Spis treści

1. Od Autora

2. 3.07. Prezydent

3. 3.07. Reporter

4. 5.10. Prezydent

5. 5.10. Reporter

6. 5.37. Prezydent

7. 5.37. Reporter

8. 7.40. Prezydent

9. 8.40. Reporter

10. 11.00. Prezydent

11. 13.05. Prezydent

12. 11.00. Reporter

13. 15.05. Prezydent

14. 15.05. Reporter

15. 15.41. Reporter

16. 15.52. Prezydent

17. 18.20. Reporter

18. 18.45. Prezydent

19. 18.45. Reporter

20. 19.20. Prezydent

21. 19.30. Reporter

22. 20.10. Prezydent

23. 20.30. Reporter

24. 21.00. Prezydent

25. 20.50. Reporter

26. 21.02. Prezydent

27. 21.04. Reporter

28. 21.05. Prezydent

29. 21.06. Reporter

30. 21.06. Prezydent

31. 21.07. Reporter

32. 21.09. Prezydent

33. 21.10. Reporter

34. 21.30. Prezydent

35. 22.40. Reporter

36. Przypisy

Wydawca: Joanna Laprus-Mikulska
Redaktor prowadzący: Iwona Denkiewicz
Redakcja: Joanna Mika
Korekta: Ewa Grabowska, Marzena Kłos

Copyright © by Jakub Żulczyk, 2025
Syndykat Autorów – Agencja Literacka i Scenariuszowa
Copyright © for this edition by Dressler Dublin Sp. z o.o., 2025

Wszelkie podobieństwo do opisanych osób i zdarzeń jest przypadkowe.

Producent

Dressler Dublin Sp. z o.o.
05-850 Ożarów Mazowiecki, ul. Poznańska 91
e-mail: sekretariat@dressler.com.pl
tel. + 48 22 733 50 00
www.dressler.com.pl

Dane do kontaktu
Wydawnictwo Świat Książki
02-103 Warszawa, ul. Hankiewicza 2
e-mail: biuro@swiatksiazki.pl
tel. + 48 22 45 70 402
www.wydawnictwoswiatksiazki.pl

Warszawa 2025

Księgarnie internetowe: swiatksiazki.pl, ksiazki.pl, czytam.pl

Dystrybucja
Dressler Dublin Sp. z o.o.
05-850 Ożarów Mazowiecki, ul. Poznańska 91
e-mail: dystrybucja@dressler.com.pl
tel. + 48 22 733 50 31/32
www.dressler.com.pl

ISBN 978-83-68471-23-6

Wersję elektroniczną przygotowano w systemie Zecer

Przymuszony, wciśnięty
w wyznaczone granice.
Nie jest to już przyjemne,
odkąd straciłem serce.
Zniszczony pamięcią,
nie mam też więcej siły.
Teraz pełzną powoli
te ostatnie godziny.
Nie wiem, co mnie stworzyło,
obdarzyło prawem –
Babrać się w tym, co cenne,
zmieniać nieprawe w prawe.

Proszę, stój tam, gdzie jesteś.
Tutaj kończy się ścieżka.
Pokrwawione masz palce,
bo poranił cię przestrach.
Ja toczyłem bój po nic.
Ciężko na to tyrałem.
Próbowałem cię spotkać.
Tak mnie potraktowałeś.
To też nasza natura,
To, co nam pokazano.
Życie według twych reguł –
Tylko to nam zostało.

Próbowałem cię spotkać.
Próbowałem cię spotkać.

Joy Division, tekst utworu Candidate
w tłumaczeniu autora

Powieść, którą przeczytacie, zaludniają postaci, które mogą się Wam kojarzyć z prawdziwymi postaciami z życia publicznego, a niektóre opisane w niej wydarzenia mogą się Wam odlegle kojarzyć z wydarzeniami, o których słyszeliście w mediach. Kandydat jest jednak fikcją, fantazją. Nic, co zostało w nim opisane, nie wydarzyło się naprawdę.

Napisałem tę powieść, ponieważ interesuje mnie władza. Najbardziej zaś interesuje mnie pustka fikcji, którą władza generuje tylko po to, aby usankcjonować swoje istnienie.

Dokument chroniony elektronicznym znakiem wodnym

Ebookpoint.pl KOPIA DLA: G05112597909P

3.07. Prezydent

Pierwsza myśl po przebudzeniu:

Muszę porozmawiać z żoną.

Prezydent wynurzył się z krótkiego letargu, który nie był snem, tylko chwilowym brakiem natrętnych myśli. Jego umysł przypominał ogromny zakład, jednocześnie produkujący i spalający potężną ilość śmieci. Nigdy nie gasł, wciąż pracował, produkował i palił wszystko, co przed chwilą wyprodukował. Prezydent podejrzewał, że to, co miał za drzemkę, dla zwykłych ludzi było stanem normalnej przytomności, względnego funkcjonowania.

Nie odpoczywał we śnie. Nie odpoczywał nigdy. W trumnie odpoczniesz, mówiła Matka. Wierzył jej.

Zabawne – w pewnym sensie nadchodzący dzień miał być dla niego pierwszym wolnym dniem od pięciu lat. Miał zrobić tak naprawdę tylko trzy rzeczy. Tyle, co nic.

Gdy śnił, śnił o nawiedzonych domach z przegniłymi, niekończącymi się piwnicami albo o tym, że ktoś ucina mu głowę, a on dalej biegnie, podrygując przy tym jak zdekapitowany kurczak.

Muszę porozmawiać z żoną.

Czuł potworną suchość w ustach. Jakby w cudzym ciele, które spędziło wieczór w obcy mu sposób, którego mógł się tylko domyślać.

W tym domu są ludzie, którzy nie śpią, pomyślał. Pilnują mnie, są za mnie odpowiedzialni. Jednak wychodząc na zewnątrz, zaczepiając ich, rozmawiając z nimi, realizowałby jeden z banalnych schematów tego, kim jest. Kolejny, tysięczny powód do wstydu.

Ojciec mówił mu – w chwilach bezczynności zawsze warto zrobić coś pożytecznego. Warto iść się umyć, bo człowiek nigdy nie jest dostatecznie umyty. Warto się pomodlić.

Nie wiesz, co robić, to się rozbierz i ubrania pilnuj, żartowała jego Matka, i to był chyba jej jedyny żart.

Wciąż nie potrafił pomyśleć, że jedno lub drugie nie ma racji. Tak go wytresowano. Był tego świadom, ale nie umiał z tym nic zrobić. Nie widział powodu, dla którego miałby.

To słowa Mistrza: dzień walki o reelekcję jest dla prezydenta pierwszym wolnym dniem od pięciu lat. Oczywiście to był tylko żart. Ale nawet najbardziej nieistotne żarty Mistrza traktował jak relikwie.

Muszę porozmawiać z żoną, która na pewno teraz śpi.

Pomyślał o tej dziwnej zależności – gdy umiera kobieta, z mężczyzną bywa różnie. Ale gdy umiera mężczyzna, jego żona zawsze żyje dalej. I żyje, i żyje. I żyje.

Nie ma czegoś takiego jak silny mężczyzna, mówiła jego Matka. Albo babcia. Nie pamiętał.

Nie wiedział, co ma o tym myśleć. Sam nigdy nie był silny. Parę razy dostał w życiu straszny wpierdol, ale nigdy się nie zemścił, i nie umiał powiedzieć, czy właśnie to jest definicją słabości.

Wstał, dotknął zasłony i delikatnie ją odchylił, zamiast w pełni odsunąć – jakby podglądał widok za oknem, nie chcąc, aby morze go dostrzegło. Jego żona była jeszcze w Krakowie – tak przynajmniej twierdził Sebastian. Sebastian był jedynym człowiekiem, któremu ufał. Sebastian nie okłamałby go nawet w dobrej wierze, o co podejrzewał wszystkich innych ze swojego otoczenia.

Tak naprawdę brał to pod uwagę, rozmawiając z każdym, zawsze – że jest okłamywany. Czyniło to jego życie nierzeczywistym i pozbawionym gruntu.

Niebo od morza oddzielała bardzo niewyraźna szara kreska, która jego zdaniem zapowiadała już nadchodzący świt. Bardzo chciał wierzyć, że wyłącznie on widzi tę kreskę. Chciał mieć coś tylko swojego, nawet jeśli miałyby to być halucynacje.

Telefon na stoliku milczał, ale mógł zadzwonić w każdej chwili – śmieszny, archaiczny aparat z lat zerowych, jakie spotykało się czasami w hotelach. Z tym, że ten był podłączony do szyfrowanej i zabezpieczonej linii. Więc może nie był taki śmieszny ani archaiczny.

Wszystko wydawało się nierzeczywiste, a jednocześnie wszystko miało jakąś wagę, ukryty sens. Odsunął zasłonę do końca. Ten gest oznaczał ostateczną rezygnację ze snu.

W trumnie odpoczniesz. Dokładnie tak, Mamo.

Wziął zimny prysznic, stał pod strumieniem wody dobre kilka minut, aż zaczął się trząść. Dzięki temu wszedł w stan względnej kontroli nad ciałem i myślami. Włożył białą koszulę, bieliznę, spodnie. Chciał włożyć skarpetki i buty, ale się wstrzymał.

W przeciwieństwie do milczącego aparatu na stoliku jego smartfon wariował, puchł od wiadomości. Najwięcej przysyłał mu Bartek, który prawdopodobnie oszalał. Linki, analizy, artykuły. Memy, emotikonki, wykresy, sondaże, analizy memów, zasięgi memów, znowu sondaże, jeszcze trochę sondaży. Niby-tajne przecieki, które nazywali „Bazarek”. Bartek doszedł do wniosku, że musi informować go o każdej iskrze w swoim rozgorączkowanym mózgu. Bartek to szef sztabu. Nie ma dostępu do żadnych rzeczywiście ważnych informacji. Nie dostaje teczek, nie jest briefowany. Wymyśla to, co Mistrz nazywał podłymi bajkami dla dorosłych. Niestety, bez tych bajek nie można czynić prawdziwego dobra, dodawał zawsze Mistrz.

Jeszcze raz wziął buty do ręki. Na chwilę zawisły w powietrzu. Jakby chciał je zważyć. Położył je z powrotem na ziemi i wyszedł boso na korytarz.

Zszedł po schodach, ostrożnie, przypominał samemu sobie nastolatkę wymykającą się na randkę z chłopakiem.

Ochroniarz był tylko jeden, na dole. Spał na krześle. Nie miał mu tego za złe. Dopiero po chwili, słysząc chrapanie, zrozumiał, co tak naprawdę chce zrobić i że może mu się to udać.

Ochroniarz, Kamil, był szczupłym, bardzo wysokim chłopakiem o krótko ostrzyżonych blond włosach. W liceum grał w koszykówkę w juniorach Wisły, wiązał karierę z klubem, ale zaliczył bodajże kontuzję kostki.

Wiedział to od Sebastiana, szefa SOP-u. Sebastian drobiazgowo prześwietlał chłopaków, których zatrudniał. Sebastian wiedział o nim, prezydencie, najwięcej ze wszystkich ludzi, którzy go otaczali. Był jego jedynym przyjacielem – chociaż żaden zwykły człowiek nie nazwałby takiej relacji przyjaźnią.

Czasami miał nawet wrażenie, że Sebastian popychał go w stronę kreowania nowych sekretów, tajemnic, aby mógł zobaczyć, jaki jest lojalny, jak bardzo można na nim polegać.

– Ty też będziesz miał pierwszy wolny dzień od pięciu lat. Odpocznij – powiedział Sebastianowi przez telefon wczoraj wieczorem.

Ten parsknął śmiechem. A potem mu przypomniał:

– Czasami muszę być mądrzejszy niż twoje polecenia.

– Teraz nie musisz – odparł.

Dalej szedł boso. Wykładzina kłuła go w pięty, kompletnie nienawykłe do chodzenia bez obuwia. Chodząc boso po plaży, będzie podskakiwał, piszczał i kwiczał jak rażony prądem głupek. Bartek mógłby to nagrać, zrobić z tego kolejną rolkę na TikToka. Bartek mógłby zrobić rolkę na TikToka absolutnie ze wszystkiego. Otworzył drzwi, bardzo cicho, ostrożnie, i wtedy jak na złość ciche piknięcie w kieszeni. Bartek. Kamil koszykarz wyprostował się na krześle, zdziwiony i przestraszony. Bał się Sebastiana.

– Po prostu chcę wyjść, na kilka minut. – Prezydent pokazał palcem na szare niebo.

– Wyjdę z panem. – Kamil wstał.

Miał w sobie coś niezgrabnego. Jakby kiedyś te wielkie, długie kończyny od niego odpadły, a potem ktoś przykleił je z powrotem, prawie dobrze, ale nie do końca.

– Proszę, nie. – Złożył obie dłonie jak do modlitwy i przyjął swój najbardziej zrezygnowany wyraz twarzy.

– Nie można tak. – Kamil wyciągał się jak dziecko, usilnie starające się być kilka centymetrów wyższe. To czyniło go jeszcze bardziej groteskowym.

– Piętnaście minut – poprosił jeszcze raz. – Inaczej oszaleję.

Chłopak dalej nie rozumiał. Dalej się bał.

– Mam telefon. – Pomachał Kamilowi aparatem przed nosem i dodał: – Sebastian o niczym się nie dowie.

Kącik ust Kamila nieznacznie drgnął.

Na ekranie widniał kolejny mem. „Ten nam się udał”, pisał Bartek. Jego zdjęcie z poprzedniej kampanii.

Obrazek był nawet zabawny, ale pamiętał, co wtedy czuł, na tym festynie, w czterdziestostopniowym upale, w powietrzu jak kołdra pachnąca mlekiem, słomą i benzyną.

