telefon i udaję, że rozmawiam z policją:

– Halo, czy tu komenda Śródmieście, widzę, jak kobieta i mężczyzna okradają kwiaciarnię, halo, okradają kwiaciarnię, powtarzam. Nie wiem gdzie, gdzieś. Na ulicy. Nie wiem, gdzie jestem. Gdzie jestem, złodzieju?

Kobieta rzuca we mnie kwiatem i przeklina po ukraińsku. Kierowca tylko kręci głową. Oboje wyglądają pięknie, tak jak wszystko jest piękne. Emisariusze miłości w środku ciemnej nocy.

– Tego jeszcze nie grali – mówi, gdy patrzy na swoje skończone dzieło. Cały tył auta wygląda jak szklarnia. Storczyki, lilie, róże, orchidee i inne badyle, które nawet nie wiem, jak się nazywają, tańczą mi w oczach, splatają się w żywy dywan, tak intensywny, tak piękny, tak pachnący, że aż z tego całego piękna muszę się odwrócić i zrzygać.

Pawię chwilę, profesjonalnie. Robi mi się miejsce. Jestem z siebie dumny.

Ale się nagrodzę.

Przeciągam kartę przez terminal, nawet nie widzę, ile tam jest cyfr, ważne, że zaakceptowane, baba tylko wzdycha, daje mi paragon, chcę ją przytulić, to mnie odpycha, zresztą polar z logo firmy spedycyjnej pachnie potem, jeszcze puściłbym pawia w te jej dawno niefarbowane kudełki.

Gdy wychodzimy, daje mi reklamówkę.

– Teraz do całodobowego, najdroższy stangrecie. Tylko gdzieś, gdzie jeszcze nie byłem.

– No to, kurwa, do Mławy jedziemy – niecierpliwi się mój najdroższy przyjaciel.

– W Mławie akurat byłem – odpowiadam i bekam gromko. – Ale możemy zrobić krótką wycieczkę na tę bardziej awanturniczą stronę Wisły, przyjacielu.

– Na liczniku jest już stówka.

Kładę mu dłoń na ramieniu. Niech się uspokoi.

Może sen, a może po prostu plama, nie wiem, czasami wyłączam się jak prąd w starym domu i niby kompletnie mnie nie ma, na chwilę, dwie, trzy, ale gdzieś tam jestem, w tej ciemności.

Genialny pomysł z tą kwiaciarnią.

Samochód trochę wiruje od środka, ale pomysł genialny.

Marta, nie dość, że się odpieprzy, że przestanie gadać, że pozwoli mi siedzieć, ile chcę, w Fajnym Pokoju – może nawet trzy dni, tyle, abym w końcu się tam nasiedział, nabawił, nasłuchał – to jeszcze gdy zobaczy tę piękną dżunglę, uśmiechnie się, powie: Marcin, jednak jesteś mężczyzną, jednak jesteś mężem, przepraszam cię za to wszystko, a ja powiem tylko: Misia, to ja cię przepraszam, za to wszystko, za te noce, zaćmy, za te potworne wakacje, i te, i poprzednie, chociaż te były najgorsze; będę już tylko świetny, naprawdę, tylko daj mi pół godzinki w Fajnym Pokoju. Gdy wyjdę, będę fantastycznym mężem, najlepszym.

– Jasne, Marcin, siedź tam, ile chcesz, a ja udekoruję nasz dom tymi wszystkimi pięknymi kwiatami.

– Dzięki, Misia.

– Nie ma sprawy, Marcin.

Tak, w domu wszędzie będą kwiaty.

Pojadę i zrobię taki kurs jeszcze raz. Albo dwa, trzy razy. Pić. Wysmaruję ściany ziemią, zrobię takie pionowe grządki i będą z nich rosnąć ciągle świeże kwiaty. Będzie można się upić samym tym zapachem. Do tego marchewki zasadzę, cukinie, kapusty, będą warzywa, kuchnia bio. Marta też będzie pijana, ciągle, ze szczęścia. Będziemy szczęśliwi. Nasz dom wygra różne konkursy. Będzie o nas wielki artykuł w piśmie „Cztery Kąty, a Chuj Piąty”. O Boże, pić. Właśnie, medal. Nie za wszystkie genialne pomysły przyznają medale. A ja sobie przyznam. Tu i teraz. Piękny i złoty. Ot co.

– Tu? – pyta stangret.

Ja nawet nie wiem, czy to tutaj. Wszystko spływa do wielkiego zlewu. Jeszcze raz, pokaż. Aha, drzwi. Na zewnątrz. Puk, puk. To tu? Światło jest, jest szyld. Co tu jest napisane? O kurczę. Pali. Ale to dopiero początek. Trzymaj się. Zaraz się skończy i będzie strasznie. Nie chcemy tego.

– Tu, drzwi. – Pokazuje stangret, wierny, kochany.

Jasne światło gwałtownie spycha wszystko z powrotem na swoje miejsce – dół, górę, lewo i prawo. W środku, w klatce zbudowanej z plastikowych i szklanych butelek, schowana za plastikową przegrodą siedzi ona. Tak, to ona. Wróciła, do mnie, po mnie. Moja kochana.

– Kruszynka – wypowiadam, chwytając się plastikowej szyby, aby się nie przewrócić, nie zrobić na niej złego wrażenia.

– Ja pana nie obsłużę – mówi asekuracyjnie.

Robię jeszcze jeden krok. Tak, to ona. Przecież jestem pewien. Wygląda trochę inaczej. Zdążyła zmienić fryzurę, wydłużyć włosy, teraz są ufarbowane na blond i ciasno spięte. Ale kobiety potrafią kompletnie przemienić się w ułamku sekundy, właśnie to jest w nich niesamowite. Kruszynka ma teraz ostrzejszy makijaż i trochę inne zęby, ale te jej oczy to wciąż dwa szafiry, wciąż wygląda na ósmą podstawówki. Wciąż jest moja.

I jednak jest prawdziwa. Nie wymyśliłem jej, jak ten biedak Zaucha.

– Wróciłem po ciebie, kocham cię – wyznaję szybko, gorączkowo, gwałtownie.

W kieszeni mam piękne, nowe trzy stówki, specjalnie dla niej. Wsuwam je w dziurę w plastikowej przegrodzie. Od samego początku, gdy ją poznałem, tam, na tej wstrętnej imprezie, czułem, że Kruszynka jest dobrą wróżką, że gdy będzie taka konieczność, poda mi swoją drobną, silną dłoń i wyciągnie mnie na brzeg.

– Mówię panu, nie obsłużę pana. Mam zadzwonić po ochronę? – pyta. Ma głos, jakby połknęła łyżkę piachu.

Dobrze, Kruszynko, jak chcesz. Najpierw interesy. Pokazuję na półkę z jackiem, gdzie szklanobrązowi żołnierze stoją dumnie, wyprężeni, na pięknym apelu. Mam trzy stówy, więc potrzebuję trzech, to proste, trzy za trzy, a trzy to dobra nagroda, zaraz, jaka nagroda, właściwie za co. A, dobra, już wiem.

To nagroda za to, że cię znalazłem, Kruszynko.

– Nie robię nic złego. Zaufaj mi. Przecież mnie pamiętasz – przekonuję i na dowód tego, że jestem przecież gościem, na którym można polegać, staję prosto. Trzeba przyznać, że stoję naprawdę świetnie, przyciskając całą powierzchnię stóp do ziemi.

Mózg obraca się w głowie jak ubrania w pralce, jak moneta w palcach. Nachylam się, aby spojrzeć jej jak najgłębiej w oczy, chociaż dzieli nas plastikowa ściana. W końcu z tego wpatrywania się decyduję się klęknąć. Teraz ona góruje nade mną, trudno ją nazwać kruszynką, przemieniła się w Temidę, za sprawą tajemnej alchemii jej skóra stwardniała i wygładziła się w marmur. Coś przewala mi się w żołądku, prastary Kraken chce wydrapać plugawą ścieżkę na zewnątrz, wprost na zgrzewki 3 cytryn i muszynianki, pulpit mojego klęcznika.

– Arek! – krzyczy Kruszynka.

Zza jej głowy wyłania się jeszcze większa postać, Maximus Decimus Meridus w ortalionowej kurtce z napisem OCHRONA i wielkim, łysym, pulsującym w białym świetle łbem o nieregularnej fakturze skamieniałego chleba.

– Proszę wyjść – mówi grzecznie.

Chcę się podnieść, ale to trudne, prawie niewykonalne. Słodki Pokoju, Fajny Pokoju, Dobry Pokoju, czemu to tyle trwa, czemu oni chcą mi cię zabrać? Być może kiedyś będę leżał na podłodze i wlewał sobie słodkie lekarstwa do ust, i się z tego śmiał, ale teraz trwa koszmar.

Kto postawił te szyby z plastiku? Ty szybo, ty złodziejko marzeń. Ty kurwo ty.

Trach. Raz, drugi. Trzeci.

– Wypierdalaj stąd.

Szyba nawet nie drgnęła, ale ja drżę, bo coś podrywa mnie do góry i odrzuca w stronę drzwi; to chyba Maximus. Gwałtowność lotu powoduje, że Kraken wydostaje się na zewnątrz kolorową pianą, wprost na jego kombinezon, a ja znowu padam na kolana.

– Ty świnio jebana. – Maximus jest zdezorientowany, chyba. Widzę bardzo niewyraźnie.

– Co tu się dzieje? – Poznaję ten głos jak ze strasznej oddali, ale to on, mój wierny stangret.

– To się dzieje. Ty go znasz? – Maximus wskazuje na mnie palcem.

Schowaj tego palucha, bo ci go odgryzę. Tyle prób, tyle bólu. Tyle szyb, tyle ścian. Między nami.

Stangret wzdycha, stawia mnie do pionu, opiera o drzwi. Wskazuję palcem na kieszeń, stangret wyciąga z kieszeni pieniądze, daje jakieś Maximusowi, aby się uspokoił, ten znika na zapleczu, stangret podchodzi do Kruszynki, tylko nie krzycz na nią, proszę, bo ucieknie.

– Co on chciał, niech pani da – mówi.

– Zabije się, idiota. – Kruszynka wstaje i zdejmuje z półki trzy brązowe, wspaniałe butelki.

– Nie nasz problem – odpowiada stangret.

– Kocham cię, kocham cię, Kruszynko, kocham jak niebo i słońce! – krzyczę do niej.

Chcę krzyczeć jeszcze, ale stangret popycha mnie w stronę auta. W drugiej ręce trzyma butelki, moje skarby, wkłada je do bagażnika. Może nie wszystkie trzy?, co będzie, gdy zbiją się w tym bagażniku, jedną wezmę ze sobą, nie, nic ci nie wyleję w tej karocy, spokojnie, zobacz, wszystko gra, upijam łyk, potem następny, ślady morskich potworów odklejają się od zbolałego gardła i spływają w dół ciepłą, piękną słodyczą. W końcu ulga, kurwa jej mać, do woli i do pełna.

Ocieram usta, a potem oblizuję dłoń.

Niebo na chwilę zatrzymuje się w miejscu.

– Do domu? – upewnia się stangret.

– Ty, a po co ci tyle kwiatów? – pytam, patrząc na kolorowy, zielono-czerwono-biało-fioletowy ogród pokrywający całe tylne siedzenie auta. – Dorabiasz jako karawan? Jedziemy na czyjś pogrzeb? Ktoś umarł? – Podejrzliwie obszukuję kieszenie.

Stangret tylko kręci głową. Co on taki nagle przemądrzały, skurwysyn? Co mu tak wesoło? Ktoś bąka puścił? Benny Hilla wyświetlają? W końcu znajduję fajki, on daje mi ogień, w ostatniej chwili obraca papierosa właściwą stroną do przodu, bo zaciągnąłbym się z filtra, no dobra, każdy może się pomylić.

Piękny Pokój. Mam też w nim komputer. A w nim filmy. Mogę nie tylko pić, nie tylko słuchać rocka. Fajna gitarowa muzyka jest dobra także w zagłuszaniu. Gdy włączę głośno Toola albo Zepów czy Purpli, albo Metallicę, to nie słychać popiskiwań tych dziewczyn z kamerek, które mają w cipkach małe, plastikowe, sterowane przez internet wibratory. Im więcej się zapłaci, tym te tycie wibratorki szybciej wibrują. Wyobrażam sobie Kruszynkę w takiej kamerce, robi mi się gorąco.

– No, stangret, posłuchaj, przecież wiadomo, pojadę z tobą, ale jako klient mam prawo wiedzieć, co te badyle u ciebie robią. – Pokazuję jeszcze raz na siedzenie.

I nagle olśnienie. Klepię go w ramię. Mam. Wiem. No przecież.

Marcin Kania, geniuszu. To przez jacka. Mózg potrzebuje lekarstwa, gdy jest zmęczony. Gąbki, gleby nie mogą być suche. Rzeki muszą płynąć.

– Kruszynka. – Pokazuję na sklep. – Ona nas uratowała, stangrecie.

Mam kieszeń pełną pieniędzy, ale nie wiem skąd – może od zawsze byłem zaczarowany. Mały chłopiec, Marcin Kania, już jako dziecko rozumiał magiczność świata. Ojciec wchodził do domu w mundurze, sprawdzał, czy buty stoją równo, chowałeś się czasami przed nim, gdzie się dało, w szafie, w tapczanie, ale matka zawsze mówiła mu, gdzie jesteś, wydawała cię, zdradzała… nie chroniła cię, nikt cię nie chronił… Jeszcze łyk, klaps w ryj, własną dłonią. Z kieszeni pełnej pieniędzy wyciągam jeszcze jeden banknot, dla stangreta.

– Chodź – mówię mu. – Ona na to zasługuje.

– Nie – protestuje Kruszynka, gdy znowu wchodzimy do monopolowego, tym razem objuczeni kwiatami. Są świeże, musiał je kupić niedawno, może na handel? Ale cieszę się, że jest człowiekiem, że pomimo swojej taksówkarskiej natury potrafi zrozumieć romantyzm. – Człowieku, ja po policję dzwonię! – krzyczy, próbuje się jeszcze bronić, ale w jej oczach widać już poddanie, rezygnację, a przede wszystkim wdzięczność. Ma teraz ze trzy pary oczu, więc te wszystkie emocje z łatwością się w nich mieszczą.

Kładziemy te kwiaty gdzie popadnie. Ja po chwili się męczę, łyk jacka, aby się nie przewrócić, i daję znak stangretowi, że ma wnosić to sam.

Przyklejam twarz do szyby.

– Kocham cię. Jesteś piękna.

Patrzy na mnie, uroczo przekrzywiając głowę. Sproket robi podobnie. Ten gest oznacza wdzięczność i niezrozumienie. Ona myśli, że na to nie zasługuje. Ona, bogini.

– To wszystko dla ciebie – mówię jej, gdy stangret wchodzi do środka, bokiem, dzierżąc ogromne naręcze różnokolorowych róż, po czym ostrożnie kładzie je, jak śpiące dziecko, na stosie zgrzewek 3 cytryn i muszynianki.

– Ludzie, wy jesteście pierdolnięci – szepcze zaczerwieniona, przykładając dłonie do twarzy.

Maximus znowu wysuwa się z zaplecza. W miejscu, gdzie strzelił na niego mój przypadkowy paw, widnieje mokra plama otoczona białawym konturem. Mapa nieznanego kontynentu.

– Od samego początku, od kiedy się do mnie uśmiechnęłaś, wtedy gdy przyniosłem ci drinka, tam, pod ścianą, u Zbyszka, od samego początku wiedziałem. Ucieknijmy, ty i ja, gdzie chcesz, kupuję bilety, na statek, na samolot, na balon. – Muszę się oprzeć znowu o plastikową, przezroczystą ścianę, moja miłość wydostaje się na zewnątrz z wielkim bólem, z każdym słowem od serca odrywa mi się małe, żywe włókienko.

– Wynieś to! – krzyczy Maximus. – Natychmiast mi stąd to wynoś, w tym, kurwa, momencie!

– O kurwa, to kwiaciarnia jest tu teraz? – Ktoś wchodzi do środka, staje za mną, czuję jego kwaśny oddech.

Odwracam się, to jakiś alkoholik z gębą tak spuchniętą, że wygląda jak piłka lekarska, otoczony mgłą kwaśnego smrodu. Obrzydliwe, jak ludzie nie potrafią pić. Gdybym miał więcej czasu, tobym go nauczył, bo mam dobre serce.

– Kocham cię. Wrócę po ciebie – obiecuję Kruszynce.

Mówię tak, bo jestem rycerzem i nie narzucam się ze swoimi uczuciami. Jeszcze łyk, i jeszcze jeden. Ciepłe piękno. Złoty deszcz, który spada z nieba. Właśnie, złoty deszcz. Jest tylko jedna piękniejsza kobieta od Kruszynki, muszę to powiedzieć, przepraszam, jest jedna bogini porównywalna z tobą. Nazywa się Beata Kozidrak.

– Chłopie, przesuń się. – Zaśmiardły alkoholik wpycha się przede mnie.

Dobrze, na mnie już czas. Wrócę i cię uratuję, Kruszynko, nie pozwolę, żeby cię rozsadziło, na razie jesteś bezpieczna, ocalą cię kwiaty. Maximus zaczyna iść szybko w moim kierunku, ale mnie udaje się znaleźć w taksówce, potem są już tylko klatki, poszczególne. Rzygam do przystawionej do twarzy siatki z Tesco. Policjant każe mi wysiąść z auta, nie chcę. A może nie ma żadnego policjanta. Auto się zatrzymuje. Stangret mówi, że za to wszystko trzy stówy. Jakie stówy? Nie mam żadnych stów. Ręka w kieszeni, szarpnięcie. Zaraz, zaraz, butelki. W bagażniku, jeszcze dwie. Do siatki. Krok, jeden, drugi. Dużo jest kroków do domu. Dzwonek do furtki, otwórz. Otwórz. Wpuść mnie.

– O matko – wzdycha.

Wykładzina w korytarzu, leci ze mnie. Wykładzina jest miękka, śmierdzi butami i psem, żyje, wpełza mi do nosa i tam sobie rośnie.

– Mamo, nie – ich głosy.

Jakie nie? Jakie nie! Mój dom. Mój. Napić się. Butelka, otworzyć ją, trudne, może się rozbić. Śliska w dotyku, zbyt śliska. Ktoś zrzygał się do siatki. Wstrętne. Ohydny człowiek z tego stangreta.

– Mamo, miałaś go nie wpuszczać w takim stanie.

Jakim stanie, do kurwy nędzy? Do Fajnego Pokoju. Ku Fajnej Przygodzie. Fajny Wieczór dopiero się rozpoczyna. Ahoj. Ahoj. I nagle ciepły, szorstki jęzor, na twarzy, wszędzie. Zwłaszcza koło ust.

– Sproket, zostaw go.

– Chodź, Ula, zaprowadzimy go do pokoju.

– Nigdzie go nie prowadzę.

– Ula, proszę cię.

Kruszynka. A jeśli to Maximus ją tam więzi? Nie dam mu rady sam, ale ze Zbyszkiem i Stangretem? We dwóch? Ile musiałbym mu zapłacić? Na pewno mam te pieniądze, nieważne.

– Chodź tu.

Na pewno mam wszystkie pieniądze, jakie tylko chcesz. Wpuść mnie. Czy jestem w środku?

– Ja już mam dość.

– Ula. Proszę.

Jeszcze raz, chlust. Z brzucha, ze środka. Żrące, kwaśne, bolesne.

– Ja pierdolę!

Fajny Wieczór. Mój Fajny Wieczór. Fajne Muzyczki. Fajne Wibratory w Cipkach. Fajnie Fajne Fajne Fajnie.

– Ale on cuchnie.

– Trudno.

– Brzydzę się go, mamo, mam dosyć.

Kim oni są, gdzie oni są? Zbyszek. Zbyszek.

Ciężko. Przecież mogę wstać sam. Daj mi się napić. Ale ze szklanki. Ze szklanki, kurwa. Puść mnie, ty kurwo. Puść mnie. Wpuść mnie. Puść mnie.

– A!

– AAAAAA!

Puść mnie, ty kurwo. Kruszynka. Ale fajny wieczór. Idziemy. Idziemy sami.

– Ty skurwysynu! Ty chuju!

Ciężko, twardo, w twarz, ile jeszcze wyleci, płynu, czego wy chcecie, kurwy jebane, ja chcę tylko sobie tu pożyć, nic więcej, nic mniej, zostaw, bez sensu, wykładzina, znowu chrup, boli, w bok, och, boli, ciężki, głuchy łomot, na wykładzinę.

– Ty skurwysynu, coś ty zrobił?

– Córeczko, nic ci nie jest? Córeczko.

– Mam dość, mamo.

Są dwie, i są za ciężkie, aby się rozbić.

– Zostaw go tu.

– Dobrze. Pokaż. Nic ci nie jest?

– Nie, mamo. Wszystko okej.

– Ty chuju. Ty gadzie.

– Widzisz, sama go teraz nazywasz.

Fajny Wieczór. W końcu. Nagroda. Za wszystkie te starania, ratunki. Za bohaterstwo.

– Może pojedźmy… może pojedźmy do babci.

Za to, że dałem uśmiech pięknej Kruszynce.

– Nie, mamo, nasz dom.

Fajna Nagroda.

– Mamo, to nasz dom. Nie jego. Niech tu leży.

– Masz rację, Ulunia. Chodź.

– Niech leży i zdycha.

Jeszcze raz Dezyderata

Obok zdrowej dyscypliny bądź dla siebie łagodny.

Ręce latają mi jak spłoszone ptaki. Zastanawiam się, czy na nich nie usiąść. Ale bez przesady, tu się nie można aż tak wygłupiać.

– A po co się z nim spotkałeś? – pyta mnie Sylwia.

– Nie wiem – odpowiadam cicho.

Sylwia to fajna kumpela. Mówi wprost, sztorcuje, podnosi do pionu, daje po dupie. Tak jak trzeba. Widać, że była świetną dziewczyną, gdy miała jakieś dwadzieścia lat. Teraz ma coś koło czterdziestki piątki i jest bardzo zmęczona. Prawie wszystko wyprowadza ją z równowagi. Wtedy wyostrza jej się głos, słowa zmieniają się w noże. Ma półdługie, ufarbowane na kasztan włosy, zawsze umyte, nigdy z odrostami, i brzydkie zęby, ciemne od papierosów, których pali dużo więcej, niż chce się przed sobą przyznać.

– Tak po prostu, czy mieliście pogadać o czymś ważnym?

– Nie pamiętam – stwierdzam.

– Ale mówiłeś, że byłeś trzeźwy.

– Byłem, ale teraz nie pamiętam – tłumaczę, bo jak mam pamiętać? Mózg, po raz pierwszy od dwóch lat zalany wódą, dostał zupełnego zwarcia.

– Ktoś z wami jeszcze był? – pyta Sylwia.

– Nie, Kingi nie było. Jest w Hiszpanii – relacjonuję.

– Kto to Kinga?

– Żona Piotrka – odpowiada za mnie Jadźka.

Jadźka pamięta wszystko o wszystkich. Ma słabość do telenowel, to może dlatego. Jarek kiedyś zażartował, że Jadźka siedzi i ogląda nas wszystkich jak serial.

Jesteś dzieckiem wszechświata nie mniej niż drzewa i gwiazdy, masz prawo być tutaj.

– Wybaczcie, ale muszę iść. Muszę jej powiedzieć. – Wstaję po raz drugi.

Pytają wzrokiem, czy na pewno.

– Przyszedłem tu, bo nie miałem gdzie pójść, ale nie chcę, żeby to wszystko było o mnie – tłumaczę.

– Raz jest tak, raz jest inaczej – mówi Jarek.

Tylko Michu nie patrzy na mnie, gapi się w ścianę, w którąś z pokrywających ją starych plam.

– No i widzisz, idę – zwracam się do niego.

– Uważaj na siebie, Marcin – odpowiada głucho i cicho.

Ulica jest pusta, niby nie pada, ale od razu jestem mokry, powietrze nasiąkło brudną mżawką osiadającą na skórze i ubraniach. Żabka przyzywa mnie jak syrena Odyseusza. Ratuje mnie taryfa stojąca na awaryjnych na przystanku; klient gdzieś zamulił, można płacić kartą, jedziemy. Całe miasto zatkane, ludzie wracają z roboty albo do niej jadą, albo, jak idioci, po prostu stoją w korku z przyzwyczajenia. Gdy tylko uświadamiam sobie sytuację, zaczynam się dusić, ale stoimy na środkowym pasie, auta są z obu stron – to byłoby jednak głupie i kaskaderskie, tak po prostu wysiąść i pobiec. Zastanawiam się, czy jak pogryzę sobie dłonie do krwi, to będą się mniej trząść.

Gdy dojeżdżam na miejsce, róg Krzywickiego i Filtrowej, pod kamienicą stoi radiowóz. Czyli jednak zadzwoniła. Policjant po prostu pali szluga, gapiąc się w telefon i nie zwracając na mnie uwagi. Sprawdzam domofon. Numer pięć? Tak, numer pięć. W domofonie karteczka, wciąż z nazwiskiem kogoś, kto mieszkał tu wcześniej – S. Bednarek. Dlaczego do tej pory jej nie zmienili?

Naciskam guzik. Drzwi bzyczą, zamek przeskakuje z głośnym trzaskiem. Wbiegam po schodach, walcząc o równowagę, połykając palące oddechy.

Drzwi są otwarte, ze środka słyszę głos Marty. Spokojnie odpowiada na pytania. Jakby mówiło zamarznięte morze.

Stoją w salonie. Zauważa mnie pierwsza, w twarzy nic jej nie drga, nawet nie mruga, tylko na moment bezwiednie zaciska pięści. Jestem w samej koszuli, sweter musiał zostać na terapii, policjanci patrzą na biegnące przez nią cienkie bryzgi krwi, na oko barwy pomidora, na rozlany po gębie fiolet.

– Kim pan jest? – pyta policjant numer jeden. To wysoki facet z nagryzmoloną twarzą i wzrokiem zdezorientowanej krowy.

– Ojcem. Syna – mówię, zgodnie z prawdą.

Marta robi trzy kroki w moją stronę. Powstrzymuję się, aby stać twardo w miejscu, aby się odruchowo nie cofnąć.

– Co ci się stało? – pyta.

– Nic – odpowiadam.

– Powinieneś iść do szpitala – ocenia.

– Później. Muszę ci coś powiedzieć.

– Pani to potwierdza? – pyta gliniarz numer dwa.

– Potwierdzam. To mój mąż.

Robi kolejne trzy kroki w moją stronę. Widzi mnie takiego nie pierwszy raz, nie pierwszy raz jest rozczarowana, ale z bliska zauważam, że się boi, całą sobą, strach to wielka tafla szkła przechodząca przez sam jej środek.

Nie umalowała się, ma na sobie zwykły dres, włosy związała w kucyk. Może czasami wygląda inaczej, ale dla kogoś innego, nie wiem nawet, dla kogo i gdzie. Nie pytam.

Jest nieruchoma, cała napięta. Wiem, że gdzie bym ją dotknął, okazałaby się twarda jak kamień. Taka jest, gdy się zdenerwuje. Wszystkie mięśnie w ciele zamienia w usztywniający pancerz, który sprawia, że się nie trzęsie, nie rozpada.

– Gdzie on jest? – pyta.

– Nie wiem, ja…

– Gdzie jest nasz syn?

– Możemy porozmawiać na osobności? – proszę.

To dziwne, od czasu, jak się tu wprowadzili, nie byłem w tym pokoju. Teraz to ich sypialnia. Materac na stelażu, kolorowe zasłony, książki. Na łóżku laptop. To chyba Piotrka, tak mi się wydaje, ma nalepkę z Homerem Simpsonem. Piotrek bardzo lubił Simpsonów. To pamiętam.

– Może zaraz wróci – mówię. Jak debil. Wiem, że nie wróci.

– Jestem tu od dwóch godzin.

– Jest roztargniony, zapomniał zamknąć drzwi.

– Przestań, kurwa twoja mać – wypowiada to tak spokojnie. Żeby chociaż się darła.

Chcę coś powiedzieć, ale powietrze w gębie nie wiąże się w żadne słowo. Siadam na łóżku.

– Jest tu jego komputer. Włączyłam go, ale nic tam nie ma, wszystko skasowane.

Oczywiście, że włączyła.

Nawet jak Piotrek był na studiach, miała upoważnienie do jego konta. Płaciła mu rachunki, telefon, internet, karnet na basen, bo bała się, że zapomni. Skończyło się to chyba dopiero, gdy wziął ślub.

Może próbowała nadrobić za nas dwoje, bo ja się nie interesowałem.

– Obudziłem się tutaj. Była trzynasta. Nic nie pamiętam. Nie pamiętam, kto mnie tak załatwił, nie pamiętam picia, nie pamiętam niczego, Marta.

Widzę, jak zaczyna drżeć, najpierw bardzo delikatnie. Wściekłość przebija się przez pancerz.

– Spotkałem się z nim. Wczoraj wieczorem.

Wstaje. Jej dłonie próbują się wzajemnie unieruchomić, lewa prawą, prawa lewą.

– Gdzie on jest?

– Nie pamiętam. Nie wiem – wyznaję cicho.

Z całej siły uderza mnie w twarz, ale nawet nie boli. Po prostu czuję ciepło.

– Spierdoliłem – dodaję.

Oddycha ciężko. Boję się, że pęknie. Jeszcze raz, bezgłośnie, porusza ustami. „Gdzie on jest?”.

– Byliśmy coś zjeść – mówię jeszcze ciszej. – W tajskiej knajpie, przy Zbawicielu. Tyle pamiętam.

– Co powiedział?

– Że mnie nienawidzi.

– Jeśli coś się stało… – zaczyna i nie kończy, a ja przecież wiem. Stało się coś strasznego.

I czy to jest dla ciebie jasne, czy nie – wszechświat bez wątpienia jest na dobrej drodze.

– Mamo – głos z korytarza, cichy, ale zaraz głośny, i po chwili jest już tu, w pokoju. Wbiegła tutaj, jakby przyniósł ją wiatr, ubrana w grubą, dużo za dużą kurtkę, z włosami związanymi w kucyki jak u małej dziewczynki. Kolorowy, miękki stwór z buzią dziewczynki.

– Tato, kurwa mać – mówi na mój widok i od razu robi minę, jakby się miała rozpłakać. Ula.

– Przepraszam – szepczę, tak naprawdę sam do siebie, bo teraz to już zupełnie nic nie znaczy.

– Proszę pani, bo trochę my tu nie wiemy, co mamy robić. – Policjant numer jeden staje w progu.

Marta odwraca się do niego. Rosną jej szpony.

– Dlaczego? – pyta mnie Ulka. – Dlaczego znowu to zrobiłeś, debilu?

Nie odpowiadam. Spuszczam głowę.

– Chce pani zgłosić zaginięcie? Nie ma tu żadnych śladów przemocy, niczego. Chyba że na panu. – Gliniarz pokazuje na mnie.

– Ty debilu. – Ula zaraz się rozpłacze, głosik robi jej się coraz cieńszy.

Zawsze była dzieckiem. Nie chciała inaczej. Teraz ma dwadzieścia jeden lat, ale wygląda na czternaście. Chociaż może teraz wszystkie dziewczyny tak się ubierają: w ciuchy jak z Ulicy Sezamkowej, w ogromne, kolorowe buty sportowe, jak nadmuchane żarty z butów. Jarek uświadomił mi na terapii, że Ulka cała jest z alkoholu, dlatego tak migocze na kolorowo. Żebym ją zobaczył, przez mgłę. Zrobiliśmy ją pijani, w Grecji, na Korfu, w hotelu o ścianach bielonych wapnem. Seks z Martą – teraz to dla mnie jak wspomnienie jakiegoś zupełnie innego człowieka, które pamiętam przez pomyłkę.

– Co się panu stało? – interesuje się policjant.

– Nie pamiętam – mówię cicho.

– To ma jakiś związek z zaginięciem syna? Stan, w jakim jest pani mąż? – zwraca się do Marty.

– Mąż widział syna ostatni – odpowiada.

Ula siada na łóżku. Szuka czegoś w torebce, w końcu znajduje: białe, plastikowe urządzenie w kształcie termometru. Wsuwa w nie krótkiego papierosa, wkłada go sobie do ust i wydmuchuje kłąb białej pary.

– Nie masz normalnych? – pytam, ona podaje mi ten gadżet. Z trudem wciągam parę do płuc. Smakuje jak prażone niedopałki. Nawet fajki ma dla dzieci.

– Pani chce, żebyśmy zabrali męża na komendę? Ja już przestaję rozumieć – mówi wysoki policjant.

W drzwiach staje jego kolega. Jest niższy, jeszcze głupszy, ale mniej zagubiony od swojego koszykarskiego przyjaciela, wie, że przy boku ma pistolet i pałę i że zawsze może z nich skorzystać, a przynajmniej krzyknąć, i wszyscy będą robić to, co on każe. Ewidentnie lubi robić porządek, dlatego poszedł do tej roboty.

– Ktoś tu jeszcze mieszka? – pyta, patrząc w notatnik.

– Nikt nie wie, gdzie jest mój syn, to musi pan zrozumieć – Marta w końcu podnosi głos. Gdy to robi, czuję ulgę, coś się przetyka.

– Dzwoniliście do Kingi? – próbuje ustalić Ula.

– Kto to Kinga? – pyta niższy gliniarz.

– Żona Piotrka – mówię mu.

– Kto to Piotrek?

– Ten, co tu mieszka – wyższy uświadamia niższego.

– A skąd mam to wiedzieć? Pani cały czas mówi o nim per „syn”. – Wyższy wzrusza ramionami, po czym zwraca się do nas wszystkich: – Musicie współpracować, kochani.

Marta chce wrzasnąć, ale się powstrzymuje. Wychodzi z pokoju. Policjanci usuwają się jej z drogi, po kolei, zbija ich jak królowa pionki.

Ula cała jest z picia. Nie pamiętam jej pierwszych urodzin, nie pamiętam jej komunii, pamiętam za to, jak występuje w przedstawieniu świątecznym, a ja muszę się przepychać między ludźmi, żeby dobiec do łazienki; dzięki Bogu, w jednej kieszeni mam setkę żołądkowej, a w drugiej setkę płynu do płukania ust i cieszę się, że jestem przygotowany. Pamiętam, że prosi, żebyśmy się pogodzili. Prosząc, ma lat siedem, dziewięć, dwanaście, piętnaście. Gdy Marta ostatecznie wyrzuciła mnie z domu, wtedy po wypadku z Robercikiem, Ula miała zdawać maturę. Pamiętam, że przyszedłem pod szkołę z kwiatami, ale ostatecznie się cofnąłem. Położyłem kwiaty pod koszem na śmieci. Dwie ulice dalej była otwarta kawiarnia. Zamówiłem podwójną whisky i espresso. Nawet go nie ruszyłem, tego espresso. Dostała ze wszystkiego szóstki, czy tam największą liczbę punktów, czy jak to się teraz ocenia.

Tak więc żyj w zgodzie z Bogiem, czymkolwiek On ci się wydaje, czymkolwiek się trudzisz i jakiekolwiek są twoje pragnienia, w zgiełkliwym pomieszaniu życia zachowaj spokój ze swą duszą.

– Czyli ostatni raz pan widział syna wczoraj, ale nic pan nie pamięta? – pyta wyższy.

– Musimy zabrać go na komendę – stwierdza niższy.

– A czy wy nie możecie zadzwonić po jakąś ekipę, która sprawdzi, do czego tu doszło? Możecie robić to, co policja robi?! – Marta nie wytrzymała, wróciła na korytarz, teraz patrzy na nich, wrzeszczy.

– Mamo, dzwoniłaś do Kingi? – pyta Ulka.

– Jest w Hiszpanii – mówię to, co pamiętam.

– Ja nie pytam, gdzie ona jest, tylko czy ktoś do niej dzwonił?

– Jaką ekipę? – nie rozumie policjant.

– Kryminalną! – wrzeszczy Marta.

Ulka wyciąga z torebki telefon, iPhone wsadzony w wielkiego, żółtego, plastikowego pokemona. Zdała maturę tak ładnie, a studiuje kulturoznawstwo. Po co jej to? A z drugiej strony, co studiował Marcin Kania, żeby się tak wywyższać? Uniwersytet romantyczno-alkoholowy to moje jedyne wykształcenie.

– Halo? Kinga? Gdzie jesteś?

– Chce pani zgłosić zaginięcie? – pyta ten niższy. Jest zniecierpliwiony, ale pewnie na stałe wmontował sobie to zniecierpliwienie w głos, ćwiczył w domu.

– Tak, kurwa, chcę zgłosić zaginięcie! – krzyczy Marta. Zaraz przegryzie mu tętnicę.

– Mamo. – Ulka podchodzi do niej, kładzie jej dłoń na brzuchu, przytula ją od tyłu w taki dziwny sposób. Jednocześnie rozmawia przez telefon z Kingą. Wygląda, jakby pokemon zjadał jej ucho.

Marta się uspokaja. Chyba. Trochę.

– Kinga, wiem, że jesteś w Hiszpanii, ale czy Piotrek się jakoś z tobą kontaktował?

Wyciągam rękę. Niech da mi jeszcze raz ten plastikowy termometr, niech da mi się zaciągnąć, niech da mi cokolwiek.

– To ja poproszę dane syna.

– Z sąsiadami pani rozmawiała?

– Nie, nie rozmawiałam.

– Poczekaj, Kinga, dam cię na głośnomówiący.

– …nie, on tylko dzwonił wczoraj, że idzie się spotkać z ojcem.

Ulka odkleja się od matki, staje frontem do niej. Kinga jest w pokemonie, pokemon mówi głosem Kingi.

Ulka cała była z picia i cała jest z picia. Do szpitala przyjechałem dopiero po dwóch dniach. Była mała i żółta. Nie miała wszystkich apgarów, bo coś tam. Nie dali mi jej na ręce.

– Dzień dobry, Kinga. Przepraszam. Przepraszam, że nie zadzwoniłam – odzywa się Marta. – Myślałam, że jesteś bardzo zajęta. I nie chciałam cię denerwować. Zresztą nie wiem, co chciałam, a czego nie chciałam…

– Więc nikt nie wie, gdzie jest Piotr? – mówi pokemon głosem młodej kobiety jedzącej żwir.

– Czy masz pomysł, do kogo moglibyśmy zadzwonić, co sprawdzić, u kogo poszukać? – pyta Ulka.

– Krystek. Ula, zadzwoń do Krystiana. A jak Krystek nie będzie wiedział… Jezus Maria. Zaraz ci wszystko napiszę.

Głowa znowu pęka, nadyma się od środka. Niech oni wszyscy przestaną gadać. Ja rozumiem, Piotr, trzeba znaleźć Piotra. Stało się coś strasznego. Ale te ich słowa, każde jest jak kopniak w łeb.

– Ja nie wiem, kto to jest ten Krystek – stwierdza Marta.

– Mamo, wiesz. Ten jego kumpel, ten z brodą – tłumaczy jej Ulka.

– Nie, nie wiem. Pierwsze słyszę o jakimś Krystku!

Siadam na własnych dłoniach.

– Mamo, wiesz, tylko jesteś zdenerwowana. Wiesz. Uspokój się.

Proszę, przestańcie. Cicho. Żebym sobie to poukładał, bo inaczej do niczego się wam nie przydam.

– Niech państwo sobie to wszystko poukładają – mówi wyższy gliniarz, wycofując się z pokoju.

– Krystek to Loluś, mamo. Loluś.

– A, Loluś. Oczywiście. Tak, Loluś – brzmi to jak wyliczanka, powtarzana, aby nie oszaleć do reszty.

Ja też wiem, który to Loluś. Chyba taki rudy, głupio się śmieje, taki ratlerek, kłaki przyklejone do twarzy, a może po prostu gdzieś go widziałem, takiego gościa, tak czy siak, przestańcie na chwilę mówić, proszę, każdy, kurwa, ma kumpli, więc mój syn musi ich mieć.

– A czy syn prowadzi, że tak powiem, nocny tryb życia? – To znowu ten niski.

– Piotr jest informatykiem – mówi pokemon głosem Kingi.

– No, ale wie pani. Chata wolna, chłopak młody. Ja bym jeszcze nie panikował.

– Spójrz na pana. – Drugi pokazuje na mnie, jakby to cokolwiek miało oznaczać.

– Ale to wcale nie musi mieć związku – zaczynają deliberować między sobą, Sherlock i Watson z Parzęczewa. Jeden umie pisać, drugi czytać, a ten na dole, co stoi przy radiowozie i dalej próbuje rozczytać esemesa, ich obstawia.

Nie musi mieć związku.

Ale pewnie ma, bo tragedie chodzą w grupach, bo bardzo szybko zakładają swoje kapele, gangi i partie; tragedie pieprzą się jak szalone, płodząc kolejne tragedie, bo to jest właśnie życie, koleżanki i koledzy.

Wstaję bez słowa, mijam ich, wchodzę do salonu.

Pierwsze, co zobaczyłem, to sufit, sklepienie zawieszone nad oczyma, i papierową kulę z Ikei.

Przy całej swej złudności, znoju i rozwianych marzeniach jest to piękny świat.

Nagle mną podrywa. Coś przewraca się w żołądku. Tracę równowagę. Dzięki Bogu, na podłogę leci tylko trochę pawia. Resztę połykam, coś krzyczą. Nie słyszę i nie rozumiem co.

Gdy się obudziłem, przede wszystkim bolała mnie żuchwa. Zęby zdawały się tańczyć. Było to raptem dzisiaj. Nie wiedziałem, która jest godzina. Dopiero potem zobaczyłem, że jest po piętnastej. Moje ostatnie wspomnienie to musiała być jakaś dziesiąta wieczór, bo umówiliśmy się z Piotrkiem na dziewiątą, a ja się spóźniłem, jak zwykle. Piotrek czekał już na miejscu. Siedział w rogu sali, pił herbatę, stojący obok niego pozłacany Budda z gipsu zdawał się go pilnować jak wynajęty na tę okazję ochroniarz.

Zawsze przesadnie się o niego troszczyliśmy. Z tej troski zrobił się wątły, nigdy nie umiał dobrze kopnąć piłki, nie wiem nawet, jakim cudem nauczył się jeździć na rowerze. Wtedy, dwadzieścia lat temu, jeszcze się nie mówiło, że dzieciom należy dozować komputer. Siedział i grał, aż kompletnie się zgarbił. Przerwę miał tylko wtedy, gdy komputer zabrała mu policja, posądzili go o włamanie do ministerstwa, oczywiście to była kompletna głupota. Po miesiącu chyba oddali i zaczęło się z powrotem. Chował się przede mną w tym komputerze, teraz już wiem.

Kolejna odrobina pawia tryska na podłogę.

– Marcin, do cholery, idź do łazienki! – krzyczy Marta.

Gdy się z nim umawiałem, esemesami, byłem jeszcze trzeźwy. Tak samo gdy pisałem mu, że chwilę się spóźnię, gdy wchodziłem do restauracji, gdy siadałem przy stoliku. Może gdy mi powiedział, że mnie nienawidzi – może właśnie wtedy nie wytrzymałem i zacząłem pić.

A może odpowiedziałem mu, jak zwykle, coś idiotycznego, zaczęliśmy się kłócić i wtedy.

A może on wyszedł, wściekły na mnie, i dopiero wtedy zamówiłem pierwszą wódkę, jacka, nawet nie wiem co. To mogło być po prostu piwo. Cokolwiek.

Mam nadzieję, o Boże, mam nadzieję, że nic… Po raz pierwszy ta myśl. Jest za duża. Głowa jest za mała, aby ją pomieścić.

Kupiłem mu to mieszkanie, a teraz rzygam tu na podłogę.

– Marcin!

Znowu ten strach. Zabije mnie, rozerwie mi serce.

„Nienawidzę cię” – powiedział to wczoraj wieczorem w tej tajskiej restauracji, śmierdzącej fryturą i olejkami do masażu. Ale musiał to powiedzieć z jakiegoś powodu. Na pewno nie zaczął w ten sposób spotkania. Nie spotkałby się ze mną tylko po to, żeby mi to wygarnąć. Musieliśmy do tego dojść.

W końcu wbiegam do łazienki, reszta trafia już grzecznie do kibla – cała ta woda wypita na terapii, zmieszana ze złogami z żołądka, wszystkim, co wczoraj zjadłem i usłyszałem.

Widzę kosmetyki postawione na wannie, kolorową zasłonkę od prysznica, plakat na drzwiach z Klątwy doliny węży.

Pamiętam, jak byłem na tym filmie w kinie, w Relaksie, ze Zbyszkiem i z resztą chłopaków. Straszne gówno. Mieliśmy po dwadzieścia lat. Piliśmy tanie wino przelane do termosu, przed wejściem spaliłem chyba paczkę popularnych i w momencie, gdy na ekranie pojawiła się naga Sałacka pod prysznicem, zrzygałem się pod fotel.

Kończę. Przez ciało przebiega przyjemne zimno, jedyna radość z tego wszystkiego.

– Popatrz – mówi Ulka.

Odwracam się. Patrzy na otwartą pralkę.

– Co? – pytam.

– Popatrz – powtarza.

Jak to w pralce, chcę powiedzieć, ale zamiast tego wycieram usta. Lepiej, żebym nic już nie mówił.

Biały, mokry, skłębiony materiał. Prześcieradła czy coś takiego. Nie, nie taki biały.

Ulka wyciąga prześcieradło z pralki, zaczyna je rozprostowywać. Przecież ta plątanina bladoczerwonych bryzgów może być winem, albo sokiem, albo farbą.

Odkłada prześcieradło na podłogę, wyciąga następne. Plamy mają różny stopień intensywności, gdzieniegdzie są sprane, ktoś, kto nie ma zielonego pojęcia o czyszczeniu, próbował się ich pozbyć, wybielić. Ktoś panikował, działał szybko, nie miał pojęcia, co robi.

Stało się coś strasznego.

To nie ja.

Strach płynie przez żyły, ścina krew, mumifikuje mnie za życia. Ulka trzyma te prześcieradła jak całun.

Bądź pogodny.

– Co to jest, tato? – pyta.

– Nie mam pojęcia – odpowiadam, cicho.

– Krew – stwierdza Ulka. – To jest krew.

Nic więcej nie mówię. Nie powinienem.

– Mamo! – woła, bardzo głośno, przerażona, ale pierwszy do łazienki wpada ten wysoki policjant, jakby szczęśliwy, że w końcu może się do czegoś przydać.

Ale gdy widzi szmatę w rękach Ulki, momentalnie przestaje być taki szczęśliwy.

Strach jeździ w kółko po pustym placu głowy. Hamuje z piskiem, zrywając korę z mózgu, po czym rusza z powrotem. Z każdego otworu w ciele leci słony pot. Zaraz ciało straci całą wodę, wyschnie na wiór, opadnie na podłogę. Ale ręce, one się nie trzęsą, chociaż przez chwilę. Wstaję.

– Musimy chyba pojechać z panem na komendę – decyduje ten wyższy tonem, w którym jest pewna, kompletnie niepasująca do niego, nieodwołalność.

– Stało się coś strasznego – mówię po raz ostatni. Już nie ma potrzeby, już wszyscy to wiedzą.

Dąż do szczęścia.

Skręcając tylko w lewo

Budzę się i tym razem wiem, gdzie jestem.

Moje mieszkanie.

Szkoda gadać.

Materac, szafki, ślady brudu, naczynia z Ikei, ubrania z sieciówek na wieszakach z Ikei, trochę fajniejszych ciuchów w foliowych workach, pojedynczy karton, w nim jakieś papiery, parę książek i płyt wziętych na chybił trafił. Sprzęt grający, większość kolekcji płyt, to wszystko zostało w domu, w Fajnym Pokoju, teraz zamkniętym na klucz. A może Marta to wszystko wyrzuciła. Boję się sprawdzić. I nie pytałem.

Budzę się i wiem, że miałem sen. Ale prawie nic z niego nie pamiętam.

Pamiętam tylko tyle, że wbiegam na dworzec, strasznie się śpiesząc. To chyba Centralny. Chrzęszczące echo damskiego głosu obwieszczającego odjazd wypełnia całą halę; wielka tablica odjazdów i przyjazdów wisi na ścianie po mojej prawej, nad schodami w dół. Ale tablica mnie nie interesuje, chociaż śpieszę się, jakby mój pociąg właśnie odjeżdżał.

Poza tym nie pamiętam nic więcej. Prawie nigdy nie pamiętam snów.

Tak w ogóle, czy ja coś pamiętam? Pojedyncze wspomnienia skaczą po łbie jak pchły, ale nie składają się w żaden spójny obraz. Również wspomnienia dotyczące Piotrka. Są różne Piotrki, które nie łączą się ze sobą.

Piotrek, który dopiero się urodził, jest mały, łysy, pomarszczony i strasznie płacze, a do tego wydaje jeszcze taki dziwny dźwięk, jakby próbował coś odcharknąć. Lekarz mówi, że wszystko w porządku, i powtarza to cztery razy, bo tyle razy zadaję mu to pytanie.

Piotrek, który ma roczek, w łazience robi pierwszy krok, człapie w kierunku wanny, to pamiętam, bardzo wyraźnie, jego małe łapki na pokrytej drobnymi włosami i śladami mydła krawędzi.

Piotrek, który ma pięć lat, otwiera szafę i widzi naszą kotkę Arię, która rodzi małe na stercie ręczników. Kotki wyglądają jak wrzeszczące kawałki ożywionej gumy do żucia, jest ich pięć i Piotrek myśli, że Aria zjada szóstego, ale okazuje się, że to łożysko, tak więc Piotrek woła Ulę, a ta przybiega i od razu zaczyna strasznie płakać. Piotrek przytula ją i tłumaczy, że to nic strasznego.

Piotrek, który ma osiem lat, w lany poniedziałek wylewa na mnie wiadro zimnej wody, co nawet nie jest najgorsze, bo mam potwornego kaca i przynajmniej dzięki temu przytomnieję.

Piotrek, który ma dwanaście lat, podczas sparingu na zajęciach z aikido łamie drugiemu chłopcu nadgarstek i potem musimy rozmawiać z rodzicami tego chłopca, którzy histeryzują i bredzą coś o pozwaniu nas do sądu, a Piotrek nie ma najmniejszego zamiaru nikogo przepraszać: chciał wygrać i wygrał.

Piotrek, który ma piętnaście lat, wraca do domu po ognisku szkolnym, narąbany jak szpadel, w nocy słyszymy, jak próbuje cicho puścić pawia, co nawet mnie śmieszy, a rano wstaje, potwornie zakłopotany, ale i obolały, co śmieszy mnie jeszcze bardziej. Nie śmieszy za to Marty, która robi straszną awanturę, nie jemu, tylko mnie, mówiąc, że nie pozwoli, żeby stał się taki jak ja. A zaraz potem gotuje mu rosołek.

Piotrek, który ma siedemnaście lat, wygrywa turniej gier komputerowych, ja uważam, że to strata czasu, ale on wygrywa dziesięć tysięcy złotych i jestem z niego dumny, naprawdę. Potem zdaje maturę i dostaje się na studia, my nawet zapominamy się tym martwić, bo to przecież oczywiste, że mu się uda. Za pierwszym razem zdaje egzamin na prawo jazdy, w tajemnicy przed Martą, bo ta zabrania mu jeździć samochodem, boi się, że się zabije. Mnie nie mówi o tym nawet po fakcie i któregoś dnia po prostu podjeżdża pod dom starym, zdezelowanym passatem, który wygląda jak ukradziony ze szrotu. Ma wtedy dwadzieścia dwa lata.

To pamiętam – ale może być tak, że nawet to pamiętam źle.

Że źle pamiętam wszystko.

Więc próbuję sobie przypomnieć, biorąc prysznic, myjąc zęby, łykając ibuprom, badając w lustrze siniaki i zadrapania na twarzy zmieniające kolor – ale kompletnie nie umiem.

W końcu wychodzę z domu. Tramwaj śmierdzi. Dojeżdżam na miejsce.

Przyklejone do szyby odrapane litery mówią, że to tutaj – Phex Thai Food. Torba zdaje się ważyć ze sto kilogramów, ciągnie mnie do ziemi, na kolana, do domu. W środku są wydrukowane przez Martę ogłoszenia A4 ze zdjęciem Piotrka i napisem ZAGINIONY.

Wchodzę do środka; nie śmierdzi fryturą, pewnie jeszcze nie zaczęli gotować. Za to pachnie tanim egzotycznym kosmetykiem. Bazarem w Bangkoku, na którym sprzedają podróbki perfum. Panuje tu półmrok, sala jest kompletnie pusta; pod ścianą siedzi pozłacany gipsowy Budda, w akwarium pływa chmara kolorowych rybek. Wtedy chyba grała jakaś muzyka, ale dzisiaj nie gra. Tylko akwarium cicho bulgocze; dźwięk wpełza do ucha powoli, jak robak.

Od razu widzę stolik, przy którym siedzieliśmy. To ten w rogu, pod ścianą.

– Jeszcze zamknięte.

Odwracam się. Facet, koło sześćdziesiątki, nie jest Azjatą, ale trochę takiego udaje, bo włosy upiął w samurajski kucyk, a na sobie ma coś w rodzaju atłasowej pidżamy w stylu doktora Paj-Chi-Wo z Pana Kleksa. W Klątwie doliny węży też był taki facet, chyba. Wpatruję się w niego przez chwilę, nie jestem pewien, czy przypadkiem mi się nie śni.

Może wciąż leżę gdzieś na podłodze, zakrwawiony, z obitym ryjem.

– Byłem tu… przedwczoraj – mówię. Spogląda na mnie, mrużąc oczy.

– Był pan. – Kiwa głową.

Tu rozmowa się urywa, nie mam pojęcia, jak wytłumaczyć, o co mi chodzi.

– Z synem – dodaję.

Kiwa głową jeszcze raz.

– No i? – pyta.

– To głupia sprawa…

Schnie mi gęba, za to czoło robi się całe mokre. Szukam jakiegoś punktu oparcia dookoła siebie i w sobie. „Nienawidzę cię, tato”, mówi Piotrek, a ja kompletnie nie wiem, co było dalej. A co było wcześniej? Może jakieś niezgrabne przywitanie, jakieś cześć; może spróbowałem go objąć, ale on się odsunął; może pytałem, co u niego, jak Kinga, jak praca, a on odpowiadał mi półsłówkami, jak zwykle. Ale to on chciał się spotkać. Coś powiedzieć. Tylko co?

– Co? – pytam na głos.

– Zapomniał pan czegoś? – podpowiada facet, próbując zrozumieć, o co chodzi.

– Wszystkiego – odpowiadam i wtedy wszystko we mnie opada, zrezygnowane.

Niczego mu nie wytłumaczę, odwracam się, podchodzę do stolika. Jest jak wszystkie inne stoliki, przykryty obrusem, z kolorowymi sztucznymi kwiatami w małym wazoniku.

Jeszcze raz, od początku.

– Byłem tu przedwczoraj z synem. I… syn od tamtej pory nie wrócił do domu. A ja… ja nic nie pamiętam.

Odwracam się do niego. Za każdym razem, gdy się do tego przyznaję, to tak jakbym przyznawał się po raz pierwszy. My wszyscy tak mamy. Nie słuchajcie tego, gdy do was mówimy, to i tak wszystko bzdury. Kurwa, wybiec stąd, do sklepu, kupić butelkę, może być najtańszy czerwony wędrowniczek, może być nawet kwadraciok i czteropak najtańszego browaru, i sok jabłkowy na sprzęgło; kupić to wszystko i wrócić do mieszkania. Popatrzeć przez okno na miasto. Patrzeć tak do wieczora.

– Nie rozumiem – mówi, a ja, nie wiedzieć czemu, podnoszę obrus. Na gładkiej, wypolerowanej powierzchni stołu jest ślad buta. Patrzę na niego zdziwiony.

– Pamiętam pana. Pamiętam, że pan się spóźnił, syn siedział długo sam. Nie chciał zamówić, dopóki pan nie przyjdzie.

– No i? – Czekam, co powie dalej.

– No i w końcu pan przyszedł.

– I nie stało się nic dziwnego?

Patrzy na mnie długo.

– Wbiegł pan bardzo gwałtownie, jakby się paliło. I ludzie się przestraszyli. Dlatego pana zapamiętałem.

– Upiłem się? – pytam go.

– Proszę mi wybaczyć, ale skoro pan nic nie pamięta, jest taka szansa. – Robi się zniecierpliwiony.

– Krzyczałem? Podnosiłem głos?

Nie odpowiada.

Odwracam się, patrzę na ślad buta. On też go widzi.

– Samut! – krzyczy Paj-Chi-Wo. Po sekundzie z głębi knajpy wybiega chłopak, Taj, niski, żylasty, lekko przestraszony, w roboczych ciuchach. Patrzy na faceta, a następnie na ślad buta na stoliku. – Wytrzyj – warczy na chłopaka, który zaraz ucieka tam, skąd przybiegł.

Zanim zniknie na zapleczu, zauważam, że ma na nogach glany, a to, co widnieje na stoliku, ewidentnie jest odciskiem trampka.

– Powiedzmy, że się panowie pokłócili. Dość mocno – mówi niechętnie.

– O co?

– Proszę pana, nie wiem, ja z panami nie siedziałem. – Jest coraz bardziej poirytowany.

– Przepraszam, ja…

W sumie to nie wiem, co ja.

– Boi się pan.

Tak, boję się. Kiwam głową.

– Wszystko będzie dobrze – pociesza mnie takim tonem, jakby sam w to nie wierzył.

Kiwam głową. Bardzo ciężko tu stać, ale jeszcze ciężej stąd wyjść. Dzwoni telefon. To Jadźka. Nie odbieram.

– Ale – próbuję jeszcze go zapytać, z trudem – jest pan pewien, czy… czy ja…

– Nie sądzę. – Nie wiem, czy naprawdę wie, o co mi chodzi, czy po prostu chce przerwać tę rozmowę.

Jadźka pisze esemesa: „Jak potrzebujesz pomocy, mam cały wolny dzień”.

Potrzebuję. To miłe. Jadźka jest miła. Wyciągam z torby kilka kartek ze zdjęciem Piotrka, szybko wpycham facetowi w dłoń i wychodzę, zanim zdąży cokolwiek powiedzieć. Przez chwilę wydaje mi się, że stoi z tymi kartkami w ręku, odprowadzając mnie wzrokiem, ale po prostu sobie to wyobrażam.

Na zewnątrz powietrze jest dwa razy lżejsze.

Mam iść przed siebie, gdziekolwiek, nie wiem gdzie, ale nagle Paj-Chi-Wo wychodzi z knajpy. Coś mu się przypomniało, widać to po nim, albo zrobił rachunek sumienia i doszedł do wniosku, że jest mi coś winien.

– Syn przerwał spotkanie. Było trochę rabanu. Pan pobiegł za nim.

– Za nim – powtarzam bezwiednie.

– Czuć było emocje – dodaje, po czym zamyka mi drzwi przed nosem.

I wtedy uczucie, ułamek sekundy klarowności, olśnienie. Już wiem. Pamiętam. To nie był sen, to było naprawdę, to było tego wieczoru. Po spotkaniu z Piotrkiem.

– Prosiłem pana, aby więcej pan tu nie przychodził. Nieśmiało, ale stanowczo ponawiam tę prośbę – mówi na koniec, gdy stoję w drzwiach.

Pamiętam, że wbiegam na dworzec, bardzo się śpieszę, w ogóle nie interesuje mnie rozkład jazdy. Pamiętam, że bardzo się boję.

Nie mam pojęcia dlaczego.

Biorę głęboki wdech, dzwonię do Jadźki. Gdy odbiera, pytam ją:

– Jadzia, słuchaj, czy możemy się spotkać w Starbucksie na Centralnym?

***

Mieszam, aby dać zajęcie dłoni, w kawie nie ma cukru ani mleka, jest jednolicie czarna, letnia, gorzka. Taka jak trzeba.

– Uwielbiam Starbucksa. – Stukam paznokciem w wielki, brzydki kubek.

Jadźka nie lubi sieciowych kawiarni, bo jest z pokolenia, w którym kawę pije się w domu. Jej kawa jest biała i już trochę zimna. Za to ciepła bułka z cynamonem bardzo jej smakowała; aż trochę ubrudziła się lukrem. Biorę serwetkę, przechylam się przez stolik i wycieram jej usta, a ona się czerwieni.

Ktoś do niej dzwoni, wychodzi, by odebrać. Na chwilę zostaję sam.

– Dają na wiadra. Do takiej ilości kofeiny nigdy nie idzie się przyzwyczaić. Od razu mam poty, migotanie komór. Prawie jak wóda – śmieję się, gdy wraca.

– Długo siedziałeś wczoraj na policji? – pyta.

– Parę godzin – odpowiadam.

– To długo.

– Czekali, aż coś im powiem.

– Wciąż nic nie pamiętasz?

Kręcę głową.

– Będą cię jeszcze męczyć.

Potakuję.

Jadźka pokazuje na paczkę papierosów. Ma rację. Trzeba palić, papierosy mają witaminy. Zapijam tabletki kawą. Rozglądam się. Nikt nie zwraca na nas uwagi; obwarowani bagażami ludzie czytają internet. W rogu, grzecznie oddalony od reszty, siedzi facet, na pierwszy rzut oka w miarę czysty, względnie zwykły, ale tak naprawdę bezdomny. Za duży, gruby dres włożony w bardzo znoszone, ale wciąż całe robocze buty Caterpillar. Dwie czapki naciągnięte jedna na drugą. Pod plecami śpiwór uformowany w bardzo ciasną kostkę. Jadźka zamówiła mu kawę, a następnie postawiła przed nim, bo wstydził się podejść i ją odebrać. Pił, rozglądając się dookoła, jakby się bał, że ktoś mu ją zabierze. Spotykam jego spojrzenie, jest przenikliwe, wwiercające. Odwracam wzrok.

– No to chodź, rozlepiamy, tylko trzeba się z kimś dogadać. Może pójdziemy na informację – mówi Jadźka.

– To nie tylko to – szepczę.

Jadźka przysuwa się do mnie.

– Pamiętam, że tu byłem. Wtedy, w nocy.

– Po co?

– Nie mam pojęcia. Ale byłem tu. I muszę sobie przypomnieć więcej – postanawiam jeszcze ciszej.

Kiwa głową. Łapie w lot.

– Przejdźmy się – proponuje.

Wychodzimy na korytarz dworca. Mijamy księgarnię, Subwaya i wychodzimy na powietrze, do kącika palacza na dole schodów, obok przystanku, gdzie od razu obłażą nas inni bezdomni: dwie bezzębne, skurczone kobiety i brodaty facet, który wygląda, jakby miał sto lat. Wszyscy się trzęsą, chociaż wcale nie jest zimno. Proszą o fajki, mimo że właśnie palą. Odganiam ich, chociaż to ludzie tacy sami jak ja.

Tu nie ma gradacji, powiedział Jarek na którejś z pierwszych grup. Nie ma znaczenia, czy piłeś denaturat, perfumy, czy dwunastoletniego single malta. Alkohol to alkohol. C_2H_5OH to C_2H_5OH.

Chlanie to chlanie.

Jesteście wszyscy tacy sami.

My też.

Jadźka mruży oczy, jakby próbowała coś ze mnie wyczytać, coś, z czego sam nie zdaję sobie sprawy. Po prostu drażni ją słońce; wyjmuje z torebki wielkie, czarne, kocie okulary Prady. Mówi, że dostała je od córki, która jest stewardesą. Opatulona grubym, czarnym swetrem, z ramionami splecionymi na wielkim biuście, nie ma w sobie teraz ani odrobiny tej dobrotliwej aury, która bije od niej na spotkaniach. Wygląda stanowczo, konkretnie, mocno, jak ktoś od rozwiązywania problemów. Taka musiała być przez te wszystkie lata w swojej pracy w księgowości, za którą tak tęskni i którą wspomina na każdej terapii. Blond włosy z czarnymi odrostami ma splecione w czarny kucyk na czubku głowy.

Bierze kartkę ze zdjęciem Piotrka, wyciąga klej, który dała mi Marta, i przykleja ją do ściany dworca, bezceremonialnie i nie rozglądając się dookoła.

– A w sumie to co będziemy chodzić i pytać – mówi.

Dopiero teraz przyglądam się tym kartkom.

Nie spojrzałem na nie, gdy wkładałem je rano do torby, gdy wpychałem je w rękę faceta z restauracji.

Marta koniecznie chciała użyć zdjęcia, na którym Piotrek się uśmiecha. Powiedziała, że to wyśle dobrą energię, zawoła go z powrotem, pomoże mu. Zapytałem ją, od kiedy wierzy w takie głupoty. Nie musiałem, ale zapytałem. Zaczęła wrzeszczeć, ja również. Być może byłoby jeszcze gorzej, ale Ulka przytomnie zauważyła, że gdy ludzie się uśmiechają, stają się do siebie niepodobni, więc lepiej dać zwykłe zdjęcie, z dowodu albo paszportu. A potem okazało się, że nie mamy zdjęcia, na którym Piotrek by się uśmiechał. Mamy tylko to, na którym Piotrek ma wąskie, zaciśnięte usta. Patrzy gdzieś w bok, pewnie w dłoń fotografa. Włosy na jeża, okulary. Wąska szyja, jak u ptaka. Cały jest wąski i długi. Próbował chodzić na siłownię, ale nic z tego nie wyszło. Mięśnie nie chcą się go trzymać. Ma ciało jak mięso z rosołu.

Czytam tekst pod zdjęciem. Piotr Kania, lat 25, ostatnio widziany wieczorem tu i tu, ubrany w… No właśnie, w co był ubrany? Nie jestem w stanie sobie przypomnieć. Piotrek zawsze jest ubrany w to samo: rozpinaną bluzę z kapturem bez żadnego nadruku, tę samą brązową kurtkę North Face, spodnie typu chino albo dżinsy, zawsze ten sam model buta, trampki New Balance, szare, granatowe albo czarne. Na specjalne okazje wkłada jakiś równie zgrzebny sweter. Gdy Ulka otworzyła szafę u nich w mieszkaniu, w środku było kilkanaście prawie identycznych kompletów ubrań.

Ale wtedy, w restauracji, miał chyba na sobie coś innego. Był bardziej jaskrawy. Wyraźniejszy. Tylko czy na pewno chodziło o ubranie?

– Przystojny chłopak – zauważa Jadźka.

– Nie bądź taka kurtuazyjna – odpowiadam jej.

– Przystojny, tylko zahukany.

– Może. – Kiwam głową. – Może zahukany.

I wtedy, znienacka, zupełnie bez powodu, Jadźka przyciska mnie do siebie bardzo mocno, tak że nawet nie mam jak złapać oddechu, bo Jadźka jest duża, ciężka, bardzo ciepła i potwornie wełniana od tego swojego grubego, czarnego swetra.

– Bo mnie zgnieciesz – stękam.

Chcę jej powiedzieć, że wszystko będzie w porządku, że Piotrek się znajdzie, ale nie mam co do tego pewności.

– On się znajdzie, zobaczysz – mówi.

– Oby – odpowiadam.

Jego dwaj koledzy, rudy Loluś i ten drugi, chyba Jasiek, nie widzieli go od paru dni. Twierdzą, że do nikogo nie dzwonił ani nie pisał. Widzą się po prostu co dwa tygodnie na „posiedzenia” typu browar, pizza, gry na konsolę, termin następnego wypada w przyszły piątek, tyle. Rozmawialiśmy z nimi wczoraj, na parkingu McDonalda obok Arkadii, w nocy; przyjechali nieprzytomni, zaspani – dwóch wymiętych, zarośniętych koni. Jasiek pokazał Marcie telefon, na dowód, że ostatni raz kontaktował się z Piotrkiem trzy dni temu, wysyłając mu niezrozumiały rysunkowy żart o programowaniu. Piotrek odebrał wiadomość, przeczytał ją, ale nie odpisał. Poza tym byli przerażeni, również własną niewiedzą. Nie mieli nam zupełnie nic do powiedzenia.

Piotrek i Loluś pracują razem w firmie, która robi gry komputerowe. Teraz przygotowują jakąś bardzo dużą, międzynarodową grę o żołnierzach zombie. Kiedyś mnie to bawiło, ale parę miesięcy temu ta ich firma wyprzedziła na giełdzie KGHM.

Piotrka nie było w pracy wczoraj ani przedwczoraj, jak mówił Loluś. A gra jest w krytycznym momencie kodowania. Jest tak zwany crunch, cokolwiek to znaczy.

– Czy mogę porozmawiać z kimś, kto tam pracuje? Z jego przełożonym? – zapytała wtedy Marta.

– Oni wiedzą jeszcze mniej niż my i wy. – Loluś wzruszył ramionami.

– Wiedzą, czym zajmował się mój syn – krzyknęła Marta.

– Pisał kod. – Loluś jeszcze raz wzruszył ramionami.

– Pisze kod – poprawiła go Marta.

Loluś pokręcił głową, po czym bez słowa oddalił się w stronę McDonalda. Marta chciała za nim pobiec, ale Ula przytrzymała ją za rękę.

Biorę od Jadźki papierosa i mówię jej o krwi. Nie komentuje, tylko słucha. Mówię jej, że policjanci zapakowali skłębione prześcieradła do foliowego worka i zawieźli – podobno – do laboratorium. Że Marta wciąż powtarza, że to zupa albo farba, albo sok. Ewentualnie krew psa. Albo że te prześcieradła są cudze, a Piotrek zgodził się komuś je wyprać. Powiedziała głośno o każdej z tych ewentualności nad ranem, na tym parkingu pod McDonaldem. Nikt nic jej nie odpowiedział.

– Biedna kobieta, ta twoja była żona – to jedyne, co Jadźka mówi w kwestii tych prześcieradeł.

– Technicznie to wciąż moja żona – przypominam.

– Technicznie – powtarza.

Może czuję tak niewiele, bo gdybym poczuł to, co powinienem, nie dobiegłbym nawet do mostu, żeby z niego skoczyć.

– Rozwiesimy jeszcze trochę. Dawaj. – Jadźka energicznie gasi papierosa i wkracza z powrotem w korytarz Centralnego.

Telefon. Ulka. Odbieram.

– Tato, jedziemy na lotnisko po Kingę – mówi.

– Jeszcze rozlepiam ogłoszenia – odpowiadam, a głód ściska mnie za gardło szponiastą łapą, cudem wyrzucam z siebie ostatnią sylabę.

– Zajedziemy po ciebie – dodaje i się rozłącza.

Liczę oddechy. Modlitwa o pogodę ducha. Nawet jej dobrze nie pamiętam. Guma do żucia, do gęby, szybko. I jeszcze tabletka, Convulex. Nic nie da, ale sama czynność połykania tabletki uspokaja. Po chwili zaciśnięta na gardle zimna, szponiasta łapa delikatnie poluzowuje uścisk. Tabletka lekko rozpycha przełyk. Da się oddychać.

– Chodź dalej. Może coś sobie jeszcze przypomnisz.

Jadźka pokazuje, abyśmy poszli prosto, w kierunku galerii handlowej. Idę za nią grzecznie, jak syn.

Spacerujemy powoli, jakbyśmy byli na Polu Mokotowskim. Dla śpieszących się ludzi jesteśmy przeszkodami na trasie slalomu, ale Jadźki to nie obchodzi. Nie próbuje mnie na nic nakierować, nie męczy mnie pytaniami, jest mądra. Gadamy o czymś innym, czymś obok, aby ta część mózgu, która pamięta, pracowała swoim torem, w spokoju.

– Pamiętam, jak córka mojej koleżanki z pracy tak zniknęła. Tej Kaśki, o której opowiadam. Trzy dni jej szukali. Nic nie było wiadomo, nikt nic nie widział. I okazało się, słuchaj, że pojechała na festiwal z chłopakiem, na Open’era. Wróciła cała i zdrowa, i nawet nie była w ciąży. – Śmieje się.

– Piotrek chyba nie lubi festiwali – odpowiadam.

– Skąd wiesz?

– Nie wiem. Nie wygląda, jakby w ogóle słuchał jakiejś muzyki.

Jadźka uśmiecha się, zdejmuje okulary, chowa do kieszeni. Zatrzymuje się, żeby odsapnąć, patrzy na mnie.

– Nic nie wiemy o tych naszych dzieciach, co? Gdy są dorosłe, stają się obcymi ludźmi.

– Nic nie wiemy o niczym, Jadźka.

– Ty już nie bądź taki filozof – sztorcuje mnie w odpowiedzi.

Tuż przed wejściem do Złotych Tarasów odwracam się w prawo, patrzę na korytarz biegnący w głąb dworca, prostopadle do peronów, i wtedy nagle…

Kadr, błysk.

Uczucie, bardzo konkretne, ból igieł wbijających się w zszargane płuca, palący oddech, płytki i szybki. Tędy, tutaj. Tym korytarzem, z całych sił. Biegłem dalej.

Jakbym kogoś gonił.

A może jakbym przed kimś uciekał.

Jadźka patrzy na mnie i rozumie. Idzie za mną. Nie pyta.

Kolejne miejsca. Kawiarnia, kiosk. Piekarnia, punkt druku. Sklep z brzydką bielizną erotyczną. Wtedy wszystko było zamknięte, po obu stronach korytarza mijałem po prostu prostokąty zaciągniętych metalowych rolet.

Pamiętam. Jednak nie uciekałem, jednak za kimś biegłem.

Biegłem i dogoniłem. Ten ktoś mną rzucił o jedną z tych rolet, z wielką siłą, której się poddałem, bezwładny jak szmata.

Machałem rękoma w powietrzu, bezsensownie, bezładnie, próbując trafić w kogoś stojącego przede mną. Ktoś mnie bije. Trafia w twarz. Tępy ból, głośny chrzęst.

Macam nasadę nosa.

Boli, nawet pod lekkim dotknięciem.

Teraz roleta jest podniesiona, widzę niewielki barek z chińszczyzną wciśnięty pomiędzy cukiernię i sklep z planszówkami. Zauważa mnie siedzący w środku facet, gruby, siwy, z gębą jak kotlet, wbity w sportową kurtkę. Gapi się na mnie, pakując sobie do gęby wielkie kule kurczaka w cieście kokosowym.

– Goniłem kogoś – mówię.

– Kogo? Piotrka? – pyta Jadźka.

– Nie, nie Piotrka – odpowiadam.

– Dogoniłeś go?

Pokazuję palcem na podbite oko, na szramy na ryju, a Jadźka znowu kiwa głową.

Policja się ze mnie śmiała. Mieli powody. Pobrali moje DNA, zdjęli odciski palców, zrobili mi zdjęcia, spisali moje zeznania, ale większość czasu trzymali mnie na korytarzu, mijając mnie i wytykając palcami. Nie ma nic śmieszniejszego niż starzejący się facet na dnie. Niewiele rzeczy podoba się ludziom bardziej niż droga koszula z plamami krwi, pęknięta szybka w drogim zegarku, niż drogie buty uwalane gównem. Ludzie kochają sprawiedliwość, a najbardziej policjanci z drogówki.

Człowiek, który popchnął mnie z ogromną siłą na zasuniętą metalową roletę, miał czarny kształt zamiast gęby. Pod zaciągniętym na głowę kapturem była jednolita czerń, czarna maska.

Nie wiem, czy to dziura w mojej pamięci, czy naprawdę miał tę maskę na sobie.

– Nie płacz. – Kurwa, i jeszcze zacząłem płakać, no już trudno być gorszym, niż jestem teraz. Mniej niż zero. Na tytuł zera trzeba sobie zapracować, jak Ziobro.

Gruby facet, który je kurczaka w cieście kokosowym, siada plecami do nas.

– Chodź.

Jadźka otwiera drzwi i stanowczo wpycha mnie do środka, a mnie w oczy i nos wciska się słodki smród starej frytury. Wycieram twarz chusteczką, próbując doprowadzić się do porządku. Jadźka rozmawia ze sprzedawczynią, młodą dziewczyną o szarej, bardzo zmęczonej twarzy, i pokazuje na mnie palcem. Piętrzący się przed siwym grubasem kopczyk kurczakowych kulek wydaje się nienaruszony, chociaż ten cały czas ładuje sobie jedzenie do gęby, krzycząc do zawieszonej przy uchu słuchawki.

– Dobrze, no to rozwieź to teraz, czemu w ogóle wydzwaniasz do mnie, czemu rozmawiamy? – wrzeszczy i zdaje się, że ten wrzask to jego normalny ton głosu.

– Wczoraj go tutaj pobito. – Jadźka wskazuje na mnie palcem.

– Ja pani nie rozumiem – mówi dziewczyna z wyraźnym wschodnim akcentem.

– Wczoraj go tutaj pobito. Szukał swojego syna. – Jadźka góruje nad ladą w swojej pełnej księgowej krasie i bębni palcami o stosik plastikowych tacek.

– To jest prosta sprawa i wcale nie trzeba do mnie dzwonić i mi dupy zawracać – drze się siwy grubas, próbując pogodzić krzyk i przeżuwanie kurczaka. Wygląda przy tym jak oszalały prorok ze Starego Testamentu, wbity dla niepoznaki w szarą kurtkę przeciwdeszczową 4F.

– Czy coś pani podać, co pani zamawia? – Dziewczyna nie ma siły na to wszystko, na Jadźkę, na mnie, na ten smród tłuszczu, grubasa przy stoliku, biedne, poustawiane w kącie rośliny w doniczkach, obrazki z gejszami na ścianach, pastelowy kolor ścianek działowych z kartongipsu, pokrytych warstewką tłuszczu prętów tej klatki.

– W lokalu pana pobili? Tutaj? – krzyczy siwy i potrzeba paru dłuższych chwil, abym zrozumiał, że zwraca się do nas.

– Przed wejściem. – Pokazuję palcem na korytarz.

– Przed wejściem to już jest przed wejściem. Przed wejściem jest korytarz. – Wyciera gębę chusteczką i rozpina kurtkę, widać robi mu się gorąco, gdy musi się bronić albo tłumaczyć.

– To pana lokal – domyśla się Jadźka.

– Tu jest lokal, a korytarz to dworzec. – Ładuje sobie do gęby kolejną kulkę kurczaka. – Lokal jest mój, a dworzec nie. Chyba pani ma rozum i rozumie.

– Chodź. – Pokazuję Jadźce, abyśmy wyszli.

Znów dzwoni Ulka. Mówi, że czeka przed dworcem. Będę, odpowiadam, i otwieram drzwi, chcę wyjść na korytarz. Ale Jadźka się nie rusza, cały czas stoi tam, gdzie stała.

– Czemu pan się przesiadł, jak nas zobaczył? – pyta, robiąc krok w jego stronę. On w końcu na chwilę przestaje żreć.

– Jadzia, chodź, moja rodzina już tu jest – gdy to mówię, wraca suchość w gardle, znajoma i straszna. Wypiłbym teraz puszkę albo butelkę piwa, albo colę wymieszaną z wódką, albo wino, na szklanki, albo cokolwiek, jakiekolwiek lekarstwo spływające w dół gardła balsamicznym wodospadem.

Sam nie wiem, czemu od pobudki w mieszkaniu Piotrka jeszcze się nie napiłem.

Zaraz, zaraz, przecież tym razem nikomu nie obiecałem, że nie piję. Przecież nawet nie było takiego pomysłu. Jak ktoś zapija, to nie po to, by nie pić, tylko po to, by pić, do kurwy nędzy! Na tę myśl zimna dłoń na szyi znów odrobinę odpuszcza, daje parę mililitrów oddechu więcej.

– No czemu pan się przesiadł? – Jadźka pyta jeszcze raz.

– Bo żeście się we mnie gapili jak sroka w gnat. – Facet delikatnie się kuli.

Do baru wchodzi młody chłopak z plecakiem, zarośnięty, w górskiej kurtce, równie dobrze mógłby to być Piotrek.

Ale nie jest.

Chłopak staje przy ladzie i zaczyna się wczytywać w widniejące nad barem menu. Wyobrażam sobie, że muszę zjeść którekolwiek z tych dań, kurczaka pięciu smaków, smażony makaron sojowy, cuchnące, pływające w słodkiej, tłustej brei, i żołądek zaczyna mi momentalnie tańczyć, muszę opuścić wzrok.

Czy coś jadłem od czasu tej pobudki? Niekoniecznie, nie pamiętam. Chyba Ula kupiła mi w McDonaldzie ciastko jabłkowe, pamiętam, że po jednym gryzie oddałem je z powrotem.

– Wie pan co, ja pracuję w Sanepidzie. – Jadźka nagle wygląda ciężko, jak rzeźba.

– Ciekawe. – Facet wciąż próbuje zgrywać chachara.

– No, i z wentylacją to u pana krucho, tak panu powiem.

– To budynek dworca – odpowiada facet.

– Nie wiedziałam, że budynku dworca dotyczą jakieś specjalne przepisy. – Jadźka kręci głową. Jak to dobrze, że nigdy nie spotkałem jej w takiej sytuacji. Facet momentalnie staje się petentem w swoim własnym lokalu.

– Legitymację jakąś pani ma? – Jeszcze próbuje kozaczyć, ale już słabiutko, na pół gwizdka.

– Jakbym miała przy sobie legitymację, to już by było po sprawie. A tak jeszcze możemy porozmawiać – cedzi Jadźka z uśmiechem. Uśmiech zza biurka to najstraszniejszy rodzaj uśmiechu. Jadźka opanowała go do piekielnej perfekcji.

Facet zaciska usta. Na szyi, pod skórą, ma spory guzek, mięsisty, pewnie tłuszczak. Wyobrażam sobie, że ten guz to przycisk; gdyby go nacisnąć, głowa faceta odwróciłaby się o sto osiemdziesiąt stopni.

Gość wstaje, podchodzi do lady, dopiero teraz widać go w całej okazałości: ma posturę beczki na ropę, spod kurtki spływają przepastne czarne spodnie od dresu Adidasa. Idąc, sapie i lekko kolebie się na boki. Sprawia wrażenie, jakby miał dziesięć żołądków. Daje nam znać, abyśmy poszli za nim. Wchodzi za ladę, odsuwa dziewczynę na bok jak przedmiot, otwiera szufladę i wyciąga mały parciany portfel. Z boku portfela widać brunatny zaciek. Otwiera portfel, patrzy na mnie, potem na zdjęcie w środku.

– Co to jest? – pyta Jadźka, ale ja już wiem, co to jest.

Biegnę korytarzem dworca, bardzo szybko, człowiek w kapturze biegnie przede mną, dlaczego nikt nie zauważa takiego sprintu, dlaczego prawie nikogo tu nie ma, musi być środek nocy; biegnę, zaraz wypluję płuca, ale zanim to zrobię, człowiek w bluzie gwałtownie się odwraca, łapie mnie, zanim zdążę wyhamować, i z całej siły uderza mną o metalową roletę. Coś, co trzymałem w dłoni, wypada na ziemię.

A ja widzę czerń, najpierw pod kapturem, a potem wszędzie wokół.

W portfelu są zdjęcia. Uli. Kingi. I nasze: ja, Marta i on.

W portfelu jest też sto złotych, dwadzieścia euro, karta Revolut, karta miejska, prawo jazdy i dowód osobisty.

Wyszarpuję mu to z rąk.

– Już mnie pani nie straszy, bo nic więcej nie wiem – zapewnia.

Dziewczyna zaczyna płakać. Młody chłopak z plecakiem ogląda nas jak film, udając, że czyta coś na telefonie. Ulka znowu dzwoni, odbieram, mówię, że jeszcze minuta. Choć mogłem przecież powiedzieć: znalazłem jego dokumenty.

Miałem je, nie wiem czemu. Biegłem z nimi korytarzem dworca. Wypadły mi z ręki. A teraz mam je z powrotem.

Ale nie mówię tego, bo nigdy nie mówię najważniejszych rzeczy.

Piotr Kania. Urodzony 10 marca 1993 roku. Wzrost 182 cm. Imiona rodziców, Marta i Marcin. Dowód wydany przez prezydenta miasta Warszawa.

– Leżał pod roletą. Znalazła go, gdy otwierała. – Facet wychodzi zza lady i siada z powrotem do swojej kurczakowej górki.

Wyjmuję z portfela sto złotych, wyciągam w kierunku dziewczyny. Jeszcze raz patrzę na zdjęcie w dowodzie, to, co na ulotce. Te same zaciśnięte usta. Oczy podejrzliwe jak u głodnego ptaka. Wielka głowa. Krótkie, ciemne włosy. Szczęka i nos wycięte z powietrza ostrym nożem. Wielki ból rozpycha mi gardło, jakbym gwałtownie połknął kamień.

Jadźka chce iść na policję, ale moim zdaniem już wystarczy. Za bardzo się zaangażowała. Tłumaczę jej to już na górze, w hali głównej; Jadźka przytula mnie jeszcze raz, na pożegnanie. Czarny sweter intensywnie pachnie tytoniem, kawą i sierścią. Załatwia też w ten sposób swoją sprawę, oczywiście, że tak. Bardzo dawno nikogo nie obejmowała.

Mówię jej, że zadzwonię, że bardzo jej dziękuję, że jest przyjaciółką przez duże P. Wyciągam w jej stronę resztę ulotek.

– Przyklej u siebie na wsi, gdziekolwiek – proszę.

– Chyba sprzedaję dom. – Zawsze to mówi, gdy się czymś denerwuje. Sprzedaje go, odkąd pierwszy raz pojawiłem się na terapii. Dom w Podkowie Leśnej jest wielki i stary, na pewno pachnie tak jak ona: naftaliną, papierosami, psami. Kiwam głową, nie wchodzę z nią w żadne dyskusje. To nie czas ani miejsce na informacje zwrotne.

– Dzięki – odpowiadam i znów się obejmujemy; ściska mnie jeszcze mocniej, i dobrze, niech ściska, może coś we mnie pęknie. Może zgniecie mnie na śmierć.

– Zadzwoń, jak tylko coś będziesz wiedział – prosi.

Kiwam głową.

– Zadzwonię.

– Zadzwoń – powtarza, wbijając palec w mój splot słoneczny. Bierze ode mnie większość ulotek i odchodzi. – Zajmę się tym – mówi i macha mi na pożegnanie.

Wychodzę przed dworzec. Ula jest sama. Może to i lepiej. Ubrana w trzy rozmiary za dużą zieloną bluzę z kapturem, dres w tym samym kolorze i różową puchatą kurtkę, przypomina jakąś postać z Ulicy Sezamkowej.

Przyjechała po mnie swoim samochodem, kupiłem go jej, gdy skończyła pierwszy rok studiów na samych piątkach. Pistacjowy fiat 500C. Z Ulą w środku wygląda jak bajkowy stworek, który połknął innego bajkowego stworka.

– Zapnij pasy – prosi, gdy wsiadam, i wie, co mówi, bo prowadzi okropnie. Wyjeżdżając na Aleje, od razu wymusza pierwszeństwo na taksówkarzu, silnik gaśnie jej na pierwszych światłach, a potem jeszcze raz, na następnych. Piotrek zdał egzamin na prawo jazdy za pierwszym razem, ona dopiero za jedenastym, i to gdzieś w Mławie albo jakimś innym mieście z jednym rondem.

Z Piotrkiem nigdy nie jechałem. Nie mam pojęcia, jak jeździ.

– Czy można się dostać na Okęcie tak, żeby ani razu nie skręcać w lewo? – pyta Ula. Na plastiku dookoła stacyjki widać zadrapania, jakby z nerwów nie mogła trafić w nią kluczykiem.

– No, to proste: jedziesz Alejami i skręcasz na rondzie w Raszyńską, dalej jedziesz Żwirki…

– Ale w lewo czy w prawo? – Jest potwornie zdenerwowana. Kolejne światła, pod wiaduktem. Ktoś na nią trąbi. Zerkam w lusterko wsteczne. Wypacykowana kobieta w szarym range roverze.

– W lewo. W lewo na rondzie – odpowiadam.

– Sprawdź w telefonie, czy można dojechać tak, żeby nie skręcać w lewo – prosi i włącza radio. Piosenka, która wybucha we wnętrzu auta, nie pomaga sytuacji. Dziewczyna-robot zawodzi na tle muzyki, która brzmi, jakby wrzucić bębny, trąbki i różne komputerowe odgłosy do wielkiej metalowej puszki i rytmicznie nią potrząsać.

– Ale czemu? – pytam.

Kobieta za nami cały czas trąbi. Ma na oko pięćdziesiąt lat i poczucie wielkiej władzy nad Warszawą, całe Aleje Jerozolimskie to jej latyfundia. Najchętniej otworzyłbym drzwi, wyciągnął ją ze środka i trzasnął łbem o jej łeb, aż zatrzeszczałyby spoiwa łączące jej pustą czaszkę.

– Boję się skręcać w lewo – wyznaje po chwili Ula. – W lewo jest trudniej niż w prawo.

– Nie jest. No co ty.

– Oczywiście, że jest. – Światło zmienia się na zielone, ale ona wciąż stoi.

– Nie jest. Ja mogę poprowadzić – próbuję ją uspokoić.

– Nie, nie będziesz, kurwa, prowadzić! – krzyczy i w końcu rusza.

Kobieta za nami zmienia pas, zrównuje się z nami i patrząc na nas przez szybę, puka się w głowę. Opuszczam szybę i mówię jej, aby się pierdoliła. Odpowiada gestami, których nie potrafię rozszyfrować.

– Co robiłeś tam tak długo? – pyta Ulka.

– Rozwieszałem ulotki – odpowiadam. Nie mówię jej o wspomnieniu, o korytarzu, o człowieku w kapturze, o chińskim barze, nie mówię o portfelu, który ciąży mi w kieszeni, odlany z ołowiu, z brunatną plamą z boku.

Dopiero teraz widzę, że jest przerażona. Zaciska szczękę tak mocno, że zaraz skruszy sobie zęby. Włosy, ufarbowane od połowy na blond, zgodnie z dziwną modą na odrosty, związała w niedbały kucyk. Ma grube, czarne brwi i śliczne oczy. Jest bardzo ładną dziewczyną. Gdyby chlanie nie zamieniło mnie w kukłę, z troski o nią nie spałbym po nocach.

Dojeżdżamy do placu Zawiszy. Hotel Sobieski wygląda jak pałac króla Cyganów, ze złowieszczo różową elewacją i szklaną kopułą przypominającą martwe, wpatrzone w niebo oko. Tutaj też piłem. A nawet gorzej.

– Możesz sprawdzić trasę na telefonie? – prosi jeszcze raz.

– Skręcisz. – Kładę dłoń na jej barku, ciężko i niezgrabnie. Chcę ją uspokoić, ale nic z tego nie wychodzi, pod bluzą ma beton zamiast mięśni.

– Nie, nie skręcę – chlipie cicho.

– Powiem ci kiedy. Nie bój się, Uleńka.

– Ile razy mam ci mówić? Boję się! Nigdy nie skręcam w lewo. Zawsze jeżdżę wszędzie tak, żeby skręcać tylko w prawo.

Od jej płaczu wszystko mnie boli; znowu ktoś trąbi, znowu zapomniała o światłach. Gdy mówi, ślina i łzy zalepiają jej usta, a kiedy się odwracam, by spojrzeć, kto stoi za nami, widzę tylne siedzenie fiatostworka pełne opakowań po słodyczach, kubków po kawie ze Starbucksa, pudełek po McDonaldzie, opakowań po kosmetykach.

– Jesteś super kierowcą – zapewniam.

Zaciska dłonie na kierownicy, jakby wisiała nad przepaścią.

– To jest za dużo, ja w ogóle nie wierzę w to, co się dzieje – ryczy.

Zaraz zablokujemy cały ruch na placu Zawiszy.

Światło na moment jest pomarańczowe, a ja naciskam jej nogę i decyduję:

– Teraz.

Wjeżdżamy na rondo, uruchamiając całą orkiestrę klaksonów i przekleństw, Ulka lekko ścina zakręt i w ostatnim momencie ucieka przed nadjeżdżającym tramwajem.

– Widzisz? Skręciłaś – mówię jej, a ona z całej siły uderza mnie otwartą dłonią w głowę.

Nie odzywam się do niej aż do samego lotniska, na które docieramy ledwo żywi, jakbyśmy pokonali tę trasę na kolanach. Ulka jest spuchnięta od płaczu i zielona tak jak jej bluza.

Przy przylotach jest cicho i spokojnie. Grupka typów kierujących do taksówek robi przerwę na papierosa; taryfy czekają na pasażerów, ustawione w długim sznurku.

– O której ląduje? – pytam.

– Jakoś teraz.

– Popatrz. – Pokazuję jej portfel. Przez chwilę mruży oczy, następnie bierze go do ręki, otwiera. Gdy załapuje, że to dokumenty Piotrka, krzyczy bezwiednie i odruchowo zatyka sobie usta dłonią.

– Znalazłem na dworcu. W chińskim barze – tłumaczę, zgodnie z prawdą.

– Co? – nie rozumie.

– Pamiętam, że biegłem po dworcu. Miałem to w ręku, nie wiem jak ani czemu, ale ktoś mnie pobił i to zgubiłem. A potem znalazłem. – Gubię się w zeznaniach.

– Byłeś z tym na policji? – pyta.

– Jeszcze nie. Pokazuję ci to jako pierwszej.

Muszę zapalić. Otwieram okno i wyciągam paczkę, ale Ulka wyrywa mi ją z dłoni. Siedzimy tak przez chwilę w niewygodnym, drażniącym milczeniu.

– Myślę, że to super, że tak dbasz o mamę – mówię, żeby powiedzieć cokolwiek.

– Ktoś musi – odpowiada cicho.

– Ale jeśli chcesz, możesz się w każdej chwili wyprowadzić. Wiesz o tym. Mam dla ciebie mieszkanie…

– Nie wprowadzę się do mieszkania po jakiejś twojej sugar baby. Nie ma szans.

– Nie wiem, o czym mówisz. Poza tym mam dużo mieszkań.

– Mama nie da sobie rady beze mnie.

– Da sobie radę.

– Skąd ty możesz wiedzieć, kto da sobie radę, a kto nie?! – krzyczy.

– Masz rację, nie wiem – przytakuję cicho. – Nie mam o tym pojęcia.

Z lotniska powoli wychodzą pierwsi ludzie, obładowani bagażami, półprzytomni, zdenerwowani. Chyba nikt nie wychodzi z lotniska zrelaksowany i miły.

Nie pamiętam żadnego swojego lotu. A wiem, że latałem. Znajdowałem się w różnych miejscach, w których można było się znaleźć tylko samolotem. Byłem w Stanach z zespołem, potem z wokalistką, którą się zajmujemy. Byłem w Kanadzie, również na koncertach dla Polonii. Byłem w Tajlandii na wakacjach. Przecież nie pojechałem tam na rowerze. Ale nie pamiętam, przysięgam, nie pamiętam siedzenia w samolocie.

Rozglądam się za czymś do picia. Ulka rozumie bez słów, za czym ja się mogę rozglądać; przez chwilę szuka czegoś pod siedzeniem i w końcu wyciąga dwulitrową butelkę ciepłej, wygazowanej coli, wypija duszkiem połowę, następnie oddaje mi portfel Piotrka. Chowam go ostrożnie do kieszeni, wciskając głęboko, aby na pewno z niej nie wypadł. Ula wyciąga z kieszeni dresu swojego elektronicznego papierosa. Zaciąga się porządnie, wypuszcza potężny kłąb pary, następnie podaje mi, abym zrobił to samo.

Lepiej zrobiłbym, gdybym po prostu ich zostawił. Płaciłbym alimenty. Pojawiałbym się raz na miesiąc albo wcale. A potem po prostu zniknął; oni byliby bezpieczniejsi, lepsi i zdrowsi, a ja znalazłbym kogoś innego, komu zmieniłbym życie w gówno. Może mniej niewinnego niż oni.

– Tak się nie da, krzywdzić bez krzywdzenia. Życie byłoby zbyt łatwe – powiedział wtedy Jarek.

– Kinga. – Ulka pokazuje palcem na wyjście z lotniska.

Tak, to chyba ona. Z trudem popycha przed sobą wielką walizkę. Ulka przekręca kluczyk w stacyjce i gdy to robi, automatycznie włącza się radio. „W Warszawie gorący dzień. Na placu Bankowym właśnie trwa coroczna demonstracja Stowarzyszenia Lokatorów. Protesty mają związek z szóstą rocznicą niewyjaśnionej śmierci Małgorzaty Kalskiej, działaczki na rzecz praw lokatorów mieszkań komunalnych. Demonstracja, jak twierdzą członkowie stowarzyszenia, ma być również wyrazem poparcia dla komisji do spraw reprywatyzacji warszawskich nieruchomości…”.

– Nawet nie powiedzą „morderstwa” – mówi Ula, zmieniając stację.

Ogłuszająca łupanina z przetworzonym głosem wokalistki wypełnia wnętrze samochodu tak gwałtownie, jakby wdarła się do niego banda naćpanych teletubisiów. Wyłączam radio.

– Ty w ogóle interesujesz się takimi rzeczami? – pytam.

Wypuszcza kłąb dymu.

– Nie, nie interesuję się tym, tatusiu. Jestem małą dziewczynką, kocham piórniki i kolorowe kredki, i spinki motylki – szczebiocze piskliwym, przegiętym głosem, udając kogoś, za kogo według niej ją uważam.

Znowu ma rację.

Zawsze ma rację.

Kinga bez słowa otwiera bagażnik i wpycha do niego walizkę, dociska ją, aż słychać, jak trzeszczy plastik. Wysiadam jej pomóc, oczywiście już za późno. Patrzy na mnie, a raczej przeze mnie, jakbym prześwitywał.

– Cześć – mówię.

– Dzień dobry – odpowiada mi tak przyjaźnie, jakbym był policjantem zatrzymującym ją do kontroli.

Ulka też wysiada, przytulają się ostrożnie i szybko. Sięga jej mniej więcej do biustu. Kinga jest duża i masywna, ma dobre metr osiemdziesiąt pięć wzrostu, barki pływaczki, włosy zawsze ciasno zaczesane do tyłu i ściągnięte w koński ogon, minimalny makijaż. Można się jej trochę przestraszyć, a na pewno przed nią ugiąć. Podobno jest fajną osobą. Tego akurat nie wiem albo tego nie pamiętam. Przygląda mi się. Mam wrażenie, że potrzebuje chwili, żeby sobie przypomnieć, kim jestem.

– Twoja mama. Gdzie ona jest? – zwraca się do Ulki.

– Na policji. Nie musisz się z nią spotykać, jak nie chcesz – tłumaczy Ulka. – Coś wymyślę. Powiem jej, żeby pojechała do domu.

– Daj spokój. Teraz to nie ma znaczenia – Kindze brakuje powietrza, mówi z trudem, wyrzuca z siebie pojedyncze słowa.

Dostaję wiadomość, telefon bzyczy w kieszeni. To Kruszynka. Kurwa mać. Akurat teraz. „Co z Piotrkiem? Zadzwoń do mnie”. Tak, oczywiście, zadzwoń do mnie. Bo to nie jest o Piotrku, to nie jest o mnie, tylko o niej, chociaż nie ma z tym nic wspólnego. Musiałem kogoś rozpieścić po skrzywdzeniu tylu osób i padło na nią.

Kciuk tańczy nad ekranem. Myślę nad odpowiedzią. „Piotrek to nie twój syn i nie twoja sprawa”. Albo „Nie jesteś pępkiem świata”. Albo „Chcesz sensacji, włącz sobie Polsat”. Ale nie piszę nic. Po co jej to? Marta zmarnowała na mnie całe życie, ale Kruszynka jest po prostu głupia.

Kinga wyciąga cienkie papierosy, zapala.

– Wsiadaj, zapalisz w środku – odzywa się Ula.

Mnie zabrała paczkę, a jej pozwala, jak gdyby nigdy nic. Ale dobrze. Niech będzie. Przyjmę każdą karę. Do końca życia.

Wsiadamy, Ulka rusza. Prowadzi jakby pewniej, minimalnie lepiej.

– Nie wierzę ci. – Kinga odwraca się do mnie. Trzy wyrazy, trzy lekkie fangi w gębę. I jeszcze jedna wiadomość od Kruszynki. Serduszko. – Nie wierzę ci, że nic nie pamiętasz – dopowiada, ale przecież wiem, o co jej chodzi.

– Sam sobie nie wierzę – stwierdzam.

Kinga przytyka dłoń do ust. Wypluwa ten powstrzymywany płacz, który odebrałby jej tak teraz potrzebną godność, zgniata go w dłoni i wyrzuca za siebie. Potwornie mi jej szkoda, ale to nic nie znaczy.

Jeszcze jedna wiadomość. Jeśli to Kruszynka, po prostu napiszę jej, że ma się do mnie więcej nie odzywać. Ale to nie Kruszynka, to Jadźka. „Zadzwoń w wolnej chwili. Coś dziwnego”.

Nagle Ula nie ma już żadnego problemu ze skręcaniem w lewo. W radiu kończy się sieczka, wchodzą wiadomości, dalej o protestach na placu Bankowym. Jakaś starsza kobieta rzuciła się na policjanta, który ją odepchnął, ta przewróciła się i uderzyła głową o ziemię. Straciła przytomność, zabrała ją karetka. Jej stan jest nieznany.

Na światłach Ulka patrzy w telefon i odwraca się do Kingi.

– Pisze, że pojechała do domu – mówi jej.

– To lepiej – odpowiada Kinga, wycierając nos.

– Ale będzie do ciebie dzwonić, ostrzegam.

Kinga nie reaguje.

Myślę o szklance wódki z sokiem i ogromną ilością lodu; nie wiem, skąd ten sok, nigdy nie lubiłem soku. Widzę dokładnie kształt szklanki: mała, taka do białego piwa, lekko zaokrąglona po bokach, a w środku bardzo zimny, jasnopomarańczowy płyn, tylko ja wiem, że pół na pół z wódą, to mój sekret.

Zaginięcie Piotrka zostało zgłoszone na komendzie na Opaczewskiej. Jestem tu drugi raz w ciągu paru dni.

Pół godziny oczekiwania na wezwanie trwa jakieś dwadzieścia cztery godziny. Gapię się w ścianę, aż zaczynam widzieć na niej kontury twarzy. Nie rozpoznaję ich, muszą tam mieszkać, w środku ściany, wyłazić z niej, przywołane wzrokiem ludzi takich jak ja, niewinnych deliryków. Ulka i Kinga z napięciem wpatrują się w telefony, te jednak milczą. Do końca życia będę czuł tę potworną suchość w gardle, nieważne ile wypiję.

Kruszynka, jeszcze raz. Nie odpisuję.

Gdy w końcu wchodzimy, okazuje się, że go kojarzę z tych niewielu mityngów AA, na których byłem. Chodzi na Poznańską, na mityng dla mężczyzn, w czwartki. Raz chyba nawet stałem obok, trzymałem go za rękę. Może nawet rozmawialiśmy na papierosie.

– Porucznik Karłowicz – przedstawia się.

Jest grubawy, niemyte, posiwiałe włosy zaczesane na bok, mętne oczy tkwią w spuchniętych workach. Z reguły mogę łatwo ocenić, czy ktoś jest w ciągu, czy nie. Z nim przez chwilę mam problem – może taki się urodził, może na coś choruje. Jest strasznie pobudzony, ale za tym pobudzeniem nic się nie kryje. Nieustannie przekłada piętrzące mu się na biurku papiery.

– No tak, tak – mówi raz po raz i w sumie nie wiadomo, do czego się to odnosi.

– Piotr Kania. Czy są jakieś postępy w poszukiwaniach? – Kinga jest pięścią, którą Karłowicz znienacka dostaje w ryj, aż lekko odrzuca mu głowę.

– Kim pani jest… dla zaginionego? – pyta.

– Żona.

Raz się rozpłakał, bo pobił żonę. Rozpaczał, że zawsze psy biją żony, a on sobie obiecał, że będzie tym jednym, który tego nie zrobi. I w końcu wpierdolił jej, bo kupiła coś przez internet i mu nie powiedziała, a kupowała za dużo, zwłaszcza pierdół do kuchni, wieszaczków, słoiczków, kubeczków, które potwornie go irytowały, mieniły mu się w oczach, dwoiły się, w delirce zaczynały wirować po mieszkaniu kolorową chmurą. No i raz kupiła komplet kolorowych obieraczek do warzyw w różnych rozmiarach, z narysowanymi marcheweczkami, pietruszeczkami i ziemniaczkami, a on jej wpierdolił tak, że pękła jej żuchwa.

Ciężko wypuszcza powietrze. Zasłania twarz dłońmi, jakby czuł, że pamiętam, i się wstydził. Nie oceniam go, ale też nie usprawiedliwiam. To nie jest tak, że wódka każe ci bić. Musisz to w sobie mieć. Albo raczej: czegoś nie mieć. Pewnej zaślepki. Blokady nałożonej na głowę. Wódka nie zdejmuje tej zaślepki, tylko uświadamia jej brak.

Ciekawe, czy on mnie rozpoznaje. Ja też opowiadałem różne ciekawe historie.

– Pani Kingo, ludzi zaginionych dzielimy na dwie kategorie. Te z kategorii numer jeden zaginęły w okolicznościach wskazujących na zagrożenie ich zdrowia, życia lub wolności. Na przykład uprowadzenie, zabójstwo albo samobójstwo – odpowiada w końcu Karłowicz, zamiast na Kingę, patrząc na mnie.

Ulka znowu zaczyna płakać.

– Ma pan jakieś dowody na to, o czym pan mówi? – pyta Kinga.

– W drugiej grupie natomiast mamy ludzi, którzy opuścili swoje miejsce pobytu w okolicznościach niewymagających zapewnienia ochrony życia.

– Czyli?

– Czyli na przykład się spakowały, rozumie pani. A wcześniej dawały do zrozumienia, że będą się pakować – mówi z trudem, co parę słów ciężko sapie.

– Przecież powinieneś to wszystko wiedzieć. Żona i ja składaliśmy zeznania. Syn zaginął w nocy – odruchowo mówię mu po imieniu.

– Zeznał pan, że się pokłóciliście. – Znowu patrzy w papiery.

– Zeznałem, że prawdopodobnie się pokłóciliśmy, ale ja tego nie pamiętam, byłem pijany, mam chorobę alkoholową – przypominam mu.

– Zaginięcie w następstwie nieporozumień rodzinnych to jest, niestety, ta druga kategoria. – Na czerwonej gębie pojawiają mu się drobne krople potu. Nagle wstaje, zupełnie znienacka, i wychodzi z pokoju.

Gdy zostajemy sami, Kinga siada za jego biurkiem. Zaczyna szybko przeglądać papiery walające się na blacie.

– Tu jest napisane o tych prześcieradłach z pralki, o których mówiłaś. – Spoglądając na Ulkę, stuka palcem w kartkę.

Podnosi się i siada obok Ulki. Ja z kolei wstaję, otwieram okno i zapalam papierosa.

Nie. Nie sok. Czysta, oczywiście. Jakakolwiek. Tylko trochę zimna, bez przesady, na co komu te luksusy. Czysta żołądkowa na przykład. Albo kwadraciok. Pół litra i szklanka, bez żadnych zbędnych głupot. Pół litra i szklanka, tyle wystarczy, by wszystko uporządkować. Zluzować ciało, które teraz składa się z setek zardzewiałych, naciągniętych strun. Chlup, trochę wstrząsu przy przełykaniu, wzdrygnięcie idące do samych stóp, przywracające równowagę i pojemność płuc. Na dobrą sprawę mógłbym zaprosić do zabawy porucznika. Na zewnątrz, do auta, gdziekolwiek. Moglibyśmy wtedy normalnie się dogadać.

– Przepraszam, ale co państwo robią, nie można, tego nie można, palić też nie można. – Karłowicz wpada z powrotem do pokoju, dzierżąc w dłoni nowe papiery. Ściska je mocno, jakby ktoś chciał mu je wyrwać. Jest na granicy wydolności wieńcowej.

Kinga wstaje i zaczyna wrzeszczeć:

– Tu jest napisane, że krew z prześcieradeł należy do Piotrka! Tu są wyniki badań genetycznych. Pan sobie z nas, kurwa, żartuje!

– Proszę pani, proszę na mnie nie krzyczeć, to nic pani nie da. – Porucznik zamyka za sobą drzwi, kładzie papiery na biurku i oblewa się potem.

Ja wciąż palę papierosa przy oknie, spokojnie im się przypatrując. On cofa się o krok. Jest cały czerwony. Boi się Kingi i Ulki, takich wściekłych i zapłakanych; jego strach daje mi dziwny, krzepki spokój.

– Dziewczyny – mówię do nich, najłagodniej, jak potrafię. Odwracają się, dwie wilczyce, mniejsza i większa. – Wyjdźcie na chwilę. Proszę, ja to załatwię.

Stoją bez ruchu, gotowe, by rzucić się na nas i wydrapać nam oczy.

– Muszę porozmawiać o wczorajszych zeznaniach pana Marcina – wtóruje mi Karłowicz. – Zaraz panie poproszę.

Gdy wychodzą, on staje przy oknie i wyciąga papierosy.

– Dawno cię nie było – stwierdza. Poznał mnie.

Z bliska widać, że w tych napuchniętych oczach ma pewną łagodność, charakterystyczną dla ludzi, którzy zaakceptowali swoje życie przegrane przez techniczny nokaut.

– Nie lubię mityngów. Mam grupę na terapii – odpowiadam.

– No i co, nie pomaga ci? – pyta.

– Kiedy zapiłeś? – pytam w odpowiedzi.

Słońce za oknem, szkielety bezlistnych drzew, anemiczne, pojedyncze placki śniegu, starsi ludzie prowadzący się nawzajem za rękę do sklepu. To wszystko jest po prostu śmieszne. Możemy sobie chodzić po tym świecie, patrzeć na niego, ja i taki Karłowicz, ale ten świat już dawno temu nas wyprosił.

– Mam dwa tygodnie abstynencji – mówi.

– Nie wyglądasz.

– Dali mi takie leki na padaczkę. A ty? – pyta.

– Czterdzieści osiem godzin – odpowiadam.

Odwraca się, jeszcze raz spogląda na drzwi.

– Córka i synowa – tłumaczę, a potem wyciągam portfel i dokumenty Piotrka. On bierze je do rąk, ogląda. Pociera palcem brunatny naciek. Patrzy na mnie, wzrokiem prosi o wytłumaczenie.

– Znalazłem na dworcu. Goniłem kogoś. Trzymałem je w ręku.

Porucznik wzdycha, gasi papierosa, zamyka okno, dwoma palcami bierze ode mnie dokumenty i wsadza je do plastikowego worka. Kładzie na biurku. Opiera się palcami o blat i wbija wzrok w jego zawaloną szpargałami powierzchnię.

– Po pierwsze, to wszystko bardzo źle wygląda – ocenia.

– Na tych rzeczach z pralki, czy to naprawdę jego krew?

– Na to wychodzi. Zrobili badania porównawcze. Wzięli DNA z czegoś, co wskazała matka. Ze szczoteczki do zębów, chyba.

– Czy było jej dużo?

– Krew jest silnie barwiąca.

– Odpowiedz na moje pytanie.

Podnosi głowę. Patrzy na mnie. Odkąd tu jesteśmy, spuchł jeszcze bardziej.

– Trudno powiedzieć – odzywa się w końcu.

Gardło pełne błota jest centralnym punktem ciała. Wszystko inne – ręce, nogi, serce, oczy, mózg, mięśnie, kości – jest doczepione do gardła, do przełyku.

– To źle wygląda, jeśli chodzi o ciebie. Zajrzałem w twoją kartotekę, byłeś notowany, były interwencje, wyciągałeś łapy. Ja ci wierzę, że nic nie pamiętasz. Ale poza mityngiem nikt w to nie uwierzy. A teraz przynosisz mi zakrwawiony portfel. Jak go zbadam, będzie na nim pełno twoich odcisków palców. Wtedy będę musiał zgarnąć cię z domu, czy gdzie tam będziesz, przywieźć tutaj i wziąć na huki. Pytać pół nocy, gdzie jest twój syn. Może nawet dać ci w ryja, raz czy drugi.

Coś powinno się we mnie zagotować, powinienem dopaść do niego, złapać za ryj, uderzyć, walnąć nim o ścianę, ale nie robię nic, co więcej, chyba nic nie czuję.

– Nie wiem, czy zrobiłem coś złego. Robię wszystko, aby o tym nie myśleć. Jeśli zacznę o tym myśleć, to się zabiję – tłumaczę.

– Wiem. – Chyba rozumie.

– Wy też źle wyglądacie. Nic nie robicie.

– Robimy. Zrobiliśmy badania. Przesłuchaliśmy was. Zaraz wezmę na bęben tę twoją synową.

– Nic ci nie powie. Była za granicą.

– Skąd wiesz?

– Odebrałem ją z samolotu.

– A leciałeś z nią tym samolotem?

Kiwam głową. Kierując podejrzenia na Kingę, chyba próbuje dać mi jakąś nadzieję, że to wszystko ma sens, nawet najbardziej niedorzeczny. Nie sądzę, by Kinga powiedziała mu coś nowego, zresztą może powiedzieć mu wszystko, to miejsce jest jak czarna dziura, w którą ludzie, głosy i informacje wpadają na ślepe i wieczne amen, i tylko czasami, zupełnie przez przypadek, dziura wypluwa jakąś odpowiedź, trochę sprawiedliwości.

Nie mam tu nic więcej do roboty. Wyciągam rękę, ściska ją, niezgrabnie. Patrzymy sobie w oczy. Nic nam się nie udało.

– Przypomnij sobie. Idź na hipnozę czy coś. Nie wiem. Ale przypomnij sobie, cokolwiek by to było. Będziesz o to pytany, już niedługo, wiele razy.

– Cokolwiek by to było – powtarzam po nim.

– Nie ma sensu teraz się zastanawiać. Po prostu sobie przypomnij.

Gdy wychodzę na korytarz, Ulka się podrywa, chce coś powiedzieć, ale porucznik zabezpiecza tyły, stając krok za mną.

– Pani Kingo. – Macha ręką, aby weszła do pokoju.

– Muszę zadzwonić – tłumaczę Ulce.

Wybiegam na zewnątrz, na ślepo, gwałtownie otwieram drzwi wejściowe do budynku. Coś zaczyna się we mnie poruszać, coś chce się urodzić, wyjść ze mnie, rozrywając mnie przy tym na kawałki. Palący ból w klatce piersiowej – jakby ktoś położył na niej olbrzymią ołowianą kulę – sprawia, że nie mogę złapać oddechu. Serce zamienia się w bokserską gruszkę, na której ćwiczy naćpane dziecko. Gdy w końcu łapię oddech, jest tak gwałtowny, że prawie rani mi gardło. To wszystko moja wina.

Telefon. Znowu. Jadźka.

– Halo.

– O matko. Strasznie brzmisz – mówi.

Zaraz zemdleję. Od powietrza, od słońca, od życia. Muszę się czegoś chwycić; w końcu opieram się o rower przyczepiony do metalowego stojaka. Wszystko bębni, wszystko, co mam pod skórą, całe mięcho w worku. W głowie tańczą mi rozszalałe szczury. Kto przyjeżdża rowerem na policję?

– Mów, Jadzia – proszę ją.

– Słuchaj, więc zostało mi jeszcze trochę tych plakatów. I jechałam WKD do domu, i wysiadałam na stacjach, przyklejałam, i jechałam dalej, i tak mijał mi dzień. No i wysiadłam w Podkowie Leśnej i przykleiłam plakat na stacji. Tej głównej, bo tam są trzy.

– Dobrze, Jadzia. Dziękuję. – To straszne, jak wyczerpujący potrafią być ludzie, którzy nam pomagają. Dłoń mi się trzęsie, muszę ścisnąć mocniej telefon, by nie wypadł.

– Nie o to chodzi. Przyklejam ten plakat na słupie, a obok mnie przechodzi kobieta, babka, nie wiem, na oko pięćdziesiąt lat, na zakupach pewnie była. Dziwna taka i trochę od niej chuchało, no ale nie była też jakaś strasznie pijana, rozumiesz. No i ona tak staje za mną, słuchaj, patrzy na zdjęcie Piotrka i mówi, że go zna. Pytam się jej, kim ona jest, bo ja się nazywam tak i tak, i tłumaczę, że to syn przyjaciela, zaginął dwa dni temu i teraz wszyscy go szukamy. A ona wgapia się w zdjęcie i mówi: tydzień temu on mi się próbował włamać do domu, ten młody.

– Nie rozumiem. – Kręcę głową.