Małe miasteczko gdzieś w kujawsko-pomorskim, w tle płot, kapliczka, Matka Boska, poza kadrem kampanijny namiot. Sołtys albo burmistrz, lokalni oficjele, nabożnie wpatrzone w niego kobiety. Reagowali na niego jak na Papieża Polaka. Stali sparaliżowani ze strachu, chociaż chcieli go dotknąć. Napięcie rozrywało powietrze, kobieta, która miała go witać, popłakała się z emocji, więc przyszła druga, która popłakała się ciszej. Koło Gospodyń Wiejskich nagotowało tony bigosu i pierogów, SOP sprawdzał dzień wcześniej jedzenie, ale za długo stało w słońcu i się potruli. Sołtys stwierdził, że najlepszym ekwiwalentem stoperanu jest bimber, więc następnego dnia cały SOP latał nie tylko z biegunką, ale i potwornym bólem głowy.

Dali mu na ręce niemowlaka, rzeczywiście wyjątkowo dużego. Jakaś kobieta, chyba matka chłopca, stała obok i robiła zdjęcia, przystawiając mu niemalże aparat do twarzy. Dzieciak rzeczywiście był ciężki. Zdecydował się zażartować, żartobliwie wypuścił powietrze. Nowe życie. Dar ziemi. Światło wiosny. Jakiś starszy pan zaczął recytować wiersz o tym, jak krwią trysnęła smoleńska brzoza. Sebastian kazał mu spierdalać. Potem okazało się, że starszy pan to brat sołtysa. Sołtys zaczął przepraszać za brata i kazał mu spierdalać jeszcze raz, chociaż ten już w sumie spierdolił i nie recytował dalej wiersza, rozpisanego na piętnastu wymiętolonych kartkach. On wciąż trzymał dzieciaka, nikt nie chciał mu go zabrać, może marzyli, że weźmie go do Warszawy; poczuł nowy smród i ciepło pod prawą dłonią, bo niemowlak, porażony jego majestatem, nawalił w pieluchę.

Potem Bartek dołożył podpis do tego zdjęcia: „O skurwysyn, na tego dajcie 600 plus”.

Ludzie myślą, że tego typu żarty robią tacy sami ludzie jak oni, a robił je Bartek, który zanim został szefem sztabu, był szefem kreacji w agencji reklamowej w Krakowie. Festiwal beki został wyreżyserowany.

– No dobra, panie szefie, ale za piętnaście minut musi szef tu być z powrotem. MUSI. – Kamil, ekskoszykarz, wydawał rozkazy prezydentowi Polski.

– Muszę – odrzekł i uśmiechnął się w odpowiedzi.

Piasek był przyjazny, skóra nie stawiała oporu kamieniom. Człapał powoli w stronę wody. Stawiał jedną stopę za drugą, jak medytujący mnich. W końcu usiadł na piachu, wyciągnął nogi przed siebie. Pozwalał, aby lodowata woda przypływu omywała mu palce.

Zamknął oczy i próbował przestać myśleć, wiedząc, że przestanie myśleć dopiero w trumnie. Codziennie gdy się modlił, prosił Boga, aby nie było żadnego życia pozagrobowego. Przynajmniej dla niego. Oszczędź mnie, błagał. Chcę spać. Nie chcę już nigdy niczego doświadczać. Nie chcę już nigdy o niczym myśleć. Daj mi spokój, chłopie.

Oczywiście, musiał dzisiaj wygrać. Zawiódłby zbyt wielu ludzi. Czuł, że gdy przegra, przeżyje upokorzenie gorsze od śmierci.

Włożył palce w piasek, a następnie przybliżył je do ust. Powąchał. Sól, sfermentowane białko.

Świt zaczynał być świtem. Czerń się rozpraszała, przemieniała w szarą jednolitą ścianę. Pierwsze mleczne ślady słońca wstrzykiwane w litą ścianę chmur.

Muszę porozmawiać z żoną.

Tylko po co? Doskonale wiedział, co mu powie. To samo, co powiedziała mu pięć, dziesięć, piętnaście lat temu. To nie jest to, czego chciałam. To nie jest to, co wybrałam. To nie jest to, to nie będzie to, to nigdy nie było to.

Jesteś dorosła, odpowiedział jej któregoś razu.

Wtedy nie byłam, odparła.

Dobrze, gdyby teraz powiedziała mu chociaż to, pomyślał.

Woda wpełzła mu pod łydki, pod uda, pod tyłek. Będzie musiał się przebrać, ale przecież musiał i tak.

Sondaże dają mu sześćdziesiąt procent. W pierwszej turze zdobył czterdzieści dwa. Druga ma być formalnością. Wszyscy to wiedzą. Ten Drugi jest skompromitowany jak azbest. Zadziwia go, że wystawiono najgorszego możliwego człowieka, pogubionego fajtłapę i resortową mendę, za którą ciągnął się śmierdzący worek haków. Rzadko śmiał się z ludzi, ale z niego śmiał się naprawdę, tak samo jak śmiał się z tych wszystkich pisarzy, reżyserów, profesorów z łupieżem na ramionach. Śmiał się częściej i szczerzej, niż oni śmiali się z niego. On widział, kim są naprawdę; oni nie wiedzieli o nim nic.

Te dziennikarki trwale spauzowane w histrionicznym występie, jakby urodziły się z wytrzeszczem oczu. Przygłupi Trolle na Twitterze, żrący każdy idiotyzm rzucony im w otwarte usta. Wielki Jąkała, zdemenciały upiór błądzący po korytarzach swojej redakcji, nawiedzonego domu, w którym nie można było naprawić drukarki bez zgody pilnującej go korporacji. Ci nieprzytomni gamonie, uważający się za zbawców demokracji i państwa. Wszyscy oni mieli jedną, bardzo konkretną definicję demokracji – rządy rady mędrców, żonglowanie cytatami nobliwych trupów, wykuwanie ich głów na monetach okolicznościowych, oraz oddawanie władzy w ręce zewnętrznej rady opatrznościowej. Niemieckich chadeków. Francuskich centrystów. Amerykańskich Demokratów. Coraz mniej sprawne to żonglowanie, coraz bardziej starcze, piłki wypadały z uwiędłych rąk, toczyły się donikąd po zakurzonej podłodze. To nie była żadna agora, to był klub działkowca, w którym kwestie tak nieważne jak pieniądze, zarządzanie czy polityka były scedowane na nażartych cwaniaków, synów i córki satanicznej ośmiornicy. Ale ci sataniści również nie byli demoniczni. To była banda utuczonych skurwysynów. Analfabetów z otłuszczonymi wątrobami, znających po polsku łącznie jakieś tysiąc słów. Wbrew temu, co wszystkim wmawiano, najmniej na świecie było ludzi groźnych.

Mistrz prawie nigdy nie przeklinał – chyba że w rozmowach z bratem – ale gdy wypili razem butelkę dobrego Pinot Noir, to używał dokładnie tego określenia.

Utuczonych skurwysynów.

Odpowiadał wtedy żartobliwie:

– Ale nie wiemy, czy ich matki wykonywały najstarszy zawód świata.

Mistrz ripostował:

– Przecież wiesz, że nikt poważny nie nazwałby kurwą jakiejś biednej prostytutki.

Mistrza już nie było.

Po Mistrzu została dziura, którą czuł nawet przez sen.

Miał sześćdziesiąt procent w sondażach.

Zdobył czterdzieści dwa procent w pierwszej turze.

Wyborów nie sfałszowano, chociaż spini Bartka przygotowali na wszelki wypadek narrację o sfałszowanych wyborach. Specjalizowała się w tym jedna agencja z Londynu.

To bardzo proste, tłumaczył mu kiedyś Car, brat Mistrza, przywódca Partii i w swoim mniemaniu prawdziwy władca Polski. Podstawy każdej narracji powinny być bardziej niż nikłe. Im więcej faktów, im więcej dowodów, tym dana teza wydaje się być coraz bardziej spreparowana, sfabrykowana. Wystarczy naprawdę niewiele. Okruchy. Wątłe tropy. Kilkanaścioro osób w komisjach w całej Polsce. Ci ludzie nie muszą robić niczego nielegalnego. Wystarczy, aby byli gapowaci, aby popełnili kilka błędów. Do tego dołożyć kilku agresywnych, lekko niestabilnych gości. Najlepsi są mężczyźni po sześćdziesiątce. Wystarczy jakaś sprzeczka, szarpanina, ktoś kopnie w urnę, ktoś zacznie coś wykrzykiwać. Im mniejsza miejscowość, tym lepiej. Koniecznie w matecznikach, w pewnych okręgach.

Nie było jednak sensu odpalać tego protokołu.

Jeszcze raz, miał sześćdziesiąt procent. Wygrał Polskę. Polska mu uwierzyła. Polska powstała z kolan, chociaż Polska wcale nie klęczała, najebana Polska leżała na ziemi, rozpłaszczona jak rozgwiazda.

Nie ma nawet sensu pisać tego drugiego przemówienia, powiedział Bartek.

Możemy już planować ci harmonogram po inauguracji, dodał Robert.

Usłyszał kogoś. Najpierw psa, potem człowieka. Odwrócił się. Brzegiem biegł facet, przed nim pies. Sportowy strój, wygodne buty, szczupła sylwetka. Jego rówieśnik, okolice pięćdziesiątki. Nie rozpoznał, kogo mija.

Czuł, że ma mokry i zimny tyłek, ale był prezydentem. Miał mokry tyłek codziennie.

Muszę porozmawiać z córką.

Córka była jeszcze w Londynie, przyleci na wieczór wyborczy, stanie przy nim. Miała się tym zająć jego żona. Poczuł nieokreślone ukłucie w dole żołądka. Przykrył to miejsce dłonią. Wiedział, czym jest to ukłucie. Nie chciał go teraz nazywać, nawet w myślach.

Sygnał. Tym razem stały, równomierny. Bartek. Czy Bartek wie, że on siedzi na plaży? Czy minęło już piętnaście minut?

– Tak?

– Musisz być za dwie godziny w Warszawie.

Bartek zapominał mówić do niego per „panie prezydencie”. Czasami mu to przeszkadzało, czasami nie. Gdy miał lepszy nastrój, rozumiał, że upominanie podwładnego jest bezskuteczne. Bartek był wirującą pralką, której wysiadły amortyzatory. To była jego kondycja, jego ludzki kształt. Mistrz nie pozwoliłby sobie na takie traktowanie, zwolniłby kogoś takiego od razu, dał wilczy bilet w sektorze publicznym, a Bartek pewnie wzruszyłby ramionami i wrócił do reklamy albo finansów, albo gdziekolwiek, skąd przyszedł. Takich ludzi nazywało się genialnymi, z drugiej strony nazywało się genialnymi ludzi pokazujących pornosy w galeriach czy nagrywających muzykę brzmiącą jak wymiotowanie krowy.

– Jesteś tam?

– Jak?

– Helikopter. Powinieneś być w Warszawie za piętnaście minut. Powinieneś być w Warszawie teraz.

– Mam być w Krakowie. A dopiero potem w Warszawie.

– Zmiana planów.

W tle usłyszał głos. Robert, szef Kancelarii. Powiedz mu, o co chodzi, mówił do Bartka. Zastanawiał się, dlaczego to Bartek ma mu powiedzieć, o co chodzi.

– Daj mi Roberta – powiedział. Zaczynał być zły.

Robert przejął słuchawkę.

– Mamy… pewien problem.

– Czy to dotyczy mojej rodziny? – zapytał od razu, odruchowo.

– Dotyczy to ludzi rzekomo… – zaczął Robert, ale mu przerwał:

– Rozumiem.

Bo nagle wszystko zrozumiał.

Nie było sensu się łudzić, że chodzi o coś innego.

Strach jak skalpel tnący go od brzucha aż do podniebienia, linia lodowatego bólu. Zniknęła tak szybko, jak się pojawiła. Ogarnęła go ulga, gwałtowna jak pierwszy wdech po długim nurkowaniu. Na krótki moment jego ciało opadło, sflaczało.

Kamil, który miał grać w kosza w Wiśle, ale pokonała go kontuzja kostki, powoli człapał przez piach w jego kierunku. Jego ręce bezwładnie obijały się o biodra, przypominały kije zawieszone na poluzowanych sznurkach.

Dopiero teraz usłyszał napięcie w głosie Bartka. Wstał. Odruchowo zaczął się otrzepywać.

– Co to jest? – zapytał.

Kamil bez słowa pokierował go z powrotem w stronę budynku. Jasna szarość nieba zaczęła się nasycać bladym różem, tłuste mleko rozcieńczone krwią. Przelotna myśl: właśnie zaczynało być pięknie. Miał proste, być może banalne pojęcie piękna i akurat za to siebie lubił.

Zanim weszli do środka, Kamil popatrzył na niego skrępowany.

– Proszę, niech pan nie mówi Sebastianowi, że przysnąłem w pracy. – Gdy to powiedział, Prezydent zrozumiał, że Kamil nie jest skrępowany. Jest przerażony.

– Już mi się to kiedyś zdarzyło, przysnąłem, Sebastian się dowiedział i…

– Nie chcesz stracić roboty – przerwał mu.

Koszykarz opuścił głowę gestem kogoś, kto wie, że powiedział za dużo.

– Nie ma sprawy – odrzekł Prezydent. – Nikomu nic nie powiem.

Wrócił do pokoju, zdjął koszulę, spodnie, bieliznę. Dał Roberta na głośnomówiący. Zaczął wkładać świeże ubranie.

– Nie wiem, czy pan go w ogóle pamięta, panie prezydencie.

– Oczywiście, że pamiętam. Zwerbowaliście go.

– „Zwerbowaliście” to nacechowane słowo. Zatrudniliśmy go. Mieliśmy akcept.

– Zwerbowaliście go.

– Tracimy czas, rozmawiając o znaczeniu słów – wtrącił się Bartek.

Tym razem włożył skarpetki i buty.

– Co z nim? – zapytał.

– Ma to. To znaczy, ma to – Bartek z powrotem przejął rozmowę.

– Ale jakie „to” konkretnie?

– Wszystko, co możliwe. Nagrania. Zeznania. Materiały. Akta.

– Skąd wiemy, że to ma?

Pauza. Jakby się wahali, co mu właściwie powiedzieć.

– Od jednej z osób, do której dzwonił.

Pokiwał głową. Na chwilę zamilkł. Bębnił palcami w blat stołu. Wszyscy oczekiwali od niego jakiegoś genialnego pomysłu, rozwiązania. On z kolei oczekiwał go od nich. Sytuacja była napięta i męcząca jak koniec partii szachów, gdy król w nieskończoność ucieka po opustoszałej planszy przed królową i pojedynczym pionem.

– Mówiłem: to zły pomysł. Mówiłem: on nie zdradzi swoich. Zawsze będzie chciał zrobić coś, za co otrzyma pochwałę.

– Mnie tego nie mówiłeś – odpowiedział Bartek.

– Mnie pan tego nie mówił, panie prezydencie – poprawił go.

– Mnie pan tego nie mówił, panie prezydencie.

– Nie tobie, bo nie jesteś dla mnie partnerem do tego typu rozmów.

– Rozumiem. Chodziło mi o to, że ja w ogóle nie miałem z tym nic wspólnego, panie prezydencie. O tym, że ten człowiek ma coś wspólnego z…

– Z Partią.

– Dowiedziałem się tego z plotek. O to mi chodziło, gdy powiedziałem, że mnie pan tego nie mówił, panie prezydencie. – Bartek wkładał wyraźny wysiłek, by brzmieć jak zdyscyplinowany żołnierz.

Gdy wymagała tego sytuacja, prezydent był stanowczy. Umiał rozstawiać ich po kątach. Tylko kamery i dyktafony nie umiały tego zarejestrować. Spłaszczony do samego głosu, do dwuwymiarowego obrazka, zamieniał się w pajaca.

– Robert, czy on chce pieniędzy?

– Chce to wypuścić.

– Jest cisza wyborcza.

– Znajdzie kogoś, kto zapłaci karę. Dość szybko. – Bartek znowu się wtrącił.

– Co robimy?

Największy lęk przychodzi w momencie, gdy zdajemy sobie sprawę, że modlitwa została wysłuchana.

– Facet jest skończony. To scancelowany trup. – Bartek brzmiał, jakby próbował pocieszyć sam siebie.

Na prezydenta czekała dziś armia ludzi. Miliony trzymały za niego kciuki. Miliony go nienawidziły, uważały za człowieka złego i cofniętego w rozwoju jednocześnie, chociaż te dwie rzeczy wzajemnie się wykluczały.

Był pierwszy. Pierwszy w sondażach. Pierwszy w państwie. Pierwszy w kolejności. Czy komuś się to podobało, czy nie.

Jedyne, czego chciał, to porozmawiać. Z żoną, a potem z córką. Ale była czwarta rano, miał zaraz wsiąść do helikoptera. Rzeczy, których potrzebował najbardziej, staną się osiągalne dopiero wieczorem.

Popatrzył na swoje dłonie, na drobinki piasku za paznokciami.

– Nikt nigdy nie jest do końca skończony – powiedział Prezydent, chociaż w ogóle w to nie wierzył. A potem się rozłączył. Chociaż może najpierw się rozłączył, a dopiero potem wypowiedział to zdanie.

Cichy warkot helikoptera zawisł nad nim z bezwzględnością dożywotniego wyroku.

Przetarł buty czystym ręcznikiem hotelowym i wyszedł z pokoju.

3.07. Reporter

Kiedyś miał kilka tożsamości. Porządnych, pożądanych. Był dziennikarzem, był reporterem, był autorem książek, był wykładowcą, był maratończykiem. Był ojcem.

Teraz był sam i był nikim.

Był zdrajcą.

W pewnym sensie zdrajcą podwójnym.

Siedział w starym samochodzie w jakiejś polskiej pustce i miał tak naprawdę bardzo niewiele wyjść. W sumie miał dwa. Oba chujowe. Dwie bramki do wyboru, a w każdej zonk, jak w tym starym teleturnieju.

Wyjście numer jeden – mógł się po prostu zabić. To było momentami kuszące, ale niewiele z tego wynikało.

Jeśli istniało jakieś życie po śmierci, to z pewnością nie zasługiwał na jego lepszą wersję. Wyjście numer dwa – miał coś, co było dużo warte. Mógł z tym zrobić konkretną rzecz. Wiedział, jak użyć tego narzędzia, aby przedłużyć sobie życie. Trochę nie wiedział po co i nie umiał sobie wyobrazić kształtu tego przyszłego życia. Ale miał sprawę do załatwienia. Kartę do zagrania.

Ten as w rękawie był bardzo staroświecki. Wydruki, kserówki, akta. Nie ufał plikom, nie mógł sobie na to pozwolić.

Karta nie była oszukana, nie była znaczona.

To ostatni moment, aby jej użyć.

Mógł teraz wycofać z powrotem na drogę, rozpędzić rzęcha do maksymalnej prędkości i roztrzaskać go o drzewo.

Mógł też zacząć dzwonić.

Dzwoniąc, Reporter ładował w kłopoty tych, do których dzwonił. Choć kłopoty to nie było najlepsze słowo. Do tej posłanki, do której weszli około czwartej nad ranem, po prostu strzelili. Trudno to nazwać kłopotem, kulkę w łeb o czwartej nad ranem.

Mam to w piździe, myślał Reporter, i tak by odpowiedział, zapytany. Jebać ich kłopoty. Wejdą do nich, załomocą, strzelą. Najwyżej zostaną bohaterami. On już nigdy nie zostanie bohaterem. To on miał, kurwa, kłopoty.

Znał tych, których chciał skompromitować i uszkodzić. Byli gorsi, niż wszyscy myśleli. I to inaczej, niż wszyscy mogliby sobie wyobrażać.

Wiedział też, kim są ludzie, do których próbował się teraz dodzwonić.

I jedni, i drudzy byli bardzo chciwi.

Dlatego dziwił się, że nikt nie odbiera. Naprawdę oni wszyscy śpią? Dzisiaj? Teraz? W noc przed wyborami?

Po latach, gdy będzie wspominał ten dzień, przypomni sobie tę myśl i uśmiechnie się do niej. Nie potrafimy wyobrazić sobie tego, co się wydarzy. I cokolwiek się wydarzy, zawsze trzeba pójść spać, chociaż na chwilę.

Kwadratowy oddech – nauczył go tego niski, łysawy terapeuta ubrany od góry do dołu w Decathlonie. Cztery sekundy wdechu, cztery sekundy czekania, cztery sekundy wydechu, cztery sekundy czekania. Po dziesięciu powtórzeniach aktywował się nerw błędny, ciało schodziło z poziomu paniki piętro niżej. Spokojnie, spokojnie – powinien założyć, że to, co próbuje zrobić, ma dosyć niewielkie szanse powodzenia. Nastawić się na klęskę, ewentualny sukces przyjąć jako miłe rozczarowanie.

Pustka, w której tkwił, była gdzieś na obrzeżach Ostrołęki. Dziwna wieś, połowa domów to drewniane niby-świdermajery, druga – niedokończone, na oko dwustumetrowe bryły z SUV-ami na podjazdach. Gdzieś tutaj był podobno ośrodek odwykowy dla posłów, dziennikarzy i ludzi z telewizji. Mogli tam jeździć konno, grać w nogę i siatkówkę. Zawiązało się tam wiele pięknych i zaskakujących znajomości, które w zwykłym konsumencie mediów i polityki spowodowałyby dysonans poznawczy. Jego nie dziwił żaden pakt, żadne koleżeństwo – doskonale znał wszystkie zasady gry. Mógłby być sędzią. Rozumiał, że cynizm to puste słowo, oznaczające tak naprawdę walkę o przetrwanie.

Telefon szybko mu się rozładowywał. W miarę nowy iPhone, przedostatnia generacja; komórka z czasów, gdy taki zakup leżał w zasięgu jego możliwości. Baterii starczało na pięć–sześć godzin. Wiedział, że to jedna z konsekwencji zainstalowania Feniksa. Z drugiej strony zachodził w głowę, dlaczego akurat na niego ktoś miał wydać milion dolarów.

Choć tak naprawdę było to dla niego oczywiste. Zrozumiał to dosyć późno, bo wszystko łapał trochę za późno.

Podobno całe to „ale ja?”, „ale mnie?”, „po co komu jestem potrzebny?” wynikało z niskiego poczucia własnej wartości. To też tłumaczył mu facet w ciuchach z Decathlonu, który brał dwieście złotych za spotkanie.

Dwieście złotych to nie milion dolarów.

A może wydali na niego milion dolarów w momencie, gdy tylko wszedł do domu na Żoliborzu. Domu, który był modernistyczną kostką, ale mógłby być zamczyskiem z gotyckiej powieści. Pamiętał to: próbował się nie zaśmiać na widok Cara, ostentacyjnie odwróconego do niego plecami, stojącego przed wychodzącym na zapuszczony ogród zakratowanym oknem na parterze, z małymi dłońmi wsuniętymi w kieszenie marynarki. Nie wyszło, parsknął śmiechem. Car zapytał go jak belfer na lekcji, co właściwie jest takie zabawne.

– Tyle lat prosiłem pana o wywiad – wytłumaczył – i zawsze mi pan odmawiał.

– Ja bym na „dzień dobry” nie odpowiedział takiej szmacie jak ty, a co dopiero wywiad – odparł Car.

Wczoraj przepisał kilka najważniejszych numerów na kartkę i zrootował telefon do ustawień fabrycznych, założył nowe AppleID. Rychło w czas. Tych kilka osób, do których zadzwonił, mogło mieć nad ranem wizytę ABW, drzwi, psy, meble, ubrania, wyrywanie gniazdek, cały ten ambaras.

Zażartował z tego podczas tamtej rozmowy z Carem.

– Jeśli mnie podsłuchujecie, lepiej by było, jakbyście dali mnie ten milion dolców, zamiast kupować licencję – powiedział, próbując udawać odprężonego.

– Jesteś degeneratem. Gdybym dał ci ten milion dolarów, po tygodniu byłbyś martwy – odparł Car.

Otaczała go głucha, ciężka czerń. Całe życie dookoła głęboko spało. Nawet psy, których pewnie było tu co niemiara i które zaczynały jazgotać wraz z pierwszym przebłyskiem świtu.

Ale świtu jeszcze nie było.

– Przeszłość pod wieloma względami jest bardziej nieodgadniona niż przyszłość. Czasami trzeba przepowiadać przeszłość – powiedział wtedy Car.

Kojarzył, że to cytat, ale nie pamiętał z czego. Nie pamiętał żadnych cytatów. To była inteligencka gra w pikuty. Nie lubił i nie umiał w nią grać, nie znosił ludzi, którzy zaczynali wypowiedzi od: „było takie opowiadanie Turgieniewa”. Ale Car był w tym wszystkim prawdziwy. Ksawery powiedziałby, że Car jest OG, original gangster. Robił to w sposób, który nie był krindżowy ani śmieszny.

Robił to tak, że można było się go przestraszyć.

I Reporterowi zrobiło się wtedy wstyd, że nie zna tego cytatu.

Nie palił od roku. Miał to za swój największy życiowy sukces, rzucenie papierosów po dwudziestu pięciu latach palenia dwóch paczek dziennie. Dwie godziny temu na stacji kupił wagon cienkich pall malli.

Wepchnął go do skrytki, a teraz go z niej wyciągał. Skrytka była przepełniona – wraz z wagonem na siedzenie wypadło coś jeszcze, stara, plastikowa legitymacja „Gazety Krajowej”. Rzucił ją z obrzydzeniem na ubłocony dywanik, jakby była kulką zużytego papieru toaletowego. Odwinął karton z folii, wyciągnął pierwszą paczkę, patrzył na nią przez kilka sekund, otwarł, wyciągnął pierwszego papierosa, włożył do ust, zapalił.

Kwadratowy oddech, jebać to maczetami.

Rozkosz wyłączyła wszystko na jakieś dwie sekundy. Tak, było warto.

Wygooglował adres najbliższego motelu w zainstalowanej wczoraj zaszyfrowanej przeglądarce. Zadzwonił tam. Zaspana recepcjonistka odpowiedziała mu chrapliwym głosem, że owszem, mają pokój, ale musi zapłacić za minimum dwie noce, bo teraz jest w szarej strefie między jedną dobą hotelową a drugą.

– W życiu nie słyszałem dziwniejszej rzeczy – zaśmiał się. Powiedział tak, ale nie była to prawda. Usłyszał w życiu wiele dziwniejszych rzeczy. Te najdziwniejsze były w papierach leżących na siedzeniu pasażera.

Muszę porozmawiać z Nadią.

– Zawsze byłem Drugi, a dla ciebie chciałbym być Pierwszy – powiedział do niej, gdy jeszcze mu się wydawało że w jego życiu dzieje się coś rzadkiego jak najrzadszy kruszec. Teraz rozumiał, że wydawało mu się tak w życiu dziwnie często. Tak bardzo czuł się niekochany.

Drugi papieros. Oczywiście, że nie smakował tak samo jak pierwszy, ale wciąż był papierosem i wciąż był wspaniały.

Oddzwania pierwszy z nich. Tygodnik. Zamiast przywitania ciężko wypuszcza powietrze, jego wydech brzmi jak ujście powietrza przebitej opony. Tak to jest, gdy ma się prawie sto kilo nadwagi. Tygodnik jest stracony, nie pomogła mu nawet operacja pomniejszania żołądka. Trudno, niektórzy po prostu chcą umrzeć.