Odwracam się w stronę komisariatu. Jakiś facet wychodzi na zewnątrz, zapala papierosa. Trudno powiedzieć, czy policjant, czy cywilny. Krępy, nabity, na oko pięćdziesiąt lat. Gapi się na mnie.

– No ja na początku też nie rozumiałam. Ona mówi, że mieszka tutaj, w Podkowie. Podała adres. Kwiatowa 9. Mówi, że najpierw widziała go raz czy dwa, jak kręcił się koło jej domu. Myślała, że to jakiś kurier, Uber, ktoś w tym rodzaju. Za trzecim razem zapytała go, co tu robi. Odpowiedział, że czeka na kolegę czy coś takiego. I mówi mi, że parę dni później są z mężem w domu i nagle słyszą hałas, wychodzą z domu, a tam ten chłopak jest na posesji.

– Piotrek?

Facet wgapia się we mnie jeszcze usilniej. Im mocniej się gapi, tym bardziej wszystko mi się trzęsie.

– Mówi, że jej mąż zaczął się z nim szarpać, nawet bić, ale on się w końcu wyrwał i uciekł. Znowu przeskoczył przez ogrodzenie i tyle go widzieli. Ona nazywa się Bugajska, ta kobieta. Wzięłam od niej telefon, chcesz?

Facet podchodzi do mnie jeszcze bliżej. Ma małe oczy i uszy boksera. Wiem, że jak da mi w ryj, każdy mój organ poleci w inną stronę.

– Nawet jeśli to głupota, to warto z nią porozmawiać.

– Dzięki, Jadzia. Wyślij mi nazwisko i adres esemesem – proszę ją.

Jadźka jeszcze coś mówi, ale się rozłączam, chowam telefon do kieszeni. Staram się być gotów na cokolwiek, co zrobi ten facet. Ściskam ramę roweru tak mocno, że zaraz ją zgniotę.

– Pomóc panu? – odzywa się bokser.

– Nie, nie trzeba. – Kręcę głową.

– Może pan się trzymać mojego roweru. Tylko niech mi go pan nie zabiera – mówi.

Uśmiecham się. Gdybym miał siłę, to nawet bym się zaśmiał. Ale nie mam.

– Po co jeździć rowerem na policję? – pytam, próbując złapać równowagę bez podpórki.

– Prawo jazdy mi zabrali, czym mam, kurwa, jeździć? – odpowiada, szczerze obrażony.

Lepiej umierać, niż czekać

– To musi być dla nich straszne, dla Marty, dla Uli – komentuje tym swoim prawie szeptem, miękkim i mdłym jak budyń.

Nie mogę jej słuchać, ale gdy powiem, żeby się zamknęła, zacznie mówić dwa razy więcej. Czemu ona w ogóle próbuje mnie przekonać, że to przeżywa? Nawet nie staram się tego zrozumieć.

Myślę o tych mieszkaniach. O tym, w którym właśnie jestem i które użyczyłem Kruszynce. 2010 rok, tak, to było wtedy. 2009 albo 2010. A może 2011. No trudno, jakie to ma znaczenie? Deszcz szmalu, prosto z bożej rynny, prosto na mój biedny łeb. Bardzo duża, bardzo zaległa pula z ZAIKS-u. Głównie za Rosję. Zbyszek w końcu dopisał mnie jako autora, dostałem wsteczne tantiemy. Trochę tego było, zwłaszcza że melodia Kocham cię jak Rosję, ze zmienionym tekstem, została wykorzystana w czołówce Naszych spraw, popularnej telenoweli TVP, która leciała codziennie po Teleexpressie. W życiu nie widziałem nawet odcinka tego barachła, chociaż może powinienem, skoro dzięki niej stałem się milionerem. „Masz, Kania. Najlepszego” – napisał Zbyszek w esemesie. Nie chciałem tego ruszać, ale mój wspólnik powiedział, że jak nic z tym nie zrobię, to namówi mojego publishera, żeby podał Zbyszka do sądu. Nie chciałem podawać Zbyszka do sądu.

Do tego doszły pieniądze ze sprzedaży Internetowej Gazety Muzycznej, którą założyłem parę lat wcześniej. Spyliłem cały ten bajzel o2, z mokrym i głośnym buziakiem w rękę. Plus jeszcze odłożone pieniądze z grania, z jakichś koncertów polonijnych, na koncie Marty, ja nawet nie miałem do tego konta dostępu, zrzekłem się. Byłem ciągle pijany, ale nie mogłem być podły.

No i Zbyszek powiedział mi, gdy byliśmy razem w Chorwacji: „Słuchaj, weź to wszystko od razu wydaj na chałupy. Inaczej to podpalisz, Marcin. Dwa lata tego baletu i złotówki nie będziesz mieć, chłopino. I tak się składa, że ja tu mam świetnych ludzi, rynek wtórny i pierwotny, buduje i obraca, co tylko chcesz”. Kupiłem siedem mieszkań, praktycznie za jednym razem, okazyjnie. Jakby czekały specjalnie na mnie. Siedem mieszkań w kamienicach na Ochocie. Nigdy nie byłem z siebie tak dumny jak wtedy. Gdy już podpisałem dokumenty i porobiłem przelewy, wszystko w asyście Zbyszka, poszedłem w największe tango mojego życia.

Z tych siedmiu mieszkań jedno dostał Piotrek. Drugie planowałem dać Uli, ale nie chciała wyprowadzać się z domu. Nie wiem czemu. Nie, to nie. Pozostałe sześć wynająłem. Jakimś ludziom. Nieważne komu. Ważne, że były stałe pieniądze.

Ale potem przestałem wynajmować jedno z tych pozostałych sześciu, bo musiałem się do niego wprowadzić. Po wypadku Marta miała już dosyć.

A niedawno przestałem wynajmować drugie z tych sześciu, bo oddałem je Kruszynce. To znaczy wciąż jest moje, ale ona nie płaci, a ja jej nie wyrzucę, nie mam serca.

Wiem, że to kurewstwo, że to obleśne i oklepane. Trudno. Jestem facetem, który musi płacić za czułość, oczywiście z własnej winy. A ona? Może nie ma innego wyjścia. A może to dla niej wygodne. A może jakaś jej część zwyczajnie mnie lubi.

To najmniejsze z tych mieszkań. Kawalerka w apartamentowcu, niedaleko WUM-u. Bo Kruszynka studiuje. Medycynę. Jest niewiele starsza od mojej córki.

– Jak one to przeżywają? – pyta znowu.

– Dlaczego zawsze mówisz o nich, jakby to była twoja rodzina?

Wciska się w poduszkę. Zasłania się nią przede mną, mimo że często widzę ją całą gołą. Zaraz znowu zacznie opowiadać tę swoją straszną, smutną historię; tę, która sprawiła, że postanowiłem się nią zaopiekować.

– Nigdy nie miałam rodziny – zaczyna, ale kładę jej dłoń na buzi.

Jarek mówił: nie zdradzajcie, nie walcie w chuja, nie róbcie nic na boku, bo zaczniecie pić. Jeśli waliliście w chuja wcześniej, to przestańcie. Nie chodzi o to, abyście byli dobrymi ludźmi. Już nie będziecie. Chodzi o to, abyście byli trzeźwi.

Kruszynka ma jakiegoś chłopaka, czasami nawet o nim wspomina, z troską, jakby mówiła o młodszym bracie. Arek zaliczył kontuzję na siłowni, Arek uczy się do kolokwium i strasznie ciężko mu idzie, byliśmy z Arkiem w kinie, to był film o tym grubym polityku z Anglii, Churchillu, tak, przecież pamiętam, mnie się nie podobało, ale Arkowi tak, Arek lubi historię.

Arek jest fajny, serdeczny i miły, ale Arek nie dał mi kawalerki na Ochocie. Nie daje mi co miesiąc kieszonkowego do wydania na Zalando. Cukrowy tatuś. Piaskowy dziadek. Coś mam w ustach, zdejmuję palcami z języka – jej włos, długi i jasny.

– Wiesz, co się stało. Opowiadałam ci – próbuje zacząć jeszcze raz.

– Wiele razy. – Przyciskam ją do siebie.

Jest szczupła, sprężysta, ma skórę jak warstwę świeżej gumy. Na początku, gdy jeszcze mnie to kręciło, założyłem sobie Instagram, specjalnie po to, by podglądać jej konto. Same zdjęcia robione przez jej znajomych, półamatorskich fotografów. W bieliźnie albo akty, czarno-białe, stylizowane, lekko kiczowate, z rozsypanymi na ciele płatkami kwiatów. Ostre makijaże, które zamieniają ją w zupełnie inne osoby. Czasami jakieś zwierzęta, węże. Przy samochodach wyścigowych, motorach. Przetrwalnikowa maskarada. Portfolio.

Wstaje, zostawia mnie samego, również gołego, pod kołdrą, ze spermą zakrzepłą na brzuchu. Smutny, mały, wymuszony wytrysk, taki, po którym boli całe ciało od pasa w dół. Najgorsze w seksie z nią to mieć pięćdziesiąt lat.

Przechodzi goła przez pokój, nie robiąc na mnie żadnego wrażenia, i po chwili wraca ubrana w podkoszulek i spodenki do ćwiczeń.

Opiera się o framugę, lustrując mnie spojrzeniem.

– Tak, wiem że jestem stary – mówię jej.

Nie odpowiada, tylko się gapi. Uciekam wzrokiem, rozglądam się po mieszkaniu. Udekorowała je jakimiś pierdołami. Brzydki obrazek namalowany przez siostrę, taki upośledzony pejzaż, zielone na dole, niebieskie na górze, i w sumie tyle tego widoku. Zdjęcie Marilyn Monroe wycięte z magazynu, przyklejone do ściany. Przywiędłe kwiaty w doniczce. Zdjęcie Arka w ramce w serca. Ubrania ściśnięte na wieszaku z Ikei. Na podłodze sterty książek, głównie podręczników.

– Będzie dobrze – mówi.

Dziwi mnie ten jej spokój, ale zaraz dociera do mnie, że przecież ona nie ma powodów do obaw. Sam właśnie powiedziałem, że moja rodzina to dla niej obcy ludzie.

– Nie sądzę, aby miało być dobrze, Kruszynko – odpowiadam i wstaję, wkładając bokserki.

Podchodzi do mnie, przyciska się.

Nie pamiętam, kiedy ją poznałem. To była chyba impreza na Powiślu, może prezentacja apartamentów w Elektrowni. Zaciągnął mnie tam Robercik. Robercik, jeden z moich największych wyrzutów sumienia. Robercik siedzi sobie w mojej głowie, gryzie mnie w mózg. Robercik na łóżku, Robercik na elektrycznym wózku. Wjeżdża na tym wózku w moje sny, budzi mnie, potem nie śpię już do rana, leżę w łóżku, obwarowany czekoladą, myślę o szafce nad zlewem, o łazienkowym koszu na brudy, o skarbach pochowanych w skrytkach.

W każdym razie musiałem ją wtedy zauważyć, powiedzieć do niej „Kruszynko”, odczepić ją od grupki koleżanek. Musiała się zgodzić. Ale nie pamiętam. Musi sobie wyobrażać, że w związku z Piotrkiem przeżywam straszny ból. Ale on nie jest straszny. To tylko ślad, wyobrażenie bólu – jakby ktoś naćpał mnie morfiną, a następnie zaczął bić po całym ciele. Pojawia się i zaraz znika w miękkich, tępych plamach.

– Chcesz herbatę? – pyta.

– Nie.

– Kawę? – dopytuje.

– Muszę lecieć. – Kręcę głową.

Ale ona nie chce mnie puścić. Stara się zatrzymać za wszelką cenę, próbuje różnych forteli, wkłada mi ręce między nogi. Jakbym umiał jeszcze raz po niespełna piętnastu minutach, ja, pięćdziesięciolatek z libido starca. Głupia siuro, idź do Arka, jak ci mało, niech po mnie poprawi.

– Pamiętam, jak byłam w oazie… – zaczyna i zawiesza głos.

Nie, niech tylko nie zaczyna znowu tej strasznej i smutnej historii: o księdzu, nocnych telefonach, pełnym upokorzenia czekaniu na korytarzu pachnącym środkiem do sterylizacji. Wzdycham, głośno i znacząco.

– Nie, nie o to chodzi. Był taki chłopak razem z nami na obozie, trochę starszy ode mnie. Nie pamiętam imienia. Cyprian, jakoś tak dziwnie, w każdym razie pewnego razu uciekł z domu. Zniknął. Wszyscy o tym mówili. Nie było go miesiąc.

– No i?

– I wrócił.

– No i fajnie. – W końcu wkładam spodnie. Zaraz zacznę na nią krzyczeć.

– Okazało się, że… że on miał takiego starszego faceta. Że był gejem, w sensie. No i nie chciał, żeby rodzina się dowiedziała, strasznie się tego bał.

Wkładam koszulę, zapinam raz, źle, rozpinam, zapinam drugi raz. Szukam papierosów, znajduję, zapalam. Mówiła kiedyś, żeby nie palić w mieszkaniu, ale to przecież moje mieszkanie.

– Co ty próbujesz powiedzieć, że Piotrek jest gejem? – pytam ją.

W środku inne uczucie, zły gniew, sam jego zarodek, ale już go nie odegnam; wóda by go rozpuściła, a trzeźwość go tylko utwardza, wyostrza. Siedzi w ciele jak kamień nerkowy, sprawia, że zaraz zacznę na nią krzyczeć. Nie, nie o to chodzi, że Piotrek mógłby być gejem. Nic mi do tego. Tak naprawdę mógłby być kimkolwiek. Nigdy nie miałem w stosunku do niego żadnych wyobrażeń ani ambicji. Po prostu wiedziałem, że jest słaby. Cieszyłem się, że ma pracę, że jest z kimś, że daje sobie radę.

Za to ona, ona wkurwia mnie coraz bardziej.

– Co próbujesz powiedzieć? – pytam jeszcze raz.

– Nie, nic z tych rzeczy. – Oczywiście, że to wyczuwa, cofa się, lekko przestraszona. – Nie denerwuj się.

– To o co ci chodzi? – drążę. Podnoszę jej głowę, za podbródek. Zmuszam ją, żeby popatrzyła mi w oczy.

– Po prostu, mówiłeś, że jak się kogoś nie znajdzie w dwa dni… to bardzo często jest tak… – znowu urywa.

– Jest tak, że co? – pytam kolejny raz. Warczę. Zaczynam krążyć po pokoju.

– Wiesz co – odpowiada i zaczyna płakać.

– Czy naprawdę myślisz, że mam czas i chęć na twoje ryki i opowiadanie bzdur? – irytuję się, robiąc kolejny krok do przodu. Gniew, teraz już kamień wielkości pięści, tkwi mi w gardle.

– Że już raczej ta osoba nie żyje, a ja ci chcę powiedzieć, że może być inaczej! Że może się znaleźć nawet po miesiącu! – krzycząc, uderza we mnie pięściami, na oślep, trafia w klatkę piersiową.

Wcale nie boli, ona w ogóle nie ma siły, ale mimo to się zatrzymuję, skołowany i z lekkim poczuciem winy.

– Przepraszam. – Przyciągam ją do siebie.

Płacze głośno, prosto w moją koszulę. Jej włosy pachną, jakby natarła je gumą do żucia dla dzieci; to pewnie jakiś owocowy szampon. Nie czułem tego w trakcie seksu; teraz ten zapach zatyka mi nos, grożąc, że będę go czuł aż do wieczora.

– Piotrek nie uciekłby z domu z takiego powodu. Nie bałby się nam niczego powiedzieć – tłumaczę jej.

– Na pewno? Bo ja się boję mówić ci prawie wszystko – odpowiada zupełnie nie swoim głosem, dorosłym i mocnym.

Wkładam kurtkę i wychodzę z mieszkania, zostawiając ją samą, nieutuloną, skaleczoną i małą. W ogóle nie powinienem tu przychodzić. Nie chcę od niej niczego, tak naprawdę nie chcę od niej nawet seksu; w sumie nie chcę seksu już od nikogo.

Moje mieszkanie, to znaczy to, w którym obecnie mieszkam, jest parę ulic dalej.

Dzwonię do Marty, ale nie odbiera.

Dzwonię do Ulki, ale też nie odbiera.

Gniew mija, rozpuszcza się w ciele. Zostaje nic; to nic jest wszystkim. Cały dzień mija mi w półśnie, jakbym dopiero się obudził, nie zdając sobie w pełni sprawy z tego, kim jestem, gdzie jestem, że Piotrka nie ma, że nie wiadomo gdzie jest, że nigdy nie znaleziono żywego człowieka tydzień po jego zaginięciu. Ludzie z grupy – Jadźka, Helena, Kuba, Szatan – mogą wstydliwie mamrotać, że wszystko będzie w porządku, Kruszynka może opowiadać swoje oazowe bajki, ale fakty są faktami.

Może być tak, że Piotrka już nie ma.

Powtarzam w myślach to zdanie: „Piotrka może już nie ma”, a potem pojawia się kolejne: „Wystarczy iść na most, skoczyć, będzie dobrze, będzie nic”. I z tymi zdaniami przychodzą emocje, ale są stłumione, obojętne, jak borowanie znieczulonego zęba, trudno je od siebie odróżnić. Jutrzaki spotykają się o siedemnastej, a teraz jest dopiero południe. Południe to wstrętna pora. Światło, które wpada przez okna, jest okropne, bezwzględne. Wziąć to wszystko w ręce i dmuchnąć. Tyle zostało.

Nie myślcie, że wam nigdy nie zależało, mówił Jarek. Zależało, tylko przegraliście z wódą. Z hazardem, kokainą, kurwami, lekami. Jeśli będziecie myśleć, że wam nigdy nie zależało, wtedy się rozgrzeszycie. A gdy się już rozgrzeszycie, to zaraz potem zaczniecie chlać, bo poczujecie, że możecie. W szafce nad kuchennym zlewem jest butelka zero siedem golden loch, najtańszej whisky z Biedronki, wypita mniej więcej w połowie. Druga, wypita w trzech czwartych, jest za lodówką. W łazience, w szafce z kosmetykami, są trzy małe buteleczki czerwonego grantsa, chyba z jakiegoś samolotu. Na dnie kosza z brudnymi rzeczami – jeszcze jedna whisky. Jacek, litrowy, w większości wypity, ale jest trochę na dnie. W lodówce, wciśnięte za puszki coli, leży pół litra wyborowej, zapieczętowane banderolą. Znam ten rozkład na pamięć. Wszystko to leży tu od dwóch lat.

To odprawiany wiele razy rytuał, ruchy równie automatyczne jak te na mszy świętej. Najpierw chwila zastanowienia co. Golden loch, bo jest najbliżej, poza tym najlepsze na deser. Gorzki i mętny, ale to nieistotne. Zamieram z nim w ręku. Pragnienie, drgawki, ból głowy, wszystkie wyrzuty sumienia, wszystkie możliwe tęsknoty, wszystko wraca, zalewa mi łeb, podtapia resztki duszy, jej ostatnie, blade znamiona – a ja trzymam w ręku cudowne lekarstwo, jedyne, jakie kiedykolwiek wymyślono. Przez dwa lata grzecznie słuchałem, że to żadne lekarstwo, to przyczyna. Ale pod całą tą kartonową zbroją, pod tymi nowymi mechanizmami, istnieje świadomość, że wcale tak nie jest. Że to słabość była pierwsza, nie alkohol. Że pierwsze były groza i zwątpienie. Że każde lekarstwo ma skutki uboczne, bo takie jest życie.

Patrzę na butelkę pod światło. Coś pływa w środku, w brązowej zupie. Mały, martwy owad, czarna plamka. Musiał tam wpaść dwa lata temu. Wtedy ta butelka była otwarta po raz ostatni.

Z terapią jest jak z odsprzedawaniem wyremontowanych mieszkań kupionych na komorniczych aukcjach. Bierze się norę do generalnego remontu. Pleśń. Zbutwiałe gówno pod podłogą. Zacieki, rdza, pył. Elektryka, która może spalić cały budynek. Bierze się takie mieszkanie i wcale nie robi się tam generalnego remontu, tylko lukruje, maluje ściany na biało, kładzie panele, montuje najtańszą kuchnię z Ikei. Następnie wstawia się ścianki działowe i wpycha pięciu studentów albo uberów z Indii, albo budowlańców z Ukrainy. To jest właśnie terapia alkoholowa. Jarek zawsze nazywał ją generalnym remontem – ale to tylko bielenie grzybicy. Bielenie ścian najtańszą farbą.

Butelka z każdą sekundą waży coraz więcej. Są dwa sposoby, aby pozbyć się ciężaru. Mogę ją otworzyć albo odłożyć. Mogę nalać sobie pełną szklankę, pełną aż po menisk wypukły; mam tylko takie po nutelli, ale szklanka to szklanka. Albo odłożyć. Mogę wypić na raz, poczuć tę rozgrzewającą, żrącą siłę, zamienić się w piec, zatrzymać na moment, przeżyć tę chwilę z należytym szacunkiem. Albo odłożyć. Mogę nalać sobie drugą i trzecią szklankę, a potem, jak zdrowy człowiek, wyjść z domu. Albo odłożyć.

Odkładam. O mało co nie dostaję przy tym kontuzji ramienia – butelka waży dobre czterdzieści kilo.

Po prostu zamykam szafkę – wylanie do zlewu byłoby zbyt melodramatyczne.

Zamawiam taksówkę i od razu wychodzę na zewnątrz, żeby już dłużej nie siedzieć w środku.

Nie ma co siedzieć w domu.

W domu ludzie umierają.

Po drodze jest mi bardzo ciężko, ale gdy dojeżdżam na Wawer, już czuję się lepiej. Kierowca kłamie, że nie ma wydać. Biorę go na przeczekanie, przez ten czas, w którym wściekły szuka reszty, głęboko oddycham, próbując się względnie uspokoić. To nigdy nie działa.

Niebo jest szare i ciężkie, pogoda wszystko spłaszcza, zamienia w jednolitą tapetę, i przez chwilę mam wrażenie, że gdy wyciągnę rękę, zrobię w niej dziurę. Po drugiej stronie będzie tylko czarny wiatr.

Muszę się ocknąć. Chwytam się metalowej furtki, brzydkiej i zwykłej, niedawno pomalowanej na srebrno, nie mam pojęcia przez kogo.

Furtka jest brzydka, ale dom zadbany, jasny. Wygląda jak wielkie dziecko, ostrzyżone, umyte, w świeżym ubraniu. Kremowe ściany, spadzisty dach pokryty brązową dachówką. Po dwa okna na lewo i prawo od wejścia, do którego prowadzą szerokie schody. Przed drzwiami z jasnego drewna kwiaty i ławeczka. Nad wejściem balkon do naszej sypialni, z którego mruga białe oko anteny satelitarnej. Po bokach balkonu trójkątne lukarny.

Nasz dom, to znaczy dom Marty.

Postawiłem go za forsę z Rosji, choć miałem to zrobić już w 1997. Kwaśniewski akurat podpisywał konstytucję. Ja zajmowałem się karierą młodej piosenkarki, która zajęła trzecie miejsce na Eurowizji. Grzesiek Ciechowski pisał jej teksty, Robert Janson muzykę. Byłem dopisany do tantiem, miałem procent z koncertów. Po raz pierwszy była forsa. Trzeba było budować już wtedy. Tylko ja nie miałem takiej potrzeby, aby mieć dom. Po co tracić na coś czas, w którym można chlać.

Oglądałem różne działki, pozorowałem działania. Ale i tak przez lata mieszkaliśmy na Powiślu, w mieszkaniu po rodzicach.

Marta też próbowała wtedy nagrywać płytę, ale jej nie szło. Dałem jej dobrego producenta, mojego kumpla Leszka. Nie polubili się. Miała żal, że więcej czasu poświęcam tej młodej piosenkarce niż jej. A piosenkarka nagrała w końcu album z tekstami Ciechowskiego i muzyką Jansona i odebrała złotą płytę i Fryderyka. Marta prosiła, bym napisał jej piosenki. Wtedy uważała, że jestem w tym najlepszy, tylko kompletnie tego nie wykorzystuję. Nie byłem i nie jestem w tym najlepszy. Rosja to był przypadek. Marta się męczyła, materiał Leszka jej nie leżał. Rzeczywiście był taki sobie, kanciasty, bez polotu, skręcał w bazar, teksty były o dupie, żadne. A potem lekarz powiedział Marcie, że ma guzy na strunach głosowych, że sprawa jest poważna, że nie może śpiewać. Zaraz później zaszła w drugą ciążę, nieplanowaną i chyba niechcianą. Przerwała sesje, została w domu, z Piotrkiem i Ulą w brzuchu. Nigdy już nie śpiewała, nawet pod prysznicem.

Przynajmniej ja nie słyszałem, aby śpiewała.

Pod koniec ciąży musiała iść do szpitala. Zostałem z Piotrkiem sam, na cały miesiąc. Co chwila zawoziłem go do babci, nie mogłem sobie z nim poradzić. Nie rozumiałem, o co mu chodzi – bez przerwy paplał, ale nie można go było zrozumieć, bo miał wszystkie wady wymowy naraz. Był jak papuga przyklejona do ramienia. Raz moja matka nie mogła się nim zająć, więc zostałem z nim sam na cały wieczór. Patrzyłem, jak bawi się samochodzikami, wziąłem szklankę pełną lodu i nalałem do niej trochę, tak tylko odrobinę; wziąłem łyk i powiedziałem do niego: „Nie mów mamusi”. A potem wypiłem całą połówkę. Dopiero dzisiaj rozumiem, że nabijałem się z własnego dziecka.

W dziewięćdziesiątym siódmym nie miałem domu, nie miałem drzewa, za to miałem syna. Niby to tylko powiedzenie, ale tak naprawdę to jest wszystko. Teraz nie mam nic. Teraz – to tylko obrazek na papierze, pogniecionym i cienkim.

Muszę zadzwonić domofonem, żeby mnie wpuściła. Robi to szybko. Wchodzę na podwórko, zbliżam się do drzwi. Naciskam dzwonek, bo zmieniła zamki. Gdzieś z wnętrza dobiega mnie stłumione szczekanie.

Wpuszcza mnie bez słowa, nawet na mnie nie patrzy. Zdejmuję buty, idę za nią. W środku nie pali się żadne światło, nic nie słychać, radia, telewizji, niczego, tylko cichy dźwięk, jakby szum rur.

– A Ulka? – pytam.

Marta nie odpowiada, bez słowa siada przy stole w kuchni. Ja naprzeciwko. Wygląda jak swoja własna matka. Jej skóra ma kolor suchej ziemi, dłonie to plątanina żył owinięta w papier do pakowania.

– No? – pyta.

Bębni palcami o blat. W końcu wstaje, zapala papierosa, siada z powrotem. Z tego, co pamiętam, nie paliła od dobrych dziesięciu lat.

– Miałem przyjechać, więc jestem – tłumaczę się. W sumie nie wiem czemu.

Jej twarz tonie w półmroku. W zlewie za nią piętrzy się stos brudnych naczyń. Podłoga jest lekko lepka. Czuć smród pełnego kosza na śmieci, mnóstwa spalonych papierosów, żarcia dla psów, również moczu. Sproket musiał się gdzieś zeszczać.

– Czegoś się dowiedziałeś, Marcin?

– A ty?

– To ja pytam się ciebie – mówi.

– Niestety.

– To co tu w ogóle robisz?! – krzyczy i wali pięścią w stół.

Przeprasza od razu, odruchowo, zanim zdążę zareagować. Wstaje, gasi papierosa pod kranem. Od razu zapala następnego, jakby z tym poprzednim było coś nie tak.

Kompletnie nie pamiętam, jak to było ją kochać. Cieszyć się z życia z nią, w ogóle – cieszyć się z życia, cokolwiek to znaczy. Już nie pamiętam jej młodej. Nie potrafię sobie nawet wyobrazić jej uśmiechu – w tym miejscu jest biała plama. Zrobiłem z niej wroga, kogoś, kto mnie nienawidzi najczyściej na świecie. Przy niczym innym się tak nie napracowałem.

– Powiedziałeś mi, że jakaś baba powiedziała ci, że Piotrek włamał się jakiejś innej babie na podwórko. Byłeś tam? Rozmawiałeś z tymi ludźmi?

– Jadę tam dzisiaj – odpowiadam.

– A te dokumenty?

– Nic. Na tych dokumentach znaleźli odciski palców moje i prawdopodobnie jego. I krew, tę samą co na prześcieradłach.

Zaczyna się rozlatywać. Najpierw usta idą w dół, drżą. Potem oczy, odkręca się kurek ze łzami, zaczynają płynąć ciurkiem. Na końcu cała głowa, zaczyna chybotać się na szyi, Marta nie panuje nad tym, dotyka twarzy dłońmi, próbuje zatrzymać to drżenie w środku. Jest rozpacz, która się nie mieści w ciele.

Ale nawet gdybym przywiózł jej go dzisiaj z powrotem, całego i zdrowego, nie patrzyłaby na mnie lepiej ani przez chwilę.

– Gdzie on jest? – pyta cicho.

– Nie mam pojęcia – odpowiadam.

– Ja się całe życie bałam, że to się stanie – mówi. – Zero orientacji, cały czas w swojej głowie.

– Jeszcze jak był w ogólniaku, zawoziłaś go do szkoły – przypominam jej.

– Ty go miałeś zawozić? Wiecznie nachlany?

– Chodzi mi o to, że w tym wieku…

– Błagam cię, Marcin, zamknij się – przerywa mi. Bez krzyku, spokojnie.

Zamykam się.

Siedzimy naprzeciwko siebie jak dwa nawiedzające ten martwy dom duchy. Zaraz przyjdą tutaj nowi właściciele. Otworzą okna, zapalą światło, wniosą swoje meble, przedmioty, zaczną nas stąd wyganiać. My najpierw schowamy się w piwnicy. A po jakimś czasie znikniemy w ogóle.

Ula schodzi na dół, staje w wejściu do kuchni, opiera się o framugę. Ma na sobie różowy dresowy komplet Adidasa, włosy niedbale spięte gumką na czubku głowy. Wygląda, jakby właśnie skończyła aerobik. Nie patrzy na nas, tylko gapi się w smartfon. Po chwili podnosi głowę.

– Mamo, razem z Kingą zrobiłyśmy listę wszystkich jego znajomych, z którymi miał jakiś kontakt. Nikt nic nie wie. Została jedna osoba.

– Słuchaj, a wchodziłyście na jego Facebooka i te inne profile? – To głupie pytanie, oczywiście, że wchodziła, skoro siedzi cały czas z nosem w telefonie.

Patrzy na mnie jak na idiotę.

– Piotrek nie ma żadnych kont w social mediach.

– Jak to nie ma?

– Tak samo jak ty.

*

Nie, to nie do końca prawda. Mam jakieś konta na Facebooku i Instagramie. Nie ma tam nikogo z rodziny, kiedyś używałem ich do podrywania kobiet. Teraz przez Instagrama podglądam Kruszynkę, śmieję się do jej zdjęć z Arkiem, znad Bałtyku i z Zakopanego, i z burgerowni na Pradze, tych angielskich opisów typu #couplegoals, cokolwiek one znaczą. Nie ma żadnego sensu im o tym opowiadać, ani teraz, ani w ogóle.

Zapalam papierosa, Ula zapala światło. Wnętrze staje się dziwne, nienaturalne, jak dekoracja serialu, takiego, który puszczają codziennie po południu na TVP, takiego jak ten, w którego czołówce leciała Rosja. Ostry, suchy świat, w który wierzą tylko starsze panie i w którym aktorzy mówią wszystkie kwestie tak, jakby czytali na głos regulamin BHP. „Co się stało?”. „Musimy o tym porozmawiać”. „To niesamowite, podejdźmy do okna!”. „Nie kocham cię”. „Nie wierzę ci”. „O czym ty mówisz?”. „Zdradziłam Stefana z Arkiem”. „Naprawdę?”. Tak, to prawie my. Tylko to nasze życie jest jeszcze bardziej dziurawe, niezmontowane, główni aktorzy nie przyszli na plan, a ci, którzy się stawili, nie pamiętają kwestii, rozpaczliwie rozglądają się dookoła, szukając jakichkolwiek podpowiedzi na pustych, brudnych ścianach.

Ulka podchodzi do matki, przytula ją, głaszcze po głowie.

– Ta jedna osoba, o której mówiłaś. Kto to? – pytam.

– Jego nauczycielka z liceum. Brzezińska? Elżbieta? – Ulka szuka informacji w telefonie.

– Nie pamiętam takiej. – Marta kręci głową.

– No ale nie musisz wszystkich pamiętać, mamo. Wiesz zresztą, że z polskiego długo mieli zastępstwo.

– Pamiętam Szymanowskiego od fizyki, to był chory człowiek. Pałę chciał mu wystawić na półrocze, z jednej oceny cząstkowej. Ale jak mu pojechałam, to od razu piątka była. W drugiej klasie.

– Widocznie ta Brzezińska nie chciała mu wystawiać żadnych pał na półrocze i nie musiałaś do niej jechać – stwierdza Ula.

Nie odzywam się. Nigdy w życiu nie wszedłem do tej szkoły, nie byłem na żadnej wywiadówce. Raz pojechałem kibicować Piotrkowi na turnieju szachowym w Legionowie. Jeszcze zanim przyszła jego kolej, zasnąłem. Byłem po trzydniówce. Obudził mnie po wszystkim. W ręku trzymał brzydki, kanciasty puchar, pomalowany pozłacanym lakierem. Zajął pierwsze miejsce. To chyba były mistrzostwa Polski juniorów czy coś takiego.

– Czego od niej chciał? – pytam Ulki.

– Kinga mówiła, że jakoś się nią opiekował, bo była stara i zniedołężniała.

– A gdzie ta Brzezińska mieszka?

– Gdzieś pod Warszawą – mówi po chwili.

– W Podkowie Leśnej? – pytam.

Ula podnosi wzrok, kiwa głową, zdziwiona. Chowa telefon do kieszeni.

– Tak. Właśnie tam.

– Ci ludzie, którzy twierdzili, że Piotrek włamał się do nich na posesję. Oni są z Podkowy.

Patrzą na mnie, jakbym był menelem, który zaczepił je na ulicy i poprawnie odgadł ich daty urodzenia.

W końcu coś mam, coś do zrobienia.

– Pojechać z tobą? – proponuje Ula.

– Nie trzeba.

– Jedź z nim. Dopilnujesz go. – Marta wstaje, gasi kolejnego papierosa pod kranem. Na chwilę zatrzymuje się przy zlewie. Bierze głęboki wdech.

– Zostanę z tobą, mamo. – Ula odwraca się do matki.

– A nie masz jakichś zajęć? Studiów? – pyta Marta nieprzytomnym głosem.

– Jest przerwa semestralna – odpowiada. Pewnie kłamie.

– Córeczko. – Marta całuje ją w policzek.

Ruszam do wyjścia, stopy kleją mi się do podłogi. Wkładam buty.

– Musisz sobie przypomnieć, słyszysz? – Odwracam się i widzę Martę, wciąż przy zlewie, i Ulę, stojącą obok. Teraz ona pali. Tak razem palą, to palenie splata je sznurem dymu w jedną dwugłową osobę, staro-młodą, obolałą.

Mam nadzieję, że umrzemy szybko. Żeby Ula mogła w końcu zacząć żyć normalnie. Z bólem, ale normalnie. Sama. Wyplątana.

Gdy otwieram drzwi, znowu żegna mnie ten szmer, tym razem głośniejszy, wyraźniejszy, podobny do głosu gdzieś z oddali, jakby ktoś zamurował w ścianie małe, żywe zwierzę albo dziecko.

***

– Jest lepiej? – pyta Jola zza biurka. Ładnie się dziś ubrała, w kolorową tunikę, ma świeżo zrobione granatowe paznokcie, mocny makijaż. Randka albo inne święto.

– Nie jest lepiej – odpowiadam.

Za Jolą widnieje namalowany wprost na ścianie wielki napis, który wita każdego, kto tu przychodzi: „Zawsze jest jakieś JUTRO”. Koślawe litery wyglądają, jakby ktoś włamał się tu w nocy i namalował je w jakimś dziwnym akcie pozytywnego wandalizmu. Jarek twierdzi, że napis już tu był, gdy wynajęli lokal pod ośrodek, ale nikt mu nie wierzy. Wyraz „Jutro” jest napisany dużymi literami.

– Moim zdaniem jest lepiej. – Jarek wyłania się z salonu. Ma na sobie dżinsową koszulę, którą kupił, jak był trochę mniejszy, na szyi sznur drewnianych korali. Daje mi znak, abym poszedł za nim do kuchni. Siada na fotelu, zaczyna mieszać kawę rozpuszczalną w ogromnym kubku. Kubek jest biały, z napisem PIOTRKÓW TRYBUNALSKI 2013 i herbem miasta. Nie mam pojęcia, co wydarzyło się w Piotrkowie w 2013 roku. Chyba nikt nie ma, nawet mieszkańcy Piotrkowa Trybunalskiego.

– Smacznego – mówię do Jarka, który w plastikowym pojemniku ma pokrojone w kostkę owoce. Mógłby jeść samą trawę, a i tak nic to nie da. Ma to w genach. Nic nie powstrzyma jego transformacji w niedźwiedzia. Nie licząc łysej czaszki, ma sierść na wszystkich widocznych częściach ciała.

– Jarku, mogę iść na dół, kupić ci normalną kawę. – Kuba wchodzi do kuchni, znowu zziajany, znowu w tym swoim płaszczu, który powiewa dookoła niego jak dziwne skrzydła. Pokazuje Jarkowi wielki papierowy kubek z kawą z ekskluzywnej piekarni na dole. Bierze zawsze poczwórne espresso i prosi, aby zalać mu to przelewową.

– Ta jest normalna. A tamta droga. – Jarek wrzuca sobie do ust kosteczkę arbuza.

– Zaczynamy? Jest minuta po – mówi Kuba.

– Czekamy na resztę. – Jarek wzrusza ramionami.

– Przyjdą?

– Do tej pory zawsze przychodzili.

Kuba odwraca się do mnie i się uśmiecha, ale nagle sobie przypomina i poważnieje.

– Są dobre wieści? – pyta.

– U mnie żadnych – odpowiadam.

– Marcin nie pije od tygodnia. To są dobre wieści. – Jarek bierze potężny łyk rozpuszczalnej i mlaszcze ze smakiem, na złość Kubie.

– Jesteś bezwzględny.

– Nie jestem bezwzględny. Widzę, że chłop się od tygodnia nie napił i to są dobre wieści, nieważne, co się dzieje.

– Dobre wieści to będą, jak Marcin znajdzie syna. – Kuba dopija resztkę swojej kawy i wrzuca kubek do kosza na śmieci pod zlewem.

Jarek, jakby w odpowiedzi, wkłada sobie do ust kawałek jabłka. Rozgryza. Widać, że nauczył się delektować zieleniną, że włożył w to więcej energii niż w rzucenie wódki. Następnie zaczyna mówić, chyba do nas obu, chociaż wpatruje się w ścianę.

– Był taki mistrz zen, Suzuki. I on napisał: „Kto nie medytował w momencie, gdy jego dziecko było śmiertelnie chore, ten nigdy nie medytował”.

– Jarek, co ty pierdolisz? – wścieka się Kuba.

– Luz, Kuba. Tu nie musisz być adwokatem – staram się to powiedzieć jak najprzyjaźniej.

– Nie, co on pierdoli? Co ty powiedziałeś? – Kuba jest bardziej zbulwersowany, niż myślałem.

Znajome skrzypnięcie ciężkich drzwi. Wchodzą do środka, chyba wszyscy, na pewno palili na dole. Słyszę Szatana, Jadźkę, Helenę, Sylwię. Darka, chyba. Michu jak nic się spóźni.

Jarek wyciera ręce.

– Po prostu staram się wam powiedzieć, że macie być gotowi na wszystko.

– Tak, ale trochę empatii.

– Mam dla was całą empatię świata – mówi Jarek, po czym wychodzi z kuchni. Zostajemy sami. Kuba wzdycha i zwraca się do mnie:

– Może przyjdzie dziś Niemowa?

To nasz dyżurny przebijacz milczenia. Gdy nagle nikt nie wie, co powiedzieć, gdy zapada krępująca cisza, gdy nagle w trakcie rozmowy każdy połyka kij, zamyka się w sobie – wtedy ktoś inny zadaje pytanie o Niemowę. Czy przyjdzie, a jeśli nie, to czy przyjdzie następnym razem. I czy ktoś go ostatnio widział. I czy w ogóle Niemowa jeszcze żyje.

– Jak przyjdzie, to przyjdzie – odpowiadam odzewem na hasło. „Najlepsze kasztany są na placu Pigalle”. „Zuzanna lubi je tylko jesienią”. „Może przyjdzie dziś Niemowa?”. „Jak przyjdzie, to przyjdzie”.

Idziemy do sali. Tak, są wszyscy, stoją w korytarzu, zdejmują kurtki. A może jednak jest lepiej. Może dzisiaj ośrodek jest inny, lepszy. Może na ścianach nie ma tyle brudu co ostatnio, może jest tu więcej miejsca, może sufit tkwi stabilniej na swoim miejscu i nie ma ryzyka, że zaraz spadnie mi na głowę.

Podchodzę do Jadźki. Delikatnie biorę ją na bok.

– Pojedźmy tam dzisiaj – proszę ją. – Spróbujmy jeszcze raz.

Jest smutniejsza, bardziej zmęczona niż ostatnio. Ma zaczerwienioną twarz, chyba nie tylko od gramolenia się na trzecie piętro kamienicy – winda jest, jak zawsze, zepsuta. Widać, że nie jestem jej potrzebny, ma jakieś swoje sprawy, problemy, ma dosyć czegoś innego.

– No dobrze – mówi. – Pojedziemy. Tylko musimy wcześniej wyjść.

– Możemy iść już teraz.

Jadźka kładzie mi dłoń na ramieniu. Jest ciepła, jakby ktoś mi przyłożył do barku termofor.

– Nie. – Kręci głową, uśmiechając się. – Nie możemy.

Potakuję, grzecznie idę za nią, wchodzę do środka. Gdy siadam na kanapie, dopada mnie prawda o moim samopoczuciu. Czuję się, jakbym od tygodnia leżał pod ziemią.

– Z czym przychodzicie? – pyta Jarek.

– Z gównem. – Darek siedzi wciśnięty w kąt kanapy, obok Micha, który przewierca mnie wzrokiem, próbuje się doszukać jakiegoś dowodu na to, że znowu przyszedłem po wypiciu. Za to Darek w ogóle nie jest mną zainteresowany, wciąż śmieje się z dowcipu, który sam sobie opowiedział w głowie.

Darek, czyli Cuguś, to chochlik. Nosi kolorowe dresy, krótkie włosy ufarbował na platynowy blond. W uchu ma kolczyk z krzyżykiem, jak George Michael w takim starym teledysku. Cuguś co tydzień jest trochę inny, ale jedno się nie zmienia – to, w jakim tempie zapełnia bazgrołami kolejne kartki i wypisuje kolejne długopisy. Cuguś jest artystą, rysuje szalone, kolorowe komiksy, pokazywał nam je kiedyś. Trudno z nich cokolwiek zrozumieć, wiadomo tylko, że kompletnie nie nadają się dla dzieci, bohaterowie są zawsze nadzy, mocują się w dziwnych, seksualnych zapasach. Podobno wystawia to i wydaje za granicą, w Niemczech i Szwajcarii, i zarabia na tym niezłe pieniądze, ale średnio w to wierzymy. No ale fakt jest faktem, że też wszyscy mamy zakute łby.

– To ciekawe, Cuguś. – Jarek patrzy na niego znad okularów.

– To taki żart, przepraszam – wycofuje się. Ale wciąż coś go bawi.

– Nie no, skoro już zacząłeś, to proszę. Gdzie jest to gówno. Pokaż mi je. – Jarek przeciąga się, ciężko wzdychając.

Darek kręci głową.

– Nie no, wszystko w porządku, samopoczucie dobre, pogoda ducha dobra, wszystko jest świetnie, jestem tu i się cieszę, dziękuję. Niedługo palę drugą świeczkę – recytuje, szybko i nieskładnie.

– No i bardzo dobrze, dostateczny – odpowiada mu Jarek.

Wszyscy zaczynają się śmiać.

– Dziękuję.

– Jesteś z siebie zadowolony?

– Mogłaby być czwórka – marudzi Cuguś. Jest obrażony i zły.

Cuguś bardzo lubi, gdy wszyscy śmieją się z tego, co powiedział, ale nie znosi, gdy śmieją się z niego. Teraz jest tak samo. Chowa twarz w dłoniach, wypuszcza powietrze, noga zaczyna mu chodzić, tak że tupie o dywan. Fałszywa skrucha to tylko skorupka, spod spodu wypływa ból, czerwony jak mięso. Dziewczyny patrzą na niego z niepokojem.

– Gdzie jest to gówno, chciałbym je zobaczyć – mówi Jarek.

– To może ja zacznę – wtrąca się Kuba. – Ja jestem zdenerwowany tym, co powiedziałeś w kuchni, Jarek, o Marcinie i jego dziecku.

– Powiesz to, jak będzie twoja kolej.

Jarek, zanim został terapeutą, brał i pił wszystko. Ma pełno dzieci z różnymi kobietami, które czasami przychodzą do ośrodka i rozmawiają z nim za uchylonymi drzwiami jego gabinetu. Inni terapeuci biorą to, co powie, za świętość. Boją się go. Trzeba się czegoś bać, aby wyzdrowieć z wódki. Śmierci, straty bliskich. Wiecznego potępienia, zaprzepaszczonych szans. Ale Jarek uważa te pojęcia za abstrakcyjne koncepty, sądzi, że najprościej będzie bać się jego. Zaliczył Monar w pierwszym roku działalności stowarzyszenia, jeszcze w stanie wojennym. Kotański kazał im od rana do wieczora pracować na budowie i Jarek doznał urazu kręgosłupa, który odzywa mu się do dzisiaj. Do jedzenia były tylko kasza i chleb z masłem. Raz, na święta, dostali kogel-mogel. Miał wtedy osiemnaście lat. Gdy wyszedł z kompotu, przez następne dwadzieścia lat pił. Jak mówi, stracił trzy fortuny, a każdy narząd wewnętrzny pękł mu co najmniej raz. Na każdym kroku powtarza, że żadna to chwała, chociaż czasem brzmi, jakby był z tego trochę dumny, jakby lubił nawet nie tyle tę biografię i wspomnienia, ile siłę, którą w sobie wyhodował, pancerz, którym obrósł.

Zza dłoni Cugusia dobywa się dźwięk, ciche chlipanie. Na zaczerwienionych skroniach wychodzą mu żyły. Coś w nim wezbrało, niczym rtęć w termometrze przyłożonym do rozgrzanego pieca, i zaraz eksploduje, ochlapując wszystkich dookoła.

– To jak nie chcesz mówić i wolisz zostawić nas z samym gównem, to może idź już do domu. – Jarek wstaje i uchyla okno, jakby w sali zrobiło się nagle strasznie gorąco.

– Ej, Jarek, tak nie można. Nie ma obowiązku mówienia – Kuba podnosi głos.

– Siedzenia tutaj też nie – odpowiada Jarek, nawet na niego nie patrząc.

Kuba wstaje, podchodzi do drzwi, już chce nacisnąć klamkę, śmiertelnie obrażony, ale Sylwia powstrzymuje go ruchem ręki.

– Siadaj – prosi. – Nie wygłupiaj się.

Kuba bierze głęboki oddech. Kieruje się z powrotem na swoje miejsce. Może do niego dotarło, że przyszedł już z tym gniewem, że wcale nie chodzi o Jarka ani o to, co gada. Często tak jest. Na grupie trochę wychodzi się z siebie, staje obok, łapie emocje jak motyle w siatkę, ogląda pod słońce.

Jarek przekierowuje wzrok na Darka.

– Mów, Cuguś – zwraca się do niego, tym razem łagodnie, prawie pieszczotliwie.

Darek odsuwa dłonie od twarzy. Odkłada rysunek na podłogę, ale zanim zdążę zerknąć, co przedstawia, momentalnie odwraca kartkę niezapisaną stroną do góry, a następnie zgniata ją i chowa do kieszeni.

– No dobrze, oto moje gówno, proszę – mówi już poważnie, swoim prawdziwym głosem, niskim i miękkim głosem chłopaka, który gdyby chciał, mógłby być najpopularniejszym prezenterem radiowym w Polsce.

– No i rozumiesz już, co robisz? – pyta Jarek.

– Wciąż zaśmiewam – odpowiada Cuguś.

– Tak, wciąż zaśmiewasz. A to już przecież dwa lata.

Darek pochyla się do przodu i na moment zastyga z otwartymi ustami. Bawi się kolczykiem. Wkrótce chrząka, na znak, że gotów jest zacząć mówić.

– Oczywiście miałem tego nie robić, bo godność, bo szacunek do samego siebie, tak? Bo miałem siedzieć spokojnie w domu, pod kocykiem, z herbatką i Netflixem, oglądać sobie Instagramy innych ciot i zazdrościć im tego, co robią, gdzie są, co jedzą, gdzie piją, co ćpają, gdzie się pierdolą. Miałem płakać po stracie, czuć się potwornie, ale honorowo. Mam kota, mówiłem wam? Tylko jeszcze zapomniałem go nazwać. Może właśnie bym to zrobił, gdybym pozwolił sobie zostać sam.

Uśmiecha się, znowu coś sobie przypomniał, raczej już nie dowcip, tylko jakąś miłą chwilę. Wspomnienie zaraz ulatuje z jego pamięci wraz z uśmiechem.

– Miałem wchodzić sobie na Grindra i oglądać facetów, podkreślam, tylko ich oglądać, nawet do nich nie pisać, albo czytać stare DM-y. Możecie się zdziwić, ale to nie są zawsze zdjęcia fiutów. Czasami są to po prostu jakieś miłe wiadomości. Dzięki za wyjście, ten koncert był super, dobrze, że kupiłeś tę koszulę, ładnie ci w niebieskim, takie tam – przerywa. Bierze głęboki oddech. – Ale ja wiem, że ładnie mi, kurwa, w niebieskim.

– Mów dalej – prosi Jarek.

Cuguś chce uciec, ukryć się w kartce z rysunkami, ale przypomina sobie, że ją zgniótł i schował do kieszeni. Tak więc niestety.

– Zamknij się w domu, nie wychodź na miasto. Taki był plan. Tylko że po dwóch tygodniach już nikt do ciebie nie pisze, nikt o tobie nie pamięta, nikogo nie obchodzisz. Na twoje miejsce wskakuje ktoś inny, podobny do ciebie, twój sobowtór, którego nawet nie znasz; czekał spokojnie w kolejce, aż się poddasz; karuzela skrzypi, ale wciąż się kręci. Wiecie, co się dzieje, kiedy tak się czuję. Od razu przypomina mi się On.

– No nie – Sylwia wzdycha, bardzo ciężko.

– Oj, Dareczku, ty do tej krzywdy jak ćma do lampy – dodaje Jadźka.

Wszyscy kochają Cugusia. Słuchać go, to oglądać Modę na sukces albo Santa Barbarę; w jego opowieściach te same postaci bezładnie kręcą się po barwnym, obsypanym brokatem świecie, kłócąc się i godząc, zostawiając się i schodząc z powrotem, zadając sobie mnóstwo płytkich ran; blizny po nich tworzą pozbawiony sensu abstrakcyjny obraz. Cuguś uwielbia rolę maskotki, wchodzi w nią lekko i naturalnie, nie można się jej oprzeć, bo w końcu pijacy kochają lalki i maskotki tak bardzo, że pozamieniali w nie całe swoje rodziny. Cuguś mówi – my, alkoholicy, też możemy być barwni jak pawie, papugi. I tak naprawdę tylko Jarek traktuje go jak człowieka, ruga go, sztorcuje, czasami doprowadza do płaczu. To wygląda jak znęcanie się, ale dzięki temu są momenty, gdy Cuguś dorasta do swojego wieku.

– On wyczuwa mnie na odległość. Czasami odzywam się do niego, gdy wszystko jest w porządku, gdy jestem wśród ludzi, gdy leżę sobie w łóżku po zajebistym seksie. Piszę do niego tak, po prostu, tylko sprawdzić, czy nie zepsuje mi humoru, czy jestem już od niego wolny.

– To tak jakbyś wódkę pił, żeby sprawdzić, czy wciąż jesteś alkoholik – parska śmiechem Szatan.

– W informacji zwrotnej – Jarek zwraca mu uwagę.

Cuguś nie reaguje na ten przytyk. Mówi dalej:

– Wtedy nigdy nie odpisuje. Nie istnieję dla niego. Nawet nie czyta tych wiadomości, pod spodem jest, że „dostarczono”, ale nigdy, że „wyświetlono”. I oczywiście trafia mnie szlag. Potem mi przechodzi, zapominam, wmawiam sobie, że próba się udała. Ale gdy nie powinienem, gdy jest źle, ciężko, gdy się gubię, wtedy On odpisuje od razu. Gdzie jesteś? Co robisz? Przyjechać do ciebie? Wyczuwa mój ból. Jak wampir.

– Co mu napisałeś? – przerywa mu Helena.

Wszystkie trzy – Jadźka, Sylwia i Helena – autentycznie się o niego martwią. Sylwia chyba najbardziej.

– Że mam dość wszystkiego i jestem strasznie sam.

– I czemu nie napisałeś tego do mnie? – pyta go Sylwia.

– Powiesz mu to w informacji zwrotnej – strofuje ją Jarek.

Cuguś potrafi dzwonić do Sylwii po dziesięć, piętnaście razy w ciągu nocy. Płacze, szlocha, grozi, że się zabije. Ona słucha tego wszystkiego cierpliwie, jak dobra matka. On odwdzięcza się jej towarzystwem. Chodzi z nią do galerii handlowej, do kina na głupie polskie komedie, na zakupy, do fryzjera. Doradza jej w babskich sprawach. Znosi jej żale. To taka ładna, koleżeńska symbioza. Ale widać, że teraz Sylwia jest zła. Nie dość, że się martwi, że znowu narobił głupot, to jeszcze czuje się wystawiona do wiatru.

– Wiesz dlaczego. Sama mówisz, że wciąż tęsknisz za seksem z byłym – mówi Cuguś po chwili. Teraz ma kwaśno-gorzki, brzydki głos.

– Ja już jestem stara baba. A ty jesteś gówniarz, możesz mieć tego seksu, ile chcesz – odpowiada mu, zła i poirytowana.

– W informacji zwrotnej! – Jarek huczy na nich jak belfer.

– W końcu ja przyjechałem do niego, Uberem. Pamiętam piosenkę, która leciała przez całą drogę, I Wish It Would Rain Down Phila Collinsa. Może sobie śpiewać, ale nic nie spadnie, pomyślałem. Zjechaliśmy Tamką, podjechaliśmy pod nowe apartamenty, przy Wiśle. Na dole, w pizzerii, w której zawsze jemy, wciąż byli ludzie. Doszedłem do wniosku, że poczekam, nie będę wchodził na górę. Usiadłem, zamówiłem kawę. On zszedł, zapłacił i bez słowa zaprowadził mnie do siebie. Poszedłem za nim jak dziecko.

Zalewa się łzami. I nawet Michu, który na pierwszej terapii powiedział, nie patrząc na Kubę i Cugusia, że on nie lubi tych tęczowych, i raz nieśmiało wybąkał, że życzy wszystkim, aby byli w życiu tak odważni jak Mariusz Kamiński, patrzy na niego ze współczuciem.

– Wiedziałem, co będzie na górze. Szampan, poppersy, kokaina, xany, viagra, wszystko rozłożone na stole, równo, jak w sklepie z cukierkami. Powiedział do mnie: przecież ja ci wszystko dam, co tylko chcesz. Po co to, kurwa, robisz? Nazwałem go dziadem, zacząłem wyzywać. Może nawet na niego naplułem, nie pamiętam. Wiedziałem, że gdybym chciał go pobić, odepchnąć, zrobiłbym to bez problemu. Przecież on ma prawie sześć dych, złe zdrowie. Ale w ogóle nie reagował. Tylko stał, patrzył na mnie. Żuł gumę, bo znowu rzucił palenie, po raz setny. Podszedł do mnie, złapał mnie za twarz i zapytał, czy chcę coś na rozluźnienie. Powiedziałem mu, że nie mogę. No i to zrobiliśmy. Ja nie chciałem. Więc mnie zgwałcił, chyba. Zrobił to już kiedyś, nazwałem to po imieniu, a on odparł, że mnie nie da się zgwałcić.

Zapada cisza. Wszyscy są smutni, wszystkim jest szkoda, i tylko Kuba się śmieje, przeczesując dłonią swoją grzywę Wodeckiego. Jakby miał prawo, bo też jest gejem.

– Nawet kibla nie można byłoby mną umyć, taki byłem brudny. Ubierałem się, a on się śmiał, bezgłośnie, i kręcił głową. Jeszcze włożył szlafrok, zawsze wyglądał w nim jak ostatni dewiant, i bardzo mu to się podobało. Zapytałem go, czy znowu się zobaczymy, nawet nie ja się zapytałem, tylko coś we mnie, ten drugi głos, znacie go, ten drugi głos, który zawsze dzwonił do dilerów, który prosił o flaszkę w sklepie, który błagał o recepty albo się o nie awanturował, bo przecież zapłacił. Ten drugi głos powtórzył pytanie, a on się zaśmiał. Stał i śmiał się ze mnie, bo wygrał. A potem powiedział, że mam wypierdalać. Gdy nie chciałem się ruszyć, uderzył mnie w twarz. Chciałem mu oddać, ale byłem sparaliżowany. Zaczął na mnie wrzeszczeć, że zaraz zadzwoni po policję, że go nachodzę, że, cytuję, dostanie syfa od tej mojej rozruchanej dupy. Wyjął z portfela sto złotych, zgniótł i rzucił we mnie, wyjął kolejne, zgniótł i wepchnął mi do ust, wciąż się śmiał. Robił jeszcze gorsze rzeczy, a ja stałem, nie byłem w stanie nic zrobić, po prostu chciałem, żeby był dla mnie miły, chociaż przez sekundę, żeby powiedział mi, że ładnie wyglądam. Wyszedłem, poszedłem przed siebie, nie wiedziałem, gdzie idę; pamiętam chyba Nowy Świat, potem Mokotowską, chyba. Kiedy się ocknąłem, byłem naprawdę daleko od domu. Ale nie zapiłem i nie zaćpałem.

Już nie jest w stanie nic powiedzieć, zanosi się szlochem. Bezbronny jak dzieciak, kuli się w sobie, wyjmuje z kieszeni pogniecioną kartkę.

– To wszystko? – pyta Jarek.

Cuguś kiwa głową.

– Nadaj kierunek – prosi Jarek i podaje mu chusteczki.

Darek wydmuchuje nos i wraca do rysowania. Pokazuje w prawo, na Micha. Potem będzie Jarek, potem Jadźka, a potem ja. Chyba nie chcę nic mówić – może dlatego, że wszyscy czekają na to, co powiem, a ja nie mam zupełnie nic do powiedzenia. Przez chwilę robi się cicho i zimno, ten pokój bez ludzkiego głosu jest pusty, stary i brzydki. Włączam telefon, ale nie ma na nim żadnych wiadomości.

– Ja to nic, ja to dobrze, nie jest wcale źle, chociaż… – Michu urywa, zawiesza się, patrzy na mnie, ale już bez oceny i złości, po prostu tępo, mózg ma małe zwarcie. Wszystkim nam się to zdarza, jemu może odrobinę częściej.

– Chociaż? – Gdy mija pół minuty, Jarek lekko go trąca.

– Mówiłem wam już, że oni się mnie boją. I bardzo mnie to, za przeproszeniem, wkurwia. Najpierw było mi wstyd, a teraz mnie to wkurwia. Chodzę po domu jak na palcach, zaraz sobie te palce połamię. Do córki jak do szefa, kochanie złote, czy zawieźć cię na trening judo, najpiękniejsze ty moje, codziennie śniadanko, omlety, srety. A oni się boją, czy znowu nie pęknę. Czy znowu nie będzie, kurwa, awantury. Był taki film, jugosłowiański jakiś, jak chłop leży w okopie na minie sprężynowej. Jak się ruszy, to wszystko pierdolnie, przepraszam, wybuchnie, cały ten okop. I on cały film leży i gada z jakimś innym chłopem. I im się wydaje, że są tym chłopem, a ja jestem miną.

– Im bardziej widzą w tobie minę, tym bardziej się nią stajesz – wzdycha Sylwia.

– Sylwia, mam ci dać regulamin do poczytania na korytarzu? – pyta Jarek.

– A co ty jesteś dzisiaj taki Sturmführer, cholera jasna? – irytuje się Sylwia.

Michu ziewa. Właśnie to robi, gdy jest zdenerwowany: ziewa potężnie, otwiera gębę szeroko jak w operze, zawsze gdy to robi odruchowo ściskam kanapę, bo boję się, że wlecę mu do tej gęby.

– Nic nie można zrobić. Nic. Do knajpy nie, no bo alkohol. Nawet na pizzę nie, bo piwo można kupić. Imieniny jakieś, urodziny? Nigdy w życiu, człowieku, nigdzie nie idziesz, zostajesz w domu. Z dzieciakami to w ogóle najlepiej, żebym nie rozmawiał. O nic się nie pytał, lekcje, wszystko Kaśka załatwia. Tak jest od dawna, tylko że ostatnio coraz gorzej. A przecież nie zapiłem, nic z tych rzeczy. Właśnie nic się nie stało. Nic. Po prostu jest nerwówka. Pełno tych długów, no ale to moja sprawa, ja ich tym nie obarczam. Przecież ja na taryfie tego nie wyjeżdżę. W ogóle wiadomo, jak z tym jest teraz. Kto z was ostatnio taksówkę zamówił? Wszystko te ciapaki zabrały, ubery jedne.

Sylwia już chce jakoś skomentować te „ciapaki”, ale Jarek ją ucisza. Michu przez moment wygląda, jakby skończył, bo nic nie mówi, tylko drapie się po łbie i studiuje jakiś niewidzialny kształt na ścianie. Ale nie, to było tylko kolejne zwarcie, które zaraz odpuszcza.

– No i wesele. Tak, wesele, o weselu muszę opowiedzieć. Bo to już był szczyt wszystkiego. Na wesele poszliśmy. Ile było gadania o tym weselu, dyskusji bez sensu, tłumaczeń. A to moja chrześnica wychodziła za mąż, córka siostry, przecież ja muszę iść, no bo jak to. Kaśka najpierw, że tylko do kościoła. Ja do niej: ty chyba głupia jesteś. Przecież oni się zwyczajnie obrażą, tam nikt nie wie, że ja w leczeniu, że terapia, zresztą co ich to w ogóle obchodzi. Będę mojej cioci osiemdziesięcioletniej opowiadał, że ja milion złotych na kokainę, maszyny i wódkę wydałem? Przecież dla niej to chiński. Jakie kurwy. No dobra, to kompromis, że o dziesiątej wychodzimy, ja mówię, co ty gadasz, kobieto, o jakiej dziesiątej, przecież to nawet rosołu nie podadzą. W końcu umówione, że po oczepinach wracamy do domu. No ale ta już w kościele nie mogła wysiedzieć, wierciła się, rwało ją, jakby zapalenia pęcherza dostała, no dramat. A na weselu całkiem fajnie nas posadzili, z młodymi takimi, znajomymi pana młodego. Ja nie lubię z prykami siedzieć. Oni Instagramy trochę takie, non stop sobie robili selfie, więcej tego selfie niż tańczenia, ale ogólnie sympatyczni tacy, wcale dużo nie pili. A ta normalnie już nie mogła. Odwróciła kieliszki, odsunęła flaszkę i siedzi, nic nie mówi, tylko się zaciska. Mówię do niej: chodź, może trochę potańczymy. Ta nic. Jedzenie przynieśli, to ledwie skubnęła. A ja sam powiedziałem do siostry: słuchaj, wódki nie mogę pić, z brzuchem coś mam, nie wiem, co się dzieje, ale ja dzisiaj ani do wódki, ani do niczego, na soczku dziś się bawię, no trudno. I tyle, i ona zrozumiała, przecież nie jest debilem, tak więc nawet nam flaszki na stół nie przynieśli, ta flaszka, co Kaśka cały czas ją odsuwała, to była tych młodych. No i zaczęła nagle na nich krzyczeć, bo nie miała na kogo. Siedzi i kręci im aferę, że piją wódkę, czy oni muszą tyle pić, co pięć minut banię walić. Oni w szoku, o co pani chodzi, przecież wesele jest. A ta dalej, ile oni w ogóle mają lat, czy rodzice wiedzą i tak dalej. Chłopak jeden mówi do niej: ja mam dwadzieścia pięć lat, proszę pani, sam wesele będę miał na jesieni. No komedia, ludzie. Ta wstaje, wybiega, znika, ja siedzę, no co, jem, wyluzowany, swędzi może trochę ta wódka przede mną, ale bez przesady. Jakby ktoś białe podsunął, to co innego. Zresztą może nawet oni mają, bo wychodzą do łazienki co jakiś czas i wracają tacy lekko elektryczni, ale ja w to nie wnikam. A ta wraca i znowu do nich z ryjem, mówi, żeby się przesiedli. Oni znowu w szoku: proszę pani, przecież to wesele jest, tu miejsca są przydzielone. Już ten lęk, że ja się napiję, tak jej zerwał czapkę, że nie panuje nad sobą. Świry po całości, no i wstyd, straszny wstyd.

Cuguś zaczyna wybijać rytm stopą. Jarek gromi go wzrokiem, więc zaraz przestaje.

– No i ja już nie wytrzymałem. Co ty robisz, Kaśka, mówię do niej. Weź ty się rozbiegnij i pierdolnij z barana w tę ścianę, bo ja już nie mam na ciebie siły. Ta z ryjem, ale tak, że wszyscy się odwracają w naszą stronę. Ona stoi nade mną, krzyczy, krzyczy na nich, w ogóle krzyczy, buzuje w niej tak, że nie wiadomo, czy się śmiać, czy bać. Idziemy, mówi do mnie. No a przecież ja nie będę przy stu osobach, przy całej swojej rodzinie, matce, ojcu, siostrze, słuchał się wariatki. Idziemy, ona dalej się drze, to ja do niej na spokojnie: Kasia, chcesz iść, to idź, ale ja nigdzie nie idę. Ja jestem na weselu swojej córki chrzestnej, zamierzam się kulturalnie bawić, a przede wszystkim, w przeciwieństwie do ciebie, nikomu nie robić obory. I do wszystkich bardzo grzecznie, że przepraszam za żonę i jej zachowanie. A ona jak zacznie piłować japę, w życiu czegoś takiego nie słyszeliście. Siedź sobie tu, wrzeszczy, ty k…, ty ch…, ty taki, owaki, siedź sobie, nachlaj się, zaćpaj, wypij całą tę wódę, skurwysynie, przy mojej matce do mnie skurwysynie, chciałbym to podkreślić. I że tego przekleństwa, to przepraszam, ale używam go, jak to się mówi, na prawie cytatu. Dzieciakom tak wstyd, że nie wiem. Córka to w ogóle płacze, mamo, przestań. Ta w końcu wybiega, już nie ma siły na siebie samą, ryczy po drodze, dzieci za nią, zostaję sam przy tym stole, wszyscy na mnie. Na moment zapada cisza, straszna, nie wiem, co mam zrobić, zupełnie. I zespół chyba to wyczuwa, bo łup, zaczynają grać, ale tak, jakby mi kowadło spadło na łeb, Przez twe oczy zielone czy coś w ten deseń. A ten chłopak, co siedzi naprzeciwko, podsuwa mi flaszkę. I mówi: może jednego? A ja do niego: a weźże spierdalaj. Nie chciałem, ale tak powiedziałem. I wyszedłem, bo co tam miałem więcej robić.

Milknie, wypuszcza powietrze z płuc. Patrzę na zegarek. Spotkania Jutrzaków trwają około czterech godzin. Zanim skończy się rundka i informacje zwrotne, mijają trzy, a jeszcze trzeba powiedzieć, co pojawiło się w trakcie, co się zmieniło, z czym się wraca do domu. Tę niecałą godzinę, która nam zostaje, z reguły spędzamy na rozmawianiu o najpoważniejszym problemie danego dnia. Typuję, że choćby nie wiem co dziś powiedzieli, i tak padnie na mnie.

Telefon wciąż milczy, choć spoglądam na niego co pięć minut. Czasami muszę sobie przypomnieć, po co właściwie na niego patrzę. Czasami próbuję pomyśleć o Piotrku, a w miejsce tej myśli pojawia się pustka. Tak samo, gdy próbuję sobie przypomnieć, co się stało. I pytać siebie, gdzie on jest.

– Co ty czujesz? – pyta Jarek Micha.

– Też się boję – odpowiada po chwili.

Michu jeździ na taryfie, ale przez wiele lat był zawodnikiem i trenerem karate. Stał na bramkach, woził gangsterów, szybko zainteresował się kokainą i maszynami do gry. W ramach pierwszej pracy domowej na terapii trzeba się podliczyć – z jak największą dokładnością ustalić, ile się wydało na narkotyki, alkohol i tak zwaną obsługę nałogu – hotele, burdele, taksówki. Michowi wyszło ponad milion złotych polskich. Gdy zobaczył tę liczbę, zaczął się hiperwentylować. Jarek poradził mu, żeby się raz przeszedł na grupę dla hazardzistów. Tam dopiero zobaczy podliczenia – ludzi, którzy zostawiali w kasynach sieci sklepów, osiedla mieszkaniowe, fabryki, kontenery towarów. Ale Micha wcale to nie uspokoiło.

– Boję się, że z tego strachu stanie się coś złego. Albo się napiję, bo to taka samospełniająca się przepowiednia, albo łapy pójdą w ruch, albo jeszcze coś gorszego. W domu nie mam żadnego poczucia komfortu, nic. Od czasu tego wesela to już w ogóle. Codziennie myślówa: czy w ogóle wracać tam na noc. Ale gdzie miałbym iść? I za co?

Ociera suche oczy, pociąga nosem. Bierze łyk napoju izotonicznego, który zawsze ma ze sobą – wygląda, jakby pił płyn do naczyń. Jarek zakłada okulary, przebiega wzrokiem po wszystkich.

– U mnie dobrze – mówi.

– Tyle? – pyta Kuba.

– Bez jakichś większych problemów. – Wzrusza ramionami. – Miałem ostatnio przegląd. Męskie sprawy. Lekarz był czuły, ale się nie zakochałem. Tyle dobrze.

Wszyscy trochę się śmieją. Ciśnienie w pomieszczeniu lekko spada.

– Stara bieda, szybkie dni, pogoda ducha jest, uśmiech też. Córki ostatnio wzięło na rozmowy ze mną, zwierzanie się. Zawsze pytają: tato, czy możemy coś ci powiedzieć? Mówię im: dziewczyny, wiecie, że całe moje życie polega na tym, że ludzie mi się zwierzają. Nie krępujcie się.

– Ale one nie są dla ciebie po prostu „ludźmi” – zauważa Sylwia.

– No nie, nie są. Zastanawiam się tylko, co takie zwierzanie się załatwi. Czy jakoś to nas zbliży, czy można odwrócić całe to zniszczenie. Nie wiem tego. Wiem, że trzeba pracować, ale nie wiem, czy ta praca coś da.

– Z ich matkami pewnie nie, ale z nimi tak – mówi Sylwia.

– W informacji zwrotnej, Sylwia – Jarek strofuje ją, patrząc znad okularów, ale lekko się uśmiecha. Stara się nie pokazywać, że mu ulżyło. Musi dawać do zrozumienia, że jest od nas silniejszy. Dziewczynom to przeszkadza. Mówią, że ufałyby mu bardziej, gdyby czasami jednak pozwalał sobie na rozklejenie się. Że to taka sztywna maska. A ja uważam, że gdyby się rozkleił, to rozkleiłoby się wszystko. Puściłyby szwy, które trzymają nas w kupie. Jesteśmy w najwyższych górach i tylko Jarek zna drogę. Jakikolwiek by był.

– Ja spokojnie – mówi Jadźka. – Domu wciąż nie sprzedałam. Znowu mi się nie spodobali. No co, mam prawo zdecydować, kto to wszystko po mnie przejmie. Nie spodobali mi się, bo weszli, od razu zaczęli jakoś tak dziwnie kombinować, cmokać. Zrozumiałam, że to dla nich tylko inwestycja, pieniądze. Nie wiem nawet, czy oni od tych deweloperów nie byli, tych, o których opowiadałam, co się cały czas czają na różne działki w Podkowie. Ja oddam ten dom tylko komuś, kto zobaczy jego duszę. Będzie chciał żyć w tym miejscu, dbać o nie, czasami nawet się bić, no. Dlatego gdy sobie poszli, zeszłam na dół i mówię do moich psów: no niestety, jeszcze nie teraz, teraz się nie przeprowadzamy. A one jakie szczęśliwe! Jak zaczęły skakać, od razu, że one chcą do lasu. Nie mogłam za nimi nadążyć, no. – Uśmiecha się, milknie, splata dłonie. – Może w ogóle nie powinnam się stamtąd ruszać. Może tam mi jest dobrze. Mam na starość umrzeć w bloku? Po co?

Patrzę na nią. Wciąż jest zmęczona, zaczerwieniona, zrezygnowana. Coś się stało, ale nie chce mówić. Wszyscy dają jej chwilę, aby nabrała odwagi. W końcu odpuszcza.

– Miałam badania, jakiś tydzień temu. Czy tam nic się znowu nie psuje. Wyników jeszcze nie ma, ale przeczucia mam kiepskie. Wychodzę do lasu i te radary mi wariują. Myślę: Jadźka, po prostu się boisz, to normalne. Ale ja potrafię to oddzielić. Lęk od przeczuć. – Wzrusza ramionami. – Może już czas. Dziesięć lat było tego życia na kredyt. Dziesięć lat to kupa czasu, jak ktoś umie dobrze je wykorzystać. Ja wykorzystałam. To już wszystko, dziękuję.

No dobrze, więc teraz przechodzimy do głównego punktu programu. Na scenę wchodzi jedyny w swoim rodzaju Marcin Kania. Nasz gwiazdor, który zabawia od dwóch lat swoim nieustannym tangiem. Trochę nieśmiały, bo jako basista, a następnie menedżer i producent zawsze stał z boku, w cieniu. Teraz musi wyjść i spojrzeć publiczności w oczy, przyjąć oślepiające światło reflektorów. Publiczność jest w euforii, wita artystę gorącymi oklaskami, nie mogła się już go doczekać. Na scenę lecą kwiaty i bielizna. Uśmiechnięta twarz pojawia się w pojedynczym snopie reflektora. Zaczynamy.

Próbuję uciec gdzieś wzrokiem, najpierw w telefon, potem w ścianę. Widzę, jak uważnie mnie studiują, czy nie ma śladów krwi, blizn, czy wszystko się zagoiło. Czy jest jakkolwiek lepiej.

– Marcin, alkoholik, trzeźwy od tygodnia.

– Nie trzeźwy. Do trzeźwości ci daleko.

– W abstynencji od tygodnia – poprawiam się.

– A on nie powinien wrócić na początek? – pyta Michu. – Takie przecież są zasady.

– Jeszcze nie zdecydowałem – odpowiada mu Jarek.

Michu chce powiedzieć coś jeszcze, ale Jarek ucina temat ruchem ręki. Pokazuje gestem, że mam mówić dalej.

– Tydzień temu zaginął mój syn. Byłem przy nim, ale nie mam pojęcia, co się stało. Zapiłem. Piotrek wciąż się nie odnalazł. Prawdopodobnie był ofiarą przemocy. Widziano go w różnych miejscach, ale… – przerywam. Znowu pustka, zwarcie, ułamek sekundy, podczas którego jestem niczym, nie pamiętam nawet, jak się nazywam. – Mówię o tym jak jakiś, kurwa, rzecznik prasowy – przerywam sam sobie. Nikt nie zwraca mi uwagi, choć przekląłem. – Nie czuję nic. Przychodzę tu z niczym. Wciąż jest to samo. Piotrka nie ma. Dla rodziny jestem największym wrogiem. Żona, córka, one są przekonane, że to moja wina. Być może nawet sądzą, że to ja mu coś zrobiłem, tylko jeszcze o tym nie mówią. – Jeszcze jedna przerwa. Znowu łyk wody. – Powinienem odchodzić od zmysłów, gdzie on jest, co się z nim dzieje. Obwiniać się, nienawidzić. Ale nie ma nic. Nie czuję nic. Jest tylko głód. Trwały, noszę go jak kamienie w plecaku. Nawet się przyzwyczaiłem. Nie napiłem się, żeby móc tu przyjść. Ale tak naprawdę nie wiem, po co chciałem tu przyjść. Chciałem chyba z wami pobyć, chociaż to nie jest… Tak naprawdę to chciałem zobaczyć się z Jadzią, bo muszę jechać z nią do Podkowy. Bo tam ktoś widział Piotrka, podobno.

– Gdzie? – pyta Sylwia.

Jarek nie przerywa, nie przypomina o zwrotkach, patrzy na mnie, sam jest ciekaw.

– Jakaś kobieta twierdzi, że włamał się jej na podwórko. A do tego odwiedzał swoją nauczycielkę.

Znowu przerwa. Łyk wody. Telefon. Nic. Pusty ekran.

– A tym się nie powinna zająć policja? – pyta Helena.

To pierwsza rzecz, jaką dziś mówi. Ładnie wygląda, ubrała się w luźne sportowe ciuchy, pewnie przyszła tu z jakiegoś treningu. Prawie nie ma makijażu, to do niej niepodobne, ale pasuje jej; wygląda naturalnie, jak zwykła, sympatyczna osoba, o ile ktoś taki jak zwykła, sympatyczna osoba kiedykolwiek się urodził.

– Może. – Kiwam głową. – Może i powinna.

Dopiero gdy parskają śmiechem, rozumiem, że znowu powiedziałem niezamierzony żart.

– To wszystko – kończę.

– Chcecie przerwę? – pyta Jarek.

– Nie – odpowiadam odruchowo, zanim zdążę się zastanowić.

– No dobra, to zwrotki – obwieszcza Jarek. – Kto pierwszy?

Chcę wyciągnąć rękę, ale pierwszy jest Kuba. Niecierpliwi się, pewnie myśli o tym, żeby już wyjść. Gdy wszyscy mówili, ciągle nerwowo sprawdzał telefon. Jak zwykle wybiegnie godzinę wcześniej. Teraz chrząka. Zerka na kartkę z notatkami.

To, co zaraz zrobi, nazywa się udzielaniem informacji zwrotnej.

Informacje zwrotne to sedno całej tej zabawy. Nauczyliśmy się tego na właściwej terapii i robimy to dalej. To coś, przed czym wszyscy całe życie uciekaliśmy, coś, czego nas nie nauczono, gdy byliśmy dziećmi. Swoją drogą, à propos dzieci, wiecie, jak wychować alkoholika? Najlepiej mówić mu, aby siedział cicho i się nie wtrącał, nie kłócił się i nie godził, nie odpychał i nie przytulał; aby trzymał karty przy orderach, pilnował tego, co mówi, bo ściany mają uszy; nie rozklejał się; nie przejmował; aby się, kurwa, w końcu uspokoił. Aby zachował neutralność i był po prostu miły i pomocny, i nie oczekiwał niczego w zamian, w zerówce, w podstawówce, w szkole, w pracy, bo tak wypada. Alkoholika można zasadzić, wyhodować jak roślinę, tylko w przeciwieństwie do rośliny podleje się sam.

Był kiedyś taki program, Big Brother. Jego uczestnicy, zupełnie odcięci od świata, w ogóle sobie nie radzili z zamknięciem, a przede wszystkim sami ze sobą. Autorzy programu zawsze tak dobierali tych ludzi pod kątem charakteru, aby generować jak najwięcej konfliktów, i co za tym idzie, jak największą oglądalność. Esencją tych konfliktów było to, że żaden z tych samotnych biedaków nie umiał powiedzieć drugiej osobie, jak się poczuł i o co mu tak naprawdę chodzi. W konsekwencji na ekranie trwał nieustanny festiwal krzyków, trzaskań drzwiami, niedorzecznych romansów, fastrygowanych sojuszy oraz czegoś, na co mówimy, chyba nie do końca trafnie, „obrabianiem dupy”. Gdy uczestnik A miał konflikt z uczestnikiem B, po serii wrzasków, a czasami nawet rękoczynów, wyjaśniał swoje emocje nie uczestnikowi B, ale uczestnikom C, D i E, a w końcu Wielkiemu Bratu w specjalnym Pokoju Zwierzeń. O prawdzie nigdy nie dowiadywał się uczestnik B. Uczestnik B był po prostu raniony.

Ta hipokryzja i lęk przed konfrontacją napędzały cały ten interes. Inicjowały intrygi, które najbardziej emocjonowały widzów. Nikt nigdy w Wielkim Bracie nie powiedział: „Sprawiło to, że czuję się źle”. Nikt w tym programie nie udzielił nikomu informacji zwrotnej.

Z naszej perspektywy w każdej edycji Big Brothera występowali sami alkoholicy, potencjalni lub prawdziwi. Ale z naszej perspektywy całe dorosłe życie to Wielki Brat. Wszyscy są uzależnieni. Nikt nie jest szczery. Nikt nie potrafi udzielić nikomu informacji zwrotnej. Czytaj: nikt nie potrafi powiedzieć nikomu prawdy.

Uczymy się mówienia prawdy dopiero teraz, mozolnie i w pocie czoła: gdy patrzymy drugiej osobie w oczy i informujemy ją, co dokładnie o niej myślimy i jak odbieramy to, co powiedziała. Nigdy nie będziemy w tym świetni. Możemy być co najwyżej poprawni. W otwartym wyrażaniu szacunku, sympatii, wsparcia, miłości, złości, poirytowania, troski, złości, bólu, wkurwienia, jeszcze większego wkurwienia, w końcu wkurwienia największego z możliwych.

Informacja zwrotna rządzi się pewnymi zasadami. Nie można tak po prostu kogoś zwymyślać, nie można też dawać rad. Nie można oceniać. Trzeba mówić o uczuciach, które pojawiły się w nas, gdy słuchaliśmy czyjejś wypowiedzi. Należy być konkretnym. Przedstawiać fakty, nie przypuszczenia, oceniać czyny, nie ludzi. Nie wyrażać oczekiwań, ewentualnie podsuwać rozwiązania. Osoba, która odbiera informację zwrotną, nie może ci przerwać ani nic powiedzieć. Musi wytrzymać, a na końcu podziękować – nieważne, co usłyszy.

To jest właśnie nasz Big Brother. Wszyscy są podnieceni, budzą się. Ekscytują się tym, co zaraz powiedzą, lub tym, co zaraz powiedzą inni. To takie W samo południe, tylko rozpisane na osiem postaci. Stoimy w kurzu i słońcu i mierzymy do siebie nawzajem. W kinie podobno mówią na to meksykański impas.

– No więc tak – zaczyna Kuba. – Ja może najpierw do Darka. To była straszna historia, bardzo smutna, i wybacz, że się zaśmiałem.

Cuguś się uspokoił, już nie płacze, teraz wszystkie emocje poszły mu w długopis, bazgroli tak gwałtownie, że w paru miejscach musiał przerwać kartkę. Nawet nie patrzy na Kubę, gdy ten zaczyna mówić.

– Ale sam wiedziałeś, co się stanie. Nikt cię tam pod bronią nie zaprowadził. Wiedziałeś, że to sadysta, psychopata. Tyle razy o tym mówiłeś. A jednak poszedłeś. Po pierwsze, dla mnie to jakbyś zapił. Przepraszam cię, ale to jest to samo, jeden do jednego.

Cuguś bazgrze tak zapamiętale, że w końcu wbija długopis w papierową teczkę, której używa jako podkładki.

– A po drugie, takie historie bolą mnie jako geja, jako faceta, który żyje, kurczę, z drugim facetem. Mnie się wydaje, że ciąży na nas pewna odpowiedzialność. Że gdy ładujesz się w takie akcje, to utrwalasz stereotyp. Że gej to zawsze ten walnięty, który się puszcza na prawo i lewo, który ćpa, który jedzie prosto na ścianę jak baran.

Darek podnosi na niego wzrok. Teraz ma oczy dziecka zmęczonego długim płaczem.

– Nie jestem za nic odpowiedzialny poza sobą. Za żadnego innego pedała, za żadnego innego człowieka – mówi nadzwyczaj spokojnie, głos mu się stępił, stracił głębię.

– No serdecznie ci gratuluję. Ale pamiętaj, że niszczysz nie tylko siebie.

– Nie odpowiadamy i nie oceniamy – przypomina Jarek.

– Ja go nie oceniam – stwierdza Kuba.

Mierzą się spojrzeniami. Ta antypatia eskaluje, z terapii na terapię nie cierpią się coraz bardziej.

– To wszystko? – pyta Jarek.

Kuba kiwa głową.

– Dzięki – mówi Cuguś dopiero po chwili, ze wzrokiem wbitym z powrotem w swoją kartkę.

– Do Heleny i Sylwii – podejmuje Kuba. – Nie dowiedziałem się, co u was. Tydzień temu słyszałem u was głody i niepokój, więc liczyłem, że dzisiaj coś powiecie. Trudno, może następnym razem. Do Micha: bardzo mi przykro, przykro się tego słuchało. Mam nadzieję, że jakoś dojdziecie do porozumienia. Nie wiem, chyba tak nie warto jednak. Ja nie mam takich problemów z mężem. Jest trudno, ale miłość chyba wygrała. Życzę ci, aby u ciebie było podobnie.

– Dzięki. – Michu wzrusza ramionami. Słowa Kuby nie robią na nim specjalnego wrażenia. Zwycięstwo miłości to dla niego abstrakcyjna kategoria. Sam w sumie też nie wiem, co dokładnie Kuba miał na myśli. Chyba po prostu święty spokój.

– Do Jadzi, koniecznie zrób te badania.

– Ja je zrobiłam. Czekam na wyniki – zwraca mu uwagę, lekko obruszona.

– Przepraszam. Przepraszam. Wszystko będzie dobrze, to chciałem powiedzieć. Że wszystko będzie dobrze – tłumaczy się, przenosząc wzrok na mnie.

Jeśli coś naprawdę nie przykuje jego uwagi, ma wielki problem ze skupieniem. Ciągle popełnia gafy tego typu. Może dlatego, że stale myśli o umowach, kursach, akcjach, wrogich i przyjaznych przejęciach. Teraz patrzy na mnie intensywnie. Nie wiem, czy szuka słów, czy próbuje sobie przypomnieć, co powiedziałem.

– Marcin, on się znajdzie – odzywa się wreszcie. – Ja to wiem. Wszyscy to wiemy.

– Ja tego nie wiem – odpowiadam spokojnie.

– Nie odpowiadamy. – Jarek jest alarmem w aucie, który przypomina o niezapiętych pasach.

– Do ciebie, Jarku… Czasami nie rozumiem, o co ci chodzi. Facetowi zaginął syn. Ja nie wiem, jak to jest być ojcem, i najpewniej nigdy się nie dowiem. Ale ból, który on czuje… Co to za teksty o mistrzach zen? Co to znaczy, że najważniejsze, że od tygodnia się nie napił? Czasami wydaje mi się, że jesteś bezduszny. Że dla ciebie całe to trzeźwienie nie jest jakąś, wiesz, ludzką sprawą. Tylko treningiem, jak w wojsku.

Jarek wkłada sobie do ust mały kawałek arbuza i powoli żuje. Na jego twarzy nie ma żadnego gniewu, złości, rozbawienia, niczego.

– Ja nigdy nie chciałem iść do wojska – kończy Kuba. – Ja chciałem być zdrowy.

– Dzięki – Jarek mówi to takim tonem, jakby dziękował za szluga, chusteczkę, gumę do żucia.

– To może teraz ja. – Sylwia podnosi rękę.

Sylwia to niepisana mistrzyni zwrotek. Mówi zawsze emocjonalnie, gorzko, dowcipnie. Dla niej zwrotka to forma wyrażania się; umieszcza w niej całą swoją duszę, podobnie jak młody żulik z przejścia podziemnego, zbierający na browar i karmę dla psa, zawiera całą duszę w piosenkach Dżemu. Często robi odstępstwa od reguł, ocenia, radzi, przeklina, Jarek ciągle zwraca jej uwagę, a ona nic sobie z tego nie robi. Udzielając zwrotek, tańczy. Zawsze zaangażowana i poruszona, głęboko wierzy, że tym, co powie, może komuś pomóc. Sprawić, że ktoś jej posłucha. To mrzonki, ale przynajmniej świetnie się jej słucha.

– Najpierw do Kuby. Jakoś tak nic nie powiedziałam, bo nie miałam melodii. Ale fajnie, że czekasz na następne odcinki serialu. Nikt nie umarł, nikt się nie rozwiódł.

Szatan parska śmiechem. To pierwszy dźwięk, jaki wydaje od początku sesji. Też wygląda na niewyspanego i przytłoczonego. Parę dni temu, gdy próbowałem uśpić się internetem, zobaczyłem na YouTube, że wyszedł nowy teledysk Bloodspawn. Wymazany czarną farbą Szatan biega w nim po jakiejś pustyni, pewnie Błędowskiej, pomiędzy drewnianymi palami, na których wiszą ukrzyżowane gołe baby w maskach ze zwierzęcych czaszek. Szatan macha łbem, połyka ogień, wypuszcza z klatek gawrony i robi mnóstwo innych rzeczy, które na jego miejscu strasznie by mnie wymęczyły. Za to kawałek był całkiem w porządku. Dla mnie trochę za ciężki, ale niezły. W sumie powinienem go przeprosić za to, co powiedziałem ostatnio.

– Do Darka. Mnie jest ciebie ogólnie bardzo szkoda. Czasami czuję się jak taka twoja ciotka, ktoś, kto jest z tobą bardzo blisko, ale nie na tyle, by móc rzeczywiście wpłynąć na twoje życie. Strasznie się o ciebie martwię. Myślę, że jesteś dobry i kochany, i bardzo wrażliwy, i chciałabym, żeby ktoś cię pokochał.

Darek zatrzymuje długopis. Patrzy na nią dosłownie przez ułamek sekundy, „dzięki”, wyburczane, prawie niesłyszalne, mówi już do swojej kartki.

Sylwia zaraz zacznie płakać albo przynajmniej posmarkiwać. Emocje ją sprzęgają, podrywają do galopu. Łzy, drżące ręce, zatkany nos to efekty uboczne. Gdzieś to wszystko musi się wydostać, znaleźć ujście.

– Michał, kurczę, a ty to się dziwisz temu wszystkiemu. Naprawdę jak dziecko małe. Co, ona nie ma powodów, by tak się zachowywać? By ci nie ufać? Ile razy zapijałeś, ile razy próbowałeś wytrzymać na suchej dupie? Przecież jak ty opowiadałeś te awantury wszystkie, to ja ci chciałam oczy wydrapać. A te wszystkie kobiety, prostytutki? Sorry, Misiek, ale ja tu słyszę tylko wielkie zdziwienie sytuacją, a zero chęci naprawy, zadośćuczynienia. Przecież wiesz, że nikt nas nie pokocha po prostu za to, że przestaliśmy pić. Bo my już przestawaliśmy. I gówno z tego wychodziło. Mnie się czasami wydaje, że ty wcale tych kroków na AA nie robiłeś, jak się często chwalisz. A jak robiłeś, to jakieś inne. Nie chcę ci mówić, co masz robić. Ja nie mogę, a ty wiesz. – Nachyla się do niego i celuje palcem w niewidzialny punkt nad jego głową. – Wiesz, co robić.

„Dzięki” Micha jest głuche i niemrawe.

Sylwia odwraca się do Jadźki.

– Wszystko będzie dobrze, Jadzia – mówi.

Jadzia się uśmiecha. Blado, ale szczerze.

– A ty – zwraca się do mnie.

– Ja. – Też się uśmiecham. Najpierw do niej, potem znowu do głuchego telefonu.

– To straszne, ale jeszcze będzie lepiej – gdy to mówi, nagle traci to coś, ten magiczny składnik, który sprawia, że zawsze tak dobrze się jej słucha, że powietrze staje się lekko elektryczne, wysycone mocą. Nagle jest po prostu Sylwią, zmęczoną kobietą, która przyszła tutaj, bo wciąż nie ma do roboty nic lepszego, niż siedzieć z innymi alkoholikami, słuchać ich pierdolenia i jeszcze za to płacić. Po prostu gdy mnie zapewnia, że „będzie lepiej”, przestaje wierzyć samej sobie. Nie winię jej za to. Na jej miejscu też bym nie wierzył. Sama ma syna, niewiele młodszego od Piotrka. Gdyby mogła, nawet nie patrzyłaby w moim kierunku. Dla niej bolesne jest samo wyobrażanie sobie tego, co czuję. – Jarek, a mnie też czasami wkurza, że ty tu taki Specnaz robisz. My już jesteśmy po właściwej terapii, teraz tylko kontynuujemy trzeźwienie. Nie musisz robić nam co tydzień ścieżek zdrowia i bić pałą po plecach.

– Dzięki – Jarek odpowiada tylko tyle, patrząc jej w oczy, i pyta: – Ktoś jeszcze czy przerwa?

Ręka podnosi mi się sama. Jarek patrzy na mnie, zaskoczony – chyba tym, że w moim domniemanym bólu mam jeszcze miejsce, aby słuchać kogoś innego niż ja sam.

– Ja do Kuby – mówię spokojnie, patrząc na niego, wciąż wściekłego. – Nie musisz mnie bronić. Dzięki, ale jest okej. Ja się nie gniewam. To mnie nie boli.

Spogląda na mnie, zatkany, nie wie nawet, czy mi dziękować, czy nie.

– Do Cugusia. Ten facet jest ciężko chory. Nie rób tego więcej. Bardzo cię lubię, jesteś odważnym chłopakiem.

– Dzięki – odpowiada Cuguś. Na mnie patrzy trochę dłużej. W jego oczach przelotnie dostrzegam to samo, co mam w środku. Głupie nic.

– Do Micha. Jeszcze nie wszystko stracone. Przynajmniej żona się na ciebie wścieka, przynajmniej chce coś zmienić. Przynajmniej coś do ciebie czuje, coś do ciebie mówi. Tak że… może będzie dobrze. I pamiętaj, nie odwaliłeś takiej maniany jak ja. Nie spowodowałeś wypadku, w którym kumplowi przerwało kręgosłup. Nie zrobiłeś rodzinie piekła na wakacjach.

– Dzięki. – Michu kiwa głową. Już się na mnie nie wścieka. Widzę, że mu przeszło.

Uśmiecham się do niego. On też próbuje, nie wychodzi mu, ale ważne, że się stara.

– Do Jarka. Jarek, dzięki za wszystko, ale musisz coś wiedzieć. Przepraszam, że to mówię, ale gdy go znajdę, żywego lub martwego, napiję się. Wiem o tym. Nie powstrzymam tego. Nie chcę. Nie wyobrażam sobie tego, nie śnię o tym, nie marzę. Nie czekam. Po prostu wiem.

– Co ty pierdolisz, Marcin – mówi cicho Sylwia i nikt jej nie upomina, nawet Jarek.

– Po prostu wiem – powtarzam.

Jarek zdejmuje okulary, przeciera szkła rękawem. Patrzy na mnie tak samo jak na wszystkich innych: bez żadnej emocji, jedynie z ciekawością lekarza, który obserwuje przywiezione do zoo zwierzę.

– Dzięki – mówi, a następnie zwraca się do wszystkich, zarządzając przerwę.

– Coś mu powiesz? – pyta go Sylwia. – Powiedz mu coś.

– Marcin, jesteś dorosły – mówi mi Jarek.

– Błagam. – Sylwia wzdycha i kręci głową.

Jarek z powrotem zakłada okulary. Mruga, wciąż nie przetarł szkieł jak należy.

– Gówno wiesz, Marcin – stwierdza tylko, spokojnie i pewnie, jakby się przedstawiał.

Niewidzialność basisty

Wychodzimy z Jadzią szybko, nawet nie zostajemy na papierosa, żegnamy się pomachaniem.

Przez dłuższą chwilę jedziemy w milczeniu. Jadzia odzywa się dopiero po dobrych kilku minutach, na wysokości Warszawy Zachodniej. Lśniący brudnym światłem prostokątny klocek dworca tkwi w ciemności, za nim szara była hostelu Zachodniego. Byłem w środku raz, za małolata, ze Zbyszkiem, gdy jeszcze był to hotel, a nie hostel, wzięliśmy tam jakieś prostytutki, starsze i niezbyt ładne, w rogu pokoju stało radio Taraban, w pewnym momencie poleciał z niego polski hymn i jedna z nich się rozpłakała.

Na Dworzec Zachodni kilka lat temu odwoziłem na autobus do Lwowa naszą panią od sprzątania. Nie pamiętam nawet, jak miała na imię. Gdy już wpakowałem ją do odrapanego, kaszlącego Polonusa, usiadłem w chińskim barze naprzeciwko i wypiłem osiem królewskich, kompletnie bez sensu, i potem nie mogłem już nigdzie jechać. Zostawiłem auto na parkingu i chciałem wziąć taksówkę, ale zamiast tego włóczyłem się po podziemiach, bez celu, przykry i ciężki, z piwem chlupoczącym w brzuchu, jak dziurawa boja, do której wlewa się woda, ale która jeszcze nie zatonęła. Przeglądałem zużyte czasopisma i krzyżówki, kupiłem sobie gazetkę porno, nie wiedziałem za bardzo, co zrobić, więc chodziłem z nią pod pachą w jedną i drugą stronę, aż w końcu uświadomiłem sobie, że w jednym z pawilonów jest całkiem zabawny bar. Siedzą w nim starzy kieszonkowcy i oszuści taksówkarscy, tacy, co to podwożą obcokrajowców w losowo wybrane miejsca w Warszawie i każą sobie płacić pięćset złotych, a gdy przyjeżdża policja, to nie może im nic zrobić, bo przecież legalnie wydrukowali paragon, a informacja o stawce za kilometr, najmniejszym możliwym drukiem, była przylepiona gdzieś do tylnej szyby. W każdym razie pamiętam, że gdy już usiadłem z piwem w ręku, zobaczyłem, że na ścianie pokrytej boazerią wiszą okładki polskich winyli i pomiędzy Gejszą nocy Maryli Rodowicz a młodym Krawczykiem w cekinowym garniturze jest pierwszy long Teatru Lalek, wraz ze mną na okładce, jeszcze młodym, niezapitym, niewyciętym.

Patrzyłem na siebie, chudszego, młodzieńczego, w beznadziejnych bazarowych ciuchach. Na początku grałem na gitarze, mieliśmy być ze Zbychem jak Borysewicz i Panas, ale szybko przesiadłem się na bas. Po prostu bałem się być z przodu. Paraliżowało mnie to, nie mogłem zrobić kroku. Bas był lepszy, dziewięćdziesiąt procent ludzi słuchających jakiegoś zespołu nie ma pojęcia, jak wygląda jego basista. Na zdjęciach liderzy są w środku, a basiści z boku, po skrajnej lewej lub prawej. Nikt nie patrzy im w oczy. Basista Toola, Coldplay, Radiohead stanąłby przed tobą w sklepie i nie miałbyś pojęcia, że to on.

Nie ma znaczenia, czy jestem na tym zdjęciu, czy mnie nie ma.

W życiu prywatnym też byłem basistą. Dla mojej rodziny. Dla moich dzieci. Moje życie to życie basisty.

Z okładki wyciął mnie Zbyszek. Z życia wyciąłem się sam.

– Jakby co, to cię odwiozę – mówi Jadzia, by powiedzieć cokolwiek.

– Wrócę WKD – zapewniam.

– Jak tam chcesz – wzdycha.

Patrzę na nią. Prowadzi w skupieniu, założyła okulary, ale i tak ma kurzą ślepotę, do której wstydzi się przyznać; mruży oczy, za każdym razem, gdy ktoś ją wymija, lekko podskakuje.

– Może zjedź na prawy pas – sugeruję jej.

– Niech spierdalają – odpowiada, i to mi się podoba.

Przyśpiesza, ale tylko trochę. Lubię to. Też nienawidzę tych półmózgów z nalepkami „lewy pas to nie kółko różańcowe”.

– Już dostałaś te wyniki, prawda? – pytam po chwili.

– Dzwonią codziennie od trzech dni. Boję się odebrać – wyznaje.

– Bo?

– Bo może mam tak jak ty – wzdycha – że gdy odbiorę i się dowiem, to się napiję. Nieważne, co powiedzą. Pretekst będzie w obu przypadkach.

Mijamy Blue City. Zupełnie obcy mi budynek, w którym chyba nigdy nie byłem, chociaż mieszkam i zamierzam się zapić zaraz obok. Brzydka, durna bryła, rodem z Pana Kleksa w kosmosie, która nigdy nie wzbudzała mojego zaufania, a czasami nawet lęk, bo wybudowano i otwarto ją zupełnie bez sensu, w roku wejścia do Unii Europejskiej, jakby dzięki integracji z Brukselą Warszawa nagle miała się przedostać do kreskówki Jetsonowie.

– Nie, nie masz tak jak ja – mówię jej.

– Nikt na grupie ci nie uwierzył – stwierdza. – A ja ci wierzę. Postaraj się tego nie robić.

– Czemu?

– Musisz znaleźć jakiś cel. Powtórz jeszcze raz kroki. Może zacznij od początku. Tu jest ta siła, kurczę. – Maca ręką okolice siedzenia w poszukiwaniu papierosów.

Znajduję paczkę cienkich L&M-ów, wyciągam dwa, zapalam, podaję jej jednego. Palimy sobie tak, bez otwierania okna, bo po co. Lepiej się wędzić.

– Mówisz do siebie, Jadzia, a nie do mnie. – Uśmiecham się do niej. Jaka ona jest dobra. Sama nie wie, jak bardzo.

– Tak czekać to gorzej niż umrzeć.

– Ale ty już się doczekałaś.

– Mówię o tobie.

– Ja chyba już umarłem.

Wiadomość przychodzi znienacka i sięgając po telefon, uderzam łokciem w drzwi. Ulka. Wysyła mi link do jakiegoś artykułu ze stołecznej „Wyborczej”. Samotna walka o dom pomocy społecznej i zdjęcie kobiety po sześćdziesiątce, ostrzyżonej na bardzo krótko, w kolorowych okularach. To ta nauczycielka, Elżbieta Brzezińska.

– Jadźka, ty znasz tę kobietę? – Pokazuję jej ekran telefonu. Odwraca się, zdenerwowana, że odrywam ją od prowadzenia.

– Skąd miałabym ją znać? – pyta.

– No, z Podkowy. Nauczycielka polskiego. Taka w twoim wieku.

– Czyli sto lat?

– Trochę młodsza, dziewięćdziesiąt pięć.

– Nie znam wszystkich, którzy mieszkają w Podkowie – obrusza się. – Ty myślisz, że w Podkowie to mieszka dziesięć osób i wszyscy są dla siebie jak rodzina.

– W sumie to niewiele więcej was tam mieszka – odpowiadam.

Ula wysyła kolejny artykuł. Tym razem darmowy, z innego portalu. To samo zdjęcie – tak jakby w internecie było tylko jedno.

Elżbieta Brzezińska, emerytowana polonistka, koordynuje protest przeciwko likwidacji schroniska dla bezdomnych w pałacyku Kasyno w Podkowie Leśnej. Grunt i budynek zostały objęte reprywatyzacją z tytułu reformy rolnej i sprzedane, a deweloper chce, aby pałacyk stał się od teraz „chlubą Podkowy”. Mieszkający w ośrodku bezdomni mają być przeniesieni do innego ośrodka, w Tworkach.

– Nie rozumiem całego oburzenia Brzezińskiej. Tym ludziom nic się nie stanie, nikt ich nie wywala na bruk, zresztą opieka nad nimi to sprawa państwa polskiego, gminy, nie nasza – mówi Kamil Rosiak, prezes deweloperskiej spółki Gigaplex.

Brzezińska natomiast utrzymuje, że prawa do gruntu zdobyto nielegalnie.

– W pełni legalnie i zgodnie z prawem wykupiliśmy roszczenia do własności pałacyku Kasyno wraz z pomocą Polskiego Towarzystwa Ziemiańskiego. Teraz walczymy o wpisanie pałacyku do rejestru zabytków i rozpoczniemy zgodną z prawem i potrzebną renowację – tłumaczy deweloper.

Jadźka odwraca się do mnie, mruży oczy.

– A tak, pamiętam ją. Chodziła po domach, rozdawała ulotki, zbierała podpisy. Miła kobieta. Wszyscy wiedzieli, że walczyła w Warszawie, tylko tym razem nie byli pewni. Tym ludziom miała się nie stać żadna krzywda.

– Wiesz, gdzie ona mieszka?

– Chyba tak – odpowiada. – Możemy tam zajechać, pewnie.

– Masz czas?

– Nie wiem – śmieje się. – Nie wiem, Marcin, czy mam czas.

„Właśnie jadę do Podkowy. Pójdę do niej”, piszę do Marty. Widzę, że przeczytała od razu, ale nie odpisuje.

Pomimo tego, że Jadźka nie lubi szybkości, jedziemy dosyć sprawnie. Mijamy właśnie Raszyn. Jadźka ma porządne auto, toyotę RAV4, stabilne, bezpieczne, gdy je kupiła, mówiła na terapii, że inni kierowcy dziwnie się na nią patrzą; pewnie dlatego, że jest za duże jak na kobietę. Ale ona musi się czuć bezpiecznie, skoro, jak twierdzi, całe życie wszystkiego się bała.

Jadźka zaczyna opowiadać coś o swojej córce, o jej problemach z firmą cateringową, mężem, dziećmi, hodowlą kotów, tysiącami innych pomysłów i spraw, które jej córka zaczyna i zupełnie nie potrafi skończyć. Pierdolca idzie od tego dostać, no ale ja już w sumie dawno temu dostałam, więc nie ma się czym przejmować. W radiu leci muzyka klasyczna, której nie potrafię rozpoznać, bo jedyna muzyka klasyczna, jaką rozpoznaję, to Dla Elizy. Jadźka twierdzi, że ją to uspokaja.

Dookoła nas wyrasta czarna plama lasu. Wjeżdżam w nią, szukać mojego syna. Nie mam pojęcia, gdzie mam go szukać. Tak naprawdę to nie mam pojęcia, kogo mam szukać. Było tylu Piotrków, a ja przegapiłem tego, który był ostatni. Teraz próbuję znaleźć jego ślady w niedorzecznych miejscach. Nauczycielka. Czyjeś podwórko. Echa w bezdennej studni. Wszystko milczy, jak numer Piotrka, na który Marta wydzwania bez przerwy. Próbuję go znaleźć, nie potrafiąc znaleźć niczego, umiejąc tylko gubić.

– Ci ludzie, do których on się włamał. Co oni robią? – pytam.

– Nie wiem. Nie są biedni, to na pewno.

Spory willowy budynek na krańcu wąskiej uliczki. W górnych oknach ciemność, w dolnych ciepłe, przytłumione światło. Przed domem zaparkowany SUV volvo. Powtykane w ziemię gipsowe aniołki. Rzucony luzem wąż ogrodowy.

Dom stoi pod lasem. Na jednym końcu linii drzew majaczą światła torowiska, na drugim – chyba główna ulica w miasteczku. Pozornie jest zupełnie cicho, ale gdy się wsłuchać, to ciągle coś szumi, trzaska, bzyczy. Dookoła jest pełno skradającego się, czujnego życia. Wyobrażam sobie, że zza tego domu wychodzi Piotrek, tak po prostu, staje za ogrodzeniem i na nas patrzy.

Nagle wiem, co czuję – to bezradność. Dryfuję jak rozbitek, trzymając się plastikowej boi. Tam, gdzie przed chwilą było jeszcze światło, dźwięk, ludzie, teraz jest tylko ciemność, i woda, i chłód.

Jadźka wyręcza mnie w naciśnięciu dzwonka. Dom odpowiada wkrótce na sygnał, zapalają się kolejne światła, ze środka dobiega ruch, dźwięk. Trochę to trwa, zanim otworzą. Tych kilka sekund nie wystarczy mi, aby wymyślić, o co tak naprawdę powinienem zapytać.

– Słucham? – Kobieta, która stoi w drzwiach, jest szczupła i ubrana w szlafrok.

– Przepraszam, że panią nachodzę – mówię. – Jestem ojcem Piotra Kani.

– Kogo? – Kobieta robi krok w naszą stronę.

– Ten chłopak, który zaginął. Który się do państwa włamał – tłumaczy Jadźka.

Kobieta podchodzi do furtki, ma sztywny krok zatrzymanego, któremu policjant każe przejść po wyznaczonej linii. Gdy otwiera furtkę, już wszystko rozumiem.

– Pan jest jego ojcem – powtarza.

Owoce i spirytus, prosto w nos, piła wiśniówkę. Strój, w który się zawinęła, to coś pomiędzy szlafrokiem a fartuchem. Ma bardzo zmęczone oczy, włosy musiała obciąć sobie sama, w takim stanie, jak teraz. Jest w wieku Marty, mniej więcej, chyba. Ale może mieć dziesięć lat mniej albo dziesięć lat więcej.

– I on zaginął? – próbuje ustalić fakty.

– Tak, zaginął – potwierdzam.

Drzwi wejściowe otwierają się jeszcze raz. Na ganek wychodzi mężczyzna, pewnie jej mąż.

– Kto to? – pyta.

– Rodzice… – próbuje wytłumaczyć.

– Jestem ojcem człowieka, który podobno się do państwa włamał – wyjaśniam. – On zaginął.

Przez chwilę się zastanawia, po czym mówi do niej:

– Wpuść ich. Otwórz tę furtkę.

Wita nas huk telewizora. Powtórka z obrad sejmu, potwornie się drą, kretyni. Ten dom ktoś urządził z przepychem, wystawnie, dobre dwie dekady temu. Pozłacane poręcze, grube dywany, ciężkie pseudoantyki, kolekcja porcelanowych figurek w gablocie nieopodal. Muzeum poświęcone lepszym, minionym czasom. Na kinkietach, meblach, poręczach tkwi warstwa kurzu.

Facet jest niewiele lepszy od swojej żony. Zaczerwieniona twarz, przerzedzone blond włosy zaczesane do tyłu, na oko starszy ode mnie, ale niewiele. Ubrany w koszulkę polo i dżinsy, wyciąga rękę do Jadźki, następnie do mnie.

Kobieta znika gdzieś w głębi domu. Jest jego żoną, ale równie dobrze mogłaby być sprzątaczką.

Taka upadła szlachta, której pozostał już tylko pałac. Na jego hipotekę biorą małe i drogie kredyty na przeżycie.

– Niech państwo usiądą. – Facet pokazuje kanapę obitą brązową skórą.

Na stole stoi brązowy płyn przelany do karafki. Musi być ciepły, ale na pewno jest pyszny. Jeszcze ich stać na dobre. Poza tym żona może przynieść lód. Dla Jadźki karafka jest przezroczysta, dla mnie jest najostrzejszym punktem na obrazku, środkiem świata, gwoździem programu.

Gość ścisza telewizor i na krótki moment łapie lekkie zwarcie, opada mu głowa.

– Ja już nie wiem, o co chodzi – mruczy do siebie. Następnie podnosi głowę i pyta nas, głośno i pewnie: – W czym mogę państwu pomóc?

Zaczynam szukać zdjęcia Piotrka w telefonie.

– Przepraszamy, że państwa nachodzimy – tłumaczy Jadźka. Dopiero teraz rozumiem, że przecież w jego mniemaniu jesteśmy małżeństwem.

– Napiją się państwo czegoś? – pyta, pokazując na karafkę.

– Może herbaty – odpowiada Jadźka.

– Nic mocniejszego? – Bierze karafkę do ręki i patrzy na Jadzię z czymś w rodzaju głupiego uznania.

Zanim cokolwiek mu odpowiem, nalewa sobie szklankę, waży ją w dłoni i stawia na stoliku obok sterty starych gazet z programem i pilota. Podchodzi do szafki, wyciąga jeszcze jedną szklankę i nalewa, sporo, do połowy; za dużo, by się delektować. Szklanka zawisa mi tuż przed oczyma, przypomina bombkę na choince. Zapach jest gęsty, zbożowy, słodki i przez chwilę całe pomieszczenie wykonuje obrót o trzysta sześćdziesiąt stopni wokół swojego środka ciężkości, czyli właśnie tej szklanki. Odwracam się w stronę Jadźki, aby nie patrzeć, i mówię, bardziej do niej niż do niego:

– Dziękuję, ale prowadzę.

– To może pani? – namawia facet.

– Dziękuję, nie piję, ja jestem alkoholiczką – odpowiada Jadźka.

Cmoka, zdziwiony. Kręci głową, nie wie, co zrobić. Odchodzi.

W końcu znajduję odpowiednie zdjęcie, inne, niż było na kartkach wydrukowanych przez Martę. Z pierwszego roku studiów. Niby inne, ale trochę takie samo. Rogowe okulary, za duża bluza. Zaciśnięte usta. Nieprzytomny wzrok.

Patrzę na to zdjęcie i nagle go kocham. Jak wtedy w szpitalu, gdy dopiero się pojawił, brudny, mały, mokry, głośny, charczący; krótkie i straszne uczucie spadania w płomienie.

– To mój syn tak państwa nastraszył? – Pokazuję zdjęcie. – Pańska żona twierdzi, że tak.

– Moja żona… – zaczyna, ale zamiast tego woła w kierunku kuchni: – Chodź tu, kochanie!

Brzmi to śmiesznie i smutno, „kochanie” jest przeklejone z zupełnie innej kwestii, padającej w innym filmie. Tu też czuć telenowelą, jeszcze dziwniejszą i bardziej dziurawą niż u nas. Wszyscy aktorzy dostali lekkiej psychozy. Reżyser nie wychodzi z garderoby, zza drzwi słychać dziwny hałas.

Kobieta człapie z kuchni, jeszcze mocniej opatulona szlafrokiem. Boi się.

– To on? – pyta facet.

Wyciągam telefon, kobieta mruży oczy, a jej mąż bez najmniejszego skrępowania wypija swoją szklankę, a następnie drugą, tę, którą mi nalał.

Na zdrowie. Zrobiłbym to samo. I nawet nie wiem, czy potrzebowałbym szklanki. Wziąłbym po prostu z tej butelki długi, łapczywy łyk. A potem usiadłbym z nimi i w coś zagrał. W kanastę, remika. W sumie jest nas czwórka, możemy spróbować w brydża. Zawsze warto lepiej się poznać, być bliżej siebie.

Kobieta dalej mruży oczy, wpatrując się w ekran telefonu, który wyciągam w jej stronę, zamiast dać jej go do ręki. Przypomina mi się, że Jadzia mówiła mi przez telefon, że kobieta wyglądała „na czterdzieści pięć lat”. Nie ma szans, aby była ode mnie młodsza.

– To on? – powtarza facet.

– Tak, oczywiście, że on.

– Bardzo nas nastraszył – mówi facet z uśmiechem.

– Mnie też – odpowiadam. – Wciąż jestem przestraszony.

– Mówiłam ci, że zaginął – kobieta zwraca się do męża.

– Zaginął – tamten powtarza, nawet na nią nie patrząc, następnie wyciąga do mnie rękę i się uśmiecha, szeroko i sztucznie.

– Bugajski – przedstawia się.

– Kania – odpowiadam.

– Sawicka – mówi Jadzia.

To w sumie dziwne tak witać się po nazwisku. Myślałem, że nikt tego nie robi, że to wymysł scenarzystów Czterdziestolatka.

– O czymś rozmawialiście? Coś panu powiedział? – Jadzia przejmuje rolę przesłuchującego.

– A co miał mi powiedzieć? Uciekł stąd tak szybko, jak się pojawił.

– Zgłaszali to państwo na policję? – pyta Jadzia.

– Nie, czemu? Po co życie komuś psuć? Ja wiedziałem, że on nie chce niczego ukraść.

Facet z powrotem rozsiada się na kanapie, zakłada nogę na nogę, zadowolony. Żona stoi obok, czekając, aż on każe jej odejść. Kim oni są? Czym się zajmują? Kolejne szczegóły, elementy tego domu wyłaniają się przede mną z niebytu, niewidoczna dłoń rozstawia je jakby w ostatniej chwili, spóźniona na naszą wizytę. Zanim przyjechaliśmy, ci dwoje siedzieli w zupełnej pustce.

– Skąd pan wiedział? – pytam go.