– Spotkajmy się.

Oj, ten drugi papieros też jest pyszny. Nawet bardziej.

– Tak, spotkajmy się.

– Nie ma drugiego takiego skurwysyna i chuja, i mendy jak ty. – Wydawanie głosu musi być dla niego takim wysiłkiem, jak dla normalnego człowieka seria martwego ciągu, pomyślał.

– Jakbyś dopiero się o tym dowiedział.

– Wcześniej mieściłeś się w naszej skurwysyńskiej i chujowatej, i mendziarskiej normie.

– Poczekaj. Czy na pewno chcesz teraz przemawiać? Zaraz świt. Nie spałeś. Męczysz się.

– Ze mną wszystko w porządku, ty chujozo.

– Czyli to wciąż jest przyjaźń.

– Nie, to nie jest przyjaźń, a ty jesteś skończony.

– Nikt nigdy nie jest całkiem skończony – powiedział, choć przecież w to nie wierzył.

Wypalił połowę papierosa, drugą pstryknął za okno. Wziął wdech. Uczucie triumfu przesłoniło na kilka sekund wszystko inne.

– Nie przez telefon.

– Dobra, gdzie?

– Wiesz gdzie.

– Nie wpuszczą cię do budynku.

– Przestań się mazać.

– Masz prawny zakaz zbliżania się do mojej pracownicy.

– To ona o tej porze ciągle siedzi w pracy? Bijecie rekord w kulturze zapierdolu?

Rozłączył się, zanim tamten cokolwiek mu odpowiedział. Ta rozmowa nie miała dalszego sensu, Tygodnik wiedział wszystko.

Nadia. Chciał powiedzieć jej „przepraszam”. Czuł, że ma do tego prawo, do tej jednej rzeczy, i czuł się skrzywdzony, bo mu jej odmawiano. Prawa do ekspiacji. Możliwości pokuty.

Karty leżały na stole, wystarczyło się z nimi pogodzić, obok położyć żetony. Przekręcił kluczyk w stacyjce i wyruszył w noc.

Wyszedł all in, nie wiedząc, co tak naprawdę leży na stole. Rehabilitacja? Przywrócenie do społeczeństwa? Pieniądze? Wolne żarty. Beka, powiedziałby Ksawery. A może już by tak nie powiedział? Może były w tym pieniądze, ale na pewno zbyt mało, by jakkolwiek naprawić to, co się stało.

Być może jakaś jego część wciąż chciała walczyć o ulotne głupoty typu honor, godność, moralność, człowieczeństwo. Wołał do niego panteon gipsowych bohaterów, czuł od nich mdlący zapach zbutwiałej bibuły. Kalka między kartkami w maszynie do pisania. Papierosy, śmierdzące i tanie, potem lepsze. Niezależne Zrzeszenie Studentów. Bezwartościowe banknoty z wieloma zerami, a potem akcje wręczane w okazyjnych pakietach. Progres. Postęp. Rewolucja. Montowanie demokracji. W jednym zgadzał się z Carem: zamontowano ją wadliwie. Silnik był z tyłu, jak w maluchu, przy kraksie przelatywał przez kabinę i rozrywał ciała pasażerów na strzępy.

Gdy prawie dwie dekady temu Redakcja weszła na giełdę, żołnierzom rozdano akcje. Niektórzy kupili całe kamienice. Reporter był młody, za swoje akcje kupił mieszkanie na Mokotowie i dom na Mazurach. Dużo. Fajnie. Czuł się ustawiony. Że nie ma czegoś takiego jak ustawiony, przypomniał sobie teraz, siedząc w pustce na obrzeżach Ostrołęki. Nie miał już mieszkania na Mokotowie ani domu na Mazurach. Miała je matka Ksawerego. Nie tęsknił za tymi nieruchomościami, nie tęsknił za matką Ksawerego, ale za Ksawerym bardzo.

Może o to właśnie chodzi. Może to jest na stole.

Kim jest w oczach swojego syna.

Zadrukowane kartki w kartonowych skoroszytach. Zdjęcia. Kasety z analogowego dyktafonu. Odpisy aktu urodzenia. Zeznania w prokuraturze. Adnotacje długopisem. Pieczątki. Cyfry. Gdyby miał teraz wypadek, gdyby to spłonęło – cała sprawa wyparowałaby jak eter.

Matka Dziewczynki potrzebowała całej wieczności, żeby się zdecydować. Zrobiła to dopiero w ostatniej chwili.

– Przede wszystkim jest pani potwornie źle potraktowaną kobietą – powiedział jej.

– I ty to mówisz – odparła.

– Tak, ja to mówię – potwierdził.

– Specjalista od złego traktowania kobiet.

– To pomówienia – mruknął.

Rozpędził auto. Wchodząc w zakręty, jeszcze przyspieszał. Zaczynał się budzić, chociaż nie wiedział do końca, z czego się budzi. Pierwsze przebłyski świtu kłuły w oczy.

Zadzwonił Telewizor, wkrótce potem Portal. Nie szefowie, tak jak w wypadku Tygodnika – zadzwonił odpowiednio wiceszef informacji i naczelny strony głównej. Byli zainteresowani. Wszyscy chcieli tego samego.

Zadał im pytanie o ciszę wyborczą, jednemu i drugiemu. Starał się mówić ostrożnie, ważyć informacje, grać jak gracz. I tak mieli go za szczura, ale te pozory przydawały mu we własnym mniemaniu jakichś resztek godności. Wiedział, że tak naprawdę wszyscy srają na ciszę wyborczą.

– Maksymalna kara za złamanie ciszy to milion złotych – powiedział Telewizor. – Żadne pieniądze.

Telewizor mierzył wartość ludzi w zegarkach, autach i nieruchomościach. Były dla niego wyznacznikiem efektywności i zdrowego rozsądku.

Grał w otwarte karty. Widział wszystko i wszystko wiedział. Był cynikiem, ale nie aż takim, by się na przykład rozpić, przepuścić wszystko w kasynach i burdelach. Wolał jeździć na rowerze, fanatycznie, robił po sto kilometrów dziennie. Jego szczupłość, wysportowanie były przegięte, fałszywe, wręcz komediowe. Znali się z Redakcji, z samych początków. Telewizor też dostał akcje, trochę więcej niż on, ale nie na tyle więcej, by przestali być kolegami.

– Mnie martwi co innego. Wiesz, jaka jest niepisana umowa – zająknął się Portal.

– Jaka jest niepisana umowa? – zapytał go.

Portal był młodszy, z innego rozdania. Typ kujona: olimpiady, czerwone paski. Jako jedyna znana Reporterowi osoba w branży rzeczywiście skończył dziennikarstwo, a nawet otworzył przewód doktorski. Przechwalał się tym przewodem. Przechwalał się tym, że dostał się na studia z olimpiady polonistycznej i w przeciwieństwie do innych nie musiał się upijać, aby się przechwalać. Przechwalał się tym, że pierwszy w przedszkolu umiał płynnie czytać. Przechwalał się wszystkim. Jednocześnie wciąż wierzył w Rzetelność, Wiarygodność, Odpowiedzialność. Zasady. Wszyscy się z niego śmiali, może oprócz grzecznej żony i dumnych rodziców.

Tygodnik powiedział o nim kiedyś, chyba na urodzinach Wielkiego Jąkały:

– Portal myśli, że każde miejsce, w którym pracuje, to Reuters. Myśli, że to jest wszystko naprawdę. Ma etos, zbyt wiele czasu spędził ze starymi dziadami. A może po prostu rodzice go bili. Tak czy siak, nie rozumie, że nie ma już prawdy, że pracuje wyłącznie dla kapitału, że nawet politycy pracują dla kapitału, bo wszystko jest obsługą kapitału, że działa w sektorze dymania ludzi w głowę, ubijania im mózgów na pianę z białka.

Teraz, w samochodzie, jadąc w stronę świtu, Reporter rozmawiał z Portalem na głośnomówiącym i Portal dalej tego nie rozumiał. Niestrudzenie wykładał wymyślony przez siebie przedmiot, Teorię Zasad i Godności, dla jedynego studenta, który chciał go słuchać, czyli siebie samego.

– Umowa jest taka, że my, wszyscy, nie piszemy o sprawach obyczajowych, o zdradzaniu żon, o siedzeniu w szafie. Zawsze tak było. Nie wiem, czemu mielibyśmy to łamać.

Słuchał go cierpliwie, chociaż były to bajki, nie istniała niepisana konwencja genewska, traktat atomowy rzekomo przyjęły wszystkie redakcje w Polsce. Politycy, posłowie, ministrowie – każdy z nich ruchał kogoś na boku, to był najpowszedniejszy efekt uboczny władzy. Niektórzy robili to wstydliwie i w cieniu konfesjonału, inni dawno zgubili wstyd jako coś archaicznego i zbędnego, książki telefoniczne albo pagery. Pierdolili sekretarki, pierdolili koleżanki posłanki, asystentki, żony kolegów, żony obcych ludzi, pierdolili się nawzajem. Posłanki i ministerki pierdoliły młodszych asystentów albo kolegów ze szkolnej ławki. Jedna posłanka od Faszystów, młoda i ładna, pierdoliła się z księdzem. Słyszał plotki o orgiach na plebanii i w nie wierzył. Napięcie i władza, nic więcej. Nie było sensu o tym pisać. Nikogo to nie obchodziło. W USA prezydent płacił za dymanie babce, która grała w pornosach. A potem płacił jej za milczenie. Powinna się cieszyć, bo ruski albo chiński władca by ją zabił, a tak przynajmniej sobie zarobiła.

– To nie jest zwykła sprawa obyczajowa. To żadna kochanka w sztabie czy męska dziwka.

– A to jest w ogóle zweryfikowane? – Portal piszczał, sterroryzowany jak mały gryzoń.

– Nie wiem, co ci powiedzieć, możesz zabrać to do rzeczoznawcy na ekspertyzę, która potrwa miesiąc. – To była złośliwość, ale Portal jej nie zrozumiał.

– No tak, to za długo – westchnął.

Współczuł mu, tacy ludzie codziennie, co chwila walą głową o niewidoczny kant rzeczywistości. Ich życie to pasmo rozczarowań.

Został jeszcze jeden – Dziennik. Ale Dziennik milczał. Po półgodzinie jazdy i kolejnych pięciu papierosach Reporter doszedł do wniosku, że godność to fikcja, i zadzwonił. Dziennik odebrał po siedmiu sygnałach. Zrobił to specjalnie, jak nic patrzył z kwaśnym uśmiechem na numer wyświetlający się na ekranie.

Dziennik był potwornie pewny siebie. Wiele osób było potwornie pewnych siebie, ale większość odgrywała przedstawienie, wciskała kit. Nie on. Dziennik zagryzł wszystkich w redakcji. Wszystkich oprócz Jąkały, bo pomnika nie da się ugryźć, nawet zmurszałego. Przed Jąkałą świetnie odgrywał zatroskanego o idee półprzytomnego pyszałka, takiego jak reszta „Krajowej”. Gdy Jąkała miał przyjść na kolegium, Dziennik specjalnie się nie golił i wkładał wczorajszą koszulę, bo Jąkale higiena osobista kojarzyła się z bezideowością, korporacyjnym satanizmem.

A teraz Dziennik był wice, a formalnie naczelnym „Krajowej”, bo Jąkała stał się obsranym przez gołębie pomnikiem.

– Jesteś tam? – zapytał Dziennik.

– Jestem, jestem – powiedział i nazwał go po imieniu.

Wiele żyć temu uważał Dziennika za swojego przyjaciela. Przyjaciółmi Dziennika mogli być jedynie ludzie bardzo zdolni i naiwni, którzy lubili pracować całą dobę, nie lubili snu, którzy wierzyli w idee takie jak dobro i zło i których można było potem użyć, zgnieść i wyrzucić do kosza. Tak jak Głowacką od Klubu Puchatka. Podobno Dziennik miał z nią romans, a potem zabrał jej autorstwo najlepszego materiału. A gdy opowiedziała mu o jakiejś potwornej zbrodni, której doszukała się na zadupiu, wysłał ją do psychiatryka, zgasił jak niedopałek. Teraz podobno oszalała do reszty, wegetowała w odziedziczonym po babci mieszkaniu, zjadając tafelkę xanaxu dziennie, i raz w tygodniu wychodziła na uczelnię dać jakiś mętny wykład o warsztacie dziennikarza dla wieczorowych studentów dziennikarstwa.

Dziennik był S-klasą wśród gnid. Nie canceluje się takich jak on, pomyślał, są zbyt sprytni na likwidację. Canceluje się takich jak ja, pomyślał, neurotyczne, pogubione safanduły, które tak bardzo zachorowały od samotności, że desperacja wypaliła w nich wszystkie bezpieczniki – orientację w emocjonalnym terenie, dobre maniery, umiejętność udawania godności.

– Przestań się nad sobą użalać – przypomniał mu łysy facet w stroju Decathlonu.

– Słuchaj, ja nie mam czasu, jeśli nie powiesz czegoś w ciągu pięciu sekund, to się rozłączam. – Dziennik brzmiał, jakby nie wiedział, czego dotyczy rozmowa.

– Wiesz, co mam.

– Wiem, co masz. I wiem, że jedziesz do tłuściocha.

– Czy posiadanie jakiejś wiedzy nie jest, jak to mówią młodzi… overrated?

– Nie jedziesz do tłuściocha. Przyjeżdżasz tutaj.

– Mów dalej.

– Gazu.

– Jadę sto siedemdziesiąt, krajówką, piętnastoletnim autem.

– Jeśli jedzie sto siedemdziesiąt, to pojedzie sto osiemdziesiąt.

– I co z tego będę miał?

– Ty myślisz, że prowadzisz licytację? Bo moim zdaniem to się topisz.

– Ciekawe. Jakoś jeszcze się nie utopiłem.

– Nie? Słuchaj, ty nie będziesz nic z tego miał. Ty zostałeś wyłączony z systemu społecznego, ty nie możesz niczego posiadać. Możesz iść na wydawkę dla bezdomnych, dadzą ci tam stare buty, kilo cukru i powerbanka. I to możesz mieć do momentu, aż zajebie ci to inny bezdomny.

Rok temu Dziennik wręczył mu zwolnienie dyscyplinarne. Zrobił to publicznie, wzruszając przy tym ramionami i wypowiadając trzy trupio zimne słowa: „wymóg opinii publicznej”.

Pamiętał, jak raz przyjechał po Ksawerego do przedszkola. Dzieci same wyprosiły go z sali. Nikt nie chciał się z nim bawić. Ksawery nie rozumiał dlaczego. Dzieci mówiły, że Ksawery śmierdzi, a Ksawery nie śmierdział. Podniósł go wtedy i powąchał, a Ksawery popłakał się jeszcze bardziej.

– Nie wierzysz mi – chlipał. – To, że mi nie wierzysz, jest jeszcze gorsze niż to, że mnie wygonili.

Powtórzył to zdanie, odbierając wypowiedzenie.

Tydzień później Dziennik znienacka przyjechał do niego do domu. Zapukał, otworzył drzwi, rzucił mu pod nogi papierową torbę.

– Odprawa – powiedział.

W odprawie było pięćdziesiąt tysięcy dolarów w gotówce.

– Wierzę ci – dodał, wychodząc z mieszkania. Dopiero wtedy.

– Teraz to spierdalaj – odpowiedział mu.

Część banknotów była spleśniała. Musiał je wymienić w Ukrainie, bo polskie banki nie wymieniały zniszczonej waluty.

Ale teraz było teraz.

– Jesteś tam? – zapytał Dziennik.

– Nie wiem, zobaczymy.

– Co zobaczymy?

– Nie wiem, do kogo ostatecznie pojadę.

Rozłączył się, zanim Dziennik zdążył go zbluzgać.

Mógłbym napisać o nich książkę, pomyślał, Zniewolony umysł 2. Z jego zdezelowanego hyundaia z pękniętym zderzakiem widać wszystko, przez obsrane szyby widać tę bezwzględną prawdę na ich temat, leżą przed nim pootwierani jak żaby w pracowni biologicznej.

Tylko że ta prawda nikogo nie interesuje.

Nikt by tej książki nie czytał.

Oni wszyscy, inteligenckie dziady i ich wychowankowie grzeczni jak psy, narzekają, że Polacy nie czytają książek. Nie, Polacy czytają książki. W pieprzonym metrze każdy ma książkę w ręku. Po prostu nie czytają książek o was, pomyślał.

Podczas tamtego pierwszego spotkania na Żoliborzu Car wziął jabłko z leżącej na stole patery i zaczął jeść, brzydko i łapczywie. To było dziwne i Reporter nagle zrozumiał, że media nigdy nie pokazały Cara, gdy ten cokolwiek je lub pije. Ktoś to wymyślił, na przykład jedna z obsługujących ich brytyjskich agencji – jeśli nie pokazujesz kogoś, jak ten je, pije, ziewa, przydajesz mu nieludzkich atrybutów, kodujesz społeczeństwu przekaz, że ten człowiek jest z innego porządku, jego królestwo jest nie z tego świata.

– Oprócz degeneracji moralnej – mówił Car z gębą pełną jabłka – twoim wielkim problemem jest to, że masz się za najmądrzejszego. Pewnie tak cię wychowano, pewnie w podstawówce byłeś najzdolniejszym uczniem. I to jest sedno problemu, bo degeneracja zaczyna się od braku pokory. Żaden z was nie ma cienia pokory. Nie czujecie jej nawet przed śmiercią.

Nie dyskutował z nim, bo pewnie tak było.

– Ale ta pokora przyjdzie, możecie być pewni – ciągnął Car. – Myślicie, że codziennie popełniacie zbrodnie doskonałe. Ale zbrodnie są doskonałe tylko wtedy, gdy państwo z jakiegoś powodu rezygnuje z karania zbrodniarzy. No cóż, was już państwo nie chroni.

W sumie nie pamiętał, na którym spotkaniu Car powiedział akurat te słowa. Na pierwszym czy na ostatnim. Gdy go zatrudniał czy gdy go zwalniał. Te spotkania nie były jakoś mocno oddalone od siebie w czasie.

Pamiętał tylko, że Car mlaskał, że jabłko wyraźnie mu smakowało. Nie widział zbyt dobrze jego twarzy, w pokoju panował półmrok, jedynym źródłem światła była stojąca w kącie pojedyncza lampa. Czuł jednak, że to jest inna twarz, taka, której nie widać na ekranach. Twarz o innej mimice, innym spojrzeniu. Oni wszyscy byli dużo lepiej przygotowani, wyreżyserowani, ustawieni, dużo bardziej profesjonalni, niż się komukolwiek wydaje.

Najpierw uderzył nogą w hamulec, a dopiero potem zrozumiał, co właściwie go zatrzymało. Ciało poleciało do przodu, w ostatniej chwili złapał je pas, głowa zatrzymała się parę centymetrów od kierownicy.

– Kurwa mać – powiedział głośno.

Kciuk policjanta stukający w szybę.

Odkręcił okno.

– Prawo jazdy i dowód osobisty.

– Kurwa mać – powtórzył.

– Dmuchamy.

– Tak, jasne. Kurwa mać.

– Proszę nie przeklinać.

Było ich dwóch. Czekali na wjeździe w leśną drogę.

Kolejny telefon. Portal, jeszcze raz.

– Potem pan odbierze.

– Tak, jasne.

Czubki drzew dookoła tonęły w różowawej szarości, las zdawał się ciągnąć bez końca do góry.

Podał mu dowód osobisty.

– Nie mam uprawnień.

Wysiadł z auta. Dmuchnął. Zero promili. Wyjął ręce z kieszeni. Myślał, że drżą, ale nie drżały.

– Tu jest siedemdziesiąt. Pan jechał sto czterdzieści. Dwukrotne przekroczenie. A teraz brak uprawnień.

Znowu ktoś dzwonił. Tym razem numer, którego nie znał.

– Dużo do pana dzwonią o tej porze.

– Mają powody. Ja też mam powód, by tak jechać.

– Będzie mandat i sprawa w sądzie grodzkim, i zakaz prowadzenia pojazdów – poinformował pierwszy policjant.

Drugi zaczął go sprawdzać przez radio. Wyroki na razie miał tylko w mediach społecznościowych.

Próbował na chwilę wyłączyć głowę. Wciągnął głęboko powietrze, świeże i cierpkie. Kwadratowy oddech. Nie szło mu w ogóle, warczał sam na siebie. Tętno wariowało.

– Wszystko przyjmuję, ale muszę jechać dalej – powiedział po chwili.

– Do Warszawy?

– Jakie to ma znaczenie?

Wdech. Długi. Cztery sekundy przerwy.

– Poddaj się wobec tego, na co nie masz wpływu – mówił łysy facet w ciuchach z Decathlonu.

– Zawieziemy pana na autobus do Ostrołęki. O siódmej rano jest chyba pierwszy.

– Ja muszę jechać dalej – powtórzył.

– Pojedzie pan, spokojnie. Pociągiem albo autobusem. Albo z nami na posterunek.

Gdy wymienił te dolary w Ukrainie, wynajął kawalerkę w wielkiej płycie. Nie stać go było na poprzednie mieszkanie. Natasza pozwoliła mu zostawić w domu na Mazurach większość rzeczy. Dziesięć lat temu wszystko jej oddał, a teraz wiedział, że to był idiotyzm, durne cierpiętnictwo, kolejna próba zabawy w jakąś fałszywą godność. Ktoś mu kiedyś powiedział: mężczyzna przy rozstaniu powinien wziąć ze sobą skarpetki na zmianę i szczoteczkę do zębów. Tak właśnie zrobił, potulny idiota. Natasza mieszkała na wsi, Ksawery w mieszkaniu Nataszy w Warszawie, Ksawery był już mężczyzną, Ksawery studiował, Ksawery powiedział, że nigdy nie chce jak ojciec, nawet w jednym procencie, że na szczęście nie jest do niego podobny.

Muszę porozmawiać z Nadią.

Nadia, Natasza, w tych imionach jest pewien klucz – śmiał się jeden z jego byłych kolegów. Wszyscy jego koledzy byli byłymi kolegami.

– Masz zakaz zbliżania się – powiedział Tygodnik.

– Ma pan wybór – powiedział policjant.

Kwadratowy oddech.

Gdy wymienił te dolary w Ukrainie, wynajął kawalerkę, kupił tego hyundaia za dziesięć tysięcy, a resztę miał w gotówce, zawsze przy sobie, i teraz był sobie za to bardzo wdzięczny, za ten jedyny przejaw zdrowego rozsądku.

Potem zarobił dużo pieniędzy u Cara. Wydał je od razu. Kupił jeszcze jedną kawalerkę, w deweloperskim bloku na Pradze. Była dla Ksawerego. Ksawery jej nie chciał, więc klucze dał Nataszy. Teraz Natasza miała od niego dwa mieszkania i dom.

Zostawił sobie tylko te dolary. Wymienił banknoty na dobre, ale te dobre wciąż śmierdziały pleśnią. Może zapach wżarł mu się w palce.

Tylko na tyle zasługiwał.

Znowu telefon.

– Tak, mam wybór – powiedział.

Drugi policjant oddał pierwszemu dowód osobisty.

– Mogę coś wziąć z samochodu? – zapytał Reporter, a policjant kiwnął głową.

Otworzył drzwi, otworzył skrytkę, wyjął z niej kompakt Rolling Stones, Exile on Main Street. Jego ulubiona płyta, brudna, ale i pełna nadziei, muzyka uśmiechniętych żebraków nagrana przez zdegenerowanych milionerów. Ostatni utwór nazywał się Shine a Light, „zaświeć światło”, i gdy go słuchał w pędzącym samochodzie, to przez chwilę sam miał wrażenie, że światło jednak istnieje. W książeczkę wciśnięta była część pieniędzy. Około dwóch tysięcy złotych.

Nie bawił się w żadne decorum, przecież byli w Polsce, na granicy zapomnianych gmin, w środku lasu, otaczały ich dźwięki ptaków, byli mężczyznami i Polakami, wszyscy rozumieli wszystko. Przynajmniej miał taką nadzieję.

– Pan się wygłupia – powiedział policjant.

– Mój syn jest bardzo ciężko chory. Próbował popełnić samobójstwo. Jest w szpitalu na Sobieskiego. Nie mogę jechać do Warszawy jebanym autobusem z Ostrołęki o siódmej czy tam ósmej rano.

Powiedział to i od razu zrobiło mu się potwornie wstyd.

Ale musiał jechać dalej.

Musiał jechać teraz.

Policjant popatrzył na jego wyciągniętą dłoń, potem popatrzył mu w oczy. Był bardzo zmęczony.

– Kogo pan ze mnie robi? – zapytał.

– Człowieka. Jesteśmy ludźmi.

– Nie, robi pan ze mnie kogoś, kto weźmie łapówkę od faceta, którego syn próbował się zabić. – Jeszcze raz popatrzył na jego dłoń, na trzymane w niej pieniądze. Następnie znów przeniósł wzrok na jego twarz. W oczach miał pogardę.

Car zjadł jabłko razem z ogryzkiem. Pozostałych ludzi, którzy byli wtedy w tym ciemnym, zatęchłym pokoju, Reporter widział po raz pierwszy. Nie był zdziwiony. Zdawał sobie sprawę, że Prezydent, Prokurator, Długonosy, czyli Premier, są parę stopni niżej w hierarchii. To prawdziwy deep state, nikt nie wszedł tak głęboko jak ja – myślał wtedy przez chwilę, zajarany jak dzieciak.

Ale potem znów zrozumiał, że ludzi to nie obchodzi.

– Luksemburgizacja – powiedział Car. – Tak można nazwać jednym słowem to, co was zepsuło.

– Teraz cytuje pan swoją własną książkę.

Rozpoznał te słowa, bo przed spotkaniem czytał wszystkie książki Cara, nawet jego pracę doktorską, nudną jak liczenie pcheł na psie. Sam nabrał ochoty na jabłko. Leżały na stole w szklanym półmisku, dobry kilogram.

– Niech pan się zdecyduje, co jest prawdą. To, co ma pan w ręku, czy to, co ma pan w oczach – powiedział teraz policjant.

– Wy nie umiecie się nawet zdecydować, co jest dla was prawdą – powiedział wtedy Car.

– Wy też ciągle zmieniacie swoje prawdy.

– My decydujemy, co jest prawdą. Dostosowujemy to do okoliczności. Wy postawieni przed taką odpowiedzialnością baraniejecie. Ci, którzy chcą utrzymać władzę, muszą być elastyczni. Muszą wciąż się zmieniać. Ci, którzy idą za nimi, muszą ufać, że tamci wiedzą, co robią. – Car mówił podniośle, ale spokojnie. Nikogo nie odgrywał. To był jego naturalny język, mówił nim i myślał. W tym sensie zawsze był spójny, nigdy nie kłamał.

– Mówisz, że etos paraliżuje, zatrzymuje w miejscu – zwracał się do Cara bezceremonialnie na ty, a on nigdy nie zwrócił mu uwagi. Zresztą Car od początku zwracał się do niego na ty, a Reporter wiedział, że to nigdy nie jest jednostronne.

– Mówię, że wiara w to, że coś, co było prawdą wczoraj, jest prawdą dzisiaj, świadczy o naiwności.