Nalał sobie następną, tę już sączy; widzę, że on widzi, że zacząłem się pocić.

– Wie pan, my jesteśmy ludźmi, przepraszam, że to powiem, dobrze sytuowanymi. Więc nie chciałem, rozumie pan, jakichś zbędnych problemów.

– Tym bardziej, skoro jest pan dobrze sytuowany, skąd pan wiedział, że syn nie chce panu niczego ukraść? – drążę.

– Pański syn jest złodziejem? – Patrzy na mnie z ukosa, a kobieta załamuje ręce i kręci głową, coś strzyka jej w ciele.

– Nie jest. – Kręcę głową.

– Więc co miałby mi tu ukraść? – pyta ze zniecierpliwieniem. – Telewizor? Ja nie jestem głupi, nie trzymam pieniędzy w domu, żadnej biżuterii, nic z tych rzeczy.

Bugajska wyrzuca z siebie coś niezrozumiałego i wraca do kuchni. Pewnie tam trzyma swoją wiśniówkę. Biedny z niej człowiek, wygląda i zachowuje się jak duch innego ducha.

– Więc co syn tu robił? – zastanawiam się.

– Nie wiem. – Wzrusza ramionami, bierze kolejny łyk i jeszcze do tego wszystkiego mlaszcze, kutas. Mlaszcze ze smakiem.

– Widział go pan po raz pierwszy? – odzywa się Jadźka.

– Ja tak, ale podobno żona widziała go, jak wystawał przed domem. Nie mówiła państwu?

– Mogę zapalić? – pytam.

– Oj, nie bardzo. – Uśmiecha się i kręci głową.

Z sekundy na sekundę coraz bardziej się budzę; a może ta stojąca przede mną karafka działa na mnie jak rażący mnie raz za razem prąd. Nienawidzę go, skurwysyna, za to, że on może, a ja nie mogę, mimo że to ja tego chcę, ja tego potrzebuję, ja bez tego idę przez życie jak przez pustynię, spragniony, z trudem, z gorączką, nie wiedząc gdzie, umierający, a on sobie może, na luzie, po prostu. Jakby dobierał się na moich oczach do kobiety, którą kocham, a ona zachęcałaby go, zadowolona, aby nie przestawał.

– Syn zaginął. Prawdopodobnie był ofiarą przemocy… – zaczynam swoją ograną formułkę, ale on mi przerywa:

– Nic mu się tutaj nie stało.

– Jak właściwie się tu dostał? – pyta Jadzia.

– Normalnie, wlazł, przeszedł przez mur.

– Nie ma pan tu żadnego alarmu, ochrony? – dziwię się.

Zbywa moje pytanie i pokazuje palcem na wejście do oranżerii po mojej prawej, również zawieszone w ostatnim momencie przez niewidzialną dłoń; stoi tam długi stół jadalniany na kilkanaście osób. Z oranżerii widać ogród. Tak właśnie musiał go zauważyć, siedząc z kielichem przed telewizorem. A może najpierw usłyszeć.

– Żona mówiła, że się pan z nim szarpał.

– Też by się pani szarpała, jakby pani obcy człowiek na podwórko wlazł.

– On pana zaatakował?

Nagle facet wstaje, pod pozorem przeciągnięcia się, gwałtownie. W karafce jest już bardzo niewiele. Denerwuje go to, bo może nie mieć zapasu, a nie pojedzie autem na stację.

– Ja panią znam – wypowiada tonem, jakby o coś Jadźkę oskarżał. – Pani mieszka na Lilpopa, tak?

– Co to ma do rzeczy? Że pan mnie zna? Wszyscy się tu znamy, z widzenia.

– Pani jest matką?

– Nie jestem matką tego chłopaka. Marcin to mój kolega z pracy – mówi bez wahania.

Facet wlewa sobie do szklanki resztę zawartości karafki, a następnie otwiera barek.

– Może to ja powinienem zadzwonić po policję – mruczy pod nosem, lustrując wnętrze barku.

Zamyka go, znalazł tam sobie coś jeszcze, coś dziwnego. Likier chyba, trudno powiedzieć. Mógłbym to wypić, oczywiście, mógłbym wypić nawet perfumy. Jarek mówił nam zawsze: alkohol to alkohol, nie ma różnicy między dynksem a stuletnią whisky. Niby tak, ale gust to istotna kwestia, nawet w największym sztosie. Będzie pił teraz coś, czego nie lubię, to dobrze.

– Masz pojęcie, co mój syn tu robił? – Jestem zniecierpliwiony, więc zaczynam być dla niego niemiły.

– Nie pamiętam, żebyśmy byli na ty – odpowiada.

– Czym w ogóle się zajmujecie?

– To nie pana sprawa

– To taka tajemnica?

– A pan? Czym się zajmuje?

– Pracuję w branży muzycznej – odpowiadam.

On uśmiecha się pogardliwie. Podchodzi do nas. Bezpieczniej go oglądać, gdy nie ma szklanki w ręku. Teraz widzę go w całej okazałości. Mocno przerzedzone włosy, obwisła skóra, skaza białkowa, rzadkie włosy na rękach i klatce piersiowej. Facet zaczął się rozłazić w szwach, ściekać, może gdyby nie chlał, wydarzyłoby się to odrobinę wolniej i ładniej.

– Ja już wiem. Wy jesteście z gazety – stwierdza.

Momentalnie pojawia się ona. Przyfruwa z kuchni w sekundę.

– Powinni państwo już iść, naprawdę, jest późno – wyrzuca z siebie panicznie.

– Jesteście z „Wyborczej”, no pewnie, że tak. Ten mały Żydek, który do mnie wydzwaniał, to właśnie on, wy od niego jesteście – Bugajski warczy jak kopnięty pies.

– Nie jesteśmy z żadnej „Wyborczej”, mój syn zaginął, a pan go widział. – Mam ochotę trzasnąć go w gębę, a potem wziąć jego butelkę i się napić. Tego likieru, cokolwiek to jest. Alkohol dla starszych pań w koronkach, wstrętny i szpetny. No dobra, niech będzie, poproszę podwójnie.

– To jest mój dom – mówi przez zaciśnięte zęby. – To zawsze był mój dom. Sam go wybudowałem. Nikomu nic nie ukradłem. Nigdy. Nikt mi nie pomógł, nawet brat. Chuj wam do mnie i chuj wam do tego.

Jest tak wściekły, że gdy wypowiada kolejne słowa, to pryska śliną.

– Proszę już iść, naprawdę, jest późno – powtarza kobieta.

Wstaję z kanapy szybko i pewnie, zaskakując przy tym samego siebie, a on, odruchowo chroniąc roztelepany błędnik, cofa się o krok.

– Mój syn nie jest włamywaczem ani złodziejem. To zwykły, młody facet. Pracuje w komputerach. Mieszka z żoną. Co robił u ciebie na podwórku?

– Ja zadzwonię po policję, Leszek – odgraża się Bugajska, zerkając w stronę telefonu stacjonarnego, stojącego na dębowej, pseudoantycznej komodzie. Nieźle. Za wejście tutaj powinni pobierać bilety wstępu.

– Mam pozwolenie na broń. W szafce na górze trzymam pistolet – chwali się Bugajski. – Co, nie wierzysz?

Zaczyna nim telepać. Żaden likier już mu nie pomoże. Będzie siedział na tej kanapie przez następną godzinę, waląc nogą w podłogę, aż w końcu wstanie, najpierw wyruszy na nogach, ale po parudziesięciu metrach człapania ulicą zrozumie, że to nie te lata, nie ten czas i nie ta noc, wróci do mieszkania, weźmie kluczyki i pojedzie na stację, kompletnie pijany. Robił to nieraz. Znają go. Sprzedadzą mu. Policja w razie czego go puści. Jedyne, co mu grozi, to że się zabije.

Zdenerwowanie jego żony zaczyna się robić zabawne. Jej twarz zastygła w przedziwnym grymasie, wytrzeszczone oczy wyglądają jak piłeczki do ping-ponga, przypomina mima bez makijażu, postać z ‘Allo, ‘Allo!

Zagłada tego domu wydarzyła się dawno temu. Nie zauważyli jej, spali, byli pijani, oglądali telewizję, chowali się przed sobą nawzajem. On tutaj, ona w kuchni. Biedni ludzie; ale czy ja mam się choć trochę lepiej?

– Co mój syn tu robił? Jak myślisz? – pytam go, teraz już pewien, że ma na ten temat swoją teorię.

– To nie jest żaden twój syn, kurwa twoja mać – syczy. A może udaje bardziej narąbanego, niż jest w rzeczywistości, może w tej karafce ma sok jabłkowy. Chociaż nie, pamiętam zapach, od razu pojawił się w nosie.

Robię jeszcze jeden krok w jego stronę, jakbym miał go popchnąć, on cofa się i traci równowagę, a ja się uśmiecham, bo to jednak fajne trochę wygrać.

– Uważaj – grożę mu, niezbyt przekonująco.

– Wydaje mi się, że powinni się państwo zgłosić na policję – rzuca Jadźka, wychodząc. – Mogą państwo uratować komuś życie.

Zastygają, przestraszeni i wściekli. Nawet nie odprowadzają nas do drzwi. Gdy wychodzimy, słyszymy tylko, jak on znowu każe jej iść do kuchni.

– Przepraszam – mówi Jadźka, gdy stoimy oparci o samochód i palimy fajki, łapczywie, potwornie zdenerwowani. Kładę jej rękę na ramieniu na znak, aby się nie wygłupiała, bo absolutnie nie ma za co przepraszać.

– To było dziwne – oceniam, patrząc na światło palące się w dziwnych oknach dziwnego domu.

– No do leczenia są ci ludzie, ewidentnie. – Wzrusza ramionami.

– Nie, nie o to chodzi. Przecież on coś wiedział. Nie wyczułaś tego? I o co mu chodziło z tą gazetą? – zadaję te pytania bardziej sobie niż jej, wciąż wpatrując się w brudną elewację. Czuję gniew, prosty i palący, bez niuansów: ktoś właśnie stał przede mną i patrząc mi w oczy, śmiał się ze mnie i okłamywał mnie jak trzylatka.

– Może to jednak nie był Piotrek – szepcze Jadźka, tak jakby nie chciała mnie urazić. W kuchni upadłego domu zapala się światło i gaśnie z powrotem. – Wiesz no, oni ewidentnie są narąbani od rana do wieczora. I wtedy różne rzeczy ci się wydają. Sam dobrze wiesz.

– Co ty dokładnie próbujesz powiedzieć, Jadzia?

– Że może nawet nikt się do nich nie włamał.

– Mówiła ci, że Piotrek wystawał u niej przed domem. Jej mąż to potwierdził.

– No mówiła. Ale białe myszki też mogły tam wystawać.

– Bez przesady. Nie była aż tak ugotowana. Była pijana, jak cię zaczepiła? Wtedy, na ulicy?

– Nie wiem. – Wzrusza ramionami.

– Poznałabyś.

– Dziwni ludzie. On w ogóle jest jakoś spokrewniony z burmistrzem, coś mi teraz świta. Ale programowo nie wnikam, co tu się politycznie dzieje – mówi.

W dziwnym domu Bugajskich gasną światła. Poumierali tam, przebiega mi przez myśl.

– Masz jeszcze chwilę? – pytam.

Kiwa głową. Jasne, że ma chwilę. Co ona może mieć innego do roboty.

– Pojedźmy do tej nauczycielki – proszę ją.

– Jasne. Przecież się umówiliśmy, że to zrobimy. – Gasi papierosa i otwiera samochód.

Restauracja.

Gdy wszedłem do restauracji, w środku było niewiele osób. Teraz pamiętam, na pewno. Paj-Chi-Wo mówił, że zawsze o tej porze jest u nich głośno. Ale nie było głośno. Kłamał. Tylko po co?

Piotrek siedział przy stole, w okularach, studiował kartę i podniósł wzrok dopiero wtedy, gdy stanąłem przy stoliku.

Zapadła noc, nie śpią tylko duchy, owady i małe ssaki, biegające bez celu w ciemności, między drzewami. Powidok światła na niebie przychodzi tu z Warszawy.

Wtedy, w restauracji, tego wieczoru z Piotrkiem, śmierdziało fryturą i olejkiem do masażu, kadzidłami i przyprawami; to zapachy tak intensywne, że rozsadzają nos, bo wymyślono je po to, by maskować gangrenę i trąd. Tak myślę. Nigdy nie lubiłem egzotycznych kuchni. W ciepłych krajach byłem parę razy i zawsze wracałem stamtąd chory. Lubię północ. Lubię zimno. Lubię, gdy nie można oddychać. Lubię biel. Najfajniej było w Norwegii. Usiadłem naprzeciwko, zziajany, bo biegłem, spóźniony jak zwykle, to pamiętam, nie, nie usiadłem, najpierw chciałem go objąć, na przywitanie, strzelić misia, ale on tylko podał mi rękę. Tyle.

Przejeżdżamy przez główną ulicę.

– Ta kawiarnia to mi z pięć kilo sprezentowała, takie ciasta tu mają. Sernik pistacjowy, koniec. – Jadźka wskazuje na niski pawilon po prawej stronie.

– Ale teraz nie zjemy – mówię.

– Nie, teraz nie.

Paj-Chi-Wo podszedł i dał mi kartę. Tak go wtedy nazwałem, mówiąc do Piotrka:

– Zobacz, to doktor Paj-Chi-Wo z Pana Kleksa.

– Nie oglądałem tego filmu – odpowiedział.

– Albo ten z Klątwy doliny węży – dodałem, ale nie zareagował.

Zapytałem też, co u niego słychać, a Piotrek odpowiedział, że w porządku. Chciałem jeszcze zapytać, jak praca albo jak Kinga, albo jak cokolwiek, żeby zacząć normalną rozmowę, żeby jakkolwiek się porozumieć.

A potem powiedział:

– Nienawidzę cię.

Od razu potem? Czy później? Z jakiego powodu? O czym rozmawialiśmy? Czego się dowiedział? Co sobie przypomniał?

Nie mówił tego z gniewem. Nie krzyczał. To pamiętam. Nie krzyczał. Tutaj właściciel miał rację – żaden z nas nie podnosił głosu.

Wjeżdżamy w boczną ulicę. To ciekawe, że tu wszędzie jest las. W nocy wygląda to, jakby ten las wpełzł z powrotem na posesje, wchłaniając domy, zabierając ze sobą wszystkich, ludzi i zwierzęta; jakby tutaj zaczynała się jego zemsta, powrót jego władania. Dobra, wymyślam bzdury jak z jakiegoś Wiedźmina, ale faktem jest, że w dzień jest tutaj jak w pięknym ogrodzie, w nocy – jak w brzuchu.

A potem, po kolacji, biegłem korytarzami dworca z jego dokumentami w ręku. I tyle. Czy byłem już wtedy pijany? Czy jeszcze nie?

– To tutaj. – Jadzia pokazuje klockowaty dom z płaskim dachem.

Za domem jest ogrodzone szlabanem wejście. Wysiadamy. Ogrodzenie to brzydka druciana siatka. Do drzwi wejściowych prowadzi popękany chodnik. W oknach ciemno, na parterze mosiężne kraty. Przy furtce dzwonek, odrapana tabliczka z napisem UWAGA ZŁY PIES, która, sądząc po ciszy, przeżyła swojego bohatera.

Naciskamy dzwonek. Raz, drugi, trzeci. W oknach nie zapala się światło. Dom wygląda na opuszczony.

– To na pewno tutaj? – pytam Jadźkę.

Jadzia próbuje otworzyć furtkę; klamka ustępuje, tylko strasznie przy tym skrzypi. Podwórko jest zaniedbane i głuche.

– Nikogo nie ma, Jadźka, wracamy – mówię.

– Musisz się czegoś dowiedzieć, Marcin.

Zdecydowanym krokiem idzie w kierunku drzwi wejściowych. Wchodzi po schodkach. Obok nich leżą plastikowe worki z grabionymi liśćmi, ułożone w równy rząd, narzędzia, kartony ze szmelcem.

Chciałem jeszcze zapytać o cokolwiek, ale Piotrek nie dał mi dość do głosu i powiedział:

– Stało się coś strasznego.

Czy to wtedy zamówiłem sobie pierwszą wódkę? Nie wiem. Na pewno nie od razu. To są odpryski, szczątki. Kawałki zbitego lustra leżące przede mną na ziemi. Można je podnosić, oglądać, czyścić, ale to nic nie daje, odłamki wciąż są tylko odłamkami.

– Jak śpi, to ją obudzimy. – Jadźka wali w drzwi, raz, drugi, trzeci. Głuchy odgłos drewna.

Zapytałem go, co strasznego. Odpowiedzi już nie ma. Nie pamiętam. Jest przykryta ciemnością.

Drzwi są otwarte. Ze środka uderza grzybi, stęchły zapach. I jeszcze więcej ciemnej pustki, jakby było mi jej mało.

– Halo, co państwo tutaj robią? – słyszę głos.

Jest ich dwóch. Stoją przy furtce. Trudno powiedzieć o nich coś więcej, poza tym, że są dorosłymi mężczyznami, mają bluzy z kapturem i dżinsy. Obaj stoją w lekkim rozkroku. Ich twarze skrywa cień.

Odwracamy się w ich kierunku.

– Odwiedzamy znajomą – mówi Jadzia.

– O tej porze? – pyta facet.

– A co to pana obchodzi? Pan tu mieszka? – pyta.

Podchodzę do nich. Drgnięcie, impuls, niby nadepnięcie na igłę. Jadźka idzie za mną, boi się, słychać po oddechu. Są nieruchomi i przez chwilę wydaje mi się, że okażą się kukłami, modelami z gipsu, sklepowymi manekinami, a ich głosy dobiegają z głośników położonych na ziemi gdzieś nieopodal.

– Państwa znajomej nie ma w domu – informuje jeden.

Teraz widzę. Małe, głupie oczy. Włosy świeżo obcięte, zaczesane na bok. Pamiętam. Drugi ostrzyżony na jeża, większy. Obaj około trzydziestki. Byczki. Pamiętam.

– Panowie są znajomymi pani Brzezińskiej? – docieka Jadzia.

– Nie. A państwo?

– Powiedziałam, że tak. W takim razie rozumiem, że panowie z policji?

Tamten w odpowiedzi drapie się po głowie. Pamiętam.

– Po prostu ostatnio dużo tu włamań – stwierdza.

– Więc panowie to taka straż obywatelska? – drąży Jadźka.

– Nie rozumiem, co pani do mnie mówi – odpowiada ten krótko obcięty.

Pamiętam, jak krzyczę:

– Zostawcie go!

Pamiętam, że biję w coś bardzo twardego, co nie chce w ogóle drgnąć, biję mocno, z całych sił, a to coś tylko milczy, i tylko trwa, a w tym milczącym trwaniu śmieje się ze mnie jak z jakiegoś klauna. Pamiętam, jak wrzeszczę:

– Zostawcie go, skurwysyny!

Biegnę za nim, po sznurku paniki, w niewiadomą, w ciemność urwanego filmu.

Gdzieś z tej ciemności krzyk Piotrka:

– Spierdalaj, daj mi święty spokój!

– Proszę stąd odjechać – mówi ten krótko obcięty.

Pachnie od niego kiepskimi perfumami, takimi z dolnej półki w Rossmannie. Dżinsy ma spatynowane, kupione w Reserved, na ręku wielki, tani zegarek. Twarz o kształcie kamienia.

– Mogą panowie pokazać jakieś legitymacje?

Pamiętam, że jestem wściekły, że chcę zabijać, że jestem gotów, aby dosłownie odgryźć komuś część ciała.

– Tato, uciekaj, dzwoń po policję.

Ale wcześniej siedzieliśmy w restauracji, śmierdziało tłuszczem i przyprawami, kelner przyniósł mdlącą, słodką herbatę z mnóstwem lodu, w pękatych pucharkach.

– Co strasznego? Coś w pracy? – zapytałem go.

– Między innymi – odpowiedział Piotrek, trochę ciszej. Patrzył mi w oczy.

– Legitymacje – powtarza Jadźka.

Zanim zdążę cokolwiek zrobić, ten z dłuższymi włosami uderza ją pięścią w twarz. Punktowo, na krótkim rozbiegu, mocno. Jadźka wydaje głuchy jęk i pada na kolana, a facet poprawia, kopie ją w twarz. Rzucam się na niego całym ciężarem ciała, ale on to wytrzymuje, nie przewraca się, odpycha mnie, tracę równowagę i lecę na plecy, jest silniejszy, cięższy. Jadzia się nie rusza.

Pamiętam.

Jesteśmy przy dworcu. Pamiętam. Tam z tyłu, od strony Tarasów, przy przystankach autobusowych. Dwóch trzyma Piotrka, jeden trzyma mnie. Piotrek jest we krwi, ma pokrwawione dłonie, krew ścieka mu z nosa, jej krople są na zbitych okularach, wciąż jakimś cudem trzymających się na spuchniętym nosie. Krew kapie na spodnie chino, na szare trampki New Balance. Oprócz nas i ich przed wejściem stoi tylko bezdomny. Udaje, że nas nie widzi. Powoli odchodzi w swoją stronę. Boi się. Ja też się boję.

– Tato, dzwoń na policję! – Piotrek krzyczy, a oni go trzymają.

– Muszę z tobą porozmawiać – mówi, obracając w dłoni drewnianą pałeczkę.

Jeden z tych, którzy trzymają Piotrka, ma kaptur, a pod kapturem czarną, gładką maskę. Patrzę na nią i jest mi potwornie wstyd.

Ten teraz nie ma maski. Ten teraz przygniata mnie kolanem do ziemi. Tracę oddech. Jadzia wciąż się nie rusza.

– Puść go, chuju!

– Tato, kurwa, dzwoń na policję!

Pamiętam, znikają w hali dworca, prowadzą go szybkim krokiem w dół, na perony, ten trzeci wciąż mnie trzyma, mocno, ale w końcu uwalniam łokieć i uderzam go w nos, mam tylko tyle siły, ile mam, biorę taki zamach, jaki mogę wziąć, wystarczy. Pamiętam cichy chrzęst. I pamiętam, że biegnę za nimi. Ale zanim puszczę się po schodach na dół, o mało się nie zabijając, zauważam coś, co leży na ziemi. Dokumenty. Portfel Piotrka.

– Masz jeszcze córkę, nie? – pyta, nachylając się do mnie. Z gęby śmierdzi mu próchnicą. Ma małe, złe oczy. Wgniata mnie w suchą ziemię, coś trzeszczy mi w plecach, coś boli i jakby pęka. – Więc się, chuju psi, nie interesuj. – Wstaje i kopie mnie w bok. Mocno, coś pęka, boli. Jadzia się nie rusza, ale żyje, bo wydaje cichy jęk. Typ pluje na mnie. Odchodzi.

Pamiętam. Łyk słodkiej tajskiej herbaty. Potworny ulepek, ale Piotrkowi chyba smakuje. Siorbie i siorbie, a gdy kończy, prosi o drugą. Nachyla się do mnie z tymi zaciśniętymi ustami i szeroko otwartymi oczyma, patrzy mi w twarz.

Coś mówi, ale co?

Nie pamiętam. Piotrek, przypomnij mi. Piotruś.

Już więcej niczego nie zapomnę, obiecuję.

– Jadzia. – Podnoszę się z ziemi. Ból jest tępy, trwały, ale jeszcze nie najgorszy. Oddałbym nerkę za szklankę ciepłej, brudnej wódy. – Jadzia. – Jestem na czworakach. Podchodzę do niej. Krew zalała jej twarz, okulary spadły z uszu. Ale jest przytomna. Patrzy gdzieś w pustkę, na niebo. Bardzo delikatnie dotykam jej głowy. Jest chłodna. Włosy ma sztywne i lepkie.

– Musimy jechać do szpitala, Jadzia.

Telefon bzyczy. Marta. „I jak? Zadzwoń”.

Pamiętam, że podnoszę portfel, że wpadam do głównej hali dworca i zbiegam po schodach do tunelu przy peronach, pamiętam, że potykam się i o mało nie przewracam, ale w ostatniej chwili odzyskuję równowagę.

Biegnę dalej.

Mój syn jest gdzieś przede mną, zakrwawiony, wleczony przez dwóch oprychów. Biegnę za nimi.

Prowadzę Jadzię do auta.

Biegnę dworcem.

Idę powoli, prawie człapię w stronę samochodu. Mówię jej, że poprowadzę.

Chociaż nie mam prawa jazdy.

Jadzia nie mówi nic.

W dłoni ściskam jego dokumenty.

Tacy sami

dwa lata wcześniej

Girlandy, srebrne węże, papier do pakowania, mąka wirująca w powietrzu, włażąca do nosa, kelnerski jazz udający kolędę, igły z choinki, lekkie zawroty głowy, ból głowy, pulsujący, przy podstawie czaszki, dziś rano w łazience znaleziona pod pachą wypukłość, krótka chwila paniki z tytułu tejże wypukłości, nieudana próba masturbacji do niejasnych wspomnień filmiku porno, w którym starsza kobieta uczy młodą dziewczynę używania wibratora, ogolenie się, bez zacięcia, prasowanie koszuli, pół płyty Nicka Cave’a, spalone przy tym pół paczki czerwonych marlboro. Ogólnie dwie paczki spalone od rana, pięć wypitych kaw. Zero alkoholu. Kilkaset myśli o alkoholu. Najczęściej o wódce i whisky, trochę też o piwie, w momentach, gdy chce się pić.

– Idź do sklepu – mówi Marta, odwrócona do mnie tyłem.

Stoi przy kuchennym blacie i mocuje się ze słoikiem mętnej cieczy o kolorze żylnej krwi. Dookoła niej leżą równe kolorowe kupki pokrojonych w kostkę warzyw. Jej gotowanie przypomina blok kulinarny w telewizji śniadaniowej – każda rzecz w osobnej miseczce, idealny porządek, zero odprysków i plam. To trochę nieludzkie.

– Co mam kupić? – pytam.

Podchodzę do niej, wyjmuję słoik z jej rąk, naciskam wieko z wyczuciem, odpuszcza. Ta krew to chyba zakwas z buraków.

– Lista wisi na lodówce – odpowiada.

Chcę być dobry, przysięgam. Najwyższy czas. Nie jestem zły. W głębi ducha jestem normalnym facetem, porządnym, odpowiedzialnym. Obrotnym. Ja chcę dobrze, tylko picie mi nie służy. Umiałem pić, ale się oduczyłem. Zamiast tego chcę się nauczyć być dobrym. Jak na razie nie jestem zły, a to połowa sukcesu.

Pięćdziesiąty dziewiąty dzień. Rekord chyba.

Kładę Marcie dłoń na plecach. Odskakuje.

Nie rozmawiamy. Śpię na kanapie i śnię o piciu. Często budzę się w nocy i wtedy mam kaca, przychodzi falami, jak migrena; ból głowy, suchość w ustach. A potem od rana wściekłość, trwała i tępa.

Nie pamiętam wszystkiego, co nawywijałem, ale pamiętam wystarczająco. Wakacje: jedne, drugie, trzecie. Samoloty, awantury, mandaty, kary, zeznania. Budowa domu; nie musiałem bić tego faceta, ale ślepy zrobiłby lepszą wylewkę. Izby wytrzeźwień, milczenie, wstyd. Obiady rodzinne, zjazdy do bazy w samo południe pierwszego dnia świąt. Dziwki, ślady szminek, zdjęcia, telefony, opakowania po kondomach. Bluzgi, awantury, roztrzaskane talerze i telefony. Kraksy, nocna panika, blacharze, ubezpieczyciele. Długi, pożyczki, karty kredytowe, chwilówki. Puste deklaracje i głupie obietnice. I ten ranek, gdy zobaczyłem, że Ula ma czerwone oko.

Wstyd.

– Czemu jesteś dla mnie taka? – pytam. – Zobacz. Ja próbuję.

– Pomyślę, że próbujesz, jak gdzieś pójdziesz. – Marta odwraca się do mnie. W ręku ma nóż. Odkłada go i w tym geście jest pewna zapobiegliwość.

– Gdzie niby mam pójść? – odzywam się.

– Wiesz, gdzie chodzą ludzie tacy jak ty – wzdycha. Zaciśnięte usta. Próbuję dotknąć, jeszcze raz, delikatnie, ale odsuwa moją dłoń.

– Misia, ja nie robię pod siebie, nie jestem żulem, ja po prostu musiałem się ogarnąć. I zrobiłem to, zobacz.

– Nie wierzę ci – powtarza.

Jej głos jest stanowczy, ciężki i smutny. Nie chcę, aby cierpiała. Gdy pomyślę o ich cierpieniu, to jakby kroili mnie żywcem.

Ula wchodzi do kuchni i momentalnie wślizguje się między mnie a nią. Staje przede mną, zasłaniając matkę własnym ciałem. Myślę, że wtedy zachowała się tak samo. Myślę, że dlatego trafiłem ją w oko. Robi mi się zimno.

– Hej, Ula – mówię.

– Ojciec idzie do sklepu, coś potrzebujesz? – pyta Marta.

– Nie mam ojca. – Ulka wysuwa się spomiędzy nas i otwiera lodówkę.

– Ula. – Nie wiem, czy Marta zwraca jej uwagę, czy ją woła, czy tak po prostu wymawia jej imię.

Ulka wyciąga z lodówki jogurt, otwiera, bierze łyk.

Ula w tym roku zdaje maturę, jest piękną dziewczyną. Od trzech miesięcy nie powiedziała do mnie ani słowa.

– Ten facet, który z nami mieszka, idzie do sklepu – poprawia matkę. – Ale ja niczego nie potrzebuję.

– Ula, naprawdę nie musisz – próbuję. To taka poza. Poza i zemsta.

– Idziemy o jedenastej do Sylwka? – pyta Ulka.

– Nie musisz – powtarzam, ale nie zwraca na mnie uwagi.

– Mogę iść, chociaż on mi już nic nie pomoże. – Marta przejeżdża dłońmi po włosach. Są wciąż ładne, gdy je rozpuści, spływają jej po karku miękką falą. Pamiętam, gdy pierwszy raz je powąchałem. Byłem bardzo nieśmiały. Zapach kobiecych włosów to było bardzo, bardzo dużo; więcej niż widok kobiety nago.

– Mamo, przestań głupoty gadać. Masz piękne włosy. Tylko kolor trzeba ci zrobić i podciąć.

– Może też bym poszedł do fryzjera. – Drapię się po włosach, siwych i brzydkich.

Ulka odwraca się do mnie.

– Możemy się umówić, że kiedy jesteśmy razem w jednym pokoju, to się nie odzywasz?

– Nie rozumiem – mówię cicho.

Ulka robi krok w moją stronę.

– Ula – odzywa się Marta, dopiero po chwili.

Ula wychodzi. Tupie po schodach, głośno.

Chciałbym uciąć sobie tę rękę. włożyć do pudełka, przewiązać kolorową wstążką, położyć pod choinką. A potem wyjść z domu i dać im święty spokój.

Zamiast tego odrywam kartkę z drzwi lodówki i chowam ją do kieszeni.

– Ja wiem, że zasłużyłem, Marta. Ale są święta.

– Musisz gdzieś iść – odpowiada. – Inaczej nie mamy o czym rozmawiać.

Patrzę na nią. Już nie jest taka ładna jak kiedyś. Nie dlatego, że się zestarzała – po prostu przestała być szczęśliwa. Gdy ją poznałem, bez przerwy się śmiała albo śpiewała. Była duszą towarzystwa. Podrywała mnie do tańca, bawiła się do każdej muzyki. Była lekka, uwielbiała, gdy się ją podnosiło, okręcało, brało na ręce. To ona kiedyś zachęcała mnie do zabawy. Rusz się, mówiła. Powiedz coś. Nie siedź tak sam. Teraz nie mam pojęcia, co uwielbia. Teraz ma ostrą, wyciętą nożem w powietrzu twarz ptaka.

– Dobrze, pójdę – deklaruję.

Nie odpowiada. Wraca do krojenia. Nie wierzy mi. Również sobie nie wierzę.

Dopiero w aucie czytam listę zakupów. Marta ma mało czytelny charakter pisma, na pewno czegoś nie kupię, bo po prostu nie będę umiał tego zrozumieć. Zobaczmy. Mleko, jajka. Jajka jakieś, a, dobra, zerówki. Cebula. Dro… a, drożdże. Masło, jakieś. Masło karbowane? Klarowane. Jakie to jest klarowane? Ja pierdzielę. To to chyba proszek do pieczenia. Okej. Woda oczyszczona? Soda oczyszczona. Dobrze. Jedziemy. Folia aluminiowa. To ona w końcu chce, żebym jechał do spożywczego czy do chemicznego? A to? Poczekaj. Nie, no przecież widać, co tu jest napisane, bardzo wyraźnie.

Spirytus.

Po co jej spirytus?

Wnętrze samochodu to jedna wielka popielniczka, otwieram okno, ale to nic nie daje. Gdybym chciał go sprzedać, smród petów zabrałby z ceny jakieś piętnaście klocków. Wystarczy, że ktoś wsadzi łeb do środka. Panie, co tu tak daje? Piętnaście tysięcy to kupa pieniędzy. Mnóstwo ludzi żyłoby za to przez rok. Przez dziesięć lat, paaanie. Uderzam łokciem o szybę, dłonią o kierownicę, głową o zagłówek, czym się da, w co się da. Niech ten łeb się wyłączy, chociaż na chwilę, bo od pięćdziesięciu dziewięciu dni jest tak, jakbym miał pod głową kilkanaście włączonych radiostacji naraz.

Jak na złość prawdziwe radio eksploduje muzyczną sraczką, prosto w twarz, gdy tylko przekręcam kluczyk. Zaczynam szukać Trójki, ale tam też leci ostatnio kompletne gówno, jakiś młody muł wyliczający kolejne stacje metra do rapowego bitu. I z tego teraz robią piosenki, z wyliczania stacji metra. No fajnie, gratuluję. Weź się rozpędź, przywal z barana w ścianę, z tego dźwięku zrób następny singiel.

Klakson, nie mój, chyba wymusiłem pierwszeństwo. Na światłach otwieram schowek, szukam jakiejś płyty. Red Hot Chilli Peppers. Niech będzie, cokolwiek. To też momentami taki trochę rap, ale okej, niektóre piosenki są do posłuchania. Wszystkie naprawdę fajne płyty zostały w Fajnym Pokoju, do którego nie zszedłem od dwóch miesięcy. Ze strachu.

Przejeżdżam Wisłę, prawie tego nie rejestrując. Po lewej widzę kominy Siekierek, dwa grube palce pokazujące mi w ciemności nieokreślony gest. Gdy wychodzę z domu, jest gorzej. Powinienem to wiedzieć. Zwłaszcza gdy jadę autem. Za oknem widać znajome miejscówki, w żołądku pojawia się małe, wściekłe zwierzątko szarpiące tkanki ostrymi pazurami, taki diabeł tasmański. I wszystkie mięśnie napięte jak struny, cały jestem kontuzją, starą i niezaleczoną. Ale przynajmniej muzyka fajna, buja, niby podrywa do podskoków, ale też trochę uspokaja, no i ten basista, zwierzak taki, Flea, to po angielsku pchła, chyba, zawsze go lubiłem, gdy tak sobie skakał ze skarpetką na klejnotach.

Chyba pojadę na Sadybę, do Best Malla. Tak, to nie jest najgorszy pomysł. Wypiję kawę w Starbucksie. Bardzo dużą, bardzo mocną. Serce rozgrzeje się, zacznie biec, to będzie dobre uczucie, ono mi pomoże. Może pójdę na film, pogapię się dwie godziny na cokolwiek, przynajmniej przestanę myśleć.

Telefon. To Robercik.

– Siemasz, zgredzik. – Daję go na głośnomówiący, głos wypełnia całe auto, wyobrażam sobie, że widzę jego gębę na całej przedniej szybie.

– Co tam?

– To ty powiedz, co tam. Przestałeś zgredować?

– Jadę na zakupy.

– O losie.

No strasznie śmieszne, że jadę na zakupy. Gul rośnie mi jak rtęć w termometrze przyłożonym do grzejnika.

– A wieczorem co robisz, kroisz warzywa na sałatkę?

– A co cię to obchodzi, Robercik?

– Ty mnie obchodzisz. Dawno cię nie widziałem i tęsknię.

W głosie Robercika czai się skarbiec Alibaby.

– Możemy iść na kawę – mówię mu, jak debil.

– Na kawę? – Znowu wybucha śmiechem, a ja się rozłączam. Edyta śpiewa Wśród nocnej ciszy. Ładny głos, może zbyt piejący, ale ładny, tylko od czasu Dotyku nikt nie napisał jej porządnego materiału. Próbowałem się wokół tego zakręcić, każdy próbował. Ale nie powstrzymasz nikogo przed marnowaniem szans.

Życie bez picia jest straszne, bo to życie, które polega na nierobieniu czegoś, na ciągłym zaprzeczaniu, na zaciskaniu wszystkich mięśni w ciele, a najbardziej dupy. Życie, które polega na mówieniu NIE, NIE i NIE, bronieniu się przed czymś, co daje zwyczajną ulgę, zwyczajny uśmiech… Ula. To był wypadek przy pracy, tak samo Piotrek wtedy, w Chorwacji, poluzowane lejce, to już się nie powtórzy, za dużo, po prostu za dużo wziąłem sobie na głowę. Teraz już tak nie będzie, teraz będę się pilnował. A one muszą się poczuć bezpiecznie, muszą znowu mi zaufać.

Na telefon przychodzi wiadomość od Robercika. Serduszko i uśmiech.

Dojeżdżam do Best Malla, zostawiam auto na parkingu. Centra handlowe są szpetne, a centra handlowe w święta to jakiś nowy krąg piekielny. Zamieniają się w chińską zabawkę. Chodzimy sobie po wyznaczonych plastikowych korytarzykach, a gdzieś z jądra tej zabawki, nie wiadomo do końca skąd, wrzeszczy ogłuszająca melodyjka kolędy. Co więcej, musimy się z tego cieszyć. Święta to taki test na Obywatela, na Człowieka. Jeśli te kolory, hałasy, plastik, całe to gówno napełniają cię radością, nostalgią za dawnymi czasami, miłością do bliskich, zdrową i bezwarunkową, to znaczy, że jesteś normalną jednostką, że masz prawo do życia i funkcjonowania, witamy cię w ekipie. Jeżeli zaś święta napełniają cię smutkiem i gniewem, to znaczy, że albo stało ci się coś strasznego (ale lepiej zachowaj to dla siebie i nie psuj innym humoru), albo po prostu jesteś odpadem atomowym i wynocha z Polski, i tyle, cześć, lulajże, Jezuniu.

Ludzie maszerują w tę i we w tę długim korytarzem; dziwne, nieformalne wojsko, wszyscy ukarani. Jasno jak na przesłuchaniu. Nie wiem, po co przyszedłem, kartka z listą zakupów w zaciśniętej dłoni zamienia się w mokrą kulkę. Pamiętam tylko, że spirytus.

Nagle myśl – one nigdy mi nie zaufają. Nigdy mi nie ufały. Od samego początku.

Na co ja w ogóle czekam?

Głupi, głupszy, najgłupszy.

Zły, gorszy, najgorszy.

Dwa miesiące spędzone bez sensu, na chowaniu się, skradaniu, czekaniu nocami na kanapie nie wiadomo w sumie na co. Dwa miesiące potów, bóli, drgawek i nic w zamian. Mogę próbować być miły i pomocny, a i tak na końcu dostanę w ryja. Nigdy nawet nie słyszę, o czym tam szepczą sobie na ucho. Do mnie nie mówią nic. Gdy wchodzę do pomieszczenia, zawsze przerywają, Ulka od razu wychodzi, nigdy nawet na mnie nie spojrzy. Ile można przepraszać? Czasami mam ochotę napisać to wszystko na ścianie, tak żeby widziały. PRZEPRASZAM, DOBRZE? PRZEPRASZAM, KURWA MAĆ. PRZESTAŃCIE ROBIĆ ZE MNIE WROGA.

Ile można błagać?

Przez dobry kwadrans chodzę tam i z powrotem, nie mogąc znaleźć Starbucksa, w końcu kogoś pytam, jakąś kobietę z dzieckiem, która pokazuje, że muszę wjechać na piętro.

Zaraz, zaraz. A właściwie to czemu biorę to wszystko na wiarę? Może – może, podkreślam – ja jej wcale nie uderzyłem? Może one mnie oszukują? Wykorzystują to, że mam ciężki okres, aby mi wszystko odebrać, wywalić mnie na ulicę?

Że niby to niemożliwe, tak?

Że rodzina tak nie robi?

Zamawiam kawę, czarną i największą, następnie czekam na nią dwie wieczności, siedząc na krawędzi fotela, obserwując kłębiących się na dole ludzi.

Ja nie jestem za mało dobry.

Ja jestem zbyt dobry.

Za dobry, mówiła moja mama.

Za dobry jesteś, będzie ci ciężko w życiu.

I, kurwa, jest.

Próbuję rozczytać kartkę. Foda. Soda. Zgasło. Masło. Kolia. Folia. Ciało wypuszcza rzekę potu, w jednej sekundzie. Mózg nie nadąża. W gardle potworna suchość. Od rana łykałem piasek. Od dwóch miesięcy.

W końcu kawa przychodzi. Parzę sobie nią usta, głośno przeklinam, ktoś się odwraca, przepraszam go gestem. Jest okej, nie dzwoń po policję. Czekam, chucham, jeszcze raz. Dobra, muszę się skupić, wywalić te głupoty z głowy. Dzwonię do Marty. Nie odbiera.

Gdzie ona chce niby, żebym poszedł? Tam, gdzie siedzą w kółeczku, przedstawiają się jako alkoholicy i międlą te wszystkie głupoty, jak na filmach? Jak to jest im ciężko i źle? Przecież to najnudniejsi ludzie na świecie. Do tego pierdolnięci i nawiedzeni. Zamawiam jeszcze mineralną. Ja, jakby kto pytał, jestem normalny.

Marta oddzwania. Chwilę mi zajmuje, żeby sobie przypomnieć, co mam powiedzieć. Aha, mam powiedzieć, że zapomniałem.

– Powiedz mi, proszę, jeszcze raz, co mam kupić.

– Masz przecież kartkę.

– Powiedz – proszę.

– Folia aluminiowa, masło klarowane, soda oczyszczona, proszek do pieczenia, jabłka, mąka, mleko, jajka, cebula, drożdże, spirytus.

– Po co ci spirytus?

– Do tortu – odpowiada, po czym się rozłącza.

Wyobrażam sobie rękę, która ujmuje druciany wieszak na ubrania, zdejmuje to, co na nim wisi, następnie to rozprostowuje, zamieniając przedmiot w pojedynczy, wygięty drut, i wbija mi ten drut prosto w szpik kostny. Ręka porusza się do tyłu, do przodu. Kawa w końcu mnie nie parzy, ale wraz z gorącem straciła smak.

Coś jeszcze, ale nie pamiętam co.

Nigdy nie pamiętam tego, co mówi.

Nigdy nie rozumiem, o co jej chodzi.

Czepialstwo, wyzywanie, uwagi, docinki, oczekiwania. Masz być taki, a nie taki, jaki jesteś. Nie zachowuj się jak wariat. Czy możesz przestać puszczać te swoje żarty, czy możesz się czasem uśmiechnąć, czy możesz spędzać więcej czasu w domu, czy możesz stąd wyjść, bo już nie mogę wytrzymać, czy możesz powiedzieć coś swoim dzieciom, czy możesz przestać czepiać się swoich dzieci, czy możesz być bardziej towarzyski, czy możesz przestać tak głośno gadać, czy możesz mniej pić, czy możesz przestać pić, czy możesz nie pić?

A najlepiej to wypierdalaj spać na chodnik i zostaw nam to wszystko, idź kamienie wpieprzać, zrobiłeś swoje, wystarczy.

Esemes: „Folia aluminiowa, masło klarowane, soda oczyszczona, proszek do pieczenia, jabłka, mąka, mleko, jajka, cebula, drożdże, spirytus”.

Mam aureolę na głowie, niewidzialną i metalową. Z każdym oddechem zaciska się coraz bardziej. I gorący piach w gardle, od kawy.

Wjeżdżam na górę, do kina. W ciepłej ciemności kinowego hallu jest trochę lżej. Na prawo od lady, za którą tkwią dwie brzydkie i przestraszone dziewczyny w koszulkach z logo Multikina, ściana z dziesiątkami gatunków kolorowych żelków. Trochę lepiej. Minimalnie.

– Jaki film zaraz gracie, najszybciej? – pytam.

– Gwiezdne wojny. Przebudzenie mocy.

– Niech będzie. – Płacę kartą, następnie idę do baru, a potem do kina, przyciskając do klatki piersiowej pięć papierowych toreb pełnych żelków.

Nawet nie zauważam, kiedy kończą się reklamy, a zaczyna się film. Zupełnie nie wiem, o co w nim chodzi, to tylko kolor i hałas. Nigdy nie lubiłem fantastyki, dla mnie te filmy zawsze były o przebranych, biegających w kółko ludziach. Może teraz są odrobinę lepsze, bo są lepsze efekty specjalne. Ale wciąż. Przebrani biegają w kółko. Strzały, wybuchy. Muzyka jak w operze. Jem dużo żelków, szybko. Chce mi się rzygać. Zaciskam dłoń na poręczy fotela, aby uczucie przeszło. Nie przechodzi. Po piętnastu minutach wybiegam do łazienki; żelki i kawa zostają na siedzeniu.

W łazience jest chłodniej. Przechodzi. Zamiast pawia długie, kwaśne splunięcie. Breja z żelków i kawy spływa w dół przełyku, powoli, jakbym połykał żywego ślimaka. Ale nie rzygam. Esemes. Znowu Robercik. Znaczek, którego nie rozumiem. W sumie to jedyny kumpel, który teraz się do mnie odzywa. Wszyscy inni – Zbyszek, Adam, Buła – od czasu, jak przestałem się pojawiać, nawet nie wysłali esemesa z pytaniem, co się dzieje.

Nic tu po mnie. Zakupy? Zrobię zaraz, gdzieś indziej. Jakiś mały, przyjemny sklepik na jakimś dalekim osiedlu. Gdzie nikt mnie nie zna. To wszystko, co mówiła moja żona, i jeszcze setkę… Nie, nie setkę. Jaką setkę? Poczekaj, mówię sam do siebie. Gdy wybiegam na zewnątrz Best Malla, rozumiem, skąd te sensacje, zawroty głowy, mdłości – po prostu od dwóch miesięcy nie wyszedłem z domu, tylko się w nim chowałem.

Przekabaciły też Piotrka. Nigdy sam do mnie nie zadzwoni, nie ma szans. Od czasu, gdy się wyprowadził, to ja muszę do niego dzwonić, abyśmy w ogóle porozmawiali. A gdy już gadamy, to rozmawia ze mną jak z telemarketerem. Tak, tato, nie, tato. Dobrze, tato. Może pójdziemy sobie na browar, Piotrek. Nie, nie mam czasu, tato. Kupiłem nam bilety na koncert, Apocalyptica na Torwarze. Nie, tato, akurat mam wyjazd. Jaki wyjazd? Ze znajomymi na działkę. No i ja nie lubię Metalliki, tato. Ani w oryginale, ani w przeróbkach. Nie jestem zainteresowany tym, co sprzedajesz, tato. Daj mi święty spokój, tato. Poszedł won, tato.

Dość tego dobrego.

Wsiadam do auta, ruszam szybko. Wmówiły mu, że jestem zły, dwie wrony, mniejsza i większa. Znowu korek, gdzie oni wszyscy jadą? I jeszcze dzwoni do mnie, teraz. Co masz mi do powiedzenia, Marta? Znowu zrobiłem coś źle? Spóźniłem się? Coś źle powiedziałem? Źle popatrzyłem? Źle oddycham? Nie, nie będzie żadnych zakupów na święta. Niczego nie będzie.

Jadę Sobieskiego, co chwila stoję na czerwonym. Zaraz wjadę w Belwederską. Po prawej od razu będzie Lotos.

Jest jeszcze czynny.

Może być.

Pięćdziesiąt dziewięć dni.

Pies jebał pięćdziesiąt dziewięć dni.

Co to w ogóle jest.

Dość tego wydurniania się, już naprawdę.

Po raz pierwszy zobaczyłem Martę na scenie i oświadczyłem się jej również na scenie.

Plenerowy koncert, na Nowym Mieście, promocja jakiegoś piwa. To były pierwsze takie koncerty w Polsce; gruba kasa, przynajmniej jak na tamte czasy, gdy nie zarabialiśmy nic – wciąż wszyscy kupowali piraty, okradali nas z każdej strony, pili krew, cinkciarze, esbecy, rzekomi koledzy bandziorów z Pruszkowa, stare wampiry związane ze Stołeczną Estradą, tuczące się na nowych czasach. Godzina była chyba osiemnasta, po nas grał T-Love, Marta, ta śliczna dziewczyna, która śpiewała Jezioro szczęścia Bajmu, teraz miała z nimi śpiewać w chórkach. Stała obok sceny, patrzyła, jak gramy, chyba pierwszy raz widziała nas na żywo.

Tak pięknie się uśmiechała, że musiałem ją uratować. Moją Misię, moją Kruszynkę. Widzieli, że jest ładna, że umie śpiewać, że pięknie się uśmiecha, że jest lekka i krucha. Czaili się na nią, ustawiali się do niej w kolejce, zacierali brudne łapy, głodni świeżego mięsa, obrzydliwi, cała ta wstrętna banda. Prominenci, producenci, dyrektorzy, dziennikarze, w końcu grajki z tych wszystkich wstrętnych kapel.

Zaimprowizowałem, nie miałem pierścionka, nic. Podniosłem kwiat, który ktoś rzucił na scenę. Powiedziałem to między piosenkami, prawie jak żart. Wszyscy zaczęli bić brawo, a Marta się speszyła i uciekła, potem udawała, że jest zła, że się wygłupiam jej kosztem. Nie umiała jednak dobrze udawać. Wziąłem ją na ręce, zniosłem ze sceny tylnym wejściem. Pocałowała mnie w ucho, pamiętam. Myślałem, że już całe życie będzie tak ładnie.

Dopiero potem skołowałem prawdziwy pierścionek. Zastawiłem wzmacniacz w lombardzie, Zbyszek nie chciał mi dać zaliczki na koncerty.

Parkuję za przystankiem. Najwyżej go odholują. Ma wszystkie bajery, poradzi sobie. I tak go sprzedam. Taniej, drożej, to bez znaczenia.

Dziadek dostaje dwójkę za szatnię i drugą dwójkę ekstra. Pachnie tu jak u moich rodziców w domu, może dlatego tu jestem. Zawsze mnie bawi to zdjęcie Rolling Stonesów na korkowej tablicy i informacja, że jedli tu najlepsze schabowe. Tak, bo Jagger je tylko schabowe, jest największym koneserem schabowych, do żyły sobie ładował schabowe. Stolik bez rezerwacji, w rogu sali. Jest karta w skajowym pokrowcu. Głębszy oddech, krótka myśl, czy na pewno, zaraz odegnana.

Po co się męczyć.

To bez sensu.

Boazeria, dywan, paprotki, krzesła, wisząca nad wszystkim kołdra starego dymu, wciąż obecna, chociaż od paru lat nie można tu palić. Goście – koneserzy tacy jak ja albo turyści wizytujący żywy skansen. Atmosfera szemranego interesu, dopiętego, gdy premierem był Oleksy, pamiętanego jedynie przez tych smutnych dziennikarzy, którzy piszą książki o spiskach Trzeciej RP, aby się utrzymać, bo przecież nikt już nie kupuje gazet. To dobre miejsce, bo tu nie wypada się za bardzo strzaskać, trzeba siedzieć prosto na krześle.

– Co podać? – Pani kelnerka jest mocno niemiła, jak zwykle, ale to pozory, to dobry człowiek, widać to w jej oczach, wystarczy się uśmiechnąć i już spuszcza z tonu. Poza tym każdy ma duszę.

Tylko ja jej nie mam, gdyby zapytać tych dwóch wampirzyc.

– Schabowego – odpowiadam, chociaż w ogóle nie jestem głodny.

– I co jeszcze? – pyta.

– Colę.

– To wszystko?

– Dwie pięćdziesiątki.

Odchodzi bez słowa, już wie, że to wszystko.

Nie powinniśmy wtedy brać ślubu, chociaż wydawało nam się to naturalne, co więcej, mieliśmy nawet fajne chwile. Była wesoła, lekka, lubiła, jak się ją podnosi, obraca. Misia, mówiłem do niej. A może mówiłem do niej Kruszynka. Nie pamiętam.

W sumie podobnie.

Każdy ma jakieś fajne chwile, nawet ludzie, którzy się potem mordują.

Na weselu była wynajęta kapela, ale i tak całe prześpiewał Zbyszek. Marta ciągnęła mnie cały czas na parkiet, no chodź, zatańcz, rusz się, to twój ślub, drugiego nie będziesz miał, przynajmniej mam taką nadzieję.

Potem podróż do Paryża, pobyt u jej znajomych. Nie stać nas było prawie na nic, cały czas jedliśmy bagietki i piliśmy bardzo młode wino z plastikowych baniaków. Wciąż się śmiała. Wino z baniaków, zmieszane ze szminką, barwiło jej zęby na różowo. Mogłabyś mieć takie na stałe, mówiłem jej, jesteś dziwny, odpowiadała. Pierwszy, drugi, trzeci wyjazd do USA. Koncerty dla Polonii z Teatrem. Nie piłem, byłem zdyscyplinowany, tęskniłem, dzwoniłem codziennie. Wróciłem i otworzyliśmy firmę, magazyn muzyczny. Zacząłem prowadzić różnych artystów. Dobrze, skutecznie. Najlepsza, oczywiście, gwiazda z Eurowizji. Jechała jak wściekła. Jedna, druga, trzecia platynowa płyta. Marta ani razu mnie nie pochwaliła, tylko ciągle miała pretensje, od rana do wieczora, o czas, o obecność, o szmal, o wszystko. Że nie napisałem piosenek na tę jej durną płytę, co próbowała zrobić z Leszkiem. Że się nią nie zająłem. Ja nie piszę, kurwa, piosenek, mówiłem jej codziennie. Ja jestem basistą. Basiści nie piszą piosenek. Kocham cię jak Rosję to był przypadek. Po prostu to zabrzdąkałem i tyle, poszło. Daj stu małpom milion maszyn do pisania, czy jakoś tak.

Zaraz. Stop. Ten, który tam siedzi – skądś go znam.

Siedzi przy stoliku na skos, z dwoma kumplami, gapi się na mnie i do mnie przepija. Odpowiedziałbym mu, ale nie mam czym; co ona tak długo niesie tę wódkę? Nie mam pojęcia kto to. Znam tyle osób, których nie znam. Facet jest w moim wieku, przed pięćdziesiątką, gruby, w luźnym dresie, oparł się modzie na fitness, w ogóle opiera się wszystkim modom, jest brzydki i czerwony na twarzy jak ogromny grzyb. Włosy ma potargane i siwiejące, kark gruby. Znam tyle osób, których nie znam. Nie znam tylu osób, które znam.

Kelnerka przynosi talerz.

– A kieliszki?

– Na czczo pan chce pić? – komentuje.

– Dawaj – mówię jej. Jednak nie mam czasu na kulturę osobistą. Esemes od Marty: „Gdzie jesteś?”.

– Znamy się? – pytam tego grubasa.

– Kaniuś, naprawdę? – Śmieje się i prycha, okruszki żarcia wypadają mu z gęby.

Czyli się znamy. No niestety, kolego, wpadłeś do dziury w mózgu, przepraszam. Było was tylu, że możecie mi się mylić. Kelnerka przynosi kieliszki. Tu nie ma żadnego wahania, zastanawiania się, drżących rąk. Żadnej deliberacji, czy aby na pewno. Tu nie ma za co przepraszać.

Bach, po prostu.

Spływa do żołądka i zmywa wszystko. Przechodzi przez całe ciało, delikatnie nim potrząsa, wzburza, trzepie, odkurza, czyści. Już dobrze, już spokojnie, już ciii. Na drugą nogę. Ostrzej, prawie idzie nosem. Jeszcze raz, chuj z przeprosinami. Gdzie jesteś, pyta. A co cię to obchodzi?

Chciałem dobrze, całe życie, a że nie potrafią tego dostrzec, to ich problem.

Spokojnie. Już dobrze. Ufff. W końcu. Chcę iść na fajkę, ale gruby woła mnie do stolika. Siadam. Gruby się śmieje, a jego dwaj kumple patrzą na mnie, nieruchomi jak posągi. Są od niego młodsi, obaj koło trzydziestki; pierwszy ma małe, durne oczy i lekkiego zeza. Właśnie był u fryzjera, ten zrobił mu zaczeskę. Spatynowane dżinsy i duży, złoty, prędzej pozłacany sikor. Drugi, obok, obcięty na jeża, wyraźnie większy. Obaj są jacyś tacy gipsowi. Jakby ich ściągnąć z wystawy w sklepie z ciuchami dla dresów z Pruszkowa.

– Przepraszam, ale musisz mi przypomnieć, wiesz, jak jest – próbuję mu wytłumaczyć.

On się śmieje, kręci głową, pokazuje kelnerce, żeby przyniosła kieliszek. Dobre wychowanie, to rozumiem.

Znowu esemes. Czego ona ode mnie chce, do cholery jasnej? A nie, to nie ona. Tym razem to Robercik. „Jak sałatka? Zrobiona?”.

– Pamiętasz Sławka Kurzynę? – pyta.

– Tego od disco polo? – zaczynam kojarzyć.

On się znowu uśmiecha, a ja już pamiętam, i strasznie mnie to cieszy, bo jednak z mózgiem nie jest tak źle, a do tego kelnerka przynosi kieliszek i przestawia mi z tamtego stolika colę i kotleta, i już w ogóle jest super.

– Tomeczek – mówię.

– Tak, Tomeczek – odpowiada.

– Co u Sławka? – pytam.

– Wciąż w koronie chodzi.

– Uspokoił się?

– A w życiu Warszawy – śmieje się Tomeczek.

– I berłem macha – dopowiada jeden z jego kumpli.

– To dobrze. – Kiwam głową.

Polewa mi. Piję. Dopiero teraz, przy trzecim, potrzebuję sprzęgła. Trochę parskam. Śmieje się, podaje mi colę.

„Jestem w Lotosie”, odpisuję Robercikowi. Odpowiada od razu: „:)))))))))))))”.

Sławek Kurzyna był inwestorem w Wirtualnej Muzyce, czyli moim portalu internetowym. Pochodzi z Podlasia, dorobił się jednej fortuny na discopolowych kasetach, drugiej na prywatyzacji jakiegoś zakładu w Białymstoku. Był prawdziwym graczem, nie certolił się z niczym, nosił się jak Cygan: jedwab, welur, kolory jak u Elvisa w domu, co tydzień jeździł do Szwajcarii zakładać nowe spółki, do tego miał paszport jakiegoś afrykańskiego kraju, zawsze chwalił się nim po wódce. Mówił, że nie zapłaci temu jebanemu państwu ani złotówki. Niech to wszystko pójdzie w pizdu, a ja to rozgrabię i się najem, powtarzał. Tyle lat nas szczuli, teraz my ich poszczujemy! Jednocześnie sypał pieniędzmi na polską reprezentację w piłkę ręczną, lubił wychodzić z domu w jej oficjalnym dresie, z wielkim białym orłem na plecach.

Sławek był królem swojego jednoosobowego królestwa, bardzo go lubiłem, umiał wszystko i chciał wszystkiego; zniknął z mojego życia tak szybko, jak się w nim pojawił. Tomeczek był jego prawą ręką. Kierowcą, odbiorcą, numerem kryzysowym.

Nie dziwię się, że go nie rozpoznałem. Tomeczek lubił cień. Nie dało się zapamiętać jego gęby, odwracał wzrok, mówił mało, często nosił brodę, czapkę, okulary. Szpieg z Krainy Deszczowców. Zawsze posłuszny, zawsze zaufany. A teraz jeszcze utył i się zaczerwienił. Nie był taki. Chyba pierwszy raz widzę go przy wódce.

W ogóle to widzę, że im się kończy i że trzeba im pomóc.

– Jeszcze zero siedem tutaj prosimy. – Pokazuję na stolik. Tomeczek znowu się śmieje.

– To moi koledzy, Wrona i Barti – przedstawia mi swoich kumpli. Podaję im rękę, Tomkowi też.

– Fajnie – mówię.

– Jak interesy?

– Teraz odpoczywam, zastanawiam się, co dalej.

Kolejny esemes: „Proszę, abyś wracał już do domu”. Odpisuję jej: „Masakryczne kolejki”.

Daj mi święty spokój. Daj mi pożyć, błagam. Kubełek z zero siódemką miękko puka o pokryty obrusem stół.

– Zazdroszczę – stwierdza Tomek.

– Wpuściłem w mieszkania, wynajmuję sobie, mam co jeść – odpowiadam. – Rodzina zabezpieczona, dzieci dorosłe. Więc się zastanawiam.

– Szybko. – Kiwa głową z uznaniem.

– Taki był plan – dodaję.

– Dobry jesteś.

– Dzięki – odpowiadam, bo mi szczerze fajnie, że tak mówi.

Lejemy. Teraz dopiero będzie smaczna. Gdy zeszło pierwsze napięcie, gdy w głowie huczy pierwszy prąd, gdy świat nagle jest sympatyczny. Gdy nie jestem sam.

„Ty pierniku dziku. To może wpadniesz do Dzika, dziku?” – to znowu Robercik. Fajnie. Fajny ten Robercik. W Dziku może być miło. Z telefonu wysuwa się jego ręka i zbija z moją ręką sympatyczną pionę.

Chlup. Jezu, jakie dobre. Chłodne. Czyste i krystaliczne; przypominam sobie taką starą reklamę mydła, kremu czy czegoś takiego, zrobiłem do niej muzykę, to znaczy coś tam zabrzdąkałem na klawiszu i wzięli, fajny ZAIKS z tego był. W tej reklamie piękna modelka, naprawdę fajna dupka, Zbyszka koleżanka, stała pod wodospadem w dżungli; naprawdę fajnie to wyglądało, jak na Zachodzie; w każdym razie ten kieliszek to jest właśnie łyczek wody z tego wodospadu.

– Nudno tu, nie? – pyta mniejszy, z głupimi oczyma i zegarkiem.

– Nudno – potakuje ten drugi. W sumie to wyglądają jak dwa ludki z tej czeskiej bajki, Sąsiedzi. Kanciaści, nabici, obłe i grube palce, pod paznokciami cienkie kreski brudu. Ale do tego są dżinsiki, koszulki; ktoś rzucił im trochę droższe ciuchy i powiedział: macie, chłopaki, za dobrą robotę, ponoście sobie.

Polewam znowu, czynię honory, bo nie lubię, jak tempo jest zbyt wolne. Jeszcze raz, chlup. Nie wiem, czy Tomkowi to się podoba, czy nie, ma ten sam wyraz twarzy, a zresztą jeszcze pięć minut temu w ogóle o nim nie pamiętałem. Teraz pamiętam i co? Nagle mam uważać na niego jak na brata, którego nie mam?

– I zamykają zaraz, nie, Tomek?

– Zamykają. Ja właśnie muszę jechać do Sławka – mówi, nie spuszcza ze mnie wzroku.

– Sławek jest w Warszawie? – pytam.

– Sławek zawsze jest w Warszawie.

To może pojadę teraz do Dzika, do Robercika. Jak wszystko pięknie odpuściło, dopiero teraz to do mnie dociera. Zniknął ból, zluzowały zaciśnięte na mięśniach kleszcze, zatykające gardło gluty i piach zupełnie zniknęły, wypalone przez wódę. W głowie mam lekki zefir, błędnik się do mnie uśmiecha, wszystko staje się ładne i odprężone. Nawet robię się trochę głodny. Kotlet jest już zimny, ale co tam.

– Możemy też do niego pojechać – rzuca Tomek.

– A w jakim jest nastroju? – pyta ten niższy, Wrona. Albo Barti. Jeden pies.

– Myślę, że w królewskim – odpowiada Tomek i zwraca się do mnie: – Chcesz jechać do Sławka?

„Tak, wpadnę”, piszę do Robercika. Jasne, że wpadnę. Jasne, że chcę jechać. Jeszcze trochę kotleta, ale wystarczy, bo co za dużo, to niezdrowo. Soda, drożdże, krzyki, Marta, igły, kelnerski jazz – wszystko odpływa, zgniatam to w dłoni jak zużytą chusteczkę, wyrzucam za siebie. To niesamowite, jak lekkie potrafi być coś, co ważyło tak strasznie dużo.

– Jasne. Strasznie dawno go nie widziałem. Ale może skończymy flaszkę?

I nie wiem już, czy skończyliśmy flaszkę, bo jest cięcie, i siedzimy w aucie, nie moim. Nie chcę mojego, nie chcę, fu. Śmierdzi w środku, a te bajery niepotrzebne. Ciekawe, jaka to marka?

– Dacia duster – mówi Tomek.

Powiedziałem to na głos? Ale śmiesznie, bardzo fajne takie spotkanie. Tylko znowu ten telefon, oni ciągle czegoś ode mnie chcą. Już nawet nie patrzę kto to. Jeśli Robercik, to spokojnie, chwila, brachu, zaraz u ciebie będziemy.

Gadka o czymś, w sumie nieważne o czym, wesołe słowa, weseli koledzy, wesoła podróż ku sympatycznej przygodzie. Znaleźć nowych kompanów, przypadkiem, w rozprężeniu, w uldze, w uśmiechu – to dobrze wróży. Wrona (albo Barti) opowiada jakiś dowcip, nie słyszę jaki, ale jest zabawny, bo wszyscy się śmieją. Jesteśmy Janosiki, jedziemy właśnie złupić zamek murgrabiego, mamy ze sobą kubraki i ciupagi, będziemy rwać dziewki i pić miód z glinianych garnców. Wszystko staje się zaczarowane. Wyglądam jak Marek Perepeczko. Mam jego długie włosy i wielką, włochatą klatę.

Zatrzymujemy się, nie mam pojęcia gdzie. Jechaliśmy długo czy krótko? Wielki dom, spadzisty dach, willa, trochę włoska, nowa, biała, aż lśni, ogrodzenie grozi zdobnymi sztyletami. Wilanów? Ładnie, Sławku. Przez okna bije światło, ciepłe i zapraszające. Wychodząc z auta, lekko się zataczam, jakbym już tańczył.

– Widzę, wesoły jesteś – śmieje się Tomek. – To dobrze, jak cię zobaczyliśmy, byłeś smutny.

– Nie ma co być smutnym – odpowiadam.

– To prawda. – Tomek obejmuje mnie ramieniem.

Furtka otwiera się sama, bez dzwonienia domofonem.

– Stęskniłem się za tobą, Tomek. To były fajne dni – mówię mu.

– Teraz są fajne dni.

– Teraz są zakurwiste – dopowiada większy, bez zegarka.

Wewnątrz jest jasno i przestronnie, słychać trochę muzyki, śmiech, głosy. Wchodzimy do salonu, bardzo sympatycznie urządzonego – barek, obite skórą fotele, antyki, ale niewiele, drewniany stół, ludzie. Opieram się o ścianę. Na początku nie poznaję nikogo, po prostu kobiety, mężczyźni. Dopiero po chwili zaczynam kojarzyć jakieś twarze, no dobra, pamiętam, dziennikarka z radia, w latach dziewięćdziesiątych zajmowała się klubową łupaniną, raz pokazała w „Playboyu” to, co miała ładne, z wiekiem chyba się uspokoiła. Obok niej ten chłopak, który produkował galę Fryderyków, nie wiem, czy dalej to robi, i kolejna dziewczyna, taka motocyklowa Cyganka, pamiętam ją, dyrektorka MTV, miała słabość do rapowców, jeden chyba nawet jej dziecko zrobił. Sławka rozpoznaję szybko, odzieżowo mocno się ucywilizował, teraz tylko rozpięta biała lniana koszula, do tego luźne materiałowe spodnie, na nogach espadryle. Mocno schudł i się pomarszczył, do tego zbrązowiał tak, że pasuje do swoich mebli, normalnie teleportował się tutaj z Sycylii.

– Cześć, chłopaki, a co to za gość niespodziewany? – Uśmiecha się, licówki lśnią mu w ustach jak perły.

– Zobacz, kogo spotkaliśmy. – Tomek pokazuje mnie z dumą, jak upolowaną zdobycz.

– Pamiętasz mnie? – teraz ja pytam, z lekkim lękiem i rezerwą.

– Marcin Kania – śmieje się Sławek. – Ciebie nie ma jak zapomnieć.

Prowadzi mnie do barku, obejmując lekko w pasie, trochę jak kobietę; to krępujące, ale sprawia też, że błędnik odpoczywa, więc poddaję się temu objęciu, przyklejam sobie do twarzy szczery uśmiech, bo czuję się szczerze i świeżo, czuję się uporządkowany, lekki i wyczyszczony. Tylko trzeba w tym jeszcze trochę podłubać, poprawić. Ale zaraz się tym zajmiemy.

– Opaliłeś się, Sławek – zauważam.

– To te regaty. Nowa jakość życia, mówię ci.

– Cześć, Marcin, kopę lat – wita się moto-Cyganka, już wiem, Dorota.

– Kopę lat, Marcin – dodaje dziennikarka od łupaniny, już wiem, Basia.

– No Marcin, naprawdę, gdzieś ty był, chłopie? – Producent Fryderyków, Jurek, chyba tak, Jurek, ściska mnie tak, że zaraz coś we mnie pęknie; fajna taka wylewność, rzadko spotykana, naprawdę w porządku, więc teraz muszę powiedzieć coś takiego, aby stali się jeszcze weselsi i jeszcze bardziej ucieszyli się, że tu jestem.

– Słuchajcie, mam kawał – mówię, bo zawsze dobrze jest opowiedzieć dowcip.

Ale są tu też jakieś inne chłopaki, takie trochę czerwone i nalane, bardziej w bluzach Armani i dżinsach CK, i rozpiętych kamizelkach, z zegarkami wielkimi jak polskie jabłka, wszyscy zaaferowani, żywo o czymś debatujący. Stoją w rogu i co chwila machają do Sławka, a Sławek im odmachuje, widać, że też ich lubi, że ma z nimi dużo swoich spraw, te sprawy da się dostrzec w spojrzeniach, w półuśmiechach.

– Wiecie, co to jest: nie świeci i nie mieści się w dupie? – pytam, a oni nie wiedzą.

Sławek stawia na barku kilka kieliszków oraz niebywale zmrożonego litra, który wygląda jak lodowy topór, zaczarowana broń.

– Sowiecki przyrząd do świecenia w dupie – wyjaśniam i zaczynam sam się śmiać, bo to przecież wyborny dowcip. Ale to będzie rozkosz, połknąć to zimno, poczuć, jak spływa do żołądka, a następnie pogadać sobie ze Sławkiem, sympatycznie i przyjaźnie.

– Dawno cię nie widziałem. Często gadamy o tobie ze Zbyszkiem – mówi.

– Kumplujecie się? – pytam.

– Oczywiście. Cały czas mamy mnóstwo tematów. Zbyszek to naprawdę porządny gość.

– I ta ostatnia płyta Teatru też całkiem w porządku – zauważa Jurek, producent Fryderyków, strasznie z siebie zadowolony, że coś zauważył.

– Daj spokój, nikt tego już, kurwa, nie słucha. Tylko te stare numery były fajne, co nie, Marcin? Z pierwszej płyty. – Sławek klepie mnie tam, gdzie przed chwilą trzymał dłoń.

Kiwam głową.

– I powiem ci, dlaczego takie fajnie były: bo to ty je pisałeś.

– Nie, nie, no co ty. Ja na basie grałem – mówię. Wiruje mi trochę we łbie.

– McCartney też grał na basie, Marcin. – Co on tak na mnie patrzy, o co mu chodzi? – A Zbyszek nieraz wspominał, jakie piękne melodie chowasz w szufladzie, co czasami grasz, jak sobie wypijesz. Mówi, że byłbyś miliarder, jakbyś się tak nie wstydził. Ja ci mówię, cała Polska czeka.

Kiwam głową. Nie wiem, co mu odpowiedzieć na te brednie.

– Ale Zbyszek to też bardzo fajny gość, dowcipny. Pamiętam, jak siedzieliśmy raz z Marylą na backstage’u, przed jakimś Opolem czy czymś, wódeczka lekka idzie i Maryla mówi: „Ja to bym tak schudła z trzydzieści kilo”. A Zbyszek do niej: „To se nogę upierdol, Maryla”.

Wszyscy wybuchają śmiechem, aż za głośnym.

Przezroczysty, lodowaty olej spływa w dół kieliszka. Hipnotyzuje mnie to jak patyk psa. Nachylam się, aby popatrzeć. To niesamowite, kieliszki również musiał trzymać w zamrażarce. Automatycznie trzeźwieję od tego piękna, jakbym nic jeszcze dzisiaj nie wypił.

– Ja teraz wracam do punktu wyjścia. – Znowu się szczerzy.

– Disco polo? – pyta Basia.

– Oj, żebyś wiedziała, koleżanko. – Jak on powoli leje do tych kieliszków, Sławek, proszę cię, szybciej, nie mamy całej nocy. – Ono nigdy nie odeszło, po prostu ludzie coraz mniej się wstydzą.

– To dobrze, wstyd jest chyba niepotrzebny – głos Basi jest przytłumiony, z każdym słowem ma w buzi więcej waty. Wszystko jest rozlane. Potrzebuję ostrości. Szybko, szybko. Jak tu wspaniale.

– Absolutnie. Absolutnie niepotrzebny – cieszy się Sławek.

Bach. Zimna, lodowa bomba wysadza mi język, zamienia go w śliski kamień, pieprzowa gorycz wybucha dopiero z tyłu gardła, endorfiny eksplodują w mózgu, twarz rozszerza mi uśmiech, niby już któraś, a dopiero pierwsza, smakowita, wyborna, masująca mózg i mięśnie. Kręcę głową, wydaję głośny, bezkształtny dźwięk; krzyk powolnej, lodowej małpy.

– Daj na drugą nogę, Sławku – mówię. – Proszę.

Sławek leje mi na drugą nogę. Jest taki dobry.

– A ty jak, Marcin, opiekujesz się kimś teraz? Masz kogoś fajnego? – Jurek jest bardzo sympatyczny, ludzie niesłusznie posądzają go o interesowność, bo ma lekko wystające jedynki i przez to przypomina gryzonia.

– Nie, nie… jestem w momencie przejściowym. Zastanawiam się, co dalej. Zainwestowałem jakoś tam pieniążki i teraz się zastanawiam.

– A co to za inwestycja? – interesuje się Dorota. Gdy mówi, lekko wystawia czubek języka.

– Nic takiego. Wynajem, mieszkania – tłumaczę.

– Jaka dzielnica? – pyta.

– Głównie Ochota.

Sławek patrzy na mnie z serdecznością, ale i ciekawością. Po dwóch miesiącach chowania się za meblami to jest nieprawdopodobnie świeże, dostać od kogoś właśnie te dwie rzeczy, serdeczność i zaciekawienie.

– To nie są tanie rzeczy. – Dorota się uśmiecha.

– A jakoś tam się udało. – Uśmiecham się do niej w odpowiedzi, i tak się do siebie uśmiechamy.

Dorota to przyjaciółka wesołego diabła, moglibyśmy wsiąść razem na jej motor, ja z tyłu, ona z przodu, pojeździć sobie po nocnej Warszawie. Może nawet ruszyć gdzieś dalej. Ma w spojrzeniu małe magnesy, ciche zaproszenia, niespełnione marzenie.

Telefon. Robercik. A odbiorę, co mi tam. Jestem rozluźniony, więc sympatyczny.

– No i jak? – pyta.

– Wiesz co, jestem na fajnej imprezie – tłumaczę.

– A można wpaść na tę fajną imprezę? – wprasza się.

– Mój kolega pyta, czy może wpaść – pytam Sławka.

– Jasne, ale chodźmy na górę. Coś ci pokażę.

Pytam Sławka o adres, wysyłam Robercikowi esemes, niech wpadnie, po co ma siedzieć w jakichś dziwnych knajpach, w jakichś Dzikach. W knajpach nie wszyscy są przyjaźni, tutaj jest inaczej. Tutaj wszyscy są bardzo w porządku.

– Mam jeszcze jeden dowcip – mówię.

– Zaraz, zaraz. Chodźmy na górę. – Sławek wskazuje palcem na schody.

– To na drugą nogę. – Podnoszę kielona, znowu bach, lecą żurawie, pięknie, wchodzi we mnie cała magia północy, jakbym połknął fiord. Brrrr, trzęsę się, prycham, zadowolony ze mnie ssak. Po prostu lubię pić gorzałę, co w tym złego? Co mi możecie powiedzieć? Otwieram oczy, wszyscy się uśmiechają, idę po schodach, jest dobrze.

Gabinet, meble, fotele, lampy. Dyskretnie, nie tak jasno, cicho, na osobności. Pokazuje mi, abym usiadł. Fotel jest miękki i bardzo wygodny, to chyba prawdziwa skóra. Cygara, karafka z kosztowną berbeluchą, do tego Sławek podpala mi cygaro, które wyciągnął z małej drewnianej kasetki. Z reguły nie lubię, nie umiem się nie zaciągać, ale teraz palę, kapciowy smak działa przyjemnie, w ustach mam dogasające ognisko na lodowcu, i dobrze, robi się z tego cała opowieść o odpoczywającym łowcy, który chce wykarmić swoje plemię i idzie za rannym reniferem czy czymś takim i teraz odpoczywa.

Nakarmić całe plemię niewdzięcznych wron. Ile ja się staram i co dostaję w zamian? Kurwa. Bezustanne, bezustanne, bezustanne pretensje. Krzyki, oskarżenia, spiski. Kiepskie to plemię.

Mogłem się bardziej postarać.

– Zbyszek ci pomógł, prawda? – stwierdza Sławek.

– Z czym?

– Z tymi mieszkaniami, które kupiłeś. – Wstaje i kładzie coś na stole, obok szklanek i popielniczki. Tablet. Gdy dotyka go palcem, urządzenie rozświetla się na biało.

– A, no tak… Dawno i nieprawda – bagatelizuję.

– Niedawno i prawda, Marcin – odpowiada.

Dziwnie mi się robi, gdy tak mówi; co to jest, przesłuchanie? Ale zauważa to, że dziwnie mi się robi, i uśmiecha się na znak, że po prostu chciał zagadać.

– Z pięć lat temu to było, nie? – pyta.

– Ja nie wiem, to są nudne sprawy, Sławku. – Macham ręką, bo nie chce mi się teraz o tym gadać.

Wolałbym porobić coś innego, niż gadać o kasie i mieszkaniach. Na przykład może Sławek ma tu jakieś fajne dziewczyny, z którymi można porozmawiać, ale też je sobie pooglądać albo cokolwiek.

Sławek nalewa, pokazuje na szklankę, abym pił. Piję. Potwornie mocne, gorzkie, ziemiste, bardzo, bardzo konkretne, aż pali, ziemia z płonącego lasu. Znakomite.

– Bruichladdich – mówi.

– Bruchujumuju – odpowiadam.

Sławek się śmieje.

– Zobacz. – Pokazuje na tablet.

Znowu telefon. Piotrek. Sam dzwoni. A to ciekawe.

– Poczekaj – proszę go.

Wstaję z fotela z wielkim trudem, podchodzę do ściany, opieram się. Telefon waży tyle, ile wiadro pełne cegłówek. Gdy podnoszę go do ucha, aż naciąga mi się mięsień w ręce.

– Piotruś – mówię.

– Gdzie jesteś? – pyta, głos ma płaski i bezosobowy, człowiek z infolinii. Naprawdę zrobiłem takiego robota?

– A może cześć, jak się czujesz? – strofuję go. Jestem trochę wypity, i dobrze, bo mówię wprost, co czuję i sądzę.

– Mama się martwi – informuje mnie, jeszcze bardziej płasko i robotycznie. Automat, wrzucisz dwójkę, to wyrzuca banał.

– Jestem cały i zdrowy, a co u ciebie, synku?

– Mama chce wiedzieć, gdzie jesteś.

– Wiesz co, mama może się sama zapytać. – Wkurwiam się. Ale mimo tego wkurwienia mówię do niego wesoło, czysto, serdecznie. To mój syn, zawsze będę dla niego serdeczny, cokolwiek by się działo.

Nic nie odpowiada.

– Synek? – odzywam się, bo może rozłączyło.

– Prosiła, więc dzwonię – mówi.

– Możesz jej powiedzieć, że wszystko w porządku.

– Sam jej powiedz. – Rozłącza się, gówniarz.

Gotuje się we mnie jeszcze bardziej. Pięść zaciska się sama, dotyka ściany. Musiał mnie ukarać, musiał zepsuć mi zabawę, przekazać mi trochę tego krakania w momencie, gdy w końcu na chwilę uciekłem ze smrodliwego piekiełka. Musiał mnie dopaść, gdy w końcu trafiłem do miłych ludzi.

– Wszystko okej? – interesuje się Sławek.

Kiwam głową, wracam na fotel. Wszystko okej, jest super, towarzystwo przeurocze, naprawdę, co za wieczór.

– Więc powiem ci, bo może nie wiesz, Marcin, ale te wszystkie interesy mieszkaniowe ze Zbyszkiem to robię ja. Ode mnie to wyszło.

– Fajnie – mówię mu.

– Myśmy odzyskali te kamienice, gdzie kupiłeś mieszkania. To znaczy myśmy. Zbyszek ma tam udział, ja mam większość, no i koledzy moi mają. – Znów oślepia mnie licówkami, jasnymi jak perły.

– Ale z tobą w ogóle nie gadałem, nie podpisywałem żadnej umowy – zauważam.

– A co ty myślisz, że ja będę jakieś umowy podpisywał – śmieje się Sławek.

– Ja nie wszystko mam w kamienicach – tłumaczę mu, bo wciąż mi się coś nie zgadza.

– No tak, ty też kupowałeś tam w Villa Ochota. – Kiwa głową.

– Skąd wiesz? – Patrzę na niego, pamiętam, że Sławek zawsze wszystko wiedział, ale teraz mnie to nawet interesuje, skąd wie akurat to.

– No, myśmy odzyskali te grunty, pod całą tę inwestycję. I teraz siedzimy sobie w zarządzie, wiesz, ja i Zbyszek, i moi koledzy.

– Ale świat jest mały! – wołam.

– No mały, malutki. A muzyka to tylko hobby – śmieje się i klepie mnie w ramię.

Też się próbuję uśmiechnąć, ale mięśnie odpowiedzialne za uśmiech sflaczały, trudno je podciągnąć do góry, tak nagle, pomimo dobrego humoru.

– Tak, to tylko hobby, jasne – powtarzam, i nagle czuję, że sucho mi w ustach od tej jego whisky. – Mówię ci, ja nie gram nic od lat, czasami sobie coś posłucham.

– Pewnie rocka jakiegoś? – pyta.

– Tak, rocka. – Kiwam głową.

– Floydów?

– Ostrzejsze bardziej. Weź podaj coś normalnego, Sławek. Ja mam alergię na takie.

Sławek wstaje, wyjmuje z barku zero siedem baczewskiego, leje, piję, on coś dalej gada, leje, piję, leje, piję, coś mówi, ktoś wchodzi, coś mówi, tańczy, raz do góry, raz do dołu, falowanie i spadanie, jak w piosence, piję, gdy wracam, Sławek znowu stuka palcem w tablet. Coś pokazuje, jakieś obrazki, kwadraty, domki, ogrody, rośliny, drzewa. Coś mówi, trudno mi poskładać co, coraz gorzej go słyszę, chociaż bardzo staram się słuchać.

– I to dopiero będzie coś – chwali się czymś, co próbował mi pokazać.

Dorotka wchodzi na górę, a z nią tych dwóch kolegów, tych od Armaniego i złotych zegareczków. Tu jesteście, mówią. Tak, tu jesteśmy, odpowiada Sławek. Siadają, gdzie popadnie, Dorotka obok mnie, na poręczy, zakłada nogę na nogę, co chwila na mnie spogląda. Skupiam się na niej. Jest coraz ładniejsza. Gdy osuwa mi się głowa, drapie mnie po włosach. Rozmowa, która toczy się między kolegami a Sławkiem, w ogóle mnie nie dotyczy.

– To właśnie moi koledzy – tłumaczy Sławek – którzy zajmują się tymi sprawami. Panowie prezesi. Pan prezes Rosiak i pan prezes Kalita.

– Jacy tam prezesi – rzuca z uśmiechem jeden z nich.

– Naprawdę grałeś w Teatrze Lalek? – pyta drugi.

– W sensie, w zespole, kurwa, nie w teatrze wiesz, kukiełkowym – uściśla pierwszy.

Są identyczni, jak bliźniacy.

– W takim to ja w życiu nie byłem – mówi drugi.

Bardzo sympatyczne chłopaki. Od razu widać. Kiwam głową. Sławek potwierdza. Znowu lejemy.

– Ja byłem raz. W podstawówce, a do dziś pamiętam. Nazywało się to Leć głosie po rosie – stwierdza z zadowoleniem pierwszy.

– No i fajnie. Zawsze wiedziałem, że ty jesteś obyty facet. W każdym razie, Marcin, tak? Słuchaj, do Kocham cię jak Rosję tańczyłem z żoną wolnego na weselu, bez kitu. – Drugi celuje we mnie palcem. Ewidentnie ta informacja jest według niego bardzo ważna.

– Ja też różne rzeczy przy tym robiłem, ale z żoną na weselu nie tańczyłem – informuje pierwszy.

– Nie masz, kurwa, żony.

– I bardzo mnie to cieszy.

Dorotka uśmiecha się jeszcze szerzej. Odkryte karty leżą na stole, wszystko jest wyraźne, nawet teraz, w tym półmroku.

– Wsiądziemy na motor? – pytam ją.

– Co? Co ty mówisz, Marcin? – parska śmiechem, wszyscy się śmieją, jest bardzo śmiesznie.

– A wy też jesteście w zarządzie? – pytam ich.

Jest sympatycznie, a ja sprawiam, że jest jeszcze sympatyczniej.

– Ogólnie to jesteśmy w różnych zarządach, wiesz, takie mamy hobby. – Trochę zlewają się w jednego, a trochę rozszczepiają na czterech.

– Ty nic mu dzisiaj nie opowiesz. – Ten bez żony, chyba, albo ten drugi kręci głową.

Sławek robi się smutny. Bierze tablet do ręki, odkłada go gdzieś poza moje pole widzenia. Jeszcze jeden, trach, łup, bum. Może tym razem go zapiję, bo na moment wpłynął z powrotem do gęby; i w ogóle chyba muszę do łazienki. Pokazują mi kierunek. Długi ten korytarz. Nie pamiętam, żeby kiedykolwiek było inaczej, zawsze było tak, jak jest, ciepło i dziwnie; chodzę po omacku, jest mi zbyt dobrze, za bardzo najadłem się słodkiego, na dole wciąż hałas, leci głośne umpa-umpa, trudno nawet rozpoznać, co to jest za melodia, równie dobrze ktoś mógłby walić młotem w garnek, byłyby te same wrażenia muzyczne, a oni podskakują sobie do tego i się śmieją, i świetnie się bawią, oni, czyli jacyś zupełnie obcy ludzie. Jakieś drzwi, otwieram, świetnie, udało się trafić. Za pierwszym razem. Nie jestem takim głupim Marcinem. W ogóle nie jestem głupi.

Łazienka obraca się wokół własnej osi, i to na całego. Gdy opieram się o wannę, na sekundę się zatrzymuje. Nie pamiętam, co chciałem robić. Nie pamiętam, kto do mnie dzwonił. Nie wiem.

W łazience jest ciszej.

Nienawidzę ich wszystkich, a oni myślą, że ich kocham, że chcę im się przypodobać.

Ale ich oszukałem.

Picie to wspaniała sprawa, najlepsza na świecie.

Mówią, że picie przynosi wstyd. Gówno prawda. Picie przynosi mi dumę. Picie to moja moc. Gdy piję, to jakbym miał ze sobą mnóstwo pochowanych pistoletów. W każdej chwili mogę je wyciągnąć, zacząć nimi żonglować, potem schować je z powrotem do kieszeni. Pić to nagle stać się bogatym. Codziennie wygrywać w totolotka. Pić to być odważnym, to nosić miecz i mówić prawdę, mieć czapkę Stańczyka. Pić to wzbijać się w powietrze, nad całe to gówno, i kręcić piruety. Mówią: wódko, pozwól żyć. Co za brednie. Będziesz jeszcze prosił wódkę o cokolwiek, frajerze. Będziesz się płaszczył. Nie, to wódka jest dla ciebie, a nie ty dla wódki. Odpieprzcie się od picia. To właśnie ten, kto kocha picie, właśnie stoi w prawdzie jak w oślepiającym reflektorze.

Ludzie to kurwy, naprawdę. Każdy słyszał to wiele razy, każdy myśli, że to banał, ale to prawda. Nie dadzą ci spokoju, nigdy. Będą cię ciągnąć w ciemność, w straszny świat. W kłamstwo i gówno, którym dekorują domy i które wypadają im z ust. Nie ustaną, dopóki nie będziesz cały w błocie, jak oni. A najlepiej byłoby w ogóle cię ukrzyżować, rzucać w ciebie śmieciami, zrobić z ciebie płatne pośmiewisko. Świat to taki cyrk w mieście z westernu. Gdzieś na pustkowiu kilka ruder bez prądu wzdłuż głównej ulicy, która tak naprawdę jest rzeką błota i gówna, taplają się w niej świnie. I do tej mieściny przyjeżdża cyrk, prowadzony przez takiego wąsatego zwyrodnialca z pozłacanym monoklem, a w cyrku poza nim są nieszczęśliwe stwory: dwugłowe dziecko, kobieta bez nóg, poparzony człowiek. Gdy zwyrodnialec cmoka, oni wychodzą w łachmanach, ogłupiali z przerażenia, zbijają się w kupę, a mieszkańcy miasteczka zbierają się dookoła, w brudnych cylindrach i frakach, w sukniach ochlapanych gównem. Każdy płaci małą, przerdzewiałą monetą za wstęp, aby popatrzeć na te biedne kreatury. Zwyrodnialec z wąsami skrupulatnie liczy utarg, chowa go do kieszeni, po czym smaga biczem te biedne potworki, pluje na nie, każe im ze sobą tańczyć, ocierać się o siebie, kopulować, a ludzie rechoczą, zbici w smutną masę. Zwyrodnialec mówi: no dalej, w końcu zapłaciliście, rzucajcie w nich śmieciami, za monetę ekstra możecie ich kopnąć! Popatrzcie, jesteście lepsi, nie bójcie się, nie jesteście ścierwem, jesteście panami stworzenia! I ci ludzie rechoczą, jest im naprawdę wesoło, tak pluć, rzucać śmieciami, kopać, szarpać, wyzywać. Po godzinie zwyrol zwija interes, zapędza stwory do dyliżansów i jedzie dalej, do następnej dziury. A oni zostają w swoim gównie, zadowoleni, przyjemnie spoceni, biedniejsi o monetę.

I nic z tego nie wynika, i zachodzi słońce, i nic już nie widać.

Taki jest świat, a picie to jedyny medal, który możesz sobie przywiesić. Który ja mogę sobie przywiesić.

Bez niego byłbym tacy jak oni. Bałbym się zobaczyć prawdę – że jestem taki sam jak ten, w którego rzucam śmieciem, którego opluwam, którego wyzywam.

Ktoś puka do drzwi.

Muszę się jeszcze napić, a potem uciekać.

– Przecież dopiero tu wszedłem, kurwa! – krzyczę.

Mam czas. Mogę ułożyć plan.

Ułożę go dobrze, bo jestem mądrym Marcinem; mądrym, ale przez to kompletnie samotnym. Ktoś z was, kiedyś, kurwa, do mnie zadzwonił? Ktoś z was o mnie pamiętał? Trzy miesiące nic nie wypiłem. Nikt nawet nie zapytał, jak się czuję. Wy śmiecie jebane.

Otwieram w końcu te drzwi, bo przecież nie mogę tak trzymać człowieka na zewnątrz. No patrzcie, przecież to Dorotka.

– O, Dorotka. – Uśmiecham się do niej.

Ona też się uśmiecha i coś robi przy moim rozporku, szybko i umiejętnie, trudno powiedzieć co, no ale tak, zaproszenie leżało otwarte na stole, oj, Dorotka, delikatnie pogryzł cię czas, choć jeszcze tak bardzo nie widać, nie przejmuj się.

– Co ty właśnie robisz? – pytam ją.

– Zapinam ci spodnie – odpowiada.

Ale śmiesznie.

– Możesz je odpiąć – śmieję się.

– Nie sądzę – mówią trzy Dorotki. Są takie same. Wszystkie fajne.

– A jeśli znowu rozepnę? – pytam.

– To ci zapnę z powrotem – odpowiadają trzy Dorotki.

– No chodź. – Biorę je za rękę i próbuję wciągnąć ze sobą do środka.

– Nie, uspokój się, Marcin – mówią.

– O co wam chodzi? Przecież siedziałyście na poręczy.

Następnie wszystko przyśpiesza, korytarz i łazienka dostają podwójnej prędkości, a ja dostaję w twarz. Ale nie przestaję ciągnąć. Ciągnę jeszcze mocniej. Nie będzie tak, że ktoś mnie zaprasza, a potem od razu każe mi wyjść. Nie, nie upokorzycie mnie kolejnym razem, skurwysyny. Chodź tu, po co siedziałaś na tym fotelu, po co się do mnie uśmiechałaś. Dorotko, Kruszynko. Właź. Jeszcze raz, w twarz. Ktoś krzyczy, to one krzyczą, jest ich jeszcze więcej, pięć, sześć, trudno policzyć.

– Puszczaj.

– Puszczaj, kurwa.

– Puszczaj, kurwa, idioto.

– Pomocy.

– Niech ktoś go weźmie.

Ktoś przybiega. Najpierw te typki z wielkimi zegarkami, potem Sławek. Wszystko dookoła weszło w program wirowania. Na górze dół, a na dole góra, falowanie i spadanie, czekam na wiatr, co rozgoni kurwy z szczecińskiej Pogoni.

Tomeczek, chyba. Przybiegł z dołu. Już się nie uśmiecha. Tomeczek jest wkurzony, smutny i zły. Ktoś pyta, co tu się dzieje. Tomeczek ma po dziesięć palców u każdej dłoni.

Tak świetnie się bawicie, ale ja widzę waszą nienawiść. Myślicie, że tak dobrze ją ukrywacie.

– Niefajnie, Marcin. Chyba musisz się trochę uspokoić.

– Ty wiesz, co on zrobił?

– Spokojnie, Dorotka, zajmiemy się tym.

Czyjaś łapa sięga po mnie, próbuje mnie postawić do pionu, ale ja nie chcę, bo sufit zaraz spadnie mi na głowę.

– Spierdalaj – proszę go, pluję w jakiś ryj, złożony z wielu innych ryjów. Ryj pozszywany, ryj Frankensteina. Po chwili coś bardzo mnie boli. Światło tańczy dookoła, i cienie tańczą dookoła, smak przeciekającej baterii.

– Nie, nie, tak się nie bawimy. Ej. Tak się nie bawimy.

– Zrób coś z nim, kurwa.

Jest jakiś prześwit między jedną głową a drugą, rozszczelnienie między dwoma ryjami, celuję w nie pięścią, aby się przebić, nie trafiam, puśćcie mnie, trafiam prosto w czyjś ryj, puśćcie mnie, w odpowiedzi jeszcze więcej bólu, nisko, niżej.

– Dorotka – jeszcze gdzieś ją widzę – ale chodź, Dorotka.

– Ale co?

– Po prostu wypierdol go za drzwi.

– Dorotka, przepraszam, chodź tu.

Już nie ma Dorotek, są tylko czyjeś pięści i gęby. Pozszywane, falujące, spadające.

– Cześć, słucham.

Buty, nogi. Ziemia. Podłoga. Wielonogi stwór. Dość tego dobrego, trzeba poprawić, porządnie się obudzić.

Głosy z oddali.

– Słyszałem, że tu jest fajna impreza…

– Zabierz go stąd.

– Ja pierdolę.

– Przepraszam, Dorota. Sorry. Przepraszam. Chodź, zrobię ci drinka.

– Zabieraj go stąd. Tu już nie ma fajnej imprezy. Nie dla niego.

Ile można upokarzać, gnoić człowieka, no powiedzcie, ile trzeba znieść tych kopów po głowie, ile można chodzić z tym krzyżem?

Ciemno, siedzę, okej, rozumiem, jestem w samochodzie.

Czyimś, nie moim. Wiatr wlatuje przez szybę. Chłodzi głowę. Wszystko boli, a najbardziej brzuch.

– Do torebki, Marcin. Tu masz torebkę. Tutaj, kurwa.

Boli, ale odpuszcza, tylko z gęby wciąż leci, żółte, kwaśne, żrące.

– Marcin, kurwa.

A, już rozumiem, to samochód Robercika. To musi być samochód Robercika, bo Robercik siedzi za kierownicą. Mieliśmy jechać do skarbca Alibaby. Mieliśmy mieć różne superfajne przygody. Robercik, zrób coś.

– Mieliśmy jechać do skarbca Alibaby – mówię mu.

– Spokojnie, Marcin. Spokojnie, mordeczko – odpowiada.

Już nic nie leci. Już skończyłem. Brzuch nie boli, teraz gardło, jestem grzeczny. Chcę się pozbyć tej torebki, ona jest brzydka i śmierdzi. Robercik mi ją zabiera. Wiatr owiewa mi gębę, przynosi ulgę.

– Szybko ci poszło. – Głos dobiega z bardzo daleka, jakby Robercik jechał w jakimś innym samochodzie.

– Oni mnie nienawidzą, Robercik, cały czas coś robią przeciwko mnie – tłumaczę mu.

– Ty to jesteś aparat – śmieje się. Chyba się zatrzymujemy. Chyba czerwone.

– Masz, tylko traf. – Wyciąga z kieszeni mały woreczek, w środku jest białe, z woreczka wystaje ucięta słomka. Tańczy mi to wszystko przed oczyma, nie mogę trafić, nie do końca rozumiem. Robercik bierze delikatnie, podprowadza do nosa. Dawaj, dawaj, zachęca.

Jakby kopnął mnie prąd. Pełne wyostrzenie.

Wielka siła wrzuca mnie z powrotem we własne ciało. Oglądasz sobie takiego zamglonego pornosa i nagle wszystko widać, bo przyśpieszył internet, możesz zobaczyć każdy pryszcz na dupie i każdą żyłkę na kutasie, i jak od potu zmazują się im makijaże. To zawsze jest dziwne.

Kicham, raz, drugi, do gardła spływa mi pół szpitala, serce zaczyna galopować jak pucharowy ogier, nie mam się czego złapać, więc łapię się siebie samego. Robercika to bawi, zabiera mi worek, dopiero teraz widzę, jak dobrze wygląda. Odstrzelił się na balet, rozpięta koszula, szal, ułożone włosy, dżinsy, sztyblety, daje konkretną perfumą, to chyba Tom Ford Noir Extreme, tak mi coś śmierdzi.

Jeszcze nigdy nie było tak wyraźnie.

Zbyt wyraźnie.

Widzę coraz więcej i więcej, i więcej.

Nagle jestem zupełnie gdzie indziej. Widzę podwórko, ogień, stosy płonących rzeczy. Przedmioty, które ktoś kocha. Jego twarz. Siwa, zacięta, zła. Skurwysynu ty. Stoisz obok w mundurze. Nienawidzisz mnie. Nikt mnie tak nigdy nie nienawidził. A matka mówi do mnie: uspokój się. Wszystko się pali. Będę odkładał dwa lata, aby oddać.

Co to jest, co to w ogóle jest?

– Dobrze cię widzieć. – Uśmiecha się. Robert, Robercik. To on się uśmiecha.

– Ciebie również, Robert. Co tam się stało?

– Dawaj na drugą dziurę – każe mi poprawić. Poprawiam. Jest jeszcze lepiej. – To ty mi powiedz, co tam się stało – mówi.

– Nie wiem. Zaatakowali mnie. Zaciągnęli mnie tam, a potem zaatakowali – tłumaczę mu.

– Ale kto?

– No oni. Zobaczyli, że przejrzałem ich grę. Zorientowali się. Postanowili mi przeszkodzić.

– Przeszkodzić w czym?

– W ucieczce.

– Ucieczce skąd?

To chyba nie jest dobry pomysł, aby mu o tym mówić.

Na kolejnych światłach Robercik przystawia sobie samarkę do nosa. Wciąga delikatnie, łagodnie, umiejętnie, nawet nie prycha, wyciera nos jedwabną chusteczką, którą wyciąga z kieszeni marynarki. Elegancik.

– Słuchaj, Kania. Zrobiłeś totalną zadymę w domu Sławka Kurzyny. Jakaś kobieta krzyczała, że próbowałeś ją, wiesz. Trochę zmusić do zabawy.

Kłamią, oczywiście, że tak. Próbują zrobić ze mnie kogoś, kim nie jestem. Biję córkę, gwałcę jakieś wyliniałe babska, ja, potwór, Marcin Kania, fajnie, chcecie, to macie, najlepiej mnie od razu powieście na drzewie, na szyi dajcie kartkę z napisem POTWÓR HITLER FRITZL TRYNKIEWICZ.

– Trynkiewicz – powtarzam.

– Spokojnie. Co robimy, zgredzik?

– Zakupy.

– Że co? – pyta.

– Zakupy. Do domu. Soda, spirytus. Spirytus – tłumaczę mu, idiocie, i zaczynam szukać kartki po kieszeniach. Co tam jeszcze na niej było? Aha, spirytus, no tak, spirytus. Na pewno spirytus. I co jeszcze, cukier? Może.

Może cukier. I jeszcze soda. I spirytus.

– Ty jesteś nieprawdopodobny.

Rusza i zaczyna się śmiać. Jedzie szybko. Nic nie widać. Sklep, potrzebny jest sklep. Gdzie jest jakiś sklep? Robercik kręci głową. Śmieje się jak na komedii. Już rozumiem, no jasne. On też do nich należy. Dlaczego jestem taki naiwny?

– Marcin, słuchaj, zrobimy tak. Uspokoisz się trochę, skoczymy jeszcze gdzieś na drinka, a potem pojedziemy do mnie, okej? Przekimasz się, rano wstaniesz, umyjesz dupę i kły i wrócisz do rodzinki na Wigilię, dobra? Tylko już grzecznie, stary. Bez dymu.

Nie wiem, gdzie mnie wiezie, ale wiem, że czeka mnie tam krzywda i upokorzenie. Trynkiewicz, mówią. Fritzl. To nieprawda. Chcą, żebym siedział w więzieniu. Chcą, żeby mnie zabito. Nie mam na nich słów. Jak ich nazwać? Chuje? Skurwysyny? Nie, to za mało. Trzeba wymyślić na nich nowe słowa. Zupełnie świeże przekleństwa. Wymyślę je, tylko muszę się zastanowić.

– Musisz się zatrzymać – mówię mu.

Jeszcze go przechytrzę. Zatrzyma się, a wtedy mu ucieknę. Nie jestem pewien, ale on może nawet chcieć mnie zabić. Albo przynajmniej torturować. I sfilmować to, i upublicznić, gdzieś pokazać.

– Teraz nie zrobimy nigdzie zakupów, wszystko jest zamknięte – stwierdza.

– Nie, nie wszystko jest zamknięte. Są całodobowe sklepy – przypominam mu. Skurwysyn. Wie, że chcę mu uciec. Muszę wymyślić inny plan.

Parska, prycha, świnia, rży, jakby na przedniej szybie wyświetlał mu się Kabareton.

– Chodź, Marcin, pojedziemy sobie na Kruczą. Za Novotel. Kolega otworzył tam lokal. Jest dziko trochę, ale bezpiecznie.

Mam brzuch pełen złości. Wrony i zdrajcy. Tak nie będzie. Muszę kupić sodę i spirytus. Uciec. Schować się przed nimi.

Przeczekać do świtu.

– Wypijemy sobie po drinku i pojedziemy do domu.

Nic nie widać. W czaszce zamiast mózgu, dziesiątki małych pięści. Zwiąże mnie i zadzwoni po resztę. Przyjdą wszyscy. Będą mnie torturować i będzie im wesoło. Będą to nagrywać. Potem pokażą całej reszcie. To właściwy cel całej tej organizacji.

– Popatrzymy się na małolatki. Bez zaczepiania. Jesteśmy zbyt zmęczeni, aby zaczepiać.

Ale nie. On mnie nie oszuka. Już nikt nigdy mnie nie oszuka.

– Ile ci za to płacą? – pytam go.

– Co?

– Ile ci za to płacą?

– Chyba pojedziemy jednak do domu, Marcin.

– Dogadałeś się z nimi, skurwysynie! – krzyczę.

– Nie, stary, bez takich. Naprawdę bez takich.

Mówi tak, ale znowu się uśmiecha, nie, już dość, już nie będzie więcej tego uśmiechania, muszę uciekać, doczekać świtu. Walę go w ryj.

– Kurwa, Marcin! – wrzeszczy.

Dostaje jeszcze raz, w ten ogromny, śmiejący się ryj, tępy ryj, wstrętny ryj, okropny ryj, próbuje się bronić, ale mam go, dopadłem, już nie puszczę, zdychaj.

Nikt nigdy mnie nie oszuka.

Nikt nigdy znikąd mnie nie wyrzuci.

A w domu zrobię z nimi porządek. Już nie będzie więcej pastwienia się, przemocy. Powiedzą mi w końcu prawdę, obie. Jedna i druga sprzedajna wrona.

Próbuje się obronić, ale nie może. Światła i ciemność tańczą za szybami auta, karuzela kręci się, tańczą Madonny, Madonny.

– Marcin, przestań, kurwa, przestań – charczy, ale ja walę go w łeb, a potem wyjmuję ze schowka coś ciężkiego, cokolwiek tam jest, ważne, że ciężkie i kanciaste na rogach, i znowu walę go w łeb, bo nie będzie pluł mi w twarz, nie będzie się wyśmiewał, już nigdy. Jeszcze raz i jeszcze raz. Dobrze tak chujowi.

Biję go wszędzie. Coś chrzęści. I dobrze. Niech chrzęści. Bolą mnie pięści, i dobrze. Niech bolą.

Nigdy więcej zdrady.

Tańczą Madonny, Madonny.

– Marcin! – wrzeszczy.

Zrobię z nim porządek, a potem pójdę do sklepu. A później pojadę do domu. A w domu to już w ogóle posprzątam.

Nagle głuchy, potworny ból w szczęce. Znowu ten smak w gębie, przerdzewiały metal, płyn z przeciekającej baterii.

Niewiele widzę.

A potem, przez krótką chwilę, widzę bardzo wiele.

Oślepiające światło i klakson, przeciągły, jednocześnie.

I hałas.

Wszystko bardzo wolno.

I lot do góry, i metal, i szkło.

Poszukiwania

Czekam na nie pod domem. Nie chcę wchodzić do środka. Wszystko pójdzie sprawniej, jeśli będę się trzymał wyznaczonej mi przestrzeni.

Sproket czeka, aż coś zrobię, rzucę piłkę albo patyk, ale nie mam mu do zaoferowania żadnej rozrywki. Ostatnio nie jestem w tym dobry. Daj mi spokój, Sproket, idź zjedz jeża czy coś.

Gdy w końcu wychodzą z domu, staram się na nie nie patrzeć. Trochę mi wstyd za to, jak teraz wyglądam. Wyciągnięta koszulka Black Sabbath, dres, brudne trampki. Człapię do auta. Ból wciąż pływa mi po ciele z prądem krwi. Nie byłem u lekarza. Po co w ogóle zajmować się sobą, gdy się nie umie?

Siadam z tyłu, obok Marty. Ulka prowadzi. Są w środku jakiejś rozmowy, do której nie mam dostępu.

– Na pewno wszystko zamówiłaś? – pyta Marta. Wygląda jak cień. Wypełnia ją dym palonych kompulsywnie fajek. Chce sobie do reszty dorżnąć głos papierosami.

– Tak, przyjadą jutro, mają pełno dostaw – odpowiada.

– Wodę?

– Tak, wodę.

– Papier toaletowy?

– Tak, mamo.

– I będziesz musiała pojechać też do babci.

– Tak, mamo, jasne, pojadę do babci.

– Ale nic jej nie mów.

– To jest trudne, mamo.

– Ja wiem, że to trudne, ale naprawdę, bardzo cię proszę.

– Dobrze, mamo – wzdycha.

– Co ja bym bez ciebie zrobiła – mówi Marta cicho, prawie niesłyszalnie.

Ula pod rozpiętą puchówką znowu ma jednolity dresowy komplet, tym razem w kolorze kosmetyków, pudru, podkładu, czegoś takiego. Nie pomalowała się, więc wygląda smutno. Za każdym razem, gdy zatrzymujemy się na światłach, zerka w telefon.

– Zobacz – pokazuje ekran Marcie – Anika udostępniła zdjęcie Piotrka.

Marta przysuwa sobie ekran telefonu pod oczy, aby lepiej widzieć.

– Kto to Anika, nie znam żadnej Aniki.

– Moja koleżanka z roku.

– Ale to coś da? – zastanawia się Marta.

– To influencerka, mamo. Mają sto tysięcy followersów. Była w finale Miss Polonia. To są ogromne zasięgi.

– I co, ktoś napisał? – docieka Marta.

– Na razie nic konkretnego.

Chcę zapytać, jak ci ludzie mieli gdzieś widzieć Piotrka, skoro wszyscy cały czas siedzą z nosami w telefonach. Ale nie pytam.

– Twoja matka nie wie nic o Piotrku? – mówię zamiast tego.

Marta nie odpowiada.

– Babcia jest świeżo po operacji – odpowiada Ula.

– To jak ze starą Kaczyńską – zauważam – Jej też nie mówili o Smoleńsku.

– Zamknij się – mówi Marta.

– Przepraszam – przepraszam.

Marta odwraca się do mnie, patrzy mi w oczy po raz pierwszy.

– Nie wyglądasz dobrze.

– No co ty, Misia. Jestem zabójczo przystojny. Jak młody Depardieu.

Próbuję się uśmiechnąć.

– Depardieu nigdy nie był przystojny – odpowiada Marta po chwili, po czym odwraca się z powrotem w stronę przedniej szyby. Już się napatrzyła. – Moja matka w niczym nam teraz nie pomoże – tłumaczy.

– Moja też nie – mówię.

– Twoja matka nie żyje – przypomina mi Marta.

Oczywiście, że wiem, że moja matka nie żyje. Ale dobrze jest zamienić parę zdań, jakichkolwiek.

Gdy wychodzę z auta, tuż pod komendą, czuję, że cały zdrętwiałem. Plamy bólu wędrują mi po całym ciele. Niewidzialne igły przebijają skórę, wchodzą w mięśnie, płyną krwiobiegiem, docierają do serca.

Za to Karłowicz wygląda trochę lepiej. Z twarzy zeszły mu kolor i opuchlizna. Oczy ma bardziej skupione, nie bije z nich ból. Słychać też, że opuchlizna zeszła mu z mózgu, jest bystrzejszy, szybszy niż ostatnio, do tego nie śmierdzi, ogolił się, użył dezodorantu. Na biurku leży opakowanie polopiryny i kubek kawy plujki, przezroczysty Arcoroc, taki, jakie reklamowali w telewizji w latach dziewięćdziesiątych. Reklama była całkiem zabawna, pamiętam ją do dzisiaj: małżeństwo rzucało w siebie talerzami, które, nie tłukąc się, odbijały się od ściany. Arcoroc, gwarancja przemocy domowej bez strat w ciężko zgromadzonym dobytku. W latach dziewięćdziesiątych wszyscy chlali, a potem się bili, rzucali przedmiotami, było za ostro na miłość. Jakubowicz o tym śpiewała, domy z betonu, wiadomo.

Karłowicz bierze potężny łyk, fusy wchodzą mu między zęby, odwraca się, by je wydłubać.

– Podstawowa rzecz, jakiej się dowiedzieliśmy: syn od trzech miesięcy nie chodził do pracy. Zwolnił się.

– Nie rozumiem – mówi Marta cicho.

Ja też nie rozumiem.

– Pracował w firmie Darkcode, tak?

Ula kiwa głową. Ja nie, bo nigdy nie jestem pewien, jak się ta firma nazywa.

– Od trzech miesięcy tam nie pracował. Nie wiemy, z jakiego powodu. Zwolnił się na własne życzenie – Karłowicz mówi tonem, jakby to była najnormalniejsza rzecz na świecie.

– Od trzech miesięcy tam nie pracuje – poprawia go Marta. Nie dopuszcza jakiegokolwiek czasu przeszłego.

– To wszystko? Czy coś jeszcze? – pytam go. – Tego mogliśmy dowiedzieć się sami.

– Ale się państwo nie dowiedzieli – odwarkuje zniecierpliwiony.

– Nie bądź, kurwa, bezczelny – podnoszę głos.

Karłowicz splata dłonie na biurku, w delikatnym geście niepasującym do policjanta.

– Zrobiliśmy dużo. Można nawet powiedzieć, że więcej niż przy standardowym zaginięciu – zawczasu odpowiada na zarzut, który jeszcze nie padł głośno. Ale wystarczy popatrzeć na Martę. Myślę, że nie spała od dwóch tygodni, pomimo najcięższych leków przyjmowanych w końskich dawkach.

– Jak już wspomniałem, długo rozmawiałem z panią Kingą. Musiałem, że tak powiem, rozpracować pańskiego syna.

– Rozpracować. To takie esbeckie słowo – komentuje Marta.

– Wie pani, trudno kogoś znaleźć, jeśli nie zna się jego zwyczajów, jego codzienności, jego znajomych. Więc pani Kinga przyniosła mi taką listę osób, miejsc. Wspólnych znajomych, sklepów, knajp, siłowni. Rozumieją państwo, miejsc, w których zaginiony regularnie bywał.

Przerywam mu:

– Przecież do ciebie dzwoniłem. Mówiłem ci, że pamiętam, że to wszystko stało się na dworcu. Te typki go biły, ciągnęły go za sobą. Biegłem za nimi. Trzymałem dokumenty.

– Ale co ja mam z tym zrobić? Obstawić Dworzec Centralny i czekać na nich, aż przyjdą? – Rozkłada ręce.

– Mówiłeś, że mam sobie przypomnieć, to sobie przypomniałem. – Moje palce same bębnią o zawalone papierami biurko.

– A przypomniał pan sobie, jak się tam znalazł? – Po imieniu mówi do mnie tylko wtedy, gdy jesteśmy sami. Poza mityngiem się nie znamy.

Palce wciąż bębnią. Ale ogólnie jest dobrze. Najważniejsze, że skończyły się drgawki. To już prawie dwa tygodnie, więc wszystko wraca do normy. Tylko wątroba chce cukru, tak bardzo, że w brzuchu otwiera się czarna dziura, zasysa cały organizm. No i dobrze, na tę okoliczność mam przy sobie pawełka, którego właśnie odwijam i zaczynam jeść.

Ulka patrzy na mnie, jakbym wyjął z kieszeni małego kotka i zaczął go dusić.

– On musi – Marta niespodziewanie mnie tłumaczy.

– Rozmawiałem z różnymi osobami. Żona syna biegała, regularnie, z grupą znajomych, umawiała się przez internet. Sprawdziliśmy trasy tych biegów, rozmawialiśmy z tymi ludźmi.

– A syn biegał?

– Raczej nie.

– To po co sprawdzaliście?

– Bo może jednak biegał. Sprawdzamy wszystko.

On naprawdę działa mi na nerwy.

– Rozmawialiśmy też z rodziną pani Kingi.

– Po co on miałby pojechać do teściów? – pyta Marta.

– Gdybyśmy tego nie sprawdzili, na pewno by nam to pani wytknęła, zresztą słusznie – odpowiada.

Zapada cisza. Karłowicz bierze łyk sypanki, ja załatwiam sprawę batonika dwoma gryzami, zgniatam papierek i przez chwilę nie wiem, co z nim zrobić, on podsuwa mi kosz na śmieci.

– A Brzezińska? – pytam.

– Byliśmy tam. Nie ma jej w domu. Nie ma żadnej bliskiej rodziny, nie wiemy, gdzie jej szukać.

– A ci ludzie, do których włamał się Piotrek?

– Piotrek do nikogo się nie włamał – syczy Marta.