Patrząc na policjanta, schował pieniądze do kieszeni. To nie był wybór tej prawdziwszej prawdy. Po prostu mogły mu się jeszcze przydać.

– Dlaczego nie myślicie, że jednak mogę być wtyką? – zapytał wtedy Cara.

– Dlaczego mężczyzna jak ty, wciąż młody, mężczyzna z pozycją, mężczyzna, którego nauczono przecież inaczej, musi brać kobiety siłą? – odpowiedział pytaniem Car i sięgnął po kolejne jabłko. Podrzucił je jak piłkę tenisową. To było rok temu, a on pamiętał wszystko, każdą sekundę, klatka po klatce.

W kieszeni oprócz gotówki miał też paczkę papierosów. Wyciągnął w stronę policjanta – zakodowany odruch starego dziennikarza, papierosy jako waluta, jako fajka pokoju.

– Spierdalaj pan już, naprawdę – powiedział policjant. – Ktokolwiek tam panu umiera.

– Pamiętam dwa tysiące szósty rok, pamiętam naszych koalicjantów – wspominał dalej Car – tego obrzydliwca z Oporu Rolniczego, co to był za człowiek. Zęby, ten człowiek w życiu u dentysty nie był. Znał tysiąc słów, z czego połowa to było specjalistyczne słownictwo rolnicze, proszę pana. I taki człowiek podświadomie wiedział, że siła to jedyne wyjście, że on nie zdoła wejść w jakąkolwiek sublimację relacji ani seksualnej, ani przyjacielskiej, ani politycznej.

Wreszcie sięgnął po jabłko. Car patrzył na niego uważnie, a on obracał je w palcach, nawoskowana skórka lekko lepiła się do dłoni.

– Z tego, co wiem, nie ma pan jakichś bogatych doświadczeń z kobietami – powiedział i ugryzł. Jabłko okazało się słodkie i twarde. Bardzo smaczne.

– Na pewno nie mam doświadczeń jako gwałciciel – odpowiedział Car, zupełnie bez gniewu.

– Nie jestem gwałcicielem.

– Tylko winni bawią się definicjami – odparł Car.

Wsiadł do samochodu. Ruszył, spokojnie. Dopiero teraz poczuł, jak szybkie ma tętno, jak szaleje mu puls. Przyśpieszył od razu za zakrętem. W głowie mu dudniło, jakby przez ostatnie kilkanaście minut obijano ją kijami.

Zadzwonił znów ten sam numer. Odebrał.

– Dzie, dzie, dzień do-do-dobry – usłyszał i poczuł, jak serce rośnie mu do rozmiarów ciepłej piłki lekarskiej.

– Co pan sądzi o łamaniu ciszy wyborczej, panie redaktorze?

– Pa-pan wie, wie wszy-wszystko, co ja ja są-sądzę. Pa-pan jest in-inte inteli-gentny. Po po co te te te gie-gierki? – dobiegło z drugiej strony słuchawki.

– Masz jechać, ile to fizycznie możliwe. Zapłacę wszystkie mandaty. Ty biedna kurwo – powiedział Dziennik.

Uśmiech nie schodził mu z twarzy.

Zwolnił. Jeszcze zapalił.

Odkręcił szybę.

Może to wszystko, co stało się do tej pory, było jednak coś warte, pomyślał.

O tym dniu pomyśli podobnie za jakiś czas, za kilka miesięcy. Ale w zupełnie inny sposób.

Tymczasem była teraźniejszość i siedząc w swoim umierającym samochodzie, Reporter był pewien, że jedyne, na co można liczyć w życiu, to bardzo krótkie wyrzuty satysfakcji.

5.10. Prezydent

Całe swoje życie robił wszystko, by traktowano go poważnie. W końcu został Prezydentem. Ale nawet bycie Prezydentem nic nie zmieniało – wciąż miał to okropne podejrzenie, że wszyscy się z niego śmieją, gdy tylko odwraca głowę. Że zawsze ma mokry tyłek, plamę na spodniach. Nigdy nie traktował siebie poważnie. Nigdy siebie nie szanował. Poprawiał dostarczane mu przemówienia tylko po to, aby nie wyjść na Dyzmę. Jego pierwszym impulsem w każdej sytuacji, przy każdej osobie, było zaufać jak dziecko. Walczył z tym, mniej lub bardziej skutecznie.

Często nieoczekiwanie robił głupie miny, komicznie podnosił głos. Robił to, bo czasami dochodził do wniosku, że skoro już mają się z niego śmiać, to niech przynajmniej ma jakąś kontrolę nad tym, kiedy się z niego śmieją.

Miał zresztą nad sobą dużo lepszą kontrolę, niż wszyscy myśleli.

Stracił ją tylko raz, w potwornym ataku histerii. Czuł się wtedy jak porwany do góry przez komiksowego potwora; potwór potrząsał nim tak mocno, że narządy wewnętrzne zdawały odrywać się od powięzi.

Ale wtedy nie był jeszcze prezydentem.

Nawet sobie tego nie wyobrażał.

Helikopter lądował przy Pałacu Prezydenckim. Ktoś powiedział: „panie prezydencie”, jakby chciał go obudzić, a on przecież nie spał.

Odpiął pasy, ochroniarze pomogli mu wyjść i przeprowadzili go szybkim krokiem przez lądowisko. Robert czekał przy drzwiach. Miał koszulę rozpiętą pod szyją, zakasane rękawy, bardzo chciał sprawiać wrażenie zapracowanego. Prezydent znał te triki. Był na tych samych szkoleniach.

Wszedł do środka i powiedział nagle, na głos, dziwiąc tym samego siebie:

– Muszę porozmawiać z żoną.

– To chyba nie jest dobry pomysł, panie prezydencie – odparł Robert.

Chciał powiedzieć, że to polecenie, ale zrezygnował. Może Robert miał rację. Robert miał często rację, mimo że potwornie działał mu na nerwy.

Bartek i dwóch jego ludzi – to znaczy ludzi z Kancelarii Prezydenta – czekali w pokoju. Bartek dostał wolną rękę w doborze ekipy, i często dobierał sobie do pracy właśnie pracowników Kancelarii. Był to dziwny wybór, ale może koledzy, którzy pracowali z nim w reklamie, się go wstydzili. Może nawet ukrywał w swoim środowisku, gdzie pracuje.

Pokój nazywany Kwaterą niczym się nie wyróżniał – bezbarwna korporacyjna sala z długim drewnianym stołem przypominającym wykrzyknik, którego kropką był zawieszony na ścianie sześćdziesięciocalowy telewizor. Jedyne, co odróżniało ją od identycznych pomieszczeń w szklanych biurowcach na całym świecie, było godło Polski nad drzwiami oraz krzyż.

Prezydent usiadł na szczycie stołu. W momencie, gdy to zrobił, do pokoju weszła dziewczyna, której imienia zapomniał – niska, zaokrąglona blondynka w krótkim szarym żakiecie. Sztywnym gestem położyła na stole kopertę. Była bardzo zdenerwowana. Wszyscy byli bardzo zdenerwowani, ale ona najbardziej. Drżały jej ręce. Wspólny stres wisiał w powietrzu, ciężki i trujący niczym tlenek węgla.

– Panie prezydencie, przygotowaliśmy jednak też wersję przemówienia na wypadek gdy…

– Spierdalaj – przerwał jej Bartek.

Dopiero teraz, w zimnym świetle pomieszczenia, Prezydent zauważył, że Bartek jest spocony i blady, jakby właśnie wyszedł z wielogodzinnej imprezy techno.

Dziewczyna popatrzyła na niego zdziwiona i przestraszona.

– Nie życzę sobie takiego słownictwa, zwłaszcza w stosunku do kobiet – powiedział, popatrzył na dziewczynę przepraszająco i wziął od niej kopertę.

Wyjął kartkę i zaczął czytać. Słowa układały się w oddanie władzy, przyznanie się do przegranej i podziękowania dla wyborców. To była formalność, ale musieli przygotować również ten dokument, krótką i zwięzłą abdykację.

Bartek miał tak zaciśniętą szczękę, że zaraz mogły popękać mu zęby.

– To chyba nie jest moment… – zaczął, ale Prezydent mu przerwał, uderzając dłonią w stół. Dziewczyna podskoczyła. Bartek jeszcze bardziej się skurczył.

– Przeproś ją! – rozkazał.

– Przepraszam, Sylwia – powiedział Bartek.

– Ja też panią przepraszam – dodał Prezydent, patrząc dziewczynie w oczy.

Krótka i niemądra myśl, spięcie elektryczne przesterowanego mózgu – mógłby wziąć tę dziewczynę za rękę i znaleźć się z nią z powrotem na tej samej plaży, na której jeszcze dwie godziny temu wpatrywał się w świt, mocząc sobie tyłek.

Myśli są tylko myślami, powiedziała mu kiedyś psycholożka, z którą widział się parę razy. Nie uwierzył jej. Gdy był mały, Matka powiedziała mu, że wszystkie jego myśli obserwuje Bóg.

– Nic się nie stało – odezwała się dziewczyna i wybiegła na zewnątrz.

– Mamy przejebane – stwierdził Bartek, wstał z krzesła i zaczął chodzić dookoła pokoju.

– Proponuję, abyśmy odpuścili sobie… – rozpoczął swoim cichym głosem Robert, ale Bartek znowu mu przerwał, oparł się o stół, lekko opętanym wzrokiem powiódł po wszystkich i powtórzył:

– Mamy. Przejebane.

Bartek najwidoczniej odtwarzał scenę z któregoś z seriali, które nałogowo oglądał, zamiast iść spać.

Prezydent wziął kartkę, którą podała mu Sylwia, podarł na kawałki i rozsypał po stole, po czym obmacał kieszenie marynarki. To było trochę teatralne, ale potrzebne. Podarcie kartki zatrzymało ich w zdziwieniu; zrozumieli ten gest. Pokazał im, że jest jeszcze bardziej pewny wygranej niż oni. Podarł ich wątpliwości, ich stres, ich zmęczenie.

– Przynieś mi okulary – zwrócił się do Roberta.

Robert nie wstał, tylko do kogoś zadzwonił.

– Co możemy zrobić? – zapytał Bartek. Miał twarz dziecka, które zbiło słój z cukierkami.

Asystenci Bartka nie byli tak przerażeni jak on. Wiedzieli, że jego przedstawienia to monodramy, że w tym teatrze można być tylko pracownikiem technicznym.

Prezydent nie znosił wyglądu Bartka – krótkich, pofarbowanych na platynowo włosów, wzorzystych koszul włoskich firm, marokańskich pantofli. Jakby Bartek próbował siłą włożyć do ust ludziom to, kim naprawdę jest. Choć był gejem, co manifestował każdym swoim ruchem, słowem i elementem stroju, wymyślił to zdanie z wiecu wyborczego: „LGBT to nie ludzie, to propaganda”. Instruował wtedy Prezydenta, żeby zrobił dłuższą pauzę po „ludzie”, tak aby media nie miały problemu z wycinaniem pierwszego zdania wypowiedzi.

– Możemy ich trochę przestraszyć – dopiero po chwili zrozumiał, że Bartek odpowiada sam sobie na zadane przed chwilą pytanie.

Do pokoju weszła inna dziewczyna, podobnie ubrana do poprzedniej, i przyniosła mu futerał z okularami. Na czarnym zamszu widniało wytłoczone złote godło Polski. Z tą dziewczyną też mógłby uciec. Świat był pełen dróg ucieczki, ale Prezydent nie mógł skorzystać z żadnej.

– Pytanie tylko jak – ciągnął Bartek – jak szybko prezydent może wymyślić jakąś kompletnie pojebaną, gigantyczną ustawę, wielką jak Godzilla, która zdelegalizuje w jeden dzień „Krajową”, NTV, Cyfrową Polskę i cały ten bajzel i przymusowo sprzeda to Węgrom albo Turkom. Nawet nie ustawę, propozycję ustawy, ideę ustawy…

Założył okulary i zrozumiał, że nie chce widzieć Bartka ani jego ludzi, ani tego pomieszczenia, jeszcze wyraźniej.

– Myślisz bardzo szybko, Bartek. Ale musisz trochę zwalniać, gdy zaczynasz mówić – powiedział po chwili Robert. Głośniej niż do tej pory. Prawie nigdy nie krytykował Bartka, musiał być wyprowadzony z równowagi.

Ale Bartek był wyprowadzony z równowagi jeszcze bardziej.

– A co innego można zrobić w tej sytuacji? Można ich tylko przerazić. Oni niczego od was nie chcą. To nie jest propozycja handlowa. Oni umierają, kończą się, są zdesperowani. Chcą jeszcze cokolwiek znaczyć. Chcą na cokolwiek wpływać. Nie widzicie tego? Opublikują ten artykuł, nawet jeśli mają jutro przestać istnieć.

– Więc po co ich straszyć, Bartek? – zapytał Robert.

– To nie ich masz straszyć, tylko akcjonariuszy, Robert, czy ja ci muszę tłumaczyć, gdzie jest jebane słonko, kiedy śpi?! – wrzasnął Bartek.

Prezydent znowu uderzył dłonią w stół, tym razem lżej, symbolicznie. Wstał, odwrócił się do nich tyłem. Odwracanie się tyłem zawsze działało. Podpatrzył to u Mistrza i Cara.

– Myślę, że nic nie możemy zrobić. Myślę, że nic nie musimy – dodał.

Dwanaście lat temu dowiedział się jako jeden z pierwszych – w końcu był sekretarzem stanu. Miał tam być. Miał lecieć tym samolotem. Ostatecznie został, aby koordynować na miejscu tę wizytę.