– Ci państwo nie zgłosili żadnego przestępstwa. – Karłowicz kręci głową. Przez chwilę bębni palcami.

– Pojedźmy tam jeszcze raz, do Podkowy, ty i ja – proszę go.

Patrzy na mnie pytająco.

– Musimy mieć konkret.

– Kobieta ze złamaną szczęką i wstrząsem mózgu to nie jest konkret?

– Gdyby pan podał rysopis, to byłoby coś konkretnego.

To ty mi coś podaj, myślę, jakąś nadzieję, chociaż trochę, może być tania i marna jak ten papierek po pawełku. Daj mi chociaż łyk szansy na to, że Piotrek gdzieś jest, coś robi, czeka, żyje. Może nienawidzić nas obojga. Może nie chcieć nas już nigdy oglądać. Wystarczy jeden jedyny ślad, odzew, wiadomość.

Żyję.

Mam się dobrze.

Nienawidzę cię, tato, ale nic mi nie jest.

– Tak więc próbowaliśmy porozmawiać prawie ze wszystkimi – podejmuje Karłowicz – ale z niektórymi się nie udało. I tu może będę potrzebował państwa pomocy. Chodzi o jego kolegów.

Patrzy w dokumenty.

– Krystian Lolewski i Jan Kajdan – czyta.

– Rozmawialiśmy z nimi – mówi Marta.

– Ale my z nimi nie rozmawialiśmy.

Karłowiczowi skończyła się kawa. Wstaje, naciska przełącznik w elektrycznym dzbanku stojącym pod oknem. Woda momentalnie się zagotowuje, Karłowicz uzupełnia poziom płynu w sypance. Patrzy na nas wzrokiem, w którym jest coś w rodzaju współczucia. Kręci głową, jakby na znak, że nie mamy szans.

– Bo?

– Bo nas unikają. Nikogo nie ma w domu, nikt nie odbiera telefonu, współlokator nie widział, dziewczyna zerwała – mówi. – Wysłaliśmy wezwania. Bez skutku.

– To Loluś miał dziewczynę? – pyta Marta.

– Miał, taką Kaśkę. Nieważne – odpowiada Ulka.

– Tak, ta pani twierdzi, że pan Lolewski już nie jest jej partnerem życiowym, i nie ma pojęcia, gdzie przebywa. – Karłowicz pociąga z kubka. Kawa przypomina wodę, która leci nagle z kranu po paru godzinach przerwy w dostawie.

– Mówię panu, rozmawialiśmy z nimi. Nic nam nie powiedzieli – przypomina Marta.

– Nie chcę się kłócić, ale nam mogą powiedzieć więcej – tłumaczy spokojnie Karłowicz.

Marta kiwa głową. Nie lubi nie mieć racji, nienawidzi nie wiedzieć. Kiedyś nie była taka, ale kiedyś mówiłem jej wszystko, kiedyś zawsze przyznawałem jej rację. Nie mogłem inaczej: zbyt pięknie się uśmiechała. A potem, dość szybko, przestałem się z nią liczyć, stała się zawalidrogą, przeszkodą, śmieciem. Obijałem się o nią, przeszkadzała mi pić. Przestała się uśmiechać, a ja przestałem mówić jej cokolwiek, zamiast tego zacząłem ją przestawiać z kąta w kąt. Tak więc teraz, jeśli ma na coś wpływ, zamyka to w pięści i napina wszystkie mięśnie, aby to coś, ten ktoś był tylko jej.

– Być może – odpowiada.

– Jeśli uda się wam z nimi skontaktować, bardzo proszę ich tu ściągnąć – mówi Karłowicz. – Nie chcę wysyłać chłopaków, póki nie jest to koniecznie. Poza tym nie do końca wiem, gdzie ich wysłać.

– To wszystko? – pyta Marta.

– Tak, ode mnie wszystko. Jeśli macie jakieś pytania…

– Nie, nie mamy. – Obie wstają z krzeseł, równocześnie.

– Ja zostanę jeszcze chwilę z panem policjantem – zwracam się do Marty.

– Niby czemu?

Bo chcę porozmawiać z nim na ty, myślę. Bo czeka jakaś rozmowa, która jest między nami. Bo mam może swój własny pomysł, jak go zna…

– Nie ma takiej potrzeby – mówi Karłowicz.

Okej. Jak nie ma, to nie ma. Również wstaję, zły na niego. Rzucam burkliwe „do widzenia”. Nie chcesz być moim kumplem, to nie bądź. Siedź tutaj i siorb tę swoją lurę, i nic nie rób, pokazuj wszystkim, jakim jesteś świetnym psem.

Marta i Ulka wychodzą pierwsze. Ja idę za nimi. Jestem w drzwiach, gdy jednak mnie zatrzymuje.

– Ta kobieta, z którą tam byłeś, koleżanka…

Odwracam się. Marta i Ulka nie czekają, idą dalej do auta.

– Koleżanka. Z terapii.

– Ona może tu przyjść i ich opisać?

– Nie wiem. Musi wyjść ze szpitala.

Patrzymy na siebie, ja na niego, on na mnie. Czekam, co powie dalej. Rozkłada ręce, chyba na znak, że to już naprawdę tyle.

– Pojedź ze mną do tej Podkowy. Jutro. Dziś, teraz. Teraz jedźmy. Co ty tu masz do roboty? Musisz ułożyć pasjansa na komputerze?

Przez dłuższą chwilę nic nie mówi, tylko patrzy mi w oczy.

– Żeby stać pod domem? – pyta w końcu.

– A ty musisz być jak ten policjant, kurwa, z polskiego filmu? Nie chcę, nie potrafię, nie można? – Miałem się nie denerwować, ale to po prostu ze mnie wypada. Czasami mam wrażenie, że oni wszyscy obejrzeli Pitbulla i nagle zrozumieli, że właśnie tacy mają być, smutne przygłupy, łase na każde wciśnięte do łapy sto złotych, nieporadni jak ślepe przedszkolaki, że skoro pokazują ich tak w serialu, to jest to jakiś ich zawodowy etos. Wóda, stare, brzydkie kurtki, spocony wąs. – Ty jesteś policjantem. Ty możesz. To ja jestem zwykłym człowiekiem. Obywatelem, jak to się mówi. To ja nie mogę nic.

Kiwa głową.

– Chcesz pomóc, chcesz działać razem? To znajdź mi któregoś z tych chłopaków.

– Dobrze. Znajdę ci ich. Zaraz, proszę bardzo – odpowiadam.

Na zewnątrz Marta się uspokaja. Opiera się o auto, zapala papierosa. Ulka odchodzi na bok, zagłębia się w telefonie. Ulica jest jasna i pusta. Przed komendą, na chodniku, wala się pełno śmieci: opakowania po kanapkach z Żabki, puszki po piwie, nawet puste pudełko po kondomach.

– A jeśli Piotr się nie znajdzie? – pyta Marta. Gdy zadaje to pytanie, aż traci równowagę, takie jest ciężkie.

Pierwsze, co czuję, to wcale nie jest lęk; to zdziwienie. Po raz pierwszy powiedziała do mnie coś, co nie jest oskarżeniem.

– To niemożliwe – odpowiadam.

– Oczywiście, że to możliwe – mówi tak cicho, że słowa brzmią jak syk.

– Jest tyle możliwości, Marta. Może stracił pamięć. To się zdarza, ludzie, wiesz, po prostu nagle coś ich odcina. Z tego się wychodzi, ale oni są zdezorientowani, nie wiedzą, co się dzieje. Może potrzebował przerwy, może musiał się urwać. Wiesz, co oni robią w tych firmach informatycznych? Tam się siedzi i tyra po dwadzieścia godzin na dobę, to jest piekło.

Świat kurczy się do jej zmęczonych oczu, siwych odrostów, żylastych, potwornie chudych rąk i nóg. Kiedyś byliśmy zupełnie innymi ludźmi. Wzięła mnie za rękę, chciała zabrać ku przygodzie, iść razem w jasny dzień, a ja zamiast tego pociągnąłem ją w szlam, w śmieci. Zawsze przyznawałem jej rację, bo zawsze ją miała. Dawałem jej wszystko, bo zasługiwała na wszystko. Dałem jej dzieci, których potem nie chciałem znać. Dałem jej pełno bólu. Mnóstwo gniewu. Nie mogłem z nią przebywać, nie cierpiałem jej. Robiłem wszystko, by mnie znienawidziła.

– Może potrzebował przerwy. Ty jakiś głupi jesteś? – ironizuje.

– Wątpisz w to?

– Przestańcie. Jak nazywa się ta kobieta z Podkowy, ta nauczycielka? – pyta Ulka.

– Brzezińska – odpowiadam.

– Googlowałeś ją?

– Nie wiem, jak się googluje ludzi – stwierdzam.

– Wpisuje się w wyszukiwarkę „Brzezińska”, a potem „nauczycielka” i „Podkowa Leśna” – wzdycha i podaje mi telefon.

– Wiem, Ula. Wiem, jak to się robi.

Telefon Ulki wyrzuca kilkanaście artykułów na temat Brzezińskiej. Nauczycielka z Podkowy Leśnej jedną z aresztowanych w proteście Stowarzyszenia Lokatorów; Elżbieta Brzezińska rozmawia z „Głosem Podkowy” o odpowiedzialności i aktywności obywatelskiej; Uczniowie na zajęciach z etyki uczestniczą w demonstracjach. Dyrektor wstawia się za nauczycielką. Patrzę na jej zdjęcie: kobieta po sześćdziesiątce, lekko otyła, okulary w grubych, kolorowych oprawkach, krótko obcięta, wąskie usta, szyja przewiązana wielokolorową chustą. Nie widziałem jej nigdy na oczy, a to obecnie jedna z najważniejszych osób w moim życiu, ktoś, z kim muszę jak najszybciej porozmawiać.

Pada deszcz, drobny, ciepły, wkurzający. Zostawia ślady na skórze, jak kwas.

– Jedziemy do domu? – Marta pyta Ulę.

– Nie, przecież mam jechać okłamać babcię – odpowiada Ula.

– Wiesz, że tak trzeba. – Marta podchodzi do niej, kładzie jej dłonie na ramionach. Zapadają się w miękkim materiale kurtki.

Ula kiwa głową. Daje Marcie kluczyki. Chcę powiedzieć, że chyba nie trzeba nikogo okłamywać, ale jestem ostatnią osobą, która powinna powiedzieć coś takiego.

– Wezmę Ubera.

– Nie, jedź, ja pojadę autobusem czy coś. Jedź.

– Wezmę Ubera, mamo. Wszystko jest okej – powtarza.

Ściskają się, jeszcze raz, bardzo mocno, jakby miały się już nigdy nie zobaczyć.

Marta kiwa głową. Odwraca się do mnie, ociera oczy. Na krótki moment zbiera się w sobie, prostuje, podnosi głowę.

– Podwieźć cię gdzieś? – pyta.

Kiwam głową.

– Na Bródno, do szpitala.

***

Po drodze rozmawialiśmy niewiele, właściwie w ogóle; jakieś półsłówka, drobne głupoty. Ale po raz pierwszy od nie wiadomo jak dawna byliśmy sami, razem, w jednym samochodzie. Cały ten ból zawisał dookoła nas w powietrzu jak ciężka mgła, a my tkwiliśmy w nim nieruchomo, nie szarpaliśmy się, nie walczyliśmy z nim bez celu, tracąc energię. Nienawiść, żal, wyrzuty były już zbyt stężałe i stare, zbyt zawilgłe, aby wywołać pożar. To było jednak coś nowego, jakaś inna jakość.

– Zrobię wszystko – powtórzyłem, wysiadając z auta.

– Ten policjant to jakiś kretyn – powiedziała, nie patrząc na mnie.

– Poradzimy sobie.

– Nie wiem – odparła. – Nie wiem, Marcin, czy sobie poradzimy.

Odjechała, zostawiając mnie na parkingu przed masywną, brudnoniebieską bryłą szpitala, z ulgą, lurowatą i mdłą. Ciekawe, czemu przywieźli Jadzię aż tutaj, na drugi koniec miasta.

Jadźka leży na chirurgii, na drugim piętrze. Na śmierdzącym lizolem korytarzu pojedyncze łóżka, na nich połamani, biedni, zabandażowani ludzie. Człapię, powoli, w ręku trzymając siatkę z kupionymi w kawiarni batonikami i krzyżówkami, foliowe worki, włożone na buty, ślizgają się na gumolicie. Nie pamiętam, kiedy ostatnio byłem w szpitalu na trzeźwo. Może gdy rodziła się Ula.

Bo gdy odwiedzałem Robercika, poprzednią osobę, która przeze mnie wylądowała w szpitalu – wbitego w gorset, potrzaskanego i opuchniętego Robercika, który nie odezwał się do mnie wtedy ani słowem – byłem napierdolony. Nie do nieprzytomności, stałem prosto, wiedziałem, gdzie jestem i co mówię. Ale wypiłem na śniadanie piwo z puszki i pół butelki wina i nie da się ukryć, byłem napierdolony w ten promienisty, przypominający lewitację sposób, który byłby przyjemny w domu na kanapie, w jasny, ładny dzień, ale nie podczas patrzenia w oczy kumplowi, któremu przez ciebie podczas dachowania kręgosłup pękł w trzech miejscach.

W sali są już Helena i Sylwia, siedzą przy łóżku Jadzi, gdy wchodzę, coś jej opowiadają, z wielkim przejęciem. Na szafce nocnej jest już pełno krzyżówek, owoców i czekolad. Jadzia ma złamany nos i całą głowę owiniętą bandażem, mówi cicho i niewyraźnie.

– Dużo tu państwa – zauważa pielęgniarka, wchodząc do pomieszczenia.

Oprócz Jadzi na sali jest młoda kobieta z nogą na wysięgniku, cała w gipsie, biała kukła niewydająca żadnego dźwięku. Pielęgniarka zmienia jej kroplówkę i wychodzi.

– Na motorze się tak załatwiła. Cud, że żyje – mówi Jadzia ledwo słyszalnym szeptem.

– Taki trochę chujowy ten cud – zauważa Sylwia.

– Nic nie mów, Jadźka. Spokojnie. – Helena kładzie jej dłoń na ramieniu.

– Zostanę z nią na chwilę, okej? – proszę je obie.

– Czekamy na dole – rzuca Helena, wychodząc.

Ja i Jadzia zostajemy sami.

– Jak się czujesz? – pytam ją.

Nie odpowiada. Patrzy na mnie, jakby próbowała zrozumieć, kim jestem. Jest mi bardzo przykro. Dała sobie to zrobić dla mnie. Gdybym był nią, nigdy nie przejąłbym się Marcinem Kanią, bo serio nie ma czym.

– Przepraszam – wyznaję. – Przepraszam, że cię w to wplątałem.

Kręci głową. Próbuje wziąć do ręki krzyżówkę i długopis, które leżą na szafce obok. Nie sięga, podaję jej.

– Znajdę Piotrka. I znajdę tych bydlaków. Obiecuję ci – zapewniam. Nawet wierzę we własne słowa.

Jadzia nie słucha, coś pisze w krzyżówce. Trochę nie rozumiem jej zachowania. Otwierają się drzwi, odwracam się, do sali znów wchodzi pielęgniarka.

– Czy może pan wyjść, bo muszę założyć pani cewnik – rzuca.

Jadzia pokazuje mi stronę nierozwiązanej krzyżówki. Na dole, nad kratkami, w które wpisuje się hasło, widać jej pismo: MARCIN, POTRZEBUJESZ POMOCY.

– Nie rozumiem, Jadzia – mówię.

– Proszę pana – powtarza pielęgniarka.

– Już, już. – Wstaję, patrząc jej w oczy, i to spojrzenie jest dziwne, przestraszone. Jakby ktoś za mną stał.

Ale nikt za mną nie stoi.

– Na razie, Jadzia.

Zjeżdżam windą na dół. Helena i Sylwia przystanęły na zewnątrz obok jakiegoś biednego staruszka w pidżamie i szlafroku, który trzęsie się na ławce i ma fioletową twarz. Wygląda, jakby miał zaraz umrzeć.

– Kurwa, nie chciałem… – zaczynam, ale nie umiem skończyć.

– Daj spokój. Po prostu trzeba się dowiedzieć, o co tutaj chodzi. – Sylwia wyciąga do mnie paczkę papierosów, cienkich, biorę od razu dwa, jednego wkładam sobie za ucho.

– Jak to się stało? – pyta Helena.

Wygląda dziś jeszcze ładniej niż zwykle. Włosy upięła w kok, ma na sobie garsonkę, jest krucha, porcelanowa, lekka, niedociążona półmrokiem sali terapeutycznej. Mógłbym się w niej kiedyś zakochać, tańczy mi to po głowie. Mógłbym teraz zakochać się w każdym. Gdyby przyleciał gadający dzięcioł i powiedział: Marcin, zasługujesz na dotyk, na dobre słowo, zakochałbym się w nim od razu.

– Nie opowiadała wam tego? – dziwię się.

– Mówiła, że twierdzisz, że to było dwóch facetów – relacjonuje Sylwia. – Takich dresów.

– Że ja twierdzę?

Patrzą na mnie trochę zdziwione, a trochę speszone. Przestaję rozumieć, o co chodzi. Staruszek zanosi się gromkim, potężnym kaszlem, to kaszel ostateczny, kaszel, od którego otwierają się wrota zaświatów.

– Ona nic nie pamięta – stwierdza Helena.

– Nie rozumiem.

– No mówi, że ostatnie, co pamięta, to jak wychodzicie z domu tego małżeństwa, a że ktoś was pobił i kto to był, nic, czarna dziura – tłumaczy Sylwia.

– Uderzyła się w głowę – dopowiada Helena.

– Wstrząs mózgu, mogło być dużo gorzej – dodaje Sylwia.

Nie odpowiadam. Wyjmuję zza ucha drugiego papierosa i zapalam.

Patrzą na mnie z ogromną troską. Ale co z tego, że tak patrzą, ja nic nie mam z tej troski. Nie pójdę z tą troską do Karłowicza i nie powiem mu: masz, weź sobie tę troskę i ją zbadaj, może być w niej mój syn.

Sylwia podchodzi i mnie obejmuje. Pachnie fajkami, pod nimi są jakieś perfumy i kremy. Nawet fajne. Przez chwilę jest mi lżej, ale nic nie mam z tego objęcia.

Zaczynam ciężko oddychać. Puszcza mnie, robię krok do tyłu. Tracę równowagę, Sylwia łapie mnie za rękę. Coś się dzieje. Zaraz zacznę płakać.

– Trochę nie wiem, co mam zrobić – mówię z ogromnym trudem. W głowie wybucha mi myśl, że dobrze, że jestem obok szpitala.

– Dałeś się zastraszyć. Ale możesz ich złapać, tych gnoi. I znaleźć Piotrka. – Sylwia wciąż trzyma mnie za rękę. Prowadzi mnie w stronę ławki i sadza obok tego zdychającego dziadka, który na powitanie znów zaczyna kaszleć. Ale śmiesznie. Jeszcze będzie tak, że to ja umrę pierwszy.

– W co on wpadł? – pytam cicho.

Nie wiem nic o swoim synu. Pod lękiem, pod paniką, pod ogromnym głodem, pod potężną chęcią chlania jest świadomość, nagła i oślepiająco jasna, że Piotr jest kimś zupełnie innym, niż mi się wydawało. Nie jest cichym informatykiem z głosem jak syntezator mowy. Nie jest autystycznym, lekko skrzywionym wrażliwcem, który nie umie obsługiwać pralki. Z jakiegoś powodu ktoś szarpał go i bił nad ranem pod Dworcem Centralnym. Z jakiegoś powodu włamał się nieznajomym na podwórko. Naraził się ludziom, którzy potrafią złamać szczękę starszej kobiecie tak łatwo, jakby gasili kiepa butem.

Sylwia podaje mi trzeciego.

– Nie daj się zastraszyć. Przeżyłeś gorsze rzeczy niż bicie – dopinguje.

– Nie mogę już nikogo w to wciągać. – Zapalam i jest mi dziwnie lepiej.

– Nas możesz – deklaruje Helena.

– Przeze mnie ona… – Nawet nie chce mi się kończyć zdania, tylko pokazuję głową na budynek.

– Jak to przez ciebie? Ty ją pobiłeś? – pyta Sylwia.

Uśmiecham się i wykorzystuję to, by ją dotknąć, gdziekolwiek. Kaszlący facet wstaje i rusza w kierunku szpitala.

– Idź się prześpij, weź prysznic i działaj – wylicza Sylwia.

Kiwam głową. Wstaję z ławki. Nie wiem, czy idę działać. Gdzieś idę.

***

Jakby te drzwi miały palce, a w tych palcach ból; jakby wtykały ten ból w różne części ciała, do oka, do ucha, w zęby, w każdy ząb z osobna. Drzwi ciężkie, wysokie, z lat pięćdziesiątych, wylakierowane na głęboki brąz.

Konserwator nakazał, aby wszystkie drzwi były takie same.

Ale jakimś cudem tylko te mają palce.

Rzymska piątka nad judaszem również wygląda jak dwa martwe paluchy, ułożone dla żartu w wiktorię.

– Kinga, wiem, że jesteś w środku, otwórz – wołam do drzwi.

Potrzebują chwili, ale w końcu odpuszczają. Kinga stoi po drugiej stronie. Schyla głowę, nie patrzy na mnie.

– Musimy współpracować – mówię.

Wpuszcza mnie do środka. W mieszkaniu panuje półmrok, rolety są zaciągnięte, tylko z salonu bije światło laptopa, blade i smutne. Odruchowo wchodzę w butach, jak do siebie, zdejmuję je dopiero przy drzwiach do kuchni, siadam przy stole. Kinga wraca przed ekran. Pije wino, wytrąbiła już całą butelkę. Do wieczora jeszcze daleko – ciekawe, o której ją otworzyła. Widać, że cały czas płacze. Nie odzywam się, tylko oglądam ściany. Plakaty, doniczki z roślinami, regał, na którym książki i albumy zlewają się w wielokolorowy kalejdoskop, poza tym biało, gustownie, ładnie, tak jak się teraz robi. To ona tak tu urządziła czy on? Jeszcze parę dni temu powiedziałbym bez wahania, że ona. Teraz nie wiem.

– Czego chcesz? – w końcu się odzywa.

– Nie znajdziemy go, jeśli nie będziemy współpracować.

Zamyka laptop, wstaje, patrzy na mnie i zaraz odwraca głowę, jakby z obrzydzeniem.

– Wiesz, ile narobiłeś zła? Jak bardzo go pokaleczyłeś? – pyta.

– Nie wiem, czy jest sens o tym teraz rozmawiać – odzywam się cicho.

Wali otwartą dłonią w stół.

– A o czym jest sens?

Nie znam odpowiedzi. Dopiero teraz widzę, że ubrała się cała na czarno. Jakby już umarł.

– Spanikowałeś, czujesz, że to może być przez ciebie, więc chcesz pokazać wszystkim, jakim to jesteś zajebistym ojcem, jak bardzo się troszczysz – mówi.

Nie mogę patrzeć na to wino. Po co tak stoi? Czy ona nie może wziąć i dopić tej końcówki?

– Nie, Kinga, chcę go znaleźć, wplątał się w coś dziwnego, być może ktoś go skrzywdził. Więc mam prośbę, zachowuj się przez chwilę normalnie.

– Normalnie? – parska.

– Ja go szukam, mojego syna, twojego męża – tłumaczę jej.

– Szukasz – powtarza z przekąsem.

– Tak, kurwa, szukam. Wiedziałaś, że od trzech miesięcy nie pracował w tym, no… – Znowu zapominam. – Darkcode.

– Nie, nie wiedziałam – odpowiada. – To ma jakieś znaczenie?

– Tak, ma. – Myślę o czymś głupio agresywnym, o złapaniu jej za głowę i uderzeniu nią o blat stołu; odganiam tę myśl, próbuję się skupić na oddechu, jak kazał Jarek. Pies z tobą, Jarek, i chuj z tym oddechem.

– A ja myślę, że nie – mówi cicho.

Siadam. Nie ma sensu na nią wrzeszczeć, powtarzam sobie w myślach. Nie ma sensu. W końcu się uspokajam.

Niewiele pamiętam z ich ślubu. Urząd Stanu Cywilnego; tam jeszcze było w miarę nieźle. Zdjęcia, kwiaty, flesze. Potem restauracja, rozbijanie kieliszka na dworze, chleb na srebrnej tacce, goście, rodzina. Nie chcieli bajerów, kiczu, starych aut. Fajna muzyka, lata osiemdziesiąte, jakiś taniec. Marcin, wyluzuj może z tempem. Tato, już ci wystarczy, naprawdę. Tato, przestań już. Wynoś się stąd, nawet na ślubie swojego syna… W sumie nie ma o czym mówić. Nie było to nic szczególnego.

– Musimy ustalić, gdzie są czarne plamy. To, czego wszyscy o nim nie wiemy.

Ma w oczach żywą nienawiść. Wreszcie coś odpuszcza, zostają tylko irytacja i zmęczenie. To drobne zmiany, prawie ich nie widać, ale ja czuję je całym sobą.

– Wiem o nim wszystko. To mój mąż.

– Nie wiedziałaś, że się zwolnił z pracy, sama to właśnie przyznałaś. Co ty pieprzysz?

– Nie wiedziałam, ale mnie to nie dziwi – odpowiada.

– On się jakoś ostatnio dziwnie zachowywał? – pytam.

Kinga zaczyna się śmiać, sztucznie, nieprzyjemnie.

– Co cię tak śmieszy?

– Myślisz, że zadałeś pytanie, które należy teraz zadać. A tak naprawdę usłyszałeś je w telewizji, w serialu policyjnym na Polsacie, czy co tam oglądasz, i wydaje ci się, że dzięki temu wyjdziesz na kogoś, kto jest zaangażowany, nie wiem, przytomny.

– Nie. Wcale mi się tak nie wydaje – zaprzeczam.

– Ty nawet nie wiesz, co to znaczy, że Piotrek zachowuje się dziwnie albo normalnie. Który raz jesteś tutaj u nas, drugi?

– Co najmniej czwarty – wliczam w to pobudkę na podłodze i przyjście tutaj z policją.

Kinga znowu parska śmiechem.

– Niewiele ostatnio rozmawialiśmy. Nie spędzaliśmy czasu razem. Oglądaliśmy filmy, spaliśmy w jednym łóżku, tyle. Chyba utopiliśmy się w pracy – mówi po chwili, a jej głos się zmienia. Jest w nim coś dziwnego, jakaś miękkość. Wyrzut sumienia?

– Ile to trwało? – pytam.

– Parę miesięcy. Tym razem wyjątkowo długo.

– Tym razem?

– Piotrek ma takie okresy. Kiedy nic do niego nie trafia i nic z niego nie wychodzi. I to jest bardzo trudne. Myślę, że on ma niezdiagnozowanego Aspergera – dodaje. – Prosiłam go wielokrotnie: idź do lekarza, do psychiatry. Daj sobie pomóc.

– Najłatwiej jest wmówić komuś chorobę – irytuję się, bo taka jest prawda. Najłatwiej komuś przykleić jakąś łatkę i gdzieś go zamknąć. Chory, wariat, alkoholik.

– Nie, Marcin, najłatwiej jest chlać.

Bierze do ręki kieliszek, ale nie pije, zaraz odstawia go z powrotem na stół. Zapada cisza, gęsta jak towot.

– Po co Piotrek jeździł do Podkowy?

– Do tej nauczycielki. Tyle wiem.

– Byłaś tam z nim?

– Nie wtrącałam się w to.

Znowu to robi. Podnosi i odkłada. Pij to, do cholery jasnej.

– Mówił, że jest schorowana, że robi jej zakupy, płaci rachunki. Byłam na niego zła, że tyle zapieprzamy, tak mało mamy dla siebie czasu, a on zamiast to wykorzystać, marnuje czas na jakąś starą babę. Ale… ale tak chciał, no. Chciał być dobry. Okej. Kumam.

Wstaje, znika w kuchni. Przynosi kolejne wino i drugi kieliszek. Dopiero gdy siada, dociera do niej, co zrobiła. Patrzy na mnie zakłopotana.

– Odniosę – stwierdza.

– Możesz mi nalać – mówię do niej.

Zdziwiona, nie rozumie.

– Żartuję. – Bo przecież żartuję.

Wstaje i wychodzi, a gdy wraca, w ręku ma szklankę wody. Stawia ją przede mną. Podnoszę ją, ale nie biorę łyka, odstawiam z powrotem.

Jeszcze nie wiemy – ja, Marta, Ulka, ona – jak bardzo jesteśmy nieszczęśliwi. Jeszcze nie wiemy, jak bardzo potrzebujemy pomocy.

– Ci jego kumple z pracy… – Chrząkam. – Policjant mówi, że migają się przed przyjściem na komendę.

Kinga wzdycha, wyciąga telefon.

– Widziałeś ich, rozmawiałeś z nimi. Goście wlepieni w komputer, od rana do wieczora. Dostają paniki w spożywczaku, widzą ukryte wzory w płytach chodnikowych, ten typ – opowiada teraz spokojnie, rzeczowo.

– Widocznie tak spanikowali, że zniknęli.

– Zniknęli?

– Dziewczyna Lolusia twierdzi, że się wyprowadził i już z nią nie mieszka. Tak przynajmniej mówi policji.

– Nic o tym nie wiem. Tę dziewczynę to ja widziałam może raz. – Kręci głową.

– Muszę go znaleźć – powtarzam.

Stuka palcami o blat. Szuka czegoś w telefonie. W końcu znajduje.

– Spróbuj u jego matki – mówi. – Tu masz adres.

Pokazuje mi adres zapamiętany w wyszukiwarce Ubera. Mokotów, Wiśniowa. To jeden z tych bloków koło Stodoły.

– Byłaś tam?

– Zapraszała nas regularnie. Przyjaciele Lolusia to jej przyjaciele. W sumie to nawet sympatyczna kobieta, tylko nienawidzi dorosłych mężczyzn. Narobili jej syfu, więc zrobi wszystko, żeby jej syn nie był dorosły.

Unoszę brew. Nie do końca ją rozumiem.

– Co jesteś taki zdziwiony? Twoja żona jest taka sama. Tylko niesympatyczna – dopowiada.

Nie wiem, co odpowiedzieć. Marta jest niesympatyczna, gdy ktoś sobie na to zasłuży. Choć może jest już trwale niesympatyczna. Ma powody.

– Od roku z nią nie rozmawiałam. Nawet nie złożyłyśmy sobie życzeń na święta.

– Bo?

– Bo miałyśmy jedną ostrą rozmowę i jak na razie to była nasza ostatnia.

– Co jej takiego powiedziałaś?

– Żeby się nie wpierdalała.

– Ona nie zasługuje na to, by tak do niej mówić – obruszam się. To przecież wciąż moja żona.

– Zasługuje, uwierz mi – odpowiada Kinga bez cienia emocji.

Biorę łyk wody, ale nieważne, ile jej wypiję, i tak będzie chciało mi się pić.

– Nie wiem, czy to poprawi ci nastrój, ale… Kurwa, jaki nastrój. O czym ja w ogóle mówię. Nic, nieważne.

– Teraz już powiedz.

– Że nie tylko ty go krzywdziłeś. Że jest, jaki jest, przez was oboje.

– Czyli jaki?

Zamyka oczy, zbiera się w sobie. Ale bym wypił to wino. Całe, duszkiem. Wyobrażam sobie, jak ten kwas, ta gorycz zalewają mi gardło czerwoną falą. Smak musi być ohydny. Ciepłej zupy, skóry, krwi. Nie cierpię wina. Ale mógłbym wypić teraz całą skrzynkę.

– Bardzo bojaźliwy. Boi się wszystkiego i o wszystko. Myje ręce trzy razy przed jedzeniem i raz po jedzeniu. Wysyła PIT do trzech różnych księgowych, aby się tylko upewnić. Robi przegląd auta co trzy miesiące, nigdy nie miał punktu karnego. Zachowuje paragony ze wszystkiego, co kupi. Są tam, w szufladzie, możesz sprawdzić. Tak, ma specjalną szufladę na paragony. Nie walczę z tym, bo nie ma po co. I myślę, że w życiu, w życiu nie włamałby się nikomu na podwórko, w życiu nie doprowadziłby do sytuacji, w której groziliby mu jacyś, nie wiem, mafiosi, o których opowiadasz.

Nalewa sobie wina i nagle wygląda na dziesięć lat starszą. Jest płaczką, żałobną zjawą, czarną bryłą ze smutną głową.

– Może niech wszyscy przestaną ze mnie robić jakąś heterę, która sprawdza go co chwila jak jakiś pierdolony fotoradar i niszczy mu życie. – Zaczyna płakać, totalnie się rozkleja. Zaciska dłonie na twarzy. Kurczy się.

Nie wiem, co zrobić. Powinienem wstać i ją dotknąć, ale podejrzewam, że gdy to zrobię, odruchowo mnie uderzy.

– Nikt z ciebie nie robi żadnej hetery, no już, daj spokój – mówię jej, chociaż trochę kłamię, bo chyba wiem, co ma na myśli.

– Pamiętam, że Piotrek powiedział: „Stało się coś strasznego”. Masz pomysł, co to mogło być?

Nie odpowiada.

Wstaję, lecz tkwię bez ruchu, chyba bojąc się wyjść.

– Jak myślisz, czemu on w ogóle chciał się ze mną spotkać? – pytam.

– Z tobą? Nie mam zielonego pojęcia, po co ktoś w ogóle chciałby się z tobą spotykać.

– Dzięki – odpowiadam.

– Nie ma za co. – Wzrusza ramionami.

Nie mówi już nic więcej, nie odprowadza mnie, zostaje przy stole, z winem, w półmroku. Zostawiam ją, wychodzę bez słowa, a schowane w drzwiach palce na pożegnanie wbijają mi się w plecy.

***

Nie dzwonię domofonem. Czekam, aż ktoś otworzy drzwi na klatkę i wchodzę za nim. Pada na starszą kobietę z torbą na kółkach.

– Opiekuję się mieszkaniem kolegi. Nie dał mi klucza na klatkę – tłumaczę.

– Tu kody są – odpowiada, a małe załzawione oczka łypią na mnie zza grubych okularów.

– No to kodu też mi nie dał.

Wzdycha, kręci głową, idzie dalej. To wszystko przez to, że oglądają tyle telewizji. Te seriale, wiadomości, wszędzie zagrożenie, złodzieje, łobuzy. Pilnują się, jak mogą, a i tak potem na parafialnej wycieczce kupują za dziesięć tysięcy garnki, w których przypala się woda.

Czwarte piętro. Korytarze są długie, poplątane, labiryntowe. Biegnie się przez to jak przez tunel. Jest, mieszkanie numer dwadzieścia. Otwiera mi kobieta – z nadwagą, w legginsach, koło sześćdziesiątki. Grube okulary w kolorowych oprawkach sprawiają, że jej oczy wydają się śmiesznie wielkie. Ze środka łomocze muzyka dance. W głębi mieszkania, na podłodze, widać rozłożoną matę i hantelki.

– Słucham – mówi.

– Czy jest Loluś?

– Kto?

– Krystian.

– A kto pyta?

– Ojciec Piotrka.

– W jakiej sprawie? – szczeka nieustępliwie.

– Piotrek zaginął. Szuka go policja. Chce rozmawiać z pani synem. Jeśli go nie przekonam, żeby poszedł na komendę, to tu przyjdą.

Zamyka drzwi, ale jestem szybszy, wsuwam nogę za próg.

Kobieta, gdy tak mruga tymi gałami, wygląda jak żaba.

– Skują go. Sąsiedzi zobaczą. Po co to komu? – pytam.

Wciąż stojąc w drzwiach, odwraca głowę i krzyczy w głąb mieszkania.

– Krystek, ktoś do ciebie!

Loluś ma na sobie wyciągnięty dres i koszulkę z napisem XGAMES ARENA 2014. Twarz pokrywają mu rachityczne kępki zarostu. Chudy i niski, jest w wieku Piotrka, ale wygląda jak zabiedzony nastolatek. I rzeczywiście, tak jak pamiętałem, jest trochę rudy, ale w taki dziwny, ciemny sposób. Jakby ufarbował się cały farbą do włosów swojej matki.

– Dobra, mamo, jest okej – mówi, po czym wychodzi na klatkę i zamyka drzwi. – Słucham pana – zwraca się do mnie, rozgląda się na boki. Widać, że w głowie kreśli setki niemożliwych scenariuszy.

– Fajnie mieszkać z mamą, co nie? – zagajam. Zastanawiam się, czy Piotrek mieszkałby z nami, w sensie z Martą, gdyby nie to, że dostał ode mnie mieszkanie.

– To tymczasowe – tłumaczy się cicho, zawstydzony do granic możliwości.

– Ja cię nie oceniam, po prostu pytam. Sam bym pomieszkał z mamą. Ale nie żyje.

– Aha. – Loluś kiwa głową i robi to w taki sposób, że mam ochotę się roześmiać.

– Naprawdę myślałeś, że nikt cię tu nie znajdzie? Czy że mama cię obroni? – kpię z niego.

– Mam tu spokój – mówi.

Zerkam na drzwi mieszkania. Ze środka znowu dobiega głucha dyskotekowa łupanina. Na nią nałożone jest sapanie jego matki.

– Na pewno. – Kiwam głową. – Chodź. Pójdziemy sobie na kawę.

– Ja… ja nie mam czasu – duka, równie przekonujący jak pijany za kółkiem w rozmowie z krawężnikiem.

Robię krok w jego stronę, a on kurczy się ze strachu. Rozgląda się dookoła, szukając szpary, w którą mógłby się schować. Teraz już jestem pewien. Wzbiera to we mnie gwałtownie, gniew, czerwień, rtęć; przyciskam go do ściany, łapię za szyję, on cicho charczy, ale za drzwiami jego matka próbująca dostać zawału przy Chodakowskiej sapie głośniej. Jego matka wszystko robi głośniej niż on.

– Masz kupę czasu – powtarzam.

– Jestem w kapciach. – Pokazuje na stopy w kolorowych skarpetach, które pewnie dostał na gwiazdkę, i w laczkach Kubota.

– Jest ciepło – odpowiadam, po czym popycham go w stronę windy.

Pół godziny później stoimy pod komendą, jestem zmęczony i strasznie chce mi się pić, ale jeszcze bardziej jestem z siebie zadowolony. Loluś na widok budynku krzywi się i marszczy jak dzieciak przed przychodnią, zresztą właśnie tak się czuję, jak ojciec prowadzący gówniarza na zastrzyk.

– Ja mówiłem, że nic nie wiem – piszczy.

– Wydaje mi się, że walisz w chuja.

– Piotrek prosił, aby nikomu nie mówić – wylatuje z niego po chwili.

– Nie sądzisz, że Piotrek ma teraz niewiele do powiedzenia?

Nic nie odpowiada. Chyba nic nie sądzi. Za to w końcu zaczyna ryczeć.

Mam ochotę złapać go za szyję i mocno ścisnąć, tak żeby coś w nim cicho, ale ostatecznie chrupnęło, żeby osunął się na ten chodnik przed komendą, w te śmieci, żeby przyszedł cieć i zgarnął go miotłą na kupkę ze śmieciami.

Ale zamiast tego wpycham go do środka, gdzie siedzi kilka zmęczonych osób, zamarłych w czekaniu na jakąś zapomnianą sprawiedliwość.

– Do porucznika Karłowicza – rzucam do łysego, nieobecnego chłopaka w koszuli od munduru, siedzącego za biurkiem recepcji i z nieprzytomnym wzrokiem bawiącego się długopisem.

Podnosi słuchawkę, coś powtarza, następnie odwraca się i mówi, że Karłowicza nie ma i że mamy przyjść jutro.

– Jutro – powtarzam, a ten kiwa głową.

Jasne. Jutro. Wszystko, kurwa, jutro. Jutro wszystko będzie lepiej. Jutro naprawimy cały świat. Zaraz. Dzisiaj jest czwartek. Patrzę na zegarek. Tak, wiem, gdzie się podziewa Karłowicz.

Przede mną jest jasna, wyraźna droga, nie trzeba jej szukać, wystarczy tylko nią iść.

– Matka już do mnie dzwoniła, ja mam trochę anginę, a jutro rano do pracy, kodujemy teraz taki duży skrypt – bełkocze Loluś.

Nie mam siły go słuchać, łapię taksówkę z ulicy, wychodząc jej przed maskę. Wpycham go do środka bez pytania, czy jest wolny.

– Gdzie jedziemy? – pyta kierowca.

– Poznańska – odpowiadam.

Wiem, co robić. Ruszamy.

– Gdzie jedziemy? – Loluś powtarza pytanie kierowcy, przyciśnięty do drzwi. Jest tak zdenerwowany, że bez przerwy pociera twarz, zaraz zetrze sobie te przyklejone do gęby kępki łoniaków. Znajduję w kieszeni paczkę starych gum do żucia. Pytam, czy chce. To zawsze jakieś zajęcie. Zaczyna żuć i trochę się uspokaja. Ja też się staram uspokoić, dopuścić do głosu tego dobrego, miłego mnie.

Gdy dojeżdżamy na miejsce, jest już ciemno. To znaczy w centrum Warszawy nigdy nie jest ciemno, ale zaszło już słońce, biura się zamykają, w recepcjach hoteli zmiana warty. Zaczyna się impreza, szponty wychodzą na żer, łatwo o guza.

Alkusy kłębią się przed drzwiami. To chyba koniec. Czekam, aż Karłowicz wyjdzie, macham tym, których rozpoznaję.

Nie lubię Anonimowych Alkoholików. Nie lubię mityngów. Może gdybym polubił, tobym w końcu się wyleczył, nie zapijał i nie marzył o wódzie cały czas, każdą komórką ciała. No, ale nie lubię. Nie cierpię trzymania obcych łap, często spoconych z nerwów, pokrytych okruchami paluszków, lepkich, ściskających z całych sił. Nie lubię tego porządku, dyscypliny, zgłaszania tematów, tego mechanicznego czytania regulaminu. Może komuś to pomaga. Ja zawsze czuję się jak na przysposobieniu obronnym, gdy musieliśmy salutować i przymierzać maski gazowe.

I nie znoszę tych przybyszów prosto z pieca, wchodzących w połowie spotkania, półprzytomnych, rozdygotanych jak zwierzęta ocalone z transportu na rzeź, jeszcze dających wódą, zawsze z jakąś patologiczną balladą do zaśpiewania. No bo ona wywaliła mnie z domu, to wlazłem oknem, pobiłem się z jej ojcem; ukradłem jej te pieniądze, no ukradłem, no i co, czuję się źle, strasznie, nie wiem, co robić; na noc byłem na komendzie i tam wytrzeźwiałem, śniły mi się demony, mają noże zamiast palców… Zawsze to samo.

I to dwanaście kroków, durna mordęga. Próbowałem je robić parę razy, zawieszałem się zawsze na piątym – pierwszym, w którym nie trzeba czegoś „uznać”, w coś „uwierzyć” czy „podjąć decyzję”, tylko rzeczywiście coś zrobić. „Wyznać Bogu, sobie i drugiemu człowiekowi istotę naszych błędów”. Czyli komu wyznać, przepraszam, bo Boga to chyba za bardzo nie ma, drugiego człowieka, który by zrozumiał istotę moich błędów, też raczej nie? Bo jeśli ktoś zna istotę moich błędów, to znaczy, że był ich ofiarą, więc raczej nie chce mieć ze mną więcej do czynienia.

– Skończyliście czy macie przerwę? – pytam. W tym bladym świetle wszyscy wyglądają tak samo.

– Przerwa – odpowiada jeden. – Chodź.

Wypatruję Karłowicza. Wiem, że tu chodzi. Tu go widziałem. Jest świeżo wysuszony, więc na pewno chce podtrzymać. Musi tu gdzieś być.

W końcu go widzę, wychodzi na zewnątrz, sięga do kieszeni po paczkę fajek.

– Cześć – mówię do niego jak do kolegi.

– No cześć – odpowiada, patrząc na mnie pytająco. Dopiero po chwili ściska moją dłoń.

– Przyprowadziłem ci go. – Pokazuję na kulącego się Lolusia. On marszczy brwi, nie zrozumie.

– Ale ja nie jestem w pracy – broni się.

– Nie pierdol – odpowiadam i wszyscy odwracają się w naszym kierunku.

Teraz mu nie odpuszczę. Widzi to i daje za wygraną.

– Chodź na minutę.

Odchodzimy na bok. Zapala papierosa, mocnego i śmierdzącego, patrzy na Lolusia.

– Który to? – pyta.

– Lolewski – odpowiadam.

Lustruje go i kręci głową; ma wzrok mechanika, któremu ktoś przyprowadził do naprawy odwinięty z drzewa szrot.

– Przyjdź jutro na komendę – wydaje polecenie. – Musimy porozmawiać o zaginięciu Piotra Kani.

– Ja nic nie wiem – zaczyna jęczeć.

– On kłamie, bo wie. I jutro nie przyjdzie, chyba że wyślesz mu do domu takich, co go doprowadzą. Ale ja nie chcę, żebyś kogokolwiek wysyłał. Ja chcę, żebyśmy porozmawiali teraz. Bo mojego syna nie ma od dwóch tygodni. A wiem, że gdzieś jest, i wiem, że żyje, i że czeka, kurwa, na pomoc.

I dopiero teraz orientuję się, że mówię o wiele za głośno.

– Panowie, spokojnie – woła ktoś ze zbitej pod wejściem grupki.

– Przepraszam. – Macham ręką. Karłowicz również pokazuje gestem, że nic się nie dzieje, następnie odwraca się do mnie i mówi:

– To nie będzie oficjalna rozmowa. Nie będzie z tego żadnego protokołu.

Kiwam głową. Niech mu będzie. Cokolwiek.

– Tylko powiedz: nie biłeś go ani nic z tych rzeczy? – pyta, patrząc na chłopaka.

– Nie trzeba było. – Kręcę głową.

Kluczymy, szukając miejsca, kończymy w pierwszej lepszej sieciówce, chowamy się w rogu, w cieniu, zamawiamy trzy wielkie kawy i jakieś ciasta, cokolwiek mają, byle w miarę świeże. Oprócz nas w środku tylko para gimnazjalistów, przyklejony do laptopa facet w koszuli, nikogo więcej.

– Dostałeś wezwanie.

Chłopak wpatruje się w stojące przed nim wiadro kawy. Po chwili odpowiada, bębniąc palcami o kubek:

– Ja nie chcę mieć z tym nic wspólnego. Ja żyję normalnie. Nigdy nie chciałem od życia niczego dziwnego.

– Chyba nikt nie chce – stwierdzam.

– Ale naprawdę. Ja cenię sobie spokój. – Bierze łyk kawy. Choć nie jest gorąca, ewidentnie parzy go w usta.

– Piotrek od trzech miesięcy nie pracował już przy Dead Sun Ballads – zaczyna, ale zaraz urywa.

– Przy czym? – nie rozumie Karłowicz.

– Gra komputerowa – tłumaczę mu.

– Dead Sun Ballads – dopowiada Loluś. – Na PC jest już gotowa, właśnie robimy port na PlayStation…

– Wiemy, że się zwolnił. Odezwaliśmy się do działu kadr – przerywa mu Karłowicz.

– No dobrze, ale o co właściwie chodziło? – pytam.

Loluś bierze mały łyk kawy, syczy, oparzyło go. Wszystko robi tej sierocie krzywdę.

– Piotrek przez parę miesięcy przychodził do pracy w kratkę. Spóźniał się. Zawalał terminy. Wyłączał telefon. U nas jest dosyć liberalnie pod tym względem, ale akurat mieliśmy crunch.

– Co mieliście? – znów nie rozumie Karłowicz.

– No, kiedy robimy development i jest jeszcze mnóstwo bugów do poprawy…

– Mów po ludzku.

– Jest dużo pracy – wzdycha.

Wbijam widelec w ciasto, które wygląda na ulepione z masy papierowej i chyba jest sernikiem. Wkładam spory kawałek do ust. Nawet dobre. Cukier sprawia, że wątroba przez chwilę swędzi trochę mniej.

– No i Piotrek zawalił bardzo ważną rzecz. W praktyce jego błąd doprowadził do przesunięcia premiery gry. Może dla was to brzmi śmiesznie, ale to są miliony dolarów.

Pewnie tak, pewnie są to miliony dolarów, nie będę z nim dyskutował, można zarobić miliony na głupich piosenkach, można też na głupich grach dla dzieci.

– I co, wywalili go? – pyta Karłowicz.

– Nie, u nas to tak nie działa, poza tym Piotrek był… to znaczy jest, on jest naprawdę świetnym koderem, wybitnym. Moim zdaniem był najlepszym problem solverem w Polsce. Szef wziął go na rozmowę, powiedział, że chce, aby Piotrek wziął urlop, odpoczął, cokolwiek tam się u niego dzieje.

– No i? – Karłowicz również zapycha sobie gębę ciastem.

– I wtedy się zwolnił – mówi po chwili Loluś.

Już wiem, czemu nie rozmawiam z nim sam. Zwyczajnie bym go rozszarpał, pobił – z gniewu, z frustracji, ze zniecierpliwienia. Z wściekłości na jego głupotę i na to, że wie o Piotrku więcej niż ja, że wie, kim Piotrek jest.

– Po prostu spakował się i wyszedł z firmy, tego samego dnia. Nie chciał z nikim rozmawiać. Ale też nikt nie chciał za bardzo gadać z nim.

– Ty też nie chciałeś?

Milknie, robi się zmieszany.

– W takich firmach jak nasza jest pewien kodeks honorowy. Firma, robienie tej gry, to jest najwyższa wartość. Jesteśmy trochę jak samuraje, przynajmniej tak na siebie patrzymy. Rodzina, życie prywatne, to są jednak drugorzędne kwestie. Więc jeśli ktoś robi to, co zrobił Piotrek…

– To jest zdrajcą – dopowiadam. Wściekłość ustępuje miejsca fantastycznym scenariuszom. Biegają mi po głowie, rozpędzone jak chmara pająków, rozłażą się po czaszce. – Czy myślisz, że…

– Nie, nie myślę – od razu mi przerywa.

Pająki przestają biegać, a po chwili znikają, tak szybko, jak się pojawiły.

– No co ty. Bez przesady – dodaje cicho.

– Jesteście kolegami – upewnia się Karłowicz.

– Od podstawówki – uściślam.

Tak naprawdę wiem to od Uli i Marty. Sam w ogóle go nie pamiętam. Próbuję sobie wyobrazić jakieś rude dziecko u nas w domu, które bawi się z Piotrkiem, je obiad, gra na komputerze, ale zamiast tego mam pustkę. Szklankę z lodem i przezroczystym płynem.

– Próbowałem wyciągnąć go na piwo, porozmawiać. Nie odbierał. Nie odpisywał, chociaż widziałem, że przeczytał wiadomości. Dopiero po paru dniach dał znać, że możemy się spotkać. Ale żadnych knajp, piwa, żarcia, nie w publicznym miejscu, nie na widoku. U niego w domu też nie, Kinga o niczym nie wie, a on nie chce jej narażać. W końcu przyjechał po mnie, kazał zostawić telefon w domu. Jechaliśmy długo, po obwodnicy, wreszcie odbił na Pragę. Usiedliśmy na podwórku jakiejś kamienicy, późnym wieczorem. To było bardzo… dziwne.

– Nie wątpię – stwierdza Karłowicz.

Lolusiowi trzęsą się ręce, wylewa trochę kawy. Chce wstać, niby że po chusteczki do wytarcia, ale ubiegam go, wstaję pierwszy, wycieram.

– Ej – mówię do niego – spokojnie. W końcu robisz coś dobrego.

Kręci głową.

– Powiedział, że zaczął pracować dla takiej organizacji, Stowarzyszenie Lokatorów czy coś takiego. Że robi to non profit, bo oni prawie nie mają pieniędzy, za to dziesiątki spraw sądowych – wyrzuca z siebie na bezdechu, usilnie próbując na nas nie patrzeć.

– I to jest ten wielki sekret? – Karłowicz patrzy na mnie.

– Powiedział, że musi się w to zaangażować na pełen etat. Ma trochę oszczędności, z których będzie żył przez jakiś czas. Poza tym Kinga ma pracę, on powie jej w odpowiednim momencie.

Karłowicz sprawia wrażenie rozczarowanego. Ja wciąż czekam, co jeszcze wyrzuci z siebie ten pokurcz.

– I dlatego nie chciałeś przyjść na policję? – pyta chłopaka policjant.

Loluś wzrusza ramionami.

– Co to jest to Stowarzyszenie Lokatorów? – zwracam się do Karłowicza.

– Walczą z reprywatyzacją. Przejmowaniem mieszkań komunalnych, wywalaniem ludzi na bruk – odpowiada.

– Powiedział, że musi im pomóc, bo inaczej tam będzie więcej trupów. Że Kalska to dopiero początek.

– Kalska? – zastanawiam się. Może słyszałem gdzieś to nazwisko, brzmi znajomo, jak echo czyjegoś głosu, ale musiało wpaść do którejś z licznych dziur w mózgu.

– Ta podpalona żywcem w Lesie Kabackim. – Karłowicz bębni palcami o stół.

– Policja orzekła, że to samobójstwo. – Na twarzy Lolusia pojawia się coś w rodzaju cienia uśmiechu. Patrzy wyczekująco na Karłowicza, ale ten po prostu wzrusza ramionami

– Jak chciał im pomóc? – pyta.

– Powiedziałem wam: to wybitny koder i problem solver. Moim zdaniem pierwsza trójka w Polsce. Może się przydać każdemu, kto używa komputera do czegokolwiek.

Piotrek jest w czymś wybitny. To ciekawe. Gdy chodził do szkoły, wszystkim zajmowała się Marta. Pod koniec roku pokazywała mi świadectwa. Były dobre, a ja się uśmiechałem. Czasami mówiła też o jakichś sprawach związanych z nauczycielami, obecnością. Kiwałem głową. Z biegiem czasu mówiła coraz mniej. Raz wysłała mnie na wywiadówkę. Byłem po trzydniówce, zasnąłem w połowie, więcej już tego nie zrobiła.

Karłowicz dopija swoją kawę, patrzy na zegarek. Jest zły, że przepadła mu druga połowa mityngu. Może zgłosił się do wypowiedzi albo coś. Albo miał odznakę do odbioru.

Nachyla się do Lolusia, patrzy mu w oczy. Jest zupełnie cicho, ktoś wyłączył tę brzdękającą muzyczkę, która zawsze leci w sieciówkach.

– A czego się boisz?

– On się bał – odpowiada Loluś.

– Ta nauczycielka – mówię głośno, uderzam ręką w stół, aż obsługa obraca się w naszą stronę. – Ta, do której jeździł – tłumaczę, bo sprawiają wrażenie, jakby nie rozumieli.

– Pod której domem cię pobito? – dopytuje Karłowicz. – Co z nią?

– Pobito pana? – pyta Loluś.

Nie zwracam na niego uwagi. Już go nie potrzebuję, już może sobie iść. Teraz tylko mnie irytuje. Powiedział, co wiedział, nawet ja to wiem. Co za niepotrzebny gamoń. Siedzi tak i sobie żyje, wiecznie przestraszony, jak świnka morska.

– No tak, ona działała w tym Stowarzyszeniu Lokatorów. Nawet ją zatrzymano, na protestach.

– Ja nic nie wiem o żadnej nauczycielce – Loluś zaprzecza, niepotrzebnie, nikt go już o nic nie pyta. Z podekscytowania dopijam kawę jednym głębokim haustem.

– Jedź tam ze mną. – Patrzę na Karłowicza. Przez dłuższą chwilę milczy, wreszcie wstaje.

– Mam jeszcze pół godziny mityngu.

– Mogę iść? – prosi Loluś, podnosząc się z krzesła.

– Tak, tak, idź już, idź – odpowiadam, on wybiega z kawiarni, jakby próbował się urwać bez płacenia. – Teraz pojedziesz? – pytam Karłowicza.

Kiwa głową, kładzie na stole zmięte dwadzieścia złotych.

– Jutro. Jutro o ósmej bądź u mnie w pracy – rzuca i wychodzi.

Zostawia mnie samego, z piorunami myśli trzaskającymi we łbie. Dom w Podkowie Leśnej, twarz Piotrka, matka Lolusia, Marta, ogrodzenie, facet kopiący Jadźkę w zęby, facet bez twarzy, zamknięte drzwi, otwarte drzwi – to nalepki na kostce Rubika, każda w innym kolorze.

Gdzie jest mój syn?, pytam pustego kubka. Tu nikt ani nic nie odpowie mi na to pytanie, więc jest tak samo dobrym adresatem jak każdy inny.

– Gdzie ja jestem? – pytam głośno.

– W kawiarni, idioto – odpowiada mi ktoś z głębi sali, a ja zaczynam się śmiać.

***

Znowu robi sobie zdjęcie na Instagram. Najbardziej podnieca ją ona sama. Powinienem wyświetlić jej zdjęcia na telewizorze, złapać ją za szyję, palcować, gdy gapi się na samą siebie robiącą dziubki. Doszłaby w dwie minuty. Może następnym razem. W tym mieszkaniu nie ma telewizora.

Mówi, że zrobi tak, że będzie tu ładnie. Jakieś rośliny, tapety, obrazki, poza tym teraz modne są takie meble z PRL, które ludzie wystawiają na śmietnik, to znaczy wszystkie fajne już wystawili, ale ona obserwuje na Insta firmę, która robi prawie identyczne. Zero siedem nad kuchennym zlewem, jack w koszu na śmieci; wyczuwam bijące od nich ciepło, jak od grzejników ukrytych w różnych zakamarkach mieszkania.

Przywiozła mi jakieś jedzenie. Pozbawione smaku warzywa z Żabki wymieszane z kaszą w jedną papkę. Wygląda jak gówno osoby chorej na żołądek, może też tak smakować. Kruszynka nazywa to bowlem. Ładniej wygląda w misce, ale ona zapakowała do plastikowego pojemnika, przeprasza, no musiała jakoś przewieźć. Nie da rady tego żreć.

Zamiast jeść, dobieram się do niej, ściągam bluzkę, stanik, miętoszę ją, łapię, chwytam, wącham – pachnie potem i kremami – wkładam jej rękę między nogi, ale nie chce mi stanąć. Odwracam ją i przyciskam do ściany, ściągam majtki, daję jej klapsa, kwili, nie podoba jej się.

– Jesteś grzeczną córeczką tatusia? – pytam i próbuję zrobić tak, żeby mi ustał.

– Nie mów tak do mnie. Nie lubię tak.

– Ale ja lubię.

Wściekłość zaczyna się w brzuchu i momentalnie strzela do gardła, wylatuje z gęby jak niewidzialny paw.

– Przestań – prosi.

Klękam i zaczynam ją lizać, wzdycha, ale sztucznie, jestem zupełnie miękki, żaden. Nie jestem już mężczyzną.

– Tatuś cię kocha. Tatuś jest dobrym tatusiem – na pornosach faceci o potężnych chujach mówią tak do dziewczyn takich jak ona, tylko mocniej umalowanych.

– Nie mów tak, Marcin! – Wyrywa się. Na bladym tyłku zostaje ślad mojej śliny.

Wstaję. Patrzę na nią. Próbuje się zakryć niepranym kocem z materaca, rozgląda się po mieszkaniu jak po więziennej celi. W tym momencie jest dla mnie podniecająca tak samo jak policjant zatrzymujący mnie do kontroli. Nie wiem, czy jestem jeszcze mężczyzną.

– Arek może tak mówić, co nie? – pytam, a ona zaczyna płakać i gwałtownie się ubiera.

Nie mogę na to patrzeć. Założę się, że gdy wyjdzie, a ja otworzę laptop i odpalę pornosy, stanie mi od razu i dojdę w pół minuty.

Stoi już w drzwiach, potargana i rozmazana, gdy mówi:

– Ja zerwałam z Arkiem, jeśli chcesz wiedzieć.

Łapię ją za nadgarstek i wciągam z powrotem do mieszkania, najdelikatniej, jak potrafię. Stoi przede mną i cicho beczy. Włosy przyklejają się jej do twarzy, odgarniam je, delikatnie dotykam jej podbródka, zmuszam, aby popatrzyła mi w oczy. Delikatna, ciepła bryza, bijąca od pochowanych butelek, zaczyna mnie koić.

– Zerwałam z Arkiem, bo chcę być z tobą.

– Niemądrze.

Mam siwe kudły na klatce piersiowej, brzuch, obwisłe cycki. Jestem wstrętny. Na siłowni byłem dwa razy w życiu, przez pomyłkę, pomyliłem drzwi. Ale ona jest głupia.

– Zrobimy inaczej, poczekaj – mówię i zaczynam wyobrażać ją sobie na kamerce. Pokazuję palcem na krzesło.

– Usiądź tam.

– Chcę być z tobą – powtarza, wodząc palcem po moim szarym cielsku. Wielki, stary, niedokładnie ogolony pies.

– Usiądź. – Pokazuję jej jeszcze raz i podchodzę do szafki nad zlewem.

Słyszę, jak siada. Wyjmuję butelkę z szafki. Ważę ją w dłoni. Dokładnie o tyle moja ręka była za lekka. Mięśnie momentalnie przestają swędzieć. Wszystko się zgadza. Ciało jest szare i brzydkie, ale przynajmniej skalibrowane.

– Co robisz? – pyta.

– Rozbierz się, Kruszynko – mówię jej.

W mieszkaniu robi się o dwa stopnie cieplej i ciemniej. Po głowie spływa mi pot. W brzuchu eksploduje mały kapiszon.

Jeszcze raz pyta, co zrobię, ale słyszę, że ściąga dżinsy. To dobrze. W mojej wyobraźni jest mocniej umalowana, mniej wyraźna, wsadza sobie wielki różowy wibrator. Nie mam takiego, ale powinienem taki kupić, specjalnie dla niej.

Nalewam trochę do szklanki. Płyn jest złoty, lekko świeci w półmroku, przypomina stopiony bursztyn. Przysuwam do nosa, wącham. Tak pachniał mały Jezus, gdy się urodził.

– Marcin?

Odwracam się. Jest naga. Ósma, jadę do Podkowy, z Karłowiczem. Piotrek. Gdzieś jest. Wylewam do zlewu. Nalewam sobie wody. Wącham. Woda wciąż pachnie whisky. Chowam butelkę do szafki. Ręka opada bezwładnie. Jeszcze raz nalewam wody, łapczywie piję.

– Rozłóż nogi – instruuję.

– Ale nie mów już do mnie tak jak wcześniej – prosi.

– Nie będę. Rozłóż nogi – powtarzam i wyciągam kutasa ze spodni, zaczynam powoli go masować, u nasady. Piję wodę.

Ona rozkłada nogi, ogoliła się dla mnie do zera, nie zostawiła nawet włosa. Muszę jej powiedzieć, że wolę trochę inaczej. Taka zupełnie goła cipa wygląda zbyt młodo.

Gniew wybucha zaraz, znowu, bo to wszystko jest zupełnie po nic. Wszystko zaraz zniknie i to sprawia, że się boję. Nosiłem w sobie ten lęk niczym drugi, metalowy żołądek i zalałem go taką ilością wódy, że w końcu zamienił się w brudną, starą szmatę, wszczepioną w ciało, dodatkowy „zbędny narząd”, który nie boli, ale który czuję, bez przerwy. Masuję się, ona też. Próbuje utrzymać nogi w powietrzu, ale pokazuję jej gestem, aby postawiła je na ziemi; komedia w seksie to dopiero jest upokarzające.

Siada tak jak jej wygodnie, i wreszcie łapie swój rytm, przestaje być niezdarna, w końcu jęczy naprawdę, zwężają się jej źrenice, ciało wygina się w łuk, robi to szybciej, zaczyna drżeć.

– Podoba ci się? – pyta.

– Podoba mi się – odpowiadam.

Nareszcie jestem twardy, wypełniam swoją dłoń, jestem mężczyzną.

Wkładam jej kciuk w usta. Jęczy jeszcze mocniej, lekko przygryza, po dłoni spływa mi jej ślina. Jej skóra wygląda jak pokryta woskiem. Ciało w dotyku jest twarde, sprężyste jak kauczuk. Gryzie mnie mocniej, a ja wkładam w nią dwa palce, ona porusza się po nich jak po prowadnicy. Nie zasługujemy na to. Na zewnątrz zapada zmierzch. Ona cicho krzyczy, nie wiem, czy to orgazm, czy coś innego. Wsadza mnie sobie do środka. Chce mi się pić. Na zewnątrz jest szaro i już nigdy nie będzie inaczej. Koniec przychodzi bolesnym kopnięciem w plecy. Nie w nią, wyjmuję go w ostatniej chwili, jak małolat, tryskam jej na brzuch.

Potem leżymy na łóżku, nago, ona przytulona do mnie, jej ciało lekko mnie parzy, jest taka ciepła, ale nie wyganiam jej, nie chcę kolejnych łez, chcę, aby była spokojna.

Pyta mnie o coś, nie słucham, nie odpowiadam.

Przyciska się mocniej.

Zaczynam przysypiać.

Budzi mnie telefon. To Marta. Nie wiem nawet, co powiedzieć, odbierając telefon – „halo”, „słucham”, „cześć”? Głupio mi rozmawiać z nią nago, więc wkładam gatki, szybko i niezdarnie. To wciąż moja żona.

– Kinga mówi, że pojechałeś się spotkać z tym chłopakiem.

Na zewnątrz jest zwyczajna warszawska noc. Woda, gdzie ta woda?

– Tak. Tak, widziałem się z nim. Powiedział mi, że Piotrek zaangażował się w pomoc jakiemuś Stowarzyszeniu Lokatorów – opowiadam.

– Nie pobiłeś go? – pyta.

– Nie rozumiem pytania.

Znowu milczy. Zerkam na Kruszynkę – patrzy na mnie spojrzeniem przestraszonej sarny, kołdrą wyciera spermę z brzucha. Wtedy przypomina mi się, że od tygodnia mam zepsutą pralkę.

Odwracam się i spoglądam w noc za oknem. Mówię Marcie wszystko, co wiem, najwyraźniej jak umiem. Dopiero pod koniec przychodzi mi do głowy, że Kruszynka nie powinna tego słuchać. Ale z drugiej strony co ona zrobi z tą wiedzą? Powie o tym Arkowi? Nie, nie powie Arkowi. Zerwała z Arkiem.

Marta milczy, potrzebuje chwili, aby to przetrawić.

– Nie miałam o tym pojęcia – szepcze. Ledwo ją słychać, do tego gdzieś w tle gra telewizor. Nie powiem jej, aby ściszyła. Nie chcę tego stracić.

Kruszynka wstaje i idzie do łazienki. Spoglądam za nią.

– Możesz mieć rację – mówi Marta.

– Tak, mogę mieć rację.

Słyszę, jak Kruszynka odkręca wodę. Przynajmniej prysznic działa. Mogę wyprać pościel pod prysznicem. O czym ja w ogóle myślę?

– Kinga powiedziała mi też, że na ich wspólnym koncie nagle znalazło się sto tysięcy złotych. Przelew był z prywatnego konta Piotrka, o którym ona w ogóle nie wiedziała.

Nie jestem mężczyzną i nigdy nie byłem. Za oknem przejeżdża karetka na sygnale.

– W tytule przelewu było „przepraszam” – szepcze moja żona. Mówi o naszym synu. Kruszynka wychodzi spod prysznica. Pokazuję jej, żeby się ubrała.

– Podobno ostatnio nie za bardzo z nią rozmawiałaś – mówię Marcie.

Znowu milczy. Wkładam spodnie.

– To ona nie dogadała się ze mną. Ja chciałam dobrze – odpowiada po chwili.

– Rozumiem. – Ale w ogóle nie rozumiem. Wiem o nich tyle, ile o kierowcach samochodów, których światła widzę za oknem.

– Chciałam im tylko pomóc. Na przykład w urządzaniu kuchni, prosiłam o klucz, żeby przypilnować mieszkania, gdy ich nie będzie. Zaproponowałam, żeby rozliczali się przez naszego księgowego. Normalne rzeczy.

– Księgowego – powtarzam bezwiednie.

Wciąż jest firma, która zajmuje się managementem jakichś artystów. Wciąż jest jakiś księgowy. Tylko to wszystko spoczywa na barkach Marty. Oddałem jej to. Nawet nie wiem, jak jej idzie.

Dziś rano wszedłem na profil Ulki na Instagramie. Na filmikach była z ufarbowanym na kolorowo chłopakiem i jakimś raperem. Jego muzyka była straszna, ubranie jeszcze gorsze, ale wyglądał na miłego gościa. Może to ich nowy artysta. Nie mam pojęcia.

– W każdym razie zaproponowałam to, a Kinga mnie zwyzywała. Moja własna synowa mnie zwyzywała. Takie mam życie.

– Zwyzywała cię – powtarzam.

Kruszynka włożyła już dżinsy i koszulkę, spięła włosy. Wygląda, jakby właśnie zbierała się na uczelnię.

– Jak mnie nazwała? Manipulatorka? Dyktatorka? Jakoś tak.

Nic nie odpowiadam.

– Powiedziała: Piotrek teraz jest jej i ona nie zamierza się dzielić. To kto tu jest dyktatorką?, zapytałam. A ona na to: nie wiem, ale wiem, kto powinien się leczyć.

Mija parę długich sekund, po których orientuję się, że Marta pewnie czeka, aż powiem, że mi przykro.

– Przykro mi – mówię.

Nie odpowiada.

– Jadę tam jutro rano, do Podkowy. Zajadę do ciebie.

Do ciebie, czyli do domu, który sam wybudowałem i w którym nie mieszkam. Pewnie właśnie tego chciałem – być bezdomnym rentierem.

– Dobrze. Przepraszam, że cię niepokoję – kończy i się rozłącza.

Musiała zjeść całą garść leków, żeby przeprowadzić tę rozmowę.

– Chyba już pójdę – mówi Kruszynka.

Chce mnie w ten sposób poprosić, abym ją zatrzymał. Ale ja nie mam ochoty na licealne gierki, niech robi sobie takie podjazdy z Arkiem czy innym Czarkiem, bo pewnie zaraz się jakiś pojawi. Otwieram jej drzwi. Rozumie, że nie będzie żadnych próśb o zostanie. Znowu wróci do siebie Uberem, czując się jak dziwka, chociaż nie umiejąc tego nazwać – i dobrze, oby nigdy nie umiała. Wypije z koleżanką gato negro, a potem będzie w łóżku obsesyjnie odświeżać Instagram Arka, na którym Arek wyciska stówę w military press, pokazuje nowe trampki albo pozuje z bulterierem kolegi.

– Nie zapytałam, czy coś wiadomo z Piotrkiem – mówi ze skruchą.

– I dobrze.

Robi się jej jeszcze gorzej. Bardzo delikatnie, chyba nawet czule, wypycham ją na korytarz i wracam na materac. Hydroksyzyna, gdzieś ją mam, w skłębionej pościeli, tak aby zawsze była pod ręką; po paru minutach w końcu znajduję, jedna, druga, trzecia. Zapijam wodą.

Za oknem przejeżdżają samochody, jeden, drugi, trzeci, motocykl, jakiś świr jadący dwieście na godzinę, tuż za nim karetka, jakby go eskortowała. Gdzieś w ciemności jest Piotrek. W jednym punkcie kołdry, na wysokości lewego uda wilgoć; to moja sperma. Kruszynka musiała właśnie o to miejsce wytrzeć brzuch.

Zasypiam, czując ciepło bijące z szafki nad oknem, kosza na brudy, z pralki. Gdy robi się zbyt gorąco, zrzucam kołdrę i zasypiam rozwalony nago na materacu, brzuchem do dołu, lekko gorączkując.

Odnalezienia

Jest przed ósmą. Okna są ciemne, puste. Karłowicz pisze mi, że będzie za pięć minut. Dzwonię do furtki. Nikt nie odbiera. Dzwonię do Marty. To samo. Wyciągam klucze i dopiero wtedy go widzę.

Najpierw myślę, że to skłębiona wykładzina, ręcznik, kupa brudnego materiału, która dawno straciła swoje pierwotne przeznaczenie. Ale wiem, że coś jest nie w porządku. Wchodzę na podwórko. Kucam. To trwa dobrą chwilę, zanim przyjmę do wiadomości, o co chodzi, na co właściwie patrzę. Dom jest głuchy i ciemny, Ula i Marta muszą jeszcze spać.

– Marcin? – Dobiega mnie głos Karłowicza.

Odwracam się. Stoi przy furtce, trzymając w ustach niezapalonego papierosa.

– Ktoś zabił mi psa – odpowiadam, patrząc na nieruchomego Sproketa, leżącego z oczyma wywalonymi białkami do góry, napuchniętym językiem i krwawą pianą wokół pyska.

– Ale kurewstwo. – Kuca przy mnie. Po raz pierwszy słyszę, żeby przeklinał. Pachnie czymś ziołowym, jakby amolem, ale raczej się tym smarował, niż to pił.

Z domu wychodzi Marta, okutana szlafrokiem. Nie rozumie, co się dzieje. Chcę jej powiedzieć: ktoś zabił Sproketa, ale nie muszę, bo ona już widzi, podchodzi do psa i zaczyna płakać, z wściekłości, bez dźwięku.

To się nie dzieje bez powodu. Jadzia w szpitalu. Piotrek. Teraz Sproket.

Za pokrywającą wszystko płachtą kartonu są czyjeś pięści, a w nich noże.

– Noż kurwa, nie, już dość, dość, naprawdę. – Marta uderza rękoma ziemię obok zwłok psa. Jest wściekła, ale ja zaczynam się bać.

– Widzisz? – Patrzę na Karłowicza.

Uważnie ogląda dom, szyby, elewację, ogląda otoczenie. Dopiero teraz zapala tę fajkę, którą ma w gębie. Podaje mi, żebym się zaciągnął. Już rozumie. Nie muszę mu nic mówić.

Na zewnątrz wybiega Ula, w samej długiej koszulce i klapkach, dopada do Sproketa, głośno płacząc.

Teraz płaczą obie, Ula wtula się w Martę, ta głaszcze ją po głowie. W końcu wstają. Marta patrzy na mnie, trudno powiedzieć, w jaki sposób. Nie umiem czytać jej spojrzeń. Umiałem kiedyś, teraz to oczy innego człowieka.

Mieliśmy tego psa bardzo długo, wkrótce umarłby i tak. Przygarnęliśmy go, gdy Piotrek poszedł do liceum. Wracaliśmy od rodziców Marty. Byłem trochę wypity, ale naprawdę tylko trochę. Prowadziłem, Marta była przestraszona. Dzieciaki bez słowa siedziały z tyłu, Ulka w iPodzie, Piotrek w jakimś gameboyu. Najpierw zobaczyłem smycz, ciągnący się po asfalcie czerwony parciany pasek, a dopiero później Sproketa, mokrego, brudnego, trzęsącego się ze strachu. Zatrzymałem auto, wysiadłem, kucnąłem przed nim. Telepał się ze strachu, pysk miał cały w czymś lepkim, czarno-różowawym i potwornie cuchnącym. Pamiętam, że bez słowa otworzyłem bagażnik, zacząłem w nim rozkładać foliowe siatki na zakupy, torby, wszystko, co walało się po aucie. Dzieciaki, zaciekawione, wyjęły słuchawki z uszu. Marta wysiadła z auta, spytała, co ja właściwie robię. Odpowiedziałem, że ratuję psa. Stwierdziła, że jestem chory. Jeszcze wtedy coś do mnie czuła, przynajmniej tyle, żeby mnie wyzywać.

Miesiąc później Sproket był najlepszym psem na świecie. Zniszczył nam kanapę, zjadł połowę butów w domu. Jego popisowy numer nazywał się „ciasto” – gdy był sam, potrafił otworzyć lodówkę i szafki, wyciągnąć mleko, jajka i mąkę, zanieść po je kolei na nasze łóżko, a następnie tam się w nich wytarzać. Potrafił też zesrać się na dywan w salonie, ilość gówna nieodmiennie kazała sądzić, że zaprosił na wspólne sranie wszystkich psich kumpli z okolicy.

Nikt nigdy na niego nie nakrzyczał. Od początku był nasz, bez negocjacji. Nigdy nie próbowaliśmy szukać jego właścicieli, wywieszać żadnych ogłoszeń.

Po prostu czekał tam na nas, na poboczu, by zamieszkać z nami na wszystkie te lata. Do dzisiaj.

– Marta, ja nie wiem, czy powinnyście tu być. Jedźcie do twojej mamy. Albo dam wam klucze do któregoś z mieszkań.

– Nie trzeba – buntuje się Ula. – Nie będę mieszkać z twoją kurwą.

– Ula – upomina ją Marta, głaszcząc ją po włosach. Odwraca się do mnie. Chyba kiwnęła głową, ale nie jestem pewien.

– Zakopię go, jak wrócę. Musimy tam jechać – mówię do Marty.

– Za domem. Pod jabłonką.

– Pod jabłonką – powtarzam.

I próbuję je uściskać, bardzo niezgrabnie, ale to jak przytulić dwa stare drzewa. Ulka od razu się wyrywa i szybko odchodzi w stronę domu, Marta zostaje dłużej.

– Pojedziemy do mamy – informuje w końcu i również wraca do środka.

Olewam Karłowicza, który pokazuje na auto, i idę do szopki gospodarczej. Szybko znajduję to, po co przyszedłem: łopatę i zwiniętą w rulon brezentową płachtę, stare pokrycie namiotu. Nie wiem, skąd w ogóle pamiętam, że mamy coś takiego.

Kładę łopatę przy psie, przykrywam go płachtą. Pod jabłonką, powtarzam w myślach.

Samochód Karłowicza to stary passat. Z lusterka zwisa różaniec, obok zalaminowany obrazek ze świętym Krzysztofem. Wielu w AA wybiera katolicyzm, i to w ostrym, zapalczywym wydaniu, bez jeńców i kompromisów. Trwoga na trzeźwo bywa nie do przejścia, zwłaszcza na początku. Wyczyszczony mózg, z którego zeszła opuchlizna, przypomina sobie wiele rzeczy. Jedną z nich jest to, że za jakiś czas czeka go niebyt. Wielu herbatników przez to wraca do pieca. Jednym pomagają tabletki. Innym crossfit. Karłowicz widocznie wrócił do domu.

Odzywa się do mnie dopiero po kwadransie jazdy.

– To niekoniecznie jest połączone – stwierdza, nie odrywając wzroku od jezdni. Prowadzi niby pewnie, ale jest trochę spięty, widać, że się boi. Musiał nabroić na jezdni. – Ludzie podtruwają psy. – Odwraca się do mnie.

– Ktoś wlazł mi na podwórko – mówię. – Albo to wrzucił. Wybrał właśnie mój dom.

Karłowicz przyśpiesza. Droga jest dziwnie pusta, mija nas niewiele aut i przez chwilę wydaje mi się, że to specjalnie, że chodzi o nas, że świat nie chce mieć z nami nic wspólnego.

– W mojej pracy niedobrze jest zakładać już na początku, że się wie, iść na wiarę, dogmatycznie. – Słowa trzaskają mu w ustach jak drewno w ogniu, chce mu się pić, słychać to jak cholera.

W odpowiedzi pukam palcem w zalaminowany obrazek na lusterku.

– Mówię, ja nie wiem – powtarza. – Ale się zabezpieczam.

– Te alkusy. Wszędzie, kurwa, chodzą z materacem – odpowiadam, i obaj zaczynamy się śmiać, chyba po raz pierwszy; może gdzieś w środku Karłowicza tkwi całkiem zabawny facet. Jest słaby, podduszony, ale jeszcze żyje.

Dopiero w Podkowie orientuję się, że zupełnie nie wiem, gdzie się mamy kierować. Było ciemno, to Jadzia znała drogę. Jeździmy w tę i we w tę po głównej ulicy, szukając odpowiedniego skrętu. W końcu Karłowicz dzwoni na komendę i prosi o adres zameldowania Elżbiety Brzezińskiej. Oddzwaniają po minucie. Wpisujemy adres w mapę. Ulice miasteczka są puste, pod sklepem stoi samotna kobieta z psem, przejeżdżamy obok niej powoli, częstuje nas ciężkim spojrzeniem.

Dom Brzezińskiej w świetle dnia wygląda jeszcze gorzej, smutniej. Pokrywający elewację szary baranek rzeczywiście przypomina brudną sierść, poprzecinane kratami parterowe okna upodabniają budynek do małego, prywatnego więzienia. Chcę wyjść szybko z auta, dobiec do furtki, ale Karłowicz zatrzymuje mnie gestem.

– Więc co wiemy? – Patrzy na mnie. Wyciąga fajkę z kieszeni.

– Wiemy, że mój syn rzucił robotę i pracował dla tych, no, organizacji lokatorskich. – Nagle czuję się jak nieprzygotowany dzieciak przy tablicy.

– Jeśli rzeczywiście jego zaginięcie ma z tym jakiś związek, a nie mamy na to na razie żadnego dowodu…

– To oczywiste. Dodaj dwa do dwóch – przerywam mu ze zniecierpliwieniem.

Kręci głową. Zaczyna mówić jeszcze wolniej, jeszcze spokojniej, jesteśmy już nie na lekcji, tylko na korepetycjach.

– Posłuchaj. Ludzie, którzy robili reprywatyzację w Warszawie, to nie była po prostu taka sobie mafia, która kradła samochody czy prowadziła burdele. To nie jest film Patryka Vegi. To był proceder, który trwał wiele lat, zajmowały się tym setki ludzi, w tym urzędników, adwokatów. Całe miasto to robiło. I trwałoby to sobie w najlepsze, gdyby nie kilku naprawdę chciwych, rozumiesz, chujów, którzy zepsuli innym interes, którzy kupowali roszczenia do kamienic za sto złotych od zdemenciałych staruszek, a potem wywalali ludzi z mieszkań, podpalali im drzwi, odłączali prąd, a w końcu zabili Kalską. Tylko ci ludzie też już tego nie robią. Po pierwsze, nie mogą więcej działać tak ordynarnie. Po drugie, jest już po sprawie. Wszyscy się najedli. To już jest przeszłość.

Walę łapą o plastik schowka. W zasadzie łapa robi to sama, z wielkiego wkurwienia. Z tego wkurwienia zaczyna też boleć mnie głowa, no i ta suchość, oczywiście, jak zwykle; szorstki, gorący papier zamiast języka, przełyku, podniebienia.

– Co ty właściwie chcesz powiedzieć? – pytam go.

– Żebyśmy nie wchodzili tam z gotową tezą. I żebyś dał mi rozmawiać. Jeśli ktoś tam będzie.

– Ty masz gotową tezę! – wrzeszczę na niego. Jebany palant. Wąs i sekciarz.

Nie patrzy na mnie, tylko gapi się w swój zalaminowany obrazek dyndający na lusterku.

– Mówię ci tylko, co o tym wiem. Spalenie Kalskiej, ja byłem przy tej sprawie. Widziałem akta, protokoły z przesłuchań. A potem już były komisje, wszystko szło w telewizji.

– A złapaliście tego, kto zabił tę kobietę? – pytam.

– A ty wiesz w ogóle, kto jest teraz premierem? Kto rządzi? Kto jest prokuratorem generalnym?! – odkrzykuje zdenerwowany. – Wiesz w ogóle, w jakim żyjesz kraju?

Spoglądam na niego uważnie. Zagotował się, zaczerwienił, czoło zrobiło mu się lekko mokre.

– Ja już cię rozumiem. Ty mówisz, że zaraz trafimy na ścianę i nie będziesz mógł nic zrobić, tylko wzruszysz ramionami i powiesz: sorry, próbowaliśmy, ale nic nie wyszło, niestety.

Nie odpowiada.

– Zabezpieczasz się – dodaję.

– Marcin, ja nie mam żadnego obowiązku tutaj być – rzuca i otwiera drzwi.

Chcę się na niego wydrzeć, ale on jest już na progu, najpierw szuka dzwonka, a potem puka, donośnie i mocno. O dziwo, po chwili drzwi się otwierają, ale za nimi nie stoi Brzezińska.

– Dzień dobry – wita się Karłowicz.

Dziewczyna jest młoda, ma włosy spięte w kok i małe, lekko skośne oczy. Ubrana w czarną bluzę z kapturem i takie same legginsy, trzyma w ręku wór karmy dla kotów. Te krążą dookoła jej nóg jak futrzane satelity. Nie do końca rozumiem, co się dzieje, zupełnie nie byłem na nią przygotowany, z gęby wypada mi pojedyncza, kretyńska monosylaba.

– Cezary Karłowicz. Biuro Kryminalne Komendy Głównej Policji. – Pokazuje blachę.

– Mamy nie ma i dziś jej nie będzie. – Dziewczyna robi krok w głąb mieszkania.

– Możemy wejść? – pyta Karłowicz.

– A musicie? – Jest przestraszona i poirytowana, ale nie tak jak jej koty, chyba trzy, wszystkie popielate i grube, głośno miauczące.

– Trochę musimy – mówi Karłowicz i dodaje: – To nie potrwa długo.

Dziewczyna wpuszcza nas do środka. Koty biegną za nią, zaaferowane, jakby bały się, że im ucieknie i już nigdy, przenigdy nie dostaną żarcia.

Ściany obite boazerią, wykładzina pokrywająca każdy zakątek podłogi, na ścianach kolorowe, rozmazane pejzaże, jeziora i lasy, jakby malowane przez tę samą osobę. Na meblach pełno przedmiotów, sterty książek, ubrań, leków, płyt DVD. Tykanie zegara i ciche gadanie ściszonego telewizora. Dziewczyna prowadzi nas do kuchni. Tam znowu: butelki, opakowania herbat, leków i przypraw zajmują całą wolną przestrzeń na podłodze i blatach. Pokazuje nam krzesła. Siadamy, i gdy to robimy, skrzypią, jakby chciały coś wspólnie zaśpiewać, ale nie miały siły.

– Może coś do picia? – proponuje dziewczyna. W końcu otwiera worek i sypie karmę do wielkiej michy; koty dopadają do brązowego stosu, zaczynają pożerać.

– Wystarczy woda z kranu – mówi Karłowicz.

Ona bierze dwie szklanki, nalewa. Gdy je stawia na wolnym skrawku stołu, nachyla się do mnie. Ma nieprzyjemne, świdrujące spojrzenie, z oczu wychodzą jej dwie długie igły, czuję, jak wbijają mi się w twarz.

– Pani jest córką pani Elżbiety, tak? – pyta Karłowicz.

– Mam na imię Ewa.

– Pani Ewo, chcemy po prostu porozmawiać.

– Mama już wszystko wam powiedziała. Adwokat to potwierdzi. Nie użyła siły, nie zaatakowała tego człowieka pierwsza.

– My nie w tej sprawie. – Karłowicz bierze mały łyk wody. Ja już dawno wypiłem swoją.

– To niby w jakiej? – pyta, opierając się o zlew.

– Pani Ewo, ja się nazywam Marcin Kania – przedstawiam się – i chodzi o mojego syna. Piotrka.

Przestraszyła się, to widać. Tykanie jest coraz głośniejsze i robi się go więcej; ktoś schowany w tym domu co jakiś czas zawiesza na ścianie kolejny zegar.

Obcinam ją, to niesmaczne, ale silniejsze ode mnie. Nie jest zbyt ładna, nie jest też zgrabna, ma chudą górę i grubsze nogi, brzydką cerę. Zaciętą, niemiłą twarz. To ostatnie to przez piętrzące się w tym domu problemy, ułożone w sterty, wszechobecne jak te wszystkie szpargały, książki, kolorowe magazyny, opakowania leków. Córka przyszyta do matki, na stałe. Kolejna.

– Co z Piotrkiem? – niepokoi się.

– Od dwóch tygodni nie wiemy, gdzie jest – opowiada Karłowicz. – Został uznany za zaginionego, ale mamy powody, by przypuszczać, że mogło mu się coś stać.

Uderza to w nią bardzo mocno. Próbuje udać, że nie, ale gdy słyszy te słowa, obiema dłońmi przytrzymuje się zlewu.

– Zna go pani? – kontynuuje Karłowicz, a gdy dziewczyna kiwa głową, wyjmuje fajki. – Można tu zapalić?

Dziewczyna kiwa głową po raz drugi, po czym otwiera okno, Karłowicz zapala, ja też; Karłowicz ją częstuje i daje jej ognia, a ona zaciąga się płytko, krztusi się. Ewidentnie nie pali.

– Więc to tak – wzdycha, wpatrując się w ścianę.

Tym razem ja chcę coś powiedzieć, ale Karłowicz od razu to wyczuwa, daje mi znak ręką, żebym siedział cicho. Choć okno jest otwarte, dymu robi się za dużo, gryzący obłok zawisa w pomieszczeniu.

– Pan jest jego ojcem, prawda? – Ewa odwraca się do mnie.

Kiwam głową.

– Mówił mi o panu. – Nagle patrzy na papierosa jak na jakiś obcy przedmiot, zaciąga się gwałtownie, raz a dobrze, po czym gasi go pod kranem.

– Pewnie niezbyt dobrze.

– Wspominał, że niezły z pana herbatnik. – Lekko wzrusza ramionami.

– Niewiele więcej można o mnie powiedzieć – potwierdzam.

Głupio i dziwnie tak nagle się poddać, obnażyć przed obcą osobą, ale nie mam wyjścia, muszę za nią iść jak pies na smyczy, zrobię, co chce, bo musi mi coś powiedzieć.

– Wiemy, że Piotr pracował w organizacji, którą zarządza pani mama. – Karłowicz odpala jednego od drugiego.

– Mama już nie zarządza żadną organizacją. Jest w szpitalu. Miała wylew. – Dopiero teraz słyszę, jak zimny jest jej głos.

– Przykro mi. Pani Ewo, dowiedzieliśmy się, że Piotr Kania pracował dla Stowarzyszenia Lokatorów. Trzymał to w tajemnicy przed rodziną, również przed żoną. Może to pani potwierdzić?

– Zrobię wam tej kawy. – Odpycha się od zlewu, po czym wyjmuje z szafki puszkę i wsypuje część jej zawartości do starego ekspresu przelewowego. Kuchnię wypełnia klekot plastiku, a następnie bulgot płynu kapiącego do dzbanka.

– Całe to stowarzyszenie to były dzieci we mgle. Średnia wieku siedemdziesiąt lat. Bezbronni, nic nie wiedzą, całe życie w mieszkaniach komunalnych. Niektórzy nie mieli pojęcia, jak włożyć kartę do bankomatu. Mama trzymała ich w kupie, robiła, co mogła, koordynowała wszystkie prace. Mówiła każdej osobie, każdego dnia, co ma robić. Gorzej niż w szkole, naprawdę, bo nikt nic nie umiał, nikt nic nie wiedział, a każdy miał swój rozum.

– A jak znalazł się w tym Piotrek?

Stawia kubki na blacie i dosuwa sobie taboret, siada z nami przy stoliku. Porusza się nieznośnie powoli, a ja ze wszystkich sił staram się powstrzymać wściekłość.

– Znalazł mamę przez Facebooka.

– Przecież on nie ma Facebooka – przerywam jej.

Patrzy na mnie. Przez krótką chwilę sprawia wrażenie zdziwionej, ale zaraz jej twarz normalnieje.

– Piotrek nie ma Facebooka ani Twittera, ani niczego takiego – powtarzam, co wiem od Marty i Ulki.

– No to przez stronę stowarzyszenia, nie pamiętam – odpowiada wymijająco. – Przyjeżdżał tutaj i nam pomagał. Wiedział, że jesteśmy same. Mówił, że ma wobec mojej mamy dług wdzięczności, którego nigdy nie spłaci. Mama go wspierała, mocno, przez całe liceum, potem zresztą również.

– Wspierała? – pyta Karłowicz.

– Chyba każdego, kto chodzi do ogólniaka, trzeba wspierać – znowu kluczy, wije się, ucieka spojrzeniem.

Nie lubię jej. Zaczyna się we mnie gotować, najchętniej bym ją złapał i wszystko z niej wytrząsnął.

Za oknem słychać zatrzymujące się auto. Ewa wstaje, wygląda na zewnątrz, po czym wraca na taboret.

– Mama strasznie się spalała w stowarzyszeniu. Nie chciała współpracować ani z tymi młodymi lewackimi ruchami z Warszawy, ani z Solidarnością. Mówiła, że tam każdy ma jakieś swoje interesy. Była bardzo nieufna, wolała wszystko robić sama. Ufała tylko Ikonowiczowi, ale jego nigdy nie było, jeździł po całej Polsce. Mama dawała radę do momentu, gdy udało się zablokować tę eksmisję na Mokotowskiej, i chwilę później, gdy zamordowano Kalską. Wtedy się zaczęło. Codziennie byli tu dziennikarze. Dlatego tak wstaję do okna, jak słyszę samochody. To już odruch.

– Znam sprawę Kalskiej – wtrąca Karłowicz.

– Wszyscy znacie tę sprawę, bo mama była u was codziennie – parska.

– Może nawet z nią rozmawiałem – Karłowicz odpowiada ciszej, dziwnie speszony.

Ona nagle zastyga.

– Mama wam mówiła. To byli konkretni ludzie. Tu i tu. Ten i ten. Pokazywała palcem. Też brałeś pieniądze od ratusza? – nie krzyczy, ale Karłowicz chyba wolałby, żeby krzyczała, zamiast powoli zrywać z niego kolejne plastry.

– Spokojnie, pani Ewo – mówi.

– Piotrek – przypominam jej.

– Na przesłuchaniach komisji wyszło, że nawet nie mieli alibi. – Bierze nowego papierosa. Wszyscy bierzemy. Zasrane papierosy.

Karłowicz przeciąga się i rozgląda po tej zagraconej, brudnej kuchni wzrokiem kogoś, kto właśnie kupił ten dom na licytacji komorniczej i zastanawia się, które ściany wyburzyć, a które zostawić. Gdy tak go obserwuję, zaczynam rozumieć, dlaczego ludzie nienawidzą policji. Aby przyjąć te wszystkie trupy, patologię, kłamstwa, tacy jak on musieli zakopać w sobie uczucia bardzo głęboko, te zakopane uczucia gniły, gniły i zakażały organizm, a oni, aby walczyć z zakażeniem, zaczynali pić. Czasami od zakażenia i picia łapała ich febra i wtedy gonili swoje żony z bronią, wybijali im zęby za to, że nie zgasiły światła w lodówce, potem kazali im te zęby sklejać poxipolem, bo zaraz przychodzą goście, kopali meble, rzucali telewizorami, wybijali szyby.

Policja to klub martwych dusz, zakon żywych trupów na baterie.

Karłowicz pali i patrzy. W oczach ma mleko.

– Ja jestem miły, przychodzę po prostu porozmawiać. Przykro mi z powodu mamy, przykro mi z powodu tych nieprzyjemności. Policja robiła, co mogła.

Dziewczyna bezgłośnie płacze, drży jej szczęka.

– Wybijali nam okna. Podpalali drzwi. Rzucali petardami. Mamę raz dopadli na peronie, gdy wyszła z WKD; kasjerka wyjątkowo zbierała się do domu później niż zwykle, zobaczyła ich, uciekli. W „Wyborczej” były artykuły o mamie opłacane przez deweloperów, pisali, że mama oszukuje ZUS, że nabrała kredytów na babcię, że pije, że ma prawomocne wyroki. – Gwałtownie nabiera powietrza. – Wszystko wiedzieliście. Kto zabił Kalską, kto za to płaci, kto wywala ludzi na ulicę. Wszystko było wiadomo.

– Proszę pani, ja jestem tu, by normalnie porozmawiać. Ja mogę panią zmusić, aby przyszła pani na komendę i powiedziała, co pani wie. My szukamy człowieka, któremu być może stała się krzywda. Tu jest jego ojciec. Pani działa na ich szkodę.

Dziewczyna wstaje.

– Wynoście się stąd – syczy.

Wychodzi na korytarz. Koty, wzburzone, rozbiegają się po ciemnych, zakurzonych kątach domu.

– Piotrek – próbuję jeszcze raz. – Błagam panią, co pani wie? Bo ja nic nie wiem o swoim synu – mówię i głos mi drży, jakbym zaczynał płakać. – Nic o nim nie wiem, a teraz go nie ma.

Patrzy na mnie, a w oczach ma noże.

– Moja mama jest w śpiączce. Nie wiem, czy w ogóle się obudzi, czy będzie chodzić i mówić. Może będzie do końca życia pod maszyną. – Otwiera drzwi wejściowe.

Poczekaj, myślę. Nie wyrzucaj nas. Mogę paść przed nią na kolana, złapać ją za nogi, płakać. Desperacja – to jak połknąć żywego ptaka.

– Moja przyjaciółka też jest w szpitalu – odpowiadam. – Pobito nas pod pani domem.

– Co ty pieprzysz, człowieku? – Teraz już płacze całą sobą, łzy spływają po czerwonej buzi.

Nie chciałem, myślę, ale boję się powiedzieć to na głos – ja naprawdę nie chciałem.

– Wyślę pani wezwanie – mówi Karłowicz.

– Wyślij je sobie do dupy.

Chcę jeszcze zapytać o Piotrka. Otwieram usta, ale ona patrzy mi w oczy i kręci głową.

– Proszę panią – mówię tylko.

– Co zrobiłby Homer Zork? – pyta cicho.

– Kto? – nie rozumiem.

– Nic, nieważne – odpowiada i trzaska drzwiami.

Stoję przed drzwiami i gapię się w nie jak dureń. Wyobrażam sobie, jak rzucam się na Karłowicza, tłukę go, gryzę, chcę zabić tego durnego, zapijaczonego psa, żywego trupa, idiotę.

– Ty kretynie. To młoda dziewczyna, przerażona. Nie mogłeś z nią normalnie rozmawiać?! – wydzieram się, ale nie robi to na nim wrażenia. Pali papierosa, rozgląda się po zapuszczonym podwórku. Spluwa.

– Nie przejmuj się. Wyślę po nią chłopaków. Dostanę nakaz, bez problemu. – Wyciąga z kieszeni odrapany chiński smartfon. Podchodzę, patrzę na wyświetlacz. Plik nagranej rozmowy ma dwadzieścia minut.

– Ona wie, gdzie on jest – podkreśla, spluwa znowu i rusza w kierunku samochodu.

***

– Nie jest dobrze – zaczyna Szatan.

No i nie wygląda, jakby było dobrze. Spuchnięty, zaczerwieniony, załzawiony. Zawsze siedzi rozwalony jak maharadża, ale teraz się skulił, zacisnął, trzyma się za brzuch. Reszta też nie wygrałaby dziś konkursu piękności. I nasza dziupla tak samo. Ściany są jeszcze brudniejsze niż zwykle, kawa bardziej lurowata. Atrofia postępuje, Jutro się rozpada, traci ważność, informuje, że jednak go nie będzie. Naciskając klamkę, miałem wrażenie, że zaraz zostanie mi w ręku.

– Są głody, są nocne rozmyślania aż do rana. Wsiadam na motor i jeżdżę po mieście, ile fabryka dała, na pełnej piździe, wiem, język, przepraszam. Rozglądam się. Szukam guza. Zajeżdżam na stare miejscówki. Ostatnio pojechałem pod Panoramę. Często ustawiałem się tam z dilerem, miałem niedaleko.

– I co tam robiłeś, pod tą Panoramą? – pyta Jarek.

– Nie wiem, kurwa, patrzyłem na parking. – Szatan kręci głową.

– Czekałeś na dilera – mówi.

– Może. Jak na Godota.

Najbardziej ciążę im ja i ciąży im puste miejsce Jadzi obok mnie. Na pewno myślą, że wylądowała w szpitalu przeze mnie, chociaż nikt z nich nie powie tego na głos – no, może Michu, ewentualnie Sylwia. Staram się nie położyć tam ręki, nie rozwalić się, nie zająć go nawet milimetrem ciała. Z szacunku, to jej miejsce. Z szacunku i poczucia winy. W tym pokoju poczucie winy to powietrze. Nikt o nim nie myśli, dla każdego jest oczywiste, jak oddech i krew. Odłącz alkoholika od poczucia winy, wyjdzie ci eutanazja.

Ja ich rozumiem, nie mogą już tego dźwigać. Ile można. Stracili nadzieję, że powiem im coś pozytywnego, że przyjdę i zawołam: Piotrek się znalazł, tak, wszystko dobrze.

– I tęsknota. Wkręciła mi się znowu, strasznie. Ciągle siedzę z telefonem w łapie, patrzę się w tego pieprzonego Instagrama, jakbym nie wiem czego tam szukał, złotego runa. A tam ona, nie śledzę jej profilu, nic nie lajkuję, boby zauważyła, ale cały czas patrzę, odświeżam. Jest w szóstym miesiącu, szczęśliwa. W końcu uśmiechnięta, też się naprostowała, przestała chlać, to na pewno, widać od razu. Wygląda na pięć lat młodszą, niż gdy byliśmy razem. A tego chłopaka to w ogóle znam, on w takim jezusowym zespole na basie grał, teraz ma swoje małe studio, nagrywa inne zespoły. Nie wiem, czy ją zajezusił, chyba nie. Zresztą nieważne.

Pociąga nosem. Jarek kładzie dłoń na kartonowym pudełku z chusteczkami. Szatan kręci głową, że nie potrzebuje.

– To bardzo w porządku gość – mówi zduszonym głosem, jakby kopnięto go w krtań.

Drzwi się otwierają i do środka wchodzi Niemowa. Wszyscy patrzą na niego jak na obcego, nawet Jarek – do jego wyglądu za każdym razem trzeba się przyzwyczajać od nowa. Wysoki, potwornie chudy, z krótko ostrzyżonymi czarnymi włosami płynnie przechodzącymi w bokobrody typu kierowca PKS. Jak zawsze ubrany w potwornie pogniecioną koszulę i bojówki, w drucianych lenonkach, wysoko zawiązanych traperskich butach. Przechodzi przez pomieszczenie bezszelestnie, jak duch. Siada zawsze na pierwszym wolnym miejscu. Tym razem jest to miejsce Jadźki. Nikt mu nie zwraca uwagi.

Trudno powiedzieć, ile ma właściwie lat, może mieć trzydzieści, może mieć pięćdziesiąt. Trochę schizoid, trochę wieczny student. Zatrzymał się w czasie, wpadł do kotła z naftaliną mniej więcej w okresie, gdy jeszcze grałem w zespole, na listach przebojów królowało De Mono, prezydentem był Wałęsa a premierem ten z brwiami, który był misiem koala w Polskim zoo. Nigdy ich, bandytów, nie rozróżniałem.

– Cześć, Paweł – mówi Jarek.

– Cześć – Niemowa odpowiada tak cicho, że siedzący po drugiej stronie pomieszczenia mogą mieć wrażenie, że tylko poruszył ustami.

– Dawno cię nie było – dodaje Jarek i teraz nawet ja nie słyszę słów Niemowy.

Szatan kontynuuje:

– Z żoną nie jest dobrze. Trochę podobnie jak u ciebie, Michał. To znaczy Kamila nie zna mojego picia. Oczywiście widziała mnie w paru akcjach, bo przecież imprezy, bo to samo towarzystwo. Ale to nie była część jej życia. A teraz ma potworną jazdę, że ja zaraz pójdę się najebać. Pilnuje mnie, dzwoni, sprawdza, gdzie jestem. Chce mnie samochodem wszędzie odwozić. Tu chciała mnie przywieźć. Czasami przysuwa się do mnie, myślę, że chce mnie pocałować czy coś, ale jej chodzi o to, żeby mnie powąchać. To jest zajebiście, ale to zajebiście trudne życie, takie na polu minowym. I jasne, że… Opowiadałem tutaj nieraz, jak było z Sandrą. Jedna wielka patologia i toksyk. Bicie, rzucanie przedmiotami, awantury, jakbyśmy byli małżeństwem, jakby to się miało skończyć w sądzie… Ale, kurde, tam był jednak luz. Mogło się wszystko wydarzyć, ale był luz. Nie musiałem chodzić na palcach. Mogłem mówić, co mi się podobało. No i rżnięcie. Przepraszam. Stosunek płciowy. Nie wiem, jak to powiedzieć. Kurwa… przepraszam – kompletnie się potyka.

– Po prostu seks – podpowiada Jarek.

Szatan kiwa głową. Rozgląda się po wszystkich.

– Seks był niesamowity – mówi w końcu i wypuszcza powietrze, po czym rozpiera się na fotelu, jak zwykle. – Śni mi się ten seks. Budzę się w nocy i muszę iść do łazienki sobie, przepraszam, ulżyć. A potem i tak nie śpię do rana.

– To wszystko? – pyta Jarek.

– W kapeli w porządku. Dużo lepiej. Przemyślałem sobie to i owo. I powiedziałem im: Bloodspawn to rodzina, a potem wprowadziłem, po raz pierwszy, równy podział. Oprócz tantiem autorskich, oczywiście. Ale wykonawcze, koncert, honoraria są po równo. Niech mają. Trudno. Ja się najadłem. Zresztą nie o to chodzi. No i już nie ma chlania w garderobie ani w busie, a w hotelu wszyscy idą grzecznie w swoją stronę. A ja na basen albo na siłownię. To wszystko. Dzięki.

– Dzięki – powtarzają wszyscy zgodnie, poza Cugusiem, który znowu coś bazgrze, wysuwając koniuszek języka, i Niemową, który gapi się na nas zza okularów.

– Nadaj kierunek – prosi Jarek.

Szatan pokazuje na Helenę. Ona jako jedyna wygląda dziś ładnie. Na ustach jak zwykle ma krwistoczerwoną szminkę, ale o jakimś wyjątkowo przyjemnym odcieniu, pofalowane blond włosy spięła w kok, zdjęła połowę biżuterii, a ta, która została, dalej miło chrzęści przy każdym jej ruchu. Na szyi ma jedwabną apaszkę, jakby chciała coś ukryć, skaleczenie, bliznę. Bardzo mało jest teraz takich kobiet, myślę. Nie ma w niej nic wulgarnego. Mogłaby być piosenkarką z lat osiemdziesiątych, jak Trojanowska albo Jurksztowicz, tylko jest od nich bardziej zwiewna, eteryczna. Widzę ją na matowym zdjęciu na okładce starego winyla leżącego gdzieś w antykwariacie. Łatwo mógłbym się w niej zakochać. My, alkoholicy, w ogóle zakochujemy się bardzo łatwo. Często w pierwszej lepszej istocie, w ptaku, który przelatuje obok, w przebiegającym psie, w jakiejś zamazanej sylwetce na horyzoncie.

– Helena, alkoholiczka. Nie wiem. Powinno być dobrze, a nie jest dobrze. I z tego powodu jest mi najtrudniej – zaczyna.

Jarek już przygotowuje chusteczki. Helena zawsze płacze.

Najgłośniej rozpłakała się na początku. To wciąż były pierwsze tygodnie terapii; pewnego dnia przyszła i powiedziała, że zapiła – oczywiście ze swoją mamą. Tego dnia każdy, łącznie z Jarkiem, powiedział jej w zwrotce: Helena, twoja mama wychowała cię na pijaczkę, aby mieć kumpelę do picia. Jest chorą, która zaraża. Helena zaczęła płakać, krzyczeć, że nikt nie ma prawa obrażać jej matki; w końcu wstała i wybiegła, trzaskając drzwiami. Myśleliśmy, że nie wróci, ale wróciła. Po miesiącu.

– Powinnam się cieszyć, a się nie cieszę.

– No mów, kotek – zachęca ją Sylwia. Kładzie jej dłoń na plecach, jak dziecku.

– Poznałam kogoś. Bardzo fajny facet. Tinder, nie śmiejcie się. – Chrząka. – Ja byłam strasznie zrażona już do tych tinderowych znajomości. Najlepsze, co tam można znaleźć, to seks. Jak trwa dłużej niż kwadrans i nikt cię potem nie zamęcza, to w ogóle jest super. A teraz było inaczej, zupełnie inaczej. Była fajna kolacja, jakieś kwiaty i jakiś taki urok osobisty, pomimo że to młody facet, niewiele starszy ode mnie. Naprawdę potrafi się zachować. W ogóle na początku myślałam, że jest taki… zbyt grzeczny.

Uśmiecha się delikatnie, tylko do siebie, a że nie nałożyła dziś tyle podkładu co zwykle, widać, że trochę się czerwieni, i jest to potwornie urokliwe. Ta myśl o zakochaniu się przypomina różową pianę, którą ktoś wpuścił mi przez uszy do głowy; na krótki moment nie ma we mnie nic oprócz tej piany, i jest to miłe, niewinne uczucie, jak wypicie szklanki szampana dla dzieci. To nic groźnego, W końcu grupa trwa cztery godziny. Ludzie mówią powoli. Głowa musi się czymś zająć, dlatego skupia się na tym, co najwyraźniejsze, na apaszce, na czerwonej szmince.

– No ale szybko okazało się, że nie jest – mówi cicho i Sylwia też się uśmiecha. – Potem drugie spotkanie, trzecie. I powinno być super, nie? Powinnam fruwać ze szczęścia, czuć motylki w brzuchu, leżeć w nocy, czekać na wiadomości. A zamiast tego jest strach. Bo ja nigdy nie byłam z nikim dłużej niż miesiąc, dwa. Zawsze na końcu był niesmak, a czasami nawet ból. I potem o tym wszystkim mówiłam mamie, a ona powtarzała: jeszcze przyjdzie twój czas, to jeszcze nie to, nie rzucaj się na pierwszego lepszego jak ja na ojca… Lęk, że ja się po prostu do tego nie nadaję. Że nie umiem poczuć tego, co trzeba. Nie mam tego w sobie. A on pisze, dzwoni. Boi się, myśli, że go olewam. Dlatego strasznie się stara, czaruje. Wysłał mi kwiaty kurierem do pracy. Koleżanki na trzy dni miały temat.

Wstaje, bierze sobie chusteczkę, wyciera nos. Sylwia patrzy na nią z troską.

– No i to niepicie. Już się czegoś domyśla, nie jest przecież głupi. Ja na każde spotkanie przyjeżdżam autem. Godzinę jak idiotka szukam miejsca do parkowania, bo to taka pora, a potem coś ściemniam, wykręcam się, że muszę jechać do rodziców, bo chorzy, bo coś tam. Przecież jest Uber, raz mu się wymknęło. On lubi dobre wino. Ja też lubię. Widzę, że wkurza go, że pije sam, i mnie też to wkurza, że on się wkurza. No ale co, mam mu powiedzieć na trzeciej randce? Ja, Helena, alkoholiczka, cała młodość przepita, pierwsze odtrucie w Wesołej w wieku dwudziestu czterech lat, i jeszcze jestem z tego teraz dumna, patrz na mnie? – zaczyna modulować głos, wygłupiać się, to u niej rzadkie.

Wszyscy się uśmiechają.

– Ja tak nie umiem – mówi i dodaje bardzo smutnym głosem: – Ja chyba nic nie umiem.

– To wszystko? – pyta Jarek.

Wszystko. Teraz kolej Jarka. Przez chwilę go nie ma, wyłączył się, zagapił w coś niewidzialnego. Teraz widać, że wraca, zbiera myśli. Jest w nim jakaś słabość. To również nie jest jego dzień. Patrzy na butelkę z napojem izotonicznym, chce wziąć łyk, ale w końcu ją odstawia. Dziś mu nie smakuje.

– Jarek, alkoholik, narkoman. Straszne awantury z matką moich córek. Przestaję trochę rozumieć. To znaczy, przestałem rozumieć bardzo dawno temu i właśnie wtedy się rozwiodłem. Potem były takie rozwiedzione relacje przez wiele lat. Raz lepiej, raz gorzej; milej, chłodniej. A teraz jest tak, jakbym przeżywał od początku to samo. Znowu te emocje. Patrzysz na tego człowieka i myślisz: kto to w ogóle jest, co ona robi w moim życiu? Przecież to jakiś absurd. To ktoś zupełnie obcy.

Zdejmuje okulary, przeciera. Niewiele jest w nim teraz z surowego samuraja. Maska na moment się zsuwa, pokazując normalnego typa pod spodem, grubego, łysego i brodatego niedźwiedzia, zawsze ciut głodnego i wkurzonego. Ta jego normalność sprawia, że czuję się jeszcze gorzej. Dryfujący w próżni, pozbawiony oparcia.

– I jak to się wszystko stało? Pytania, ciągłe pytania. A za dużo pytań, jak wszyscy wiemy, to nie jest nic dobrego. – Kręci głową.

Nie lubię tego. Musi być silny dla nas. Mam ochotę mu powiedzieć, żeby przestał się nad sobą użalać. Dzięki Bogu, zaraz się opanowuje.

– Ale będzie dobrze. To nie są żadne problemy – mówiąc to, patrzy na mnie. No tak. Przecież teraz to ja jestem tym z prawdziwymi problemami.

Od samego tego spojrzenia na języku czuję smak gorzały.

– Marcin? – rzuca, chociaż zgodnie z kierunkiem nadanym przez Szatana przede mną jest jeszcze Niemowa, który skamieniałą gębą wpatruje się w czubki swoich butów.

– A Paweł? – Pokazuję na niego palcem.

– Paweł? Chcesz nas zadziwić i cokolwiek powiedzieć? – pyta Jarek.

Niemowa porusza ustami, z mojej perspektywy wygląda to, jakby wypowiadał słowo „dobrze”. Po kilku sekundach już wiadomo, że to tyle z jego strony. Jarek wraca wzrokiem na mnie.

– Nie wiem, czy chcę mówić.

– Nie chcesz, ale musisz.

Ma rację. Jestem im to winien. Biorę wdech. Powietrze ma smak kurzu, pleśni, niepranej tapicerki.

– Po pierwsze… Po pierwsze to Marcin, alkoholik. To moja wina, że Jadzi tu dzisiaj nie ma. Ja ją w to wciągnąłem i stało się… Ja obiecuję, że dorwę tych… Pracuję nad tym. Pracuję nad tym z najlepszym policjantem od tych spraw – zacinam się, panicznie szukając wzrokiem dookoła siebie jakiegoś bezpiecznego punktu, na którym mógłbym zawiesić wzrok.

– Ale Marcin, do cholery, nie obwiniaj się, przecież to nie ty ją pobiłeś – mówi kategorycznie Sylwia. – Wiadomo, co z Piotrkiem? – pyta.

Nic nie wiadomo. Nie wiem, od czego zacząć. Patrzę w lewo. Jebany Niemowa. Nie mógł raz, jeden jedyny, czegokolwiek z siebie wydusić? Po to, bym mógł zebrać myśli? Przecież umie mówić po polsku. A jeśli nie umie, to co w ogóle tu robi?

Trudno mi się oddycha, powietrze musi się przedrzeć przez kamienie zatykające usta i nos. Jarek znowu kładzie łapę na kartonowym opakowaniu. Idź w cholerę z tymi chusteczkami.

Za oknami jest ciemno, nie ma nic poza tym pokojem, za ścianami drży próżnia. W końcu zaczynam.

– Ja wiem, że on się znajdzie, wiem o tym. Tak jak Helena, na początku biczowałem się za to, że nic nie czuję. Myślałem, że powinno boleć bardziej. Do tego zapiłem, tak więc byłem gigantycznym wyrzutem sumienia. Ale potem, nagle, może wtedy, gdy znalazłem ten portfel na dworcu, może trochę później… pojawiło się coś jeszcze.

Milknę. Dziura w głowie, przerwa. Szukam słowa na to, co się pojawiło. Oczywiście nic się nie pojawiło. Jest tylko to słowo, które już miałem gotowe, a które nagle się zgubiło.

– Pewność. Pewność, że jestem absolutnie, ale to absolutnie pewien, że Piotrek się znajdzie. Że gdzieś jest, że się boi, że coś go boli, że ktoś go, nie wiem, pobił…

Opowiadam o tym, czego się dowiedziałem na temat pracy Piotrka i Stowarzyszenia Lokatorów. I znowu muszę przerwać, jakaś blokada, gardło wypuszcza tylko ciche czknięcie. Muszę się napić. Jarek kiwa głową. Wychodzę. Piję. Nie pomaga. Wracam.

– Pomogę mu. Pomogę Piotrkowi. Wiem to. Ta pewność, kurczę… Nigdy nie czułem niczego takiego. Mam światło w środku, po raz pierwszy. W chlaniu miałem momenty, w których nie byłem pewien, jak się w ogóle nazywam, gdzie mieszkam. Jakbym miał alzheimera. Nie umiałem rozpoznać… Nieważne. Teraz wiem, że będziemy znowu rodziną, Marta, Ulka, on, ja, Kinga… Jestem blisko. I ci ludzie, którzy nam go zabrali…

Znowu szukam słów. Rozglądam się dookoła, może jakieś wisi w powietrzu, ale niestety. Myślę o Kruszynce na krześle. Myślę o tym, że kłamię. Kłamię bez przerwy. Nie robię nic innego.