Wystarczyło, aby jego myśli powędrowały w stronę tamtych wydarzeń, i jego ciało od razu przeżywało je na nowo. Jakby tuż przed oczyma wybuchła mu gwiazda, wypalając oczy, mózg, cały układ nerwowy.

Miał wolne. Siedział nago na łóżku w swoim krakowskim mieszkaniu. Była ósma rano. Miał kaca, poprzedniego dnia był na chwilę na weselu kolegi żony. Bawił się źle, więc wypił za dużo.

Nie obudził go telefon, obudziły go pragnienie i pełny pęcherz. Telefon zadzwonił chwilę później – to był szef Kancelarii, głupi facet o pseudonimie Śluz. Mistrz i Car obdarzali takich ludzi największym zaufaniem. Kompetencje nie miały znaczenia, każdy miał jakieś kompetencje, w końcu nawet brak kompetencji był pewną kompetencją – natomiast mało kto cierpiał na tę specyficzną odmianę głupoty, która wiązała się z lojalnością.

– Oni wszyscy nie żyją – powiedział wtedy Śluz, po czym dodał, dziwnie i głupio: – Dzień, w którym pękło niebo.

Dopiero jakiś rok później, odtwarzając ten dialog w głowie, zrozumiał, że Śluz nawiązywał do piosenki Dżemu.

Prezydent nie cierpiał piosenek Dżemu, chociaż umiał większość z nich zaśpiewać i zagrać na gitarze. Był w końcu mistrzem w harcerstwie.

– Nie rozumiem, panie prezydencie – dobiegł go głos Bartka.

– Czego nie rozumiesz? – zapytał.

– Czemu mamy nic nie robić – wyjaśnił Bartek.

Prezydent westchnął. Odwrócił się, popatrzył na ich przerażone twarze. W pewien sposób były identyczne z rozsypanymi na stole strzępami papieru.

– Doprowadziliśmy do sytuacji, w której ci, którzy są z nami, kompletnie w to nie uwierzą. A ci, którzy są przeciwko nam… No cóż. – Pokręcił głową. – Pozostaje pytanie, ile jest których. To kwestia liczenia.

– Nie wszyscy są z nami albo przeciwko nam. Przecież wiesz, że nie jest to takie proste – przerwał mu Bartek.

– Panie prezydencie – poprawił go ostro. – Przecież pan wie, że to nie takie proste, panie prezydencie. A ja myślę, że to jest w miarę proste.

Bartek wypuścił powietrze. Przełknął ślinę. Obrzucił spojrzeniem ludzi z Kancelarii, którzy lustrowali czubki swoich włożonych do garnituru trampek.

– Ja tylko wykonuję swoją pracę – powiedział cicho Bartek.

– Jak prawie wszyscy dorośli ludzie – odparł Prezydent.

– I tak wygrywa się wybory ludźmi, którzy nie głosują na własne pieniądze. Nie pozwoliliśmy dalej okradać społeczeństwa. Dlatego właśnie wygramy – sparafrazował Cara.

W rzeczywistości Car był mu obcy, prawie wrogi. Jego wypowiedzi często go irytowały. Prawie zawsze była to jakaś parafraza słów Mistrza, ale parafraza zepsuta, doprawiona złością, wyzbyta tej immanentnej mądrości, którą miał Mistrz. Tutaj jednak Car miał rację. Ludzie nie chcieli być biedni. Ludzie mieli dość przepraszania za to, że żyją, dość buta trzymanego im na twarzy. Ludzie przestali wierzyć w te okropne kłamstwa tych u władzy, w ich poczucie wyższości.

Bartek pokazał mu ekran tabletu. Mejl.

– Pan prezydent wie, co jest w tym mejlu i co tak naprawdę musimy zaadresować. – Amerykanizmy były kolejną rzeczą, której nienawidził w Bartku, ale na razie zostawił je bez komentarza.

Wtedy, dwanaście lat temu, tego strasznego poranka potrzebował długich minut, aby zrozumieć, co się stało. Język, którym mówiono w telewizji, nie był językiem polskim. Rozpoznawał słowa, ale nie rozumiał zdań, bo te zdania wyrażały niemożliwe. Włączył telewizor. Prezenterzy płakali na każdym z kanałów. Obraz był zły, zamglony, na początku myślał, że to jego własny wzrok, kacowa usterka zmysłów.

– Proszę państwa, na rosyjskim lotnisku… – zaczęła.

Wyłączył odbiornik. Najpierw zadzwonił do Mistrza. Przytłumiony kobiecy głos wypowiadał chrzęszczące, rosyjskie wyrazy. Zaczął płakać i krzyczeć jednocześnie. Jego żona obudziła się przerażona, pewna, że właśnie wybuchła wojna światowa. Zadzwonił do Śluza.

– Musisz sprawdzić, czy on żyje. Musisz się tego dowiedzieć! – krzyczał.

Tamten zaczął mu przerywać, mówić do niego zdrobniale po imieniu, jak do dziecka.

– Nie ma cię tutaj – powtarzał jak mantrę – nie widzisz, co się stało. Nie pokazują tego w telewizji, bo tego nie można pokazać.

– Obejdź sam ten jebany samolot. Obejdź go. Obiegnij. Obczołgaj go, kurwa. Czołgaj się dookoła tego samolotu, aż go znajdziesz. Szukaj go w trawie, szukaj w liściach. Może on się skurczył. Zmienił się w małe zwierzę. Zdarzają się przeróżne rzeczy. W Biblii są wszelakie cuda. Nie ufaj Ruskom. On mógł przeżyć. Może być przerażony, sam, schowany gdzieś w lesie. On może bardzo się bać – kwilił do telefonu.

Z perspektywy czasu nie miał pojęcia, skąd w głowie wzięły mu się te obrazy: nagiego człowieka, prezydenta Polski, schowanego między drzewami, śmiertelnie przerażonego, z nagłą utratą pamięci; człowieka, który cudem, jako jedyny, wyczołgał się z płonącego wraku.

– On może się tak bardzo bać, kurwa, tak strasznie się bać – szlochał i nie umiał przestać.

Żona położyła mu na plecach ciepłą, obcą dłoń.

– Przepraszam, ale nie możesz wydawać mi poleceń służbowych – odparł wtedy Śluz.

Ta histeria trwała jeszcze długo, ale była ostatnią w jego życiu. Wszystko potem się uspokoiło, nabrało stonowanych barw. Coś w jego sercu zostało trwale wyłączone. Miał dziwne poczucie, że nie może stracić niczego więcej.

Nawet gdy za wschodnią granicą wybuchła wojna, nie poczuł zbyt wiele. Było to dla niego oczywiste. Wojnę przepowiedział Mistrz. Z powodu tej wojny zginął. Dziwnie ufał, że Ukraińcy jednak obronią to lotnisko, nie pozwolą zabić swojego prezydenta. Powinniśmy wybaczyć im te okropności, powtarzał, wplątali nas w to ci silniejsi, ci źli. Tamten spokój Prezydenta brał się również z danych wywiadowczych – atomówki spały w schronach, siły rzucone na front były niewystarczające.

Największa abominacja, najstraszniejsze bluźnierstwo już się wydarzyło. Słońce, które świeciło od tamtej pory na niebie, było fałszywe, podrobione, czarne.

Bez konsultacji z Carem wydał rozkaz otwarcia lotniska w Rzeszowie, przekazania w trybie ekspresowym rakiet i amunicji, otwarcia granic. Car podobno był zdziwiony i potem, w rozmowach ze „swoimi” dziennikarzami, przypisywał te decyzje sobie. A on co chwila wyciągał wtedy zdjęcie Mistrza schowane w portfelu. Parę razy delikatnie je pocałował.

Tamtego dnia, dwanaście lat temu, zginęło sto trzydzieści osób, znał osobiście prawie każdą z nich. Nie starczyłoby życia, aby przeżyć te wszystkie żałoby. A ludzie, którzy pokątnie do tego doprowadzili, zaraz zaczęli pluć i szczać na wieńce.

To był bandytyzm, którego nawet nie starał się zrozumieć.

– Ja wiem, że nic nie da, jeśli każę ci się uspokoić – powiedział wtedy Śluz. – I wiem, że to straszne, ale musisz to sobie wyobrazić, kurwa, tu leżą fragmenty ciał, ja widziałem czyjąś stopę, wciąż w czarnych rajstopach, i jakiś Rusek w kombinezonie podniósł ją, jakby cieszył się, że to duże znalezisko, okazały fragment.

Śluz był teraz ministrem cyfryzacji. Nie mieli żadnego kontaktu.

Zdał sobie sprawę, że stoi już zbyt długo. Mogli pomyśleć, że się zawiesił, zasnął z otwartymi oczyma.

– Dziwi mnie to – omiótł ich wszystkich wzrokiem, zrobił lekką pauzę – że nikt z was nie zadał mi podstawowego pytania.

– Jakiego? – zapytał Robert.

– Czy to wszystko, co jest w tych aktach, tym potencjalnym artykule, to prawda?

Nikt nie zareagował oprócz Bartka, który wyszczerzył zęby w niemym uśmiechu.

– Panie prezydencie, pan jednak jest człowiekiem starej daty.

– Znajduję w tym jakiś powód do dumy – odpowiedział.

Znowu popatrzył po wszystkich. Nikt nigdy tak naprawdę nie traktował go poważnie. Ale nie miało to znaczenia. Byli zmuszeni do udawania, że jest inaczej.

– Musieliby to zrobić mniej więcej do dwunastej. – Robert spojrzał na zegarek. – Ci, o których nam chodzi, idą głosować po mszy.

Zastępca Roberta, który do tej pory siedział cicho – wyłysiały, drobny mężczyzna z widocznym brzuszkiem i okropnymi bliznami po trądziku – zdecydował się zabrać głos:

– Ja się zgadzam z panem prezydentem.

Powiedzieć w tej sytuacji „zgadzam się z panem prezydentem” było najniższą formą lizodupstwa. Ale Prezydent był ciekaw, co ten facet, którego głos słyszał bodaj po raz pierwszy w życiu, powie dalej.

– Ja myślę, że to nam w ogóle nie zaszkodzi.

Łysiejący zrobił pauzę, w swoim mniemaniu efektowną, w rzeczywistości drażniącą.

– Nie zaszkodzi nam, bo? – zapytał zaciekawiony Robert.

– Dlaczego Bolek został Bolkiem? – odpowiedział pytaniem Łysiejący. Okropna maniera.

Prezydent powoli zaczynał go kojarzyć. Robert wyjął go z jakiegoś powołanego przez nich instytutu. Nieukończoną habilitację z dwudziestolecia międzywojennego miał wypisaną na nieszczęsnej twarzy. Prezydent nie miał pojęcia, czym Łysiejący tak naprawdę się zajmuje.

Łysiejący chrząknął.

– Nie wiem, czy pamiętacie ten tekst Grzemki, całkiem trafna analiza publicystyczna… Gdyby wtedy, podczas prezydentury, miała miejsce jakaś forma ekspiacji Lecha, chociażby w charakterze wystąpienia, że tak, ten podpis jest prawdziwy, byłem młody, zmanipulowany…

Przestał go słuchać. Ten facet pierdolił jakieś straszne bzdury. Prezydent myślał o człowieku, który jest tam gdzieś w Polsce, który próbuje go skrzywdzić. Myślał o Reporterze.

Reporter jest padalcem, kłamcą, skurwysynem, bydlakiem i gwałcicielem, myślał. Trudno go w sumie nazwać człowiekiem. Ale ten nieczłowiek, ten bydlak, nie może być zlekceważony. Nie mogli pozwolić sobie na komfort samooszukiwania się. Ślepej i wesołej wiary w oderwane od rzeczywistości sondaże.

Jednak do wieczora Prezydent był jeszcze prezydentem. Omiótł wzrokiem zebranych, powoli Bartka, Roberta, Łysiejącego, który, zakłopotany własnym niewypałem, zerkał co rusz na czubki niewypastowanych butów. Na każdym zatrzymał spojrzenie na kilka sekund. Zobaczył w ich oczach człowieka, którego widzieli. Ten człowiek miał jego twarz, ciało, gesty, ale był kimś zupełnie innym. Coraz lepiej go rozumiał, więc coraz lepiej umiał go udawać. Wszystko jest maską, nawet nasze tiki, nasze kompulsje, rzeczy, nad którymi w ogóle nie panujemy. Przetarł okulary. Przydałaby mu się ta druga kadencja. Czegoś nauczyłby się do końca. Coś by zamknął.

– Wracając do rozwiązań. Oczywiście, że mamy projekt takiej ustawy. Jest wiele projektów ustaw. Niezliczone ilości, wszystkie możliwe warianty. Tutaj twoja wyobraźnia mniej więcej pokrywa się z rzeczywistością.

– Taki arsenał atomowy – dopowiedział Bartek.

Prezydent przeniósł wzrok na wciąż leżące na stole kawałki podartej kartki z przemówieniem, a następnie znów popatrzył na Bartka.

– Zadziwia mnie tylko jedno. Twoje dobre samopoczucie. Powiedziałeś to na serio? Chciałeś mi powiedzieć, jak mam robić politykę?

Bartek nie odpowiedział. Zadrżała mu brew.

– Jesteś tu od tego, Bartek, żeby mi doradzić, jaki mam wybrać krawat. Jakie zdanie wtrącić podczas przemówienia w Łazęgach Dolnych. I czy na prezydenckim Instagramie dać zdjęcie z roweru, zdjęcie z siłowni czy zdjęcie z psem, a jeśli tak, to z którym. Tak czy nie?

– Tak. – Bartek pokiwał głową.

– Ale teraz na serio chciałeś powiedzieć mi, że mam napisać jakąś ustawę? Mam wymusić sprzedaż drugiej największej telewizji w Polsce?