– Dopóki Piotrek się nie znajdzie, nie chcę tu przychodzić – mówię.

– Ostatnio stwierdziłeś, że gdy się znajdzie, to się napijesz – przerywa mi Jarek. Łamie porządek, aby to powiedzieć, porządek, którego sam tak mocno pilnuje.

Nie wiem, co mu odpowiedzieć. Tak, to celna uwaga, ale równie dobrze Piotrek może nie znaleźć się nigdy.

Kłamię, bo chcę, aby mi wybaczyli.

– Zmieniłem zdanie.

Kłamię, bo przynajmniej tyle mogę zrobić, aby było lepiej.

Sylwia klaszcze w dłonie, uśmiecha się. Może rzeczywiście jest trochę lepiej.

– To wszystko? – chce wiedzieć Jarek.

Kłamię, bo tylko tyle mi zostało.

– Dziękuję – mówią wszyscy.

– To teraz zwrotki czy przerwa? – pyta Jarek, ale nie słucha tego, co odpowiemy, bo przerwa i tak będzie później.

Czuję się lepiej. Kłamstwo krzepi, chociaż pod nim jest otchłań. Mam w środku ogromną czarną dziurę, można byłoby wrzucić tam wszystko.

Cuguś odrywa się od bazgrania i omiata nas wzrokiem komika na scenie, który zaraz zacznie pluć w publiczność, doprowadzając ją tym do zbiorowego orgazmu. Kiwa głową do Niemowy.

– Dobrze cię widzieć. Jak zwykle świetna wypowiedź, nic dodać, nic ująć.

Wszyscy starają się nie parsknąć śmiechem, bo przecież niewykluczone, że Niemowa jest w środku potwornie wrażliwy.

Następnie Cuguś odwraca się do Kuby. Nie pamiętam, o czym mówił Kuba. Coś o ojcu, nic szczególnego. Nie słuchałem go, przez pierwsze pół godziny nie mogłem się na niczym skupić – myślałem o domu w Podkowie, o tej dziewczynie, Ewie. Teraz znowu o niej myślę. Najchętniej pojechałbym tam i ją pobił. Na początku boję się tej myśli, ale potem już nie.

Wyobrażam sobie, że wrzeszczę na nią, rozpierdalam tę kuchnię, daję kopa w te drzwiczki ze sklejki, za którymi jest kosz na śmieci, jednego, drugiego, trzeciego, wypieprzam rzeczy z lodówki, rozrzucam dookoła te sterty gazet, opakowań i nazbieranego gówna, że biję ją, a ona w końcu, przerażona, mówi mi, co się stało. Nikt nas nie widzi i nie jest w stanie mi przeszkodzić. Wiem już, gdzie jest Piotrek, ale muszę ją ukarać. Biję ją dalej.

Otrząsam się z tej myśli, biorę nagły wdech, jakbym wypłynął na powierzchnię brudnego bajora.

– Wciąż jestem wściekły na to, co powiedziałeś ostatnio. – Cuguś patrzy Kubie w oczy, który od tego spojrzenia aż wciska się w kanapę. Nie jest już tak cwany jak ostatnio. – To, co powiedziałeś o ojcu… No współczuję ci, tyle. Ale wciąż mam do ciebie żal. Nie sądzę, aby moje życie to była realizacja jakiegoś stereotypu. Nie myślę o żadnych stereotypach, Kuba. Kiedy ktoś cię bije, molestuje, wyzywa, to nie myślisz, że to banalne, że to już było grane. I naprawdę pierdoli mnie to, jak twoim zdaniem powinien wyglądać gej, facet, człowiek.

– Język – upomina go Jarek.

– Pierdoli mnie język – mówi Cuguś. – Ja mam swoje uczucia, swoje błędy, swój syf. Tego się nauczyłem na terapii, że to jest moje, nikogo innego. I dam ci radę…

– Nie dajemy rad – znów przerywa mu Jarek.

– Idź sobie na miasto, odwiedź branżę, pogadaj z chłopakami. Bo w tym swoim małżeństwie z Jacusiem to jesteś tak prawilny, że zaraz się do PiS-u zapiszesz.

– Ej! Panowie. Spokojnie – Sylwia podnosi głos, karci ich.

– Tyle, dzięki – mówi Cuguś.

– Dzięki – burczy Kuba, tak cicho, że prawie go nie słychać.

Cuguś wodzi wzrokiem po kolejnych ofiarach, po Michu, Sylwii, ale oni nie powiedzieli dzisiaj nic ciekawego. Natomiast Cuguś jest dziś złośliwy, niedobry. W końcu dostanie za to kopa, ale ma to gdzieś. Jest pobudzony, może trochę naćpany, nawet nieintencjonalnie, może po prostu ma nowe leki. Jarek w pewnym momencie go spacyfikuje, ale jeszcze nie teraz.

– Hela.

Helena krzywi się, nie cierpi tego zdrobnienia, użył go specjalnie.

– Helena – prosi go.

– Hela, słuchaj, to i tak skończy się źle – zaczyna, szczerzy zęby. Robi to rzadko, bo ma aparat; kiedy tak się uśmiecha, to już w ogóle zamienia się w laleczkę Chucky.

– Dzięki – odpowiada od razu, jakby chciała to przerwać.

– Nie, poczekaj. Skończy się źle, bo wszystko się skończy źle, tak? Nie chodzi o to, że on okaże się jakimś sadystą, alkusem, że cię będzie bił… Ale zobacz, nawet jeśli doczekacie się dzieci, wnuków, pięknie przeżyjecie następnie pięćdziesiąt lat, to i tak na końcu ktoś z was odwali kitę pierwszy, prawda? Chyba że razem połkniecie truciznę, no ale też nie jest to żaden happy end. Rozumiesz, co próbuję powiedzieć?

– Prawie nigdy nie rozumiem, co ty próbujesz powiedzieć, Cuguś. – Helena kręci głową.

– Nie odzywamy się w trakcie wypowiedzi – upomina ją Jarek.

Cuguś rozpiera się na kanapie. Odkłada rysunki obok siebie, już zupełnie wyluzowany. Wie, że chroni go regulamin.

– Chcę ci powiedzieć, że masz jedno życie. I będzie źle, prędzej czy później. Podoba ci się? Seks jest okej? Po co dorabiać do tego jakąś filozofię? Że powinnaś coś czuć, a nie czujesz? Przestań tak myśleć, to debilne.

– Nie dajemy rad – przerywa mu Jarek.

– W ogóle w tym całym trzeźwieniu jest za mało luzu, radości życia, nie sądzicie? – zwraca się do wszystkich.

Nikt nie odpowiada. Cuguś wyciąga z kieszeni paczkę gum do żucia, zaczyna się nią bawić.

– Nie to, że kogokolwiek namawiam, aby zapił albo zaćpał. Ja nie zamierzam, bo skończyłoby się to razem ze zgonem. Ale czasami tak siedzę i wyobrażam sobie was, jak byliście najebani i naćpani. I wiecie co, wydaje mi się, że momentami mogliście być fajniejsi, niż teraz jesteście. Rozumiecie?

Rozumiem. Jasne. Za to cała reszta wydaje się mocno zbulwersowana. Jarek obserwuje go znad lekko zsuniętych okularów, niczym ornitolog wpatrzony w małego, barwnego ptaka.

– Siedzę tutaj co tydzień i słucham tych waszych smutów, i za każdym razem zadaję sobie pytanie, po co my to sobie robimy. Poznałaś fajnego faceta, Hela, i teraz siedzisz i rozkminiasz, jakbyś normalnie była zakonnicą, która musi przerwać jakieś śluby. Nie możesz się z nim po prostu bzykać?

– W ogóle nie słuchałeś tego, co mówiłam. – Helena robi się zdenerwowana, czerwień policzków wybija jej spod podkładu, jej dłonie zaczynają pląsać w nieskoordynowanym tańcu.

– Radość życia. Jakiś uśmiech, nie wiem, luz. Ja rozumiem, Marcin ma prawdziwy problem. Ten syn i tak dalej. Ale reszta?

Zapada ciężka cisza. Tylko Michu, wbity w róg kanapy, głośno beka, przykłada sobie dłoń do ust, ale za późno, jedyne, co mu pozostaje, to cicho przeprosić.

– Ty dajesz się gwałcić sadyście, Cuguś – mówi cicho Kuba.

Cuguś puszcza to mimo uszu, przenosi wzrok na Szatana.

– Adam, spotkaj się z tą dziewczyną. Co ci szkodzi. Może będzie super seks, może spędzicie fajny wieczór, przy okazji wytłumaczycie sobie parę spraw. A może ona też się zmieniła, może też jest już kimś innym. Będziesz tkwił w czymś kiepskim tylko dlatego, że wydaje ci się, że masz spokój? Bo w tym akurat związku się nie napijesz? Bo to cię trzyma? Ale bzdura, ja nie mogę. Jak masz się napić, to się napijesz. Jak masz się nie napić, to się nie napijesz. Proste.

– Darek, nie dajemy rad – jeszcze raz upomina go Jarek.

– Może to powinien być temat dzisiejszych zajęć? Radość życia? – Cuguś się uśmiecha. Wkłada sobie gumy do ust, trzy naraz.

– To wszystko, Darku? – Jarek przeciera sobie okulary, chociaż wcale nie są zaparowane. Jest na niego zły. Wszyscy są na niego źli. Oprócz mnie.

– Słuchaj, za daleko lecisz, Cuguś, za daleko – wzdycha Sylwia.

Przechyla się do niego, patrzy mu w oczy. Ona sama ma dziś w spojrzeniu czarną, smutną mgiełkę. Też się coś stało. Nie chciała powiedzieć. Jakieś nieudane spotkanie z kochankiem, coś z rodziną, jakaś przykrość. A może po prostu ten zwykły codzienny kwas, który nas wyżera, kapiąc wciąż w to samo miejsce, na splot słoneczny, codziennie po kropli.

– Opowiadałam ci, jak wspólniczka znalazła mnie w biurze, zaszczaną? Jak kupiłam sobie butelkę wina, bo sprzedałam fajną nieruchomość z ładnym procentem. Ale butelka wina to było za mało. Więc kupiłam butelkę, kuźwa, wódki. Ale miałam radość życia. Zajebiaszcze, kuźwa, szczęście.

– Jezus, Sylwia. – Cuguś przewraca oczyma.

– Nie Jezus i nie Sylwia.

– Pilnujemy porządku – mówi Jarek.

– Ale on nagle podważa wszystko, o czym mówimy tu od lat. O czym on w ogóle pierdoli, Jarek?

– To już wszystko? – pyta Jarek Cugusia. Tak naprawdę nie pyta, tylko każe mu się zamknąć.

– No fajnie. Widzę, cenzura. – Ten klaszcze w dłonie, uderza plecami o oparcie kanapy – Spotykamy się tu chyba, by mówić o tym, co czujemy, czy nie?

– Czujesz, że nie masz radości życia, Darku? – pyta go Jarek.

– Nie, czuję że ta sytuacja, to miejsce, nie ma w sobie radości życia – prostuje Cuguś.

Mierzą się spojrzeniami, jak kowboje w starym westernie, stojący na głównej drodze jakieś nędznej mieściny.

– Jeśli chcesz, możesz tu zrobić kolorowe dekoracje. Wiesz, balony, girlandy. Znasz się na tym. Kup jakieś ciasto. Albo najlepiej zrób sam. Wszystkim będzie bardzo miło – odzywa się Jarek.

– Tak, nabijaj się ze mnie dalej – piszczy Cuguś. – Proszę bardzo.

– Nie nabijam się. Nigdy się nie nabijam. Znasz mnie długo i wiesz, że nie mam żadnego poczucia humoru.

– To wszystko. – Cuguś prycha jak jakiś mały, wściekły ssak, bierze do ręki swoje bazgroły i zatapia się w nich z powrotem. Wszyscy patrzą, jak przykrywa coś gwałtownymi ruchami długopisu, w końcu przerywa arkusz, wstaje i wściekły zgniata go w kulkę, wrzuca do kosza, po czym bierze plik kartek z leżącej na szafce ryzy, przygotowanej jakby specjalnie dla niego.

– A czy ja mogę? – Sylwia podnosi rękę, a gdy Jarek kiwa głową, spogląda na mnie. Ma w oczach zmęczone współczucie: takim wzrokiem patrzy się na wiecznie niegrzeczne dziecko, które kopiąc w czyjeś zabawki, skręciło sobie nogę w kostce. – Ja do Marcina – mówi.

Kiwam głową, szybciej niż Jarek. Przez chwilę wydaje mi się, że Sylwia chce wstać i mnie, nie wiem, objąć. W nosie odzywają mi się jej perfumy i kremy, przypominam sobie szpital, zadrutowaną głowę Jadźki.

– Po pierwsze, to nikt ci nie ma za złe tego, co stało się z Jadzią. Wbij sobie to do łba. Wszyscy naprawdę przeżywamy to, co się dzieje.

– Dzięki – szepczę. Nic, co powie, nie zmieni tego, co czuję. Ona ma mi to za złe, widziałem to w tym szpitalu. Oni mają tego dość, widzę to teraz. Wszystko i tak ścieka do czarnej dziury, którą mam w brzuchu.

– Ale muszę też powiedzieć… – Zastanawia się, zawiesza głos. – Słuchaj, jak palnę coś takiego wiesz, głupiego, obraźliwego, to przerwij i powiedz mi, że głupoty pieprzę, okej?

– Okej. – Kiwam głową.

– Wiesz, to może spaczenie takie od kryminałów, mnóstwo tego czytam, taki trochę nowy nałóg mi się z tego zrobił, no ale… ale wiesz, na to, co się dzieje z Piotrkiem, z jego zniknięciem, też patrzę jak na taką sprawę kryminalną.

– Przynajmniej ty. – Uśmiecham się.

– Mówiłeś, że z jakimś najlepszym policjantem nad tym pracujesz – wtrąca się Michu, do tej pory milczący, wbity w przyciasny blezerek i wciśnięty w sam róg kanapy.

– On nie jest pewien, czy to sprawa kryminalna – odpowiadam.

– Więc wiesz… zaczęłam sobie na to wszystko patrzeć. Na te wszystkie informacje, które zebrałeś, na tę Podkowę Leśną. No więc logiczne jest, jak na mój rozum, że Piotrek się w coś wplątał. Jest to związane z nieruchomościami, z aferą reprywatyzacyjną, tak? Ja wiem, że tam jest smród cały czas. Przecież ja żyję z tego, że mam mieszkania. Wiem, jacy ludzie się tym zajmują. Sama nigdy nie miałam syfu na rękach, ale ludzie mieli. Dla niektórych skrzywdzić człowieka, wywalić go, to jest nic. Przejmował taki skurwysyn, przepraszam, no ale innego słowa nie ma, kamienicę, starszym ludziom odcinał wodę, prąd, srali, za przeproszeniem, pod drzwi, rzucali petardami w okno. Tam są potworne pieniądze, niebywałe, przecież za Gronkowca oni normalnie chcieli z bandytami wieżowce stawiać obok Pałacu Kultury, na tej samej działce. Mam dalej gadać?

– Jasne – potwierdzam.

– No i ja to widzę tak: on się w coś wplątał, nie chciał wam nic mówić. Zwolnił się z tej roboty, zaczął jeździć do Podkowy, do tej działaczki i jej córki. Wpadł na jakiś grubszy syf. Uwzięli się na niego. Dopadli go tego samego wieczoru, kiedy się z nim spotkałeś, może właśnie na Centralnym. Była ta awantura, którą pamiętasz. Próbowałeś go bronić, szarpałeś się, dostałeś w gębę.

– Ja nic nie pamiętam, Sylwia, bo dałem w banię.

– Dałeś, bo nie wytrzymałeś. Ja teraz nie o tym. I zobacz, do tej pory się zgadza, tak? To znaczy, zgadza, przepraszam, że tak gadam. Ale układa mi się to w ciąg wydarzeń. On im pewnie uciekł na tym dworcu. Szukają go tak samo jak ciebie. Może nawet specjalnie wyrzucił ten dowód, aby ich zmylić.

– Nie wpadłem na to – przyznaję.

– No i obudziłeś się w jego mieszkaniu, to też logiczne, bo poszedłeś go tam szukać. Też bym poszła. Każdy by to zrobił.

– Mogło tak być – wzdycham. Zaczynam być zmęczony. Rzeczywiście zaczyna mnie wkurwiać. Nakręca się tym, ćpa to, robi sobie z tego telewizję.

– Ale jedna rzecz. Te prześcieradła.

– No, co z nimi?

– Czyja krew jest na nich?

– Mówiłem. Moja albo jego. Trudno powiedzieć.

– Więc się nimi opatrywałeś, tak? I potem próbowałeś je wyprać? – pyta.

Już wszyscy się w to wkręcili, jak w serial na Netflixie. Pizzy im brakuje, do cholery, może pójdę i im zamówię. Noga chodzi mi, ubija podłogę. Jarek powinien jej przerwać, zwrócić jej uwagę, tyle że sam się wciągnął, gapi się to na mnie, to na nią.

– Być może – odzywam się spokojnie – ale tej krwi było tam bardzo dużo.

– Dobrze, więc jeszcze raz, załóżmy, że to jest krew Piotrka, że go poranili, pokaleczyli. No ale co, ten ktoś, ci ludzie, wzięliby to prześcieradło i zanieśli do jego mieszkania? Razem z tobą? Po co? Bez sensu, prawda?

– Nie wiem – cedzę przez zaciśnięte zęby. Niech ktoś jej przerwie, bo gdy ja to zrobię, zrobię to brzydko.

– O co mi chodzi: może Piotrek zrobił to sam? – Teraz oczy jej błyszczą, mówi głośno, jest tak podekscytowana, jakby rozebrał się przed nią Brad Pitt.

– Co zrobił sam, Sylwia? – Wszystko zaczyna drżeć, jak powietrze nad ogniskiem, robi się strasznie jasno.

– Zaniósł to prześcieradło? Wykorzystał to, że jesteś pijany?

– Po co? – Boże, jak ona mnie męczy. To nieprawdopodobne.

Wyobrażam ją sobie w dekoracji starego serialu, takiego, który zawsze dawali w telewizji specjalnie z okazji moich kaców: wiktoriańskie wnętrze, do środka wchodzi Sylwia ucharakteryzowana na Sherlocka Holmesa, w płaszczu i czapce myśliwskiej, z fają w gębie. Rozgląda się, po czym, kręcąc przyklejonym wąsem, studiuje plamę krwi na zapchlonym dywanie, a tuż za nią wbiega zdyszany i spocony Niemowa w stroju Watsona; nie wiem, czemu akurat Niemowa, ale niech będzie. Sylwia/Sherlock pokazuje palcem na krew i z wyrazem zadowolenia na twarzy mówi:

– Chodzi mi o to, że być może Piotrek upozorował swoje zniknięcie. To jedyne wytłumaczenie, rozumiesz?

– Nie wiem, może. Może tak, a może nie.

Jestem bezbronny. Film w mojej głowie zaczyna śnieżyć.

W środku mam tylko kłamstwa i żarty, które opowiadam w myślach sam sobie, tańczą dookoła czarnej dziury, trzymając się za ręce, podobne do grupki zdeformowanych przedszkolaków.

– Sylwia, to była informacja zwrotna? – Jarek ciężko wzdycha. Czasami widać po nim, że owszem, troszczy się o nas, lubi nas, ale również ma nas wszystkich za kompletnych debili. Mnie to akurat nie przeszkadza, w moim przypadku ma dużo racji. Ale innym często się to nie podoba.

Może nawet go nie cierpimy. Może nawet wykształcił w nas trochę syndrom sztokholmski.

– Nie wiem, co to było – odpowiada. Jest odrobinę zażenowana tym, co powiedziała, ale i podekscytowana. Bardzo chciałaby mieć rację. I chce pomóc.

– A ja wiem. To były głupoty, których naczytałaś się u tych wszystkich Mrozów i Larssonów. – Jarek poprawia okulary na nosie. – Nie żadna informacja zwrotna.

– A jeśli jest, jak mówię, to co? – naskakuje na niego. – To chyba wtedy mu pomogę, co nie?

– Może. Może też być tak, że wcale tak nie jest. I wtedy to, co mówisz, okaże się tylko głupie i okrutne.

– Nie rozumiem. – Kręci głową.

– Dajesz mu nadzieję, Sylwia – tłumaczy Jarek – do której nie ma przesłanek.

– Gdyby nie nadzieja, nikogo z nas by tu nie było – odpowiada Sylwia.

Jarek zastanawia się przez chwilę. Sam bierze chusteczkę, wyciera nos.

– Mam inny pogląd na to, dlaczego wciąż tu jesteśmy – mówi cicho, jakby do siebie, po czym głośniej dodaje: – Mogę? Teraz ja?

Nikt nie protestuje.

– Nie sprawia mi to frajdy, to bycie ostrym – zaczyna, rozglądając się po nas. Nawet się przy tym uśmiecha.

– No, na pewno – komentuje Sylwia.

– Może czasami. – Jarek się uśmiecha. Sylwia prycha. Jarek kieruje wzrok na Szatana.

– Adam. Słucham cię i tak mi się wydaje, że ta dziewczyna, o której mówisz, to nie jest prawdziwa osoba. To znaczy, ta prawdziwa osoba gdzieś tam jest, żyje, oddycha, coś robi, coś myśli. Dba o siebie, nie dba o siebie, nie wiadomo. Ale dziewczyna w twojej głowie to ktoś inny. Twarz na etykiecie.

– Nie rozumiem. – Szatan kręci głową. – Jakiej etykiecie?

– Takiej, co jest na flaszce.

Szatan milczy, lekko się kuli. Denerwuje się.

– Wydaje mi się, że ty wcale nie tęsknisz za żadną byłą, tylko po prostu masz głoda. Wlecze się za tobą jak wielki cień, jak w tej reklamie serków waniliowych czy czegoś tam. Odwróć się i spójrz na niego. I odpieprz się trochę od siebie, bo inni się nie odpieprzą. Żona, kumple, nikt ci nie da spokoju, Adam. Sam sobie musisz dać spokój.

– Łatwo powiedzieć. – Noga Szatana znów bębni o podłogę.

– No to weź to powiedz, skoro łatwo. Odpieprzam się od siebie. Jestem silny i spokojny. Daję sobie luz i czas. Piję, jem, śpię. Potrafię odróżnić wymysły od prawdy. Dzięki. – Jarek ucina, zanim Szatan spróbuje mu przerwać. Przekierowuje wzrok na Helenę.

– Helena. To normalne, że są lęki. Zawsze to powtarzam. Nam jest bardzo trudno wchodzić w relację erotyczną, w romans. Po pierwsze, to jest wielki wyzwalacz. Te randki, numerki, kinka. To zawsze były wina, szampany, drinki. Robić to na trzeźwo to jak, nie wiem, myć się mydłem bez wody, co nie?

Helena kiwa głową.

– I te wszystkie emocje. Ten wstyd, czy ja dobrze wyglądam, czy na pewno się dobrze ubrałam. Lęk, czy mu się podobam, czy nie mówię głupio. A przecież mówię głupio, bo jestem spięta, bo się nie napiłam. Jest tak?

– Jest tak – odpowiada Helena.

– Przypominam wam, mówcie od razu. Jestem alkoholiczka, alkoholik. – Jarek poprawia okulary. – Jak ktoś się wzburzy, ucieknie, to znaczy, że to i tak by nie zagrało.

– Nie można zrobić czegoś innego?

– Można. – Jarek wzrusza ramionami. – Można zacząć pić. Chcesz zacząć pić?

Helena kręci głową.

– Bo jak chcecie, to nikt was nie trzyma. Idźcie i pijcie. Krzyż na drogę. Ale skoro tu jesteście, to znaczy, że nie chcecie, tak?

Wszyscy kiwamy głowami. Nawet ja. Chociaż oddałbym wszystko, aby się napić. Łyżkę ciała za łyk. Palec. Co tam palec. Oko, ucho. Jeden narząd za jeden łyk. Proszę, i zaznaczam, to nie jest moja ostatnia oferta.

Brzydkie, pokraczne dzieci tańczą dookoła czarnej dziury.

– Darek, popatrz na mnie. Zostaw te bazgroły, odłóż je na bok. No, już – Jarek mówi spokojnie jak do dziecka.

Cuguś to robi, po chwili, od niechcenia. Próbuje patrzeć gdzieś w ścianę, ale oczy Jarka są nieustępliwe, zmuszają, by w nie spojrzeć, dwa małe magnesy.

– Sylwia dobrze ci powiedziała. Wiesz, o czym mówisz, jak mówisz o radości życia.

– Nie chcę być zakonnikiem – odpowiada, ale Jarek mu przerywa.

– Wiem, o czym zaraz zaczniesz mówić. Wiem lepiej niż ty. Radość życia, luz, normalność. Picie kontrolowane. Winko tu, winko tam. A poza tym przecież ty wcale nie byłeś chory na alkohol. Ty się leczyłeś z koksu, xanaxu, emki, sremki, co tam teraz żre się w klubach.

Cuguś przełyka ślinę. Spuszcza wzrok, pokornie jak dzieciak, na swoje nowe, kolorowe trampki.

– Ciężko jest być mną na trzeźwo, wiesz? – odzywa się po chwili.

– Jasne, że jest ci trudniej. Jasne, że rządzą nami chuje, które chcą, aby tacy jak ty byli nielegalni. Ale to nie jest twój największy problem, Darek. Twój największy problem jest taki, że ty wciąż nienawidzisz siebie.

Cuguś podnosi głos, podrywa się, wybucha płaczem, takim z wściekłości, płaczem dzieciaka wykiwanego przez rodziców.

– Jak mam nie nienawidzić siebie, skoro nienawidzą mnie wszyscy dookoła?

Jarek podaje mu chusteczki. Cuguś szlocha, gwałtownie, cały podryguje od tego szlochu, jak garnek, w którym kipi woda.

– Ja ciebie nie nienawidzę – mówi Jarek. – Reszta też nie.

Sylwia przysuwa się do Cugusia, przytula go. On cicho zawodzi. Nie znoszę takiego płaczu, jestem wobec niego zupełnie bezradny, wina i panika podchodzą mi do gardła kwaśną falą i od razu myślę, że to ja, że to przeze mnie.

– Tego właśnie tu się uczymy: nie chować się, nie uciekać. Stawać twarzą w twarz. Patrzeć w oczy. Kiedy trzeba, parować ciosy. Ale też wyciągać dłonie. Uśmiechać się. A ty wyskakujesz jak filip z konopi i krzyczysz: nie, to jest jakieś pieprzenie w bambus, schowajmy się, ucieknijmy. Bo co? Bo byłeś w klubie i chciałeś wypić drinka, ale nie mogłeś? Bo ktoś ci zaproponował kreskę i musiałeś odmówić?

Cuguś wykonuje nieokreślony ruch głową.

– Twoje obecne życie to nie jest obchodzenie się smakiem. To nie w tym rzecz, że masz chodzić skwaszony, bo ja ci czegoś zabroniłem, bo ktoś ci zabronił. Twoje obecne życie to jest życie w prawdzie, Darek. Mieszkanie w posprzątanym domu. Praca. I w tym twoim życiu nie ma szans, aby ktoś cię nienawidził. Ktoś może cię nie rozumieć, ktoś może cię wyśmiać, ale nie ma szans, żeby cię nienawidził, to jest niemożliwe, rozumiesz mnie?

Jarek jest spokojny, a brzmi, jakby krzyczał, aż powietrze zastyga. Ma w sobie potworną moc, ukryty silnik, uruchamia go rzadko, ale gdy już to zrobi, rozumiemy, po co tu jesteśmy.

– Nikt nie może cię nienawidzić, bo żyjesz w prawdzie. I ty, i ty, i ty, i ty też. – Pokazuje po kolei palcami na każdego z nas. – Wszyscy, kurwa, żyjecie w prawdzie. – Kiwamy głowami, nawet Niemowa. I tylko Adaś mówi:

– Jasne. Tylko język.

Jarek się uśmiecha.

– Tak, język. Kurwa mać.

Pęka wielki, niewidoczny balon napięcia. Powietrze jest czystsze, bardziej rześkie. Cuguś przestaje płakać. Ociera oczy. Sylwia całuje go w policzek, on próbuje się uśmiechnąć, nawet mu wychodzi. A Jarek odwraca się do mnie.

– Nie mam pojęcia, co stało się z twoim synem, Marcin. Nie chcę zgadywać. Nie wiem, czy wszystko będzie dobrze. To, co mówisz, brzmi dziwnie. Jakbyś opowiadał coś, co nie dzieje się naprawdę, tylko film, który oglądałeś. Nie, nie unoś się, nie chodzi mi o to, że kłamiesz. Chodzi mi o to, że trudno mi to poczuć. Mówisz to, a ja czuję: obym nigdy nie przeżył czegoś takiego. Mam dwie córki. Wiesz, o co mi chodzi?

– Obyś nigdy nie przeżył niczego takiego – odpowiadam. Tylko czego? W czarnej dziurze, dookoła której tańczą małe mutanty, widać coś jeszcze ciemniejszego, czerń w czerni, plamę gęstszą od reszty, czarną jak ropa.

– Może ta sytuacja nigdy się nie skończy, może będziecie tak trwać, w niewiedzy, ty i twoja rodzina. Są takie historie. To się dzieje. Warto sobie to powiedzieć na głos, to zawsze pomaga: przyznanie, że najgorsza wersja wydarzeń jest możliwa. Wtedy można zrobić miejsce dla nadziei, pozwolić sobie na siłę, taką, która nie będzie tylko trwaniem. Nieśmiało i z wielką pokorą cię do tego zachęcam.

Pokój zaczyna się kręcić w rytmie tańczących dzieci. Łapię spojrzenie Micha. Niewiele dziś powiedział, nie dostał zwrotki, tylko siedzi rozlany na kanapie, znudzony jak na piątej godzinie opery; patrzy mi w oczy, po czym kieruje wzrok z powrotem na wyświetlacz telefonu. Trzymam się tego spojrzenia, tej zblazowanej gęby, jak brzytwy, aby nie wpaść do dziury, w objęcia tej czarnej rzeczy, która patrzy na mnie, która mówi do mnie coś dużo prostszego, niż to, co słyszę od Jarka, coś dużo bardziej czytelnego, coś strasznego.

– …czasami najtrudniej jest po prostu przypomnieć sobie, po co się jeszcze żyje. Ale my tutaj nie jesteśmy fanami łatwego – kończy Jarek.

– Nie, nie jesteśmy. – Sylwia kręci głową.

– Nie jesteśmy – powtarzam po nich, aby pokazać im, że słuchałem.

Mój własny głos dobiega z głębokiej studni.

A moje kłamstwa się śmieją. Ich rechot wypełnia głowę, pokój, Warszawę, wszystko dookoła. Nie, nie jest dobrze.

Nigdy nie było.

Nigdy nie będzie.

***

Budzi mnie mój własny ryk, tępy i bezkształtny, otwieram oczy i nie wiem, gdzie jestem, zaplątany w przepocone prześcieradło; „nieszczególnie” – to pierwsze, co majaczy mi w głowie. Nieszczególnie. Musiało mi się przyśnić, bo teraz wali mnie w czaszkę, od środka, wielki, tępy młot z napisem „nieszczególnie” wyrytym na przerdzewiałym obuchu.

Już pamiętam. Boże, jak sucho.

Jestem w mieszkaniu. Swoim. Macam ręką ciemność obok materaca. Kształt plastikowej butelki, niestety, pustej, muszę wstać, napić się z kranu. Przytykam usta do ciepłego strumienia, piję, nie wiem ile, strasznie długo, piję, piję, piję, dopóki nie zaboli mnie żołądek. Piję, chce mi się szczać. Szczam pod siebie i dalej piję. Żołądek mi pęka, woda z żółcią chlusta na podłogę, potem krew, potykam się, ląduję w tym gębą i tak umieram.

Nie wiem, o której dostaję esemesa. Czas został mi skradziony. Nie wiem, czy pewne rzeczy się stały, czy dopiero się staną.

Śnił mi się Piotrek. Byliśmy w tej restauracji, w której widziałem go po raz ostatni, stał na stole, ubrany cały na biało, a w twarz miał wbite igły, w równych odstępach, tworzyły na jego twarzy maskę jak z horroru.

Biegnę do łazienki, kosz na brudną bieliznę. Po ciemku wkładam ręce w ciepłe, śmierdzące ubrania. Szkło przynosi ukojenie, jest czymś pewnym, jeśli traktować je poważnie. Szkło uczy odpowiedzialności. Żaden pijak nie umarł od rozbitej butelki. Przynajmniej bez niczyjej pomocy.

Uszczypnięcie. Ciepło. Ból. Zapalam światło. Kurwa.

Wyciągnąłem rękę, aby pomóc mu zejść ze stołu, on złapał mnie za dłoń, ale zamiast tego lekko się na niej podciągnął, stanął na palcach, a następnie odepchnął się lekko od blatu i zawisł w powietrzu, parę centymetrów nad niedojedzonymi potrawami.

Na stole został odcisk butów. Widziałem go, rozpoznałem.

Nikt nie zwracał na nas uwagi.

Piotrek lśnił.

Zapalam światło, zaciąłem się w rękę, jest cała we krwi. Patrzę na kosz; pomiędzy skłębionymi skarpetami, gaciami i koszulkami są odłamki szkła. Szczypie. Nie ma sensu szukać tu bandaża, wody utlenionej, nie, nic z tych rzeczy. Może gdzieś się wala ibuprom, nic ponadto. Biorę ręcznik, pierwszy z brzegu, lekko daje grzybem, ale przynajmniej jest czysty, zawijam w niego dłoń, wracam do pokoju.

– Tato, chcę ci coś pokazać – powiedział Piotrek we śnie.

– Co? – spytałem.

– Chcę ci pokazać, jak to jest umrzeć.

– Dlaczego?

Puścił moją dłoń i znalazł się pod sufitem. Ledwo go widziałem. Wnętrze restauracji zamieniało się powoli w jakieś inne miejsce. W tym śnie również miałem krew na rękach.

– Bo całe życie próbowałeś się tego dowiedzieć – powiedział i zniknął, a ja znalazłem się na poboczu.

Gdy przychodzi esemes, znowu piję wodę z kranu, dłoń mam obwiązaną ręcznikiem. Stoję boso w kałuży własnych szczyn. Nie, jednak siedzę z powrotem na materacu. W głowie mam pełno bólu i ten ból ma swoją fakturę. Jest sypki. Jak opiłki.

„Oddzwoń”. To Karłowicz.

Próbuję oddzwonić, ale nie wiem jak. Nie wiem, jak się obsługuje telefon. Nie pamiętam, jak się oddzwania. Czy to już było, czy dopiero będzie?

W tym śnie przeniosłem się na ulicę, chyba Wisłostradę. Była noc, przede mną stało auto Robercika, sprasowane, jakby wykonane z papieru. Byłem w kołnierzu ortopedycznym, siedziałem w radiowozie, dmuchałem jakieś cztery razy. Powtarzałem im w kółko, że nie prowadziłem. Nie prowadziłem, wy, jebane skurwysyny. To on prowadził. On jest trzeźwy. Może i jest trzeźwy, ale teraz ma złamany kręgosłup, odpowiedział policjant. I nie tylko to, dodał drugi.

Piotrek lewitował obok nich, a oni w ogóle go nie widzieli. Unosił się lekko nad ziemią, z tymi igłami w twarzy.

– Byłeś nieustępliwy. Podziwiałem cię. Tak wytrwale szukać śmierci, tato. Niejeden by już dał sobie spokój. Ale ty szukałeś i szukałeś. Ten numer był jednym z moich ulubionych. Tylko szkoda Roberta.

– Przecież ty go nawet nie znałeś – powiedziałem.

– Już nigdy się z tego nie wyliże. Wiesz o tym. Będzie jeździł na wózku do końca życia. I nigdy ci nie wybaczy, nie odbierze od ciebie telefonu. Będzie próbował cię zaskarżyć. Wybroni cię adwokat, którego poleci ci Zbyszek, bo badanie wykaże, że Robercik również miał we krwi alkohol, co prawda, tylko ćwierć promila, ale zawsze, do tego znaleźli przy nim koks, mefedron i trawkę. Obdukcja nie wykaże niczego, co potwierdziłoby jego wersję wydarzeń: że go pobiłeś. Miał jakieś siniaki, ale u ofiary wypadku to przecież nic dziwnego.

Zmniejszył się. Wzleciał do góry.

– Nie ma znaczenia, czy coś było, czy dopiero będzie.

– Nieszczególnie – przyznałem mu rację.

– I śmierć jest wszędzie. Pamiętaj o tym. Nie ma co jej szukać na siłę. Śmierć jest wszystkim. Pokażę ci ją. – Gdy to mówił, był już mały jak gwiazda.

Wielkie szczypce otworzyły drzwi auta Robercika i wyjęły go ze środka, a potem położyły na noszach, jak czerwoną, bezwładną lalkę.

– Obudź się – powiedział z góry Piotrek, niewidoczny.

Obudziłem się i zacząłem wrzeszczeć.

Zaplątany w prześcieradło, spocony jak zarzynana świnia; „nieszczególnie”.

Teraz próbuję oddzwonić. W końcu mi się udaje. Krew przecieka przez ręcznik, widzę to w ciemności. Karłowicz odbiera od razu.

– Musisz przyjechać do Podkowy Leśnej, w tym momencie – mówi.

– A ty? – pytam.

– Ja tu jestem. Musisz tu przyjechać. – Jego głos jest bardzo wyraźny, trzeźwiący.

– W tym momencie, w tym momencie – powtarzam po nim. W słuchawce zapada cisza. Cisza jak dziura. Nic wokół niej nie tańczy.

– Dobrze, już jadę – mówię po chwili.

Karłowicz dodaje coś jeszcze, ale już tego nie słyszę. Piotrka nie ma, wtopił się w czarne niebo, porwał go wiatr, daleko, w nieskończoność.

Nie wiem, czym zapłacę za taksówkę. Pewnie można płacić kartą. Chyba jest jeszcze coś na karcie. Skąd mam wiedzieć, ile zostało mi forsy? Mógłbym sprawdzić stan konta, ale nie pamiętam, jak to się robi.

Tak czy siak, taksówka do Podkowy jedzie długo i jest droga.

Karłowicz znów dzwoni, każe mi wysiąść pod domem Brzezińskiej. Nie pamiętam adresu. Wysyła mi go w esemesie.

W Podkowie jest świt, zimny, fioletowy, trupi, powietrze jest cierpkie, kłujące. Karłowicz stoi oparty o furtkę, pali fajkę, pije kawę, taką z kiosku Ruchu, w białym kubku. Daje mi łyk; ohydna lura. Patrzy na ręcznik, który mam owinięty dookoła dłoni, pyta, czy ma mi jakoś w tym pomóc, zawieźć do lekarza.

– Kazałeś mi tu przyjechać jak najszybciej – przypominam mu.

– Ale mamy czas – odpowiada.

Powinienem to rozpoznać w jego oczach. Marta by rozpoznała. I Marta rozpozna, ale Marty tu jeszcze nie ma, przyjedzie niedługo. Razem z Ulą. Nawet nie będą płakać. Będą po prostu stać obok siebie, białe jak kartki papieru.

To nieważne, kiedy coś się wydarzyło. Czy przedtem, czy potem. Teraz nie istnieje. Teraz jest niewidoczne, wąskie jak żyletka postawiona na sztorc.

Tylko gorzała potrafi sprawić, że „teraz” jest trochę więcej.

– Nie jest dobrze – mówi Karłowicz.

– Nigdy nie będzie – odpowiadam mu odruchowo.

Prowadzi mnie przez las. Nie przestaje, mija dobre dziesięć minut, zanim wypowiada to zdanie:

– Znalazł go leśniczy.

Gdy to mówi, potykam się o wystający z ziemi konar i rzucam:

– Kurwa.

A on odwraca się zapytać, czy wszystko w porządku. Nie odpowiadam. Nogi mam ciężkie od wiecznego kaca.

Zanim udaje mi się zapytać, kogo znalazł leśniczy, Karłowicz dodaje:

– Trudno powiedzieć kiedy, ale już parę dni.

Zaczynam się trząść. I teraz to wszystko się pojawia. Nagle. Wszystko, kurwa, naraz.

– Powiedz to – mówię cicho. Te słowa. Bardzo trudno mi je wypowiedzieć, nie panuję nad szczęką. Ręcznik zsuwa mi się z dłoni, upada na ziemię. Cała dłoń jest w zakrzepłej krwi.

– Bardzo mi przykro, Marcin. – W głosie Karłowicza jest autentyczna troska. Chyba. Nie wiem.

Ta nadzieja, potworna nadzieja, ja cały czas miałem ją w sobie. Miałem, ale nie umiałem jej nazwać. Była we mnie, oczywista jak światło. Teraz już jej nie ma i nic nie widzę.

To znaczy widzę Karłowicza, widzę niebo, coraz jaśniejsze, widzę las. Widzę to wszystko, ale tak naprawdę nie widzę nic.

– Powiedz to – proszę jeszcze raz.

– Musisz potwierdzić, czy to on – stwierdza Karłowicz.

Cała ta miłość, ona jednak była we mnie. Nie czułem jej, bo zrosła się z ciałem. Oplotły ją mięśnie. A teraz wychodzi ze mnie, przebija się na zewnątrz, przez skórę. Wypełza ze mnie. Zamieniła się w robaki. Nie czułem jej. Teraz ją czuję.

– Chodź, musisz potwierdzić. Potem zadzwonimy do twojej żony. – Delikatnie bierze mnie pod rękę.

Nie, nie, nie. Nogi mam ciężkie, trudno stawiać kroki, liście chrzęszczą pod stopami. Opór nie ma najmniejszego sensu, ale ciało go stawia. Nie, nie. Coś cicho piszczy i dopiero po chwili orientuję się, że to ja.

– Chodź – prosi Karłowicz.

– To daleko?

– Nie, niedaleko.

Ale te słowa tracą znaczenie: daleko, niedaleko.

Czemu tak? A czemu nie? Czemu teraz? Czemu w ogóle nie byłem na to gotowy? Czemu byłem przekonany, że stanie się inaczej? To Sylwia, to ona mi to wmówiła. Że gdzieś jest, żywy, chowa się przed złymi ludźmi, kimkolwiek są. Czeka, aż będzie mógł się odezwać. Że podrzucił prześcieradła i schował je w pralce. Że nic mu nie jest.

Raczkował, a ja piłem wódkę z lodem. Lód chrzęścił w szklance.

Gdy Marta wróciła z pracy, spałem pijany na fotelu, a Piotrek uderzył się o kant czegoś i miał główkę we krwi, i całą zasraną pieluchę, i był głodny.

Czemu tak? A czemu nie? Nieszczególnie.

Najpierw widzę drzewo. Drzewo ma różne gałęzie, ale jedną dłuższą i prostszą od reszty. Pod nim leży worek. A dookoła worka stoją mężczyźni, pokłuci przez świt, tak samo jak ja.

– Ojciec. – Karłowicz wskazuje na mnie.

Podbiegam do worka. Kręci mi się w głowie. Jest zimno, jest sucho.

– Znaleźliśmy go na sznurze – mówi jeden z mężczyzn. – Tylko niech pan lepiej nie patrzy na stopy. Wilki obgryzły.

– Trochę delikatniej – upomina go Karłowicz.

– Tylko mówię. – Facet wzrusza ramionami.

Jest biały, ale też czarny od brudu i ziemi. We włosach ma liście, igły, śmieci. Zamknięte oczy pod okularami, tymi samymi, które nosił od jakiegoś czasu, które ma na zdjęciach rozlepianych po mieście.

– Lepiej niech pan go nie dotyka – odzywa się inny z tych facetów.

Nie widzę ich. Są samymi konturami.

– Zadzwońcie po moją żonę. I po jego żonę – decyduje ktoś moim głosem.

Piotrek jest brudnobiały, kredowy, pokryty plamami; wygląda, jakby był strasznie twardy. Gałki oczne zapadnięte, ciało tu i ówdzie oskubały zwierzęta. Ubranie pokryte jest liśćmi, zaschniętym brudem. Na szyi ma czarny ślad, od liny.

Nie wygląda, jakby spał.

Wygląda tak, jak wygląda.

Jakby się zepsuł.

Muszę czegoś dotknąć, nabieram garście zeschniętych liści, zaciskam pięści.

– Czy potwierdza pan tożsamość syna? – pyta Karłowicz.

Marta bardzo będzie chciała go dotknąć, ale Ula przytrzyma ją w miejscu. A potem krzyknie, tylko raz, głucho.

– Tak, potwierdzam. To mój syn, Piotr Kania.

Obok worka leży sznur, cienki, plastikowy, sznur z Castoramy, taki do obwiązywania wielkich pakunków, z zawiązaną pętlą.

– Musimy zrobić obdukcję, ale wszystko wskazuje na to, że Piotr popełnił samobójstwo. Przez powieszenie.

Marta potem przyzna mi rację, po raz pierwszy.

– Nie popełnił żadnego samobójstwa – mówię.

Karłowicz nie odpowiada. Zapala papierosa. Marlboro setka wygląda w jego żółtych paluchach jak długi, biały robak.

– Nie zabił się – powtarzam. – Wiesz o tym.

Karłowicz kręci głową.

– Musimy zrobić obdukcję – powtarza on. – Ale mówię, co widać.

– Nie zabił się. To oni. To oni, kurwa, powiesili go na tym drzewie.

Kinga dojedzie na miejsce ostatnia. Marta podejdzie do niej, weźmie ją za rękę. Coś do niej powie, nie usłyszę co. Kinga się jej podda, zupełnie bezwolnie. Nie będzie chciała podejść do worka, zobaczyć Piotrka. W końcu policjanci zasuną worek. Sanitariusze wejdą do lasu z noszami, położą na nich ciało mojego syna. My wciąż będziemy tkwić, zamienieni w słupy soli.

Jeszcze raz, miałem to w sobie. Dopiero teraz to czuję. Gdy wszystko zaczyna znikać.

– To oni. – Popycham Karłowicza, ale on trzyma równowagę, nie przewraca się.

– Masz ich znaleźć. Masz ich, kurwa, znaleźć. Masz ich znaleźć. Masz znaleźć tych skurwysynów, słyszysz? Masz znaleźć tych skurwysynów, którzy zabili mojego syna! – Popycham go jeszcze raz, i jeszcze, ale on stoi prosto, pali, a ja nie mogę nic zrobić.

Mam siły tyle, co pięcioletnie dziecko.

Lęk i odraza na Istrii

osiem lat wcześniej

– A czy wziąłeś maski do snorkelingu?

A czy wziąłeś maski do snorkelingu? Materac dmuchany, czy wziąłeś? Paszporty? Kosmetyki, olejek do opalania, panthenol na odparzenia, ręczniki, klapki, czy wziąłeś, jedzenie na drogę, wziąłeś? Tak, jasne, wszystko wziąłem, za wszystko zapłacę, zawiozę na miejsce, nakarmię i nikt nawet nie powie „dzięki, tato”, „fajnie, tato”, „super, że tak się o nas troszczysz, tato”.

Tyle dobrze, że na miejscu będzie Zbyszek.

– Marcin, halo. Czy wziąłeś maski?

– Przecież to wszędzie można kupić.

– Naprawdę nie możesz ruszyć dupy?

Siedzą już w samochodzie, Piotrek i Ulka, zza wyładowanego po brzegi bagażnika widzę czubki ich głów. Czy oni nie są zbyt duzi, żeby jeździć z nami na wakacje? Ulka to może jeszcze, ale Piotrek za rok zdaje maturę. Za rok czy za dwa? Nieważne. Powinien gdzieś być z kumplami, dziewczynami, pić browary.

– Leżą w takiej materiałowej torbie. Przy drzwiach do kuchni.

Mieszkanie jest niewielkie, sześćdziesiąt metrów, ale znaleźć w nim cokolwiek to fizyka jądrowa. Dzieciaki mają wspólny pokój, przedzieliły go same kolorową płachtą. Po stronie Piotrka jest porządek, ale strona Uli wygląda jak po wybuchu bomby. Przynajmniej się nie kłócą.

Trochę się gnieciemy, ale lokalizacja, Powiśle, jest w porządku. Mieszkanie mamy po mojej matce. Od paru lat Marta mówi: sprzedajmy je, dokredytujmy się, zbudujmy dom. W sumie to wcale nie musiałbym ani tego sprzedawać, ani brać kredytu. Ostatnio jest naprawdę nieźle. Po prostu czekam. Nie ma co się śpieszyć. Debile się śpieszą.

Klucze, zamek, jeden, drugi, trzeci. Światło. No tak, Marta przed wyjazdem wyłączyła korki. Boi się, że piorun uderzy w kamienicę.

Wracam do domu dopiero wieczorem, siadam przed telewizorem, jem, co jest. Po całym dniu jestem związany w supeł, nie mam siły mówić, nawet z trudem mi się oddycha. A Marta ciągle czegoś chce. Trzeba zapłacić basen Ulki i angielski Piotrka, w moim aucie jest dziwny zapach z klimatyzacji, zrób coś z tym, bo jak sama pojadę, to mechanik mnie wyśmieje albo oszuka, w łazience śmierdzi z rur. No i weź maski do snorkelingu.

Torba z materiału. To ta? Chyba ta.

Jem i piję, to jest głównie wino Marty, chyba że o siebie zadbam, to wtedy wódkę albo whisky. Jest fotel, jest telewizor, jest relaks. Błagam ją wtedy: Misia, cały dzień musiałem dzwonić, krzyczeć, kłócić się i rozmawiać, nic nie mów, proszę. Chociaż przez pół godziny. Z reguły daje to odwrotny efekt, ale czasami się udaje, gdy powiem to w wyjątkowo miły sposób. Wtedy zimna flaszka, naprawdę zimna, kieliszek i najlepiej jakiś koncert na DVD: Floydzi w Pompejach, Zeppelini, może coś nowszego, na przykład Metallica z orkiestrą. Konkret. Mięsko. Fotel, kielich, jeden, drugi, i myśli, marzenia.

Z Warszawy na Istrię jest tysiąc dwieście kilometrów. Marta się upiera, żebyśmy spali gdzieś po drodze. Ja nie chcę. To niepotrzebna męczarnia, zawracanie dupy, rozbijanie na pół. Chcę dojechać, wysiąść z auta i iść na plażę, napić się piwa. Poza tym wraz z końcem Polski zaczyna się autostrada. Śmignę sobie: Brno, Wiedeń, Graz, Lublana, prościutko, jak nóż przez masło. Ale te pierwsze czterysta kilometrów będzie trudne. Będę się męczył i zacznę się irytować. Ona na pewno będzie mówić swoje. Zwolnij, jedziesz za szybko. Po co go wyprzedzasz, śpieszysz się gdzieś. Jesteś zmęczony, nie zgadzam się, abyś jechał dalej, musisz znaleźć hotel.

Gdzie są te maski?

No raczej nie w lodówce. W lodówce jest piwko. A nawet parę piwek, smacznych, hiszpańskich, Robercik przywiózł je z Wysp Kanaryjskich. Wystarczy mi jedno, chociaż wszystkie wyglądają miło, mają chłodne brązowe szkło i uśmiechnięte kapsle.

Jest gorzkie i mocno nagazowane, pięknie sztormuje przełyk, wlewam je w siebie całe, finiszuję śpiewnym beknięciem, opieram się o lodówkę. Następne piwko woła głosem radosnego dzieciaczka: weź mnie, teraz ja, hop, hop, pobaw się ze mną. Nie, nie mogę, drogie piwko, muszę wziąć… co ja miałem, kurwa, wziąć? Maskę. Do snorkelingu. W torbie. Tak jest. Chyba są, trzy takie same, tylko w różnych kolorach.

To tysiąc dwieście kilometrów, powtarzam sobie w myślach. Muszę się nagrodzić. I wzmocnić przed podróżą. Dwa w jednym. Fajnie się składa.

Drugie wchodzi jeszcze piękniej i jeszcze radośniej. Spływa gardłem, a ja wyobrażam sobie zjeżdżalnię, po której pędzą do mojego brzucha wesołe, uśmiechnięte gwiazdki, krzyczące po hiszpańsku. Miejcie mnie w opiece, drogie gwiazdki. Przede mną długa droga i ciężka noc. Zamykam lodówkę. Biorę torbę do ręki. Jestem gotowy. Wyciągam z kieszeni gumę do żucia, wkładam trzy pastylki do ust, wyłączam korki, zamykam drzwi.

– Piłeś – mówi Marta, gdy wsiadam do auta.

– Nie piłem. – Kręcę głową.

– Śmierdzisz piwskiem.

Nie chcę dyskutować, a w konsekwencji wrzeszczeć. Wbijamy się w korek praktycznie od razu.

– Mówiłam, żeby wyjechać wcześniej.

– Ja mówiłem, że maski można kupić na miejscu.

– Przestań. Przestań tak pieprzyć.

– To ty przestań.

– Może przestaniecie razem? – Ulka wzdycha na tylnym siedzeniu. Piotrek ma słuchawki i gra w jakieś Nintendo, czy co on tam ma.

W bagażniku mam zmieniarkę pełną kompaktów i jestem z tego powodu naprawdę dumny. AC/DC, Thin Lizzy, Gary Moore, czyli taki klasyczny rock, ale też Soundgarden, Pearl Jam, Korn, System Of A Down, naprawdę fajne granie. Odpalam Korna, Blind. To jeden z niewielu zespołów z widocznym basistą. Praktycznie tylko Red Hoci i oni. W Red Hotach jest ten małpiszon Flea, a tu ten grubaśny Meksykaniec. Brzydki karakan z niego, ale świetnie gra, międli te struny łapami jak babę. Wychodzi z tego basior, który spada na łeb jak worki z piaskiem; fajnie wypełnia auto, popędza, odgradza.

– Nie – protestuje Marta, ale ja jej nie słucham.

Ulka coś piszczy z tylnego siedzenia, ale muza ją połyka. Jestem w pęcherzu, w bąblu. Nie słucham też klaksonów, nie słucham sygnału przejeżdżającej karetki, hałasu miasta.

– Ścisz to! – krzyczy Marta. Zielone. Dobra. Można jechać.

Fajnie się tak zamknąć, odłączyć. Jeśli kiedykolwiek postawię dom, to po to, aby zrobić sobie w nim taki fajny pokój, w którym będę mógł siedzieć, puszczać sobie muzę, popijać dobrą wódeczkę i niczym, zupełnie niczym się nie przejmować.

Wszystko pryska. Wyłączyła sama, bez pytania.

– Kurwa mać! – wołam.

– Nie zaczynaj.

– Prowadzę, więc muzyka jest moja – podkreślam. – Mam was tam zawieźć czy nie? Chcecie jechać autokarem? Zaraz jest Zachodni. Na pewno odjeżdża z niego jakiś autokar do Chorwacji. Zawieźć was tam?

– Przestań – rzuca, ale ciszej.

A ja włączam z powrotem muzykę. Też trochę ciszej. Sztuka kompromisu.

Gdy w końcu wyjeżdżamy z Warszawy, na trasie jest luźno. Tamte dwa piwka już dawno zamieniły się w przeszywające pragnienie kolejnych piwek. Z lekkim podkładem w postaci whisky. Albo jakiejś słodkiej wódy. Na przykład żołądkowej. Czyli i sympatycznie, i deserowo.

Ulka znowu coś jęczy.

– Oni są głodni – mówi Marta.

– Przecież jedli – odpowiadam. Nie powinienem się zatrzymywać, nie teraz. Chce mi się pić, cała gęba, cały przełyk są jak papier ścierny.

W oddali majaczą złote łuki, po naszej stronie. Wrzucam kierunkowskaz. Niech jej będzie. Mają zeżreć, wyszczać się, wysrać, a potem być cicho już do samej Chorwacji.

Próbuję objąć w głowie te trzynaście godzin w aucie i je ścisnąć, skompresować myślami do czasu, który da się przeżyć; chcę zgnieść tę wieczność w coś, co zmieści się w dłoni, popatrzeć na to i pomyśleć: och, to tylko trzynaście godzin, zaraz miną, a ja wyjdę, pójdę i znajdę. Wystarczy pierwsza lepsza knajpa przy plaży. Marta zamówi sobie jakieś dobre jedzenie, takie, jakie lubi. Krewetki czy coś w tym guście. Małolatom coś słodkiego. Piotrkowi może małe piwo, niech poczuje się jak dorosły. Ja tam na pewno zacznę od piwa. Karlovačko, tam chyba mają takie, trochę mętne, z grubą pianą, słodkawe. Nieważne, każde zimne jest dobre.

– Zamawiaj – mówi Marta.

– Sama zamawiaj – odpowiadam.

– Co chcesz?

– Colę.

Cola jest wstrętna.

Po kwadransie całe auto pachnie jak McDonald. Marta wyciąga do mnie frytkę. Kręcę głową. Weź łyka tłuszczu, gdy chce ci się pić. Cola jest odgazowana i letnia, jakby wsadzony do niej lód w ogóle jej nie dotyczył.

– Czy my się tam na pewno zmieścimy? – pyta Marta. Muszę znowu ściszyć Korna, żeby przeprowadzić z nią tę debilną rozmowę, którą przeprowadzałem jakieś dziesięć razy.

– Zbyszek ma tam cały dom.

– Ale on tam będzie ze swoją rodziną.

– On ma teraz dosyć małą rodzinę. W sensie taką, z którą jeździ na wakacje – tłumaczę, próbując jak przez mgłę przypomnieć sobie tę młodą, która ostatnio była na rozkładówce w „Playboyu”, albo miała być, nie pamiętam już, co właściwie Zbyszek opowiadał.

– Szkoda mi jego żony – stwierdza Marta.

– To raczej jego powinno ci być szkoda.

– No tak. Zawsze facet jest biedny. Tak jak ty. Ty jesteś najbiedniejszy.

– Nie pamiętasz jej, Misia? Ona była jak Figura z Tygrysów Europy; purchawa taka, cygańska choinka, pazury czerwone jak sztandar, szpile jak wieże. Nigdy nie zmarnowała okazji, by go orżnąć. Pilnowała tego szmalu jak pies budy.

– Pies nie pilnuje budy. Pies jest do niej przywiązany. Pies pilnuje domu – wtrąca Piotrek.

– To źle, że pilnowała kasy? – pyta Marta. Nie chce mi się jej tłumaczyć podstawowych rzeczy.

– Po prostu chodzi o to, że z Jolką nigdy nie pojechałbym na żadne wakacje – mówię tylko.

Już zaraz granica, będzie można trochę docisnąć. Lubię to moje autko, volvo V70 z 2000 roku, silnik 2.3R, 250 koni, chociaż nie lubię tego koloru, szary metalik. Szare samochody wyglądają jak gówno, szarą to można mieć koszulę na spotkanie z doradcą w banku.

Godzina, druga, trzecia. Jakoś idzie. Po trzeciej godzinie zostaje dziesięć, a dziesięć godzin łatwiej zgnieść niż trzynaście. Ostatnia stacja w Polsce, trzeba się rozciągnąć, wypić kawę.

Tankuję, wchodzę na stację. Jest już ciemno. Za plecami sprzedawcy bateria gorzał i fajek. Fajki kupuję, chociaż w sumie nie paliłem od trzech tygodni i może można by to pociągnąć. Ale z drugiej strony muszę coś mieć, muszę jakoś wytrzymać do tej Chorwacji. Dlaczego w sumie tam nie lecimy? Już pamiętam, Marta mówiła, że nie chce patrzeć, jak się uchlewam na pokładzie. Kogo ona ze mnie robi, do diabła? Alkoholika?

– Coś jeszcze? – pyta sprzedawca, i biorę też gorzałę, trzy butelki jacka. Na Bałkanach może go nie być, oni tam są jednak trochę do tyłu. Ledwie parę lat temu narobili gnoju jak Niemcy pięćdziesiąt lat wcześniej, nie dało się o tym słuchać, a co dopiero myśleć. Tak więc mogą nie mieć jacka, tylko te swoje bimbry ze śliwek i ropy. Pić to, to jak butapren wąchać.

Już mam płacić, ale obok pojawia się Piotrek, bezszelestnie jak duch. Trzyma w ręku snickersa i chrupki. Patrzy na mnie spode łba, zza grubych okularów, przetłuszczone włosy mielą mu się na głowie jak trawa na łące.

– Chcesz to, tak? – domyślam się.

Kiwa głową. Słyszę, jak szkło obija się o siebie; czuję ten dźwięk w zakończeniach nerwów.

Rozglądam się po stacji. Jesteśmy tu sami, dziewczyny musiały iść do łazienki albo po prostu czekają na nas w aucie. Biorę siatkę oraz kawę w papierowym kubku, nachylam się do Piotrka i pytam go, czy chce browara.

– Co? – pyta. Cofa się o krok. Jednocześnie patrzy na siatkę, jakby myślał, że zabiorę mu te batony i gdzieś z nimi ucieknę.

– No czy chcesz małe piwko. Wypijesz sobie z tyłu.

Kręci głową. Patrzy na mnie, jakbym mówił po mandaryńsku. Co za dziwny chłopak.

– Co, nie pijesz browarów z kumplami? – dziwię się.

– Z kumplami tak, ale nie z tobą – odpowiada.

Nie rozumiem go. Umyłby te włosy. I czemu tak się na mnie gapi? O co mu chodzi? Można się tak w ogóle odzywać do ojca? Powinienem mu powiedzieć, że nie życzę sobie tego typu szczekania, zwłaszcza teraz, gdy wiozę go na zajebiste wakacje.

– Możesz kupić mi colę – dodaje po chwili.

No to biorę colę, i kawę, i siatkę z flaszkami, i wsadzam to wszystko do bagażnika. Opieram się o auto, biorę łyk kawy, smakuje potwornie, następnie zaciągam się szlugiem, smakuje jeszcze gorzej; wydmuchuję dym w czerń nieba, zawisa w powietrzu, nie chce uciec. Plecy mnie nie bolą, ale udaję, że bolą, aby Marta pozwoliła mi postać jeszcze chwilę dłużej. Te dwa piwka musiały już dawno wywietrzeć. Gdybym tak wziął łyk z którejś z tych flaszek i zagryzł gumą do żucia… Chociaż grzdyla.

Piotrek stoi jeszcze chwilę przed autem, jakby na mnie czekał. Albo pilnował.

– Cieszysz się? – pytam go.

– Z czego? – pyta on.

– Z wakacji? – odpowiadam pytaniem na pytanie.

Patrzy na mnie jak kot, wzrokiem, który się zastanawia: kim ty właściwie jesteś.

– Chyba nie – rzuca i wsiada do środka.

To on nie chce rozmawiać. Nie cierpi mnie i nazywa to nienawiścią – trudno, takie jest życie. Minie mu, jak każdemu gówniarzowi. Gaszę peta i wsiadam do środka. Mój ojciec nigdy nie zaproponował mi piwa, nigdy nie zapytał, co u mnie słychać, oglądał tylko świadectwa, wodził po nich brudnym pazurem, dawał mi w ryja, gdy znajdował u mnie fajki albo karty, a gdy zacząłem grać w zespole, powiedział mi, że mu wstyd, bo nie chował mnie na grajka.

Teraz, po śmierci mamy, z tego bycia grajkiem, a potem opiekunem innych grajków, opłacam chujowi najlepszy ośrodek w Warszawie, aby mógł sobie komfortowo obserwować jak trawa rośnie.

Zmieniam płytę za płytą, w końcu trafiam na to, co mi pasuje do nocnej jazdy. Alice In Chains – trochę dołerskiego klimatu, za to fajne, mocne gitary, konkretne brzmienie, siada na głowę, przyjemnie ją przygniata. Szkoda tego gościa, co tam śpiewał, bo śpiewał ładnie; podobno gdy go znaleźli, ważył trzydzieści kilo, opowiadał Zbyszek. Jeśli się dowiem, że Piotrek lub Ulka ćpają, pozabijam ich szybciej niż te narkotyki.

Po paru godzinach boli mnie wszystko, plecy, dupa, głowa, nie wiem, czy to jeszcze Czechy, czy już Austria, musiałbym zajechać na stację i sprawdzić, co stoi na półce: Staropramen czy Zipfer, Becherovka czy Stroh.

– Może ktoś coś powie? – proponuję.

Muzyczka fajnie, ale gdyby ktoś wydał z siebie jakiś dźwięk, też byłoby fajnie, nie miałbym wrażenia, że pracuję w sklepie z ubraniami i właśnie wiozę manekiny na wystawę.

– Skąd ta nagła potrzeba kontaktu? – pyta Marta.

– A ty musisz być złośliwa?

– Słuchajcie, jeśli będziecie się cały czas kłócić, to ja uciekam, wracam stopem do domu – grozi Ulka z tylnego siedzenia.

– Nie będziemy się kłócić, Ula. Będzie super atmosfera – mówię.

– To spróbuj być trzeźwy na przykład przez cały jeden dzień. – Kątem oka widzę, że Marta, mówiąc to, nawet nie fatyguje się, by na mnie popatrzeć.

– Więc to ja się zawsze kłócę. Spoko – odpowiadam.

– Nie kłóćcie się! – krzyczy Ulka.

– Nikt się, kurwa, nie kłóci!

– No właśnie. – Marta kiwa głową. – No właśnie.

No tak, ona jest niewinna jak kryształ, wieczna ofiara, nigdy nie zaczęła żadnej awantury, zawsze uśmiechnięta i przyjazna niczym hufiec zuchów. Nigdy nic, zawsze tylko ja, ten zły, potwór, który zatruwa jej życie. To przeze mnie nie została Górniakową ani Kayah. To wszystko moja bardzo wielka wina, no oczywiście, że tak.

– Prowadzę to auto siódmą godzinę, nie możecie mieć dla mnie trochę litości? Naprawdę? – Całe moje życie to stanie przed sądem. Marta jest sędzią, Ulka to prokuratura, wydają pełno wyroków, albo inaczej, wydają w kółko ten sam wyrok: niedobrze, źle, winny.

– Ale to ty masz jakiś problem.

– Mam problem taki, że nikt nic nie mówi.

– No to właśnie mówimy, więc o co ci chodzi? – pyta.

– Ja pierdolę! – Walę dłońmi o kierownicę.

Zapada cisza. Słyszę, jak Ulka i Piotrek wiercą się na tylnym siedzeniu.

Teraz Marta na mnie patrzy. Odwracam się do niej. Ma spokojny wyraz twarzy, taki źle spokojny. Wolę już, jak jest wściekła albo płacze.

– Słuchaj sobie dalej. – Pogłaśnia muzykę. Jest za głośna, nawet dla mnie. Down in a hole, feelin’ so small.

Zaraz będzie Chorwacja, taras i Zbyszek.

Wpatruję się w czarny lej nocnej autostrady. Wszystko jest nieprzerwane, bezustanne, identyczne. Pozostały czas, nieważne, ile go jest, znowu rozdyma się do nieskończoności. Nigdy tam nie dojedziemy.

Lekki pstryk, na chwilę jeszcze ciemniej.

– Uważaj! – krzyczy Marta.

Chyba zjechałbym na barierkę, nieważne, już wszystko w porządku. Już wszystko jest okej. Uderzam się w gębę, lekko. Marta coś mówi, ale słowa zlewają się w tło, szukam kolejnej płyty, Metallica, chyba ta ostatnia, głośno, noga na pedał, szybciej, szybciej.

Marta mnie wyzywa, tak delikatniej, rzuca raczej wariatami, a nie chujami, ale nie mogę się teraz w to wsłuchiwać. Dojedziemy na pewno i na czas. I wszystko będzie dobrze.

Nieskończoność kurczy się do filmu wideo przewiniętego na podglądzie. Wystarczy się skupić.

Na miejscu jest jasno i gorąco. Najpierw kluczymy po miejscowości, GPS świruje przez remont ronda, wioska nazywa się Medulin czy jakoś tak, te wszystkie zadupia na wybrzeżu zlewają się w jedną. Upał, kamieniste zbocza porośnięte suchymi jak wiór krzewami i lasem. Odgrodzone siatką i drutem kolczastym uprawy winorośli, równe rzędy bladozielonych krzaczków, przypominających papier w mlecznym, oślepiającym słońcu. Pośród nich miasteczka zbudowane wokół hoteli, zbite z klockowatych domów, co najmniej dwupiętrowych, wielkich, często nieotynkowanych. Wszystko lewe, niedokończone, szemrane i przypałowe, spieczone słońcem na lekki brąz, niby kruche w dotyku. Trochę fajnie, a trochę dziwnie; jakby Polacy podbili Sycylię i zajęli wszystko oprócz wybrzeża. Tutejsze wybrzeże to promenada, fajne knajpy, hotele, widzimy je na razie z oddali, białe kombinaty pełne wyczerpanych wypoczynkiem ludzi.

Jestem niewdzięcznie trzeźwy, suchy jak wszystkie drzewa i krzaki dookoła.

Chałupa Zbyszka pasuje do całej reszty, bo też jest nieotynkowana, zbudowana z rudopopielatej cegły, wielka i dwupiętrowa. Na ścianie, do której podjechaliśmy, widać dwa półokrągłe balkony, pod oknami blaszane kostki klimatyzatorów i biegnące obok nich, kryjące rury grube linie tynku. Po prawej stronie budynku drzwi wejściowe, po lewej słynny taras z kolumnadą, na którym to mamy ze Zbyszkiem fajnie się pogościć; dziwnie wybudowany, bo od podwórka, tyłem do widoku na usiane hotelami wybrzeże. Przed domem klepisko, obłożona kamieniami sadzawka, zadaszenie na grilla. Morze jest parę kroków stąd.

Marta wysiada z auta pierwsza.

– To tu? – pyta.

– Tu, przecież na zdjęciach pokazywał – odpowiadam.

– Jak na wsi, tylko kur brakuje – marudzi Ulka.

– Trudno, mnie się podoba – mówię i robię krok w stronę domu.

Zanim dojdę, Zbyszek otwiera drzwi i wychodzi nam na powitanie. Radosny, jakby trafił w zdrapce tysiąc, idzie ku nam z otwartymi ramionami. Król tropików z niego: kolorowa koszula rozpięta na klacie, drewniane korale, opalenizna, okulary przeciwsłoneczne (oczywiście, nie wziąłem swoich, muszę kupić jakiekolwiek, bo zaraz słońce wypali mi oczy). Pylista ziemia chrzęści mu pod klapkami.

Prowadzi nas do środka, ta jego laleczka czeka w drzwiach. Nie pamiętam jej imienia, ale przedstawia się Marcie i już sobie przypominam, Marika. Mogłaby być starszą koleżanką Ulki. Włosy splecione w dwa warkoczyki, uroda trochę wschodnia, opalona i zgrabna, niziutka – sympatyczny kwiatek. Staram się za bardzo nie patrzeć, bo jest w górze od kostiumu i krótkich dżinsowych spodenkach.

Przechodzimy do salonu z aneksem kuchennym. Na środku wielka skórzana kanapa ustawiona przed telewizorem, potężna jak totem, pod ścianą gitara przy wzmacniaczu. Wiadomo że Zbyszek coś sobie brzdąka, chociaż lepiej wszyscy wychodzili na tym, gdy nie komponował, tylko śpiewał. Głos miał i wciąż ma potężny jak kościół.

Powoli przechodzi mi zły humor.

– Czujcie się jak u siebie w domu – zaprasza Zbyszek, po czym zwraca się do swojej dziewczyny: – Marika, pokaż gościom sypialnie.

Marika posłusznie rusza w kierunku schodów, staram się patrzeć gdzieś obok jej nóg. Opieram się o zlew. Ładny ten aneks, zwłaszcza lodówka, wielka, stalowa, z kruszarką do robienia lodu, piękny i nowoczesny skarbiec. Ulga. Mięśnie miękną, napięcie schodzi.

Zaraz będzie lepiej.

– Jak tam, chcesz się zdrzemnąć? – Zbyszek patrzy na mnie. – Tak na jeden raz tu depnąć, to człowiek potem wyczerpany.

Marta prosi, abym wniósł rzeczy na górę. Odkrzykuję, że zaraz, Piotrek bierze najcięższą walizkę, spina się, zaczyna wnosić po schodach, cały drży, zaraz mu kręgosłup pęknie. Ulka mówi mu, żeby postawił, ale on wnosi dalej.

– Chcesz coś? – Zbyszek pokazuje lodówkę. Kiwam głową.

– Piwko? – pyta.

– Na początek może być piwko.

– Dobrze cię widzieć – mówi i podaje mi szklankę. Złoty, piękny płyn.

– Dobrze cię widzieć – mówię do szklanki. Głupio tak wypić całą, ale i tak to robię.

Kleszcze, w których tkwiła mi głowa przez ostatnich kilkanaście godzin, w końcu odpuszczają. Nagle cały dom jest dużo większy. Zbyszek stoi sto kilometrów ode mnie. Woła do mnie, czy jeszcze. Oczywiście, że jeszcze.

Widzę, że w rogu pokoju, obok telewizora, jest gitara. Fajna. Telecaster, palisandrowy, Keith Richards grał na takim. Piecyk mały, kosteczka, orange, ale jak mu dupnąć, to na pewno pięknie huknie. Przez chwilę chcę ją wziąć i pograć, ale nie, co się będę wygłupiał.

– Co słychać, tak w ogóle? – pyta Zbyszek.

– Dobrze, Zbychu, dobrze. Dobrze też dzięki tobie. – Odwracam się.

– Daj spokój, Kania. To był mój obowiązek, żeby to uporządkować. Pojawił się publisher, bo tak to teraz wygląda, nie ma już tych Januszów w łańcuszkach, jakichś Kasi Kanclerz, bracie, po prostu przychodzi facet z Sony, chłopak w garniturze, rozumiesz, i mówi: panowie, macie tu konkretny burdel w tych papierach, do połowy numerów fortepianówki w ZAIKS-ie niezłożone, to kto tu właściwie co napisał? Zespół Teatr Lalek, fakt, ale zespół Teatr Lalek to już miał ze dwadzieścia składów; poza mną, to tak naprawdę każdą płytę nagrywał kto inny. No a prawda jest taka, że te numery z pierwszej to wszystkie wymyślałeś ty, Marcin. Rosję też.

Patrzy na mnie. Wygląda jak król Hawajów, tylko oczy ma Świętego Mikołaja.

– A Borek się nie wkurzył? Przecież to on na gitarze grał.

– Chuj z nim i z jego wkurzeniem – odpowiada lakonicznie Zbyszek.

Rzeczywiście, nigdy go szczególnie nie lubiłem. Zbyszek chciał z niego zrobić Angusa Younga, ale Borek nadawał się do tego jak małpa do poezji. Umiał grać, tylko miał osobowość discopolowca, po pijaku wczuwał się w Biełyje Rozy.

– Naprawdę jestem wdzięczny. Kupa forsy mi spływa z tego. No i sprzedałem ten swój interesik.

– Ten internet?

– Tak, Zbychu, cały internet.

– Wiesz, o czym mówię.

– Wiem. Naprawdę dobry pieniądz z tego będzie.

Zbyszek podchodzi do mnie, klepie mnie w ramię, po czym wyciąga z lodówki białe wino.

– Ja może jakiegoś drineczka – proponuję, cicho i nieśmiało, jak dziewica.

– Twoje życzenie jest dla mnie rozkazem. – Śmieje się i wyciąga jakąś ichnią berbeluchę, dopełnia mineralką, wkrawa plaster cytryny.

Biorę łyk, bez wąchania. Niby lemoniadka, ale wali w łeb.

Cierpkie, rześkie, wspaniałe – do ulgi z poczucia poluzowanego kagańca dochodzi takie wewnętrzne rozśpiewanie. Chrzęst lodu brzmi pięknie, piękniej niż jakikolwiek instrument, wypełnia mnie całego, od góry do dołu.

– Mój wynalazek. Club rakija. – Znowu się śmieje.

Biorę łyk. Zdradliwa moc pulsuje w tej Zbyszkowej oranżadce, głębokie prądy, dziwne estry, smaczne to i groźne zarazem. Nie wiem, czy to nie za mocny strzał jak na początek.

Schodzą, już się rozpakowali.

– Chcemy iść na plażę! – woła Ula.

Zbyszek odpowiada, że jasne, że pokaże nam okolicę, pójdziemy sobie na fajny spacer i poplażujemy, bo przecież po to głównie się tu przyjeżdża, prawda? Zbyszek mówi Marcie, że ładnie wygląda. Marta wcale ładnie nie wygląda.

Biorę łyk, Jezu, jak kopie. Ale następny jest lepszy; w końcu gdy boli, najlepiej popić tym samym. Ogólnie drinki są w porządku. Nie lubię tego chlania po polsku, pokazywania przez picie, jakim to się nie jest Kmicicem, tych bredni, że kolorowe to dla pań, a mieszane dla chorych, że tylko czysta i na raz po pierwszym bez sprzęgła, a po drugim tylko pacierz. Tak to mogą sobie gadać alkoholicy, żule. Drink daje lepszy efekt, sprawia, że można dużo precyzyjniej wyregulować skutek, doprowadzić go do miłej, płaskiej, stałej amplitudy, a nie fruwać po górkach i dolinach. Piję zmieszane – wiem, kiedy mam dość. Piję odpowiedzialnie. Piję męsko. Ale czasem można sobie pozwolić na małe szaleństwo.

– Wiesz co, Zbyszek, dobre to, ale polej czystej – mówię mu.

– Na pewno? – Śmieje się.

– Przecież nie jesteśmy dziećmi. – Nalewa mi, i bach, o Duchu Święty, jakby połknąć pożar. Na początku jest to przemoc, bez wątpienia, ale po chwili robi się lekko mistycznie.

– Chcemy iść na plażę – powtarza Marta.

– Tak, idziemy na plażę – odpowiadam jej, i zanim zdąży burknąć coś jeszcze, jesteśmy na zewnątrz. Patrzę na zegarek, jest dziesiąta. Potwornie ciepło i biało. Jak na samym środku pustyni. Powietrze drży, jakby płonęło.

– Zbychu, masz jakieś okulary? – pytam go. – Zaraz sobie kupię, wybacz, nie wziąłem z domu.

Przynosi mi takie typu strażnik Teksasu i zaraz wszystko robi się w nich bardziej znośne, matowe, chłodniejsze. Otwieram bagażnik i potrzebuję chwili, aby skojarzyć, że to, czego szukam, leży wprost przede mną. Wyciągam z siatki butelkę jacka, dumny, że mogę tak uszczęśliwić starego przyjaciela.

– Pomyślałem, że nie masz tu tego w sklepie. – Daję mu flachę.

– W tych, co kupuję, jest. – Uśmiecha się. Niespecjalnie się cieszy. Chowam butelkę z powrotem do bagażnika.

Dobrze, idziemy, po chrzęszczącej pod klapkami ziemi, przez suchy krajobraz. Nagle dopada mnie bezwład, wszystko dookoła zamienia się w bryzę.

Wychodzimy na wąską jezdnię. Od razu musimy uskoczyć na bok, jakiś idiota pruje po tym dziurawym asfalcie, jakby to był tor Formuły 1, ale oni tak mają, bałkańce: albo robią sobie wojnę, albo wszyscy giną w wypadkach samochodowych. Z obu stron drogi biegną rzędy domów otoczonych suchymi drzewami o poskręcanych gałęziach, wyciągniętych do nieba jak stare dłonie. Domy są bardziej wykończone od tego, który ma Zbyszek, ogrodzone, trochę porządniejsze, pomalowane głównie na płonącą w słońcu, wapienną biel. Wzrok można stracić od patrzenia na to wszystko. Drzewa, przyjemny chłód, kamienie wbijające się w klapki.

Na wodzie, parę metrów od brzegu, dryfuje wysoka na kilka metrów gumowa góra z uchwytami, dzieciaki wdrapują się na nią i skaczą do wody. Zbyszek klepie się po brzuchu, zadowolony, jakby zjadł mnóstwo pyszności. Marta, Marika i dzieciaki rozkładają się na kamieniach. Tracę równowagę. Odzyskuję.

– Dzięki jeszcze raz, Zbychu – mówię.

Zbychu coś odpowiada, ale w końcu kolana miękną mi pod tym wszystkim. Idę do wody. Zdejmuję koszulkę, spodnie. Woda jest zimna, aż zatyka. Idę w kierunku gumowej góry, w końcu się przewracam, zaczynam płynąć.

Marta woła, nie słyszę co, zapewne coś w rodzaju, abym przestał się wygłupiać. Podpływam do celu, łapię się za uchwyty, podciągam. Wspinające się dzieci uskakują na bok. Ręce mnie bolą, mam słabe łapy, ale jestem zdeterminowany, jakby na górze był skarb. W końcu jestem na szczycie. Szczypią mnie oczy, nos mam pełen słonej wody. Kładę się na zimnej gumie, woda zaczyna parować w słońcu.

Zamykam oczy, zasypiam, budzę się dopiero wieczorem.

Sam w dwuosobowym łóżku. Pościel jest chłodna, chrupie jak śnieg. W pokoju łomocze klimatyzacja. Nie mam pojęcia, która to godzina, ale jest ciemno, wieczór albo noc. Dotykam łba, sprawdzam czy cały. Cały. Nic nie zrobiłem. Spod podłogi dochodzą przytłumione głosy. Podnosząc się, chyboczę się od bólu łba. Łapię się ściany. Są na dole. Patrzę na zegarek. Dziesiąta.

– Śpiąca królewna – śmieje się Zbyszek, gdy schodzę na dół. Piotrek i Ulka na kanapie, Marta z Mariką przy butelce wina. I kto tu pije, bo na pewno nie ja. Zbyszek przebrał się w inną koszulę, jeszcze bardziej wzorzystą, ta eksponuje mu bandzioch. Kręci mi się w głowie. Muszę się napić, od razu, czegokolwiek.

– Piwko? – proponuje.

Kiwam głową.

– Nie dawaj mu piwka – prosi Marta.

– Idziemy na kolację – komenderuje Zbyszek – żeby uczcić wasz przyjazd. Znam świetną knajpę.

– Jest tam pizza? – pyta Ula.

– Zajebcza – odpowiada Zbychu z uśmiechem, a Ulka też się uśmiecha, bo to fajnie, że fajny wujek mówi, że coś jest zajebcze.

Fajnie, tylko muszę uspokoić ten łomoczący silnik w głowie. Otwieram lodówkę, wyciągam piwo. Wznoszę toast do Zbyszka, przepraszając go tym samym, że bez pytania.

– Mi casa es su casa – śmieje się.

– Dobry Serb to martwy Serb – rzucam, nie wiedzieć czemu, chyba wydaje mi się to śmieszne, skoro jesteśmy w Chorwacji. Chlup, chlup, chlup, gul, gul, gul.

– Idź po prostu spać. Pójdziemy sami – mówi Marta.

– A co, wstydzisz się? – prowokuję ją.

– Błagam was – mówi cicho Ulka. A Piotrek tylko przysuwa do twarzy to swoje Nintendo.

Zbyszek daje znać, abyśmy wyszli. Nie wiem, co zrobić z pustą butelką, wkładam ją do zlewu.

Wieczorem to miejsce wygląda groźnie, mało tu świateł, jaśniej robi się pewnie dopiero bliżej brzegu, ale brzeg jest z tyłu, za domem, dlatego wychodzimy w ciemność. I ten obłędny dźwięk – warkot śmigła małego, dziwnego helikoptera, zaszyfrowany sygnał na ukrytych pasmach radia, włazi w łeb, przez ucho, jak wiertło. Co to, do diabła, jest?

– To kraj cykad – tłumaczy Zbyszek.

– Czy one mogą nam coś zrobić? – pytam.

– Ładnie cię zgrzało, Kania – rzuca w odpowiedzi.

Cykady odprowadzają nas do samej restauracji, wzdłuż wybrzeża. Światło latarni kładzie się na czarnej wodzie, układa się w jasne plamy, dookoła spacerują ludzie, a z oddali słychać muzykę, podobną do Bregovicia, skrzypce i weselne bicie, może rzeczywiście gdzieś się żenią, trudno powiedzieć. Na zdrowie.

– Jak jest po chorwacku „na zdrowie”? – pytam Zbyszka.

– Że toast? Żiwjeli.

– Żiwjeli! – krzyczę gdzieś w stronę tej muzyki, aby im się lepiej żyło.

Marta i dzieciaki przyśpieszają. Niech idą, na zdrowie, żiwjeli. Zbyszek specjalnie czeka, aż się oddalą.

– Marika ich zaprowadzi. – Macha ręką. – Pogadajmy, póki się nie odpalimy do końca, Kania – nagle robi się bardzo rzeczowy.

Wyciąga z kieszeni paczkę cygaretek, proponuje mi jedną, biorę, zapalam, o matko, jak to strasznie gryzie w mordę. Świat zgrzyta, poruszony; stara, nagle uruchomiona karuzela.

– A ile tam w końcu jest tych pieniędzy? – pyta.

– O Jezu, nie wiem. Jeszcze nie wszystko spłynęło, wiesz. Ale parę baniek.

– Sprzedałeś tę stronę internetową tylko czy też agencję?

– Agencję zostawiam. Ale myślę, że ktoś inny powinien się tym zająć. Na przykład Marta.

– Czyli większość z tego to tantiemy za te nasze piosnki.

– Tak, większość.

– Strzał życia.

– No, strzał życia.

– Żiwjeli – mówi.

– Żiwjeli – śmieję się.

Patrzy na mnie, mruży oczy, sonduje mnie, jak jakiś naukowiec. Gryzące dymy wylatują z jego i z mojej mordy, i splatają się w powietrzu.

– I co zamierzasz z tym zrobić? – pyta.

Wzruszam ramionami, bo co mam mu odpowiedzieć? Jeszcze o tym nie myślałem. Nie zdążyłem się nawet porządnie schlać z tego tytułu ani nikomu powiedzieć. Wie tylko księgowa, no i ludzie w firmie. Co mam z tym robić?

– Chyba postawię dom. Marta strasznie naciska. – Gdy to mówię, zdaję sobie sprawę, że jesteśmy sami na tym deptaku, pod lampami, że oni zginęli już w ciemności gdzieś z przodu.

– Dom za parę baniek? Co ty, willę na Blake’a Carringtona robisz?

– Nie no, normalny dom. Zwykły.

– To co chcesz zrobić z resztą?

– Nie wiem, Zbyszek, kurwa, co ty, w doradztwo się zacząłeś bawić?

Kręci głową. Śmieje się.

– Kania, bo ci w dupie coś pęknie i umrzesz na zesranie. Ja mam dla ciebie lepszy patent. Mieszkania są do kupienia. Dużo, tanio. Za dziesięć lat zarobisz na tym drugie tyle.

– Mieszkania?

– Na Ochocie. Pięć kamienic. Albo i lepiej, może nawet siedem. Już nie pamiętam. Moi koledzy zrobili taki interes, że koniec świata.

Wypuszcza jeszcze więcej dymu. Białe plamy z nielicznych lamp drżą na wodzie.

– Bardzo dobre mieszkania. Kamieniczne. Od czterdziestu do stu metrów. Jak dla ciebie siedem i pół za metr.

– To chyba tanio? – zastanawiam się.

– No mocno tanio, Kania.

– Ci twoi koledzy, oni to co, odziedziczyli, odkupili?

– Odzyskali.

– Odzyskali?

– To, co zajebała ta kurwa komuna, Kania. Tobie nic nie zajebała? – pyta i patrzy. – Byłbyś teraz jak Lennon, gdyby nie te czerwone mendy.

Zbychu często rozkręca się politycznie. Trzeba to przeczekać. Tam, skąd dochodziła muzyka, teraz dochodzi wspólny śpiew, donośny; chyba rzeczywiście trwa wesele. Na moment robi mi się chłodniej.

– Ja bym za wszystko te mieszkania kupił. Mówię ci, za dziesięć lat to będzie dwa razy więcej warte.

– Ładnie to brzmi. – Pokazuję głową.

Odbijamy od morza, skręcamy w prawo, w wąską drogę pod górę. Idziemy znowu między dwoma rzędami domów, odgrodzonych od ulicy metalowymi bramami, zza których ujadają psy.

Gaszę cygaretkę, bo to się jednak nie zgrywa, palenie i wdrapywanie się.

– Musi być jakiś haczyk, Zbychu.

– Taki, że po kupnie trzeba chwilę poczekać na odbiór. Bo tam są jeszcze ludzie.

– Mam kupić mieszkanie z ludźmi? – pytam go.

– To potrwa chwilę – niecierpliwi się.

– Co potrwa chwilę?

Widzę, że zupełnie nie wie, jak mi to wytłumaczyć. Daję mu zebrać myśli.

– To są patusy jebane, nieroby, Kania. Żulia. Siedzi to w mieszkaniach komunalnych, bierze kuroniówki i wali dynks za moje i twoje pieniądze. A komuniści zajebali ludziom te kamienice zaraz po wojnie, rozumiesz. Żeby gdzieś ulokować tę hołotę, co przyjeżdżała z całego kraju. A one były czyjeś, te mieszkania.

– Twoich kolegów.

– Nie, nie moich kolegów. Moi koledzy je odzyskali.

– Nie do końca rozumiem – odpowiadam.

Zza zakrętu wyłania się knajpa – niski drewniany budynek z potężnym tarasem, bije od niego światło i ciepło. Na werandzie pełno ludzi, ruch, hałas, zapach żarcia, jeden żarzący się węgielek w wypalonym palenisku.

– Ile trzeba czekać? – pytam.

– Krótko – odpowiada. – Już są wszyscy uruchomieni, żeby to ogarnąć.

Podchodzimy do tarasu. Widzę ich, jak stoją pod ścianą, bezradnie próbując się skontaktować z biegającym między stolikami kelnerem, rosłym, wyłysiałym chłopem w przepoconej koszuli i fartuchu z logo kawy Lavazza. Zapach żarcia aż dusi: ciepłe, spieczone ciasto, mięso, warzywa, przyprawy.

– Kupisz teraz dziesięć mieszkań, jesteś ustawiony na całe życie. To nigdy nie będzie tanieć.

– Ustawiony – powtarzam.

To prawda, Rosja wciąż leciała w każdym radiu, po kilkanaście razy dziennie, cała Polska miała dość tej piosenki, ale nie mogła się od niej uwolnić. Stworzyliśmy kawałek dziedzictwa kulturowego, śmiał się Zbychu, i miał rację, byliśmy jak Kozakiewicz pokazujący wała, jak Smoleń przebrany za babę, jak Olbrychski machający szablą w błocie. Przez pirackie kasety, których plecha pokryła kraj, rozłażąc się przez sieć bazarów, zobaczyliśmy wtedy z tego prawie nic, gówno, tyle, że każdy sobie kupił jakieś zdezelowane, walone w Niemczech auto.

Zbychu ma rację. Trzeba się ustawić, zrobić to po swojemu.

Siadamy przy stole, kelner podaje zalaminowane karty wydrukowane na komputerze, stawia na stole oliwę, sosy, sztućce. Daje od niego potem i ciastem. Sprawia wrażenie, że jest równym chłopem.

– Piwo – zamawiam szybko, zanim pójdzie.

– To dla mnie wino – mówi Zbyszek.

I Marika też chce wino, i Marta w sumie też, no i dobrze, nikt nie będzie się czepiał.

– A ty chcesz piwo? – pytam Piotrka.

– Ty normalny jesteś? – wcina się Marta.

– Nie, Misia, nie jestem normalny, jestem z tobą osiemnaście lat. Pełnoletność mam z tobą. To nie jest normalne.

– To się rozwiedź. Nikt ci nie zabrania.

– Kochani – prosi Zbyszek. – Wstrzymajcie się z tymi miłostkami chociaż do jutra.

– Nie chcę piwa – odpowiada Piotrek.

– Najlepsza pizza z owocami morza. – Zbyszek puka w zalaminowaną kartkę.

– Mama nie lubi owoców morza – przypomina Ula.

– A może tym razem spróbuję. – Marta zerka na mnie.

Kelner przynosi napitki. Mogłem zamówić dwa piwa. Ładny pekal, taki zero cztery, zgrabny. Piwo cierpkie, mało piany, to dobrze. Nawet nie wiem jakie. Nie zdawałem sobie sprawy, jak bardzo tego potrzebowałem.

Kelner, niepytany, przynosi mi jeszcze jedno. Co za cudowny człowiek i jak swojsko, sympatycznie wygląda – lekko nalana twarz, przerzedzone czarne włosy związane w kitkę, wąsy jak u Wałęsy.

– Dziękuję, przyjacielu – mówię mu, on się uśmiecha, a ja dopiero teraz orientuję się, że skończyłem pierwsze. Oddaję mu szklankę. Marta się nie dowie. Piotrek i tak jest wpatrzony w swoją grę.

– Zrinko, słuchaj, to może coś mocniejszego? Možda jesto nače? Tę taką travaricę masz swoją? Wiesz którą. Kolega tutaj jest smakoszem. – Zbyszek pokazuje na mnie, a ja przytakuję.

– No i pizze, najlepsze. Tyle, ilu nas jest.

Zrinko puszcza do nas oko i już go nie ma.

– Naprawdę fajny gość – doceniam, wypijam pół piwa.

– Serbowie mu matkę zgwałcili, zabili ojca.

– Dobry Serb to…

Ucisza mnie ruchem ręki.

– Tu już tego nie chcą. I tylko oni mogą tak gadać.

Przez chwilę milczymy. Nagle Zbyszek odwraca się do Piotrka. Studiuje go jak jakiś okaz zoologiczny. Zupełnie nie rozumie, o co mu chodzi z tymi grami. Ja też nie rozumiem.

– Ty jesteś dobry w komputery, co nie, Piotrek? – pyta go.

– Jest tak dobry, że raz policja była w domu – mówi Marta.

– No co ty. Na co ty się włamałeś, Piotrek? Na Ministerstwo Edukacji?

– Na nic się nie włamywałem – zaprzecza Piotrek. – To była pomyłka.

– Pytania do olimpiady chcieli sprawdzić – opowiada Marta.

O czym ona mówi, jaka policja, nie kojarzę w ogóle takiej sytuacji.

No dobra, może pójdę sobie do łazienki.

Przeciskam się przez salę; ławy zawalone ludźmi siedzącymi nad ogromnymi talerzami żarcia. Próbuję zapytać na migi kelnerki, gdzie jest łazienka. Ładna, czarnooka dziewczyna, fajnie okrągła, gdy wyduszam z siebie niemieckie „toaletten”, w końcu pokazuje mi kierunek, drewniane drzwi obok obitego drewnem baru.

Wszystko dookoła się rozmazuje, ale Zdravko, Zenko czy jak on tam się nazywa, staje się bardzo wyraźny. Bar ma w sobie coś z naszej młodości, pachnie starą oleiną, zakurzone butelki prężą się w rzędach jak weterani na święcie Wojska Polskiego, nad wszystkim wisi pożółkły kaseton Marlboro, starszy niż ta cała wojna, którą tu mieli.

Gorzała spływa do stakana jakby z powietrza. Pokazuję mu dwa palce, więc stawia drugiego. W środku pali mi się piękne ognisko.

Chlup. I na drugą. Bach. Trochę Amol. Ale pali. Dobre. O kurwa. Lekko się podnoszę, podfruwam do sufitu, opadam, włożony w wielki, miękki balon.

– To jest to? To, co Zbyszek chciał?

Kiwa głową.

– Dawaj jeszcze na dwa.

Mruży oczy.

– Dawaj, dawaj.

Ktoś stuka mnie w plecy. Piotrek.

– Co, Piotruś?

– Ja pierdolę – odpowiada.

– Co ty powiedziałeś? – denerwuję się.

– Nic – burczy, ale stoi dalej.

– Nie, nie, co powiedziałeś?

Dosyć tego dobrego. Przywiozłem go tutaj. Kupię mu mieszkanie. A on potrafi tylko się boczyć i wpatrywać się w durną grę jak osioł w płot.

Walę trzecią. Teraz dłużej przytrzymuję ją w ustach. W środku robi mi się pełno miejsca na oddech, dobrego miejsca z miękkimi ścianami.

– No co ty pierdolisz, Piotrula, powiedz mi? – pytam go, bo jestem ciekaw. – Ty cokolwiek pierdolisz? Masz siedemnaście lat.

Jest mojego wzrostu, ale spuszcza wzrok, jakby był dwa razy mniejszy. Na twarzy rosną mu bezładne kępki zarostu. Mógłby je w końcu zgolić.

– Chcesz być facetem, Piotrek? – dodaję.

Nie odpowiada. Przestraszył się. Kładę mu rękę na ramieniu. Lekko nim potrząsam. Nic groźnego. Po prostu chcę, żeby trochę się ocknął.

– Chcesz pierdolić? – pytam.

Nie odpowiada. Klepię go w buzię. Też lekko. Ktoś się patrzy, niepotrzebnie, uśmiecham się, przestaje.

– Musisz się bardziej postarać, żeby sobie popierdolić, synek, wiesz? – tłumaczę mu.

Szybciej oddycha, nos mu się zaczerwienił, dłoń zwinęła się w pięść. Niech się denerwuje, dobrze. Denerwuj się, Piotruś. Nerwy robią mężczyznę.

Łazienka, szybko, guma do żucia, może dwie albo i trzy. Gdy wracam do stołu, nie zwracają na mnie uwagi, są zajęci jedzeniem. Rzeczywiście dobra ta pizza, chyba. Na pewno ciepła i serowa.

Kolejna cisza, którą przerywa chorwacki przyjaciel, waląc w stół kamionkową butlą i stawiając trzy kieliszki.

Dobry z niego przyjaciel. Dobry Serb. Nie, dobry Chorwat. Po prostu fajny chłop. Dobra, chlup, szybko. Bo wyparuje.

– Może my też wybudujemy sobie taki dom w Chorwacji, co, Misia? – pytam Martę.

Podnosi wzrok, nie odpowiada.

– Ja się tu nie budowałem, co ty. Nawet jeśli nie wleziesz na minę z działką, to znaleźć tu jakąś ekipę to masakra. To jednak takie Włochy są trochę. Maniana – śmieje się Zbychu. Maniana to chyba po hiszpańsku, ale nieważne, powiedział, co wiedział.

Znowu cisza.

– Znacie tę historię o facecie w Tworkach? – zagaja Zbychu.

Nie, nie znam. Niech coś opowie, niech gada cokolwiek. Chlup. Chyba potrzebuję jakiegoś sprzęgła, za bardzo pali, płonący człowiek skacze na bungee w dół mojego gardła i dosłownie po sekundzie wybija go z powrotem do góry, łapię się za usta. Masz, masz, pokazuje mi gestem Zbyszek, podsuwa mi piwo. Lepiej.

– No więc, był taki gangster. Od razu mówię, nie wiem, czy należał do któregoś z tych gangów, nie sądzę, raczej miał swoje interesy. Wpadł w kłopoty, miał na koncie usiłowanie zabójstwa, ale miał też różne chody, załatwił sobie uznanie za niepoczytalnego i posadzili go w Tworkach. No i tak siedział sobie z tymi świrami, bardzo mu się nudziło, choć ich w sumie polubił.

– Za co? – Dziewczyna Zbyszka w końcu się odzywa, a on w nagrodę głaszcze ją po buzi.

Też bym ją pogłaskał.

– Nie wiem, chyba łatwo ich polubić.

Nagle robi się dwóch Zbyszków, na chwilę. Jest też dwóch Piotrków i są dwie Marty, nie wiem, jak to wytrzymam, Ulki nie widzę, Mariki też są dwie. Fajnie wyobrazić sobie takie dwie Mariki. Może ja pogłaszczę po buzi jedną, a Zbychu drugą.

– Chciał być dla nich miły, próbował zamówić im pizzę. Miał kasę, pokitrane pełno gotówki. No i słuchajcie, nie dało rady. Za każdym razem, gdy dzwonił do pizzerii i podawał adres, Partyzantów dwa, Pruszków, Szpital Psychiatryczny Tworki, to facet na słuchawce od razu się rozłączał. Po jakimś czasie w żadnej pizzerii w okolicy już od niego nie odbierali.

Marika się śmieje. Z powrotem jest jedna, niestety. Ja także się śmieję. I chyba nawet Marta się uśmiecha. Też jest pojedyncza, dzięki Bogu.

Jeszcze raz, bach. Polewam, nawet trafiam. Ta Chorwacja nie jest taka zła. Nie, nie jest zła. Jest ciepło i miło, pachnie piecem, wszędzie są chłopy i baby.

– A wy byście chcieli taki dom w Chorwacji? – pytam się nagle ich wszystkich. Bo przecież mam teraz pieniądze. Zbuduję im tu pałac. Normalnie dwa pałace. Trzy, kurwa.

– Nie – odpowiada Piotrek. – Nie chcielibyśmy.

Siedzi w koszulce z postaciami z tej kreskówki o żółtych ludkach, Simpsonowie. Ile on ma lat, że dalej ogląda kreskówki? Czemu on wyszedł taki niedojebany?

– Ej, Piotrek. Odłóż tę grę. Pogadajmy.

– Daj mu spokój – mówi Marta.

– Piotrek, nie chcesz gadać?

– Nie – odpowiada. – Nie chcę.

– To czego chcesz, Piotruś? Powiedz mi. No powiedz. Mogę dać ci wszystko, czego chcesz.

Milczy. Niech on w końcu zacznie mnie szanować. Ten niedojebany zjeb traktuje mnie jak śmiecia. A ja nie zasłużyłem.

– Kania, ty chyba przy barze coś już przyjąłeś, co? – Głos dobiega z daleka, jakby Zbychu przesiadł się do innego stolika.

Czego oni chcą?

– A wy, czego byście chciały? Wam też dam wszystko, co chcecie. Wszyściuteńko. Serce na talerzu – mówię Marcie i Ulce. Niech mają, niech wiedzą.

Ktoś się odwraca i mówi do mnie:

– Czy mógłby pan być trochę ciszej?

Sama bądź ciszej, polski kurwiszonie, blond kudły z odrostami, potrójny podbródek, straszna twarz, rośnie i rośnie, odrywa się od jej ciała, rozdyma do rozmiarów balonu, na krótką chwilę wypełniając sobą cały świat.

– Sama bądź cicho – odcinam się.

– Ej! – krzyczy ktoś, kto z nią siedzi, chyba jej chłop.

– Chcecie dom? – pytam swoich. – Pałac? Chcecie najlepszą furę? Chcecie gdzieś pojechać? Gdzie? Do Afryki? Do Ameryki? Na Księżyc? Ukraść wam Księżyc?

Nie odpowiadają. Może nie słyszą? Uderzam pięścią w stół.

– Czego byście, kurwa, wszyscy chcieli?

– Żebyś się zamknął – odpowiada Marta.

– Żebym się zamknął – powtarzam.

– Tak, żebyś się zamknął.

Uśmiecham się do niej. Nie chcę się z nią kłócić. Jest wciąż moją piękną żoną. Zabrałem ją na wakacje, obiecałem jej, że na tych wakacjach będzie fajnie, i będzie, bo umiem zrobić tak, żeby było fajnie.

– Zatańczmy, Misia. – Wyciągam do niej dłonie.

Nie odpowiada, patrzy na mnie, jakbym miał na twarzy coś wstrętnego.

– No chodź, zatańczmy – powtarzam.

– Spierdalaj – odpowiada. – Spierdalaj i się zamknij.

No nie. Tak nie będziesz do mnie mówić.

– Co ja ci zrobiłem? Że zabrałem cię tutaj? Co?

– Boże jedyny – wzdycha. Kręci głową, odgrywa wielce obrażoną.

Co ja im, kurwa, zrobiłem?

– Tak cię, kurwa, skrzywdziłem? Że na wakacjach w Chorwacji jesteś? – pytam.

Niech odpowie. Nie chcę się kłócić, ale niech mi odpowie.

– Kania. Luzik. Chodź się przejdziemy. – Zbyszek klepie mnie w ramię.

Niech oni wszyscy przestaną tak na mnie patrzeć. Ludzie – kamery. Patrzcie gdzieś indziej. Dajcie żyć. Chlup, jeszcze raz. Dobre. Dobre, do diabła. Jakby połknąć kamień z ogniska.

– Fajną dajesz mu lekcję, jak ma ojca szanować – mówię tej kurwie. – Przez ciebie rośnie z niego frajer, patałach. Gry, kreskówki, u dorosłego faceta. Zobacz. Popatrz na niego, Marta. Zobacz.

– Zamknij się! – krzyczy Piotrek, rzuca grą o stół. – Jesteś głuchy? Nie rozumiesz, co się do ciebie mówi?!

– Jak ty się wyrażasz? Taki jesteś duży? Taki z ciebie silny facet? – oburzam się.

– Kania, daj spokój chłopakowi. Rachunek? – Zbyszek też się denerwuje.

– Robisz coś poza patrzeniem się w ekrany, Piotruś? Rozmawiasz z kimkolwiek? Powiedz, czy kiedyś z kimś rozmawiałeś? Synku?

– Spierdalaj, chuju! – krzyczy.

I zanim znowu zapytam go, co powiedział, dodaje:

– Jesteś zerem i śmieciem. – Wstaje, bierze grę i wychodzi z restauracji.

Więc to tak. Też wstaję. Piotrek idzie szybko, ucieka w noc, ale ja jestem szybszy, tyle że przewracam krzesło.

– Kania! – woła Zbyszek.

Cykady i psy. Coś wołają, nie rozumiem co. Piotrek biegnie chodnikiem przed siebie.

– Poczekaj! – wołam do niego. Co chcę mu tak naprawdę powiedzieć?

Widzę go. Nie mogę stracić go z oczu. Pisk, dłoń głośno uderza o metal karoserii. Omijam młodego, przypakowanego faceta w krótkich spodenkach, który krzyczy coś po chorwacku.

Wypiłem dużo, fakt, i strasznie mocny ten ich towar, ale teraz jestem zupełnie trzeźwy.

– Piotrek! – wołam.

Wybiegam na główną ulicę. Po lewej, na wzniesieniu, oświetlone bryły hoteli, po prawej plaża, promenada wygasłych lamp, ławki, kamienie. Łatwo się wywalić na tych kamieniach, myślę, i zaraz się wywalam. Gdy wstaję, skądś leci mi krew, ale tylko trochę, i coś boli, ale nie wiem co.

– Piotrek! Kurwa, pogadajmy! – wołam.

Nie ma go. Jacyś ludzie wpatrują się w czerń, która rano wypełni się niebem, kamieniami, morzem. Ktoś siedzi na ławce. Pies, gdzieś. Wesele, niedaleko, może pójść na wesele? Piotrek, jesteś tam? Co ja ci zrobiłem, że mnie tak nazywasz, gnoju jeden? Nie mogę już iść tak szybko, jak wcześniej. Noga. Coś się stało. Trudno. Muszę przyśpieszyć. Pod parasolami siedzą jacyś ludzie, chyba coś piją, widzę napoje, szklanki, może też powinienem coś pić. Można to nazwać zwiedzaniem.

– Piotrek! – wołam. – Piotrek!

Weselna muzyczka jest coraz bliżej. Mam ciemną plamę na bucie. Nie do końca rozumiem. Co się stało?

Stoi na plaży. Prawie bez ruchu. Rzuca kamieniami w ciemność. Wołam go jeszcze raz. Na mój widok tężeje, zastyga. W ręku ma kamień.

– Co, rzucisz we mnie? – pytam go.

Dalej stoi bez ruchu. Podchodzę, ostrożnie. Coś z tą moją nogą jest nie tak.

– Przecież nawet nie trafisz – dodaję, a on wtedy jakby przypomina sobie, że w ogóle ma ten kamień, i podnosi rękę.

Coś mówi, ale nie słyszę. Podchodzę bliżej, jeszcze bliżej. Strasznie się spocił, cuchnie szatnią. Nawet umyć się nie potrafi. Nic nie potrafi. To wina tej kurwy.

– Nie bój się, nic ci nie zrobię – mówię mu.

– Daj mi spokój.

– Przepraszam cię. – Rozkładam ręce na znak, że nie mam żadnych złych intencji. To w końcu mój syn. Kocham go. Kocham cię, Piotruś. Będzie fajnie na tych wakacjach, zobaczysz.

Przecież ci obiecałem.

Nie rusza się.

– Dlaczego my w ogóle nie gadamy? – pytam.

Nie odpowiada, może się zastanawia. Może nie rozmawia ze mną, bo cały czas się zastanawia, myśli o wszystkim. To moja wina, że tak jest. Już rozumiem. Dociera to do mnie, na tej plaży, na kamieniach, pośród cykad i psów, drzew suchych jak stare ręce, po tej wódce, która sprawia, że jestem trzeźwy, tylko brzuch mam pełen kamieni z ogniska. Muszę się zacząć interesować, kim on w ogóle jest.

– Dlaczego nie jesteśmy kumplami?

Nie wiem, kim oni są, Piotrek, Marta, Ulka, a chcę dać im wszystko.

– Powinieneś… być gdzieś z kumplami, pić browary… obracać dziewuchy pod namiotem. Czemu tego nie robisz? Czemu jesteś taki dziwny?

– Ty nie jesteś moim ojcem – odpowiada.

– Kania! – woła ktoś. To chyba Zbychu. A może śmierć?

– Nie jesteś moim ojcem – powtarza Piotrek. – I daj mi, kurwa, spokój.

Wszystko wiruje, gorące, czerwone. Gnój jeden. Biorę go na drugi koniec Europy, panicza, a on się chyba nie cieszy.

– Daj mi spokój.

Facet to ten, który szanuje swojego ojca.

– Dać ci spokój?

Daję mu w pysk. I jeszcze raz, mocniej. I znowu. Dźwięki, jakbym trzepał dywan.

– Daj mi, kurwa, spokój! – wrzeszczy Piotrek.

Chrzęst, bardzo blisko mojej głowy, nie, w głowie, tępy ból zalewa wszystko.

– Daj mi spokój! Daj mi spokój, daj mi spokój, daj mi spokój!

Tracę równowagę.

– Daj mi spokój!

Stoi nade mną, z kamieniem w ręku, cały się trzęsie.

– DAJ MI SPOKÓJ, CHUJU PIERDOLONY!

– Kania! – woła Zbyszek. Kamienie wbijają mi się w ciało, kręci mi się w głowie, zaczynam rzygać, chyba nigdy nie skończę.

Homer Zork

Rzygam niczym, tak to właśnie wygląda.

Jedyne, co wylatuje mi z gęby, to kwaśna ślina. Ciałem wstrząsa fala zimna. Daje mi ulgę, krótszą niż jeden oddech, ale zawsze. W kieszeniach marynarki mam wciąż zamknięte małpki spirytusu. Kupiłem je rano.

Ktoś puka do drzwi kabiny.

– Zaraz – mówię.

– Wszystko w porządku? – To kobiecy głos. Na początku go nie rozpoznaję. Ale dziś nie rozpoznaję nikogo.

Gdy otwieram drzwi, najpierw bucha we mnie chmura tytoniowego dymu. Sylwia patrzy na mnie z troską, głęboką jak Bałtyk.

– Co ty tu robisz? – pytam zdziwiony.

– Wyglądasz jak trup. – Przywiera do mnie ciałem.

Wyciera mi usta, daje papierosa. Jestem tak pusty, tak wydrenowany ze wszystkiego – z płynów, pokarmu – że całe moje ciało absorbuje ten dym. Może od razu dostanę raka i będzie po kłopocie.

– Cześć, Kania. – Szatan wchodzi do łazienki. Ma na sobie czarny garnitur, świetnie skrojony.

– Jest jeszcze Jarek. – Pokazuje na drzwi do łazienki.

Opieram się o umywalkę. To wszystko jest potwornie wyczerpujące, łącznie z oddychaniem.

– To takie smutne, stary – zaczyna. – Naprawdę nie mam pojęcia, co ci powiedzieć.

– To nic mu nie mów. – Sylwia popycha mnie delikatnie w stronę wyjścia.

Chyba dobrze, że tu są. Chyba, nie potrafię tego stwierdzić. Skąd wiedzieli, gdzie jest pogrzeb? Powiedziałem komuś? Być może. Nie pamiętam. Pamiętanie też wyczerpuje, może w ogóle wyczerpuje najbardziej.

Równie dobrze mogłyby się tu odbywać konferencje stomatologiczne. Na suficie są jarzeniówki w metalowych kinkietach, na ścianie wisi pojedynczy krzyż. Do tego plastikowe krzesła, kwiaty. Ktoś głośno się modli. To chyba matka Marty.

Pod ścianą stoi trumna.

W trumnie jest Piotrek.

Widzę tylko blady kontur.

Chcę zająć miejsce z tyłu, chyba nie mam siły podejść bliżej, ale Sylwia popycha mnie, abym usiadł razem z Martą i Ulką. Sama zostaje z Szatanem i Jarkiem, który wita się ze mną pojedynczym, prawie niezauważalnym skinieniem głowy.

Idę pomiędzy krzesłami, jakbym sam miał się położyć do tej trumny. Jakby mieli mnie zakopać żywcem.

Moje miejsce jest między Ulą a Kingą. Ula zanosi się płaczem, Kinga po prostu siedzi nieruchomo, Marta – nie widzę. Być może są jakieś słowa, które powinienem powiedzieć. Pytania, które powinienem zadać. Jeszcze wczoraj miałem siłę zadawać pytania. Przedwczoraj też. W sumie nie robiłem nic innego, Karłowicz miał mnie dość. Mówił w kółko to samo, na wiele sposobów, klucząc i nie umiejąc powiedzieć tego wprost; w końcu nie wytrzymał, krzyknął na mnie, gdy siedzieliśmy w jego gabinecie nad stertą zdjęć. Dziwiłem się, że wciąż mogę na nie patrzeć. I cały czas szukałem w nich śladów. A raczej uczyłem się je czytać, bo widziałem je wszędzie.

– Nic tam nie ma, Marcin. Obejrzeliśmy go, rozkroiliśmy, zbadaliśmy wszystko. Nawet nie był pijany.

– Ktoś go zabił – powiedziałem, chyba po raz setny. – Ktoś powiesił go na tym drzewie.

– Ma jakieś zadrapania i siniaki, ale to nie jest konkluzywne.

– Że co?

– Niekonkluzywne, czyli ktoś mógł go uderzyć, ale równie dobrze mógł się przewrócić, biegając po lesie. Nie był torturowany. Nie ma śladów żadnej większej walki. Nikt nie zawiesił go na tym drzewie siłą.

– Czyli poszedł sobie pobiegać, a potem się powiesił? Czy ktoś uprawia sport, zanim pójdzie się zabić?

– Nie wiem. Mówię tylko, co wykazała sekcja.

– I to wszystko?

– Jeszcze to. – Podsunął w moją stronę zdjęcia z sekcji. – Dwie w miarę świeże rany na nadgarstkach. Płytkie cięcia. Słabo zagojone. I tak, to już naprawdę wszystko.

Patrzyłem na te zdjęcia, a on dodał:

– Myślę, że opinia patologa jednoznacznie wskazuje na samobójstwo.

– Opinia, jak sam mówisz, to jest opinia, a nie fakt, ludzie mają różne opinie, na przykład, że ziemia jest płaska. Są na przykład trucizny, których nie można wykryć – tłumaczyłem.

– Skoro otruto go substancją, której nie można wykryć, to jak mam ją wykryć, powiedz mi? – zapytał.

– Nie śmiej się ze mnie.

Popatrzył na mnie wtedy jeszcze smutniej.

– Nie śmieję się z ciebie – odpowiedział.

Jak on właściwie ma na imię?, pomyślałem. Karłowicz to, Karłowicz tamto.

– A telefon? Znaleźliście jego telefon?

Pokręcił głową.

– Widzisz? Widzisz, kurwa?! – zawołałem. – Zabrali mu telefon, żeby się pozbyć dowodów.

– Mógł go zgubić. Albo wyrzucić.

– Tak, na pewno. Wyrzuciłeś kiedyś telefon? Nawet najbardziej schlany, nigdy nie wyrzuciłem telefonu.

Nie odpowiedział, tylko westchnął, cicho i głupio, jak ktoś zmęczony własnym brakiem argumentów.

– Pamiętasz, co mówiła tamta dziewczyna? W co on był zamieszany? Najpierw ta kobieta, teraz mój dzieciak. – Walnąłem dłonią w biurko. Karłowicz nie zareagował. Popiół spadał z papierosów na zdjęcia.

– Kalską zamordowano.

– Mojego syna też ktoś zamordował.

Takie rozmowy mogą trwać w nieskończoność. Do niczego nie doszliśmy. W końcu trzeba było włożyć Piotrka do trumny.

Trumny, która jest teraz przede mną. Robię wszystko, by na nią nie patrzeć. Daleko, pod ścianą, siedzi Loluś, razem z tym drugim koleżką. I matka Lolusia. Zbyszek ze swoją nową dziewczyną. Jeszcze jacyś ludzie, chyba z tej Piotrka firmy komputerowej. Trochę dalszej rodziny. Siostra Marty. Mój kuzyn. W ogóle ich nie znam. To wszystko zupełnie obcy ludzie.

Szybko wstaję, wracam do łazienki, zamykam drzwi, wyciągam, odkręcam, biorę mały łyk, bardzo mały, mniej niż łyżeczka cukru, przełykam, i zaczynam znowu rzygać.

Teraz już nikt nie przychodzi.

Przez chwilę mam spokój.

W końcu trzeba przenieść trumnę do kościoła. Idę jak zombie. Kościół to nieregularna betonowa bryła, nad wejściem patrzy na nas tępe, pojedyncze oko okrągłego witrażu. Maryi Panny Królowej Świata czy jakoś tak. W środku ławki z jasnego drewna, nad ołtarzem wielka czerwonawa mozaika przedstawiająca Matkę Boską z małym Jezuskiem. Przypomina mi trochę usypane z cukru portrety Ceauşescu, które widziałem na wakacjach w Rumunii. Czy ja w ogóle byłem na wakacjach w Rumunii? Byliśmy w Chorwacji. A w Rumunii? Czemu Piotrek ma katolicki pogrzeb, czy my w ogóle byliśmy wierzący?

Ksiądz coś pierdoli – o tym, że spotykamy się wszyscy w niebie, wystarczy poczekać. Ja właśnie siedzę i czekam. Matka Marty płacze. Wszyscy płaczą. Ksiądz kończy, zaczynają się słowa od bliskich. Na zamkniętej trumnie leży pojedynczy wieniec białych kwiatów. Ula, ubrana w prostą czarną sukienkę, trzymając w ręku kompletnie zmiętoszoną kartkę, idzie w kierunku ołtarza. Dopiero teraz widzę, jaka jest chuda, wygląda jak anorektyczka, trzeba jej jakoś pomóc, musi coś zjeść. Nie słyszę, co mówi. Mikrofon jest podły, a ona zapłakana. Jakby specjalnie do kościołów robili takie chujowe mikrofony. Równie dobrze mogłaby przyłożyć sobie do ust folię z papierosów, byłoby ją słychać tak samo źle.

Karłowicz w końcu poskładał zdjęcia i schował je do koperty. Nawet nie miałem siły protestować.

– Bardzo mi przykro – powiedział.

– Był najlepszym bratem, jakiego mogłam mieć. – To zdanie rozumiem, widzę, jak odrywa się od Uli i zaczyna się unosić w powietrzu jak brudny balon pełen bólu.

Dźwięk przychodzącej wiadomości jest jak huk granatu. To mój telefon. Wyciągam z kieszeni, aby go wyciszyć. Jeśli to Kruszynka, to ją zabiję.

– Będę czuć tę stratę do końca życia – mówi Ula, płacząc.

Kinga dalej siedzi nieruchomo, jest twarz jest biała, stężała jak maska, lekko błyszczy, jakby nasmarowała się woskiem.

To nie byłoby takie złe zabić Kruszynkę. Ale wiadomość nie jest od niej.

„Wiem coś o Piotrku. Chcesz się spotkać?”. Nieznany numer telefonu. Chyba wydaję jakiś dźwięk, bo znowu wszyscy patrzą w moją stronę.

– Czy ktoś jeszcze chce zabrać głos? – pyta ksiądz.

– Czy wszystko w porządku? – pyta Sylwia.

Mógłbym jej odpowiedzieć: jesteśmy na pogrzebie mojego syna, co może być w porządku? Ale nie mówię nic, raz, nie mam siły, dwa, że wypala mi żołądek. Gdy wszyscy wstają, jeszcze raz patrzę na telefon.

„Wiem coś o Piotrku”.

Spotykam spojrzenie Marty i chowam telefon do kieszeni.

***

Potem był pochówek, trumna zjeżdżająca po linach w ziemię.

Nie pamiętam tego. Nie pamiętam trumny zjeżdżającej po linach w ziemię.

Zamiast tego mam czarny ekran. Mózg się zbuntował, nie chciał.

Pamiętam tylko wycie. To chyba Marta tak wyła.

A teraz jest stypa. Stypę pamiętam, bo właśnie na niej jestem.

Z odprysków zasłyszanych rozmów zrozumiałem, że Ula i Marta miały w tej sprawie konflikt. Jakiś. Chyba. Ula uważała, że to idiotyzm, to celebrowanie śmierci. To nie jest żadne celebrowanie, powiedziała Marta. Ludzie przychodzą na pogrzeby, to nie jest dla nikogo przyjemne, skoro już przyszli, to trzeba ich czymś poczęstować.

To chyba bałkańska restauracja. Na pewno kiedyś tu byłem i na pewno nie pamiętam. Na ścianach obrzydliwe, podmalowane zdjęcia kotów i psów. Obsługa, ubrana cała na czarno, jest zupełnie cicho, leci nijaka fortepianowa muzyka. Nie ma alkoholu. Jedzenie zapewne jest smaczne, ale nie mogę niczego przełknąć. Mało kto może, tylko Zbyszek w kącie siorbie zupę.

Kinga siedzi obok Uli i Marty, nad którą stoją dwie pomarszczone ciotki. Nie pamiętam, kim są. Przyjechały z innego miasta, chyba. Odprawiają nad nią czary, jak wiedźmy nad kotłem. Marta trzyma jedną z nich za rękę. Jakaś kobieta trzyma też za rękę Kingę, to chyba jej matka, podobna do niej, tak samo kanciasta.

– Idziemy. Gdybyś czegoś potrzebował… – mówi Sylwia.

– Jest taka specjalna grupa. – Głos Jarka brzmi, jakby dobiegał z głośników. – Spotyka się w raz tygodniu. Grupa specjalnego wsparcia, że tak powiem. Jak zachować trzeźwość w trakcie życiowych tragedii. Gdybyś był zainteresowany…

– I dopiero teraz mu o tym mówisz? – pyta Sylwia.

Jarek jest zmieszany.

– Wszyscy liczyliśmy, że będzie lepiej. Naprawdę – zapewnia w końcu, ciszej, przyciąga mnie do siebie, strzelamy wymuszonego misia.

Przechodzi mi przez głowę, że mógł poczuć ode mnie spirytus. Ale jakie to w sumie ma znaczenie?

– Chciał się ze mną rozwieść. – Głos Kingi zagłusza szmery i odcina wszystkim głowy. Ludzie odwracają się w jej kierunku.

– Dlatego poszliśmy na terapię. Dlatego przelał mi te pieniądze. – Jej głos jest martwy i płaski. Też brzmi, jakby leciał z płyty.

– Jakie pieniądze? – pyta Ula.

Więc nie wie; o tych stu tysiącach ze słowem „przepraszam” w tytule przelewu. Marta powiedziała tylko mnie.

– Mówił o tym wiele razy. – Wokół Kingi zbiera się grupka. Jarek, Ulka i Szatan obserwują to bez słowa. Tylko Szatan wyrzuca z siebie ciche „o kurwa” i przeciąga dłonią po włosach ciasno związanych w kucyk.

– Nie musicie tego słuchać – mówię im.

– Masz mój numer – odpowiada Sylwia.

– Mam numery do was wszystkich. – Właśnie zdaję sobie z tego sprawę.

– Mówił: już cię nie kocham, ranię cię, nie chcę tego. – W głosie Kingi, pomimo całej tej sztuczności, wzbierają emocje.

Marta odsuwa jej sprzed nosa talerz z zupą, jakby się bała, że dziewczyna przewróci się w niego twarzą albo rzuci nim o ścianę. Matka Kingi przysiada się do niej, przytula, ta nie chce, wyrywa się.

Szatan przyciąga mnie do siebie, ściska na pożegnanie, klepie między łopatki z całych sił, jakbym się czymś zakrztusił. Sylwia robi to samo. Jarek po prostu podaje mi rękę. Ile można przyjąć cudzego bólu? Raczej niewiele. Grzecznościową łyżeczkę.

Jeszcze raz idę do łazienki. Już nawet nie zamykam drzwi.

Wylewam połowę spirytusu do zlewu i uzupełniam wodą z kranu, zakręcam butelkę i nią potrząsam.

„Wiem coś o jego śmierci. Odpisz. Baldur”. Wybieram „połącz”. Sygnał, drugi, trzeci, czwarty. Nie odbiera. Znowu ten pożar. Na krótką chwilę wypełnia mi całe ciało.

Odbierz, skurwysynu jeden.

Ktoś wchodzi do łazienki. Marta. Patrzy na telefon, patrzy na butelkę spirytusu stojącą na umywalce. To była kiedyś Misia, dziewczyna, w której się zakochałem. Teraz ma sto czterdzieści lat. I tak mniej ode mnie.

Kiwa głową w kierunku butelki.

– Przepraszam. – Chowam telefon, zaczynam wylewać jeszcze spieniony płyn do zlewu.

– Co innego miałbyś robić?

Podchodzi do mnie, stoimy teraz na odległość linijki.

– Straciliśmy syna, Marcin – mówi cicho i zaczyna płakać.

– Ja… ja… – Coś chcę powiedzieć. Ale to ostatecznie nie jest o mnie. Chyba. Nie wiem.

– Inni rodzice są na weselach, kolacjach, urodzinach, siedzą na Skypie, dostają listy albo nawet czekają na telefon, za długo czekają, ale wiedzą, że on w końcu zadzwoni, ten syn, inni rodzice są dumni albo rozczarowani, są zmęczeni, cieszą się, że wyprowadził się z domu, martwią się, bo się rozwodzi, bo stracił pracę, bo cokolwiek. A my jesteśmy, kurwa, na pogrzebie naszego syna, Marcin. Tylko my.

Przywieramy do siebie. Przychodzi nam to z wielkim trudem, jesteśmy cali zaciśnięci. Nasze ciała są pomarszczone, suche, zbite, jakby ktoś nas uwędził. Możliwe, że na to zasłużyłem. Ale ona? Kto zamienił ją w to widmo? Ja?

Stoimy tak jakieś dziesięć lat. W końcu nasze mięśnie butwieją, gniją, porastają grzybami i mchem; pomiędzy nami coś się wykluwa, coś wpełza między nas, nowa roślina, młode drzewo. Stoimy zlepieni ze sobą i płaczemy, wyjemy, i jest tylko to, i trwa to zawsze, jesteśmy ze sobą już na wieczność, chociaż się nienawidzimy, chociaż jesteśmy dla siebie obcymi ludźmi.

***

Noc trwa kolejnych dziesięć lat. Gdy patrzę na zegarek, wciąż jest czwarta.

Masturbuję się, wpisując w wyszukiwarkę jakieś przypadkowe kombinacje haseł: „gangbang”, „blondynka”, „lateks”, „dominacja”. Nic z tego nie wychodzi. Wypalam dwie paczki fajek, aż płonie mi gardło. Chodzę w kółko po mieszkaniu, leżę na podłodze. Przychodzi mi do głowy, żeby zerwać panele. Albo żeby się zabić. Jest wysoko, czwarte piętro, nie trzeba kombinować, wystarczy dla pewności skoczyć na główkę, jak do basenu.

Otwieram okno, tak po prostu. I nawet podnoszę nogę, aby oprzeć się kolanem o framugę. Markuję ten ruch. Bez problemu. Wystarczy się wychylić.

Wybija mnie z tego dźwięk przychodzącej wiadomości.

„Napisz, kiedy możesz się spotkać”.

Dzwonię, chcę na niego nawrzeszczeć, ale nie odbiera. W końcu zamiast sygnału odzywa się głos, który mówi o niedostępności abonenta. Skurwysyn, wyłączył telefon. Dzwonię do Karłowicza. Niech sprawdzi ten numer, powie, kto to jest. Przecież jest policjantem, zakuta pała. Ale Karłowicz też nie odbiera. Jest czwarta nad ranem. Myśli galopują mi przez głowę jak naćpane konie. Może to właśnie Karłowicz robi sobie ze mnie żarty? Za trzy godziny pojadę na policję. Nagły ból żołądka, jak przy skręcie kiszek.

Jest jedna recepta. W koszu na brudną bieliznę. Następna nad zlewem. I obok kosza na śmieci trzecia. W łazience, w szafce pod umywalką, za środkami czystości, znajdę czwartą.

Terapia nie zabiera do końca chęci picia, ale zabiera jego komfort. To jedno z przykazań, świętych praw. Już zawsze ma się wyrzuty sumienia.

Tylko czym są te wyrzuty sumienia?

Kto wymyślił słowo „komfort”?

Słowa, skąd one w ogóle się wzięły? Po co to komu?

Golden Loch, paskudna i najtańsza whisky, trzydzieści złotych za flaszkę, już lepiej byłoby się napić wody kolońskiej.

Podnoszę butelkę do ust. Biorę łyk, drugi, trzeci. Nie czuję smaku, zapachu, niczego. Gardło w ogóle nie reaguje na płyn. Ktoś zrobił odwrotny cud, zamienił wódę w kolorową wodę. Otwieram kolejną butelkę. Wyborowa. Cienki biały strumień z dozownika leci mi prosto do gardła. Nic. Zero ulgi. Zero smaku. Ciało nawet nie reaguje. Mięśnie pozostają napięte, twarde jak beton.

Nawet tyle. Nawet tego. Żadna z wiadomości nie została dostarczona. Telefon tego całego Baldura jest wciąż wyłączony. Płaczę bez łez, po prostu mną trzęsie, nic więcej.

Biorę wszystkie te butelki, jedną po drugiej. Wylewam ich zawartość do zlewu, a następnie rzucam nimi o ścianę.

Żadna się nie rozbija.

***

– Syn do mnie przyszedł ostatnio i pyta, czy ja z jego mamą uprawiam seks. – Michu kręci głową.

– Ile ma lat? – pyta Sylwia.

– Siedem. – Michu bierze łyk wody, kończy się tak, że wypija pół butelki.

Mówili mi, że nie muszę przychodzić. Może nawet nie chcieli, bym przychodził. Ale nie mogą mi tego zabronić. Jestem umyty, ogolony, wyperfumowany, włożyłem jakąś koszulę, której nigdy przedtem nie wkładałem. Mam takich wiele.

– A uprawiasz? – pyta Sylwia.

Michu się czerwieni.

– Nie przerywamy – upomina ją Jarek.

Obracam telefon w dłoniach, co chwila zerkam na wyświetlacz. To wbrew zasadom, ale nikt nie potrafi mi zabronić.

– Mówię mu: no tak, Kajtek, czasami uprawiam. – Michu drapie się po głowie. – Przecież inaczej by cię na świecie nie było. A on do mnie: masz natychmiast przestać uprawiać z mamą seks. Stoi przede mną, glut jeden, cały metr wzrostu, i rozkazuje mi w takiej kwestii. I łzy mu lecą z oczu, no naprawdę jest wstrząśnięty. Śmiać mi się w ogóle zachciało, ale przecież nie będę się z dzieciaka śmiał.

Wszyscy patrzą na niego, zdziwieni i zaciekawieni. Michu chyba trochę schudł, choć może to luźniejsza koszula.

– No to pytam: o co ci chodzi? A on: masz przestać robić mamie krzywdę. To mamę boli.

Znowu przerywa. Jest zdenerwowany, palce tańczą mu jak tłuste robale.

– Pytam go, o czym gada. A on w końcu mówi, że koledzy mu pornosa na telefonie pokazali w szkole. Że jacyś panowie robili z panią różne rzeczy i ta pani strasznie krzyczała, bo pewnie ją bardzo bolało. I że koledzy, że to śmieszne. A on zapłakany przybiega do domu. W ogóle nie wiedziałem, co mu powiedzieć. To tylko taki film, mówię. To zupełnie inaczej wygląda w rzeczywistości. Historia jest niby zabawna, ale tak naprawdę wcale nie.

Telefon wypada mi z ręki, przez chwilę mam wrażenie, że dostałem wiadomość. Wciąż mi nie odpisał, kimkolwiek jest. Raz po raz sprawdzam te wiadomości od niego, czy nie zniknęły. Czy nie oszalałem.

– Nie wiem, boję się teraz, że tylko z tym mu się będzie seks kojarzyć. On jest bardzo wrażliwy, ten dzieciak. Boję się, że jakimś gejem zostanie czy coś.

Kuba tylko się uśmiecha. Cuguś na chwilę przestaje bazgrać.

– I to jest twój największy problem? Naprawdę?

Michu nie odpowiada, ucieka wzrokiem.

– Co zrobisz za tych parę lat, jeśli naprawdę przyjdzie i ci to powie? Wyrzucisz go z domu? Wyrzekniesz się go? Powiesz: nie jesteś moim synem?

– Ej – upomina go Jarek. – Spokój.

– Spokój? A słyszysz, co on gada?

– Spokój – powtarza Jarek, głośniej.

Michu wierci się na kanapie, cielsko przelewa mu się pod koszulą. Jednak nie schudł.

– Po pierwsze, tutaj obowiązuje kolejność. Bez niej nie ma porządku. Bez porządku nie ma leczenia. Mówiłem wam to tysiące razy i powiem kolejne tysiące. Po drugie, odnosimy się do teraźniejszości, a nie do tego, co by było gdyby, to nie jest kółko pisania opowiadań. Nie podchodzicie do tego poważnie, trudno. Ja i tak będę podchodził poważnie do was. – Jarek jest czymś zmęczony i na coś zły, nie tylko na Cugusia. Trochę się wyżywa.

– Jesteś takim samym naziolem jak on – warczy Cuguś.

– Może. – Jarek wzrusza ramionami. – Dla mnie nie ma gejów i hetero. Dla mnie są alkoholicy.

– Ja bardzo chciałbym, żeby przyszedł do mnie mój syn i powiedział, że jest gejem. Bardzo bym chciał. To moje największe marzenie.

Dopiero w trakcie wypowiedzi orientuję się, że to moje własne słowa. Zapada cisza. I robi się ciemno, chociaż nikt nie zgasił światła.

– Albo żeby znowu miał osiem lat, czy ile tam ma twój syn, Michał, i powiedział, że ktoś mu pokazał film porno – dodaję.

Jeszcze więcej ciszy, która ma w sobie coś z suchego, ciepłego chleba. Moglibyśmy tak nic nie mówić przez cztery godziny.

– Sorry – mówi cicho Michu. – Nie chciałem.

Nie wiem w sumie, kogo on tak naprawdę przeprasza. Mnie nie musi.

– To ja przepraszam, że łamię kolejność – kończę.

Nikt nie miał siły zwrócić mi uwagi, nawet Jarek. Może właśnie dlatego, zanim zeszli się wszyscy, wziął mnie na stronę i przypomniał mi o jeszcze jednej, specjalnej grupie.

Ale ja nie chcę żadnego specjalnego traktowania, powiedziałem mu. Wiem, że jestem już inny. Chodzę z twarzą trwale brudną od czarnej słomy. Wykrzywiony, połamany. Ludzie oglądają się za mną jak za mutantem. I będzie tak do końca mojego życia, więc przynajmniej tutaj daj mi trochę normalności. Powiedziałem, że chciałbym normalnie przychodzić na grupę. Obiecałem, że zrobię wszystko, aby inni nie czuli się źle.

– Nie musisz za nic przepraszać – odpowiada Sylwia.

Poza tym mój ból nie jest większy niż jakikolwiek inny ból. Fakt, dla mnie jest jeden jedyny i obezwładniający, ale tuż poza granicą mojej skóry, w całej reszcie tego czeskiego filmu zwanego życiem i kosmosem, nie ma żadnego znaczenia.

– To wszystko? – pyta Micha Jarek.

– Tak, to wszystko.

– Nadaj kierunek.

Michu kiwa głową w stronę Jadźki. Już nie siedzi obok mnie, zajęła miejsce naprzeciwko. Czy ma żal, że ją w to wszystko wplątałem? Jeśli tak, to rozumiem. Zaleta tego bólu, który noszę w sobie, jest jedna: teraz rozumiem już wszystko.

Jadźka wciąż mówi cicho, niewyraźnie, wciąż jest trochę opuchnięta.

– Przede wszystkim strasznie mi szkoda Marcina. Ja sobie nawet nie wyobrażam, przez co teraz przechodzi. Trudno mi cokolwiek powiedzieć. – Kręci głową. Chyba sprawia jej to ból, bo zaraz przestaje. Na chwilę milknie.

– A co u ciebie, Jadzia? Jak ty się czujesz? – pyta Jarek, zaskakująco ciepło.

– No, nie jest zbyt dobrze, mówiąc szczerze, ciągle mam jakieś echa tego wszystkiego, kręci mi się w głowie, boli mnie żuchwa. Widocznie coś się źle zrosło. No i nie pamiętam, to jest najgorsze. Ja wiem, że dla Marcina to może być jakaś kluczowa informacja. Ale naprawdę, aż na hipnozę poszłam, i nic. Pamiętam, że idziemy pod ten dom w Podkowie, i potem czarna dziura, i już jestem w szpitalu. To jest straszne, tak stracić pamięć, bo to jak znowu się upić. Ja tylko po alkoholu tak miałam.

Mówiąc to wszystko, patrzy na mnie, masując się bez przerwy po obolałej żuchwie. Nie spuszcza ze mnie wzroku. Czegoś ode mnie chce, trudno mi powiedzieć czego. Żebym coś dopowiedział? Dodał? Zaprzeczył? Żebym to ja, jeszcze raz, powiedział jej, co się stało?

Trudno mi to znieść. Odwracam wzrok.

– A poza tym jakoś idzie ku dobremu. Odpoczywam, na spacery chodzę z psami. Sprzątam, całe moje życie to sprzątanie. Domu oczywiście nie sprzedałam. To wszystko. – Pokazuje kierunek, obok niej siedzi Cuguś.

– Zerwałem z nim – wyznaje Darek po chwili, cicho, jakby zawstydzony.

– To ty z nim byłeś? – pyta Kuba, autentycznie wzburzony, ale Jarek ucisza go gestem.

– Mogłem się z nim nie widywać, ale z nim byłem. A raczej on był ze mną, jak duch – odpowiada Cuguś cicho, obracając w palcach długopis. Przypomina dzieciaka, który musi się wytłumaczyć rodzicom z pał na świadectwie.

– Znowu mnie napadł. To znaczy w głowie. On jest moim głodem, masz rację, Jarek. Jego gęba jest nalepiona w mojej głowie na flaszki, na pudełka z lekami, na samarki z koksem. I tak napadł mnie wieczorem, byłem sam w domu, znowu próbowałem spędzić czas na spokojnie, z Netflixem, zamówiłem sobie coś do żarcia, kupiłem dwa piwka zero zero, aż sam się z siebie śmiałem. I wskoczył mi do głowy, i już nie mogłem się na niczym skupić. Chodziłem po domu, paliłem fajki, żarcie stygło, w końcu kot zaczął się do niego dobierać. Ten film, co go miałem oglądać, leciał sobie na wyłączonym dźwięku. Z każdą sekundą było coraz gorzej, myślałem, że sobie twarz rozdrapię. I ta myśl, nagle: koniec, dzwonię po samarę, chuj z tym wszystkim. Albo po prostu kupię flaszkę. Włożyłem kurtkę, wyszedłem z domu. Już miałem iść do tego sklepu, przysięgam, w kieszeni trzymałem pięćdziesiąt złotych. Byłem zdecydowany. Ale zamiast tego poszedłem do niego na piechotę, na autopilocie. Samo mnie niosło. Ode mnie, z Saskiej, aż na Koszykową. Szedłem i szedłem. Pod jego domem wyjąłem te pięć dych, zobaczyłem, że zgniotłem w kulkę. – Przerywa, uśmiecha się. Przypomniał sobie coś przyjemnego. – Wszedłem do niego znienacka. Otworzył drzwi. Był z jakimiś dwoma chłopakami, robili się na kanapie, on pewnie sobie patrzył. Znowu w tym szlafroku, z kieliszkiem szampana w ręku. Miał miękkie ruchy, nieprzytomne oczy, na stówę był naćpany emką. Dałem mu w ryj, od razu, bez słowa. Coś trzasnęło, pękł mu nos, zalał się krwią, nie wiedziałem, że mogę tak mocno bić. Tamci się zerwali, ale zorientowali się szybko, że są goli, sterczą im fiuty, sami są naćpani, a w ogóle to pewnie byli opłaceni, więc co ich to w ogóle obchodzi. Poszli się ubierać. Próbował podnieść się z ziemi. Dałem mu jeszcze kopa. Jednego, drugiego. Naplułem. Leżał tak jak jakiś karaluch, przewrócony na plecy. Nie wiedział, co się dzieje. Może nawet nie wiedział, kim jestem.

Uśmiecha się do siebie. Wszyscy patrzą na niego ze strachem i niesmakiem. To dobrze, jestem mu wdzięczny. Chociaż na chwilę przestali myśleć o mnie.

– Na stole leżały jakieś pieniądze, niektóre pozwijane, musieli z nich wciągać. Wziąłem je do kieszeni. Wyszedłem.

Sygnał telefonu, wiadomość. Komórka spada na ziemię. Przepraszam, wyciszam.

– Teraz, gdy o tym myślę, to kurczę, przecież on mógł zadzwonić na policję. To napaść, kradzież, poszedłbym za to do więzienia. No po prostu głupota straszna. Zastanawiam się, co ja najlepszego narobiłem. Ale gdy wychodziłem stamtąd, byłem lekki i spokojny.

Patrzę na telefon. „Za pół h pod Domami Centrum. Baldur”.

Wszystko we mnie robi się gorące.

– Ale przynajmniej w końcu nazwałem kota.

– Jak? – pyta Sylwia.

– Wrzód. – Cuguś zaczyna się śmiać. – To taki skrót, od Hrabiego Wrzoda Nadupie. Wymyśliłem kiedyś taką postać, robiłem o niej komiksy… nieważne.

Jadźka się uśmiecha.

– Przepraszam, ale muszę wyjść, w tym momencie. – Wpatruję się w telefon.

Jeszcze jedna wiadomość: „Masz być sam”.

Nikt nie oponuje. Widocznie uważają, że wszystko, co robię, jest koniecznością.

Sylwia prosi, bym na siebie uważał. Reszta wykonuje niemrawe gesty pożegnania. Patrzą na mnie, jakbym szedł na wojnę. I tylko Niemowa nie zwraca na mnie żadnej uwagi, wciśnięty w róg kanapy, studiujący własne paznokcie.

Zanim wyjdę na korytarz, dociera do mnie, że być może już nigdy tu nie wrócę.

***

Biegłem tutaj, jakbym był pewien, że Piotrek również wciąż biegnie, i jeśli jeszcze przyśpieszę, to go złapię. W przejściu podziemnym wpadałem na ludzi, ktoś o mało się nie przewrócił, ktoś za mną krzyknął.

Ten cały Baldur nie odbiera. Początek Chmielnej jest pusty, ciemny, nawiedzony, tylko parki pod Atlantikiem, objuczone papierowymi torbami matki i córki wychodzące z TK Maxxa, samotni mężczyźni dobijający się domofonem do wieżowca, w którym podobno połowę mieszkań wynajmują prostytutki. Nie pamiętam żadnej prostytutki, z którą spałem.

Rozglądam się, ale nie widzę nikogo, kto mógłby być nim, wybieram jego numer, jak na filmie. Nikt wokół nie reaguje.

Dziękuję Bogu, znajduję w kieszeni paczkę papierosów.

Są wstrętne i suche.

Głowa łomocze od myśli. Po prostu się mną bawi, kimkolwiek jest. Kpi ze mnie. Może to jakiś kolega Ulki ze studiów. Chory łeb, który usłyszał o całej sprawie, znalazł mój numer w jej telefonie i teraz robi o tym wszystkim filmik, który zamieści na YouTube. Beka z kretyna, któremu umarł syn. Patrzcie, jak wkręcam idiotę pijaka.

– Ej. – Słyszę za sobą głos.

– Słucham? – Odwracam się.

– Cześć – mówi Loluś z twarzą zasłoniętą kołnierzem polara.

Wgapia się we mnie podkrążonymi oczami, niczym Sproket, który chce, by rzucić mu patyk. Nie wiem, co mu powiedzieć. To ostatnia osoba, której teraz potrzebuję.

– Czekam na kogoś – tłumaczę.

– No, na mnie.

Przez sekundę nie rozumiem. A potem chcę go uderzyć. On to wyczuwa, odsuwa się, po czym zwinnie rusza Chmielną w kierunku Nowego Światu. Idę za nim. Muszę biec, żeby nadążyć.

Znika w bramie prowadzącej do pawilonów. Znów go widzę, schodzi do jednej z knajp, ciasnej, burdelowo oświetlonej nory.

– Kup mi piwo – mówi, zanim zdążę mu powiedzieć, że nie mogę kupować alkoholu.

Zbiega na niższe piętro. Płacę, biorę piwo i colę dla siebie. W środku łomocze mi wielka, przegrzana maszyna, która zaraz wybuchnie, strzeli dookoła parą i metalem, wysadzi tę kawiarnię, pozabija niewinnych ludzi.

Schodzę po schodach. Na dole panuje półmrok, śmierdzi kanalizacją. W rogu sali siedzą dwie młode dziewczyny. Ostrożnie stawiam napoje na stoliku.

Dosuwam się do Lolusia. Patrzę mu w oczy.

– Co ty odpierdalasz? – pytam.

– Musiałem się upewnić, że nie przyjdziesz z tym policjantem – odpowiada i rozsuwa polar, pokazując zmęczoną, brzydką gębę.

– Pisałeś do mnie już na pogrzebie – mówię mu. – Siedziałeś przed trumną i pisałeś mi te esemesy. Ty idioto. Bawisz się? Ciebie to śmieszy?

– Nazywaj mnie jak chcesz – odpowiada.

Łapię go za pysk, chcę trzasnąć nim z całych sił o blat. Ale puszczam. On rozmasowuje sobie szczękę. Następnie bierze łyk piwa, strasznie przy tym siorbiąc, jakby było gorące.

Spotykajcie się z ludźmi w ciągu dnia, w kawiarniach, najlepiej sieciówkach, tam jest bezpiecznie, sterylnie, nie ma żadnego alkoholu, mówił Jarek.

Trudno. Jarek mówił różne rzeczy. Chyba żadnej nie posłuchałem.

– Piotrek zwolnił się z firmy. To już wiesz. W środku crunchu, więc była wielka obraza majestatu. Najpierw zawalił jedną kluczową rzecz, dostał drugą szansę, ale odszedł. Ludzie się wściekli, wszyscy oprócz mnie. W końcu znaliśmy się całe życie. Ja widziałem, że coś jest nie tak.

– Już to mówiłeś – przypominam mu.

Staram się robić głębokie oddechy. Jarek powtarzał: gdy nic już nie działa, rób głębokie oddechy, wdech trzy razy głębszy niż zwykle. Dziesięć oddechów, dwadzieścia, aby naćpać się tlenem, odrobinę uspokoić.

Znowu siorbie. Widzi, że mi to przeszkadza, ale nie przestaje.

– Mówiłem też, że próbowałem utrzymywać z nim kontakt. Naprawdę uważałem go za przyjaciela. Wiedziałem, że poświęcił się Stowarzyszeniu. Gdy się spotykaliśmy, opowiadał, że ludzie, którzy zabili Kalską, zabili tak naprawdę dużo więcej osób, ale są nietykalni. Monologował w nieskończoność, trudno było się w tym połapać. Mówił o jakiejś kobiecie, która mieszkała przedtem w jego mieszkaniu.

– Jakiej kobiecie?

– Nie pamiętam. – Kręci głową. – Jakiejś starej kobiecie, która umarła.

– O Kalskiej? Tej, którą podpalono?

– Nie. Nie pamiętam nazwiska.

– Przypomnij sobie.

– To nie ma znaczenia – przerywa. – Tu chodzi o Piotrka.

Przez chwilę milczy. Wygląda jeszcze gorzej niż na początku, jakaś niewidzialna pompa odsysa mu z ciała wodę, krew, tłuszcz. Robi się coraz bledszy, coraz chudszy.

– Miał swoją teorię: że Warszawa buduje się na ludzkiej krwi. Żydów, powstańców, ofiar Stalina, a teraz lokatorów z czynszówek. To jego słowa. I on też, jak mówi, zyskał na tej krwi, wzbogacił się. „Pod Warszawą śpi wielki wampir i ja teraz też jestem na usługach wampira”.

– Nie rozumiem – przyznaję. Co to za bełkot?

– Chodziło o tę kobietę, między innymi. Kamienica, w której mieszkał Piotrek, też była zreprywatyzowana, w sensie, należała do miasta, tam były mieszkania komunalne, no ale jak się okazało, że w sądzie można zaskarżyć dekret Bieruta…

– Wiem, o co chodzi – przerywam mu.

– Z niej też wywalili ludzi na ulicę. Odcinali im prąd, wybijali szyby, rzucali petardami w drzwi. Wpadali w nocy do środka, bili.

– Kto wywalał?

– Nie wiem kto.

Znów kręcę głową. O czym on w ogóle mówi?

– Słuchaj, Loluś, ja mam trzy mieszkania w tej kamienicy. W jednym mieszka Piotrek, w pozostałych dwóch najemcy. Kamienicę dalej mam kolejne cztery, w jednym mieszkam sam. O niczym takim nie słyszałem.

Wzrusza ramionami.

– To ta nauczycielka z Podkowy powiedziała mu o tym wszystkim? – pytam.

– Ja nigdy nie poznałem tej kobiety.

– To skąd o tym wiedział?

– Ja pieprzę, ty się zachowujesz jak każdy ojciec. Jak dzieci robią cokolwiek nie po myśli rodziców, to nagle są bezwolne jak barany. Ktoś musiał zmanipulować, powiedzieć, oszukać… – Parska śmiechem.

– Mój syn nie żyje – przerywam mu.

Przestaje się śmiać.

– To nie jest przecież wiedza tajemna. Stowarzyszenie zbierało materiały na ten temat. Wiem też, że Piotrek to wszystko uporządkował, wrzucił do internetu. On naprawdę wierzył w to, co robi.

– Ale czemu to robił? – pytam.

Po podłodze biegają pająki, wielkie i czarne. Każdy niesie na grzbiecie drobny kawałek układanki. Kawałki mieszają się ze sobą, tworzą obłok. Facet w Podkowie, zamknięty w wielkim domu z bezwolną żoną. Wieże z książek i opakowań po lekarstwach, poustawiane w korytarzu domu Brzezińskiej. Tani pozłacany zegarek na nadgarstku chama stojącego pod furtką, czekającego na mnie i Jadzię.

– Bo się w to zaangażował?

– Ale czemu? – dopytuję. – Bo dowiedział się nagle czegoś o mieszkaniu, które mu dałem? Bo zawsze był, nie wiem, zaangażowany społecznie? Bo kogoś poznał? Bo ta nauczycielka się do niego odezwała?

– To ty aż tak go nie znałeś? – pyta Loluś.

Zaciskam pięść, podnoszę ją w próżnym geście. Na Lolusiu nie robi to już to żadnego wrażenia.

Słyszę strzępy rozmowy tych dwóch dziewczyn w rogu pomieszczenia: „ale go kocham”, „chuja go kochasz, pojedź ze mną do Włoch, zobaczysz”, „nie, on by mnie zabił”, „ja go pójdę i zabiję”.

– Piotrek miał bardzo duże problemy – wyjaśnia Loluś.

– Ja o tym nie wiem. Nikt o tym nigdy nie wspominał. Jego żona też.

– Bo Kinga w dużej mierze była ich powodem – wypowiada te słowa wyjątkowo ostrożnie. Jakby bał się mojej reakcji.

– Bo? – pytam.

– Wiesz, jaka ona jest.

– Nie, nie wiem.

Dziewczyny wstają i przechodzą obok nas, wyglądają jak brzydsze wersje Kruszynki.

– Wiem, że kłóciła się z moją żoną. Z siostrą Piotrka też było różnie.

– Ona nie jest najfajniejszą osobą na świecie – ocenia Loluś.

– Nie wiem. Pewnie nie.

Widzę ją siedzącą na stypie nad stygnącym jedzeniem, milczącą i bladą jak wosk.

– Na przykład ciągle mu rozkazywała.

– Był pantoflem? – próbuję to jakoś nazwać.

Loluś prycha.

– Traktowała go jak gówno. Robił wszystko, co chciała, bał się jej, a ona potrafiła przyjść z nim na imprezę i krzyczeć na niego przy ludziach, że on, nie wiem, pije co innego, niż ona mu każe. Wychodzili, o której chciała, przychodzili tam, gdzie sobie wymyśliła. Albo wyśmiewała się z niego przy wszystkich, że jest chudy, brzydki, słaby w łóżku. Najpierw to było trochę śmieszne, ale potem już nie.

– Nic o tym nie wiem – powtarzam. Widzę ją, przed lotniskiem, jak płacze, wsiadając do samochodu.

– Raz powiedziała do mnie: chcesz dalej przyjaźnić się z Piotrkiem, to musisz zrozumieć, że on jest przede wszystkim moim mężem. Jak chcesz się z nim umawiać, to masz się umawiać najpierw ze mną. Zaśmiałem się jej w twarz. Napisała parę dni później, w środku nocy, że nie jestem już u nich mile widziany – milczy przez chwilę. – Znam dużo dziwnych ludzi, taka branża. Ale ona naprawdę była okazem.

Dopiero teraz patrzę na jego piwo. Wypił je do połowy. Dobrze by mi zrobiło takie piwo, orzeźwiło, zamiast zaklejać przełyk cukrem. Moja cola jest ciepła, wygazowana, nie da się jej wypić.

– Myślę, że dlatego tak mocno w to wszystko wszedł – ciągnie Loluś. – Praca go męczyła, ale najbardziej męczyła go ona. Nie wytrzymałbym z kimś takim. Chociaż pewnie zaraz zażartujesz, że mnie to nie dotyczy, bo ja jestem incelem.

– Nie wiem, kto to incel.

– Taki gość, który nigdy nie miał kobiety, chociaż chciał.

– To nie moja sprawa.

– Miałem kiedyś dziewczynę. Długo. Mieszkałem z nią – mówi, dziwnie głośno.

– To nie moja sprawa, Loluś – powtarzam.

Dopija piwo jednym łapczywym haustem.

– Kupisz mi drugie? – pyta.

– Sam sobie kup.

Wzrusza ramionami, wychodzi, po chwili wraca z kolejnym piwem, jeszcze lepszym niż tamto.

– Ściągnąłeś mnie tutaj, pisałeś te essemesy, żeby powiedzieć mi coś, czego nie wiem. Więc mów. – Staram się brzmieć ostro.

Ale on nie jest tak zahukany, jak poprzednio, już rozumie, że nic mu nie zrobię, widzi, że jestem zdesperowany. Smakuje mu to.

– Ja od razu wiedziałem, że on nie żyje. Ale gdybym wam to wtedy powiedział… Przesłuchania i tak dalej. Moja mama… – zaczyna bezładnie pieprzyć.

Tym razem łapię go za mordę, strącam jego piwo na podłogę; słychać trzask szkła, wszystko się rozlewa. Przyciągam go do siebie.

– To mój dzieciak – mówię. – Mój syn.

– Puść – jęczy.

– Gnoju jebany.

– Puść – powtarza.

Odpycham go, klapie z powrotem na krzesło i zaczyna rozcierać sobie szczękę.

– Piotrek próbował się zabić, a ja go uratowałem – rzuca, nie patrząc mi w oczy.

– Opowiadaj – wypowiadam to bardzo cicho, praktycznie tylko układam usta w kształt tego słowa.

– Martwiłem się o niego. Czułem, że chce się ode mnie odciąć, tak jak od wszystkich. Zmusiłem go, żeby raz dziennie odzywał się przez IRC-a na naszym kanale.

– Przez co?

– Taki stary czat internetowy. Używało się tego dwadzieścia lat temu. Nieważne. No więc pewnego dnia nie napisał, a ja już wiedziałem, że coś jest nie w porządku. To było parę dni przed tym, zanim zaginął. Pojechałem do niego. Wiedziałem, że Kinga jest w Hiszpanii, pisał mi o tym poprzedniego dnia. Wziąłem Ubera, pamiętam, że były straszne korki. I pamiętam, że jeszcze pisałem do niego na tym IRC-u po drodze, z telefonu. Wbiegłem na klatkę. Drzwi były zamknięte, ale wiedziałem, że trzymają zapasowy klucz w doniczce na korytarzu, na wypadek gdyby któreś z nich zapomniało. Wbiegłem do mieszkania, Piotrek leżał w łazience, w pustej wannie, w ubraniu. Przerżnął sobie żyły, dzięki Bogu źle, ale było mnóstwo krwi. Uwalił się cały tą krwią. Wszystkie ciuchy. Nawet portfel.

– Portfel – powtarzam.

– Miał z pięćset złotych w tym portfelu, całe czerwone. Naćpał się też jakimiś lekami, był nieprzytomny. Nie wiedziałem, co zrobić. W koszu na brudy były jakieś prześcieradła, zacząłem obwiązywać mu ręce, żeby zatamować krwawienie.

– A potem wrzuciłeś te prześcieradła do pralki.

– Tak – potwierdza.

– Po co?

– Żeby je wyprać? – odpowiada zdziwiony pytaniem na pytanie.

Dalej nie rozumiem.

– No, kompletne partactwo, i z mojej, i z jego strony. Odkręciłem kran, zacząłem lać mu na łeb zimną wodę z prysznica, w końcu się ocknął. Pierwsze, co zrobił, to zaczął rzygać, musiałem szybko go odwrócić na brzuch, podnieść głowę, boby się udusił. Chciałem dzwonić po karetkę, ale Piotrek zaczął krzyczeć, że mam tego nie robić. Powiedziałem mu: Piotrek, z tobą jest źle. Trzeba ci pomóc. On dalej mnie prosił, w końcu zaczął grozić. Mam nic nie robić, nikomu nie mówić, bo mi zrobi nieprzyjemności, powyciąga jakieś tam rzeczy.

– Jakie rzeczy? – pytam.

– Głupoty – odpowiada.

– Jakie głupoty?

– Jakieś głupoty, które porobiłem. Za dużo pisałem do jednej dziewczyny od nas z działu. Różne rzeczy. Trochę mi się, jak to powiedzieć… wkręciła. Piotrek przekonał ją, żeby nic z tym nie robiła. Był takim… mediatorem. No i gdyby to wyszło, rozumiesz…

Nie chcę na niego patrzeć, tak mnie brzydzi. Musi na chwilę zniknąć, bo inaczej coś mu zrobię. Wyciągam z kieszeni dychę, podsuwam mu pod nos.

– Idź kup sobie następne. – Pokazuję głową na zbitą szklankę na podłodze.

Natychmiast znika i choć boję się, że już nie wróci, zaraz pojawia się z jeszcze jednym piwem. Gdy siada naprzeciwko, pytam:

– I uwierzyłeś mu, że to zrobi? Zostawiłeś go tak?

– Byłem przerażony.

– Że stracisz robotę, pajacu. Tym byłeś przerażony.

– Chcesz wiedzieć, to daj powiedzieć – podnosi głos. – Piotrek nie był najweselszym gościem, ale był moim najlepszym kumplem, i byłem w szoku, naprawdę, że jest z nim aż tak źle. Nie chciał mi nic powiedzieć, nawet wtedy. Wrzuciłem te prześcieradła do pralki, zapomniałem wyprać, z emocji. Siedziałem z nim jeszcze przez parę godzin, żeby doszedł do siebie. Nie chciał iść do lekarza. Mówił, że się zagoi. Był półprzytomny, wciąż naćpany tymi lekami, mimo że większość zwymiotował. To właśnie chciałem ci powiedzieć: że próbował się zabić i za drugim razem mu się udało.

– Mówił, że coś mu grozi?

– Nie, nic z tych rzeczy. Powiedział tylko coś dziwnego… coś o zasłonie. Ale to chyba nie miało sensu.

– Jakiej zasłonie?

– Powiedział, pamiętam: już nie ma żadnej zasłony, Loluś. Zasłona spadła i wszystko widzę. Wszystko jest jasne. Jakoś tak.

– Zasłona spadła – powtarzam bezwiednie, nic z tego nie rozumiejąc.

– Był naćpany lekami, próbował się zabić. Ja bym się do tego nie przywiązywał.

– To czemu o tym mówisz?

– Nie wiem, bo może coś ci to powie? Bo chcę, żebyś wiedział wszystko?

Biorę kufel do ręki, patrzę przez piwo na Lolusia. Twarz zamienia mu się w bezkształtny bohomaz, zatopiony w złotawym, brudnym świetle. Wącham. Pachnie gorzko, krzepko, sam ten zapach dodaje dziwnej, ulotnej siły. Odstawiam szklankę, odsuwam w jego stronę z ogromnym trudem.

– A ty sądzisz, że coś mu groziło?

– Nie wiem. Przecież cię pobili, tak? Sam mówiłeś. No i ta Brzezińska jest w szpitalu z jakiegoś powodu. Nie wiem.

– Ja wiem, że ktoś go zabił – powtarzam tonem, który sprawia, że Loluś znowu robi się przestraszony.

– Powiedziałem ci wszystko, co wiem, teraz już naprawdę. Wtedy bałem się tego policjanta. No i Piotrek zabronił mi mówić. A teraz rozumiesz…

– Teraz co?

Kręci głową.

– Przepraszam, że to tak wyszło. Mogłem zrobić więcej. Na pewno.

– Mogłeś albo nie mogłeś – stwierdzam.

Wstając, wdeptuję w kałużę rozlanego piwa, szkło chrzęści pod butem.

Miłość. Nienawiść.

Teraz widzę, ile miałem nadziei, że pod tymi wiadomościami kryje się rozwiązanie zagadki. Nadziei, że usłyszę, kto jest winny. Że będę mógł go znaleźć, przyprowadzić Karłowiczowi. Nie mam już tej nadziei, wypadła po drodze, rozbiła się jak ten kufel, wpadła w czarną dziurę, w nieskończenie głębokie bajoro smoły. Rozumiem też, że się bałem: że usłyszę coś, co ostatecznie złamie mi kręgosłup, co sprawi, że nie będę mógł dalej chodzić, że będę się jedynie czołgał. Ale ten lęk również znika, topi się w czerni.

Zostaję z niczym.

Wypuszczam powietrze. Spoglądam na niego po raz ostatni i idę na górę, zostawiając go w ciemności.

***

Karłowicz w końcu odbiera, o pierwszej w nocy. Pije. Słychać. Nie napił się jeszcze do spodu, hamują go wyrzuty sumienia, ale głos ma mokry i śmierdzący, nawet przez telefon. Pękł. Jest mu głupio. Udaje, że wszystko w porządku.

– Może zadzwonię jutro – mówię.

– Nie, nie, wszystko okej – zarzeka się.

Nie jest okej, ani u niego, ani u mnie.

Leżę na łóżku w samych bokserkach, nie piję, za to przez ostatnie dwie godziny oglądałem porno, raz trysnąłem, mimowolnie, ale nie przeszkodziło mi to oglądać go dalej. Tylko to pozwala mi chociaż przez chwilę nie myśleć. Młode białe dziewczyny z wielkimi czarnymi kolesiami. Zastanawiam się, jak to jest, mieć tak wielkiego kutasa, ciągle twardego; jakby ktoś doszył ci do podbrzusza kolejną rękę, tylko pozbawioną dłoni.

Słyszałem kiedyś o kolesiu, oczywiście czarnym, który miał tak wielkiego, że zdarzało mu się mdleć przy pełnej erekcji, bo za dużo krwi spływało mu do penisa z mózgu. Świat momentami jest śmieszny.

Ale teraz, rozmawiając z Karłowiczem, patrzę na stronę internetową Stowarzyszenia Lokatorów. Wszedłem właśnie w zakładkę „Czarna księga prywatyzacji”.

Na początku litery są niewyraźne, tańczą mi przed oczyma, nie chcą się ułożyć w zdania. Dopiero po chwili zdaję sobie sprawę, że jestem w wieku, w którym trzeba założyć okulary do czytania na komputerze.

Znajduję je po dłuższej chwili, są w walizce, której nigdy nie rozpakowałem.

Ktoś dzwoni. Kruszynka. Nie rozmawiałem z nią od znalezienia Piotrka. Odrzucam połączenie. Ekran, jakby za karę, pokazuje mi dziesiątki wysłanych przez nią w ostatnich dniach esemesów. „Tak mi przykro”, „To straszne, jestem tu, gdybyś mnie potrzebował”, „Proszę, odezwij się, rozumiem, nie jestem teraz najważniejsza, ale proszę”. „Tak bardzo chciałabym ci pomóc, tylko powiedz jak”. Nie odpisałem na żaden.

Na stronie Stowarzyszenia, w schludnej tabelce, wypisane są adresy kamienic, kwoty, za które kupiono roszczenia do nich od spadkobierców, często śmieszne, kilka, kilkanaście tysięcy złotych; to musieli być jacyś starzy, niedołężni ludzie, może niepełnosprawni umysłowo. W następnej rubryce kwoty, za które sprzedano kamienice. Dziesiątki milionów złotych zysku. Metody, jakimi wywalano ludzi na bruk. Lista osób, które, jak twierdzą autorzy strony, zmarły w wyniku podjętych działań.

Kamienica, w której mieszka Piotrek. Ta, w której łącznie mam trzy mieszkania.

Dwieście metrów stąd, wolnym spacerem.

Robert Kurlewicz, 47. Ciężkie pobicie, w wyniku którego zapadł w śpiączkę. Zmarł tydzień później. Policja uznała sprawę za niepowiązaną z oczyszczaniem kamienicy. Napad zaklasyfikowano jako rabunkowy, chociaż przy Kurlewiczu znaleziono portfel, a w nim pieniądze.

Wiesława Kalita, 62. Śmierć z powodu przedawkowania leków nasennych. Samobójstwo. Policja orzekła, że sprawa jest niezwiązana z reprywatyzacją kamienicy. Kalita miała długi, zastawiła w lombardzie większość domowych sprzętów, aby pomóc córce, która żyła z mężem alkoholikiem. Przez poprzedni miesiąc nieznani sprawcy wrzucali jej petardy przez okno z balkonu obok, wybili szybę oraz namalowali swastyki na drzwiach wejściowych.

Stanisława Bednarek, 80 lat. Brak przyczyny zgonu. Dzień wcześniej w jej mieszkaniu nieznani sprawcy podpalili drzwi. To było pod piątką. W mieszkaniu Piotrka i Kingi. Już pamiętam nazwisko na domofonie.

Nie mogę tego czytać, oczy mnie pieką, ogłusza szum krwi. W gębie robi mi się sucho. Wstaję, przytykam usta do kranu. Woda smakuje solą i chlorem. Jeszcze bardziej chce się od niej pić, mimo to piję dalej.

Głupku, mówię do Piotrka. Głupku, to nie twoja wina, moja też nie. Nie zrobiliśmy nic złego. Nie wiedzieliśmy o tym. Ty durniu jeden. Wstawaj. Wracaj. Żyj.

Jeszcze raz, posłuchaj, gdybym wiedział, nie kupiłbym tych mieszkań. Nie przyszło mi do głowy. Człowieku, czy ty myślisz, że ja jakiejś starszej pani rzucałbym petardami w okno?

Piotrek, powiedz coś.

Piotruś, halo.

Nie umiem wyszukać niczego w internecie, ale spróbuję. Zakładam z powrotem okulary. Bolą od nich oczy, chyba powinienem iść zrobić sobie badania. Internet to nie jest kraj dla starych ludzi. Porno, tak, jakieś głupoty, zabić czas. Ale użyć tego jako narzędzia – to już nie bardzo. Wiadomość na Facebooku, nieprzeczytana, jedna. To Sylwia, wysłała mi artykuł z jakiegoś Pudelka czy innego gówna. Wielka tragedia w rodzinie muzyka. Nawet nie „znanego” muzyka, tylko muzyka. W środku coś o synu Marcina Kani, byłego basisty rockowego zespołu Teatr Lalek. Zamazane zdjęcie z pogrzebu, my nad trumną. I drugie zdjęcie, zbliżenie na Zbyszka, stojącego z tyłu, w ciemnych okularach. To jakiś inny pogrzeb. Inni ludzie.

Ktoś, kto robił te zdjęcia, musiał być rozczarowany. Najmniej chodliwy temat, jakieś zupełnie nieznane typy sprzed lat, jakaś obojętna wszystkim śmierć. Wiem, bo wiele razy wchodziłem z nimi w różne układy w sprawie mojej wokalistki, gdy zbliżała się płyta, trasa, ustawialiśmy rozstanie z chłopakiem, fingowaliśmy randki, spacery. Za taki materiał plotkarskie portale płacą po dwieście, trzysta złotych.

Dziś już się tego nie robi, wszystko dzieje się na instagramach. Odpowiadam Sylwii: „dzięki”, chociaż sam nie wiem za co. Wpisuję w wyszukiwarkę „Piotr Kania”. Wyników jest kilkanaście, ale żaden z tych Piotrów Kani nie jest moim synem. Jeden ma dobre sześćdziesiąt lat, wąsy jak Zagłoba i waży tyle, ile małe auto. Drugi nie wiadomo jak wygląda, bo ma w zdjęciu profilowym herb Legii Warszawa.

I wtedy przypomina mi się, co powiedziała ta dziewczyna z Podkowy. To dziwne pytanie, które zadała, zanim zatrzasnęła nam drzwi przed nosem. Co zrobiłby… Odyseusz? Co to było? Pomyśl, Kania, pomyśl.

Okej. To chyba to.

Wpisuję: „Homer Zork”.

Jeden wynik. Na zdjęciu profilowym Homer Simpson. Taki sam jak na laptopie, na nalepce. Klikam.

Prawie zero znajomych, żadnego opisu. Ale na profilu duże zdjęcie obwieszczające nadchodzący protest Stowarzyszenia Lokatorów: mur z namazanym szablonem, rysunek kobiecej twarzy i podpis: „Małgorzata Kalska (1955–2012), wszystkich nas nie spalicie”.

Robi mi się bardzo gorąco. W głowie wyświetla się obraz, gwałtownie i nagle, oślepia mnie jak flesz.

Piotrek nachyla się przez stół w tajskiej knajpie przy placu Zbawiciela. Mówi cicho, również muszę się do niego nachylić. W oczach ma dwa ogniska. Lekko drżą mu ręce. Coś jest z nim nie tak, myślę.

– Ci ludzie, ty ich znasz. Oni zabijają tak, jak ty zamawiasz wódkę w knajpie.

– Piotruś, dla mnie to wcale nie jest takie łatwe, zamówić wódkę w knajpie.

Widzę Jarka, patrzy mi w oczy i mówi:

– Zabiorę ci komfort picia.

– Zabieraj, tylko daj dalej pić – odpowiadam.

Zjeżdżam w dół profilu. Polubienia. Stowarzyszenie Lokatorów. Miasto Jest Nasze. Polska Lewica Społeczna. Piotr Ikonowicz Strona Oficjalna. Nowy Obywatel. Nic o grach, nic o programowaniu. Żadnych zdjęć. Zaraz. Jest zdjęcie. Jedno.

Przysuwam twarz do ekranu i na chwilę zamykam oczy. Boli, od okularów, ale też od twarzy Piotrka.

Stoją we dwójkę. Obejmują się, patrzą w aparat. Zdjęcie chyba zrobili sobie sami, tak zwane selfie, ona przytula się do niego, on obejmuje ją ramieniem, zaciśnięte usta, grube, czarne brwi, błędny wzrok zza okularów, krótko przystrzyżone włosy. Są tak blisko, zajmują prawie cały ekran laptopa. Ona się uśmiecha. Trzyma go za rękę. On pewnie też by się uśmiechnął, gdyby od środka nie rozrywało go jakieś potworne napięcie.

Ta dziewczyna to Ewa, córka Brzezińskiej. Ubrana tak samo jak wtedy, gdy ich odwiedziliśmy. Blond włosy związane w kucyk, gruba bluza z kapturem, dżinsowa kurtka. Z makijażu tylko kreski na oczach. Gdy u niej byłem, nie miała nawet tego. Pod zdjęciem żadnego polubienia, komentarza. Nikt nie zwrócił na nie uwagi. Próbuję znaleźć Ewę Brzezińską – chyba ponad setka profili. Pierwsza to umięśniona, rudowłosa kobieta w rowerowym kasku, uśmiechająca się do zachodu słońca na wąskiej szosie. Następna to wydymająca usta małolatka z twarzą narysowaną ostrym makijażem. To chyba żadna z nich.

Wracam do zdjęcia. Dotykam ekranu laptopa. Z oczu lecą mi łzy. Jakbym stał na klifie, twarzą w stronę wielkiego wiatru. Klikam „lubię to”.

Wyrzuty sumienia to potworny ból, jakby rwały wszystkie zęby naraz, jakby wszystkie zatoki nabiegły ropą. Nie da się tego wytrzymać, próbuję bić się pięściami po pysku, żeby przeszło, ale nie przechodzi. Zaczynam wyć, cicho, żeby nikt mnie nie usłyszał, przyciskam dłonie do ust. Nic nie wiedziałem, nie chciałem wiedzieć, nigdy, straciłem szansę; gdy był mały, bałem się go brać na ręce. Tylko stałem, piłem, patrzyłem, jak raczkuje.

Nagła wściekłość na nią. Kim byłaś dla niego? Co o nim wiesz? Czemu nic nie mówisz, tak jak ten frajer Loluś? Dlaczego nic nie zrobiłaś, choć mogłaś go uratować? Wywaliłaś nas z domu. Zapytałem cię, jak Piotrek znalazł twoją matkę. Przez Facebooka, odpowiedziałaś. Przez ten profil. Homer Zork znalazł twoją matkę.

Wejść do zdjęcia, odciągnąć ją od niego, szarpnąć, uderzyć w twarz.

Mów. Mów, co o nim wiesz.

Patrzę na zegarek. Druga nad ranem, równie dobrze mógłbym tam teraz pojechać. Znaleźć taksówkę na postoju, zamówić przez telefon. Po drodze wypłacić gotówkę z bankomatu.

Tak, teraz. Albo nie, najpierw pojadę do Karłowicza, zrzucę go z wyra, zapakuję do taksówki. Weź radiowóz, weź ją na komendę, szarpnij ją, wyrzuć to z niej, przecież ona wie, przecież kłamie.

Dzwonek do drzwi przecina mi mózg na pół. Jestem pewien, że to Kruszynka. Głupia cipa, przyszła tutaj, żebym zwrócił na nią uwagę. Tak, umarł ci syn, ale ja też jestem ważna. Mamusia i tatuś, i Arek, czy jak on tam się nazywa, nigdy mnie nie olewają. Jestem ich oczkiem w głowie i twoim też mam być. Musisz zobaczyć, jak bardzo cierpię z powodu tego, że Piotrek nie żyje. Musisz to poczuć, bo to właśnie moje cierpienie jest najważniejsze.

Zbluzgam ją tak, że już nigdy więcej tu nie przyjdzie. Jestem w stanie dać się znienawidzić w sekundę. To mój największy talent.

Wkładam spodnie, boso podchodzę do drzwi, otwieram, i już chcę zacząć wrzeszczeć, ale Marta pyta:

– Obudziłam cię?

Ten płaszcz z wielbłądziej wełny, chyba ja jej go kupiłem, kiedyś. Jest na nią o wiele za duży, wygląda w nim jak przebrane dziecko.

– Coś się stało? – pytam.

– Już chyba wystarczająco się stało.

– Zapraszam, nie spałem. – Pokazuję jej gestem, aby weszła do środka.

Zamykam drzwi i rozglądam się za czymś do ubrania, żeby nie stać przed nią w samych spodniach. Zgarniam ze sterty ciuchów starą koszulkę Toola, prezent od Uli na któreś święta, chyba. Marta rozgląda się po mojej norze, nie robi na niej wrażenia.

Dwoje zimnych, złamanych ludzi w ciemnym, pustym mieszkaniu w środku nocy. Temat co najwyżej na jakiś dziwny obraz na wystawie sztuki współczesnej czy czegoś takiego.

– Jesteś sam? – pyta.

Tak bardzo zdziwiła mnie tym, że przyszła, że dociera to do mnie dopiero teraz. Zdejmuję jej płaszcz, wieszam koło drzwi wejściowych.

Szukam papierosów. Ona znajduje pierwsza, częstuje mnie, zapalamy. Siada na krześle.

– Dzwoniłeś do mnie – mówi.

– Naprawdę? – Nie przypominam sobie.

– Kilka razy. Piłeś?

– Nie, nie piłem. Trochę już nie widzę w tym sensu.

Kiwa głową. Biorę jakąś szklankę z blatu, nalewam trochę wody, podaję Marcie jako popielniczkę.

– Musiałam wyjść z domu, ale tak bardzo nie miałam gdzie pójść, że jestem tutaj. Po drodze myślałam, że jesteś z tą, jak jej tam…

– Wyprosiłbym ją.

– Nie przeszkadzałaby mi. Byleby nie biegała tu goła.

– To mogę ją zaprosić. – Nie wiem, czemu tak mówię.

Marta parska śmiechem, zupełnie znienacka. Zaskakuje mnie tym tak bardzo, że aż sam się uśmiecham. Ogarnia mnie dziwne uczucie, jakby zbulwersowanie samym sobą. Przecież nie powinniśmy się śmiać.

– Chcesz się czegoś napić? – pytam, bo może nie wylałem jeszcze wszystkiego.

Kręci głową.

– Nie z tobą.

Dobrze ją rozumiem.

– Strasznie się martwię o Ulę – wyjaśnia. – Tylko to we mnie zostało. Mam jeszcze tylko ją. I tyle na nią zwaliłam. W ogóle o niej nie myślałam. Wszędzie był Piotrek, wypełnił całą przestrzeń, a ona była po prostu podpórką. Matko Święta. Złamałam to dziecko.

Chciałbym ją jakoś dotknąć, ale nie wiem jak.

– Nie musimy tu siedzieć. Możemy znaleźć jakieś całodobowe miejsce – mówię, chociaż nie mam pojęcia, gdzie moglibyśmy pójść.

Niewidzialne ostrze przecina mi więzadła, padam przed nią na kolana. Słychać dziwny dźwięk: zepsuta syrena alarmowa, której nikt nie słyszy, zapowiadająca cichy koniec świata. Zatykam sobie usta dłonią.

Ona wstaje, kładzie mi dłoń na głowie.

– Misia – szlocham. Mam twarz całą we łzach i smarkach.

Pokazuje mi gestem, abym wstał. Kładzie mi dłoń na policzku, zimną i suchą.

– Przecież ty musisz to zobaczyć. – Ocieram twarz, biorę laptop z łóżka, pokazuję jej zdjęcie z Facebooka. Na widok Piotrka wydaje cichy jęk.

– Kto to? – pyta.

– Córka tej kobiety z Podkowy.

Wyciąga z torebki okulary, zakłada, przysuwa twarz do ekranu. Następnie odwraca się do mnie.

– Dziwisz się? – pyta. – Twoja synowa sama sobie na to zapracowała.

– Tu nie chodzi o moje zdziwienie. Tu chodzi o to, że jeśli ktoś coś wie, to właśnie ona.

– O czym, Marcin?

– Kto to zrobił, Misia.

Patrzy na mnie znad okularów.

– I ty naprawdę jesteś pewien tego, co mówisz?

Nie odpowiadam.

– Wiesz, że to najpoważniejsza sprawa, jaka tylko może być, Marcin? – Uderza mnie otwartą dłonią w serce. I jeszcze raz, i jeszcze. – Ty rozumiesz, co ty mówisz? Wiesz, jaka to jest sprawa? Wiesz?

Gdy próbuje to zrobić po raz czwarty, łapię ją za dłoń.

– Ja wiem, że on się nie zabił, Misia.

Bierze ciężki wdech, z potwornym wysiłkiem. Odwraca się w stronę komputera.

– Myślisz, że teraz powie ci coś więcej?

Zasłania dłonią twarz Piotrka na ekranie. Wpatruje się w młodą Brzezińską.

– Pewnie taka sama jędza jak tamta – syczy.

To, co dzieje się potem, jest przesycone rozpaczą. Staje na wprost mnie, zrzuca ubrania. Pod spodem jest jak zwiędły liść. Przyciska się, tak bardzo obca. Ściągam koszulkę. Też jestem pod spodem zwiędły, oklapły, z bladego, miękkiego ciała sterczą siwe kłaki, brzuch to biała kula.

Ale jej włosy pachną tak samo jak kiedyś.

– Misia – mówię.

– Śmierdzisz wódą.

– Wydaje ci się.

Kładzie się ze mną na materacu. Jesteśmy zupełnie wyschli i bardzo zimni. Próbujemy się ogrzać, ocierając się o siebie. Piecze nas od tego zaczerwieniona skóra. Z ust pachnie nam starością. Ostatni raz, gdy tak leżeliśmy, wyglądaliśmy zupełnie inaczej. Wszystko jest nie tak.

I gdy to robimy, prawie się kalecząc, chrapliwie wzdychając, pomagając sobie różnymi wyobrażeniami – ja myślę o Kruszynce, o tym, jak płacze, ona też myśli o czymś równie podłym, przynajmniej mam taką nadzieję – w końcu coś się we mnie zapala; iskra, płomyk w bezkresnej ciemności.

To jest ta pewność, w końcu ją mam.

Ktoś to zrobił.

Trzeba go znaleźć. Ja muszę go znaleźć. Karłowicz w niczym mi nie pomoże.

Marta wydaje z siebie jęk – trudno powiedzieć, czy to ból, czy przyjemność, opada na mnie. To sygnał końca. Ja nawet się nie spuściłem, ale to nie ma żadnego znaczenia.

– Zniszczyłeś mi życie – mówi.

– Wiem.

– Nienawidzę cię – dodaje, wstając.

– Ja siebie też – odpowiadam.

Leżę w łóżku, palę papierosa, strzepuję popiół na podłogę i słucham, jak moja żona się myje.

***

– Powyrywam jej włosy z głowy. Tej kurwie.

Wyglądamy jak para ludzi, która przyjechała do Podkowy na spacer po lesie. Przez chwilę ból robi się nieznośny, bo przejeżdżamy obok tamtego miejsca.

– To gdzieś tu? – pyta Marta.

Kiwam głową.

– Bardzo blisko tego domu.

Dopiero teraz połączyłem te dwa proste fakty. Choć nie wiem, czy to coś oznacza.

– Pewnie chcieli jej zostawić wiadomość.

Odpala papierosa od papierosa. Drży tak, że zaraz wybuchnie. Ale zdążyła zrobić sobie prosty makijaż, po raz pierwszy od nie wiadomo kiedy.

Rano obudziła mnie i powiedziała, że jedziemy tam razem, tonem, jakby to była najoczywistsza rzecz pod słońcem.

Dzwoni Karłowicz. Odbieram.

– Gdzie jesteś?

Marta wysiada z samochodu i idzie w stronę furtki. Przystaje i tylko patrzy na dom.

– W Podkowie Leśnej.

– Bo?

– Bo tak – odpowiadam i się rozłączam. Gdy wychodzę z auta, Marta jest już na podwórku.

Walenie i dzwonienie do drzwi nic nie daje, w środku albo nikogo nie ma, albo nikt nie chce nam otworzyć. Chcę jej powiedzieć, że może poczekajmy, ale Marta odwraca się i idzie na tył domu.

– Halo! – krzyczy.

Okna pozostają puste i ciemne. W tych na parterze są metalowe kraty. Moja żona rzuca w jedno z nich kamieniem.

Szyba wytrzymuje, ale dom nie odpowiada. Chce podnieść jeszcze jeden kamień z ziemi, ale zatrzymuję jej dłoń.

– Przynajmniej jej szyby powybijam – mówi.

Wyrywa rękę, podnosi kamień i wtedy drzwi wejściowe się otwierają. Ze środka wychodzi ona, młoda Brzezińska, w przydługim podkoszulku i podartych dżinsach. Za nią drepcze kot, ona bierze go na ręce, wrzuca z powrotem do środka, zamyka drzwi. Jest czerwona, opuchnięta, jakby chora. Obejmuje się ramionami.

– Czego chcecie? – pyta.

– Porozmawiać o Piotrku – odzywam się, zanim Marta zdąży powiedzieć cokolwiek. – Piotrek nie żyje – dodaje ktoś obcy, schowany w moim gardle.

– Moja mama też nie żyje – odpowiada Ewa. – Zmarła wczoraj. Za moją zgodą odłączono ją od maszyny.

Gdzieś w oddali słychać dziwny ptasi skrzek. Niewidzialne zwierzę przemyka za nami przez zachwaszczony ogród, śmieci chrzęszczą cicho pod jego łapami.

– Nie jestem wam nic winna – mówi młoda Brzezińska. Może na tym zdjęciu z Piotrkiem uśmiechnęła się po raz ostatni.

– Chyba jednak jesteś. – Marta robi krok do przodu.

Dziewczyna otwiera drzwi.

– Schowaj się w tym domu z powrotem, a powybijam ci wszystkie te szyby – obiecuje Marta.

Dziewczyna zastyga. Drapie się po przedramieniu, które jest całe czerwone od śladów paznokci. Na pewno pachnie starym potem.

– Nie wpuszczę was do środka – stwierdza.

– Ale ja wcale nie chcę wejść – odpowiada Marta.

Stoją tak jeszcze przez chwilę, jak w westernie.

– Dziecko, chodź – odzywa się moja żona, zupełnie innym, miękkim głosem. Coś odpuszcza w jej ciele, jej twarz nagle staje się łagodna, młodsza.

Dziewczyna dalej się drapie, schyla głowę, coś szepcze do siebie.

– Chodź, i przestańmy się wszyscy wygłupiać – dodaje Marta.

***

To najlepsza kawiarnia w Podkowie, mówi Ewa. Zaraz się poprawia, że w sumie jedyna. Nazywa się Weranda i mieści przy głównej ulicy, Jana Pawła II, obok księgarni. Za nią jest kościół, proboszcz podobno hoduje papugi i pawie. Gdy wchodzimy do środka, paw przechadza się ulicą, szeroko rozkładając ogon. Pojedynczy ludzie nie zwracają na niego najmniejszej uwagi.

Kawiarnia to dziwny świat, wypełniony pięknie wyglądającymi ciastami, puchatymi poduszkami, zasuszonymi kwiatami. W środku pachnie wszystkim, co smaczne.

O tej porze jest prawie pusta, grupka znudzonych kelnerek stoi przy barze i o czymś zawzięcie dyskutuje. Jedna z dziewczyn przypomina Kruszynkę, ale tylko trochę. Wyłapuje moje spojrzenie, podchodzi do nas.

– Trzy serniki pistacjowe – zamawia Ewa. Patrzy na nas i wyjaśnia – To jest tu najlepsze. Nigdy nie jedliście niczego tak dobrego.

– I trzy kawy – dodaję.

– Dla mnie herbata – mówi moja żona – jakaś owocowa.

– Dwie kawy i herbata – poprawiam.

Dziewczyna odchodzi. Jest mniej zgrabna od Kruszynki, ale wciąż ładna, ma fajny, szeroki tyłek. Zmuszam się, aby się w niego nie wgapiać, ale one i tak nie zwracają uwagi.

– Przykro mi z powodu twojej mamy – zwraca się Marta do Ewy.

Dziewczyna kiwa głową.

– Nie męczyła się – mówi cicho.

– A Piotrek?

– Nie rozumiem, o co pani pyta.

Gdy kelnerka przynosi nam napoje, Ewa patrzy na nią z wdzięcznością.

– Słuchaj, nie powiedziałaś nam wszystkiego – odzywam się. – Widziałem to zdjęcie na Facebooku Piotrka. Homer Zork, tak? Wiedziałaś, że nie żyje, gdy rozmawiałem z tobą poprzednim razem? – pytam.

– Domyślałam się.

Kelnerka przynosi porcje sernika – udekorowane truskawkami trójkąty z zielonej pianki. Nie wyglądają jak coś jadalnego, bardziej jak specyficzna dekoracja stołu. Gdy stawia przed nami talerzyki, widzę, że pozostałe kelnerki się nam przyglądają. Gdy tylko nasze spojrzenia się spotykają, zgodnie odwracają wzrok.

– Znalazł go sąsiad. Najpierw przyszedł do nas. Nie poszłam tam. Powiedziałam mu, żeby zadzwonił na policję.

Rozgląda się dookoła. Patrzy na kelnerki, a te pod wpływem jej wzroku rozpraszają się po lokalu, jedna znika w drzwiach na zaplecze. Ewa odwraca się z powrotem do nas.

– Piotrek odezwał się do stowarzyszenia przez internet. Powiedział, że bardzo chce się zaangażować w obronę praw lokatorów. To wtedy go poznałam.

– Czemu chciał się zaangażować?

– Twierdził, że jego ojciec zainwestował w mieszkania w zreprywatyzowanych kamienicach, w których nastąpiła bardzo brutalna eksmisja lokatorów. Wiedziałyśmy o tych mieszkaniach. Powiedział, że dostał jedno z nich. Że czuje się z tego tytułu winny.

– Winny? – Dziwne to słowo, przechodzi mi przez myśl, że nie wiem nawet, w jakim ono jest języku.

Napieram na porcję sernika. Ładuję sobie tę miękką, zieloną piankę do ust.

Kelnerki znowu nas obserwują. Ogarnia mnie zimne, straszne uczucie, że nie tylko one, że cała ulica jest pełna wpatrujących się w nas, niewidocznych ludzi i zwierząt. Ewa rozgląda się dookoła jeszcze raz. W końcu nie wytrzymuje, wstaje, daje znać, abyśmy poszli za nią. Robi to tak gwałtownie, że żadne z nas nie próbuje jej zatrzymać; w ostatniej chwili dopijam gorącą kawę, parząc sobie usta, i rzucam na stół stówę, z nadzieją, że wystarczy. Wychodzimy, ona przechodzi za budynek, przecina położony za nim pusty plac zabaw, prowadzi nas na podwórko za kościołem.

– To był zły pomysł, aby tu przyjść – tłumaczy i zapala papierosa. – Nie wiem, co mnie napadło. Przecież one zaraz doniosą właścicielowi. A właściciel… nieważne. Przecież to wieś.

– Co zrobił Piotrek? – naciskam na nią.

– Piotrek zaczął nam pomagać najpierw w prostych rzeczach. Postawił stronę internetową, zabezpieczył ją przed włamaniami. Zaczął budować bazę danych, prowadzić rejestr spraw. Był świetny, bardzo dokładny… My nie zajmowałyśmy się już Warszawą, skupiłyśmy się na tym, co tutaj, czyli na pałacyku Kasyno.

– Czytałem o tym w internecie – odpowiadam.

– To fajnie, że czytasz sobie w internecie – rzuca kwaśno. – Tak czy siak, okazało się, że zamieszany jest w to ten sam deweloper, który reprywatyzował twoje kamienice.

– To nie są moje kamienice, część mieszkań jest moja – wtrącam.

– Gigaplex – Brzezińska wypowiada tę nazwę, jakby się jej brzydziła.

– Pałacyk był własnością miasta. Został nią na bazie reformy rolnej z tysiąc dziewięćset czterdziestego czwartego roku. Mafia od reprywatyzacji szybko się połapała, że można podważać ją tak samo jak dekret Bieruta. Wiesz, co to dekret Bieruta?

– Wiedziałem, ale nie pamiętam – przyznaję.

Gdy Loluś próbował mi to tłumaczyć, zwyczajnie nie miałem siły go słuchać. Być może kiedyś wiedziałem, co to dekret Bieruta. Ale teraz ledwo przypominam sobie, kim był Bierut. Nigdy nie byłem mocny z historii.

– I o czym my tu w ogóle rozmawiamy – wzdycha.

– O naszym martwym synu – przypominam jej.

– Chodzi o dekret, na podstawie którego przejęto wszystkie grunty w powojennej Warszawie, aby ją odbudować. A te grunty, budynki przed wojną miały jakichś właścicieli. To nie było zawsze miejskie, gminne, to kiedyś było czyjeś. Trzeba znaleźć potomków albo ich w ogóle stworzyć, na przykład zrobić im fikcyjne dokumenty i paszporty, kupić albo wytworzyć roszczenie, i potem dochodzić go w sądzie. Aby wygrać taką sprawę, oczywiście trzeba mieć swoje układy. Ale skoro można było zrobić to w Warszawie, przekupywać urzędników i sędziów i odzyskiwać za grosze milionowe nieruchomości, to można i tutaj. Pałacyk jest wart ze dwadzieścia milionów, a siedzą w nim żule. To są ich słowa, oni mówili o tym dokładnie w ten sposób na radach miasta. Można tam zrobić wspaniały hotel, tylko trzeba się pozbyć tych ludzi. Jak zwykle, trzeba pozbyć się ludzi.

– I dokąd ich przenieść? – pytam.

– Przecież to bezdomni, oni nie muszą nigdzie być.

Ulicą przechadza się paw, obserwuje nas z ciekawością. Zatrzymuje się tu przed nami, rozkłada ogon, aby się pochwalić. Wyobrażam sobie, że wewnątrz brzucha ma jakieś urządzenie nagrywające.

– Zgodę na reprywatyzację musieli wydać burmistrz Podkowy i cała rada gminy. Wydano ją na podstawie sfałszowanych dokumentów; byliśmy tego pewni, Piotrek sam prześledził historię własności budynku. Ostatnia osoba, która mogła mieć do niego jakieś roszczenia, umarła zaraz po wojnie, na Syberii. Nie mieliśmy tego jak udowodnić. Tamci zaczęli się powoływać na klauzule tajności, ogólnie bardzo się wycwanili. Zrobili wszystko, abyśmy nie byli stroną w sprawie, ani my, ani dyrekcja ośrodka. Nas potraktowano jak wariatów, ich jako zwykłych pracowników budżetówki. Rozprawa odbyła się za zamkniętymi drzwiami. Jednocześnie ktoś podpalił pałacyk, bardzo precyzyjnie, nie tak, żeby zniszczyć, ale żeby nastraszyć.

Przerywa, bierze głęboki oddech. Znowu się rozgląda.

Paw znika, ale gdzieś z oddali słychać wydawane przez niego dziwne dźwięki, głuche gulgotanie.

– No i teraz tak: wiedzieliśmy, że pośrednikiem między burmistrzem a deweloperem jest brat burmistrza, Bugajski. Alkoholik i bankrut, teraz nie ma za bardzo za co żyć, nawet swój prywatny dom podzielił na pokoje na wynajem. W pałacyku zwietrzył drugą szansę. Skontaktował dewelopera z bratem, który obiecał mu udziały w nowym obiekcie. Bugajski miał też jakieś stare znajomości w służbach, wiedział, że pomogą mu sfałszować odpowiednie dokumenty. Na przykład polskie paszporty.

– Piotrek. Proszę cię. Mówmy o Piotrku.

– Piotrek wymyślił, jak może ich nagrać. Zamówił listwy przepięciowe, takie z podsłuchami. Potem zdalnie włamał mu się na router, zmienił hasło, facetowi przestał działać internet w mieszkaniu.

Patrzę na nią z niedowierzaniem.

– Piotrek robił takie rzeczy?

– Bez najmniejszego problemu – odpowiada.

Gasi papierosa. Zapala następnego. Częstuje. Bierzemy.

– Jeszcze tego samego dnia podał się za technika internetowego, wszedł i zainstalował mu te listwy w salonie. Wmówił mu bezczelnie, że router przestał działać od różnicy napięć, a przy okazji podsłuchał, jak podniecony Bugajski ustawia się przez telefon na spotkanie w sprawie budynku. Wieczorem okazało się jednak, że listwy nie działają. Ściągał je przez dark web, ale to nie była jakaś mega technologia. Po prostu mały mikrofon i pendrive wsadzone w listwę przepięciową, aktywowane przez internet. Piotrek się nakręcił, bardzo chciał nagrać to spotkanie. Mówiłyśmy mu, żeby tego nie robił, ale wieczorem poszedł i spróbował się włamać do domu Bugajskiego. Będąc tam, zauważył, że można się dostać na posesję od oranżerii, że Bugajscy często zostawiają uchylone drzwi. Myślał, że nikogo nie ma, w środku światło było zgaszone.

– A jednak byli w domu – dopowiadam. – I Bugajski go złapał i zaczął się z nim szarpać.

– Nie tylko szarpać.

Kręci głową. W oddali, po drugiej stronie placu zabaw oddzielającego nas od kawiarni dwie kelnerki wyszły na papierosa. Na ich widok Ewa znów zaczyna się drapać po przedramionach. Pokazuje gestem głowy, abyśmy szli dalej. To paranoja? Zapewne. A może nie.

– Piotrek wrócił do nas nad ranem, przerażony. Mówił, że Bugajski wciągnął go do domu, zaczął bić. Następnie zaczął dzwonić do różnych ludzi, na pewno do swojego brata, z pytaniem, co ma robić. Nie wiedział, kim Piotrek jest. Miał paranoję, co chwila mówił, że Piotrek jest z ABW albo z „Wyborczej”, nazywał go „małym Żydkiem”. Bił go, terroryzował, do tego jego żona, która była totalnie pijana, co chwila wchodziła do pokoju, Bugajski w końcu również ją uderzył. Zaczął grozić Piotrkowi, że zaciągnie go do piwnicy i tam zabije. W końcu, po paru godzinach, ktoś przyjechał, dwóch mężczyzn.

– Takich chamów – przerywam jej. – Dresiarzy w sensie, jeden miał taki przaśny złoty zegarek.

Marta patrzy na mnie, zaniepokojona.

– Nie wiem, nie opisał ich. Opowiadał, że wzięli go i zawlekli do auta. Jechali długo, zatrzymali się pod lasem, tam zaciągnęli go w gąszcz. Powiedzieli, że jeśli nie przestanie ich wkurwiać, następnym razem będą mieli przy sobie pistolet i łopatę.

– O Jezu – wzdycha Marta.

Idziemy dalej, nieśpiesznie, wracamy pod jej dom. Na ulicy nikogo nie ma, wszyscy wyjechali, zostały same domy i drzewa na posesjach, las, który zawłaszczył podwórka, gotuje się do ostatecznego ataku na drogi i jezdnie.

– Musicie zrozumieć, że Piotrek był bardzo dzielny. Nie przeżywał tego, że ktoś go pobił, nastraszył. Był roztrzęsiony tym, że nawalił, że mu się nie udało. – Zatrzymuje się, patrzy na nas. Kręci głową. – Jesteście zdziwieni, prawda? Wydaje się wam, że wcale go nie znaliście. To chcecie teraz powiedzieć?

– Trochę przeginasz – szepcze Marta.

– Może. Może trochę przeginam.

Po paru minutach jesteśmy z powrotem przy furtce jej domu. Nie wpuszcza nas na podwórko. Zanim sama wejdzie, uważnie je obserwuje.

– To wszystko? – pytam.

– Nie, nie wszystko – mówi, ruszając dalej – Piotrek w końcu założył ten podsłuch.

Znowu widzę Piotrka, na tym zdjęciu z profilu Homer Zork, i rozumiem, że takim już chyba zapamiętam go do końca. Jego ciągłe napięcie, zaciśnięcie, gniew to wcale nie była słabość, to nie był lęk czy nieprzystosowanie.

– Odczekał dzień. Nawet nie chciał wracać do Warszawy, przespał się u nas na kanapie. Następnego wieczoru poszedł obserwować ich dom, czekał, aż Bugajski wyjedzie. Potem wszedł, przez oranżerię, tak jak chciał od początku. Wymienił listwę na jeszcze jedną, tym razem dobrą. Gdy to robił, do środka weszła Bugajska, kompletnie pijana. Po prostu stała, patrzyła na niego bez ruchu. – Ewa nagle się uśmiecha.

– Co jest takie śmieszne? – pytam ją. Potrząsa głową.

– On był jednak niemożliwy, Piotrek – mówi o moim synu.

Czuć, że przypomniała sobie coś na jego temat, co należy tylko do niej; coś, czego nigdy się nie dowiemy, ani ja, ani Misia.

– Po paru dniach mieliśmy dziesiątki godzin rozmów. Wszystko tam jest. Dogadywali się na przykład na osiedle deweloperskie na trasie między Podkową a Milanówkiem. Rewitalizacja, takie różne hasła. Dzielą między siebie całą gminę jak tort. Podnieceni jak szczury.

– Oni wiedzieli?

– Tak, wiedzieli, bo my z mamą przekazałyśmy te nagrania do prokuratury. Tydzień przed zaginięciem Piotrka.

– I co? – odzywa się Marta.

– I nic. – Ewa wzrusza ramionami. – Jak zwykle w Polsce.

– A oni się zemścili? – pytam, chociaż znam odpowiedź, bo wszystko jest oślepiająco jasne, wycięte nożem w suchym, gorącym powietrzu. W pierwszym odruchu chcę zadzwonić do Karłowicza, ale Ewa dodaje:

– Nie pójdę na policję. Nie ma mowy. Nie teraz. Nie wiem, czy kiedykolwiek.

Otwiera furtkę. Patrzy na nas.

– Straciłam mamę. Wy straciliście syna. Bezdomni opuszczają pałacyk za tydzień.

To nie było tego warte.

Coś znowu szeleści w zaroślach z tyłu domu, a my stoimy bez ruchu, ja i Marta, dwa kamienie. Wszystko jest teraz oczywiste i wyraźne, narysowane grubą kreską, nie mam już najmniejszych wątpliwości.

– Nie przychodźcie tu więcej – rzuca na koniec, odwraca się i po chwili zamyka za sobą drzwi.

– Co robimy? – pyta moja żona, a gdy przyciągam ją do siebie, dodaje: – Dzwonimy do tego policjanta?

Całuję ją w głowę. Jej włosy pachną popiołem.

– Jeszcze nie.

W jednym z okien na chwilę zapala się światło, ale zaraz gaśnie.

***

– Kto go w końcu pochował? – pytam Ulę.

Wieczór. Tył naszego domu jest równie zapuszczony co tył domu Brzezińskiej.

Ula jeszcze bardziej schudła, zbladła. Chcę jej powiedzieć: dziecko, do diabła, ty nie masz teraz siły, aby ratować matkę, spróbuj uratować siebie. Ale nie mogę jej tak powiedzieć, nie mam prawa.

– Mama – odpowiada w końcu.

– Myślałem, że poprosiła sąsiada.

– Którego sąsiada? – dziwi się Ula.

– Nie wiem. Któregokolwiek.

Patrzymy na uklepany placek gołej ziemi. Tam właśnie leży Sproket.

Podchodzę bliżej, kucam, dotykam gleby. Jest ciepła.

– Za płytko – mówię. – Z lasu przyjdą dziki, wykopią. Zobacz. – Biorę w dwa palce mały kawałek folii wystający z ziemi. Pokazuję Uli, aby się przybliżyła.

– Jak dziki mogą się dostać na podwórko? – pyta.

– Dziki dostaną się wszędzie. Umieją robić podkopy.

Idę do garażu, rozglądam się: łopata i gumowe rękawice leżą na widoku, Marta niedawno ich używała, są na nich ślady ziemi. Mój wzrok pada także na inne przedmioty. Młotek. Nylonową linkę. Nóż do tapet. Oglądam je po kolei. Układają się w głowie w rebus, którego jeszcze nie umiem rozwiązać.

Wychodzę na zewnątrz. Wystarczy kilka ruchów łopatą, aby dokopać się do worka, w którym jest Sproket. Marta nie miała siły. Ula stoi z boku, patrzy na to bez ruchu. Odkładam foliowy wór na bok. Wbijam łopatę w ziemię, ta nie stawia oporu, jest miękka i chętna, przymrozków nie było co najmniej od świąt. Zapominam się w kopaniu, kończę po półgodzinie. Dół jest dużo głębszy, sięga mi do połowy uda. Spociłem się. To chyba dobrze. Ocieram czoło. Szukam po kieszeniach papierosów.

– Czy on musi być w worku? – odzywa się Ula.

Wychodzę z dołu, kręcę głową. Niech będzie, jak sobie życzy.

– Możesz nie chcieć na to patrzeć – ostrzegam, po czym biorę worek i wyrzucam jego zawartość do ziemi.

Bucha smród, Sproket to teraz kilogramy zepsutego ciała, brudne, cuchnące futro; za nim do dołu lecą płyny i deszcz białych larw. Zasypuję go szybko ziemią, przez chwilę nie wiem, co zrobić z workiem, w końcu zasłaniam sobie nos kurtką i wodą z węża spłukuję z plastiku resztki robaków i organicznej mazi, worek upycham do kontenera na śmieci. Robiąc to, nawet przez moment nie czuję obrzydzenia, chociaż wiem, że powinienem wyrzygać wszystko, co mam w środku. Ula stoi z boku, pali tego swojego papierosa dla dzieci. Sproket czasami mnie budził, gdy byłem na kacu; pamiętam smród pyska i mokry, chropowaty język. Raz, kiedy zjadł album ze zdjęciami, chciałem go zlać pasem, ale Marta nie pozwoliła. Do tego szczekał, gdy wracałem pijany, obwieszczał moje nadejście, a czasami piszczał i drapał w drzwi do Fajnego Pokoju; musiałem go wtedy wpuszczać, żeby był cicho. Wchodził pod łóżko i patrzył, jak piję i walę konia. Gdy chodziłem po pokoju, dreptał za mną. Pilnował mnie albo śledził, trudno powiedzieć.

– Czy znaleźli w końcu jego telefon? – pyta Ulka.

– Sproketa? – pytam jak debil.

– Nie, Piotrka.

– Upewniałem się u Karłowicza, nie znaleźli.

– To w sumie dziwne, że nie miał go przy sobie, co nie? Ani w domu. Zastanawiam się, co się z nim stało.

– Jeśli ktoś… jeśli ktoś mu coś zrobił, to… – milknę, potrzebuję zebrać siły, aby skończyć to zdanie. – No to wiesz. W telefonie jest wszystko, tak?

– A czy oni go w ogóle szukali? – pyta.

Nie wiem, czy szukali. Nie mam pojęcia. Zamiast cokolwiek powiedzieć, wpatruję się w miejsce, w którym ostatecznie zakopałem Sproketa.

– Może weźmiemy z mamą nowego psa – informuje.

– Jasne. Zawsze trzeba brać nowego psa. Od razu.

Zdejmuję rękawice, chwytam łopatę i idę do garażu, sięgam po linkę, nóż do tapet, młotek. Wchodzę z nimi do domu, wyciągam z szafy stary plecak. Wkładam te rzeczy do środka, powoli.

– Jedziemy – mówię do Marty.

Ona siedzi przy stole w kuchni, w okularach na nosie, pali i patrzy na coś w telefonie.

– Nie mogę się dodzwonić do ZAIKS-u. Zrzucają mnie, przez cały dzień. Edyta od rana dopytuje, gdzie pieniądze.

– Musi zapłacić ratę za szkołę? – pytam. Nawet nie wiedziałem, że jeszcze z nią pracujemy. Nie wiedziałem, że w ogóle jeszcze z kimś pracujemy.

– Przecież nagrywa płytę.

– Nie dali jej zaliczki? – dziwię się.

– Chcesz się zacząć znowu interesować? Już chyba za późno. – Odkłada okulary.

W kuchni pali się światło, ale w całym domu panuje półmrok, po ścianach ślizgają się cienie.

– Po prostu się dziwię, że masz na to siłę.

– Muszę robić cokolwiek – odpowiada. Gdy ściąga okulary, widać, że ma czerwone oczy, jak zwierzę, jak wilczyca.

Prowadzę, Marta nie jest w stanie, jeśli zatrzyma nas policja, najwyżej dostaniemy mandat. Nie mogą mi zabrać jeszcze raz czegoś, czego nie mam. Najwyżej pójdę do więzienia, trudno.

Milczymy przez całą drogę, dopiero gdy przejeżdżamy przez Tworki, Marta się odzywa:

– Trochę w to nie wierzę.

Odpowiadam:

– Ja nie wierzę już w nic.

Milczymy przez kilka minut.

– Wiesz, co jest najdziwniejsze? Że gdy umrze ci dziecko, to dalej żyjesz – rzuca Marta.

Nie rozumiem, co mówi. Nie wiem, czy chcę rozumieć.

– No wciąż żyjesz, możesz coś robić. Pytałeś, czy mam siłę zajmować się firmą. To nie jest kwestia siły. To jest to, że w ogóle masz miejsce. I co jeszcze dziwniejsze, ja wiem, że z czasem będzie tego miejsca więcej. Ten ból nigdy mnie nie opuści, ale będę mogła zajmować się różnymi rzeczami. Czy nie o to nam chodzi?

– Nie. – Kręcę głową. – Nie tylko o to.

Dzwoni mój telefon. Sylwia.

– To jakaś twoja kochanka? – pyta Marta.

– Nie, koleżanka z terapii.

– Normalnie pytam. Bez żadnej złości.

– A ja normalnie odpowiadam – tłumaczę.

– Więc jest tylko ta młoda?

– Teraz nie ma nikogo.

– Nie kłam.

– Nie kłamię.

Kruszynka w końcu zamilkła, a raczej ją uciszyłem, dodając jej numer do blokowanych. Musiałem znaleźć w internecie, jak to się robi, ale byłem bardzo z siebie dumny, gdy w końcu mi się udało. Znów jedziemy w ciszy. Chcę włączyć muzykę, ale Marta prosi gestem, abym tego nie robił.

– Dlaczego zakopałeś psa głębiej? – pyta.

Jest już zupełnie ciemno, noc robi się gęsta jak klej. Czy ludzie w samochodach jadących z naprzeciwka też zadają sobie takie pytania?

– Żeby nie wykopały go dziki. Dlaczego znowu rozmawiamy? Dlaczego tu jesteś?

Patrzy na mnie.

– Bo ci zależy. Dlaczego?

Zapalam dwa papierosy i jednego wyciągam w jej stronę. Jakieś stare babsko wlecze się przede mną w octavii koloru gówna. Wyprzedzam. A gdy wyprzedzam, już zostaję w prędkości.

– Bo to mój syn.

Nie odpowiada.

– Wiem, że miałem go w dupie, Marta, że zostawiłem was samych.

Droga robi się niewyraźna, światła aut zamieniają się w smugi. Dopiero po chwili orientuję się, że to przez łzy. Wycieram oczy. Kurwa.

– Głównie na niego krzyczałeś. Że mógł oddać, gdy pobili go w szkole, że dostał jedynkę, chociaż nie obchodziło cię, za co, z jakiego przedmiotu. Bał się. Myślał, że go nienawidzisz.

– Wiem.

Wjeżdżam do tunelu pełnego smoły. Gdzieś w oddali dzieci trzymające się za ręce tańczą wokół czarnej dziury. Zapraszają mnie do niej, śpiewają moje imię.

– Czasami próbowałem z nim rozmawiać. Gdy był starszy.

– Próbowałeś z nim pić. On nie chciał. Zresztą prawie w ogóle nie pił, nie wiem czy wiesz.

– Nie, tego nie wiem.

Jeszcze przyśpieszam. Ktoś trąbi. Marta odruchowo krzyczy. No tak, jechałem lewym pasem. Zjeżdżam na prawy, trochę zwalniam. Krople smoły spadają na przednią szybę.

– Jeszcze można to było naprawić, do tej Chorwacji. Wtedy zniszczyłem wszystko do końca.

Marta nie odpowiada.

– Pamiętam, że go goniłem. Że go pobiłem. Tyle pamiętam.

Marta nie odpowiada.

– On uderzył mnie kamieniem. Bronił się. Też bym się bronił.

Marta nie odpowiada.

– Dlaczego wtedy nie wróciłaś od razu do Warszawy? Dlaczego się nie rozwiodłaś?

Odwraca głowę w moją stronę.

– Wróciłam.

Zerkam na nią.

– Nie rozumiem.

– Wróciłam od razu, następnego dnia. Zbyszek zawiózł nas na samolot do Warszawy.

Jeszcze jeden klakson, kurwa, co się dzieje, nic nie widzę, smoła i smugi, ocieram oczy, zaraz nas zabiję. Zjeżdżam na pobocze, włączam awaryjne. Teraz wszystko robi się wyraźniejsze. Światła pokazują fakturę asfaltu.

– Ja nic z tego nie pamiętam.

– Ale tak było, Marcin. Zostałeś tam jeszcze dobre dwa tygodnie. Ta młoda dziewczyna też wróciła do Warszawy. Byłeś tam sam ze Zbyszkiem.

Chcę powtórzyć: nie pamiętam, błagam, litości, Misia, no nie pamiętam, ale nie mogę mówić. Pali mnie gardło. Gdybym się napił; gdybym się napił, hej, byłoby lżej. Niestety, nie mogę się napić, bo prowadzę. Nie mogę się napić, bo gdzieś jadę. Bo nie mam prawa jazdy. Bo w plecaku mam młotek.

– Wróciłeś i przestałeś pić, na parę miesięcy. I zaczęliśmy budować dom. Dlatego się nie rozwiodłam.

Tak. Chyba tak było. Nie pamiętam kolejności. Może tak, a może nie.

– Powiem ci, ile razy obiecywałeś i przestawałeś, na tydzień, dwa, na miesiąc. Dwadzieścia trzy. Dwadzieścia trzy razy do momentu, gdy poszedłeś na odwyk.

Podnoszę dłoń do gardła, chcę je ścisnąć, tak by wypadł z niego głos, który w nim utkwił.

– W każdym razie Piotrek cię przeprosił, po miesiącu.

– Nie pamiętam.

– Pytałam: za co ty go przepraszasz? A Piotrek: bo uderzyłem go kamieniem. Broniłeś się, powiedziałam. A Piotrek na to: nie mogę być taki jak on. Dlatego go przeproszę.

– Nie pamiętam, Misia.

– A pamiętasz, co mu zrobiłeś parę miesięcy potem?

Słabo kręcę głową.

– No tak. Ciebie już wtedy nie było.

Ktoś patrzy na nas z lasu. To tamten paw. Biegłem dworcowym korytarzem. Rzucił mną o opuszczoną metalową roletę. Wtedy coś powiedziałem. Gardło się odetkało. Głos wypadł. Rozbił się o ziemię jak szkło.

A gdyby tak wysiąść, iść do lasu. Z butelką wódki, do lasu. W ciemną noc. Iść, potykać się i pić. Potykać się i przewracać. Przewracać się i pić.

– Mam poprowadzić? – pyta Marta.

Kelnerki z kawiarni. Patrzą. Ciężkie, złote zegarki. Tanie. Maski. Ludzie w maskach. Chamy. Chamy w maskach. Kruszynki. Piotrek stojący na stole. Robercik. Zgniecione auto. Jadzia na ziemi. Chrupnięcie. W głowie. Bieg przez gwoździe. Picie kwasu. Ból jak nigdy.

– Marcin?

Mój ojciec, tak, mój ojciec. Staszek, Stanisław Kania. Przecież nie wziąłem się znikąd. Był w partii i w wojsku. Major Stanisław Kania. Nie znaleźli mnie w kapuście. Ojciec mówi: masz iść na politechnikę. To twoje szarpidructwo. Konia sobie zwal. Łup gitarą o ścianę. Co to była za gitara, Defil, ze sklejki, gówno nie gitara. Ale o ścianę. Numery „Non Stop” zaczął drzeć, po kolei. Plakat Duran Duran zerwał ze ściany, podeptał. Nie po to cię karmię, gnoju, nie po to daję ci jeść. Oczywiście, pił coś, pił, bo umiał pić. Nauczyli go w wojsku. Matka, Beata Kania. Cicho, w kuchni, zaciśnięte usta, I nic nie powie. Syn powinien iść do szkoły muzycznej, wykazuje bardzo poważne uzdolnienia. Nic nie powie. Ale ojciec niszczy moje rzeczy, rozwala cały pokój. Zabiera wszystko, co cenne. Ma wielkie łapy, wszystko w nich zmieści. Znosi na dwór. Całe to gówno. Tych szarpidrutów. Płyty winylowe, gazety. The Police kupieni na Wolumenie, angielscy. Marillion, też angielska, pożyczona na przegranie, od kumpla, jak on miał na imię, Marek, będę spłacał mu tę płytę rok.

Wielkie ognisko na dworze.

Patrzy matka.

Ojciec też patrzy.

– Marcin.

Zostaje tylko kaseta z piosenkami, schowana w szufladzie, nagrana na kasprzaku, na tym defilu. Bo ojciec rozbija o ścianę także kasprzaka.

– Marcin, przesiądź się na siedzenie pasażera.

Nic nie zostaje. Nie dostałem się na politechnikę. Tato, przepraszam. Pasem. Pięścią. Gnoju. Kaseta ocaleje. Kaseta była w szufladzie. Pod notatkami do matury. Dlatego ocaleje. Reszta do ognia.

Ściskam sobie gardło, coraz mocniej. Niech wyleci z niego ten skrzep, ta blokada.

Impreza po jednym z pierwszych koncertów. Jakieś dziewczyny. Jedna chce ze mną, nie jest za ładna, no ale chce. Tanie wina, dużo. Zbyszek grzebie mi w rzeczach. Co to jest? Kaseta. Co tam jest? Nic takiego. Nic takiego, to coś tam jest, Kania, co ty pierdolisz. Nic tam nie ma, daj spokój. Zostaw. Włącz, pośmiejemy się. Gdzie jest jakiś magnetofon? Ojciec wyrzucił. Co ty opowiadasz. O, tutaj. Dawaj. Kania, to ty śpiewasz. Ja cię pierdolę.

– Marcin.

Ojciec wszystko wyrzucił, wszystko spalił. No, tego nie spalił. Ja cię nie mogę, Kania. Ale jaja. To twoje piosenki? A ta jak się nazywa? Kocham cię jak Rosję. Kocham cię jak Rosję? Co to w ogóle za tytuł?

Ściskam gardło najmocniej, jak potrafię.

Puszcza. Już. Zaraz.

Co to w ogóle za tytuł? Kania, pojebało cię?

Ale w sumie to jest niezłe. Masz gdzieś tekst, Kania? Poczekaj. Ja spróbuję. Poczekaj. Ale dobre.

Dobra ta piosenka, Kania.

Dzięki, Zbyszek.

W końcu wypada. Dźwięk. Z gardła. Krzyczę. Krzyczę i krzyczę, i krzyczę, krzyczę, krzyczę.

Nie wiem, czy Marta jest jeszcze w samochodzie. Odwracam się. Jest.

– Jedziemy – charczę.

Wycieram twarz. Wszystko mnie piecze.

– Marcin – powtarza moja żona.

– Jedziemy. – Przekręcam kluczyk w stacyjce.

Dookoła zamiast tunelu smoły są normalne rzeczy – droga, auta, znaki, drzewa, billboardy.

Sprawiedliwość dla wszystkich

Są w domu. To na pewno. Wysiadam z auta, Marta zaraz po mnie, ale zanim otworzę furtkę, łapie mnie za ramię. Czy my na pewno wiemy, co robimy, zdaje się pytać. Ja wiem, co robię, odpowiadam jej wzrokiem. Jestem tego pewien.

– Zabrali nam wszystko, skurwysyny – mówię.

W głowie błysk głupiej myśli – przecież nie powinienem tam wchodzić, oni mają alkohol w domu, te karafki pełne rudej na myszach, żołądkowej, golden locha. Głupi Marcin Kania. Jełop Marcin Kania. Debil Marcin Kania.

Nie dzwonię, po prostu kopię w furtkę, a ona otwiera się ze zgrzytem, który wydaje się bardzo głośny na pustej, zalesionej ulicy.

Ktoś dzwoni, czuję wibracje w kieszeni. To Karłowicz. Spierdalaj, Karłowicz. Nie jesteś mi już do niczego potrzebny. Otwieram plecak, wyciągam gumowe rękawiczki, wkładam, po czym wchodzę na podwórko. Drzwi wejściowe są zamknięte, więc jedną ręką naciskam dzwonek. W drugiej trzymam plecak. Czuję, jak pocą mi się dłonie.

Bugajska otwiera, jest zdezorientowana. Nie poznaje nas, nie wie, kim jesteśmy. Wchodzimy do środka. Witają nas blade światło, kurz, naftalina. Patery, porcelana, łuszczące się drewno pokryte starą bejcą. Buty, kurtki, kapcie. Zapach spalenizny. I wódka, i piwo. Huk telewizora. Bugajska coś mówi, nawet jej nie słyszę. Biedna, zasuszona kobieta. Ona akurat nie jest niczemu winna. Chociaż może i jest. Przechodzimy przez nią jak przez mgłę, kierujemy się do salonu, gdzie Bugajski ogląda wiadomości. Marta nie wie, co ma zrobić, gubi się. Siadam na kanapie, pokazuję, aby usiadła obok, obejmuję ją ramieniem. Trzymał Piotrka w tym domu całą noc. Zadzwonił po nich, a oni wywieźli go do lasu. Czy za drugim razem, zanim powiesili go na gałęzi, też tu był?

– Czy za drugim razem też tu był? – pytam.

– Co tu robicie? Musicie wyjść! No już! – wydziera się, próbując przekrzyczeć telewizor.

– Czy za drugim razem też go tu trzymałeś? Zanim powiesiliście go w lesie, na gałęzi? – powtarzam to samo, tylko trochę inaczej.

– Czemu ich wpuściłaś?! – wrzeszczy na żonę. – Debilko, idiotko, czemuś ich wpuściła?!

Bugajska odwrzaskuje coś w odpowiedzi, wszystko zlewa się w jeden hałas, nie do wytrzymania.

Zrywam się, zabieram pilota, wyłączam. Nagle zapada cisza. Wszystko zupełnie się zatrzymuje. Po paru długich sekundach Bugajski w końcu się otrząsa i krzyczy do żony:

– Zadzwoń na policję!

Bugajska rozumie, reaguje. Bierze do ręki słuchawkę telefonu stacjonarnego, próbuje wykręcić numer. Marta podchodzi do niej, wytrąca jej aparat z rąk, zrzuca na ziemię.

– Spieprzaj – syczy.

Bugajska biegnie do kuchni, zamyka za sobą drzwi. Zostajemy we trójkę.

– Wynocha – rozkazuje Bugajski, a ja wstaję i uderzam go pięścią w twarz. Pierwszy raz w życiu robię to na trzeźwo i zachwyca mnie, jakie to proste. Bugajski łapie się za policzek, kręci głową, jest bardzo zdziwiony. Widocznie dawno nikt nie dał mu w ryja.

– Ktoś powiesił naszego syna w lesie. Nie mamy nic do stracenia. Nie boimy się niczego. Nic nie mamy. Im szybciej to zrozumiesz, tym lepiej dla ciebie – mówię.

Chyba rozumie, bo się uspokaja. Pokazuję mu, by usiadł z powrotem na fotelu. Robi to.

My też siadamy, na kanapie, jak goście, którzy wpadli na kawę. Z kuchni dobiega płacz Bugajskiej.

Wyjmuję młotek z plecaka, zaczynam go oglądać.

– Co to jest? – pyta Bugajski.

– Młotek. – Pokazuję mu.

– Po co ci młotek? – Jest zaciekawiony jak dziecko.

– Nie wiem, może połamię ci kolana. – Wzruszam ramionami.

Próbuje wstać.

– Siedź, gdzie siedzisz – rozkazuję.

Zdaję sobie sprawę, że zdominowałem go jak psa. To śmieszne, taką władzę nad drugim człowiekiem można mieć; to jak pić albo ćpać, głowa szaleje od dopaminy. Przymykam oczy i wtedy coś sobie przypominam. Jesteśmy przy stole, jemy obiad, we czwórkę. Jest niedziela. To zdarza się bardzo rzadko. Przestałem pić, dlatego tego dnia, na ten obiad włożyłem białą koszulę. Dobra koszula, Ralph Lauren, na piersi czerwony konik. A pod konikiem klops, plamka zupy. Piotrek siedzi po drugiej stronie stołu, wpatrzony w talerz, dłubie widelcem w jedzeniu.

Pamiętam – mój syn mnie przeprasza, za to, że mnie uderzył kamieniem.

– Nie masz go za co przepraszać – oburza się Ula.

– Nie chcę być taki jak ty – mówi Piotrek, patrząc na mnie.

– Nie będziesz – odpowiadam. – Bardzo cię kocham.

Bugajski się mnie boi. Nie patrzy na mnie, wzrok utkwił w wyłączonym telewizorze. Widzi w nim samego siebie, dostrzega, jak drżą mu ręce.

– Czy gdy porwaliście go za drugim razem, gdy powiesiliście go na drzewie, też tu był? Też zadzwoniłeś po tych bandytów? – pytam.

– Nie wiem, o czym mówisz.

– Byłeś w lesie? Widziałeś, jak go mordują?

– Nie wiem, o czym ty mówisz, człowieku!

Wstaję z kanapy, kładę młotek obok Marty. Podchodzę do Bugajskiego.

– Za pierwszym razem zadzwoniłeś po nich, a oni zawieźli go do lasu i straszyli, że go zabiją. Za drugim razem spełnili tę groźbę.

– A co byś zrobił, gdyby ktoś w nocy włamał ci się do domu? – charczy.

– Zabiliście go, bo was nagrał.

– Nagrał, ale chuja nam zrobił – odpowiada.

Patrzę pod ścianę i widzę zwykłą białą listwę przepięciową, do której podłączono różne wtyczki, pewnie od lampy, pewnie od huczącego telewizora. Może to ta sama listwa. Może teraz nas nagrywa.

Rozglądam się po salonie za podpowiedzią, co robić dalej, ale dookoła są tylko złe reprodukcje malarstwa – podrabiane Kossaki, zachody słońca, konie, owoce – segment i stół udające antyki, na stoliku sterta programów telewizyjnych, okulary, karafka z rudą wodą. I drobne plamki grzyba pod sufitem. Pierwsze ślady choroby.

– Więc, żebym cię dobrze zrozumiał… Ten chłopak, co go znaleźli w lesie, na drzewie, to twój syn?

– Nie rób ze mnie idioty – odpowiadam.

– Drugi raz ona go wpuściła, kretynka. – Pokazuje ruchem głowy na drzwi do kuchni. – Mnie wtedy nie było.

Patrzę na karafkę na stole i zdaję sobie sprawę, że jestem cały spocony. Od patrzenia na nią, od niczego innego.

– Ale ona nic ci nie powie – dodaje Bugajski. – Ona wpuszcza do domu wszystkich, jak widać. Mózgu toto nie ma. Na ulicę bym ją wywalił, gdyby nie to, że umarłaby z głodu, od razu.

– Jak możesz mówić tak o swojej żonie? – pyta Marta.

– A co ci do tego? – oburza się Bugajski, po czym pokazuje palcem na mnie. – Ty pewnie ciągle mówisz o nim jak o papieżu?

Nagle wyobrażam sobie, że odkorkowuję tę karafkę, podnoszę, przykładam do ust, biorę wielki łyk, łapczywy, oblewam się whisky po ryju, po szyi, po ubraniach.

– Tak czy siak, przykro mi, że wasz dzieciak nie żyje – mówi, i wtedy uderzam go jeszcze na odlew, z płaskiej dłoni, podobno tak jest mocniej. Nie umiem się powstrzymać.

Przykro mu. Przykro mu, kurwa jego mać.

Bugajska wybiega z kuchni, w ręku ściska nóż, ale nie wie, co z nim zrobić – kieruje ostrze do brzucha, jakby chciała się sama przebić. Zatrzymuje się i zaczyna krzyczeć. Bugajski każe się jej zamknąć, ale ona krzyczy jeszcze głośniej, i w tym krzyku jest jakiś ból nagromadzony przez pół życia. Taki krzyk powstaje latami, odkłada się złogami, warstwami, wapnieje. W takim krzyku nie ma nic nagłego. Musiał się uwarzyć, jak napój.

Marta wstaje, podchodzi do niej, wyciąga rękę. Nóż wyślizguje się z dłoni Bugajskiej prosto w ręce Marty. Marta popycha ją na kanapę. Bugajska już nie krzyczy, tylko się kiwa, zdarła sobie gardło. We łbie pękł jej tętniak z wódką; czasami tak się zdarza, że wszystko jest wódką, wódka ścieka do oczu, wypełnia uszy, rozlewa się po organizmie, zastępuje limfę i krew.

– Nic nie wiem o tym chłopaku. Bardzo mi przykro. Nie wiem, co się stało. Nie mam pojęcia.

Coś każe mi złapać telewizor i pociągnąć go w dół, pięćdziesiąt cali uderza z hukiem o podłogę, tuż obok Bugajskiego. Bugajski krzyczy, Bugajska, kiwając się w przód i w tył, nawet tego nie widzi.

To chyba było dla niego ważne, ten telewizor.

– Na tych nagraniach nic nie ma – mówi. – Rozmawialiśmy o inwestycji. Ja jestem biznesmenem. To wciąż jest w Polsce legalne, mimo że rządzi tu ta bolszewia.

Kucam przed nim. Jego głowa jest wyżej od mojej, mimo to boi się tak samo jak wcześniej. Patrzy na mnie jak na wściekłego psa.

– Brzezińska to wariatka, to wiem – ciągnie. – Wysłała nagrania do prokuratury, ale prokurator zaczął się z niej śmiać. Powiedział, że za tego Jamesa Bonda to sama dostanie wyrok, debilka. Wszyscy by do pierdla poszli, od razu, bez zawieszenia. Twój dzieciak też.

Przysuwam się do niego.

– Może dlatego się powiesił, bo się przestraszył, że go zamkną – dodaje.

Jakby ktoś zalał mi flaki benzyną. Robię zamach ręką, kolejny, odruchowo, ale zatrzymuję się, gdy słyszę krzyk Bugajskiej, brzmiący jak zgrzyt kredy przeciągniętej po tablicy:

– Przestań już mówić!

Odwracam się w jej stronę. Ma szeroko otwarte oczy, nie mruga, patrzy w jeden punkt. Z ust ścieka jej strużka śliny, pojedyncza, wąska jak igła.

– Przestań! Przestań, przestań! Przestań! Ile można mówić! Ile można tak gadać! O niczym! Tak się chwalić, bredzić! Ile można, przestań wreszcie!

– A ja wolę, aby pani mąż mówił – odpowiada Marta.

Odwraca się do kanapy, bierze młotek do ręki.

– Misia – proszę ją.

– Mówisz, że się powiesił, bo bał się więzienia? To powiedziałeś? – pyta moja żona, podchodząc do Bugajskiego.

Robię krok w tył. Bugajski tężeje. Nagle obaj pojmujemy, że ulokował strach w niewłaściwej osobie.

– Masz jeszcze jakieś inne teorie? – dopytuje Marta.

Bugajski kręci głową.

– Ja nic nie wiem – zapewnia. – Nic nie wiem.

– Kto zabił moje dziecko?

Bugajski zasłania się ręką. Marta podchodzi do niego jak do ściany, jakby miała po prostu wbić gwóźdź, zawiesić obrazek. Patrzę na Bugajską, ona tylko kiwa się na kanapie, w przód i w tył, wypowiada bezgłośnie to, co przedtem wykrzykiwała.

– Ludzie, czy wy nie możecie na policję iść?! – woła Bugajski. – Po prostu iść na policję i dać nam spokój.

– Kto zabił moje dziecko? – Marta ponawia pytanie.

Tym razem to Bugajski zaczyna wrzeszczeć:

– Nie wiem, kurwa, kto zabił twoje dziecko! W dupie mam, kto zabił twoje dziecko, jak dla mnie to mogłoby się nigdy nie urodzić, kurwa, rodzina pojebów genetyczna! Napadacie na nas, tylko to robicie, napadacie, idźcie się leczyć do psychiatryka, kurwa wasza mać!

Milknie, a wtedy Marta bierze zamach. Chcę coś powiedzieć, zatrzymać ją, ale nie umiem, mogę tylko patrzeć, jak młotek sunie w powietrzu i trafia Bugajskiego w żuchwę. Słychać chrupnięcie, z ust bryzga mu krew, a Marta uderza go w twarz, jeszcze raz i jeszcze. Bugajska nie zwraca uwagi, gada do siebie, Bugajski za to krzyczy, zalany juchą. Wreszcie łapię Martę za nadgarstek.

– Chodźmy stąd.

Dyszy ciężko, wpatrując się w Bugajskiego.

– Będziecie siedzieć – charczy Bugajski. Marta chyba wybiła mu połowę górnych zębów. Gębę ma całą we krwi.

– On już nic więcej nie powie, Misia – mówię łagodnie. – Już by powiedział.

Marta potwornie drży, młotek wypada jej z ręki. Podnoszę go i chowam do plecaka. Zostawiamy ich tak, bez sensu, pustych tak samo jak my, i wybiegamy na zewnątrz.

***

Marta podwozi mnie pod mieszkanie. Wciąż drży, zaciska dłonie na kierownicy, aby się nie rozlecieć. Dotykam jej włosów, są zimne i suche jak siano.

– Misia.

– To jakaś głupota. Ktoś nas aresztuje i tyle. Będą z tego tylko kłopoty i wstyd. – Opuszcza głowę, dotyka czołem kierownicy. Silnik wciąż jest włączony, lekko drżymy, razem z autem. – Śmiać mi się chce – szepcze.

Zapalamy po papierosie. Ulica jest pusta i ciemna, zresztą wszystko jest puste i ciemne. Ona ma rację, to nic nie dało. Ktoś mógłby powiedzieć, że to biedni ludzie. Dwa upiory z nawiedzonego domu.

Takie jak nas dwoje.

– Nie jesteś taki. Jesteś zwykłym człowiekiem. Ty się nawet nigdy nie biłeś.

– Ale wszystko zniszczyłem – odpowiadam.

Nie komentuje. Pali papierosa, strzepuje sobie popiół pod nogi.

– Chcesz wejść? – pytam.

– Po co? Po seks? Nie chcę.

– Po prostu, wejść. Żeby nie zostawiać tego w ten sposób.

– Żeby nie zostawiać ciebie.

– Pomyśleć, co dalej, Misia.

– To nic nie daje. – Kręci głową. – Jest tylko pustka.

Ma rację. Jest tylko pustka, po Piotrku, po piciu, po tych niewidzialnych ludziach, którzy kiedyś tu mieszkali; pustka po miejscach, w których umarli. Nawet nie wiedziałem, jak wyglądali. Zostało tylko parę okien, w których pali się światło. A tam, w tych mieszkaniach historie, puste i czarne jak nasza.

Wysiadam, Marta też, idzie ze mną. Uświadamiam sobie, że klatka u Piotrka wygląda prawie tak samo: brudnocytrynowe ściany, stara, żelazna skrzynka na listy. Może obudziłem się u niego, bo po prostu pomyliłem kamienice?

Kruszynka siedzi pod drzwiami, na mój widok wstaje. Dopiero po chwili widzi Martę i zastyga w pół ruchu. Zupełnie nie wie, co zrobić. Ma ostry makijaż, w oczach pełną dezorientację. Przypomina lalkę.

– Dobry wieczór – duka.

Nie mam siły pytać jej, co tu robi. Odwracam się do Marty. Jest mi bardzo przykro.

– Ja już pójdę – stwierdza Kruszynka.

– Nie, zostań. – Marta łapie ją za nadgarstek, lekko, ale wystarczy, by Kruszynka się spięła.

– Nic pani nie zrobiłam – rzuca szybko.

– Fakt, nic mi nie zrobiłaś. – Marta puszcza jej rękę.

Otwieram drzwi i czekam, aż Marta wejdzie. Ale ona wciąż stoi naprzeciwko Kruszynki i obserwują się nawzajem.

– Mogłabyś być moją córką – mówi.

– Chyba nie mogłabym – odpowiada Kruszynka, i może jest to pierwsza inteligentna rzecz, jaką od niej słyszę.

Nie, nie. Zaraz. To nie tak. Kania, durniu.

To ja jestem starym, wstrętnym psem, który mści się na młodej kobiecie tylko dlatego, że jest młodą kobietą, który brzydzi się samego siebie tak bardzo, że brzydzą go też ludzie potrafiący podejść do niego i dotknąć go bez obrzydzenia.

– Ja nie wiem, czy pani w ogóle o mnie wie.

– Wiem, że musiał być ktoś taki jak ty. – Marta jest zupełnie obojętna. Jakby to były drzwi do mieszkania kogoś innego. Jakby Kruszynka była po prostu obcą osobą na klatce.

– Bardzo się martwiłam – szepcze Kruszynka.

– O co?

– Bardzo mi przykro.

– Dlaczego?

Dopiero teraz czuję, że pachnie perfumami i alkoholem, pewnie przyszła tu z imprezy, na której stało się coś nieprzyjemnego, została z tym sama i nie miała dokąd pójść.

– Z powodu wszystkiego, co się państwu stało – bąka Kruszynka.

– Właśnie, to stało się nam, a nie tobie – odpowiada jej Marta.

Kruszynka pociąga nosem.

Gdy zamykam oczy, zamiast Marty naprzeciwko Kruszynki stoi Sylwia, pali papierosa, mocno gestykuluje, jak to ona.

– I bardzo dobrze, i przestań w ogóle o tym myśleć. Kimkolwiek jesteś, twoje życie będzie lepsze niż to – mówi i nagle zmienia się w Jadźkę, w czarnym, sztucznym futrze i kołnierzu ortopedycznym.

A Kruszynka nagle zmienia się w Ulę. W obcisłych, cekinowych spodniach i krótkiej koszulce z bohaterką jakiejś bajki. Pewnie tak ubiera się na imprezy.

– Najgorsze za tobą – mówi Jadzia.

Otwieram oczy. Kręci mi się w głowie, ściany zwijają się i rozwijają, przypominając wielki akordeon. Wszystko faluje i spada. Znowu mam bardzo sucho w gardle, a po sekundzie w całym ciele.

Kruszynka zaczyna płakać.

– No nie, tylko mi tu nie becz – wzdycha Marta.

Właśnie, Kruszynka, nie becz. Idź do Arka. Wyjdź za Arka. Arek ci wszystko wybaczy. To dzielny, dobry chłopak. Wysoki, świetnie zbudowany. Ostatnio wybielił sobie zęby. W pierwszych wyborach w życiu zagłosował na Konfederację, w drugich też. Lubi sobie wypić z kumplami, ale wierzy w odpowiedzialność za rodzinę i ochronę życia od chwili poczęcia, także nie będzie ganiał cię na fotel, tak jak ja bym cię ganiał, gdyby pękła guma, gdyby jakimś cudem coś tam jeszcze było u mnie w baku, Kruszynka.

Idź stąd, dziecko. To świat trupów. Nic tu po tobie.

– Jestem strasznie głupia – mówi cicho Kruszynka. – Narobiłam tyle złego. Wlazłam z butami w cudzą rodzinę.

– To twój problem. Jesteś dorosła. A przynajmniej pełnoletnia. – Marta odwraca się, każe wzrokiem otworzyć sobie drzwi.

Wpuszczam ją do środka i przez krótką chwilę zostaję z Kruszynką sam na klatce.

– Po prostu bardzo się martwiłam – powtarza.

– Idź do swojego chłopaka i nie dzwoń więcej – proszę ją, po czym sam znikam w mieszkaniu, szybko, jak tchórz.

– Nie chcę tego komentować – stwierdza Marta, siadając na krześle.

– Ja… – próbuję coś powiedzieć, sam nie wiem co.

– To nie ma żadnego znaczenia. – Marta kręci głową. – Naprawdę, najmniejszego.

Jest zupełnie cicho. Po chwili z klatki schodowej dobiega stukot obcasów. Kruszynka musiała usłyszeć słowa Marty i teraz wraca do domu.

Kładę się na materacu, w ubraniu. Nie mam siły się podnieść, bolą mnie wszystkie mięśnie, jakbym nagle dostał ciężkiej grypy.

Pewnie łyk albo dwa załatwiłyby sprawę, przynajmniej na kwadrans, przynajmniej na tyle, by zasnąć. Ale nie mogę zasnąć. Wyobrażam sobie, że umieram, a Marta pilnuje, abym zrobił to skutecznie i schludnie, bez zadym, nikogo nie obrażając, abym dał wreszcie wszystkim święty spokój.

– Zostaniesz? – pytam.

Kręci głową.

– Będę bił w ścianę, aż zrobię w niej dziury – zapowiadam.

Zamykam oczy, senność przychodzi gwałtowną falą, która zatapia mi głowę.

– Niczego w ten sposób nie naprawisz.

– Nie ma czego naprawiać.

– Jest jeszcze Ula. Ona strasznie cierpi. Tak samo jak my.

– Ja cierpię. – Obracam to zdanie w ustach, jakby to była dla mnie jakaś nowość.

Marta wstaje z krzesła. Opatula się płaszczem, jakby było tu bardzo zimno. Jest własnym cieniem, dymem wypuszczonym z papierosa. Dziewczyna, którą kiedyś znałem, umarła na innej, obcej planecie.

– Pamiętasz, kiedy byliśmy bliskimi ludźmi? – pytam.

– Nie pamiętam.

Zanim wychodzi, wkłada mi coś do ręki. Zimne, metalowe.

– Klucze. Przyjdź, kiedy chcesz. Tylko trzeźwy.

Sen przychodzi szybko, jest przedłużeniem jawy, zresztą one już dawno zlały się w jeden stan, w jedną bolesność.

Jestem znowu na dworcu, biegnę korytarzem i krzyczę: Piotrek. Piotrek, poczekaj! Piotrek, przestań! Biegnę z całych sił. Czuję, że nie dam rady, ale biegnę jeszcze szybciej. Czyjeś ręce łapią mnie za ubranie, rzucają mną o blaszaną roletę. Uderzam w nią całym ciałem. Boli.

– Myślałeś, że jestem słaby? – pyta ktoś. Zamiast twarzy ma maskę.

Przez chwilę jest tylko ból, ale zaraz udaje mi się podnieść. Kimkolwiek był, już go nie ma, pobiegł dalej, tam, gdzie Piotrek. Korytarz wydłuża się jak harmonijka, nigdy się nie kończy. Nagle rozumiem, że muszę zawrócić. Nie wiem, skąd to wiem. Może to chrzęst głosu płynącego przez głośnik, mówiącego w jakimś zupełnie obcym języku. Może w tym bełkocie jest informacja. Nie potrafię jej zrozumieć. Ale wiem, co mam robić.

Biegnę koło zamkniętych kawiarni, McDonalda, w którym kilku bezdomnych medytuje nad kawą, wszystko jest wyraźne, puste, biegnę ile sił.

Głos z głośnika mówi coś o „ostatnim kursie”.

Wbiegam na peron.

Pociąg właśnie rusza, przyśpieszam, potykam się i przewracam, znowu, na dłonie; muszę zdążyć, niech wiatr zadmie mi w plecy, niech mnie porwie, proszę, i chyba to się dzieje, bo nagle jestem przy drzwiach, one się otwierają, a ja wpadam do środka.

Pociąg jest długi, bezprzedziałowy. Prawie pusty. Ludzie na siedzeniach udają, że mnie nie widzą. Wszystko jest wyraźne jak w świetle szpitalnej lampy. Wtulone w siebie, podpite dzieciaki. Starsza pani rozwiązująca sudoku. Facet w czapce z logo firmy budowlanej i ochlapanych wapnem spodniach. Nie ma Piotrka, nie ma nikogo. Nie ma człowieka w masce. Nie ma tych, którzy szarpali go pod drzwiami dworca.

Dobiegam do końca wagonu. Dopiero wtedy wyglądam przez okno i widzę, że to nie koniec pociągu, że jest jeszcze jeden wagon, muszę tylko znowu wyjść na peron, wbiec przez następne drzwi. Wtedy pociąg już rusza.

– Hej, stop! – krzyczę. – Zatrzymaj się.

– Uspokój się, człowieku – ucisza mnie staruszka, podnosząc wzrok znad sudoku. Zaraz, przecież siedziała w zupełnie innym miejscu.

– Zatrzymaj się, zatrzymaj ten jebany pociąg!

– Uspokój się. – Staruszka to moja matka. Stoimy przed domem, patrzę na wielkie ognisko. Płyty, plakaty. Gitara, a raczej to, co z niej zostało. Kiedy ja to wszystko spłacę? Dotykam nosa, leci z niego krew. – Gnoju jeden – mówi matka. Mam po niej oczy, małe i brązowe. I zaciśniętą szczękę, wąskie usta, i nieprawdę wypisaną na twarzy.

Jesteśmy w samochodzie, ja i ojciec, jedziemy Wisłostradą, szybko, ojciec prowadzi, ubrany tak, jak lubił najbardziej, w mundur, strój kacyka. Noc pędzi dookoła nas, w niebo biją potężne pioruny, co chwila zmieniając kolor świata z granatowego na oślepiająco biały.

Ojciec jest potworem. Uszyto go w kostnicy z ciał potężnych mężczyzn, kulturystów, ze zwłok niedźwiedzi i wściekłych psów. Ma trzy metry wzrostu, ledwo mieści się w aucie. Zaczynam go bić. Metodycznie, po głowie, po ciele, pięściami. Nie reaguje, ale ja nie przestaję, biję jeszcze mocniej, w twarz, w nos, aż chrupią kości. Samochód zaczyna jeździć zygzakiem, ojciec traci kontrolę. Bardzo dobrze.

W końcu puszcza kierownicę. Jeszcze jeden piorun. Rozpędzone auto uderza o barierkę, rykoszetuje jak kulka w ogromnym bilardzie elektrycznym, następnie ląduje dachem do góry, wszystko się zatrzymuje, staje, nareszcie.

Ojciec już nie jest ojcem, zniknął, zamiast niego widzę Robercika. Nie można wygiąć pleców pod aż tak ostrym kątem, to niemożliwe. Z powrotem w pociągu. Stacja Warszawa Ochota. Wybiegam na peron, szybko, do następnego wagonu. Nikt nie wysiada, drzwi są otwarte, ale z całej siły uderzam o powietrze, odbijam się, wypadam na zewnątrz jak kowboj z westernowej knajpy; i nagle widzę siebie z boku; moje ciało zakreśla łuk i ląduje na powierzchni peronu.

Z wagonu wysiada facet. Ten sam, który był pod furtką Brzezińskiej, ten sam, który bił Piotrka w drzwiach dworca. Krótkie, nażelowane włosy. Sztucznie sprane dżinsy. Pozłacany zegarek. Twarz, a raczej ryj, kamienny kartofel, wściekłość jeszcze bardziej zamazuje mu oczy, nos i usta, upodabnia go do głazu.

– Daj mi w końcu spokój – mówi głosem, który nie należy do niego, jakby do jego ciała wsadzono inną osobę.

– Uspokój się, gnoju – mówi matka.

Pociąg wciąż stoi na peronie. Wiem, że Piotrek jest w środku; niby nikogo tam nie ma, niby przez okna widać tylko plastikowe ściany, uchwyty, gaśnicę, siedzenia, ale on tam jest; próbuję wstać, poderwać się, ale ten bezimienny cham mnie uderza, i jeszcze raz, i jeszcze raz, i znowu.

Ostrzegawcze sapnięcie pociągu. W końcu coś czuję – ból, chłód na twarzy, wilgoć. Zapachy: smród betonu, gówna, rozlanego piwa, farby, zawilgłych śmieci wysypujących się z przepełnionego kosza. Dźwięki z oddali, głuchy płacz karetek, świdrujący warkot ścigaczy. Typ przestaje mnie bić, odwraca się, wskakuje do wagonu. Podnoszę się, wyciągam dłoń i patrzę, jak pociąg powoli odjeżdża, traci kształt, zmienia się w wielkiego robaka z dymu i mgły.

Próbuję powtórzyć imię mojego syna, ale je zapominam.

Gdy się budzę, aby je sobie przypomnieć, potrzebuję kilku lat.

***

Nie pamiętam poranka. Tak jakbym obudził się dopiero w Uberze. W ustach mam smak gorzkich trocin, widocznie musiałem wypić kawę, aby się jakkolwiek obudzić. W domu mam tylko jakąś wstrętną, najtańszą rozpuszczalną, stąd posmak. Teraz piję drugą, z kafeterki, dużo lepszą. Przyjechałem sprawdzić, co u nich słychać, zapytać Martę, co dalej robimy. Przyjechałem, bo mi pozwoliła. Bo bałem się być sam.

Ale dom jest pusty, chyba, nikogo nie słychać, a nie chcę krzyczeć, wystarczająco się tu nakrzyczałem. Po prostu piję kawę, patrzę przez okno, palę papierosa, nie pamiętam, którego już dzisiaj. Po chwili tego bezruchu dzwonię do Kuby, aby dowiedzieć się czegoś o Gigapleksie. Nie odbiera, ale oddzwania po pięciu minutach. Zaczyna mnie przepraszać, że nie było go na pogrzebie. Proszę, aby dał spokój. Przecież nikt nie chciał tam być.

– Ja dzwonię w innej sprawie, Kuba. Ten Gigaplex. Mówiłeś o nich na grupie.

– Mówiłem, bo ty mówiłeś, że kupiłeś od nich mieszkania.

– Doradziłeś mi, żebym dobrze przeczytał umowę.

– Nie, Marcin, poczekaj, nie sugerowałem ci, że mam jakąś nadwiedzę. Po prostu zawsze czyta się umowy. Nie każdy to robi. Zwłaszcza alkoholicy są w tym… no wiadomo jacy – tłumaczy.

– Ale co o nich wiesz?

– Obsługiwaliśmy kilka ich inwestycji. Raz chcieli budować na terenie zalewowym, za Metrem Wilanowska. Sprawę pozwolenia załatwili sobie w pięć minut. Tam jest taka niby wieś, Szopy Polskie, i kawał pola; śmieszne, swoją drogą, że uchowało się to prawie w centrum Mokotowa. No ale przyszedł na tę wiochę czas, jak na każdy niezabudowany teren w tym mieście, i wszyscy jej mieszkańcy sprzedali Gigaplexowi ziemię rolną za grosze. Oprócz jednej przytomnej kobiety, jakiejś kasjerki, która słusznie zauważyła, że jak sobie odrolni tę działkę, to zarobi dziesięć razy więcej forsy, jak nie lepiej. Po prostu nie chciała dać się dymać, miała swój rozum. Musieliśmy się tym zająć.

– Zrobili jej coś?

– Nie, no co ty. Czemu tak myślisz?

– No bo Kalska…

– Ale Kalska to w ogóle nie byli oni. To był podobno Masarski, taki handlarz roszczeń.

– Więc jak to się skończyło?

– Nikt by jej tej działki nie odrolnił, bo i tak wszystko było w kieszeni dewelopera. Trzeba jej to było uzmysłowić. Dostała jakieś mieszkanie plus dwieście tysięcy ekstra. Biorąc pod uwagę okoliczności, nie było to jakieś złodziejstwo. Ale ja wciąż tak naprawdę nie wiem, o co pytasz.

Zdaję sobie sprawę, że nic mi nie powie. Gdyby coś wiedział, zadzwoniłby do mnie sam. To porządny chłopak. Oni wszyscy są w porządku, stali się tacy, aby nie zapić, aby trzymać się prosto.

– Chodzi o Piotrka? – pyta.

– Nie, to znaczy… Opowiem ci, jak się spotkamy. Przepraszam, że zawracam ci głowę, Kuba.

– Pracował dla nich? Myślałem, że pracuje w firmie informatycznej.

– Co ty tu robisz?

W drzwiach kuchni stoi Ula. Bez makijażu, z posklejanymi włosami, w rozciągniętej koszulce z postaciami z japońskiej kreskówki wygląda, jakby spała bez przerwy od trzech tygodni. Tylko wielkie, sine plamy pod oczami każą sądzić, że jednak było odwrotnie.

– Nie, działał w takim stowarzyszeniu…

– Broniącym praw lokatorów? – chce wiedzieć Kuba.

– Ej. – Ula podchodzi do mnie. – Pytam się ciebie, co ty tu robisz?

Mówi do mnie jak do włamywacza, a nie do ojca.

– Przepraszam cię, Kuba, poczekaj chwilę – rzucam do telefonu i zakrywam go dłonią.

Patrzę mojej córce w oczy. Są opuchnięte i złe.

– Mama dała mi klucze – tłumaczę.

– I dlatego możesz wchodzić jak do siebie? – Jest wściekła.

Chcę powiedzieć coś Kubie, ale ona wyrywa mi telefon z ręki.

– Ula, proszę. Rozmawiam. To ważna rozmowa. Dotyczy Piotrka.

– Aha. – Kiwa głową. – Dotyczy Piotrka.

– Tak, rozmawiam z kolegą, który… – zaczynam i nie kończę, bo telefon przelatuje obok mojej głowy i rozbija się o ścianę.

Ula szybko oddycha, widzę, jak drgają jej nozdrza.

– Dotyczy Piotrka, tak samo jak wasza idiotyczna wizyta w Podkowie Leśnej?! – wrzeszczy.

Wstaję, unoszę dłonie w obronnym geście. Robię krok w jej stronę.

– Nie zbliżaj się. – W jej głosie brzmi ostrzeżenie.

– Próbujemy ustalić, co się stało, my…

– Włamując się ludziom do domu, jak bandyci? Bijąc ich młotkiem?

Zaciska dłonie w pięści. Jeśli mnie uderzy, poddam się temu. Trudno.

– Ula – mówię.

– Mama mi wszystko powiedziała. Czy was do reszty popierdoliło? Czy ja mam zadzwonić po pogotowie psychiatryczne, żeby cię w końcu zamknęli?

Marta staje w drzwiach, okutana w ciężki szary szlafrok. Dopiero się obudziła. Bez słowa nalewa sobie kawy z kafeterki i zapala papierosa.

– Chcesz, żebym miała martwego brata i rodziców w więzieniu? Tego chcesz?! Oboje tego chcecie?!

– Uluś. – Marta kładzie jej dłoń na ramieniu, ale Ula ją strąca.

– A ty powiedz mi jeszcze raz, co cię napadło, żeby pójść z tym psychopatą! – wrzeszczy.

Marta się kuli, próbuję złapać jej spojrzenie, nawiązać kontakt, ale Ula się odwraca.

– Pomyślałeś o mnie kiedykolwiek? Czy oboje o mnie pomyśleliście? Ja też tu jestem. Ja zostałam.

– Oczywiście, że tak, kochanie. Ja myślę o tobie bez przerwy. – Marta podchodzi do niej, ale Ula znowu ją odtrąca.

Powoli robię kilka kroków do miejsca, w którym upadł telefon, i podnoszę go z ziemi. Przeżył, tylko szybkę pokrywa szklana pajęczyna pęknięć. Chowam go do kieszeni.

– Ja już mam dosyć. Mnie już wystarczy. A wy jeszcze mi dokładacie. Co, też chcecie, żebym poszła się powiesić? – krzyczy w moje plecy.

– Mam podejrzenia, że Piotrka ktoś zabił – mówię.

– Ja wiem kto – odpowiada.

Odwracam się w stronę Uli. Łzy ściekają jej po rozognionych policzkach, kapią na ziemię. Pozwala im płynąć.

– Ty – syczy.

– Nie mów tak – prosi ją Marta.

– Ty go zabiłeś, ty, dziadzie! – Słychać, jak wrzask niszczy jej gardło, ściera jej struny głosowe.

Marta dopada do niej jak do zwierzęcia, które trzeba unieruchomić, aby dać mu zastrzyk. Przyciska ją do siebie, bardzo mocno.

– Nie, nie ja. Ja… – Coś chcę powiedzieć, ale każde słowo, które pomyślę, rozpada mi się w ustach na pojedyncze głoski.

Ula wyrywa się Marcie, uderza mnie otwartymi dłońmi w klatkę piersiową. Tracę równowagę, łapię się stołu.

– Ja zostałam! Przeżyłam całe to gówno! Jak leżałeś zarzygany, zasrany, jak ciągle wrzeszczałeś, jak goniłeś nas po mieszkaniu, jak mnie uderzyłeś, paliłeś rzeczy, przeżyłam to wszystko! A Piotrek nie przeżył, Piotrek był za słaby. Wiedzieliście to o nim? Że jest taki kruchy? Rozmawialiście z nim kiedykolwiek?

– Uleńko, ja mam podejrzenia… – zaczynam.

– Pamiętasz w ogóle, co mu powiedziałeś? Wtedy, w restauracji?

Kręcę głową. Siadam na krześle, nie mam siły stać. Wiem, że jeśli jeszcze raz mnie uderzy, to się przewrócę.

– Nie pamiętasz, bo się schlałeś.

– Tak. – Kiwam głową. – Tak, Ula, nie pamiętam, bo się schlałem.

– I powiedziałeś mu coś, czego nawet nie pamiętasz, a on poszedł do lasu i powiesił się na drzewie, ty chuju!

– Nie, nie wiem, Ula… Nie sądzę… – Próbuję mówić, ale nie mogę, resztki myśli grzechoczą w głowie jak wyrwane zęby wrzucone do szklanki.

– I chodzisz teraz, i szukasz jakichś winnych, mimo że policja powiedziała ci wprost…

– Policja może dla nich pracować, Ula.

W końcu jakaś ostra, spójna myśl. W głowie przestaje klekotać. Ból na chwilę znika. W jego miejsce pojawia się coś innego, w samym dole żołądka. Coś palącego. Wściekłość? Poczucie niesprawiedliwości? Trudno powiedzieć. Nigdy nie nauczyłem się tego, co oni wszyscy umieją: rozpoznawać te zasrane emocje.

– Co ty mówisz? – pyta Ula.

– Mówię na przykład o tym, Ula, dlaczego nikt nie znalazł telefonu Piotrka. Dlaczego nikt go nawet nie szukał. – Wstaję, chyba jest mi lepiej. To ostra, prosta myśl dodała mi siły.

Zapalam papierosa.

– Posłuchaj, Ula, jesteś dzieckiem. Nie wiesz jeszcze, jak działa świat. Świat nie jest kolorowy i wesoły, jak ta bajka z twojej koszulki, jak twój pokrowiec na telefon. Nie, świat to złe miejsce, pełne złych ludzi, i ci źli ludzie skrzywdzili Piotrka. Myśl, Ula! Spotkała nas tragedia, straszna tragedia, ale pomyśl, proszę cię.

Ula kręci głową. Tym kręceniem zaprzecza wszystkiemu, czym jestem. Zdaję sobie sprawę, że chyba nigdy mi nie wybaczy.

– To ty jesteś złym człowiekiem – mówi.

– Nie, źli ludzie są tam, i ja ich znajdę, i ich ukarzę, Ula.

– Wynoś się.

– Znajdę ich. Pójdą do więzienia. Ten gnój z Podkowy też. Wszyscy pójdą siedzieć.

– Idź już, Marcin – prosi Marta.

Niech im będzie, ale nie chciałem zrobić niczego złego, chciałem tylko napić się kawy, zapytać, co u nich słychać. Trudno, rozumiem. Znajdę ich sam, tych bydlaków, przyprowadzę ich tutaj i zabijemy ich razem.

– Zabiłeś mi brata, kutasie – krzyczy Ulka z nową siłą. – Zabrałeś mi wszystko! Nie mogę się uczyć, spać, studiować. Zobacz, co mi zrobiłeś, zobacz, jak ja wyglądam! Chciałam mieć zwykłe życie, kurwa mać! Rodzinę, przyjaciół, wakacje, imprezy, pracę. Chciałam mieć kota i psa. Pięć kotów i pięć psów! Chciałam, żeby rzucił mnie chłopak, chciałam mieć złamane serce. Żeby to był mój największy problem. Chciałam mieć domek na wsi. I już nigdy nie będę go miała, tego życia, bo będę się leczyć aż do śmierci! Przez was. Przez ciebie. Nawet jeśli ktoś zrobił mu krzywdę, to i tak wszystko jest przez ciebie! – Siada na krześle, powoli, jakby czuła potworny ból. Podciąga kolana pod brodę, obejmuje je ramionami. Płacz wstrząsa jej drobnym ciałem.

Marta wyprowadza mnie na zewnątrz.

– Dlaczego ona tak mówi? – pytam ją. – Dlaczego nie zareagujesz? I czemu w ogóle jej powiedziałaś o tej Podkowie?

Nie odpowiada. Przez chwilę przyciska dłonie do twarzy, bardzo mocno. W przedpokoju wciąż czuć psem. Na podłodze w kłębach kurzu tańczy jego sierść.

Otwieram drzwi, a Marta wyciąga rękę.

– Daj mi klucze, proszę.

Patrzę na nią pytająco.

– To nie był dobry pomysł. – Kręci głową. – To wszystko, Marcin, to nie był dobry pomysł.

***

Jestem w sklepie. Jakimś. Nieważne gdzie.

Piękne są te alejki. Najpiękniejsze. Kolorowe, szlachetne szkło, nawet jeśli zawartość bywa mniej szlachetna. Dbają o nas. Nikt tak o ciebie nie zadba jak monopolowy. Zaciskam dłonie na rączce wózka. Idę powoli.

Kiedyś na mityngu jeden facet powiedział, że lubi nie pić tak pół roku, rok, bo potem, gdy wchodzi w sztosie do sklepu, na półkach jest tyle nowości do spróbowania. W przerwie go wyprosili. Nie pamiętam, jak wyglądał, ale miał rację. Jack daniels o smaku chilli. Tego jeszcze nie piłem. Bach, proszę, chociaż nie lubię chilli. Zaraz wyjmuję i wkładam zwykłego. Nie, dwa zwykłe. Do tego baczewski z kartofla, litrowy. Drogie, a skromne. Proszę bardzo. Wyborowa, zwykła, pękata, półtoralitrowa, witaj, piękna kurwo, ciężka kurwo. Co jeszcze, co jeszcze, kochani. Jim beam, zwykły. I niezwykły, jakiś nowy, smakowy. Finlandia, to już nie. Smirnoff, pieprzona benzyna. Kwadraciok, czytaj: absolut, wódka powszechnie kojarzona z robotnikami i chuliganami, ale ja uważam, że to bardzo niedoceniony produkt. Wezmę jednego, tak dla smaku. Co jeszcze, na smar. Ale nie, jeszcze becherovka. Nie wiem czemu, coś mnie napadło. Zawsze uważałem, że becherovka to nie alkohol, tylko lekarstwo na grypę, poza tym becherovkę pił Pilch, a nigdy nie mogłem czytać tego pierdolenia. Pisze i pisze o tych kobietach, a one wszystkie były jakimiś biednymi polonistkami z nerwicą i włosami na nogach, które dały mu się zbajerować na wielkiego pana pisarza. Pije i pije tę wódkę, pierdoli coś o Bogu, potem widzi jakieś bzdury, jakieś sklepy cynamonowe, przychodzi ktoś do niego, jakieś postaci z innych książek, on wybiega z mieszkania, kogoś goni, nic z tego nie wynika. Pisze o jakichś zaczarowaniach, metafizykach. Może to człowiekowi obrzydzić picie.

Pisał sobie biedak, ale nie wiedział, że na każdej terapii i na każdym AA się z niego śmieją. Więc teraz jeszcze coś na smar. Sześciopak Millera. Nie, dwa sześciopaki. Mocz jest dobry na zatrucia, przeczytałem to u Reymonta. Czemu tyle myślę o polskiej literaturze? Sześciopak wody mineralnej. Witaminy jakieś, w tabletkach, pierwsze lepsze. Co jeszcze? Cola, dwa litry. I cytryny, kilogram. I worki lodu: jeden, dwa, pięć.

Przy kasie zapominam PIN-u do karty. Stoję tak dobrą minutę, próbując go sobie przypomnieć, a następnie wstukuję zły. Kasjerka patrzy na mnie zmęczonym wzrokiem, próbuję coś do niej zagadać, ona mówi coś po ukraińsku, po czym pokazuje, żebym przetarł kartę rękawem.

– To pomaga na przypomnienie sobie PIN-u? – pytam. Nie rozumie, za to ja w końcu sobie przypominam. Rok narodzin Piotrka. 1993.

Pod sklepem zamawiam Ubera. Przyjeżdża zaraz. Facet ma brodę i najdziwniejsze imię na świecie: Kahaladov czy jakoś tak. Puszcza głośno paskudną dyskotekową łupaninę śpiewaną w jakimś kaukaskim języku. Wsiadam na tylne siedzenie, przytulam siatki. Butelki podskakują jak podniecone dzieci.

Wysiadam pod swoją kamienicą. W rzadkiej, brudnej trawie pojedyncze pety, cienkie papierosy, psie gówno. Po drugiej stronie ulicy dwójka dzieci rozmawia na ogrodzonym placu zabaw. Ktoś naprędce narysował ten świat, aby mi przypomnieć, że trzeba z niego jak najszybciej wiać.

– Marcin. – Słyszę.

Odwracam się. W ogóle ich nie widziałem.

To oni. Dwóch, koło trzydziestki. Jeden w dżinsach, drugi w dresie. Świeżo nażelowane włosy. Spojrzenia typów, którzy gdy wydać im polecenie, złamią żuchwę starszej kobiecie. Bydlaki.

– Cześć. – Pomiędzy nimi stoi Sławek Kurzyna w dresie z logo reprezentacji Polski i czapce z daszkiem. Podchodzi do mnie. Wyciąga rękę.

– Czego chcesz? – pytam.

– Czego ty chcesz, Kania?

Tamci stają za nim, po jego bokach. Mordercy mojego syna.

– Zaraz zadzwonię po policję – mówię cicho, piskliwie, jak frajer, strach zakleja mi gardło.

– Po co? Powiedzieć, jak wpadłeś do brata burmistrza Podkowy Leśnej i pobiłeś go młotkiem?

Kurzyna żuje gumę. Pachnie bardzo mocno perfumami, chyba Armani Prive. Rozróżniam perfumy, jakbym je pił, nie wiem czemu.

Przez chwilę nikt nic nie mówi i tylko jedno dziecko woła coś do drugiego na placu zabaw, znalazło robaka, a potem go połknęło, a teraz ten robak żyje w jego brzuchu i mówi mu rzeczy.

Jakie rzeczy, pyta drugie dziecko.

Trochę straszne, odpowiada to z robakiem w brzuchu.

– Chodź. – Sławek macha ręką, odwraca się i rusza w stronę parkingu. Posłusznie idę za nimi. Czy mnie też pobiją, a potem powieszą na drzewie?

– Też mnie pobijecie i powiesicie na drzewie? – pytam.

Sławek zatrzymuje się, odwraca, poprawia czapkę. Patrzy na mnie i parska krótkim, cichym śmiechem. Pokazuje na mnie i na siatki.

– Barti, weź panu Marcinowi zakupy, bo mu ciężko – rzuca.

Barti, ten, który złamał szczękę Jadzi i który wepchnął Piotrka na dworzec, podchodzi i delikatnie wyjmuje mi siatki z rąk, następnie rusza w stronę samochodu. Butelki szczękają o siebie; ten szczęk to płacz dzieci, które chcą z powrotem do taty.

Auto to range rover sentinel, czarny. Można byłoby w nim zamieszkać. Barti, który pobił mojego syna i powiesił go na drzewie, ostrożnie wkłada moje zakupy do bagażnika.

– Wy skurwysyny – rzucam.

– Uspokój się Kania, naprawdę. Siadaj z przodu.

Sławek zamyka drzwi. Ciężko wzdycha, zdejmuje czapkę. Zostawiła mu czerwony odcisk na łysej głowie.

Furia wybucha nagle, jak tętniak. Zalewa mnie, dusi. Zaczynam drżeć i płakać.

– On wam nic nie zrobił! Nic wam nie zrobił, kurwa! Nic!

Sławek rusza, samochód sunie miękko, jakby lewitował.

– Wy skurwysyny jebane, co on wam zrobił, nic wam nie zrobił, mój synek, zabiliście mi synka! – Zalewam się łzami, gile z nosa ściekają mi po wargach.

Kompletnie nie interesuje mnie, co się stanie. Chowam twarz w dłoniach. Tak naprawdę to płacze ktoś inny. Ja jestem w smole. W szarej mgle.

Nic nie mówią. Kurzyna jedzie w kierunku centrum. Miasto jest puste, chyba zrobiło dla nas miejsce. Mija nas karetka z wyłączoną sygnalizacją.

– Posłuchaj mnie, Kania. Znasz mnie kawał czasu, chłopie. Wiesz, że ja robię interesy, że to jest to, czym się w życiu zajmuję. Dopóki nikt mi w tych interesach nie przeszkadza, jestem najlepszy gość na świecie.

Próbuję się uspokoić, ale każde jego słowo jest rozgrzaną cegłą, która uderza mnie w głowę. Czaszka jednostajnie huczy. Zaraz pęknie, nad skronią. Moja furia przechodzi w wyczerpujący, tępy ból.

– Sam sobie też nie przeszkadzam, rozumiesz? Ludzie lądują w gównie, bo sobie sami przeszkadzają. Taka jest moja teoria. Wczuwają się w jakieś pierdoły, nie wiem. Dlatego nikt nie będzie zgłaszał na policję, że pobiłeś mojego wspólnika. Jeśli przestaniesz się wydurniać, wszystko będzie w porządku. Rozumiemy, jesteś zdesperowany. Śmierć syna. Kurwa, Kania. Ja mam dwie córki, ja nawet nie idę mózgiem w tym kierunku, rozumiesz, chłopie. Ja tam nawet nie zerkam w takie wyobrażenia. A ty to przeżyłeś.

– Bugajski to śmieć – rzucam.

Odwraca się do mnie. Nie mam siły go wyklinać.

– Naprawdę, bardzo ci współczuję.

Łzy i smarki zastygają mi na twarzy w słoną, lepką skorupę. Powoli wracam do ciała, czuję, że jestem kompletnie spocony, brudny. Patrzę na swoje ubłocone adidasy; buty jakiegoś zupełnie obcego człowieka. Za obgryzionymi paznokciami mam brud, ciemnoczerwony, dziwny, jakbym drapał rdzę.

– Zresztą, Kania, my się znamy, robiliśmy razem interesy. I było w porządku. Każdy się najadł, nikt nikogo nie oszukał.

Jedziemy w stronę Łazienkowskiego, na drugą stronę Wisły. Miga do nas Stadion Narodowy – głupia, zbyt mała czapka założona na miasto.

– Zabiliście mi synka – powtarzam.

– Nikt ci synka nie zabił, Kania. To straszne, że tak myślisz.

– Skurwysyny – powtarzam cicho, piskliwie jak mysz. Rzeka jest czarną smołą. Jestem jej częścią. Wyciągam rękę, słyszę jej głos.

– Jeszcze raz: wszyscy rozumieją waszą rozpacz.

Dojeżdżamy. To Saska Kępa, jakaś odnoga Francuskiej. Bryły domów rozpychają się w gęstym powietrzu. Ktoś spaceruje z psem.

Ten dom, pamiętam go. Impreza. Starzy znajomi. Pokój na piętrze. Whisky, której nazwy nie sposób wymówić. Potem Robercik, dachowanie, zgnieciony metal, szyja, która powinna boleć, człowiek, który powinien chodzić.

Ale teraz nie ma tu żadnej imprezy. Przed bramą stoi jakiś człowiek. Dopiero gdy wysiadam z auta, poznaję go. To Tomeczek, kierowca.

– Wszystko dobrze – informuje przez okno Sławka, który parkuje przy posesji.

– Wiem – odpowiada Sławek.

Wchodzimy do środka. Kątem oka widzę, że jeden z tych chamów trzyma w ręku moje siatki. Gdy już jesteśmy w jasno oświetlonej, przestronnej kuchni, stawia je na stole.

– Mogę? – pyta Sławek, zaglądając do środka. Kiwam głową. Wyciąga ze środka butelkę jacka, ogląda ją pod światło.

– Naprawdę pijesz te soczki, Kania? – dziwi się.

– Ja nie piję. Ja jestem alkoholikiem.

Sławek parska śmiechem, kręci głową, następnie śmieją się wszyscy. Wyjmuje worki z lodem i chowa do zamrażalnika. Siadam na krześle. Rozglądam się. Przestronne, jasne, gustowne miejsce. Kremowe ściany. Trochę pusto, pewnie specjalnie, tak powiedział dekorator wnętrz.

– Idźcie sobie pooglądać telewizję, chłopaki – mówi Sławek do chamów.

Któryś z nich rzucił mną o roletę zasłaniającą wejście do chińskiej knajpy. Któryś z nich podniósł Piotrka do góry i…

– Ja myślałem, że alkoholicy to są ci, co piją, a nie ci, co nie piją – rzuca Sławek.

Odstawia burbon, wyciąga butelkę baczewskiego.

– To lepsze.

Z szafki na naczynia wyciąga dwie szklanki. Jedną stawia przede mną, drugą przed sobą. Nalewa po secie, na dwa palce. To dobra wódka, gęsta, olejowa, miękka, nie daje żadnego cofnięcia, nie mdli, można ją pić ciepłą, bez żadnego sprzęgła.

Patrzę na kuchenną zabudowę. Myślę o narzędziach i sztućcach, które spoczywają w szufladach. Na pewno ma jakiś dobry nóż szwajcarski. Taki, który nie rdzewieje. Na pewno zdążyłbym wbić go w któregoś z nich, zanim by mnie obezwładnili. Jestem w stanie to zrobić. W przemocy robi się straszne postępy.

Sławek przechyla całą setę na raz. Ociera usta. Nie krzywi się, wydaje tylko ciche sapnięcie.

– Pij – mówi.

Kręcę głową.

– Pij, potrzebujesz.

Staram się myśleć o czymś innym, więc myślę o nożach.

– Ta sprawa jest bardziej złożona, niż myślisz. – Nalewa sobie drugie tyle, ile miał. – Powiedz, Kania – pyta niespodziewanie – dlaczego odszedłeś z kapeli?

– Nie wiem… – Kręcę głową, zbity z tropu.

– Wiesz.

Szklanka na stole wydaje się drżeć, jakby zbliżało się trzęsienie ziemi. Łapię ją, aby się nie przewróciła.

– Nie byłem zbyt dobry, aby grać – mówię.

– Gówno prawda – odpowiada Sławek. – Byłeś najlepszy.

Opiera się o blat. Ma twarz człowieka, który może o czymś myśli, ale nudzi się własnymi myślami. Następną szklankę już sączy, trzyma wódkę w ustach, pewnie pociera językiem o podniebienie.

– Byłeś najlepszym, kurwa, gitarzystą rockowym w tym kraju. Zajebiste piosenki wypadały z ciebie jak sraczka. Byłbyś lepszy niż Hołdys, gdybyś tylko dalej grał. Wziąłbyś sobie muzyków, założył swoją kapelę i rządziłbyś tym krajem. Janson z Gawlińskim i Borysewiczem biegaliby ci po fajki do sklepu. Zobacz, Kania, kurwa mać. Z jednej piosenki zostałeś rentierem. Z jednej zasranej piosenki. A mógłbyś tych piosenek komponować płytę tygodniowo. Widziałem, jak grasz. Jak pracujesz.

Podnoszę szklankę do ust. Wącham alkohol. Nagle znajduję się na progu szklanego tunelu zalanego mlecznym, kojącym światłem.

– Tyle że jesteś słaby, Kania. Dałeś mu się zmanipulować, skurwysynowi. Zepchnął cię najpierw na bas, bo nie mógł znieść dwóch gwiazdorów w zespole, ale też potrzebował cię, żebyś wymyślił mu te piosenki, które gra do dzisiaj na Dniach Kalarepy w Gnojowicy Wielkiej, czy gdzie on tam teraz występuje. Potem zacząłeś robić te swoje interesiki, a później rozchlałeś się jak świnia.

Nieznacznym ruchem opieram szkło o dolną wargę. Wiem, że w tunelu nie ma nic złego. Wiem, że lepiej być tam niż w smole.

– Swoją drogą, ten chłopak, który po ciebie przyjechał, jak żeś tu robił gnój, Kania. To strasznie smutne.

– Robercik – mówię cicho.

– Być może. Chłop nie dostał podobno nawet ubezpieczenia, prawda? Ktoś mi mówił, że jego żona robi zrzutki w sieci na jakiś lepszy wózek. Ale może to nieprawda. Nie przejmuj się, nie myśl o tym.

Mleczne światło układa się w kształt przyjaznych, zapraszających rąk. Z pokoju obok dobiega dźwięk telewizora. Chyba mówią coś o Czarneckim, że chcą go zwolnić z Parlamentu Europejskiego. Przypominam sobie tego Czarneckiego. Mądra twarz, jak u karpia. Co taki człowiek robi w polityce, przecież on nie ogarnąłby mycia szyb na światłach.

Mimo to chciałbym być teraz Czarneckim. Martwić się, że skądś chcą mnie wywalić.

– Zbyszek zmanipulował też mnie, rozumiesz. To, co się stało z twoim chłopakiem, to w pewnym sensie jego wina.

– Nie rozumiem.

– Napij się, Kania.

Znowu ta furia. Zabił mojego synka, skurwysyn. Tym razem jest nie do zniesienia.

Mały łyk, spływa szybko, pali, dobre, pyszne, najpyszniejsze, mleczny tunel, światło podaje mi rękę, a następnie wrzuca w środek, tracę równowagę, łapię się blatu. Pustynia zamienia się w las.

– Dobrze. Na zdrowie. – Sławek nalewa mi jeszcze jedną. Sam wypija, nalewa sobie.

– Wybacz, że tak gospodaruję twoją flaszką.

Chcę powiedzieć: nie ma sprawy. Obok stoi Marta, z młotkiem w ręku. Bierze zamach.

– Pijesz nawet z mordercą swojego syna – syczy.

– Co? – pytam ją.

– Ej! – Sławek pstryka palcami.

Odwracam się. Sławek jest przez chwilę podwójny.

– Już po jednej secie masz delirki. Źle z tobą. – Kręci głową. Teraz jest z powrotem pojedynczy.

– Już dobrze – odpowiadam.

– Słuchaj. Znaliśmy się ze Zbyszkiem tyle, ile z tobą. Z nim się kumplowałem jednak trochę lepiej, wybacz, że to powiem: ja zawsze po prostu myślałem, że on jest fajniejszy gość od ciebie. Weselszy, rozumiesz, nie zawiesza się, opowiada kawały. Ty zawsze byłeś dla mnie taki pokręcony, chociaż mówię: w interesach wszystko szło dobrze. Tak czy siak, słuchaj, ja w tych mieszkaniach robię już od dawna. Od zawsze wiedziałem, że w Polsce największy pieniądz to jest z reprywatyzacji, nawet próbowałem się kręcić przy prywatyzacji Unitry, dopóki mnie ci esbecy z Poznania nie wygryźli, ale dopiero Rosiak, szczyl dwudziestoparoletni, opowiedział kiedyś na jachtach o dekrecie Bieruta.

Przerywa. Kolejny łyk. Mój. I jego. Pojedyncze obrazki.

Marta wciąż stoi obok. Z młotkiem. Piotrek też jest tu gdzieś obok. Nie patrzy na mnie.

Przed domem pali się wielkie ognisko.

Zakopane, pokryte larwami ciało Sproketa.

– Powiedział mi, że to proste jak drut. Znajdujesz kamienicę, która była znacjonalizowana po czterdziestym piątym. Może być nawet sam grunt, wiadomo, jak było. Następnie wchodzisz w księgi wieczyste, szukasz właściciela, potem szukasz jakiegoś dalekiego, żyjącego krewnego. Z reguły to była jakaś nieświadoma niczego starsza osoba. Więc szedłeś do takiej osoby, uświadamiałeś jej, że ma roszczenia do jakiejś kamienicy, i te roszczenia skupowałeś. Myśmy płacili jakieś tam godne w miarę pieniądze. Nie jak ten skurwysyn Masarski, co kupił od babci roszczenie do Koszykowej dwadzieścia za pięćdziesiąt złotych. Myśmy dawali po kilkadziesiąt, po sto tysięcy. Na chuj takiej samotnej babci więcej, powiedz mi. Kupowała sobie nowy telewizor, fotel wygodny, leki na parę lat. Żyć nie umierać. Dałbyś więcej, i tak by wszystko wpłaciła na tę kurwę Rydzyka.

– Może – mówię, bo trudno mi cokolwiek powiedzieć.

– A czasami w ogóle nikogo nie było, więc trzeba było go zrobić, rozumiesz. Stworzyć dokument. Ale to nieważne. Szło pięknie. Wszystko było legalne. I myśmy nikogo z tych mieszkań, bo one były komunalne, nie wyrzucili. To są bzdury, Kania. Nie było żadnych pobić, wybijania okien, wrzucania petard do mieszkań. To wszystko wymyśliły później te Żydy z „Wyborczej”.

– Może – powtarzam.

– Inna sprawa, że ci ludzie to była jakaś choroba. Tam były meliny, patologia, jakiej w życiu nie widziałeś. Jedna baba na Woli to trzymała gęsi i kury w mieszkaniu. Normalnie w kamienicy. Gdzie indziej dziadek miał w jednym pokoju czarnoziem wysypany i marchewki mu rosły. Słowa normalnego nie mógł po polsku powiedzieć. I to byli jacyś lokatorzy? Człowieku, oni się raz w tygodniu w wiadrze myli.

– Może – powtarzam, ciszej, coraz bardziej zmęczony. Ale drugi łyk wchodzi dużo łagodniej. Gardło jest pewniejsze.

– Ale do rzeczy. Zbyszek przykleił się do nas dość szybko. Szukał sposobu, jak zainwestować cały ten szmal, co go zrobił na tych paru twoich piosenkach. Ja mu sam powiedziałem: słuchaj, wpisz tego Kanię do ZAIKS-u, nie zbiedniejesz, to są jego piosenki. Nie chciałem ci tego mówić. No i od nas potem kupiłeś te mieszkania, za te pieniądze, więc wszystko zostało w rodzinie.

Wbijam w niego wzrok. Muszę mieć ciężkie spojrzenie, bo zaczyna się przed nim bronić:

– Co tak patrzysz? Nikt cię nie oszukał. Jesteś ustawiony do końca życia. Źle ci, Kania?

– Mów dalej – proszę.

– Wszystko było dobrze, dopóki nie zabili tamtej baby. Nie wiem w sumie, po co to zrobili. Chodziła po sądach, uparta jak dzięcioł, ale to nie był żaden przeciwnik. Szkoda tej Karulskiej…

– Kalskiej – poprawiam go; nazwisko wydobywa się z odmętu, wypływa na powierzchnię.

– Tak, Kalskiej – potwierdza. – Kalskiej. Spanikowali, debile, chcieli jej po prostu wpierdolić, ale jeden huknął za mocno…

Widzę Jadźkę na ziemi. Słyszę chrupnięcie jej szczęki. Robi mi się strasznie zimno, muszę się jeszcze trochę napić. Proszę go gestem, by mi nalał.

– W każdym razie to Stowarzyszenie Lokatorów po paru latach praktycznie zdechło. Nie wygrali żadnej sprawy. Było ich coraz mniej, bo zwyczajnie umierali. To była przecież głównie stara esbecja, kodziarstwo bez zębów. I nagle, po zamordowaniu tej Karulskiej, przepraszam, Kalskiej, znowu dostali wiatru w żagle. Władzę w Stowarzyszeniu przejęła ta z Podkowy, jej najlepsza koleżanka. Brzezińska? Tak, Brzezińska. Dziennikarze zaczęli wydzwaniać do nich jak pojebani, a ci znowu zaczęli opowiadać te bajdy o trupach i petardach, o tym, co myśmy rzekomo robili przez te lata, zresztą nie tylko my, oni mieli całe archiwum zrobione. I zaczęła nam się trochę palić dupa, bo mieliśmy nowe interesy, załatwialiśmy właśnie z tym kretynem Bugajskim, że przejmiemy pałacyk w Podkowie. Do tego mieliśmy też już prawie dopięte pałace Potulickich i Teichfelda, znaleźliśmy na nie kupców, fundusz inwestycyjny ze Szwajcarii. Z kolei ten szmal miał iść w nowe inwestycje. Rosiak przecież całe nowe osiedle buduje na dalszym Wilanowie, dwadzieścia bloków, potrzebuje forsy. Ta cała Brzezińska strasznie się uwzięła na ten pałacyk, bo to przecież jej teren, mieszka tam, w tej jebanej Podkowie. A taki fundusz inwestycyjny wycofa ci się od razu, jak zobaczy, że kroi się jakiś proces, jakaś komisja. No i spotkaliśmy się we trójkę, ja, Zbyszek i Rosiak. Na wódkę, grilla. I Zbyszek mówi: słuchaj, na taką głupotę jak z tą Kalską to nikt nie może sobie już pozwolić. Ale też musimy wiedzieć, co oni robią w tym Stowarzyszeniu. Więc najlepiej kogoś tam wsadzić.

Kolejny łyk, dobry łyk. Mleko szeroką rzeką wpływające do tunelu.

– Powiedziałem mu, że za dużo Bondów się naoglądał. A on mówi, nie, ja nawet wiem kogo. Zobacz, mówi, to są same staruchy. Tam nikt komputera nie umie obsłużyć. Trzeba im wysłać kogoś, kto niby im pomoże z internetem i tym wszystkim, a tak naprawdę wszystko im tam przejrzy, zadba, żeby nikt nam nie bruździł. Powiedział, że zna takiego chłopaka.

Patrzy na mnie.

Męczy go, że musi to wszystko mówić.

Pewnie gdybym nie przywiózł mu wódki, nie powiedziałby nic.

– Syn Kani – mówi. – Taki Piotrek.

Coś przechodzi przeze mnie, gwałtowny, pojedynczy wstrząs. Wszystko we mnie podskakuje, żołądek, trzustka, wątroba.

– Od razu zaznaczam: widziałem go raz w życiu. Nie mam zdania nawet. Normalny chłopak, cichy. Wypił piwo, zjadł frytki, kiwnął głową, poszedł.

Biorę butelkę, nalewam. Ważę szklankę w dłoni i spoglądam na wódkę jak Sokrates na truciznę, walę, chlup, po prostu, już bez myślenia, bez analizy. Wraca od razu do ust, połykam z powrotem, zmieszane z żółcią. Sławek patrzy na mnie z obrzydzeniem.

– No i on coś tam nawet zrobił, ten twój dzieciak. Przede wszystkim ich dane, adresy, telefony, zadłużenia komornicze, billingi… No, wszystko na nich mieliśmy, ogarnął to pyk-pyk.

– Ale przecież… przyjechaliście po niego, jak włamał się do Bugajskiego. Zabraliście go do lasu. Groziliście mu. Po co, skoro dla was pracował?

– Tomciu! – woła Sławek.

Tomeczek przychodzi po chwili, drapiąc się po głowie. Ubrany w czarny dresowy komplet wygląda, jakby był u siebie w domu. Pewnie tu mieszka. Dziwnie pachnie: potem, ale też czymś chemicznym, nawozem, lekami, trudno powiedzieć. Sławek pokazuje mu flaszkę, patrzy na niego pytającym wzrokiem.

– Mogę mu nalać? – pyta. Kiwam głową.

To picie, niepicie nie ma żadnego znaczenia, przechodzi mi przez głowę. Na mityngach, terapiach robią z tego ogromną sprawę. A to nic nie znaczy, czy ktoś pije, czy nie. Sławek bierze szklankę, nalewa, podaje Tomeczkowi. Ten bierze zwykły, spokojny łyk, jakby w szklance była woda.

– Powiedz Kani, jak to było, jak jego chłopak włamał się do Bugajskiego.

– No, kurwa… – Tomeczek przenosi wzrok na mnie. – Bugajski zadzwonił zesrany, wieczorem jakoś, że ktoś mu się włamał do domu, że to pewnie jakiś dziennikarz z „Wyborczej”. Powiedział, że go trzyma w zamknięciu, co nie…

– Bugajski ma obsesję na punkcie dziennikarzy. To dlatego, że chciałby się kiedyś znaleźć w gazecie, marzy o tym – dopowiada Sławek. – To chory człowiek jest.

– No tak, on zadzwonił, pojechaliśmy… Przychodzimy, rozumiesz, on podniecony, kurwa, jak ksiądz na komunii… I ten chłopak po prostu siedzi na kanapie, jakby w gości przyszedł, pije sok. No i ja od razu widzę, że to ten młody od Zbyszka, nie wiedziałem, że to twój dzieciak, mały jest ten świat, dziwny, kurwa… No ale Bugajski nic nie wiedział, więc my go tak niby trochę ostro, do auta, ale w aucie już na luzie, przecież to nasz człowiek. Pojechaliśmy do McDonalda, stoimy na parkingu i ja się go pytam, o co chodzi, małolat. Po co on tam wlazł do tego Bugajskiego, czy Zbyszek kazał mu to zrobić.

– Bo ja od razu powiedziałem, że nic o tym nie wiem. Mówię, Zbyszek się tym zajmował, tą jego całą działalnością – przerywa Sławek.

– No tak. A młody mówi: ja już dla was nie pracuję. Ja teraz jestem waszym wrogiem. Ja nagrałem waszą rozmowę i to idzie do prokuratury wszystko. Że on teraz rozumie zbrodnie, które popełniliśmy, że Warszawa znowu spływa krwią niewinnych ludzi, takie tam kawałki walił, jak z książki od polskiego. Przepraszam, ja wiem, że to twój dzieciak, przepraszam cię, Kania – dodaje, patrząc na mnie.

Wiruje we mnie jak w pralce – nerki, flaki, płuca, wódka.

– I co powiedziałeś, Tomeczku? – chce wiedzieć Sławek.

– Powiedziałem: aha. I zapytałem, czy gdzieś go zawieźć.

– I zawiozłeś go gdzieś?

– Nie chciał. Poszedł sam, w stronę Podkowy.

– Groziłeś mu? Chciałeś go zakopać?

– No co ty. – Tomeczek spogląda na Sławka szczerze zdziwiony. – A co, ja nie mam nic lepszego do roboty, niż ludziom grozić, że ich zakopię?

Sławek patrzy na mnie. Uśmiecha się. Rozkłada ręce.

– No coś tam nagrał, rzeczywiście, na jakąś chińską listwę, nasi prawnicy tego słuchali. My tam rozmawiamy, rozumiesz, na jaki kolor ściany pomalować. Chuja to było dla kogokolwiek warte. A ci ludzie, sam widzisz. Ta kobieta jest chyba w szpitalu, nie? Coś tam nawet myśleliśmy, żeby jej nie pomóc jakoś. – Mruży oczy. I po raz pierwszy w jego głosie słyszę złość. – Ja nigdy, kurwa, nie zrobiłem nic nielegalnego.

Jestem strasznie słaby. Czuję się, jakbym pił nie wódkę, ale spuszczoną z samego siebie krew. Sławek się uspokaja. Mówi dalej:

– Ja się zaraz potem bardzo ze Zbyszkiem pokłóciłem. Mówiąc wprost, wypieprzyłem go z tego interesu na zbity pysk. On był tak naprawdę kupiec taki sam jak ty, inwestor, a rządził się, kurwa, jakby własnoręcznie te osiedla budował. No i źle liczył pieniądze, na swoją korzyść. To znaczy próbował, ale szybko się przeliczył, bo nie ze mną takie numery. Ten twój chłopak nas trochę wkurzył, ale dzięki temu, co dla nas wyciągnął, wiedzieliśmy, że nie mamy się o co martwić. Do tego ludzie już przestawali się interesować Kalską. Zresztą ten dresiarz z PiS-u zrobił teraz komisję, ale na razie nikt się do nas nie pofatygował. Śmiesznie było, jak ten idiota, który ubił tę biedną babę, zeznawał. Strasznie się pocił, ćpun jebany, i jąkał. Zobacz sobie w internecie.

– Jaki idiota?

– Kochanek tego całego Masarskiego. To Masarski dał na nią zlecenie, bo mu porysowała samochód gwoździem i rzuciła gównem w szybę w biurze.

– I co z nim?

– Nic, a co ma być? Nikt go nie wsadzi, chyba że po to, żeby w celi go na sznurku powiesić. Cały urząd miasta by za sobą pociągnął. Na wszystkich ma haki.

– Piotrek – szepczę sam do siebie.

– Twojego chłopaka pod tym McDonaldem ostatni raz w życiu widziałem – zapewnia Tomeczek. – I przykro mi, Kania. Bardzo. Mam dwóch synów. Ale jeśli nikt nie zabił tego skurwysyna Masarskiego, to twojego chłopaka też nikt nie zabił.

Czuję się jak błazen. Myślę, że mógłbym odciąć sobie dłonie. Smoła, mgła, nic więcej. Uspokój się, mówi moja matka.

– Zabiję cię – mówię cicho.

Piotrek, mój synek.

Sławek podchodzi do mnie. Kładzie mi dłonie na ramionach, a następnie mnie obejmuje. Przyciska do siebie. Jak kobietę. Jego perfumy rozsadzają mi nos.

– Zabiję cię – charczę.

– Nie zabijesz mnie, Kania. I potrzebujesz pomocy.

– Kto? – pytam, prawie bezgłośnie. – Kto powiesił mojego synka na drzewie?

Sławek się odsuwa.

– Ja nie chcę nic mówić, żebyś ty mnie źle nie zrozumiał. Ale Zbyszek był na nas bardzo zły. Potwornie. Powinieneś z nim porozmawiać.

– No, powinieneś – dodaje Tomeczek.

– Mój synek – powtarzam.

Wstaję, ale potykam się o własny cień i lecę do tyłu, z głuchym plaśnięciem ląduję na dupie. Nikt nie reaguje.

– Wiem, że twój chłopak kontaktował się z nim, nie z nami. No i od niego też brał forsę. Ja nawet nie wiem, ile Zbyszek mu płacił. Ja byłem dla twojego chłopaka jakimś chłopem na spotkaniu. On dla mnie był chłopakiem od komputerów. Tylko tyle.

Próbuję się podnieść. Łokcie ślizgają się po podłodze. Wódka huczy w głowie, w żołądku nagle coś tańczy, coś żywego i wstrętnego, trzepoczą śliskie skrzydła. Moje ciało jest pijane, ale nie mózg. To wstrętny stan, jak paraliż po nagłym wylewie. Podnoszę się, znowu przewracam, rzygam i przepraszam, rzygam na tę piękną podłogę, samą wódką i żółcią, niczym więcej. Czy ja coś jadłem od pogrzebu Piotrka? W żołądku piszczy mi i zgrzyta. W żółtej kałuży przez chwilę coś widać. Jakiś ruch, czyjś gest. Na cudzej podłodze leży zarzygany Marcin Kania. Człowiek, którego nie było.

– Zawieź go do domu – odzywa się Sławek.

Tomeczek podnosi mnie z ziemi. Pokazuje Sławkowi kałużę.

– Nadieżda to posprząta.

Gdy idziemy przez dom, dołącza do nas jeden z tych chamów, Wrona albo Barti. Bierze z blatu moje siatki z flaszkami i idzie za nami. Zaraz. Przecież ja nie mogę tak po prostu wyjść. Nagle zatrzymuję się, odwracam do niego.

– Goniłem was po dworcu – mówię. – Szarpaliście mojego syna, wciągnęliście go na dworzec, wrzuciliście do pociągu. To wy. Goniłem was po dworcu. Rzuciłeś mną o roletę. Miałeś jego dokumenty. Ty. – Dźgam go palcem w klatkę piersiową. – To ty. Ciebie goniłem. Ciebie.

Nie odpowiada, tylko patrzy na Sławka. Ten stoi oparty o ścianę. Ma w oczach smutek kogoś, kto uśpił starego psa.

– A potem skopałeś Jadzię. Pod domem Brzezińskiej. Skopałeś ją, złamałeś jej żuchwę. Starszej kobiecie. Ty bydlaku ty.

– Ja nie wiem, o czym on bredzi. – Zbir odwraca się do Sławka.

– On to zrobił – mówię, i znowu zaczynam płakać. – Barti czy Wrona? Wrona czy Barti?

– To jest Barti – tłumaczy Tomeczek.

A więc Barti. I tak zaraz zapomnę. Barti stoi nieruchomo. Zaraz zapomnę, ale najpierw odgryzę mu gębę. Tracę równowagę. Tomeczek mnie łapie. Miękko, troskliwie. Jak kobietę.

– Kto to Jadzia? To jakaś twoja kobieta? – pyta Sławek.

Dlaczego on, kurwa, nie rozumie? Dlaczego kłamie?

– Ja nie wiem, o czym on mówi, nie mam pojęcia, Sławek – powtarza ten morderca, ten ogr.

– Zabierz go do domu – mówi Sławek z bardzo daleka.

Oto ja, Marcin Kania, frajer, mięczak, chlor, przy którego narodzinach zawiązał się Ogólnoświatowy Kolektyw Plucia Marcinowi Kani w Plecy; kutasina, który przyszedł na ten świat tylko po to, aby swoim durnym życiem dać innym przestrogę, jak nisko można się sturlać; życiem, którego zdecydowaną większość już przepił i zapomniał; życiem, które jeszcze jest, ale którego zaraz nie będzie.

Wszystko, co cenne, poszło w błoto.

Znowu chce mi się rzygać.

Tomeczek prowadzi mnie do auta. Resztką sił podaję mu adres. Wręcza mi siatkę z Biedronki, którą z jakiegoś powodu trzymał pod siedzeniem. Może lubi Biedronkę, nie wiem. Mówi, że jak coś, to mam rzygać do środka.

Jedziemy długo, bez słowa, przez ciche i puste miasto.

Dojeżdżamy do Wawra. Dopiero na miejscu rozumiem, że podałem mu adres domu Marty. Naszego domu. Trudno powiedzieć. W ogóle jest trudno. Nie mam siły jechać dalej. Biorę siatki z alkoholem, stawiam je na ziemi, otwieram furtkę.

Na trawniku klękam i rzygam.

Robiłem to tyle razy.

Wstaję, wycieram usta. Wracam do siatek z alkoholem. Wyrzucam wszystko do kontenera na śmieci.

Drzwi są otwarte. Na parterze jest ciemno, pachnie pościelą, którą zaraz dobrze byłoby wyprać, ale jeszcze nie ma dramatu, jeszcze można w niej pospać dzień, dwa. Zatrzymuję się, wdycham ten zapach. To chyba zapach domu.

Na kanapie leży jakiś koc. Jest ciemno, ale ja po ciemku wiem, gdzie to jest. Gdy się kładę, w głowie wiruje mi helikopter, ale może dam radę się już nie zrzygać.

Ktoś schodzi po schodach, zbliża się do mnie, dotyka mojej głowy. To Marta.

Podnoszę się, bekam.

– Przepraszam. Przepraszam, że znowu przyszedłem. To pomyłka.

– Dobrze, dobrze. Śpij.

– Nie. Ja wrócę do siebie. Ula mnie nie chce. – Kręcę głową, próbuję wstać.

– Kładź się. – Marta popycha mnie z powrotem na sofę. – Uli nie ma. Wyjechała do koleżanki, do Gdańska. Kazałam jej.

– To dobrze – mówię cicho. – To dobrze.

Znika gdzieś w głębi domu, a ja odpływam w ciężki i zły sen. Wybudza mnie, jeszcze na chwilę. Stawia coś przy moim łóżku.

– Masz wodę i tabletki na głowę.

– Dziękuję.

– Nie dziękuj. Śpij – odpowiada i odchodzi.

Zasypiam, zanim wejdzie na górę.

***

Stoję pod drzewem, na którym wisi Piotrek. W lesie jest czerwono. Niebo jest czerwone. Trwa wielki pożar.

Piotrek wisi na drzewie, naprzeciwko mnie stoi Zbyszek.

– Kania, kocham cię jak Rosję – mówi.

Łapie Piotrka za nogi i popycha. Piotrek zaczyna się bujać, w przód i w tył. Zaczynam krzyczeć. Nic nie słychać. Mam wyrwane gardło.

– Dobry chłopak był i mało pił – śmieje się Zbyszek. Zanosi się rechotem, chociaż zaczyna się palić. Piotrek też się pali.

Ta szara mgła to dym bijący od płomieni.

– Dobry chłopak był – śmieje się Zbyszek.

***

Wczoraj zażartowaliśmy, ja i Marta. Po raz pierwszy od dobrych dziesięciu lat.

– Zobacz, jesteśmy tak fatalnym małżeństwem, że nawet nie umieliśmy się porządnie rozwieść – powiedziała.

Zaśmiałem się. Ona też. Staliśmy w kuchni, paliliśmy papierosy. Dwa ludzkie strzępy. Marta zrobiła kolację, zapiekankę ze wszystkiego, co znalazła w lodówce. Była pyszna. Dawno nie jadłem niczego, co miałoby smak. Podając mi kolację, delikatnie dotknęła mojego ramienia. Podskoczyłem, jakby przeszedł mnie prąd. Później spałem wiele godzin i śniło mi się, że piłem, a teraz jadę go zabić. Nie mam wyjścia. Nie mogę całe życie pełzać jak stary szczur z wyrwanymi łapami.

Marta stoi na schodach i błaga mnie, abym tego nie robił. Moja Misia. Razem doszliśmy do tego punktu.

Nazywam się Marcin Kania i – chyba – jestem mordercą.

Zaraz zabiję człowieka.

Mamy córkę. I syna. Tak, wciąż go mamy.

Wkładam buty do chodzenia po górach, porządne, nigdy nieużywane. Znalazłem je gdzieś tutaj. Nie pamiętam, kiedy je kupiłem ani po co. Marta schodzi po schodach, staje w drzwiach.

– Nie – mówi.

Mówi to jedno słowo, w kółko, szybko i cicho, ale wiem, że zaraz zacznie je wykrzykiwać. Wygląda jak upiór, przez ostatnie tygodnie schudła chyba z piętnaście kilo. Nieprany dres spływa z niej jak czarny tren.

– Misia. A co nam zostało? – pytam.

– Ula nam została.

Mam w ręku sportową torbę z logo sieciowej siłowni, trudno powiedzieć skąd, nie pamiętam, żebym kiedykolwiek poszedł na siłownię. Torba jest niewielka, ale pakowna; mieści gaz pieprzowy, zestaw kuchennych noży, tłuczek do mięsa, biurowy zszywacz, obcęgi, śrubokręt, kłębek drutu, cienką plastikową linkę.

– Będziemy sobie teraz razem żyć, będziemy małżeństwem? Po tym wszystkim? – pytam.

Całuję ją w głowę. Smakuje papierosami.

– Już się z tego nie wyplączemy, Misia.

– Ula ma rację. Musimy myśleć o niej. Nie możemy jej tego robić – prosi jeszcze raz.

Nie trzeba wiele siły, żeby ją od siebie odczepić. Jest tak słaba.

– Wszystko biorę na siebie.

Nie odpowiada.

– Wszystkie te, pies je jebał, mieszkania, są wasze. Sprzedacie je. Będziecie żyć.

Nie odpowiada.

– To moja wina, przepraszam. Ale jak już mówiłem, to jedyne wyjście. – Kładę dłoń na klamce, otwieram drzwi.

To miasto, myślę. Czarne i puste. Smoła, mgła. Jadę samochodem Marty, bez prawa jazdy, sportowa torba na siedzeniu pasażera mówi do mnie: poradzisz sobie, będziesz improwizował. Więc jej słucham, jadę jak pirat, przejeżdżam na czerwonych, wymuszam pierwszeństwo. Może tak naprawdę chcę, aby zatrzymała mnie policja.

Ale nie ma znaczenia, czego tak naprawdę chcę.

Ważne jest, aby wymierzyć karę.

Sobie? Jemu? Nie mam pojęcia.

To on to zrobił. Powiesił Piotrka na drzewie, rękami tych chamów, Wrony i Bartiego. Wciągnęli go na dworzec, skatowali, powiesili na sznurze, a potem pobili Jadźkę pod domem Brzezińskiej. Nie chcieli się przyznać przed Sławkiem, boby im za to nogi z dupy powyrywał. Sam poszedłby na policję. Sławek, co by nie mówić, jest w porządku. Sławek nie kłamał. Pewnie teraz z nimi rozmawia, ostro, krzyczy na nich, po męsku. Pyta: debile, jak to naprawdę było z Piotrkiem Kanią?

Zbyszek był wściekły na Sławka, że go wywalił z interesu. Złodziej, skurwiel. Ile lat po fakcie dopisał mnie do tych piosenek? Miałbym teraz ze trzydzieści mieszkań, a nie siedem. Sto mieszkań. Piotrek by żył, i żyłby jak król. Zbyszek się na nim wyżył. Na moim synku.

Nie mam pojęcia, jak go zabiję. Najpierw prysnę mu gazem w ryj. Potem spróbuję z nożem, ale nie wiem, czy będę w stanie. Jednak łatwiej uderzyć, niż wbić.

Zadzwoniłem do Zbyszka rano, na luzie, przyjacielsko. Powiedziałem, że chcę się spotkać, pogadać, i że wolę, aby to było dyskretne miejsce, nie żadna knajpa. Zaprosił mnie do domu, od razu. Zaproponował godzinę i dodał, że będzie sam, że ta jego aktualna małolatka, kimkolwiek jest, szlaja się gdzieś po galeriach handlowych.

Mój synek już nigdzie nie będzie się szlajał. Mój synek trzyma w ręku kamień na plaży w Chorwacji. Siedzi naprzeciwko mnie w knajpie. Mówi, że stało się coś strasznego.

Mój dzielny, mądry syn.

Dlaczego całe życie myślałem, że jesteś tchórzem, synku?

Niebo jest czerwone. Wszystko się pali.

To apartamentowiec na Powiślu, niedaleko Dobrej. Parkuję naprzeciwko, jest miejsce. Wszystkie te apartamentowce wyglądają jak luksusowe szpitale.

Otwieram bagażnik, wyjmuję torbę.

Zarzucam ją sobie na ramię i ruszam w stronę budynku.

Nazywam się Marcin Kania i zaraz zabiję człowieka.

A potem się napiję.

Wchodzę, mówię portierowi, do kogo idę. Nie ma sensu niczego ukrywać. Sprzedam mieszkania, one będą żyć, ja już nie będę nikomu do niczego potrzebny.

Dzwonię do drzwi. Otwiera praktycznie od razu.

– Cześć, Kania.

– Cześć, Zbyszek – odpowiadam.

– Wracasz z siłowni? – Pokazuje na torbę.

– A, tak… nie, to znaczy… no tak, tak.

– I u mnie będziesz dalej ćwiczył?

– Sam nie wiem. Wziąłem ją odruchowo – odpowiadam, siląc się na uśmiech.

Stoimy tak naprzeciwko siebie, aż w końcu mówi:

– Co tak stoisz? Wchodź do środka.

Ściskam torbę mocniej. Jest ciepła w dotyku. Przekraczam próg.

Był na pogrzebie Piotrka, skurwysyn. Siedział tam i udawał, że płacze.

Całe życie udawał. Całe życie chciał tylko żreć i błyszczeć, i ruchać, i pić, i liczyć kasę. Myślał tylko o sobie i pokazywał dookoła, że jest fajny, tylko dlatego, żeby jeszcze więcej żreć, i błyszczeć, i ruchać.

– Napijesz się czegoś? – pyta.

– Chciałem porozmawiać o Piotrku.

Pod ścianą stoją poustawiane gitary. Głównie gibsony, les paule, ES-335, jedna flying V, to już ewidentnie dla picu. W sumie on przecież nigdy dobrze nie grał. To ja nauczyłem go podstawowych chwytów.

– To straszne, stary. Nie zdążyliśmy pogadać na pogrzebie. To potworne, kurwa. Najgorsza rzecz na świecie.

Torba jest gorąca, jakby naładowano do niej węgli z ogniska. Zbyszek pokazuje mi, abym usiadł.

– Chciałem pogadać o Piotrku, Sławku i Stowarzyszeniu Lokatorów – uściślam.

Próbuje coś ukryć, ale nie potrafi. Jego twarz jest czytelna jak elementarz. Nigdy nie umiał grać, raz zagrał w filmie, jakieś głupiej komedii Lubaszenki, Chłopaki nie płaczą 3 czy coś takiego, i wyszło to strasznie. A grał niby samego siebie, gwiazdora rocka, tylko pod innym imieniem.

– Ale o czym dokładnie?

– Zatrudniłeś Piotrka, żeby ich szpiegował.

Sam siada na kanapie. Kręci głową. Patrzy jeszcze raz na torbę. Nie jest taki głupi. Jakkolwiek by patrzeć, to ja jestem ten mniej rozgarnięty. Odruchowo sprawdza, czy ma w kieszeni telefon. Wyjmuje go, trzyma pod dłonią.

Po moim odejściu z kapeli dzwonił do mnie parę razy, pytał, czy nie napisałbym mu jakichś piosenek. Zawsze odmawiałem.

– Sławek kogoś szukał – wyjaśnia dziwnie cicho, jakby nagle wyrósł mu guz na strunach. – Pamiętam, że zawsze o nim mówiłeś, że pracuje w firmie informatycznej, że jest dobry.

Zaczynam się trząść, wciągam głęboko powietrze.

– Spotkałem się z nim. Powiedziałem, o co chodzi – przyznaje. – Ci ludzie strasznie szkodzili Sławkowi, oskarżali go o rzeczy, które się nie zdarzyły. Przebijali opony, smarowali klamki gównem. Składali tony skarg, blokowali nam budowy i inwestycje, które były legalne. Twój syn się zainteresował, obiecałem, że dostanie dobrą kasę. Odparł, że ma dość swojej dotychczasowej pracy, że chciałby robić coś innego niż gry.

W ustach robi mi się potwornie sucho. Płuca stają się puste. Wszystko jest czerwone.

– Mówisz, że wam blokowali budowy…

– Robiłem ze Sławkiem interesy. To żadna tajemnica. Mówiłem ci o tym od lat, Kania, to ja ci przecież powiedziałem o tych mieszkaniach.

Czy ktoś to usłyszy? Gdy go psiknę gazem, wbiję mu nóż – jak głośno krzyknie?

Ale z drugiej strony, czy ja w ogóle zakładam, że ucieknę? Nie. Przecież nigdzie się nie wybieram; jak tylko skończę, zadzwonię do Karłowicza i powiem mu, co zrobiłem. Od razu. Przyjadą po mnie, zakują w kajdanki, pójdę do więzienia. Tyle. Do końca życia. Przecież to jasne. Przecież jestem z tym pogodzony.

Tylko niech te wszystkie gazety i portale internetowe nie piszą o mojej rodzinie. Dopilnuję tego, poproszę Karłowicza, aby dali im spokój.

– Piotrek nigdy nam o tym nie wspominał.

– Przepraszam, Kania, że to mówię, ale to był dorosły człowiek – odpowiada Zbyszek. Mocniej zaciska dłoń na telefonie.

– A potem Piotrek zrezygnował.

– Tak, zrezygnował. Powiedział mi o tym przez telefon, tuż po tym, jak włamał się do Bugajskiego.

– I co zrobiłeś, Zbyszek?

– Co masz w tej torbie, Kania?

Kładę torbę na ziemi. Kucam przed nią.

– Przecież nie chodzisz na siłownię. Jesteś ostatni do sportu, zawsze byłeś.

Robi mi się słabo, kręci mi się w głowie. Próbuję wstać, ale mi się nie udaje. Zastygam, czuję, że jeśli ruszę jakąkolwiek częścią ciała, to się przewrócę.

– Co masz w torbie? – powtarza.

Nie wiem, z której strony ta jebana torba ma zamek. Nie widzę go. Ledwo widzę cokolwiek.

– Co zrobiłeś, Zbyszek? – ponaglam go.

– Powiedziałem mu, że głupio robi, że im uwierzył, i że może mieć z tego powodu nieprzyjemności, bo to, co robi Stowarzyszenie Lokatorów, jest nielegalne.

– Sławek cię wyrzucił. Chciałeś się zemścić – odpowiadam.

Pośród smoły i mgły znajduję w końcu suwak. Zaciskam na nim palce. Otwieram torbę.

Zbyszek lekko się przechyla, aby rzucić okiem.

– Nie, Kania. Nie chciałem się na nikim zemścić. Szkoda mi na to czasu. Sławek to kawał chuja i kłamcy, trudno, nie on jeden. Ja mam zespół, życie, nieruchomości. Fuck it, man.

Wkładam rękę do środka.

– Co masz w torbie? – pyta. – Co ty chcesz zrobić, Kania?

Biorę do ręki gaz. Chowam go w dłoni, wstaję.

Dzwoni telefon. To Karłowicz. Dźwięk jest tak głośny, nagły, że tracę równowagę.

– Odbierz – mówi Zbyszek.

Odbieram.

– Cześć. – Karłowicz ma trzeźwy, mocny głos.

– Cześć – odpowiadam.

W sumie mógłbym dodać, że dobrze, że dzwoni. Ale tego nie robię.

– Słuchaj, technicy znaleźli jego telefon. W sensie Piotrka, twojego syna. Przepraszam, że to dopiero teraz. Straszna niekompetencja. Dopiero teraz pojechali i dokładnie przeszukali teren. Jeszcze raz cię przepraszam.

Mieszkanie Zbyszka robi się bardzo, bardzo niewyraźne. On wstaje, wykorzystuje moment, aby odsunąć nogą torbę ode mnie.

– Jest na nim coś, z czym powinieneś się zapoznać – dodaje Karłowicz.

– Co takiego? – pytam.

– Nagranie – mówi Karłowicz. – Ostatnie, co robił na telefonie, to nagrywał. Myślę, że powinieneś tego posłuchać.

Zbyszek podchodzi do mnie. Patrzy mi w oczy. Następnie prowadzi mnie na kanapę, żebym usiadł. Muszę, kompletnie nie mam siły, nie mam oddechu, nie mam zupełnie nic.

Mam tylko mgłę.

– Możesz przyjechać na komendę? – pyta Karłowicz.

– Tak. Tak, zaraz przyjadę.

– To nie jest żadna oficjalna procedura, robię to trochę nielegalnie, po ludzku, normalnie byś czekał z miesiąc, aż to system przemieli – dodaje Karłowicz. – Dlatego dobrze, żebyś tu był jak najszybciej.

Zbyszek znika. Wraca po chwili ze szklanką z czymś przezroczystym. To tylko woda. Zagląda do torby, kręci głową, wzdycha. Siada na kanapie, chowa twarz w dłoniach.

– Kania, ty durniu – mówi. – Ty jebany durniu.

Zapala papierosa, idzie do barku, bierze szklankę i butelkę whisky, nalewa. Pyta gestem, czy chcę. Kręcę głową.

– Zaraz będę – rzucam do telefonu.

Zbyszek wstaje. Patrzy mi w oczy. Nie wiem, co tam widzi. Torba leży pod ścianą. Wciąż mam w ręku gaz pieprzowy. W końcu powoli wypuszczam go z dłoni.

– Kania, ty bój się Boga, wariacie.

– Boga nie ma – odpowiadam.

– Jest i cię, kurwa, nienawidzi.

Biorę łyk wody. Zamykam oczy. W końcu odpowiadam:

– Tak się nie da żyć.

Coś strasznego

(zapis nagrania z telefonu Piotra Kani)

Cześć… cześć, tato, może tak. Tato. Po prostu.

Hej.

Chociaż już się dzisiaj witaliśmy.

Ale powitajmy się jeszcze raz, ostatni.

(pauza)

Jeszcze raz – stało się coś strasznego.

Powiedziałem ci o tym parę godzin temu, w restauracji. Wiem, że nie pamiętasz, ale spokojnie, tato, wszystko ci przypomnę.

Próbować z tobą rozmawiać to jak, nie wiem, uczyć kota programować. W kółko powtarzasz tych samych kilka zdań, z uporem maniaka. Może zapominasz, że powiedziałeś je przed chwilą. Do tego ciągle przerywasz. Zmieniasz temat, pytasz o jakieś pierdoły. W końcu, obrażony, wstajesz i wychodzisz do łazienki. Kiedy wracasz, nie wiadomo czemu masz świetny nastrój, zaczynasz pieprzyć bzdury, bo coś widziałeś w telewizji, przypomniał ci się jakiś zespół. Nie ma najmniejszego sensu cię słuchać. Sam nie rozumiesz, co mówisz i dlaczego.

Nawet gdybyś nie pił, nienawidziłbym cię tak samo. Wydaje mi się, że jesteś głupi i bez alkoholu.

Chociaż trudno powiedzieć, bo nie pamiętam cię trzeźwego.

Przez jakiś czas nie piłeś, wiem. Chodziłeś na terapię. Byłeś tak zdenerwowany, rozkojarzony, w sumie jeszcze głupszy, że rozmowa z tobą i tak nie miała sensu.

Wstydzę się ciebie. Zawsze się wstydziłem. Jesteś jak Jaś Fasola, tylko nieśmieszny.

Nie jest mi przykro, że to mówię. Nie przepraszam cię. Ty mnie nigdy nie przeprosisz, więc czemu ja mam przepraszać ciebie. Teraz to i tak nie ma żadnego znaczenia. Całe to zło, głupota, chlanie, bicie, wyzywanie, nieobecność, ten ciągły stres, potworny lęk, obrzydzenie… nie ma znaczenia.

Ale powiem ci wszystko, żebyś wiedział. Żebyś dalej z tym żył. Może posłuchasz tego parę razy i wtedy zrozumiesz.

Poczekaj chwilę.

(cisza, około minuty)

Ja po prostu nigdy nie chciałem istnieć. Nigdy nie powinienem istnieć, może tak.

Widziałem kiedyś taki pasek komiksowy w internecie. Gruby, brzydki nastolatek mówi do rodziców: chciałbym się nigdy nie urodzić. Strzela piorun, trach, i dzieciak znika! Nagle jego ojciec mówi do żony: zobacz, kochanie, mam z powrotem włosy na głowie. Żona: a ja jędrne piersi. Facet: a ja pieniądze w portfelu.

Zobacz, tato, miałbyś pieniądze w portfelu, to znaczy jeszcze więcej, bo chyba masz pieniądze, miałbyś więcej włosów na głowie, mógłbyś podrywać więcej młodych dziewczyn i mógłbyś się też zapić, nikt by ci w tym nie przeszkadzał.

Za to Stanisława Bednarek chciała istnieć i normalnie żyć. Nie wiesz, kto to Stanisława Bednarek. Powiem ci. Próbowałem dziś w restauracji, ale ciebie bardziej interesowało to, kiedy kelner przyniesie ci alkohol. Powiedziałeś, że nie pijesz od trzech miesięcy. Bardzo mnie to rozbawiło, bo

(głos nieczytelny, zakłócenia)

Stanisława Bednarek miała osiemdziesiąt dwa lata. Nie była żadną bohaterką, żołnierką wyklętą, nie chowała dzieci w piwnicach, nie robiła jajecznicy Wałęsie, papież Polak nie pogłaskał jej po policzku. Urodziła się na Podlasiu, po wojnie rodzice przyjechali do odbudowywanej Warszawy. Ojciec był przodownikiem pracy, matka nauczycielką. Przydzielono im mieszkanie na Ochocie, po kilku latach starań. Najpierw współdzielone z inną rodziną, potem ta rodzina wyniosła się gdzieś indziej i zostali tu sami.

Mówiłem ci to, ale nie słuchałeś, bo kelner w końcu przyniósł ci alkohol.

Tak w ogóle to myślę, że sam siebie nienawidzisz. Sam szukałeś śmierci, nieustępliwie, jeśli podziwiałem cię za cokolwiek, to właśnie za to. Na przykład ta sytuacja z twoim kolegą, jak on się nazywał… Robertem? To było coś, naprawdę. Szkoda, że zatrzymałeś się w pół kroku.

(przerwa)

Dla ciebie chyba w ogóle nienaturalne jest to, że mówię, prawda, tato? Przecież tam, gdzie siedzę, powinno być powietrze.

(przerwa)

Stanisława Bednarek, wracając, to dla mnie zupełnie obca osoba. Widziałem ją tylko na zdjęciach. Ale wiem, że poszła do technikum, w którym nauczyła się pisania na maszynie, i została maszynistką, najpierw w urzędzie pracy, a potem w WUBP przy Sierakowskiego. Było tam chyba z kilkadziesiąt kobiet takich jak ona. Ubecja wytwarzała przecież setki ton dokumentów. Ktoś musiał to wszystko zapisywać, rozumiesz.

Poznała męża, który pracował na kolei. Umarł po dziesięciu latach od ślubu, ona była jeszcze przed czterdziestką. Nigdy nie dorobili się dzieci. Mieli przydzielone mieszkanie na Mokotowie, ale po śmierci męża wróciła do rodziców, nie umiała albo nie chciała być sama. Rodzice z czasem odeszli. Ona została w tym mieszkaniu na stałe.

Wiem to wszystko od jej przyjaciółki.

Synek, ale po co właściwie opowiadasz mi o jakiejś starej babie, zapytałeś, i pewnie teraz też się zastanawiasz. Zaraz wszystko zrozumiesz. To znaczy, mam nadzieję…

Dzisiaj lubi się patrzeć na te sprawy w ten sposób, jakby tamte czasy to były Gwiezdne wojny, tylko tutaj, na brudnej ulicy, wśród azbestu, a nie na fikcyjnych planetach. Urząd Bezpieczeństwa to nie było pójście do mafii, zostanie przestępcą. To była jednak praca w legalnym państwowym urzędzie.

Przerwałeś mi wtedy, zapytałeś: czemu usprawiedliwiasz tych komuchów jebanych?

Nikogo nie usprawiedliwiam, powiedziałem. Po prostu Bednarek miała prawo do mieszkania, ciepła i pożywienia, jak każdy, nawet najgorsze bydlę.

Słuchaj dalej, jeszcze przez chwilę. To smutna historia, wiem. Ale wszystko jest smutne. Ty też jesteś smutny. Ja jestem smutny.

(głuchy śmiech)

A w ogóle, tato, to co ty pamiętasz właściwie z tej komuny? Ile miałeś lat, jak był okrągły stół? Dwadzieścia, dwadzieścia jeden, prawda? Na kogo głosowałeś? Poszedłeś w ogóle na wybory? Byłeś synem wojskowego, załatwił ci kategorię D. Jeździliście na narty na Słowację, na wakacje do Sozopolu i Mamai. Nosiłeś levisy, paliłeś camele. Dla ciebie nie było żadnej komuny.

Stanisława Bednarek. Skup się, tato. Osiemdziesiąt dwa lata. Problemy z sercem, oddychaniem, chodzeniem. Zaawansowana cukrzyca. Problemy z pamięcią. Sekcja wykaże też guz na żołądku, który był na początku rozsiewu. Ale to nie guz ją zabił, on zrobiłby to dopiero za parę lat.

Skup się, tato. Skup się. Pewnie odjeżdżasz gdzieś myślami, jak w tej restauracji, jak zawsze.

Kamienica, w której mieszkała Bednarek, została przejęta przez państwo na podstawie dekretu Bieruta. Tylko że ktoś doszedł do wniosku, że ją odzyska od państwa. Ten ktoś nazywał się Kamil Rosiak, właściciel Gigaplexu. Całe najbrzydsze, najgorzej zrobione nowe budownictwo w Warszawie to ich robota.

Rosiak odkupił roszczenie do trzech kamienic na Ochocie od mieszkającej obecnie w Hajfie dalekiej krewnej, za sto tysięcy dolarów. Kobieta, prawie stuletnia, ocalała z Auschwitz. Widziałem wszystkie papiery, wynikało z nich, że formalności zostały przyklepane bardzo szybko. Cały urząd miasta był przychylny tej operacji. W końcu każdy porządny Polak kocha pieniądze i nienawidzi komuny.

(przerwa w nagraniu)

Okej. Wracam. Chciałem przerwać… Chciałem przerwać, bo to przecież zbędny wysiłek… nieważne. Matko, jakie to jest męczące.

Zapytałeś mnie w knajpie, do czego to wszystko prowadzi.

Wiesz, do czego to wszystko prowadzi, bo gdy będziesz tego słuchał, mnie już nie ma.

To śmieszne. Mnie to bawi. Ciebie też powinno. Śmiej się z tego, durniu. Co ci zostało?

Wszystko w każdym razie okazało się proste, z kamienicy trzeba było się pozbyć wkładki mięsnej. Tak mówili na lokatorów komunalnych w Urzędzie Miasta. Pomyśl o tym, tato. Wkładka mięsna. Pojedź na stację benzynową, poproś o hot doga. Odgryź kawałek i popatrz na to kółko różowej mazi w środku. Potem powtórz te słowa: wkładka mięsna.

Najpierw Gigaplex podniósł czynsz o trzysta procent, do tysiąca pięciuset złotych. Sąsiedzi widzieli, jak w poniedziałki rano Bednarek grzebie w śmietnikach za Carrefourem, bo wtedy wystawiali tam przeterminowane produkty.

To jednak okazało się za mało. Ludzie po prostu nie płacili czynszu, bo nie mieli pieniędzy. Trzeba było zadziałać inaczej. Ceny mieszkań były na historycznej górce. Nie było wiadomo, co stanie się potem, czy bańka nie pęknie, czy nie będzie powtórki z dwa tysiące ósmego roku i nie zaczną spadać w ekspresowym tempie. Do Gigaplexu ustawiały się kolejki kupców z grubą forsą… Warszawa, gdy ma pieniądze, kupuje mieszkania, za każdą cenę. Wiesz o tym. I nienawidzi komunistów. I walczy w Powstaniu! Tak, kurwa, Warszawa zawsze walczy.

Najpierw ktoś podpalił śmieci na klatce. Chuligani, myśleli. Potem ktoś wybił szybę na parterze. A potem ktoś podpalił drzwi pod mieszkaniem numer jeden i napisał na ścianie sprayem WYPIERDALAĆ KURWY. Wtedy ludzie z kamienicy odezwali się do pani Brzezińskiej, do Stowarzyszenia Lokatorów. Wszystko widziałem – pisane ręcznie listy, mejle, niewyraźne zdjęcia robione tanimi telefonami.

Na klatkę Bednarek z polecenia Rosiaka przyszły draby, które pracowały dla niejakiego Sławomira Kurzyny. I słuchaj, tato, teraz robi się ciekawie, bo jest to człowiek, z którym pracowałeś i który zainwestował w twój portal internetowy. Przypominam ci, jakbyś tego również nie pamiętał… Był tam niejaki Tomeczek, śmieszny facet, pozornie głupi, ale tak naprawdę groźny i brutalny typ. On i jego ludzie chodzili po klatce. Walili do drzwi. Kopali. Rzucali petardami. Szczali, wypróżniali się ludziom pod drzwiami. Wychodzili, a potem wracali. Naćpali się mefedronem, zaczęli robić na klatce libację. To trwało do rana. Bednarek wyjrzała na klatkę, powiedziała, że mają się wynosić, zadzwoniła po policję, więc szybko się zmyli. Wrócili po dwóch godzinach. Oczywiście policja nie zostawiła nikogo, żeby pilnował wejścia do budynku. Jeden z nich zaczął walić, kopać w drzwi Bednarek, wrzeszczeć: kurwo, zabiję cię.

W końcu oblał jej drzwi jakąś podpałką, zapalił… Sąsiedzi mówili, że strasznie śmierdziało spalonym lakierem, na drzwiach została ogromna czarna plama. Nikt nie zareagował, lokatorzy się bali.

Do mieszkania Bednarek ktoś wszedł dopiero po tygodniu, gdy na klatce zaczęło śmierdzieć czymś innym niż spalenizna. Umarła na zawał serca.

Przez następne miesiące oczyszczono kamienicę, znajdując lokatorom mieszkania zastępcze, w dużo gorszych warunkach, w tak zwanych barakach komunalnych.

Widzisz, tato, ci ludzie to zabójcy. Zabijają tak łatwo, jak ty zamawiasz wódkę w knajpie.

A na wiosnę dwa tysiące dwunastego mieszkania były gotowe do odbioru.

Nowiutkie! Wykończone! Super mieszkania, tato.

(przerwa)

Nic tylko mieszkać i mieć fajne życie.

Te wszystkie historie… co tam one, prawda?

To my, Kinga i ja, wprowadziliśmy się do mieszkania po Bednarek. Dziś pytałeś, co u nas.

Przypomnę ci, bo nie pamiętasz.

Bierzemy rozwód. To znaczy za chwilę już nie będzie potrzebny żaden rozwód. No ale byliśmy w trakcie rozwodu.

Zapytałeś, czy jestem pewien. To był w ogóle krótki moment, w którym byłeś kontaktowy. Ale oczywiście zaraz zacząłeś pierdolić te bzdury. Że małżeństwo to praca. Że mieliście z mamą różne problemy i starcia.

(śmiech)

Człowieku, nikt się tak nie okłamuje jak ty.

Kinga… ona jest taka sama. Nic do niej nie dociera. Zawsze musi mówić, nie może się zamknąć, uwaga może być skupiona tylko na niej. Kiedy była młodsza, było jej bardzo trudno. Była gruba, w sumie niezbyt ładna. Miała wadę wymowy. Dokuczano jej, nie dogadywała się z rówieśnikami. Ludzi poznała dopiero w fandomie, w środowisku fanów fantastyki. I tam się poznaliśmy, na konwencie, na sesji RPG. RPG to taka gra w wyobraźnię… nieważne.

Potem Kinga schudła, zaczęła ćwiczyć, dostała bardzo dobrą pracę, a potem jeszcze lepszą. Nabrała pewności siebie. Nabrała jej bardzo dużo, aby zrekompensować sobie całe dotychczasowe życie, a ja, no cóż…

Jestem trochę człowiekiem, na którego wyglądam, tato.

Boję się świata. Czuję się bardzo mały, bardzo słaby. Mam wrażenie, że powinienem chodzić bez przerwy w pancerzu. Supermocą, o której zawsze marzyłem, była niewidzialność. Nie używałbym jej do robienia żadnych występków ani nie robił kawałów. Po prostu w końcu czułbym się bezpiecznie.

Kinga tego nie rozumiała. Myślała, że zmężnieję od tego, że na mnie nawrzeszczy.

Tak samo jak ty.

Co to w ogóle za świetny pomysł.

Że wydrę na kogoś mordę, to on będzie silniejszy. Że będę mu rozkazywał, bił go. Że zrobię mu wojsko. I on będzie silniejszy.

Co to w ogóle za pomysł.

Tacy ludzie jak Kinga myślą, że wszystko zależy od ciała, od tego, co na zewnątrz, od tego, jak widzą cię inni ludzie. Że twoją godność tworzy percepcja otoczenia. To kompletna nieprawda.

Myślę też, że taki się urodziłem, słaby, przestraszony i zbolały, ale ty sprawiłeś, że już nie mogłem być inny.

Tak, to wszystko twoja wina.

(chwila przerwy, dziwny, nieartykułowany dźwięk, jakby płacz)

(przerwa w nagraniu)

…pojechaliśmy pod Warszawę, na szachowe mistrzostwa juniorów, etap wojewódzki, i przegrałem w ostatniej walce? Wiesz, dlaczego przegrałem? Bo zasnąłeś pijany wśród publiczności i zacząłeś obrzydliwie chrapać, i wszyscy na ciebie patrzyli, i wiedzieli, że jestem twoim synem, i było mi tak potwornie wstyd, że ten chłopak, dużo gorszy, rozłożył mnie w dziesięciu ruchach ordynarnym, przedszkolnym matem?

A może pamiętasz, gdy wygrałem turniej w Quake’a i zdobyłem razem ze swoim klanem mistrzostwo Warszawy? Wygrałem dziesięć tysięcy. Pojechaliśmy z mamą do banku, założyliśmy konto, wpłaciłem tam te pieniądze. Kiedy powiedziałem ci o tym wszystkim, po prostu się zaśmiałeś: to za granie na komputerze dają jakieś nagrody? Chyba na paraolimpiadzie, powiedziałeś.

A może pamiętasz, jak raz do domu przyszła policja, bo włamaliśmy się z kolegami na serwer ministerstwa? Nawet nie planowaliśmy sobie zmieniać ocen, po prostu chcieliśmy zobaczyć, jak to jest. Pamiętam twoją reakcję, kiedy skacowany rozmawiałeś z policjantem, pamiętam, jak wysłuchałeś go i powiedziałeś: „Piotrek? On ledwo włamuje się we własne portki”. I znowu zacząłeś się śmiać.

Oczywiście, ostatecznie nic nam nie udowodniono. Zabrano mi komputer na dwa miesiące, trudno. Gdy go oddano, był cały w dziwnym, srebrnym osadzie.

Pamiętam ten osad.

Nie chciał zejść.

Ty też jesteś dla mnie takim srebrnym osadem.

Pamiętasz Chorwację? Może chociaż to pamiętasz.

A może wtedy, gdy dostałeś tym kamieniem w głowę, zapomniałeś wszystko do reszty.

W każdym razie sama Chorwacja nie była najgorsza… było jeszcze to później. Nigdy o tym nie rozmawialiśmy. Nigdy nawet nie zasugerowałeś mi, że to pamiętasz.

Ja pierdolę… może rzeczywiście zapomniałeś. To było jeszcze na Powiślu, chodziłem do drugiej klasy liceum…

Wiem, że skaczę w czasie, że można się w tym wszystkim pogubić, ale ty nie możesz pogubić się bardziej, niż jesteś pogubiony.

Słuchaj. Słuchaj mnie, kurwa!

Myślałeś, że skoro cię przeprosiłem za Chorwację, to teraz będziemy już najlepszymi kumplami. Kazałeś mi oglądać ze sobą telewizję, patrzeć, jak w trakcie jednego meczu piłki nożnej, która i tak nigdy cię nie interesowała, wypijasz osiem piw. Raz próbowałeś mnie zmusić, żebym obejrzał z tobą pornosa. Po prostu wyszedłem.

Nie podobało ci się to. Wchodziłeś mi do pokoju, kiedy byli u mnie kumple, kiedy czytałem książki albo programowałem. Chciałeś, żebym teraz się z tobą przyjaźnił.

A ja nie chciałem, więc byłeś zły.

Chodziłeś po domu bez celu, krzyczałeś, waliłeś pięściami w drzwi. Mama się odgrażała, że zadzwoni po policję. Nigdy tego nie zrobiła. Ciekawe dlaczego?

W wieczornym pijaństwie zacząłeś wykrzykiwać do mnie, że cię nienawidzę. Co najśmieszniejsze, miałeś rację. Bezradny, oskarżałeś mnie o różne fikcyjne albo znane tylko tobie sprawy i niepowodzenia. Wypaliłeś, że mogłeś być wybitnym gitarzystą, ale zrezygnowałeś z tego, żeby nas wychować. Wydało mi się to całkiem zabawne – wiesz, nigdy nie słyszałem, żebyś grał na gitarze. Słyszałem piosenki twojego zespołu. Ten największy przebój wita mnie za każdym razem, gdy wsiadam do Ubera.

Najgorsza piosenka na świecie.

W pewnym sensie przysłużyłeś się muzyce – nikt nie nagrał takiego gówna jak ty.

(Piotrek nuci melodię, znowu się śmieje)

W końcu pewnego wieczoru, to były okolice Gwiazdki, wtargnąłeś do naszego pokoju, mojego i Uli, zacząłeś na chybił trafił brać rzeczy z półek, moje książki o programowaniu, gry w oryginalnych pudełkach, podręczniki. Pijany, zgarnąłeś to wszystko do worka na śmieci i wybiegłeś na dwór, krzycząc na całe Powiśle, że od teraz będę cię, kurwa, szanował.

Byłem przerażony. Ula też. I mama. Ale nikt nie zareagował. Nie wyrwał ci tego z rąk. Wyszedłeś na zewnątrz, wysypałeś to wszystko do metalowej beczki na liście, która stała z tyłu podwórka. Zajrzałem do niej. Były tam moje książki. Podręczniki do Zew Cthulhu, Warhammera. Karty do Magic the Gathering. Język C++. Biografia Mitnicka. Powieści, Gibson, Stephenson, Dukaj, Sapek. Wszystkie moje ulubione książki.

Stałem sparaliżowany ze strachu. Czułem się, jakbym miał trzy lata. Myślałem, że zsikam się w spodnie.

A ty krzyczałeś na całe podwórko, że teraz będę cię szanował, że skończy się ta ignorancja, ten spisek przeciwko tobie. Złapałeś mnie za rękę, zacząłeś szarpać. Mówiłeś: kurwa, nie po to się tak staram.

Ktoś zawołał przez okno, kazał ci się zamknąć. Odkrzyknąłeś mu jakieś przekleństwo. Tyle było reakcji ludzi, nikt nie przyszedł nam na pomoc, nikt nie obronił nas przed tobą, nikt nie obronił moich książek.

Poza wszystkim to był wstyd. W życiu takiego wstydu nie czułeś, ty nie wiesz nawet, co to jest.

Wstyd jest jak potwór, który stoi za tobą, trzyma twoją głowę w pysku, nie odgryzie jej, ale też nigdy nie puści.

W kieszeni miałeś podpałkę do grilla, taką w płynie. Oblałeś wszystko, zapaliłeś papierosa, wrzuciłeś zapałkę do środka, buchnął ogień. Pamiętam, że w środku była między innymi oryginalna, amerykańska podstawka do Dungeons & Dragons. Turniejowa talia do Magic the Gathering, z kilkoma uncommonami i jednym rare’em. Nie moja, podkreślam. Lolusia. Tobie nic to nie mówiło. Była warta ze dwa tysiące złotych.

Zacząłem krzyczeć, wyzywać cię. Mama powiedziała, żebym się uspokoił, złapała mnie za ramiona.

Zacząłeś mnie przepraszać, dzisiaj, w knajpie. Przerwałem ci.

To nic nie da. Ani mnie, ani tobie.

Moja opowieść to nie jest jedyna opowieść. Jest jeszcze Ula. I mama.

I pełno innych ludzi, których spotkałeś po drodze, gnoju.

No dobra, wróćmy do Bednarek. I do tego, jak straciłem pracę.

(dźwięk zapalanego papierosa, wypuszczanego dymu)

Ale wstrętne.

Śmiesznie.

Ja na początku bardzo lubiłem pracować w Darkcode. Zarabiałem na tym, co umiałem i co sprawiało mi frajdę. Szybko awansowałem, przydzielano mi nowe obowiązki. Mówiąc najprościej: robiliśmy gry, ale ja już dawno w gry nie grałem, nudziły mnie, miałem je za ubrane w grafikę, dźwięk i historyjki zestawy tych samych, generycznych procedur… nieważne, nie zrozumiesz. Po prostu powiedzmy, że im było goręcej, im większy problem, im bardziej wszyscy panikowali, tym lepiej się czułem w pracy. Kiedy pracowaliśmy nad Dead Sun Ballads, w sensie, nad naszą grą, tylko dzięki mnie udało się utrzymać planowaną premierę.

Tutaj znam swoją wartość. Ludzie z zarządu zaprosili mnie na kolację i powiedzieli, że dzięki mnie uratowali miliony dolarów.

Nie to, żebym dostał z tego powodu jakąś premię, ale kolacja była okej.

A potem zwalano na mnie coraz więcej pracy, bo wygodne było mieć człowieka, który jest dobry i który tak zatraca się w tym, co robi. Ratowałem wszystkim tyłki, a i tak, poza Lolusiem, nikt nigdzie mnie nie zapraszał. Czułem, że się mnie boją, że instynkt mówi im, że jestem, nie wiem, zadżumiony…

Czy to nie jest tak, że przeciwko nam wszystkim zawiązano spisek?

Jak myślisz?

Że jesteśmy jak Usherowie z tego opowiadania Poego?

Zagłada domu Kaniów.

Ty czytasz w ogóle książki? Ciekawe. Nie twierdzę, że nie czytasz, po prostu nie wiem.

Kinga miała do mnie tylko pretensje, tylko żal. Kiedy byliśmy sami, prawie się do siebie nie odzywaliśmy, spaliśmy osobno; kiedy byliśmy z ludźmi, zachowywała się okropnie, potrafiła pijana mówić o naszych sprawach łóżkowych, o jakiejś prywatności, by mnie upokorzyć, to było naprawdę potworne.

Wszystko coraz bardziej się kurczyło. Jak wtedy, gdy paliłeś moje rzeczy w beczce na liście. Świat zmniejszył się do rozmiarów kostki Rubika.

I wtedy pojawił się Zbyszek… Nie wiem, skąd miał mój numer. Spotkaliśmy się w jakiejś nowobogackiej knajpie, powiedział, że ma dla mnie fuchę, na której mogę sobie dorobić. To dorobienie to była całkiem niezła kasa; gdy to powiedział, najpierw poczułem się zaciekawiony, a potem szybko zrozumiałem, że pieniądze wcale mnie nie podniecają. Mimo to słuchałem go dalej.

Powiedział, że to on stoi za tym, że kupiłeś te wszystkie mieszkania po okazyjnych cenach. Że współpracuje z ludźmi, którzy, powiedział to wtedy bardzo oględnie, robią inwestycje w nieruchomości. Z perspektywy czasu to brzmi śmiesznie elegancko. No i że mają problem, bo jest taka organizacja, która strasznie się na nich uwzięła, przeszkadza im robić interesy, szuka na nich fikcyjnych haków.

Powiedział, że fajnie by było, gdyby ktoś młody, kto „zna się na komputerach”, mógł nawiązać z nimi kontakt i przekazywać informacje, co oni właściwie robią. Kluczowy jest dostęp do przygotowywanych przez nich dokumentów, pozwów. Żeby ich prawnicy mogli to dostać odpowiednio wcześniej. Powiedział, że to zadanie trochę jak dla Jamesa Bonda. To było bardzo śmieszne. To, że dziadersy z twojego pokolenia wciąż używają tego sformułowania, „znać się na komputerach”, również jest śmieszne.

Mnóstwo ludzi ma dzięki nam pracę, powiedział. A „te jebane komuchy”, jak ich nazwał, oni tylko chcą nam wszystko zabrać. I zaczął bredzić coś o komunie, tak jak ty, tato, mimo że jego ojciec pracował w Centrali Handlu Zagranicznego i w latach osiemdziesiątych na wakacje jeździł do Londynu po płyty. Zaproponował mi drugie tyle, ile zarabiałem u siebie w firmie. Na początku wydawało mi się, że będę w stanie ciągnąć oba zajęcia, pracować w Darkcode i zajmować się Stowarzyszeniem Lokatorów. Co więcej, snułem różne plany. Chciałem zostawić mieszkanie Kindze i się wyprowadzić, wynająć coś albo kupić.

Generalnie wydawało mi się jeszcze, że chcę żyć i że mam po co.

Wisiała przede mną taka kolorowa zasłona, a ja bawiłem się jej rąbkiem, jak zaciekawiony kot.

Tylko że zasłona w pewnym momencie spada.

Znasz ten termin – depresja, nie? Ale depresja to bzdura. W pewnym momencie człowiek widzi prawdę, a prawda jest pustką. Orientuje się, że wszystko, w co wierzył, było tylko narzędziem, które pomagało mu stać prosto i nie osunąć się w rozpacz z powodu bezsensu tego wszystkiego. Pustka jest prosta, tato. Piekło jest jak pojedyncza kropka na nieskończonym białym tle. To nie jest spisek tylko przeciwko mnie czy tobie.

To spisek przeciwko wszystkim, kurwa, przeciwko całej rasie ludzkiej.

Ja jeszcze miałem swoją zasłonę, tato. Jeszcze przez chwilę.

Próbowałem ci to powiedzieć dziś przy kolacji, ale wykrzyczałeś, że masz dość, że nie masz już siły. Powiedziałeś, że mam do ciebie zadzwonić, gdy będę miał coś NORMALNEGO do powiedzenia. No cóż, ja również wstałem i krzyknąłem na ciebie po raz pierwszy.

Rozkazałem ci zostać.

I teraz też rozkazuję ci zostać.

(znowu dźwięk zapalonego papierosa)

Słuchaj dalej.

Po powrocie do domu od razu zacząłem czytać na ich temat. Wszystkie możliwe dokumenty, artykuły. Byli zaangażowani w jakąś nieprawdopodobną liczbę spraw sądowych, głównie o bezprawną eksmisję z mieszkań komunalnych. Stowarzyszenie czasami służyło w tych sprawach pomocą prawną, czasami było stroną, organizowało jakieś pikiety… To była walka z wiatrakami. Wtedy natrafiłem na wątek Kalskiej, Zbyszek nic mi o tym nie powiedział. Sprawa została ewidentnie uwalona przez miasto, co więcej, zaklasyfikowana jako wypadek, jakby ta kobieta sama popełniła samobójstwo przez podpalenie!

Napisałem do nich przez stronę na Facebooku. Miała raptem kilkaset polubień, trochę mało, jak na organizację, która była tak aktywna. Miałem konto pod pseudonimem, Homer Zork, mimo to odpisali od razu. Ton wiadomości był lakoniczny i nieufny, ale czuć było w nim, że są otwarci, potrzebują ludzi. Zgodzili się na spotkanie.

Umówiliśmy się w Starbucksie w centrum. Przyszła młoda dziewczyna, bez makijażu. Miała jasne włosy koloru słomy, spięte w niedbały kucyk. Podobało mi się to. Kinga nie lubiła swojej twarzy, zawsze nakładała tonę tapety. Dziewczyna poprosiła, żebym powiedział coś o sobie, no i o co mi tak naprawdę chodzi. Powiedziałem, że pracuję w firmie Darkcode, jestem programistą i kiedy trafiłem w sieci na informację o śmierci Kalskiej, doszedłem do wniosku, że chcę im pomóc.

Wiesz co, powiem ci, skoro już rozmawiamy, to znaczy, skoro to nagrywam… nigdy żadna dziewczyna nie wydawała mi się piękna. Czułem co najwyżej takie lekkie drgnięcia – typu: na tę twarz chce mi się popatrzeć trochę dłużej. Nie wiem, czy wiesz, o czym mówię. W liceum nawet przez chwilę wydawało mi się, że jestem gejem. Ale kiedy patrzyłem na moich kolegów, na mężczyzn, nie czułem nawet tych lekkich drgnięć.

No i wtedy poczułem takie mocniejsze drgnięcie. Bardzo mocne.

Nie będę jakoś tego rozwijał… opowiadam to po to, żebyś zrozumiał, co się stało, a nie zaglądał w jakieś meandry…

Powiedziała, że Kalska była dla niej jak matka, a mnie zrobiło się niedobrze, tak się zdenerwowałem. To było dziwne, przykre uczucie, nagła dolegliwość. Kiedy zapytała, czy naprawdę nazywam się Homer Zork, poczułem się jeszcze gorzej, bo pomyślałem, że ona tak naprawdę wszystko wie, że od razu przyłapała mnie na kłamstwie.

Odparłem, że to taki pseudonim, że naprawdę nazywam się Piotrek Kania, a ona się zaśmiała, tak ładnie, i zrozumiałem, że rzeczywiście wzięła pseudonim za prawdziwe nazwisko, a teraz się skrępowała, że wyszła na idiotkę…

Nieważne, pamiętam tę rozmowę zdanie po zdaniu.

Myślała, że Homer to od autora Iliady. Powiedziałem jej, że to od Homera Simpsona, bo uwielbiam Simpsonów. To chyba jedyna rzecz, która niepokoi mnie w związku ze śmiercią – że nie będę mógł oglądać nowych odcinków.

(dłuższa chwila ciszy)

Śmierć w ogóle nie jest niczym złym. My życzyliśmy ci śmierci. Gdybyś w końcu zdechł, to byłaby dla nas wielka ulga. Naprawdę. Patrzyłem na drzwi i marzyłem, żeby zamiast ciebie do domu wszedł policjant i powiedział, że znaleziono cię tu i tu i trzeba jechać zidentyfikować…

A teraz ty będziesz…

Mama nie rozwiodła się z tobą, bo ci nie ufała. Nie wierzyła, że zapewnisz jej środki do życia, dasz jej alimenty. Firma wciąż była na ciebie, mimo że to ona zawiadywała nią od piętnastu lat.

Zabroniłeś jej śpiewać. Dlaczego?

Miała piękny głos. Czasami nam śpiewała, wiesz? Jak byliśmy mali. Żeby nas uspokoić, kiedy baliśmy się, że znowu przyjdziesz pijany.

Kiedy ci to dziś powiedziałem, uderzyłeś pięścią w stół, krzyknąłeś. Niczego jej nie zabraniałem, zacząłeś się burzyć. Kelner podszedł, poprosił nas o spokój.

Możesz sobie walić pięścią, ile chcesz, w stoły, w ściany, w innych ludzi, ale było, jak było, tato, i jest, jak jest.

Ewa. Wróćmy do Ewy.

Tak naprawdę wszystko jest o niej, wszystko o Ewie. Była zmęczona stowarzyszeniem. Robiła to tylko ze względu na matkę, tak naprawdę chciała zajmować się czymś innym… Była zła na starą Brzezińską i ta jej złość była mi na rękę, bo likwidowała moje wyrzuty sumienia związane z pracą na dwa fronty. Skoro jedna z zaangażowanych w tę sprawę osób miała mieszane uczucia, to czy tak naprawdę to całe Stowarzyszenie Lokatorów było czymś pożytecznym, sensownym?

W każdym razie wykupiłem im serwer, domenę, postawiłem prostą stronę internetową, założyłem bezpieczne konta mejlowe, zrobiłem hosting, pozycjonowanie w Google; najprostsze rzeczy. W ten sposób uzyskałem dostęp do ich całej korespondencji. Następnie kupiłem oprogramowanie maskujące, postawiłem firewalle, zamówiłem skaner. Powiedziałem im, że trzeba archiwizować wszystko, co mają na papierze. W ten sposób powstała online „Czarna księga reprywatyzacji” – wypis wszystkich przestępstw, nadużyć, wykroczeń, wałów, zrobiony w formie tabeli. Wiadomo, kto był moim prawdziwym klientem – ale do dzisiaj lubię myśleć, że pomimo złych intencji komuś się to jednak przydało.

Pamiętam, raz przyjechałem na zebranie stowarzyszenia, odbywało się w domu, w którym Ewa mieszkała z mamą, w Podkowie Leśnej. Przyszło jakieś kilkanaście osób, głównie starsze panie. Część mieszkała w Warszawie, w komunalnych mieszkaniach o niejasnym statucie. Na fali sprawy Kalskiej wstrzymano w Warszawie te reprywatyzacje, które jeszcze były w toku. Te biedne kobiety nie wiedziały, czy ktoś wywali je na bruk, czy nie, a jeśli tak, to czy zaoferuje im jakiekolwiek mieszkania zastępcze. Matka Ewy robiła kolejne herbaty, wysłuchiwała tego całego gadania i obiecywała, że zaleje Urząd Miasta nową falą pism. Narzekali też na wszystko dookoła, na pogodę, stawy, ceny leków, bzdury w wiadomościach, Tuska, który ich zdradził, i Kaczyńskiego, który miał im pomóc, ale nic nie zrobił. Biedni, starzy, oszukani ludzie. Groźni jak kolejka na poczcie o dwunastej. Ewa wytłumaczyła mi później, że stowarzyszenie zwyczajnie się wykruszyło, większość spraw reprywatyzacyjnych się skończyła, ludzie albo zostali wyrzuceni z mieszkań i przeniesieni do zorganizowanych przez miasto lokali zastępczych; albo, jeśli mieli własnościowe mieszkania w reprywatyzowanych kamienicach, zmuszono ich do wyprowadzki przez gwałtowne podnoszenie funduszu remontowego. Siedzisz we własnym mieszkaniu, ale nagle dostajesz czynsz typu cztery tysiące złotych; ty w ogóle rozumiesz, co to znaczy? Ludzie nie mieli już o co walczyć. Została ich garstka, zastraszona śmiercią Kalskiej, której postępowanie zresztą oceniali krytycznie, bo była dla nich radykałką, która nachodziła urzędników, rozpętywała bezproduktywne burdy. Tak jakby chcieli powiedzieć, że zasłużyła na to, co ją spotkało, jakby starali się w ten sposób zakląć rzeczywistość. Brzezińska próbowała ich przekonać do sprawy, którą zajmowała się w Podkowie, czyli tej likwidacji schroniska dla bezdomnych w pałacyku Kasyno, który miał przejąć Gigaplex. Ale ich to nie interesowało. Nie mieszkali w Podkowie Leśnej. Byli tutaj z desperacji, z samotności i z nudów.

Wiesz, co było śmieszne? Ci ludzie nie mieli pojęcia, że firmy deweloperskie mają ich za zagrożenie. Zaślepieni strachem i biedą nie rozumieli prostego faktu – że nikt nie podniósłby ręki na Kalską, gdyby uważał ją za niegroźną wariatkę, która nie jest w stanie nic zrobić.

Brzezińska przedstawiła mnie jako nowego członka stowarzyszenia, który, jak powiedziała, „usprawni całą stronę informatyczną”. Widziałem ją pierwszy raz w życiu, ale widocznie wiedziała o mnie od Ewy. Traktowała mnie jak jakiegoś mesjasza. Bardzo mnie to krępowało.

Ewa potem przeprosiła mnie za matkę. Pamiętam w ogóle ten moment – że staliśmy na pustym dworcu, było zimno, tak jak teraz…

(hałas, słowa niezrozumiałe)

…zorientowałem się, że zgubiłem bilet, który kupiłem w kasie, więc kupiłem jeszcze jeden…

(znów hałas, przez dłuższą chwilę)

…nie rozumiesz, powiedziała, że ludzi traktuje się w tym kraju jak gówno, bo ciebie całe życie traktowano względnie dobrze.

Zależy jak na to patrzeć, co nie, tato?

Powiedz, czy traktowano mnie równie dobrze?

Nieważne. Już nieważne. Zapytała wtedy, gdzie mieszkam, podałem jej adres, a ona odparła, że to również reprywatyzowana kamienica. Zdziwiłem się, musiałem to przeoczyć, robiąc tę księgę… Do teraz się zastanawiam, jakie to dziwne, że przeoczyłem własny adres. Zapytała, jaki numer mieszkania. Odpowiedziałem: piątka, a ona wtedy opowiedziała mi o Stanisławie Bednarek.

To też jest ważne, bo spróbowałem ją pocałować.

Kurwa, po co ja ci o tym w ogóle opowiadam.

Ale niech będzie. I tak nie mam komu innemu… to znaczy, mógłbym to opowiedzieć Uli, ale…

(przerwa)

Ja nie chcę jej już obarczać. Nie chcę. Nie powiedziałem jej o tym wszystkim, bo ona ma swoje życie i… nieważne. Pewnie kiedy odsłucha to nagranie, będzie wściekła… Nie gniewaj się, siostra, ja po prostu nie chciałem ci dokładać.

Ula ma swoje problemy.

Też o nich nie wiesz. Nie musisz.

Natomiast Kinga…

Nic do niej nie mam, ani złego, ani dobrego. Okłamywałem ją, wymyśliłem historyjkę, że Brzezińska to moja nauczycielka z liceum. Uczyła mnie polskiego na zastępstwo przez całą drugą klasę, bardzo się polubiliśmy, a teraz jest niedołężna i potrzebuje pomocy. To kłamstwo się przyjęło, powtarzałem je potem Ulce, Lolusiowi, mamie. Czyniło mnie lepszym człowiekiem, odwracało uwagę od prawdy.

Zbyszek dał mi pierwszą wypłatę, w gotówce. Było tego dużo, nie wiedziałem, co z nią zrobić, tym bardziej że poprosił mnie, abym nie wpłacał jej do banku.

Zaprosił mnie też na kolację ze swoimi wspólnikami. Poznałem ich w jakimś dziwnym bistro, w biurowcu na Woli, pustym, ewidentnie otwartym tylko dla nas. Był tam ten cały Sławek ze swoimi byczkami – tymi, którzy, jak upewniłem się później, palili ogniska i srali przed mieszkaniem Stanisławy Bednarek. Na mojej klatce, przed moim mieszkaniem. Był też facet, który przedstawił się jako deweloper. Kiedy powiedziałem im, jak wygląda sytuacja ze stowarzyszeniem, bardzo ich to rozbawiło. Wszystkie dokumenty, całą historię działalności miałem przy sobie, na pendrivie z firmowym logo Darkcode. Zebranie tych materiałów zajęło mi jakieś kilka godzin, z czego większość była przeznaczona na skanowanie papierów, które po prostu dano mi do ręki. Dałem im pendrive. Zapytałem, czy mam dalej dla nich pracować. Odparli, że oczywiście. Ktoś musi pilnować ich interesu w Podkowie. Te jebnięte baby, jak nazwał je Zbyszek, są zdolne do wszystkiego.

Jebnięte baby. Też mógłbyś tak powiedzieć: jebnięte baby.

Pamiętam, jak Ewa zabrała mnie do schroniska w pałacyku. To piękny budynek, naprawdę. Malowniczy. Tam rzeczywiście mogło powstać coś bardziej… reprezentacyjnego. Bezdomni mogli mieszkać w wielu innych miejscach. Z punktu widzenia ludzi obracających nieruchomościami ten obiekt rzeczywiście się marnował.

Ale z drugiej strony, idąc tą logiką, można było stwierdzić, że marnowały się też mieszkania komunalne zamieszkane przez biednych, chorych i starych ludzi. Psuła je wkładka mięsna.

Mówię o tym wszystkim, bo chyba chcę, żebyś wiedział, o czym myślałem. Chyba tak.

W środku było czysto, ale bardzo biednie, pamiętam zapach taniego płynu do kibla, musieli wszystko odkażać, nawet jedzenie. Pamiętam tych ludzi, bezdomnych, snujących się po korytarzach jak duchy, milczących, i pamiętam, co powiedziała ta kobieta, która zarządzała schroniskiem, Maja czy jakoś tak – że oni nigdy nie będą nikogo obchodzić, bo nie głosują. I że nikt nie będzie szukał dla nich lokali zastępczych, że oni po prostu wrócą na ulicę.

Zacząłem przyjeżdżać tu codziennie. Brzezińska przygotowywała się do kolejnego procesu. Spotkania z radą miasta Podkowy były bezskuteczne. Nikt nie chciał jej słuchać. Prawnik, który pracował z nią pro bono, młody facet, świeżo po aplikacji, nie umiał wytłumaczyć żadnych swoich działań, zarzucał wszystkich mnóstwem paragrafów i terminów, których nikt nie był w stanie zrozumieć. Po prostu sprawdzałem numery paragrafów w kodeksie karnym, googlowałem sprawy, o których wspominał, i przekazywałem je Zbyszkowi. Odpisywał, że nic mu to nie mówi, ale dobra robota.

Prześledziłem też całą historię pałacyku, jego budowy, idei, zmiany właścicieli. Przeczytałem trzy książki na jego temat, wypożyczone z podkowiańskiej biblioteki. W ciągu miesiąca stałem się takim ekspertem od tego budynku, że mógłbym oprowadzać po nim wycieczki.

Zacząłem z Ewą… zacząłem mieć z nią romans, sypiać z nią…

(przerwa)

Po co ja ci o tym mówię, kurwa.

(śmiech)

Po prostu zrozumiałem, jak bardzo, jak potwornie jestem samotny. Ona też była bardzo samotna, pewnie dlatego tak szybko to poszło. Otaczali ją tylko starzy ludzie i bezdomni.

(kolejna przerwa)

Czuję potworne zmęczenie i już wiem, że jest tylko jeden sposób, aby odpocząć.

(dwie minuty ciszy, słychać odgłosy kroków, oddech)

Ewa była drugą dziewczyną, z którą się przespałem. Ty pewnie miałeś setki kobiet i pewnie nawet tego nie pamiętasz; takich zdesperowanych, pogubionych, które chciały sobie coś przez to załatwić, za co oczywiście nie można ich winić, to nie jest kraj dla kobiet, młodych czy starych; albo takich, które mają ukrytą perwersję, które ciągnie do ludzi takich jak ty.

Pamiętam, że powiedziała mi, że wyglądam jak gość, który zakłada kablówkę. Rozbawiło mnie to. W tym, co mówiła, nie było żadnego postulatu, abym był inny. To było zwykłe stwierdzenie faktu. Kinga, ty, nawet mama – wszyscy marzyliście, żebym się zmienił. To, kim jestem, wzbudzało w was gniew lub troskę. Dla Ewy było normalne, że jestem, jaki jestem.

Wiem, że mówię kompletnie bez sensu, a przynajmniej… Posłuchaj, ważne jest to, że się zmieniłem. Że zacząłem myśleć o innych ludziach. Przez prawie całe życie, gdy myślałem o masie ludzkiej, przede wszystkim bałem się, że jest taka wielka. Fakt, że ludzi są miliardy, był dla mnie grozą twardych liczb – oznaczało to miliardy świadomości, mniej więcej takich jak moja, zaprogramowanych na przeżycie maszyn… Dla mnie to było zajebiście przerażające.

Ale nagle zacząłem na nich patrzeć tak, jakbym wchodził im do środka. Moje problemy były nieporównywalne z ich problemami. Nie chodzi o to, że mniejsze lub większe – po prostu nie można porównywać ze sobą niczego, po prostu…

Nie zrozumiesz tego. Wszystko jest niekompatybilne.

(dłuższa przerwa)

Poczułem, że tutaj, obok mnie, w tym kraju, jest mnóstwo ludzi, na których państwo patrzy tak, jak ty patrzysz na mnie – z wściekłością, gniewem i obrzydzeniem na to, jak bardzo są słabi.

Ja byłem całe życie od ciebie słabszy. A ty to czułeś i traktowałeś mnie tak, jak traktowałeś. Twój gniew, trzeba przyznać, miał trochę inny odcień niż gniew bogatych na biednych i nieporadnych.

Wiesz, co jest pod twoją zasłoną, tato?

Powiem ci.

Nienawidzisz siebie tak bardzo, że aż lecą iskry.

Zapytałeś mnie dziś, czy nie przyszło mi do głowy, że całe życie tyrałeś właśnie po to, żebym nie wylądował na ulicy. Byłeś już naprawdę pijany i wściekły. Jedzenie przed nami praktycznie wystygło. Odparłem, że wolałbym żyć na ulicy niż z tobą.

Ja się bardzo w Ewie zakochałem. Ona… ona sporo przeszła. Miała kiedyś starszego partnera, mieszkała z nim. Zaszła w ciążę, okazało się, że facet ją zdradza. Usunęła ciążę, musiała pojechać do Czech, pożyczyć pieniądze w banku, mnóstwo upokorzeń. Cieszyła się, że nie będzie miała dziecka z tym człowiekiem, ale zupełnie nie umiała się po tym pozbierać. Pobyt u matki w Podkowie miał trwać miesiąc, dwa, a siedziała tu już od roku. Pomaganie ludziom nie było dla niej jakością samą w sobie. Za to pomagało zagłuszyć pustkę, dawało powód do wstawania z łóżka. Wydaje mi się to normalne i ludzkie.

Ja w ogóle nigdy nie wierzyłem w bohaterów, ludzie to nie bohaterowie. Ludzie są zwykli. Dajmy sobie wszyscy święty spokój.

Czytałem kiedyś, że w Polsce miał być produkowany film o Westerplatte, ale przerwano produkcję, bo scenarzysta zawarł w scenariuszu scenę, jak jeden z żołnierzy szcza pijany w kącie bunkra. Rozumiesz, jacy ludzie są głupi? Ewa też się z tego śmiała, chociaż uważała, że tacy bohaterowie by się nam przydali, że mógłby nas uratować tylko taki nieszczający Superman.

W tym czasie Kinga i ja… tego już po prostu nie było.

Raz zrobiła mi straszną awanturę, pobiła mnie.

Wiem, co myślisz: co z niego za frajer, kogo ja spłodziłem, dał się pobić kobiecie. W pewnym sensie masz rację.

W Darkcode zawaliłem bardzo ważną rzecz, po raz pierwszy, za to z hukiem, który usłyszeli wszyscy. Dostałem naganę. Kompletnie nie mogłem się skupić na pracy, przestała mnie jakkolwiek interesować, przestało mi zależeć na sumienności, na budzeniu podziwu u innych. Straciłem swój jedyny atut, jedyne, za co ludzie mnie szanowali – nieomylność i bezbłędność. Stałem się takim samym zwykłym, głupim programistą jak oni wszyscy, tylko dziwnym, nielubianym, bez poczucia humoru, sztywnym. Tak, tato: byłem dziwny nawet jak na informatyka.

Widziałem taki mem w internecie: syn pyta tatę, czy jest adoptowany, a ojciec odpowiada: a powiedz mi, po jakiego chuja miałbym wybrać akurat ciebie?

To o nas, tato.

Mem, jeśli nie wiesz, to taki śmieszny obrazek z podpisem.

Martwił się o mnie tylko Loluś, dobry kumpel, wierny jak psiak. Nie mogłem mu powiedzieć wszystkiego. Pewne decyzje już podjąłem, innych nie umiałem nawet ubrać w słowa; każdy ruch groził konsekwencjami, których nie umiałem przewidzieć. I miałem o tym mówić kolesiowi, z którym całe życie przegadałem o kodowaniu i potworach fantasy?

Ula również chciała wiedzieć, czemu pomagam jakiejś nauczycielce z liceum. Ula – czy ty wiesz, jaka ona jest dobra? Ja nie jestem dobry, ja oszukałem i zdradziłem wszystkich dookoła. Ale ona jest tak bardzo uczciwa, słowna, tak bardzo w porządku. Nawet tego o niej nie wiesz. Nie zasługujemy na nią, ani ty, ani mama, a ja to już w ogóle.

Ula, jeśli tego słuchasz… przepraszam, nie chciałem cię tym obarczać. Wiem, że nigdy mi nie wybaczysz tego, co zaraz zrobię… ani tego, że o niczym ci nie powiedziałem.

W sumie powinienem nagrywać to do ciebie, Ula, nie do niego.

(przerwa)

Zaraz będzie rano.

(przerwa)

Z Ewą mogłem rozmawiać o wszystkim. Nie oceniała mnie. Mieliśmy swoje żarty, powiedzonka. Naprawdę moglibyśmy razem żyć. To byłoby dobre, to mogło być dobre. Nikt na nikogo by nie krzyczał, nikt by nikogo nie upokarzał. Nie wymyśliłem sobie tego, wiem o tym, nie wziąłem sobie tego, kurwa, znikąd. Ja pierdolę. Znikąd.

(przerwa, słychać trzy głuche uderzenia)

Można być serdecznym, można dotknąć kogoś w serdeczny sposób. To jest odkrycie!

(znów przerwa)

I ja chciałem… chciałem zakończyć tę pracę dla Zbyszka. Bałem się mu powiedzieć. Bałem się tych ludzi. Pamiętałem ich z tego spotkania w zamkniętej restauracji, było po nich widać, że oni są w stanie zastraszyć staruszkę na śmierć, wyrzucić ją na bruk.

Wszystkie pieniądze, które mi dawał, oddawałem Brzezińskiej.

Myślałem, że to początek wielkiej przemiany, naprawdę. Teraz to śmieszne. Teraz już wiem, że początek pomylił mi się z końcem.

Chciałem wszystko rozdać. Bez mówienia Kindze przelałem na jej konto większość swoich oszczędności, było tego jakieś sto tysięcy. Pewnie nawet tego nie zauważyła – nie była osobą, która kiedykolwiek sprawdzałaby stan konta, za wszystko płaciła kredytówką, na koncie miała porobione stałe dyspozycje. W swoim czasie zauważy.

Myślałem, że poczuję lęk. Zawsze oszczędzałem, to sprawiało, że czułem się bezpiecznie. Nikt nie dał mi poczucia bezpieczeństwa, więc próbowałem dać je sobie sam.

Tak mówiła terapeutka. Mówiłem ci, że chodziłem na terapię? Nie, tego też nikomu nie mówiłem. Poza tym to trwało krótko. Kilka spotkań, do niczego nie doprowadziły, niczego mi nie uświadomiły, mimo że próbowałem powiedzieć tej kobiecie wszystko.

Po przelaniu Kindze oszczędności miałem tyle pieniędzy, że mogłem co najwyżej zapłacić za dwa miesiące wynajmu jakiejś zapuszczonej kawalerki niedaleko linii metra.

Wziąłem urlop. Powiedziałem Kindze, że wyjeżdżam na parę dni do jakiegoś wynajętego pokoju w Kazimierzu, żeby odpocząć. Miała to gdzieś, zaczęła mi tylko dokuczać, wypytywać, czy nie mam przypadkiem gruźlicy. To było dla niej wygodne. Warknęła coś, że musimy porozmawiać, ale bardziej chciała zachować w tym jakiś pozór, pokazać sobie, że ma nade mną kontrolę. Wziąłem plecak z komputerem, skarpetkami na zmianę i szczoteczką do zębów.

Po drodze do Podkowy zajechałem do Darkcode i zwolniłem się z pracy.

Brzezińska wiedziała o mnie wszystko: że mam żonę, że jestem tuż przed rozwodem, że zakochałem się w jej córce. Nie miała nic przeciwko, powiedziała mi tylko, żebym uważał. Że Ewa jest po swoich przejściach i że może być różnie. Dokładnie tego sformułowania użyła, może być różnie; chyba celowo go nie zrozumiałem. Ale nawet gdybym je do siebie dopuścił, nic by to nie zmieniło. Miały dziwną relację, silną, obserwowałem ją, trochę jej nie rozumiejąc, to była taka… bardzo napięta bliskość dwóch wczepionych w siebie osób, które próbowały udawać, że są obojętne. Coś takiego było też między Ulą i mamą, z tym że mama zrobiła sobie z Uli zlew, do którego wylewała cały swój ból, wiedząc, że Ula grzecznie go połknie, że nigdy się nie zbuntuje.

Prawnik Brzezińskiej w końcu zrezygnował. Powiedział, że nie jest w stanie nic zrobić ze sprawą pałacyku, nie ma żadnych dowodów na bezprawne działania Gigaplexu i rady miasta. Musi mieć dokumenty w postaci dowodów, nagrań. Ale przeciwko niemu występuje cała struktura, której częścią jest sędzia; Gigaplex się zabezpieczył, miał ekspertyzy prawne dotyczące reformy rolnej z czterdziestego czwartego, prawomocne roszczenia do własności od potomków Lilpopa, pierwszego właściciela budynku – ci, jak zrozumiałem z tego, co opowiadał Zbyszek, mieli też być partnerami w inwestycji. Brzezińska się załamała. Próbowałem jej tłumaczyć, że lepiej spożytkować tę energię na walkę o to, żeby noclegownię przeniesiono w jakieś sensowne miejsce. To logiczne, że z perspektywy władz miasta umieszczenie w takim budynku bezdomnych, przyjeżdżających niekiedy z całej Polski, wydaje się głupotą i zbytkiem.

Brzezińska dostała furii, zaczęła krzyczeć, że mówię do niej, jakbym był jednym z nich. Ja jestem przyzwyczajony do furii, dzięki tobie. Stwierdziłem, że przesadza i że musi sobie odpowiedzieć na pytanie, co jest dla niej w tym wszystkim najważniejsze. Odburknęła, żebym jej nie pouczał.

Zapytałem więc tego adwokata, jakiego rodzaju dowody miał na myśli. Powiedział, że dokumenty albo nagrania, chociaż z tymi drugimi jest pewna wątpliwość, czy sąd w ogóle je zaakceptuje. Przypomniało mi się, jak Loluś opowiadał mi kiedyś o szpiegostwie przemysłowym w Polsce. Stosuje się najprostsze metody – oprogramowanie do nasłuchiwania klawiatury, kamerki przyczepiane do karniszy i kaloryferów, listwy przepięciowe z wmontowanymi urządzeniami podsłuchowymi. Wszystko, mówił, można kupić w dark webie.

Sprawdziłem. Można było. Dark web, jeśli nie wiesz, to taki drugi internet, dla przestępców.

Gdy opowiadałem ci to dziś wieczorem, byłeś już bardzo zmęczony.

Listwy przepięciowe kosztowały jakieś sto dolarów. Przyszły po tygodniu. Pamiętam, że wysłała je firma Orientpol Przyprawy Egzotyczne, zarejestrowana na imię i nazwisko Jan Kowalski, z siedzibą w Wólce Kosowskiej.

O mało się nie wkopałem, kiedy Ewa zapytała, gdzie chcę je założyć. Odparłem, że w domu Bugajskiego. Zapytała, skąd wiem, że spotykają się akurat tam. Zrobiło mi się zimno, bo wiedziałem to od Zbyszka. Zacząłem blefować, udawać detektywa, mówić, że jeśli ustalają coś nielegalnego, to muszą to robić w bezpiecznym miejscu.

Pamiętam do dziś, co powiedziała: problemem nie jest to, że robią coś nielegalnego, tylko że to, co powinno być nielegalne, stało się legalne.

Tak, to była prawda. Nie kłóciłem się z tym. Zapytała, jak chcę się tam dostać, odpowiedziałem, że normalnie. Przecież sama stwierdziła, że wyglądam jak facet od kablówki.

O tym, jak próbowałem wejść do Bugajskiego, można by nakręcić komedię i, co ciekawe, wcale nie byłbym jej najśmieszniejszym bohaterem. Bugajski okazał się kompletnym idiotą; biednym, zapijaczonym furiatem. Ani przez moment nie kwestionował tego, że jestem z firmy telekomunikacyjnej, chociaż nie zdradzał tego żaden element mojego stroju – oni zawsze mają firmowy polar, smycz, teczkę. Bugajski chodził po domu, gwałtownie gestykulował, coś pokrzykiwał. Gdzieś tam była też jego żona, słyszałem odgłosy krojenia z kuchni, słuchała radia.

To było proste jak budowa cepa – po prostu zamieniłem starą listwę, do której miał podłączony telewizor i dekoder do telewizji, na nową. Dopiero w drzwiach zapytał mnie, co właściwie zrobiłem.

Powiedziałem, że potrzebny był update rootkitu w routerze, bo inaczej straciłby dostęp; zapytał, do czego; odparłem, że do tego, do czego ma dostęp.

To było naprawdę śmieszne.

Ewa dziwiła się, bo nie wiedziała, że stać mnie na coś takiego. W sumie to nikt nie wiedział.

Brzezińska przeprosiła mnie za swój gniew.

(chwila przerwy)

Upiekła mi ciasto i powiedziała, że jestem dla niej jak syn.

(odgłos kroków)

I wszystko byłoby dobrze, ale okazało się, że listwa nie działa. Uaktywniało się ją z poziomu telefonu, aplikacją na Androida, którą również ściągało się z forum na dark webie. Komunikacja między aplikacją a urządzeniem nagrywającym była bez zarzutu; po prostu nic nie nagrywało, wysyłało na telefon puste pliki. Najprawdopodobniej zepsuty był mikrofon. Musiałem dostać się do domu Bugajskiego jeszcze raz. Niby wiedziałem, że sąd może nie uznać dowodów z podsłuchu, co Bugajski pewnie wytoczy na sprawie, ale wiesz co? Robienie na kimś wrażenia, bycie akceptowanym i kochanym tak śmiesznie uzależnia, dużo szybciej niż wódka. Usłyszałeś kiedyś od kogoś, że jesteś wspaniały?

(śmiech)

Pewnie dlatego uzależniłeś się od wódki. Zresztą naprawdę w dupie to mam, dlaczego jesteś, kim jesteś. Kiedyś wyobrażałem sobie, że musi stać za tym jakaś straszna tajemnica. Krzywda, którą ktoś ci wyrządził, może dziadek, nie wiem.

Ale teraz wiem, że nie ma żadnej tajemnicy.

(przerwa)

Po prostu jesteś śmieciem, tato.

(śmiech, zakłócenia)

…wiedziałem, że numer z kablówką nie przejdzie za drugim razem. Nawet Bugajski nie był tak pijany i głupi. Musiałem się do niego włamać.

Obserwowałem posesję przez parę dni, starając się poznać jego zwyczaje, rytm dnia. Raz żona wyszła przed dom, zapytała, czego szukam. Nie rozpoznała mnie. Ta moja obserwacja dała niewiele. Trudno było mi rozgryźć, kiedy Bugajski tak naprawdę jest w domu, a kiedy go nie ma. Czas uciekał, potrzebowaliśmy nagrań, okienko się zamykało. W końcu zdecydowałem, że wejdę do Bugajskiego w nocy, gdy będzie spał, podmienię listwę i ucieknę.

O Zbyszku już nie myślałem. Nie odbierałem jego telefonów, nie odpisywałem na wiadomości. Chciałem się od niego jak najszybciej odciąć. Był zdziwiony, że go olewam, tym bardziej że, jak pisał, miał dla mnie kolejne pieniądze. Ja w ogóle przestałem o nich myśleć. Istotne było tu i teraz.

Nie byłem sam.

Pierwszy raz w życiu. W domu zawsze byłem sam, jedyne, co łączyło mnie z mamą, to cały ten ból, na który nas skazywałeś.

To było, nie wiem, jakoś o pierwszej w nocy. Bugajscy już dawno pogasili światła. Pamiętałem, że mają w domu oranżerię, z uchylonymi drzwiami balkonowymi. U Ewy znalazłem latarkę czołówkę i rękawiczki. To było naprawdę głupie, wiem. Druga listwa działała, sprawdziłem przed wyjściem.

Pamiętam totalną ciszę, a potem szczekanie psa, gdzieś z oddali. Przeskoczyłem na działkę Bugajskiego przez ogrodzenie, od strony drogi. Zeskakując z murku, potknąłem się i wyłożyłem jak długi. Pies zaczął szczekać jeszcze głośniej. W salonie Bugajskiego zapaliło się światło. Zauważył mnie od razu. Gdy szedł w moją stronę, zastygłem, nie wiedziałem zupełnie, co mam zrobić. Bugajski był wściekły, ale też przerażony. Szarpał mnie, wrzeszczał, ale mnie nie uderzył. Jego żona też wrzeszczała – żeby zadzwonił po policję. Zamiast tego zadzwonił do Kurzyny. Krzyczał: mam tu takiego chujka, Żydka takiego, takiego z „Wyborczej” geja, przyjedź tutaj, szybko, nie wiem, co z nim zrobić. Bałem się, bo oboje byli ewidentnie nieobliczalni.

Jednak dalsza część wieczoru była nudna i głupia. Po jakiejś półgodzinie pod dom Bugajskiego podjechały ogry Sławka Kurzyny. Bez słowa zaprowadziły mnie do samochodu. Na pytanie Bugajskiego, czy zrobią ze mną porządek, jeden z nich, Tomeczek, pokiwał głową.

Zatrzymaliśmy się pod miastem na jakiejś stacji benzynowej, wysiedliśmy, i wtedy taki wysoki dał mi w twarz, mocno, z otwartej dłoni, z nosa poszło trochę krwi. Tomeczek powiedział temu, który mnie uderzył, żeby przestał.

Zapytał mnie, co jest grane. Odparłem, że już z nimi nie pracuję.

Przez chwilę po prostu stali, nie wiedząc, co powiedzieć. Potem Tomeczek otrzepał ręce, rzucił coś w stylu: nie odpierdalaj, i puścił mnie wolno. Zacząłem iść z powrotem, poboczem, w kierunku Podkowy. Po jakichś piętnastu minutach zadzwonił Zbyszek. Nie odebrałem; chciałem dodać jego numer do blokowanych, ale w końcu tego nie zrobiłem, nie wiem czemu. Wydawało mi się to zbyt radykalne? Nawet teraz zastanawiam się nad tą jedną sekundą, gdy mój palec zawisł nad czerwonym napisem „blokuj użytkownika”. Wszystko byłoby inaczej. A może wcale nie? W każdym razie nie miałem już więcej żadnego kontaktu ani ze Zbyszkiem, ani z Kurzyną, ani z jego ludźmi.

(kolejna przerwa, odgłos zapalania papierosa, kroki)

Tak, wiem, cała ta historia wydaje ci się nieprawdopodobna. Po co miałbym to wszystko robić? Teraz już wiem po co. Zasłona musiała zostać zerwana, aby pokazać mi wszystko w całej okazałości. Depresja to inne określenie na prawdę, tato. Nic więcej, nic mniej. Tabletki mogą wyrównywać chemię w mózgu, chociaż epizody, kiedy je brałem… nieważne. Byłem jeszcze mniej mężczyzną, o ile to w ogóle możliwe. Idąc do Podkowy, jeszcze miałem nadzieję, że rzeczywistość jest inna. Że jest w niej coś, co nazywamy sensem i miłością. Ale niczego takiego nie ma. Jest tylko wielki dół. Znasz to miejsce, tato. Jesteś tam. Wydaje ci się, że bezpiecznie stoisz na krawędzi, ale już dawno spadłeś.

Dowiedziała się o wszystkim zaraz potem.

Przez chwilę jeszcze wyobrażałem sobie różne rzeczy, ale wyobraźnia to tylko wyobraźnia. Mózg to taka pyrkająca na gazie zupa, na jej powierzchni pękają co chwila pojedyncze bąble, w tych bąblach są jakieś wizje i plany, pozbawione jakiegokolwiek znaczenia, i tyle, topimy się w tej zupie, a potem naprawdę umieramy i nas nie ma, i cześć.

Gdy doszedłem do domu, były zmartwione, Brzezińska i Ewa. Czekały na mnie, siedząc w kuchni, paląc i wpatrując się w okno. To było miłe: widzieć, że ktoś na ciebie czeka i się martwi. Opowiedziałem im, co się stało, i skłamałem, że ludzie Kurzyny zawlekli mnie do lasu, grozili śmiercią, powiedzieli, że mnie zakopią. Zaschnięta krew pod nosem i siniak na kości policzkowej dodawały tej opowieści minimum realizmu. Następnego dnia stwierdziłem, że wrócę do Bugajskiego po raz trzeci. Tym razem zaczęła mi to odradzać sama Brzezińska. Wątpiła, czy mi się uda, poza tym burmistrz Podkowy zaprosił ją na spotkanie. Nie wiem, czy miało to jakikolwiek związek z moimi wizytami u Bugajskiego, w każdym razie włożyła swoje najlepsze ubranie i poszła. Wróciła z mieszanymi uczuciami. Podobno burmistrz gwarantował jej, że noclegownia zostanie przeniesiona do komunalnego budynku w Pruszkowie.

Do trzech razy sztuka, pomyślałem. Wystarczy tym razem naprawdę poczekać, w dobrym miejscu, aż Bugajski wyjedzie. Przecież nie może siedzieć pijany przed telewizorem całą dobę. Jego dom graniczył z lasem; przeszedłem za pierwszą linię drzew, tak by nie tracić budynku z pola widzenia. Czekałem tak kilka godzin, w końcu Bugajski wsiadł do samochodu i ruszył przed siebie. Pobiegłem w kierunku ogrodzenia, przeskoczyłem je i tym razem podszedłem do domu Bugajskiego od frontu. Zapukałem do drzwi i powiedziałem, że jestem z firmy telekomunikacyjnej. Bugajska zgłupiała. Chyba nawet nie była pijana, ale fakt, że ktoś, kto parę dni temu próbował włamać się jej do domu, po prostu przyłazi do niej w biały dzień, nie mieścił się jej w głowie.

Wszedłem do środka, nawet poprosiłem ją bezczelnie o herbatę. Po prostu wyjąłem felerną listwę, założyłem dobrą, wziąłem łyk herbaty i wyszedłem.

To jest jakaś biedna kobieta. Szkoda mi jej.

Pamiętam, że wieczorem świętowaliśmy. Ewa przyniosła tort z Werandy, jedynej kawiarni w Podkowie. Piliśmy nalewkę, graliśmy w karty. Brzezińska opowiadała głupie i sprośne dowcipy, żaden nie był śmieszny, ale się śmialiśmy. To był ostatni dobry wieczór.

Następnego dnia u Bugajskiego był Sławek Kurzyna i burmistrz Podkowy Leśnej. Jak gdyby nigdy nic odbyli długą rozmowę, w której wytłumaczyli cały schemat przejęcia od gminy pałacyku Kasyno. Cała rozmowa zapisała się od razu w moim telefonie. Urządzenie było naprawdę niezłej jakości.

(przerwa)

Byłem wtedy w łazience. Pamiętam.

(przerwa)

Kurwa, gdybym dodał go wtedy do blokowanych. Ale skoro wszystko w naszym życiu zależy od tak drobnych spraw, to znaczy, że… że po prostu jesteśmy skazani na to, co nas spotyka, bo nigdy nie upilnujemy…

(przerwa) Telefon rozpoczął nagrywanie i wydał głośny dźwięk. Ewa spojrzała na wyświetlacz, na którym, traf chciał, był esemes od Zbyszka. „Pogadajmy jeszcze raz. Nie rób nic głupiego. Gigaplex ma dla Ciebie forsę. Im naprawdę zależy”.

(śmiech)

To takie głupie, naprawdę.

Gdy wyszedłem z łazienki, płakała. Kazała mi się wynosić. Zacząłem się tłumaczyć, że ta współpraca była błędem, że właśnie to przerwałem, że nie mam już z nimi nic wspólnego, że ją kocham, że jest moim jedynym przyjacielem. Wszystkie te rzeczy, których tak bardzo bałem się mówić, były tylko ślepakami wypuszczanymi w powietrze.

Rzuciła we mnie kubkiem, który przeleciał obok mojej głowy i rozbił się o ścianę. Nie wiem, czy widziałem kiedyś kogoś aż tak wściekłego, nawet ciebie. Pluła, gdy mówiła, aż poczerwieniała, myślałem, że coś jej się stanie. Wreszcie zamilkła. Sztorm przeszedł. Zacząłem znowu mówić, wyznałem wszystko od początku do końca.

Powiedziała mi, że się mną brzydzi.

Odpowiedziałem, że też się sobą brzydzę.

Odparła, że słusznie.

I już nie było żadnej zasłony. Już wszystko rozumiałem. Tu nie chodziło o moje szczęście, o nowy początek, o szansę. To wszystko było tylko po to, by postawić kropkę.

Powiedziała, że… że obiecała sobie już nigdy więcej nie dać się oszukać i zdradzić.

Jesteś jedyną osobą, dla której coś znaczę, powiedziałem jej.

Już nie jestem, odparła.

Ja… ja pojadę do Warszawy i zadzwonię za jakiś czas, powiedziałem.

Nie, już nigdy więcej do mnie nie zadzwonisz, odparła. A jeśli się nie wyniesiesz w ciągu minuty, zadzwonię po policję.

(przerwa, cichy szloch, jakieś dwie minuty ciszy)

To straszne, to są najprostsze obwody w mózgu, tato. Pies Pawłowa. Postaw psu miskę z żarciem. A potem postaw pustą. A potem sam po raz pierwszy powąchaj pomarańczę.

Nikt nigdy mi nie powiedział, że jestem okej taki, jaki jestem.

Nikt nigdy nie zaakceptował mnie takiego, jakim jestem.

Opowiadałem ci to, a ty zacząłeś coś bredzić, tato. Próbowałeś dać mi jakąś debilną dobrą radę. Naprawdę sam nie wiedziałeś, co mówisz, twoje słowa turlały się po stole. Zacząłem być zły i zmęczony. Nic do ciebie nie dotarło. Mówiłeś: może spróbuj jeszcze raz z Kingą, może to nie było to, można do siebie wrócić po różnych przejściach.

(przerwa)

Głupi kutasie.

(przerwa)

Nie mam nawet na to przekleństw, a i tak nigdy nie byłem dobry w przeklinaniu, musiałem się do tego zmuszać, nawet teraz się zmuszam.

Taka prawdziwa samotność to jak bycie nabitym na pal.

Może to nadęte, co gadam, nie wiem. Zawsze byłem trochę nadęty. Może dlatego nie umiem opowiadać kawałów. Nie to co ty.

Oczywiście próbowałem do niej dzwonić. Dzwoniłem do niej kilkadziesiąt razy, pisałem też wiadomości. Ale zablokowała mój telefon. Było po wszystkim.

Stało się coś strasznego, tato.

Zapytałeś mnie dziś wieczorem, czy taka głupota – użyłeś tego słowa, „głupota” – czy to jest coś strasznego.

Oczywiście, co innego mogłeś powiedzieć?

Nie, nie to, odparłem.

Urodziłem się, i to jest to coś strasznego.

W ogóle mnie nie zrozumiałeś. Patrzyłeś na mnie, jakbym był głupi. Zawsze patrzysz na mnie, jakbym był głupi.

Wypadki potoczyły się szybko. Jeszcze dzwoniłem, jeszcze pisałem. Ale w domu już nie mogłem wytrzymać, ból był nie do zniesienia.

Kinga była na jakiejś konferencji. Śmieszne, że już nigdy jej nie zobaczę. Może mógłbym ją przeprosić. Ale tak naprawdę nie jestem jej nic winien. Nikt nie jest nic winien nikomu, tato, chyba, tak mi się wydaje. Żeby istniały jakieś prawdziwe długi, zobowiązania, musiałby być jakiś jeden, obiektywy, integralny punkt odniesienia. A niczego takiego nie ma.

Wrócić do punktu wyjścia – to jedyne, co można zrobić.

Wrócić do domu.

Dla ciebie to bardzo dobrze, że piłeś. Nigdy nie miałeś nawet czasu, żeby się nad tym zastanowić, rozejrzeć się. Zobaczyć, że czerń, pustka, smoła zawsze czają się w kącikach oczu, w rogach kadru. Są wszędzie, idą za nami, tato, bo właśnie z tego jesteśmy.

(kilka minut przerwy)

Nie umiałem się nawet, kurwa, pociąć. Nie umiem dobrze pociąć chleba na kromki, a co dopiero żył. Leki, zjadłem ich dużo. Zadziałały szybko, zrobiłem się miękki. Leżałem na podłodze, patrzyłem, jak wycieka krew, wiedziałem, że dzieje się to zbyt wolno. Być może leżałem w miejscu, w którym umierała Stanisława Bednarek. Popatrzyłem na sufit.

Wisiała tam, przyczepiona jak pająk. Przysięgam, że ją widziałem.

Pokiwała głową. Ona też o tym wiedziała.

O smole w kącikach oczu.

I śmieszne było to, że nawet wtedy patrzyłem na telefon i łudziłem się, że może jednak, że może Ewa jeszcze zadzwoni. Powie, że się myliła. Mamy jeszcze szansę, dziwny Piotrku. Może się pomyliłeś, ale znam twoje dobre, dziwne serce.

Tak by powiedziała.

Tylko czy to by mnie uratowało?

Zastanawiałem się nad tym i powiem ci, że nie wiem.

Uratował mnie Loluś, chciał się dowiedzieć, czemu od dwóch tygodni nie odbieram od niego telefonu. A ja zostawiłem otwarte drzwi do mieszkania. Widzisz, jaka głupota. Był jeszcze bardziej nieporadny i chaotyczny ode mnie. Ściągnął z łóżka prześcieradła, obwiązał mi nimi ręce i zaczął obsypywać mnie rzeczami z zamrażarki; pół zafoliowanego kurczaka uderzyło mnie w głowę.

To był moment, w którym wstałeś, zacząłeś wrzeszczeć na całą restaurację, kolebiąc się z boku na bok. Byłeś wstrętnie, żałośnie schlany.

Durniu jeden, krzyczałeś.

Co ty opowiadasz, o czym ty mówisz!

Jak możesz mówić takie rzeczy swojemu ojcu! Swojej mamie, jak możesz!

Plułeś, gdy krzyczałeś, tato.

Daliśmy ci wszystko, nigdy nic nie umiałeś uszanować! Rodziny, pracy, małżeństwa! Odebrałeś moje słowa jako zamach na ciebie. Kpinę, atak, szantaż. Dla ciebie wszystko jest o tobie.

Ja nie miałem już miejsca na więcej uczuć. Pod bluzą, na nadgarstkach były niedbale zawiązane przez Lolusia bandaże. Mógłbyś je zobaczyć, gdybyś tylko chciał. Ale nie zauważyłeś ich przez bite dwie godziny.

Było mi wszystko jedno. Po prostu chciałem, żebyś się zamknął. W końcu wszedłem na stół. Pamiętasz? Nie pamiętasz.

Zrzuciłem na ziemię talerze z zimnym żarciem, szklanki, sztućce. Nie wiem, czy coś się rozbiło.

Kazałem ci na siebie popatrzeć i rzeczywiście na moment się zamknąłeś. Podniosłeś głowę, a wtedy powiedziałem ci, że to już koniec. Zakwiliłeś, cała twoja twarz przeciekała, jakby twój organizm postanowił się odwodnić. Nagle zrozumiałeś. Twoja zasłona też opadała. Powiedziałeś takie dziwne zdanie, bardzo niezgrabnie, być może pierwszy raz w życiu: potrzebujesz pomocy, synku.

Podszedł do nas pracownik knajpy, azjatycki dziadek. Podał mi rękę. Zszedłem ze stolika, ostrożnie. Czułem w sobie coś dziwnego, nie wiem, czy dumę, czy siłę; niektórzy z gości wstali, jakby sami chcieli wejść na swoje stoliki, porwani bezcelowym impulsem, ale powstrzymywał ich jednak lęk przed zrobieniem z siebie idioty. Dziadek poprosił, bardzo grzecznie, abyśmy więcej tam nie przychodzili.

Pokiwałem głową. Wyjąłem z portfela pieniądze i wyszedłem z restauracji, przed tobą, nie patrząc na ciebie. W plecaku miałem linę. Wciąż ją mam. Czeka na mnie.

Kupiłem ją w sklepie z artykułami meblowymi. Kilka metrów grubej jutowej liny, taniej, trzy złote za metr.

Tak będzie najlepiej i najszybciej.

Wybiegłeś za mną, krzyczałeś. Bezładne, pojedyncze wyrazy: przestań, stop, co ty robisz. Przyśpieszyłem kroku, wsiadłem do pierwszej lepszej taksówki. Ruszyłem w stronę dworca, zostawiając cię, wrzeszczącego, na krawężniku. Żałosny, biedny pajac. Już po wszystkim, tato.

Droga na Centralny trwała chwilę, ale wystarczyło, żeby moje myśli stały się przerażająco jasne. Moja głowa była jasno rozświetlonym, pustym pokojem. Pewnie nie znasz tego przypisywanego Jungowi testu. Jest niby banalny, ale uważaj, bo ma w sobie coś prawdziwego.

Posłuchaj, to naprawdę zabawne.

Musisz pomyśleć kolor; zapamiętaj pierwszy, jaki przyjdzie ci do głowy. Potem musisz pomyśleć o zwierzęciu. Potem – wyobrazić sobie zbiornik wodny: jezioro, rzekę, ocean, basen. A na koniec pomyśleć o białym pokoju, pozbawionym okien i drzwi, zupełnie pustym.

Kolor symbolizuje to, jak widzisz samego siebie. Zwierzęta – jak widzisz innych ludzi. Zbiornik wodny – symbolizuje twoje życie seksualne. Biały pokój – to, co czujesz, myśląc o nim – to twoje uczucia względem własnej śmierci.

Ten test zrobiła mi po raz pierwszy Ula, lata temu.

Odpowiedziałem: szary, świnia, kałuża, spokój.

Gdy wysiadłem pod dworcem, usłyszałem twój głos. Byłeś na tyle trzeźwy i na tyle przestraszony, aby pojechać za mną. Zdziwiony patrzyłem, jak biegniesz w moim kierunku, prosząc, abym poczekał.

Dopadłeś do mnie i zacząłeś szarpać. Nie gadaj takich głupot, krzyczałeś. Zacząłeś bredzić, że wszystko będzie dobrze i że się poukłada. Że to trzeba „na spokojnie usiąść, porozmawiać”. Byłeś chamski i męczący. Poświęciłem ci już tyle czasu, opowiedziałem ci wszystko, chociaż wcale na to nie zasługiwałeś, a ty postanowiłeś jeszcze pojechać za mną, kompletnie pijany, żeby bełkotać mi w twarz.

Odepchnąłem cię, odwróciłem się i poszedłem w stronę dworca. Ruszyłeś za mną. Znowu zaczęliśmy się szarpać, tym razem w drzwiach. Podszedł do nas ochroniarz, krzyknął, żebyśmy się uspokoili, bo inaczej pójdzie po policję. To było jeszcze bardziej żałosne niż to, co stało się w restauracji. Próbowałeś mnie bić. Byłeś ogłupiały, jak kot, w którego rzucono petardą. Bluzgałeś, machałeś bezładnie łapami. W końcu trafiłeś mnie w twarz, nawet mocno, coś mi chrupnęło pod okiem, a wtedy ochroniarz stanął między nami, pytając, o co ci chodzi, zwracając się do ciebie per „człowieku”.

Ruszyłem szybko w stronę peronu WKD, do pociągu miałem jakieś pięć minut. Ty wyrwałeś się ochroniarzowi i pobiegłeś za mną. Miałem już tego dość, byłem wściekły na siebie, że w ogóle wpadłem na pomysł, aby się z tobą spotkać.

Mówiłem ci: wszystko ci przypomnę.

Ruszyłeś za mną pustym korytarzem, nie było nikogo, kto mógłby cię zatrzymać, nikogo, o czyje nogi mógłbyś się potknąć. Podbiegłeś do mnie na wysokości zamkniętego chińskiego baru. Złapałeś mnie jeszcze raz. Zaczęliśmy się szarpać, przewróciłeś mnie na ziemię. Może byłem słabszy od ciebie, ale byłem trzeźwy. Wysunąłem się spod ciebie, ty wstałeś, próbując ściągnąć mnie w dół. Szarpnąłeś mnie za kurtkę, z całej siły, urwałeś mi guzik.

Wybełkotałeś, że chcesz mi oddać portfel. Ale ja nie potrzebowałem już pieniędzy ani dokumentów. Złapałem cię za sweter i cisnąłem o metalową roletę; zaskoczyło mnie, jak łatwo mi to poszło. Tak cię zostawiłem i pobiegłem w stronę pociągu, trzymając plecak, w którym była tylko lina i telefon…

(chwila przerwy, śmiech)

Telefon, który zaraz się rozładuje. Byłem lekki i pewny tego, co robię. Pociąg stał na peronie. Minąłem pierwszy wagon, wsiadłem do następnego. Ruszył. Usiadłem na końcu przedziału. Dopiero na następnej stacji okazało się, że wsiadłeś do pierwszego wagonu. Nie słyszałem twoich krzyków. Gdy pociąg zatrzymał się na Ochocie, wybiegłeś na peron. Próbowałeś wejść do mojego wagonu, rzuciłeś się na stojącego w drzwiach konduktora, który wypchnął cię z powrotem na peron. Widziałem cię przez szybę, po raz ostatni, jak próbujesz się podnieść, żałosny jak zwykle.

Jak pies.

Nie szkoda mi Kingi. Jej to pomoże. Gdybym nie zdecydował się odejść, rozstawałaby się ze mną jeszcze przez najbliższych parę lat.

Nie wiem, czy szkoda mi mamy. To będzie dla niej straszne, ale nie mogę się dalej męczyć ze względu na nią.

Na pewno szkoda mi Uli. Będzie żyła z moją decyzją już zawsze. Jest dobrą osobą, której prawie w ogóle nie poświęcałem czasu. Jakbym karał ją za ciebie.

(przerwa)

Siostra, bardzo cię przepraszam.

Muszę kończyć, tato.

(przerwa)

W sumie nie obchodzi mnie to, czy tego posłuchasz. Czy ktoś znajdzie ten telefon.

Jestem wyczerpany nienawiścią do ciebie. Bo nie powiedziałem ci tego wystarczająco wyraźnie. Jesteś złem, które mnie spotkało. Powiedziałem Ewie o tobie, powiedziałem, że mój ojciec jest człowiekiem, który tylko pił, męczył nas, wrzeszczał, straszył, niszczył. Nie robił nic innego. Całe jego życie sprowadzało się do wyrządzania nam tępego, uporczywego, hałaśliwego zła.

Odparła, że jej ojciec pijany kładł się z nią do łóżka i zasypiał, trzymając łapy na jej plecach, brzuchu. Nie posunął się dalej, ale to wystarczyło, by go znienawidziła, by cieszyła się, że umarł, by nie poszła na jego pogrzeb.

Ty może nie właziłeś do mojego łóżka, ale wciąż trzymałeś na mnie łapy.

Zmusiłeś mnie, żebym przez całe życie patrzył na twoją głupotę, żeby była ona moim głównym spektaklem. Nigdy nie mogłem odwrócić wzroku.

Wszystko, za pomocą czego próbowałem od ciebie uciec, spaliłeś w tamtej beczce.

Pewnie takiej nienawiści, jaką czuję, jest mnóstwo. Synowie nienawidzą ojców, córki matek. Krzywda leje się strumieniami. Człowiek potrafi tylko to.

(pauza)

Niczego od nikogo nie chciałem. A już na pewno od ciebie.

(pauza)

Jest już po wszystkim.

(pauza, zakłócenie)

Wracamy do domu. Wracam do domu.

Pa.

(koniec nagrania)

Informacja zwrotna

Kac to ból.

Ból to prawda.

Przyszedłem tu parę dni temu. Wpuściły mnie, nie wiem dlaczego, ja bym siebie nie wpuścił. Coś pamiętam, pojedyncze obrazy, wyjście z komendy, Karłowicza, który wołał, próbował za mną iść; sklep. Chciałem być u siebie, cokolwiek to znaczy. I pamiętam, że z jakiegoś powodu nie chciałem umrzeć. Gdybym chciał umrzeć, zostałbym w mieszkaniu, ale przyszedłem tutaj.

Dały mi spokój. Raz Ula postawiła mi pod drzwiami kanapki. Otworzyłem drzwi, wniosłem je do środka. Potem wszystko się urwało. Teraz się budzę. Ból jest potworny. Patrzę na zegarek. Godzina nic mi nie mówi. Dopiero gdy patrzę na leżące pod ścianą kanapki, na pokrywającą je cienką warstwę pleśni, rozumiem, że przyszedłem tu kilka dni temu. Obok, częściowo na ścianie, częściowo na podłodze, zaschnięta plama rzygów. Bije od niej potworny smród.

Gra jakaś muzyka, na początku nie mogę jej rozpoznać, jest jakimś bezładnym, bełkotliwym rzężeniem. Dopiero po dłuższym czasie mózg nadaje jej sens. Metallica, The Unforgiven. Chyba zapętlone. Kurwa. Czy one od kilku dni musiały słuchać w kółko ballad Metalliki?

Gdy wstaję, ból wali mnie pięścią w czoło. Wyłączam muzykę, z trudem, przez chwilę zupełnie nie wiem, jak to zrobić. Potykam się o butelkę po whisky. Żołądek mam pełen tlącej się waty szklanej.

Siadam na ziemi i zaczynam wyć; to dzieje się samo. Pogłaśniam muzykę, żeby nie słyszały.

Zrobiłem to, co mój ojciec. A mój ojciec robił pewnie to samo, co jego ojciec. Nie wiem. Za to nareszcie pamiętam już wszystko.

Pamiętam, jak Piotrek stoi na stole, w restauracji, patrzy na mnie i mówi, że mnie nienawidzi. Mnie interesuje jednak tylko to, żeby zszedł ze stołu i przestał się wygłupiać.

Pamiętam, jak siedzę z Jadźką w Starbucksie na dworcu. Mamy rozlepiać ogłoszenia o zaginięciu; za chwilę znajdę zakrwawiony portfel Piotrka. Da mi go właściciel budy z chińską smażeliną.

– Uwielbiam Starbucksa. – Stukam paznokciem w wielki, brzydki kubek.

Jadźka nie lubi sieciowych kawiarni, bo jest z pokolenia, w którym kawę pije się w domu. Jej kawa jest biała i przestygła.

Ktoś do niej dzwoni, wychodzi na chwilę, odebrać.

Wyciągam z kieszeni setkę rudej, kupioną za całe dziesięć złotych w Alkoholach Świata, odkręcam, wlewam zawartość do środka. Trochę drżą mi ręce, ale wiem, że zaraz wszystko będzie w porządku.

– Dają na wiadra. Do takiej ilości kofeiny nigdy nie idzie się przyzwyczaić. Od razu mam poty, migotanie komór. Prawie jak wóda – śmieję się, gdy Jadźka wraca. Czuje zapach, na pewno, ale nic nie mówi. Może wmawia sobie, że to złudzenie, przecież często czujemy alkohol, my, pijacy w leczeniu, przecież wszystkich posądzamy o to, że są pijani. Dopijam kawę; gdy wstaję, jestem pijany. Pamiętam.

Pamiętam wieczór parę dni później, gdy po grupie jedziemy do Podkowy, Jadzia i ja. Odwiedzimy Bugajskiego, a potem pójdziemy pod dom Brzezińskiej. Wtedy już się nie krępuję. W kieszeni mam dwie setki rudej, gotowe i ciepłe, jak rewolwery.

– Marcin, kurwa! – mówi Jadźka, starając się jednocześnie patrzeć na drogę. Mijamy właśnie Blue City.

– Przepraszam, Jadzia. Ale ja nie potrafię.

Alkohol spływa mi po gardle, i to jest ten moment, w którym jest dobry, jak balsam.

Gdy na mnie patrzy, nie ma w oczach krytyki; ona mnie rozumie; ona chce, żebym poczuł się lepiej.

– Musisz znaleźć jakiś cel. Powtórz jeszcze raz kroki. Może zacznij od początku. Tu jest ta siła, kurczę.

Maca ręką okolice siedzenia w poszukiwaniu papierosów. Znajduje paczkę cienkich L&M-ów, wyciągam dwa, zapalam, podaję jej jednego. Palimy sobie tak, bez otwierania okna, bo po co. Lepiej się wędzić.

– Mówisz do siebie, Jadzia, a nie do mnie.

– Nie, mówię do ciebie, bo ja się dziś nie napiłam.

Pamiętam, jak przychodzimy do Bugajskiego. On za chwilę opowie, jak mój syn włamał się do niego na posesję, a następnie zacznie wrzeszczeć, nazywać go Żydem z „Gazety Wyborczej”.

– Napiją się państwo czegoś? – proponuje, pokazując na karafkę.

– Może herbaty – odpowiada Jadźka.

– Nic mocniejszego? – pyta, biorąc karafkę do ręki i patrząc na Jadzię z czymś w rodzaju głupiego uznania.

Szklanka zawisa mi tuż przed oczyma, przypomina bombkę na choince. Zapach jest gęsty, zbożowy, słodki.

– Dziękuję, nie piję, ja jestem alkoholiczką – tłumaczy Jadźka.

Bugajski puszcza to mimo uszu.

– To może pan? – Pokazuje mi karafkę. Wygląda jak ogromna złota planeta.

– A ja tak. Ja poproszę – mówię.

Pamiętam, że kiedy stoimy pod domem Brzezińskiej, jestem już kompletnie pijany.

– To na pewno tutaj? – pytam Jadźkę. Kiwa głową. Jest zdenerwowana. Prosi mnie, abyśmy wrócili do Warszawy. Odwiezie mnie do domu, zadzwoni jutro. Pójdzie ze mną na mityng. Ale ja przecież muszę się czegoś dowiedzieć. Naciskam furtkę; klamka ustępuje, tylko strasznie przy tym skrzypi. Podwórko jest zaniedbane i głuche.

– Nikogo nie ma, Marcin, wracamy – mówi Jadzia.

– Muszę się czegoś dowiedzieć, Jadzia. – Idę w kierunku drzwi wejściowych. Wchodzę po schodkach, trzymając się zimnej, metalowej poręczy. Obok nich leżą plastikowe worki z grabionymi liśćmi, ułożone w równy rząd, narzędzia, kartony ze szmelcem.

– Ona śpi, Marcin. Chodźmy – prosi Jadźka.

– Jak śpi, to ją obudzimy. – Walę w drzwi, raz, drugi, trzeci. Głuchy odgłos drewna.

Muszę przytrzymać się poręczy przy schodach, bo zaraz się przewrócę.

Drzwi są otwarte. Ze środka uderza grzybi, stęchły zapach. I jeszcze więcej ciemnej pustki. W razie gdybym narzekał, że mam jej za mało.

– Marcin, co ty robisz? – pyta.

Pamiętam to uczucie, że zupełnie jej nie potrzebuję, że nie wiem, co ona tu robi, że tylko mi przeszkadza, stara, głupia, gruba kurwa, przeszkadza mi znaleźć mojego kochanego syna.

– Jedźmy do domu. Wrócimy tu jutro – prosi.

Pamiętam, że ledwo chodzę. Że mam jej naprawdę dosyć. Że staje się moim wrogiem szybciej, niż jestem to w stanie przetworzyć. Pamiętam, że podchodzę do niej i walę ją z całej siły w gębę, z prostego, jak chłopa, a ona przewraca się na ziemię.

– Zamknij się, kurwo – rozkazuję jej.

I pamiętam, że Jadzia leży na ziemi. A ja zdaję sobie sprawę z tego, co zrobiłem. Krew zalała jej twarz, okulary zsunęły się z uszu. Ale jest przytomna. Patrzy gdzieś w pustkę, na niebo. Bardzo delikatnie dotykam jej głowy. Jest chłodna. Włosy ma sztywne i lepkie.

– Jadzia, to nie ja, przepraszam – mówię jej. Milczy.

– Musimy jechać do szpitala, Jadzia.

Podnosi się z ziemi, powoli, opierając się na łokciach. Jest w szoku. Prycha jak podtopiony pies, a gdy to robi, z nosa pryska jej krew. A ja zaczynam płakać. Jadzia, to nie ja, przepraszam.

To naprawdę nie ja.

Jadzia nic nie mówi. Szuka czegoś w torebce. W końcu wstaje.

Mówię jej, żeby wsiadła do auta. Pijany, ale dziwnie przytomny, znajduję najbliższe pogotowie w nawigacji. Zostawiam ją na izbie przyjęć i uciekam. Śpieszę się tak, że w drzwiach wpadam na wchodzącego do środka lekarza i o mało co nie przewracam go na ziemię. Zostawiam auto na parkingu pogotowia, zamawiam Ubera.

Potem zawiozą ją stamtąd do szpitala na Bródnie, na neurologię.

Nie było żadnych drabów ze złotymi zegarkami. Nikt nie pytał, co robimy. Oni byli w innym czasie, w innej chwili, u Kurzyny w domu, na świątecznej imprezie, która skończyła się dachowaniem na Łazienkowskim. Wspomnienia skleiły się ze sobą w lepszą wersję, taką, którą można samemu sobie wybaczyć.

Ale i tak zostają tylko złamane szczęki, pęknięte kręgosłupy. Trupy synów. Złamane córki i żony.

To moje dziedzictwo.

Potwornie chce mi się pić, ale nie mam siły wstać.

Nikt nie zawiązał przeciwko mnie żadnego spisku. Jedynym członkiem tej tajnej organizacji, mającej spierdolić życie Marcina Kani, jestem ja sam. Nigdy nie stałem po stronie prawdy. Uciekałem od niej za każdym razem, gdy pojawiała się na horyzoncie.

Pamiętam, jak siedzę u Kingi.

Gdy stawia na stoliku butelkę wina, biorę potężny łyk, automatycznie, nie wiedzieć czemu, a po nim kolejny. Wypijam prawie całą butelkę. Pamiętam to jak życie kogoś innego, oglądany w półśnie zamglony film. Kinga prowadzi mnie na kanapę. Zapadam w sen, ciężki, chory, zły. Budzę się, a gdy patrzę na zegarek, rozumiem, że minęły dwie godziny.

– Czego chcesz? – odzywa się Kinga.

– Nie znajdziemy go, jeśli nie będziemy współpracować.

– Chcesz go znaleźć? Jak? Ty nie jesteś w stanie znaleźć własnej nogi.

Pamiętam, jak podjeżdżam razem z przestraszonym Lolusiem na Poznańską, pod klub, w którym są mityngi. Nie jestem jakoś strasznie trafiony, ale systematycznie pociągam z małpki, moczę usta. Wychodzimy, wbijamy się w grupkę palących fajki, zasuszonych pijaków. Patrzą na nas jak na terrorystów. Wiem, że czuć ode mnie. Po chwili zauważam Karłowicza, klepię go w ramię. Właśnie wychodzi na zewnątrz, znajduje w kieszeni paczkę fajek.

– Cześć – mówię do niego jak do kolegi.

– Nie powinieneś przychodzić tu w takim stanie.

– Ale przecież mogę – odpowiadam. – Wystarczy, że nie będę się odzywał.

Pamiętam, że jestem zadowolony z siebie, z tego, jaki jestem sprytny.

Pamiętam Kruszynkę. Pamiętam, że jest już prawie ubrana, rozmazana od płaczu, pamiętam, że stoi w drzwiach mojego mieszkania i mówi:

– Ja zerwałam z Arkiem, jeśli chcesz wiedzieć.

A ja łapię ją za nadgarstek, wciągam z powrotem do mieszkania. Delikatna, ciepła bryza bijąca od pochowanych butelek zaczyna mnie koić.

– Zerwałam z Arkiem, bo chcę być z tobą.

– Niemądrze – odpowiadam.

Pamiętam, jak otwieram szafkę, jak ważę w dłoni butelkę golden loch. Smak jak głos ludu. Woda z karmelowym barwnikiem i spirytusem. Ohydztwo.

– Co robisz? – pyta Kruszynka.

Gdy sobie nalewam, wszystko zmienia się na lepsze. Płyn jest złoty, lekko świeci w półmroku, przypomina stopiony bursztyn. Przysuwam go do nosa, wącham. Tak pachniał mały Jezus, gdy się urodził.

Biorę łyk.

– Marcin, nie pij – prosi Kruszynka.

I jeszcze jeden, i jeszcze. To wcale nie jest niesmaczne, pamiętam. To jest kurewsko pyszne, pamiętam. Tak pięknie pali. Jakbym łykał słońce.

– Marcin, proszę – powtarza.

I pamiętam stypę po pogrzebie Piotrka.

Pamiętam dom pogrzebowy, wystawioną trumnę. Pamiętam łazienkę, pamiętam schowaną w kieszeni małpkę spirytusu, kupioną w myśl zasady, że ekstremalne sytuacje wymagają ekstremalnych reakcji. Po prostu ją wypiłem, najpierw do połowy. Od razu zacząłem wymiotować. Ból, jakbym napił się kwasu, przez dobrą minutę nie mogłem złapać oddechu. Gdy w końcu to zrobiłem, zacząłem znowu rzygać, jeszcze gwałtowniej, i wszystko zaczęło się od początku.

Druga połowa weszła już lepiej.

Zapiłem ją wodą z kranu.

A potem do łazienki weszła Marta, wytarła mi usta, objęła mnie i zaczęła płakać.

Do łazienki wszedł również Szatan, chwilę później. Zobaczył mnie i wyszedł, a ja przez chwilę chciałem ich stamtąd wygonić, nie tylko ludzi z terapii, ale wszystkich, wszystkich żałobników, zostać samemu z tą trumną, wejść do niej, dać się zakopać.

Byłem tak pijany, że Marta musiała zaprowadzić mnie na krzesło.

A potem była msza i był pogrzeb, trumna zjeżdżająca po linach w ziemię. Na stypie, odrobinę trzeźwiejszy, z kubkiem kawy wciśniętym mi na siłę w dłoń przez Martę, pamiętam Kingę, która mówi:

– Chciał się ze mną rozwieść.

Pamiętam dom Bugajskiego, gdy jesteśmy tam po raz drugi, tym razem z Martą; Bugajski leży związany na ziemi, jego żona zawodzi w kuchni, a ja w końcu biorę do rąk jego kryształową karafkę i piję z gwinta, gwałtownie, jakby to był sok, nie czując żadnego alkoholu; może to jest sok, myślę, ale wtedy żar eksploduje mi w żołądku i aż na chwilę muszę usiąść.

Pamięć to prawda.

Prawda to ból.

Ból to kac.

Kac to wszystko, co pozostało.

Chyba tak.

– Halo. – Głos Uli, pukanie do drzwi.

Pewnie Marta kazała jej przyjść, sprawdzić, czy żyję. Podnoszę się z ziemi.

– Nie wchodź tutaj – proszę ją ochrypłym głosem.

Nie próbuje, ale puka jeszcze raz.

– Nie wchodź – powtarzam, prawie bezgłośnie.

Cuchnę błotem, utkwiłem na bagnach. Trudno mi wstać, w ogóle trudno mi się zorientować, czy stoję, czy siedzę. Rozglądam się jeszcze raz dookoła. Fajny Pokój. Brudne ściany, zarzygana wykładzina, stare biurko ze sklejki, na nim komputer, głośniki, butelki. Pod ścianą pozbawiona strun gitara. Na podłodze pryzma rozsypanych kompaktów. Pomiędzy nimi Teatr Lalek, pierwsza płyta, już beze mnie na okładce. I jeszcze więcej butelek.

To wcale nie jest fajny pokój.

Nic nie jest fajne.

Nic nie było fajne przez ostatnich trzydzieści lat.

Zacząłem pić codziennie zaraz po maturze. Gdy zacząłem grać w zespole, piłem od rana. Na początek niewiele, rytualnie. Zęby, kawa, fajka, lufa. Bez tego byłem tak napięty, że nie mogłem mówić ani jeść. W ciele mieszkał kawał grubego drutu.

Otwieram, wychodzę na zewnątrz, wyczołguję się z jamy. Ula patrzy na mnie z odrazą, ale jak ma na mnie patrzeć? Blada, ubrana w czarny podkoszulek i dżinsy, wygląda starzej, poważniej, ładniej, ale też jeszcze bardziej obco niż w swoich wielkich barwnych ciuchach dla przerośniętych dzieci.

– Zamierzasz się tu zabić? – pyta. – Bo ja mam już dosyć śmierci.

Moja głowa wykonuje nieokreślony ruch.

– Nie tylko ciebie boli, zrozum to w końcu – dodaje.

Chcę coś powiedzieć, ale ona rzuca jeszcze:

– Nie przepraszaj. Nic nie mów.

I pokazuje palcem na fotel, na którym leżą ręcznik, czysty podkoszulek, stary, sprany dres. Pod prysznicem potwornie mnie mdli, próbuję zwymiotować, ale z ust lecą tylko gęste strugi kwaśnej śliny. Targa mną chłód, którego nie potrafi odegnać lecący na mnie ukrop. Stoję tak w gorącej, dusznej parze dziesięć minut, piętnaście, pół godziny. Marnuję całą wodę w Warszawie.

Nigdy nic nie było ważniejsze niż chlanie. Nie jestem człowiekiem, jestem pojemnikiem na wódę, wiecznie pustą flaszką. Wszystko inne to były dodatki. Przydarzały się mimochodem, jak rodzina, lub umożliwiały dalsze picie, jak pieniądze; swoją drogą, cała ta forsa to był przypadek, prezent od losu. Po prostu byłem jeszcze w miarę młody, w miarę szczerze uśmiechnięty. Wszystko robiłem intuicyjnie, mimochodem. Nie mogłem znieść czucia czegokolwiek, nawet radości. Nie zatrzymywałem się nawet na moment.

Ta cała terapia, wszystkie próby, zamknięta, otwarta, wszystko było gówno warte. Poszedłem tam po raz pierwszy po tym, gdy spaliłem rzeczy Piotrka. Marta zagroziła rozwodem, pamiętam, po raz kolejny, ale po raz pierwszy powiedziała, że mnie nienawidzi, że stałem się zły. Ja nie chciałem się rozwodzić. Nie chciałem też być zły. W sumie to nie wiem czemu; nie kochałem mojej żony, nie kochałem dzieci; nie kochałem niczego, bo nawet nie wiem, co to znaczy. Nie chciałem tego rozwodu, bo jakaś część mnie wiedziała, że gdy odejdę, od razu zapiję się na śmierć; ta sama część czuła, że jednak odrobinę lepiej jest pić, niż umrzeć.

Ale teraz już wiem, że to błędne przekonanie.

Gdy w końcu wychodzę spod prysznica, jestem cały czerwony, skóra aż mnie parzy. Wycieram się starym, cienkim ręcznikiem. Myję zęby. Wkładam dres i koszulkę. Patrzę w lustro. Wydaję się sobie pożółkły, może to wątroba, może rzeczywiście niedługo umrę. Mam pięćdziesiąt lat. Gaz zabierał młodszych.

W końcu, po wypadku z Robercikiem, wyprowadziłem się do jednego z tych przeklętych mieszkań. Wciąż byłem potworny, ale inny; po trzech miesiącach trzeźwienia w ślepym samozadowoleniu zalewałem Ulę, Piotrka i Martę powtarzanymi jak komunały hasłami, terapeutycznym żargonem, Dezyderatami, dwunastoma krokami, których nigdy nie zrobiłem, a którymi wycierałem sobie codziennie dupę. Byłem z siebie wstrętnie zadowolony. Z tego zadowolenia szybko zacząłem znowu pić, do czego oczywiście nie przyznawałem się na terapii. Byłem całe życie podzielony na dwa: pijanego i skacowanego, więc podzieliłem się na trzy: pijanego, skacowanego i tego na terapii, który udawał, że tamci nie istnieją. To nie był żaden problem. Mogłem dzielić się tak w nieskończoność. Pustka składa się z milionów mniejszych pustek, przynajmniej z pewnego punktu widzenia.

Czy to wszystko? Tak, to już wszystko.

Picie to żadna opowieść. Żadna tajemnica. Żadna chwała.

Mógłbym jeszcze mówić o ojcu, matce, pierwszym seksie, o jakichś zdradach i nadziejach, i o tym, gdy pierwszy raz usłyszałem w Trójce Oddział Zamknięty i zacząłem skakać po pokoju i dosłownie walić głową w ścianę.

Idę na górę. To obcy dom. Mój jest tylko ten zarzygany pokój.

Siedzą we dwie przed telewizorem, Ula i Marta, oglądają jakimś film czy serial. Chłopak i dziewczyna na ekranie rozbierają się i rzucają się na siebie, namiętność idzie w parze z niezgrabnością, ją trochę boli, on sapie, jakby miało mu pęknąć serce. Dobrze to grają, ale nie patrzy się na to dobrze.

– Shipuję ich na maksa – mówi Ula.

– Co to znaczy? – pyta Marta.

– No chcę, żeby byli razem.

– Nie możesz powiedzieć po prostu, kibicuję?

– Kibicuje się piłkarzom. – Ula wzrusza ramionami. – Pary się shipuje.

– No dobra, moim zdaniem oni nie będą na końcu razem.

– Nic ci nie powiem.

– A skąd wiesz?

– Oglądam to trzeci raz.

Marta uśmiecha się do Uli, przyciąga ją do siebie. Ula opiera policzek o jej ramię.

Chłopak siedzi z kumplami w barze ze striptizem, jego koledzy świetnie się bawią, ale on nie bardzo, bo jest zakochany w dziewczynie i o niej myśli. Co za bzdura. W klubach go-go zawsze jest fajnie, nieważne, z kim się człowiek akurat spotyka.

– Posprzątam tam i jadę do domu – mówię.

Marta odwraca się w moją stronę. Patrzy na mnie, jakby patrzyła na nagą ścianę.

– To posprzątaj – odpowiada cicho.

Więc sprzątam. Długo szukam środków czystości, nie wiem, gdzie co jest w tym obcym domu, ale w końcu znajduję. Wracam do Fajnego Pokoju z wiadrem i plastikową miską pełną ścierek i detergentów. Po drodze dostaję drgawek. Muszę się zatrzymać, kucnąć, objąć się ramionami. Potwornie mi zimno, świadomość zanika na ułamki sekund. Kładę się na ziemi. Próbuję złapać oddech. Być może umrę, ale najpierw muszę posprzątać.

Butelki, kiepy, wszystko wpada do stulitrowego worka na śmieci. Gasiłem papierosy prawie wszędzie, na biurku pozostaje smolista smuga. Szkło uderza o siebie. Po chwili zabieram się też do kompaktów. Wrzucam do wora porysowane, nadłamane pudełka. Tool, Sepultura, Metallica, Deep Purple. Cała ta muzyka, czyjaś, moja, nie kochałem nawet tego. Bez wódki nie mogłem zagrać jednego funta. To ona napisała te wszystkie piosenki, również tę cholerną Rosję.

Szoruję biurko, monitor, klawiaturę, fotel, z plam rzygów, szczyn, spermy. Wyciskam brud ze szmaty do wiadra pełnego ciepłej piany. Znowu łapią mnie drgawki. Odpoczywam. Pod ścianą stoją butelki, w których są resztki alkoholu. Zanoszę je do kibla, wylewam zawartość bez jakiegokolwiek uczucia. To nie jest żadna deklaracja.

Leję detergent na wykładzinę. Zaschłe rzygowiny wżarte w materiał cuchną, pewnie przesiąkły aż do klepek. Szoruję szmatą z całych sił, pieką mnie kostki. Od zapachu chemii znowu chce mi się rzygać, w ostatniej chwili wybiegam, trafiam gębą do kibla, coś jednak było w żołądku, trudno powiedzieć co. Na krótki czas tracę świadomość.

Wstaję, sprzątam dalej. Myję ściany. Szoruję każdy zakątek pokoju. Okna. Przetrząsam każdy kąt w poszukiwaniu śmieci. Znajduję ich mnóstwo, kolejne kiepy, folie i paczki po fajkach, zakrętki. Wreszcie ruszam na poszukiwanie odkurzacza.

Po trzech godzinach udaje mi się osiągnąć stan, w którym – chyba – nie śmierdzi.

Wynoszę śmieci na zewnątrz. Jest zimno, znowu zaczynam drżeć. Opieram się o kontener. Łysy placek na środku podwórka pokazuje miejsce, gdzie leży Sproket.

Zawsze niweczył moje plany wejścia tu po cichu, sukinsyn. Im był starszy, tym szczekał zajadlej i głośniej. Kiedy on w końcu zdechnie, myślałem. Żyje dłużej niż ten dom, ledwo widzi, potwornie śmierdzi, zalany ropą, snuje się, sra, przeszkadza. Nie daje mi wejść do mojego własnego domu, kupionego za moje własne pieniądze.

To był świetny pomysł wtedy, nad ranem, by po nocy z Kruszynką i whisky wrzucić mu do karmy stare, znalezione w garażu opakowanie trutki na szczury. Znakomity. Bardzo szybko i cicho zgasł. I potem już nie szczekał, pamiętam.

Niby pijemy, żeby nie czuć. Ale przede wszystkim, żeby nie pamiętać. Mnie się udało zapomnieć. Gdyby ścisnąć te trzydzieści lat, zostawić tylko to, czego jestem świadom, zostałyby trzy, cztery. Wszystko, co złe, schowałem na dolną półkę głowy.

Nie wiem, co mam zrobić dalej. Może znajdę jakąś starą kurtkę. Wrócę do swojego mieszkania.

Wchodzę z powrotem do domu. Na ekranie chłopak mówi dziewczynie, że nie powinni mieszkać razem i w ogóle to chyba mogą zacząć widywać inne osoby.

– Jezu, co za debil – mówi Marta.

– Nie oceniaj go zbyt pochopnie – odpowiada Ula.

Staję za nimi, obie odwracają się w moją stronę.

– Chyba jadę do domu – odzywam się.

– Moim zdaniem nie powinieneś być sam – rzuca Marta po dłuższej chwili.

– Nie, nie. Dam radę.

– To był ostatni raz. – Ula odwraca się do mnie. Patrzy mi w oczy, bez gniewu, ze spokojem.

– Chcemy zrobić z mamą z tego pokoju biuro. Nie ma sensu wynajmować pomieszczenia na agencję, skoro wszystko może być tutaj. Zbędne koszty.

Kiwam głową.

Dziewczyna na ekranie siedzi sama w pokoju, patrzy w okno i płacze.

– Po co ona płacze za tym debilem? – dziwi się Marta.

– On nie jest debilem – mówię, ale nikt mnie nie słucha.

Następnie wstaje, prowadzi mnie za rękę, popycha na kanapę.

– Nie, nie zasługuję na to – wypada ze mnie.

Próbuję stawiać opór, ale nie mam siły.

Siadam pomiędzy nimi. Kanapa jest duża, wygodna, być może sam ją kupiłem; tylko kiedy?

– Już nic nie jesteśmy sobie winni, Marcin – stwierdza moja żona. – Być może tak trzeba do tego podejść.

– Nie rozumiem.

– Zostaliśmy sami, na spalonej ziemi – odpowiada.

Skądś znam ten tekst. Chyba cytuje jakiś utwór. Patrzę na nią.

„Zostaliśmy sami, na spalonej ziemi, za ostatnim mostem. Nikogo już nie ma, życie jest za nami, kocham cię jak Rosję”.

– To tak strasznie boli – wyduszam z siebie.

Ula kładzie mi dłoń na plecach, na krótką chwilę, zaraz zabiera.

Dziewczyna prowadzi auto, słucha jakiejś rzewnej piosenki, płacze. Uszyłbym taką piosenkę w pół minuty. W tym samym czasie chłopak wylewa zawartość butelki z wódką do zlewu.

Co oni wszyscy wiedzą w tej telewizji o wylewaniu wódki do zlewu.

Epilog. Ostatnia rzecz

– Nie wiem – mówi.

Kłamie, wiem, ale się nie wtrącam, niech mówi, co uważa za słuszne, nigdzie mi się nie śpieszy. Za oknem drzewa oślepiają bielą kwiatów, nie wiedzieć kiedy wybuchła piękna wiosna.

Tym razem jemy sernik w spokoju, nikt na nas nie spogląda, żadna kelnerka, w środku jest pełno ludzi.

– Doprowadziłam sprawę do końca. Piotrek w jednej rzeczy miał rację: nie ma co bronić budynku, trzeba bronić ludzi. I się udało.

Kelnerka przynosi jeszcze jeden sernik. Pycha. Od trzech miesięcy jem prawie wyłącznie słodycze. Organizm pali je od razu, jestem najchudszy w swoim dotychczasowym życiu. Wyglądam teraz, jakbym miał raka. Może mam. Może to przez te dwie paczki papierosów dziennie.

– Oczywiście sędzia nawet nie popatrzył na te nagrania. Zaproponowano mi ugodę, bo teraz ja reprezentuję Stowarzyszenie Lokatorów, nikt inny. W skrócie: mam się zamknąć w kwestii Gigaplexu i ich wszystkich poczynań, a w zamian nie będę miała sprawy za nielegalny podsłuch, którą na pewno bym przegrała, i takie tam.

– A ci bezdomni? – pytam.

– Odezwało się do mnie Stawisko. W sensie muzeum po Iwaszkiewiczu. Zaproponowali, że rezydenci pałacyku mogą się wprowadzić właśnie tam. Spadkobiercy tak zdecydowali. Powiedzieli, że skoro dom był schronieniem w czasie wojny, to teraz też będzie schronieniem. Likwidują muzeum, gabinet, wszystko, przenoszą do boksów. Niesamowite, prawda?

– Niesamowite. – Kiwam głową.

Nigdy nie byłem w tym muzeum. Czytałem coś Iwaszkiewicza, ale nie pamiętam. Było o śmierci, rzece i drzewach. W każdym razie smutne. W pewnym momencie przestałem czytać. Nie wiem, czy kiedykolwiek znów będę w stanie. Jemy w ciszy. Przyjechałem tu dopiero teraz, bo czułem, że wcześniej się ze mną nie spotka. Poza tym musiała pochować mamę, otrząsnąć się.

– Nie czuję winy – mówi po chwili. – Jest mi bardzo przykro, bo jestem człowiekiem, mam serce. Ale wiem też, że to rozstanie, jeśli można to w ogóle tak nazwać, nie było błędem. Poczułam się potwornie zdradzona. To było nie do przejścia.

– On chciał dobrze.

– Pewnie tak, ale to są moje uczucia, co nie? Nie uczyli cię tego na tych wszystkich terapiach?

Uczyli, to prawda. Byłem uczniem najgorszym z możliwych.

– Ja naprawdę nie oskarżam cię o to, co się stało. To jest właśnie to, co teraz próbuję zrobić. Nie oskarżać nikogo oprócz siebie – tłumaczę jej.

– Wiesz, to również nie twoja wina – odpowiada.

Patrzę na nią pytająco.

– Nie zrozum mnie źle. Ja cię nie usprawiedliwiam. Ale nie wszyscy ludzie, którzy mają ojców pijaków, sadystów, czy co ty tam robiłeś, nie wszyscy ci ludzie z automatu popełniają samobójstwa. I w drugą stronę: zabijają się też ci, którzy mieli najbardziej kochających rodziców na świecie. To się zdarza, bardzo rzadko, ale się zdarza.

Kręcę głową. Nie rozumiem. To, co mówi, coś uruchamia, wciska jakiś zły przycisk, jeden z setek złych przycisków pochowanych po ciele; nagle z powrotem chce mi się pić; ostatnich parę miesięcy – sadzenie drzew, pokorne koczowanie na kanapie – idzie w cholerę.

– Być może mógłbyś się zachowywać zupełnie inaczej, a i tak nic by to nie zmieniło – dodaje.

Próbuję gdzieś uciec – w tyłek mijającej nas kelnerki, w fakturę ściany, w resztki sernika na talerzyku. Jednak wszystkie te schroniska są zamknięte.

– To zawsze będzie zagadka. – Ewa patrzy na mnie i się uśmiecha.

Kiwam głową. Od tego uśmiechu trochę mi przechodzi.

– Powiedz mi tylko, czemu nie powiedziałaś nam tego wtedy? Gdy byliśmy u ciebie z Martą? O tym, że go zostawiłaś?

Wzdycha.

– Byłeś taki zdesperowany… Twoja żona też. Nie chciałam usłyszeć, że go zabiłam, nie chciałam wrzasku, przemocy… a przecież byliście na to gotowi. Niedługo później cała Podkowa mówiła, jak wpadliście do Bugajskiego. I tylko Bugajski zaprzeczał, bo było mu wstyd.

Kiwam głową. Ma rację. Gdyby powiedziała nam to wtedy, mogłoby być różnie.

– Kochałaś Piotrka? – pytam ją.

– Nie – odpowiada od razu.

Rozumiem ją. Ja też nie kochałem Kruszynki. I paru innych dziewczyn, których zupełnie nie pamiętam. A przede wszystkim nie kochałem Marty, Uli, Piotrka.

Gdy pijesz, wszyscy dookoła ciebie to wkładka mięsna.

– Myślę jednak, że Piotrek kochał ciebie – dodaje.

– On mnie nienawidził, Ewa.

– I co, taką długą wiadomość nagrał z nienawiści?

– Ludzie robią z nienawiści przeróżne rzeczy – odpowiadam.

Chyba już powiedzieliśmy sobie wszystko. Została jeszcze jedna rzecz. Za oknem jest pełno słońca, światło nasyca powietrze, wszystko inne staje się niewyraźnym, zamglonym kształtem.

– Tylko wiesz, ja cię nie będę przepraszać. Przeproszę jego żonę. Ją mam za co – mówi.

– Kinga wyjechała z Polski, na stałe.

– Nie rozumiem: ludzi będących za granicą się nie przeprasza? – pyta ostro.

Uśmiecham się. Znowu ma rację. Niech zrobi, co chce. Jest dorosła. Szkoda mi Kingi, gdy o niej pomyślę, bardzo. Nie chce mieć z nami żadnego kontaktu. Zrzekła się roszczeń do mieszkania. Postanowiła zostawić wszystko za sobą, zacząć nowe życie. Wiemy to od Uli – z nami nawet nie rozmawiała.

– Jaka jest lekcja z tego wszystkiego? – pytam.

– Że ludzie znikają? – odpowiada. – Że robią to cały czas? Że wystarczy odwrócić się na chwilę, skupić się na czymś innym, i już ich nie ma?

Kiwam głową. Pewnie tak jest. Czas iść.

– A czy w ogóle musi być jakaś lekcja? – pyta i wkłada do ust ostatni kawałek sernika.

Wstaję, chwilę szukam ich w kieszeni, w końcu kładę je na stole.

– Co to jest? – pyta zdziwiona.

– Klucze.

– Nie – kręci głową – nie, nie. Nie ma mowy.

– Ja pokryję podatek. Niczym się nie przejmuj. Zrób z tym, co chcesz. Możesz tam wsadzić jakichś potrzebujących ludzi. Możesz mieszkać tam sama. Możesz je sprzedać, teraz jest warte z milion złotych, jak nie lepiej; możesz wziąć te pieniądze i, nie wiem, ruszyć w podróż dookoła świata. Możesz zrobić wszystko. Nie musisz już tu siedzieć – odpowiadam.

Robi się bardzo zdenerwowana, nie wie, co zrobić, najchętniej chyba wrzasnęłaby na mnie, ale jesteśmy przecież w zatłoczonej kawiarni.

– Nie – powtarza.

– Pozwól mi – proszę. – Pozwól zrobić tę jedną rzecz. To są moje przeprosiny.

Bierze klucze, ogląda je pod słońce, wpatruje się w doczepiony do nich brelok z Homerem Simpsonem. Ma wściekłe i smutne oczy. Ale tak trzeba to skończyć. To jest ta ostatnia rzecz, nic innego.

– Mój prawnik odezwie się w sprawie formalności – dodaję. – Trzymaj się, Ewa. Zawsze jesteś u nas mile widziana.

Zanim cokolwiek mi odpowie, wychodzę z kawiarni.

Ciepło słońca kładzie mi się na twarzy jak koc, wnika w ciało. Zapalam papierosa. Siedziałem tam całe czterdzieści minut; byłem pewien, że od braku nikotyny zaraz wybuchnę.

Michu czeka przed taksówką. Sprawdza coś na telefonie.

– Czekałeś tu cały czas? – dziwię się. – Miałeś się przejść.

– Nie lubię chodzić. – Kręci głową, nie patrząc na mnie. Pisze dużo i szybko, musi mieć jakąś bardzo ważną sprawę.

– Jedziemy? – pytam.

– Załatwiłeś wszystko, co trzeba?

– Załatwiłem.

W końcu na mnie spogląda. Kładzie mi dłoń na twarzy; jest bardzo ciepła, jeszcze cieplejsza niż to powietrze. Michu jest żywy, bardzo. Jest ciężkim, wielkim, zdrowym chłopem. Przywiózł mnie tutaj, bo wciąż nie mam prawa jazdy. Nie chcę się już wygłupiać. Powiedział, że zawiezie mnie za darmo, ale daję mu dwie stówy – taksówkarze mają teraz przesrane, a Michu uparł się, że nie będzie jeździł na Uberze, bo nie pozwala mu na to honor.

– To twoja ostatnia szansa, wiesz o tym, Kania – mówi. – Spierdolisz teraz, a już nawet sam Jezus cię nie rozgrzeszy.

Dopiero teraz pozwala sobie na komentarz. Gdy jechaliśmy, słuchał mnie w spokoju, kręcąc głową i wzdychając. Rzucił tylko: no cóż, czy coś w tym stylu; może właśnie dlatego opowiedziałem mu wszystko jako pierwszemu – bo wiedziałem, że w głębi ducha mnie nie cierpi i nie zdziwi go absolutnie nic.

– Nie potrzebuję szansy, Michu, ani Jezusa – odpowiadam mu teraz.

– No Jezusa może i nie. Ale szansy tak. – Wzrusza ramionami, otwiera drzwi.

– Ty mi ją dasz? – pytam.

– Ja? – prycha. – Ja nie jestem od tego.

Pokazuję mu, że chcę dopalić, ale kręci głową.

– Czekają na nas – ponagla i przekręca kluczyk w stacyjce.

– Przecież możemy się spóźnić – odpowiadam, wsiadając i patrząc na Ewę wychodzącą z kawiarni.

– Ja mogę, ty nie. Wsiadaj – rzuca zniecierpliwiony.

Podchodzę do kosza na śmieci, gaszę spalonego do połowy papierosa. Przez chwilę chcę sprawdzić, czy Ewa nie zostawiła kluczy na stole. Ale to przecież bez sensu.

***

Przyszli wszyscy. Wyglądają dobrze. Helena, taka ładna, coraz ładniejsza. Teraz jest zarumieniona, uśmiechnięta. Nie widziała się z matką od trzech tygodni. Postawiła jej granice: żadnego picia w jej obecności. Spotyka się z facetem, który sam nie pije. Poznała go na jakiejś konferencji.

– Zwrócił moją uwagę, bo pił colę – mówi.

– I tylko dlatego? – pyta Sylwia.

– No nie, nie tylko dlatego. – Helena uśmiecha się i trochę czerwieni.

Szkoda, bo naprawdę mógłbym się w niej zakochać. Być może nawet kiedyś doklejałem sobie w wyobraźni jej twarz do brzydkich filmów, widziałem ją ze mną w ustach i tak dalej, już, stop, wyganiam to z głowy, wypada przez prawe ucho. Ściskam w ręku plastikową butelkę. Opróżniłem prawie całą, ciało chłonie wodę jak piach.

U Sylwii też lepiej. Pozbyła się tej żulerni z jednego ze swoich lokali, powoli przestawia się na Airbnb. Lepsze pieniądze, więcej roboty, mniej myślenia. I też się z kimś spotyka, ale nie chce powiedzieć nic więcej, twierdzi, że jeszcze za wcześnie.

Jadzia w końcu sprzedała dom. Kupiła segment na Starym Mokotowie, w bliźniaku nieopodal Morskiego Oka. Czuje się bardzo dobrze w Warszawie. Twierdzi, że w Podkowie była na wygnaniu, a teraz już odpokutowała swoje i może wrócić do ludzi.

I co najważniejsze, choć nie odebrała tych starych wyników, zrobiła jeszcze raz wszystkie markery. Jest zdrowa, nie ma nawrotu. Jak twierdzi, będzie żyć wystarczająco długo, aby wszystko ogarnąć.

Michu dopiero teraz mówi, co u niego słychać – na moje pytania w samochodzie odpowiadał zdawkowym „w porządku”. Żona Micha zaczęła przychodzić na grupę wsparcia dla współuzależnionych. Ostatnio obejrzeli wspólnie film, po raz pierwszy od dziesięciu lat, bez przerywania, bez kłótni. W trakcie położyła mu głowę na ramieniu, a Michowi zaszkliły się oczy. Potem zarzekał się, że od filmu, chociaż oglądali horror.

Cuguś ma nowego chłopaka, który jest dramaturgiem w teatrze. Dba o niego, karmi go, bo jest tak kruchy, że zaraz pęknie, umrze albo odfrunie.

Kuba zrobił sobie przerwę w pracy i wyjechał w miesięczną podróż po Ameryce Południowej. Sam, bo w jego związku jest z kolei słabo, o ile w ogóle nie jest już po sprawie. Na razie się cieszy, że widział miejsca, o których nie wiedział, że istnieją. Lotnisko na Wyspie Wielkanocnej wygląda jak dworzec PKS gdzieś na jakiejś wiosce, przysięgam – mówi. Pokazuje wszystkim zdjęcia, ładne, lotnisko nie jest takie złe, po prostu małe.

Szatan w formie, ale bardzo zestresowany. Kamila jest w ciąży, a on jedzie w trasę po Stanach i Kanadzie z jakimś innym zespołem, dużo bardziej znanym, Mastodon czy coś takiego, może fajne, ale nazwa i tak nic mi nie mówi. Boi się, że urodzi, gdy go nie będzie, bo wracają tuż przed terminem. Przede wszystkim mu zazdroszczę. Grać, jeździć po świecie – też mogłem to robić. Nie byłem jednak taki zły. Ale jest już za późno. Oczywiście mógłbym, tak jak mówił mi kiedyś Zbyszek, kupić laptop i sklejać durne piosenki w jakimś programie. Kocham cię jak wszystkie kraje świata. Świat zna takie późne powroty, choć w moim przypadku to nie byłby żaden powrót, bo przecież mnie tak naprawdę nigdy nie było.

Jarek jest chory. Nie wie, co mu jest. Słaby, źle się czuje, traci oddech, przyśpiesza mu serce. Zrobił wszystkie badania, ale nie znaleźli nic konkretnego. Stara się ruszać, chociaż trudno z tym jego cielskiem. Zaczął od roweru. Powiedział, że kupił sobie taki ze wzmocnioną ramą, bo boi się, że pod nim pęknie.

I Niemowa. Jak zwykle w rogu kanapy, jak zwykle w tej samej koszuli, zapatrzony gdzieś przed siebie, w jakiegoś ducha, z którym porozumiewa się telepatycznie.

Dobrze ich widzieć. Zawsze będzie jakieś jutro, najwyżej nie wszyscy będziemy jego częścią – myślę, patrząc, to mogłoby być nieformalne motto tej grupy.

Każdy powiedział już, co miał do powiedzenia. Teraz moja kolej, wiem to. Jarek przenosi na mnie wzrok. Ściskam butelkę wody, z całych sił, chciałbym się chyba w niej schować. Ale trudno, trzeba to zrobić. Jeden mały akt odwagi w życiu wypełnionym unikami, nieprzytomnością, waleniem w chuja.

Zaczynam z trudem, pierwsze słowa dochodzą jakby z cudzego gardła:

– Marcin, alkoholik. Słuchajcie, postaram się jak najkrócej. Sprawa jest prosta. Okłamywałem wszystkich, was też. Jak wiecie, terapię skończyłem rok temu i od tego czasu przychodzę tutaj, na grupę Jutrzaków. Nieregularnie, w kratkę. Pewnie nieraz zastanawialiście się dlaczego. Odpowiedź jest banalna: ja przepiłem większość tego czasu. Tak, dobrze słyszeliście. Praktycznie cały czas chlałem. Zacząłem pić od razu, gdy dostałem dyplom ukończenia terapii. Wszystko wyrzuciłem do kosza, od razu. Nie mam pojęcia dlaczego, to nawet nie była nagroda za wytrzymanie roku w trzeźwieniu. Po prostu od razu zacząłem chlać, jakbym nigdy nie przestał tego robić. Może jestem nieuleczalnym, beznadziejnym przypadkiem. Może trzeźwość po prostu nie jest dla mnie. Może, aby wytrzeźwieć, trzeba być dobrym i mądrym, a ja nie jestem ani mądry, ani dobry, i nigdy nie będę. Nie mam, kurwa, pojęcia. Nie wiem też, dlaczego wciąż tu jestem. To nie tylko kłamstwo, ale też strata czasu, zawracanie głowy. Chyba wmówiłem sobie, że przychodzenie tutaj to taka amortyzacja. Że pilnujecie mnie, abym nie popłynął za daleko. Starałem się nie przychodzić tu na kacu, robić sobie parę dni przerwy. Do dnia, w którym zaginął mój syn. Wtedy wszystko pękło.

Przerywam, aby zaczerpnąć tchu. Patrzą na mnie. Nie mam siły czytać tych spojrzeń. Za dużo ważą, by się na nich skupiać.

– Stało się coś strasznego. Tak powiedział mój syn, gdy widziałem go po raz ostatni. Pamiętam, jak tu przyszedłem, pobity, skacowany. Konduktor wypchnął mnie z pociągu WKD, kiedy rzuciłem się na niego z pięściami. Chyba nawet to pamiętam; nie pamiętam, jak trafiłem do mieszkania Piotrka. Może łudziłem się, że go tam znajdę? Wiem, że gdy się obudziłem, już nie żył. Wisiał na drzewie, w lesie, w Podkowie.

Znowu na chwilę przerywam, dopijam wodę. Jarek podaje mi nową butelkę.

– Mój syn popełnił samobójstwo. Przez te dwa tygodnie, zanim znaleziono jego ciało, i kilka dni po, byłem przekonany, że go zamordowano. Nie mieściło mi się to w głowie, że mógł się targnąć na swoje życie. W ogóle nie pamiętałem naszej rozmowy, nie pamiętałem żadnej z naszych rozmów. Nie znałem go. Nie wykonałem żadnego wysiłku, nie wyciągnąłem do niego ręki. Wszystko, co wiem, wiem z długiej wiadomości, którą nagrał na swój telefon. Przedstawił swoją historię, smutną i skomplikowaną, do dzisiaj nie do końca ją rozumiem; wiem jednak, że cierpiał i miał złamane serce. Wiem też, że kogoś oszukał, tak jak ja oszukiwałem was przez ostatnie lata, jak oszukiwałem wszystkich, i zrobił to, bo nie umiał inaczej, bo obserwował mnie od dziecka, bo go nauczyłem, że oszustwo to jedyny sposób poruszania się po świecie. Jestem prawie pewien, że gdybym był zdrowym człowiekiem, dobrym i mądrym, mój syn dalej by żył. Tak, wiem, że był chory, powoli to do mnie dociera. Tak mówi terapeutka mojej żony i córki. To była choroba. Syn umarł na depresję, tak jak się umiera na raka. Umarł na ból, którego nie dał rady znieść. Ale wiem też, że chorym udziela się pomocy. Wiem, że jeśli ktoś leży w łóżku w ostatnim stadium raka, jego bliscy mogą dać mu ciepło i miłość, dzięki którym odchodzi się z godnością. Mój syn nie dostał ode mnie niczego takiego. Nie dałem mu ani ciepła, ani miłości, ani godności. Dałem mu mieszkanie, w którym wcześniej umarła jakaś kobieta i którego on nawet, kurwa, nie chciał.

Znowu przerywam. Patrzę w oczy Jadzi, która siedzi naprzeciwko. Są smutne i mądre. Patrzę na Jarka. Zdjął okulary, przeciera je szmatką. Czeka, co powiem dalej.

Przechodź spokojnie przez hałas i pośpiech i pamiętaj, jaki spokój można znaleźć w ciszy.

Miga mi to w głowie i myślę sobie, że Dezyderata to stek jebanych bzdur.

Wypowiadaj swoją prawdę jasno i spokojnie, wysłuchaj innych, nawet tępych i nieświadomych, oni też mają swoją opowieść.

Tak, jestem tępy i nieświadomy, i to jest moja opowieść, i jaką ona ma wartość?

– Pożytek to takie przebrzmiałe słowo – wypowiadam na głos.

– Mów dalej, Marcin – zachęca Jarek. W domyśle: mów dalej na temat.

– I co teraz? Nie można dalej kłamać. Mój syn musiał umrzeć, abym przestał to robić. O współudział w tej zbrodni oskarżałem swojego byłego partnera w interesach, potem przyjaciela. Owszem, mieli z Piotrkiem relacje, o których nie wiedziałem; nie są dobrymi ludźmi, dopuścili się rzeczy, za które powinni iść siedzieć, ale wiadomo, że nie zabili mojego syna; i wiedziałbym o tym wszystkim, gdybym chociaż przez chwilę się zainteresował, zapytał, na trzeźwo, raz, kurwa, co u ciebie, Piotruś, powiedz – przerywam. To oczywiste, nie ma sensu o tym mówić. – Wyobraziłem sobie to morderstwo, pewnie by dalej kłamać, by wciągnąć w to wszystkich, tyle osób, ile tylko się da – kończę i wbijam wzrok w wykładzinę.

Powinienem teraz poczuć ulgę, lekkość ciepło. Nie czuję już nic. Ale co jeszcze jest do poczucia? Nie po to chyba człowiek przyznaje się do winy, żeby coś poczuć. Robi to, by okazać innym minimum szacunku.

– I to ja uderzyłem Jadzię. Byłem kompletnie pijany. Jadzia, wybacz mi jeszcze raz, proszę.

Ktoś wydaje zdziwione westchnienie. Staram się nie patrzeć kto, ale to chyba Helena.

Jadzia odzywa się dopiero po chwili. Jarek jej nie przerywa, zrezygnował z pilnowania kolejności, ma rację, w tej sytuacji to bez sensu.

– Wybaczyć ci chyba nie wybaczę, bo to było straszne. Ale było w tym coś cennego, muszę powiedzieć. Ja potrafiłam, pijana, nieraz dać mojemu mężowi po mordzie. On mi nigdy nie oddał, bo był w porządku człowiekiem, panie świeć. Miał ze mną krzyż pański. Dzięki tobie, Kania, zobaczyłam, jak to jest, gdy bije cię pijak.

– Nie mów tak – proszę ją. – Nie mów tak, to straszne. Nic w tym nie było cennego.

– Marcin, będę mówiła, co mi się podoba – odpowiada.

Kiwam głową. No jasne, że tak.

– Coś jeszcze, Marcin? – pyta Jarek.

– Nie. To wszystko. Dzięki.

Nikt mi nie odpowiada. Jarek omiata salę spojrzeniem.

– Ktoś ma coś do powiedzenia Marcinowi?

Milczenie. Dopiero po długiej chwili odzywa się Sylwia, widzę po niej, że jest wściekła, ale próbuje to stłumić.

– To dużo – stwierdza w końcu.

– Tak, to dużo – potwierdza Jarek.

– Nie wiem… nie wiem, co miałabym jeszcze dodać. – Odwraca się do Jadźki. – Czemu nic nie powiedziałaś?

– Szukał syna. A potem znalazł, na tym drzewie. To nie był dobry moment – odpowiada Jadzia, wzruszając ramionami.

– Usprawiedliwiasz go. – Sylwia jest tak zła, że aż warczy. Najchętniej by mnie rozszarpała, widzę to.

– Nie, nie usprawiedliwiam. Po prostu wyjaśniam ci, dlaczego nic nie powiedziałam.

Sylwia chce coś dodać, ale rezygnuje. Kręci głową.

– Muszę to przetrawić – rzuca na koniec. – Nie mam nic do powiedzenia.

– Ja na razie też nie – stwierdza Szatan.

– I ja – mówi Michu.

Reszta milczy. Cuguś tak mocno drapie długopisem o kartkę, że zaraz przebije się na drugą stronę tekturowej teczki, której używa jako podstawki. Jarek wypuszcza powietrze.

– To trudna sprawa, Marcin. Spotkała cię wielka tragedia, największa z możliwych. Śmierć dziecka to straszna sprawa. Nie ma na nią słów… Słyszałem, wiesz, w jednym serialu, i tak mi to zapadło w pamięć, że gdy tracisz żonę, jesteś wdowcem, gdy rodzica: sierotą, a na stratę dziecka nie ma nawet określenia. Ale prawda jest też taka, że kompletnie nadużyłeś naszego zaufania. Zrobiłeś coś dużo gorszego niż zapicie, niż przyjście tu pijanym. Oszukując nas przez cały rok, robiąc sobie jaja z terapii, z abstynencji, podważyłeś sens tego, co tu robimy.

– Tak – zgadzam się z nim. – Dokładnie to zrobiłem.

Jarek posyła mi ciężkie spojrzenie kogoś, kto ma dosyć podejmowania decyzji, dyrygowania grupą. Rzeczywiście wygląda na chorego: ma spuchniętą twarz, przekrwione oczy. Pewnie najchętniej machnąłby na to wszystko ręką i po prostu wyszedł.

– Wydaje mi się – mówi po dłuższej chwili – że powinniśmy przegłosować to, czy dalej możesz być częścią naszej grupy.

Kiwam głową.

– Nie twierdzę, że teraz twoje intencje są nieczyste. Pewnie chcesz się w końcu za siebie wziąć. Wyhodować sobie kręgosłup. Stanąć w prawdzie, jak to mówią. Ale nie wiem, czy powinieneś robić to tutaj. Od razu ci mówię, że ja jestem przeciwny i mój głos będzie za tym, aby dać ci wilczy bilet do ośrodka. Najważniejsza jest dla mnie terapeutyczna integralność grupy. Musisz to zrozumieć.

– Mój głos też będzie przeciw, Marcin. Przykro mi – mówi Sylwia.

Oczywiście, że ich rozumiem.

– Wiem, że was już nie oszukam – rzucam cicho, jakbym o coś prosił.

– No właśnie – mówi Jarek. – Tego właśnie chcemy: abyś więcej nas już nie oszukiwał.

Oczywiście, że ma rację, i oczywiście, że powinni to zrobić. Jeszcze łyk wody. Zaraz sobie pójdę. Nie ma problemu. Mam jeszcze parę drzew do zasadzenia. A gdy skończę to robić… Sam nie wiem.

Powiedziałem Marcie i Uli parę dni temu, że zazdroszczę Piotrkowi, że wolałbym umrzeć.

Trochę już na to za późno, odpowiedziała Marta.

Miała rację.

Trzeba żyć. To jest w tym wszystkim najgorsze.

Patrzę na te brudne ściany, o które oparło się już tylu ludzi.

Muszę się oprzeć gdzieś indziej. Trudno. I tak zawsze gdy tu przychodziłem, siadałem tuż przy drzwiach. Aby móc uciec, w każdej chwili.

– Chyba wszystko, co potrzebne, zostało powiedziane – dodaje Jarek. – Możemy zacząć głosować.

Zamykam oczy. Nie chcę widzieć, kto jak głosował. Po prostu niech mi powiedzą, jaki jest werdykt.

I nagle ten głos, głęboki, zupełnie obcy, pełny; głos, którego chyba nigdy nie słyszałem, a może i słyszałem, ale przestałem się go spodziewać.

– Przepraszam – mówi Niemowa, a wszyscy odwracają się w jego kierunku.

– Paweł? – Tylko Jarek nie jest zdziwiony, jakby znał go całe życie i wiedział, że Niemowa kiedyś w końcu przemówi.

Ten poprawia okulary, siada w innej pozycji, szeroko rozkłada nogi, opiera łokcie na kolanach, pochyla się do przodu, splata dłonie. Skrajnie chudy, żylasty, wygląda jak wielki, przyczajony owad. Spogląda na mnie.

– Są rzeczy, których nigdy sobie nie wytłumaczymy – zaczyna. – Jesteśmy mniejsi od wszystkich tajemnic, które są dookoła.

Pociera twarz, jakby spocił się po potwornym wysiłku.

– To wszystko? – pyta Jarek.

– Nie, nie. To nie wszystko. Znałem kiedyś człowieka. Znam niewiele osób, bo znać kogoś to poważna sprawa. Nie wiem, czy w ogóle można kogoś znać. Ale przyjmijmy, że znałem człowieka. Zamieszkał zimą na działce mojej matki. Matka bała się tego człowieka. Poprosiła, bym go stamtąd wygonił. Jak widzicie, nie nadaję się zbytnio do wyganiania. Jak mam go wygonić, zapytałem? Poszedłem tam, to była ostatnia z bardzo ostrych zim. On leżał na naszym tapczanie, opatulił się wszystkimi kocami i szmatami, które znalazł. Nie mogłem go wygonić. Nie mogłem go zabić, to byłoby równoznaczne. Wytłumaczyłem to matce, powiedziałem: chodzisz do kościoła, a każesz mi zabić człowieka. Jak to pogodzić? Na działkę był doprowadzony prąd. Przyniosłem mu tam farelkę, starą, z piwnicy. Nie grzej za mocno, bo wszystko się spali, poprosiłem. Przyniosłem mu miskę, ręcznik. Nabrałem wody z ujęcia, zagotowałem wrzątku na kuchence. Umył się. I ubrania mu dałem jakieś stare, po sobie. Jedzenie w termosie, kawę, zupę. Jakiś chleb. Siedział tam chyba miesiąc. Powiedział mi, jak się nazywa. Poza tym mówił niewiele. Nie umiał. Ja też nie za bardzo umiem. Znał książki, czytał ich dużo. To się zdarza. Rozmawialiśmy o książkach, o podróżach. O tym, że zawsze trzeba gdzieś uciekać, prawda? Śmieszna sprawa z tymi ucieczkami. Wiedziałem, że on tego nie przeżyje. Znikał, podkradał ludziom z innych działek denaturat, borygo. Raz napiłem się z nim, chciałem poczuć to, co on, zobaczyć, jak to smakuje; w efekcie zemdlałem. Moje picie to była zupełnie inna sprawa. Uniwersyteckie, skromne picie. Dystyngowane. Nie ma o czym mówić. On też był kiedyś taki jak ja, myślałem, ale nie pytałem go o to, kim był. Nie interesowało mnie to. Interesowało mnie, aby go zapamiętać. Tak, chyba to chciałem mu dać: bycie zapamiętanym. Był już nikim, nie miał imienia ani wieku. Słuchałem, co mówi. Widziałem, jak je i jak zmywa z siebie brud; w ten sposób naprawdę go poznałem. Trudno to wytłumaczyć, prawda? To tajemnica, spora. Z człowieka coś zostaje, gdy zabrać mu przeszłość i treść. Matka pytała o niego, ale nigdy go nie poznała. Bała się. Rozumiałem to. To normalne, że ludzie boją się bezdomnych, wykolejonych, wykluczonych. Przypominają im o prawdzie świata.

Niemowa na chwilę przerywa. Nikt go chyba nie słucha; wszyscy są skupieni na tym, że w ogóle cokolwiek powiedział. On sam sprawia wrażenie zdziwionego.

– Żeby nie przedłużać: ten człowiek pewnego dnia umarł. Nawet nie mówiłem o tym matce. Byłaby przerażona. Okłamałem ją, powiedziałem, że zniknął, że sobie poszedł. Zadzwoniłem po policję. Okazało się, że w którejś warstwie ubrań miał dokumenty, stary, nieważny paszport. Policję też okłamałem, powiedziałem, że nie wiedziałem o jego obecności na działce. Co się okazało, gdy sprawdzono jego tożsamość: był bardzo bogatym człowiekiem. Ostatnim z rodziny tak zwanych badylarzy, której kapitał akumulował się przez lata. Nie znam dokładnie tej historii, w każdym razie okazał się jedynym właścicielem ziemi wartej dziesiątki milionów, kamienic w Warszawie, Puławach, Płocku. Miał czterdzieści dwa lata, jego rodzice umarli dwadzieścia lat wcześniej. Mógł robić ze swoim życiem, co chciał. Umarł samotnie na działce mojej matki. Cały ten majątek przeszedł na skarb państwa. I owszem, można powiedzieć, że ten człowiek był chory, tak jak syn Marcina. Ale czy to wyczerpuje wszystkie pytania? Nie. To rzecz, której chyba nie można objąć rozumem. Czy mogłem go uratować? To kolejna rzecz, której nie rozumiem.

Niemowa patrzy na mnie. Jest spokojny. Poprawia okulary na nosie, wypuszcza powietrze. Uśmiecha się do mnie. Ma dziwny i brzydki uśmiech, taki, na którego widok jak nic płaczą małe dzieci.

– Co to właściwie znaczy: uratować kogoś? – pyta.

Kiwam głową, bo to dobre pytanie.

– To wszystko, Paweł? – odzywa się Jarek.

Komuś, chyba Cugusiowi, wymyka się ciche „ja pierdolę”.

– Tak, to moja informacja zwrotna. Dzięki – odpowiada Niemowa i od razu wraca do swojej starej pozycji: zakłada nogę na nogę, wbija wzrok w ścianę. Wyłącza się, jak urządzenie, które spełniło swoją funkcję.

– Okej, to głosujemy – wzdycha Jarek. Ma już tego dość. Chce, żeby było normalnie, widać to po nim, ale nic nie może być normalnie.

– Zamknę oczy. Nie chcę widzieć, kto jak podnosi ręce. Po prostu powiedźcie mi, jaki jest wynik – mówię im.

– Nie ma sprawy – odpowiada Sylwia, wciąż wściekła.

Już zawsze będą na mnie wściekli. Trudno.

Jesteś dzieckiem wszechświata nie mniej niż drzewa i gwiazdy, masz prawo być tutaj.

Gówno prawda.

– Głosujemy: kto jest za tym, aby Marcin nie uczestniczył już w spotkaniach naszej grupy terapeutycznej? – słyszę głos Jarka, zmęczony i pusty.

Nie widzę, kto podniósł rękę; tak jak obiecałem, mam zamknięte oczy.

Śmiesznie jest dotrzymywać słowa.

Koniec

Warszawa, 2020 rok

Od autora

Parę aspektów fabuły i świata przedstawionego Informacji zwrotnej wymaga autorskiego sprostowania.

Mieszkańcy Podkowy Leśnej mogą być zdziwieni, że umieściłem w pałacyku Kasyno schronisko dla bezdomnych. Oczywiście jest to licentia poetica, tak samo jak przedstawiona w powieści afera reprywatyzacyjna związana z budynkiem. Urażonych przepraszam. Wiem, że można odnieść inne wrażenie, ale umieściłem Podkowę Leśną w Informacji zwrotnej w wyrazie wielkiej sympatii dla tego pięknego miejsca. Parę zawartych w powieści informacji na temat Podkowy jest prawdziwych – na przykład to, że w kawiarni Weranda podają najlepszy sernik na świecie, a po ulicach miasteczka czasami przechadza się należący do proboszcza paw.

Każdy, kto kiedykolwiek uczestniczył w terapii grupowej uzależnień, może mieć zastrzeżenia do pewnej bezwzględności, którą przejawia powieściowy terapeuta Jarek. Wiem, że nie wszyscy terapeuci zachowują się w ten sposób.

W powieści można też trafić na uproszczenia i drobne nieścisłości związane z aferą reprywatyzacyjną, która wydarzyła się w Warszawie za rządów Hanny Gronkiewicz-Waltz. Z góry za nie przepraszam – ich obecność jest podyktowana troską o czytelność fabuły. Bez wątpienia można uznać za prawdziwe zawarte w powieści informacje, że ów bandycki proceder wiązał się z bezczelnymi oszustwami finansowymi i systemowym deptaniem ludzkiej godności, a także stał się przyczyną licznych tragedii z odebraniem życia włącznie, za które do dziś – to jest do dnia oddania Informacji zwrotnej do druku – nikt nie poniósł żadnej odpowiedzialności.

Podziękowania

Dziękuję Marysi i Mariuszowi, moim terapeutom, którzy zaprowadzili mnie na drogę trzeźwości. Nie chcę myśleć, jak byłoby dziś bez Was.

Dziękuję wszystkim koleżankom i kolegom, których poznałem na spotkaniach w ośrodku terapeutycznym Olcha, oraz członkom nieformalnej grupy Drewno. Pogody ducha, kochani.

Dziękuję Janowi Śpiewakowi za informacje na temat afery reprywatyzacyjnej w Warszawie, którymi się ze mną podzielił.

Dziękuję mojemu przyjacielowi Julkowi Strachocie za to, że czytał tę powieść na bieżąco i dawał mi mnóstwo wiary w to, że jej pisanie ma sens.

Dziękuję mojej agentce Monice, mojej wydawczyni Joasi oraz Adrianie i Olenie za to, że ze mną wytrzymują.