– Nie, to znaczy… – Bartek zaczął się bronić, ale Prezydent mówił dalej. Mówił i mówił, i bardzo podobało mu się to, że ludzie będący razem z nim w pomieszczeniu coraz mniej boją się czegoś nieokreślonego, czającego się na zewnątrz, jakiegoś człowieka, jakiegoś artykułu, a coraz bardziej boją się jego samego.

– Chcesz mieć jutro pracę, Bartek? – zapytał Prezydent.

Bartka zatrzymało upokorzenie, potężne jak zawał serca, i dlatego pokiwał głową dopiero po dłuższej chwili.

– Skoro tak, na twoim miejscu zacząłbym od przeprosin.

– Przepraszam, że się zagalopowałem – wydusił Bartek.

Prezydent wstał, bez słowa wyszedł z pomieszczenia i zamknął się w łazience, żeby zadzwonić do żony.

5.10. Reporter

Ochroniarz wpuścił go bez słowa. Musiał wiedzieć, kogo się spodziewać. Znajomy zapach sprawił, że Reporterowi zakręciło się w głowie. Nieprzyjemna melancholia, zatruta magdalenka, pamięć o kolorze nieba pięć sekund przed zbrodnią, przed wypadkiem. I ten dźwięk, słyszalny tylko o tej porze – ciche buczenie klimatyzacji, odległy szum napędzającego to wszystko silnika.

Ochroniarz chciał go zaprowadzić, ale Reporter doskonale znał drogę. Wbiegł po schodach lekko i szybko jak dziecko, nie jak niespełna pięćdziesięciolatek z otłuszczoną wątrobą.

Czekali na niego w gabinecie, którego szklane drzwi pokrywał nieprzezroczysty mat, a ściany wygłuszono.

Jąkała, Dziennik, Komunistka. Trzy wiedźmy z Makbeta. Na stole woda i kawa. Flipcharty, rzutnik, wielki telewizor. Jąkała ssał iqosa jak wygłodniały noworodek dostawiony do piersi matki, do tego spod mankietu koszuli wystawał mu nikotynowy plaster. Dziennik z kolei palił zwyczajnego cienkiego papierosa. Komunistka żuła gumę. To wszystko kustosze, pomyślał. Pracownicy poświęconego im muzeum. Kustosze własnych wyobrażeń.

– Dzień dobry – przywitał się.

– Spierdalaj – odparł Dziennik.

Jąkała wydał dziwny dźwięk, który mógł być śmiechem. Komunistce nawet nie zadrżała powieka.

Komunistkę nazywali tak nie dlatego, że była komunistką, bo była ekstremalną neoliberałką, darwinistką na granicy psychopatii, która najchętniej gazowałaby bezdomnych, a z ich ciał robiła kompost pod trawniki na deweloperskich osiedlach. Jej przezwisko brało się z temperamentu – ktoś powiedział kiedyś, że jest jak postać komunistki, którą Agnieszka Holland grała w Przesłuchaniu. Ktoś inny dodał, jeszcze trafniej, że miała charakteropatię typową dla hitlerowców.

Usiadł na krześle. Przycisnął do piersi torbę z parcianym paskiem. Uśmiechnął się.

– Przestań robić cyrk. – Dziennik pokręcił głową.

Jąkała wyjął w końcu iqosa z ust. Rozparł się na krześle.

– Ja-jak pan u-uważa, czy będą z tego ja-jakie-kol-wiek ko-ko-konsekwencje po-pozytywne? – zapytał.

– Byliśmy kiedyś na ty, panie redaktorze.

– Nie, nie pa-pa-pamiętam.

– Dobrze. Może ja źle pamiętam. To, co pozytywne jest zawsze względne. – Reporter wyłożył nogi na stół. Dziennik patrzył na niego cały czas tak samo, bo nie umiał już patrzeć z większą pogardą.

W swoim mniemaniu dalej byli stworzycielami światów. To zawsze przykre, obserwować cudze fantasmagorie. Jeszcze gorzej, być zmuszonym do ich podzielania. Oczywiście, też kiedyś w nie wierzył; gdy przyszedł tu po raz pierwszy, był pewien, że ten budynek to prawdziwy ośrodek władzy, że właśnie tutaj wykuwa się realne państwo, że ci ludzie na niewidocznych ekranach grają w strategiczną, izometryczną grę pod tytułem Polska. Może i grali, ale nie wygrali. Spieprzyli kluczową planszę, bo nie znali kodów, nie wiedzieli nawet o ich istnieniu. Jedyne, co zrobili, to wychowali całe pokolenie posłów i ministrów, których najważniejszym punktem odniesienia były wizyty w porankach radiowych i ton zadawanych im pytań.

– Ko-konsekwencje mo-mogą być ta takie, że prze-przegra wy…

– Nie przegra wyborów – przerwał mu Dziennik. – Posłuchaj, co on mówi.

– Mó-mówi bre-brednie. Mó-mówi, że obronią Polaków lepiej niż Niemcy, niż Francja, niż Amerykanie. Mó-mówi, że-bę będziemy imperium.

– I ludzie chcą go słuchać. Ludzie chcą, żebyśmy byli imperium – odpowiedział Dziennik.

Jąkała westchnął jak stary rolnik mijający wywrócony ciągnik.

Mimo że nikt się nie zaśmiał, było całkiem zabawnie. Oto Dziennik tłumaczył Jąkale, że jego całożyciowy projekt to stara meblościanka wywożona na złom. Reporter zaczynał się czuć jak w finałowej scenie Upadku.

– To niczego nie zmieni – powtórzył Dziennik.

– To dlaczego tu, kurwa, siedzicie o piątej nad ranem? – zapytał.

Dziennik przeciągnął się. Chrupnęło.

– Bo chcemy ich załatwić. Wyrwać z korzeniami. To, co się dzieje, to anomalia. Ale wciąż możemy traktować ich jako chwilową niedogodność. Zaporę na drodze. – Ton Dziennika wskazywał, że już kiedyś napisał to, co mówi.

– Za pięć lat wjadą tu ruscy, a Chińczycy na Tajwan i albo oni zacementują się na dekady, albo wszyscy wyparujemy. – Reporter patrzył na swoje obscenicznie brudne trampki. Było na nich coś brązowego, ale nie śmierdziało.

– Ruscy tu nie wjadą – stwierdził Dziennik, jakby wiedział to z potwierdzonego źródła.

Pokręcił głową. Nie było sensu prowadzić rozmowy w tamtym kierunku.

– Jeśli ich zniszczycie, zniszczycie sami siebie. Jesteście jak Tom i Jerry, Batman i Joker. Bez jednego nie ma drugiego.

Jąkała lekko się zaczerwienił, zassał więcej nikotyny. Reportera zadziwiało, że wciąż bulwersują go takie oczywiste teksty. Chociaż i tak złagodniał, jeszcze dziesięć lat temu za publiczne kwestionowanie jego autorytetu wyrzucał ludzi z budynku wrzaskiem i bluzgami. Starość polega na tym, że wszystko, co słyszysz, to herezje, pomyślał Reporter.

– Nie będziesz pod tym podpisany – zastrzegł Dziennik.

– Aha. Ciekawy pomysł.

Zdjął nogi ze stołu, przechylił się na krześle. Złość uleciała z niego, zanim zdążyła go zawstydzić.

– Ja pierdolę, weź odpuść – poprosił Dziennik.

Reporter nie rozumiał, co miałby właściwie odpuścić. Dziennik zobaczył to niezrozumienie.

– Nie mogę przywrócić cię do pisania w tej pieprzonej gazecie z przyczyn, które są ci doskonale znane.

– Nie jestem o nic oskarżony. Powiedziałem jej, że ma przyjść do prokuratury i powtórzyć to wszystko, co napisała na Facebooku i Twitterze. Myślisz, że tam przyszła? Myślisz, że ja nie przygotowuję teraz procesu o zniesławienie? Myślisz, że nie będziecie płacić na pieska bez łapki?

Dziennik popatrzył na niego z tym brzydkim współczuciem, jakim niektórzy obdarzają upośledzonych.

– Nie przygotowujesz żadnego procesu. Nie będziemy za nic płacić. – I jakby na dowód tych słów wskazał palcem parcianą torbę, którą Reporter wciąż trzymał przy sobie. – Słuchaj, to będzie najmilsza rzecz, jaką kiedykolwiek do ciebie powiem: przestań się wydurniać.

Reporter z powrotem wyłożył buty na stół, lekko się rozluźnił. Obwiódł ich wzrokiem. Myśleli, że chodzi mu o godność. Nie, tej już nie odzyska, może nawet nigdy jej nie miał.

– Ile? – zapytał.

Dziennik się zaśmiał, Jąkała jeszcze bardziej spąsowiał, Komunistka odkręciła stojącą na stole butelkę wody i wzięła mały łyk, a on uświadomił sobie, jak strasznie jest spragniony.

– Żartujmy dalej. Jest śmiesznie. Dobra, dawaj, opowiedz jeszcze jakiś dowcip. – Dziennik wykonał gest, jakby naganiał powietrze w swoją stronę.

Reporter również odkręcił butelkę wody, również się napił, osad zebrany na języku przez ostatnie dni spłynął w dół gardła. Zakrztusił się od tego smaku.

Znał fajny dowcip, ale szkoda go było marnować na tę sytuację i na ludzi, którzy nie znali się na dowcipach.

– Oficjalne przeprosiny na łamach. I na profilach. Przepraszamy, to było niepodparte dowodami polowanie na czarownice. Przepraszamy, że nasz kolega przeszedł to wszystko. Osoba, która go oskarżyła, ma problemy, z których nie zdawaliśmy sobie sprawy w momencie publikacji oskarżeń. Zmiany kulturowe są dobre, ale my źle je zrozumieliśmy. Witamy z powrotem naszego redakcyjnego kolegę. Cieszymy się, że możemy znowu…

– Już. Stop. Nudne. Długie. Nieśmieszne – przerwał mu Dziennik.

Szum odległej maszyny stał się odrobinę głośniejszy. Następny łyk wody nie był aż taki zły. Musiał porozmawiać z Nadią, każdego dnia, w każdej minucie i sekundzie musiał z nią porozmawiać i nauczył się chyba żyć z tym niezrealizowanym przymusem, chociaż wiedział, że od takich zablokowanych pragnień pękają naczynia krwionośne i rosną nowotwory.

– Czy ty w ogóle rozmawiałeś z tą dziewczynką? – zapytała Komunistka.

Popatrzył jej w oczy.

– A jak myślisz?

– To elementarny warsztat dziennikarski.

– Warsztat dziennikarski – prychnął. – W parafii gwałcą dzieci, a wy będziecie sprawdzać, czy monstrancję wyszorowali.

– To są normalne pytania przy przyjmowaniu materiału.

– Rozmawiałem z jej matką.

– Wypowiedzi są autoryzowane?

– Są na taśmach.

– Nie odpowiadasz na moje pytania.

Popatrzył na Dziennika w bardzo głupim odruchu szukania jakiegokolwiek wsparcia, ale tutaj mieli rację, wypisał się ze społeczeństwa i wsparcie go nie dotyczyło. Dziennik wyszczerzył się i powtórzył:

– Nie odpowiadasz na jej pytania.

– To dziecko. Kierowałem się jej dobrem. Nie chciałem jej męczyć – powiedział po chwili.

– To pełnoletnia osoba – przypomniała mu Komunistka.

Znów napił się wody, wziął głęboki wdech. Bezruch sprawiał, że zmęczenie dawało o sobie znać. Zmęczenie sprawiało, że zaczynał rozumieć jakąś głębszą, bardziej obiektywną prawdę o swoim położeniu.

– Matka Dziewczynki nie zgodziła się na rozmowę z córką. O czym zresztą miałbym gadać z tą małą? Nigdy nawet nie rozmawiała ze swoim ojcem, tyle.

Matka Dziewczynki nie zgodziła się na rozmowę, ale on i tak spędził tydzień pod szkołą. Przez pierwsze dwa dni go nie zauważała. Potem zaczęła wychodzić w asyście koleżanek i kolegów, drągali wyższych od niego o głowę. Pamiętał swoje kalkulacje – gdyby go dopadli, mogliby go pobić, ale on miał duże szanse im uciec, ciało pamiętało dawne maratony. Ostatniego dnia Dziewczynka do niego podeszła.

– Skoro nigdy nie chciałam z nim rozmawiać, to dlaczego miałabym rozmawiać z panem?

– Nie chciałaś z nim rozmawiać, czy on nie chciał rozmawiać z tobą?

– Skąd pan wie, jak było naprawdę?

– Od twojej mamy.

– A czemu jest pan pewien, że mama mówi panu prawdę? Może mówi to, co uważa, że jest dla mnie dobre?

Patrzyli na siebie przez dłuższą chwilę jak para rewolwerowców w westernie. Pomyślał, że ta dziewczyna zaczyna być ładna. To była okropna myśl, ale nie mógł nic na nią poradzić. Myślał więc o tym, że dziewczyna będzie miała w sobie coś kompletnie olśniewającego. Rodzaj młodości, która jest tektoniczna, która wszystko dookoła wysadza w powietrze.

Patrzył jej w oczy, zastanawiał się, czy widać te myśli w jego spojrzeniu.

– Pan po prostu chce mnie użyć. Pan chce, żeby on przegrał wybory.

– Nie, nie ma dla mnie znaczenia… – zaczął i od razu pożałował. Jego głos nagle zrobił się nieautentyczny i połamany, jak głosik debiutującej telemarketerki.

– Niech pan już więcej nie przychodzi, bo zgłoszę to na policję, a wiem, że ma pan problemy – rzuciła i pewnym, drobnym krokiem wróciła do swoich rówieśników, do tych dwóch drągali, którzy patrzyli w jego stronę, dumni, że mogą kogoś ochraniać.

Ta właściwa, oficjalna córka Prezydenta była podobna do swojej matki. Podobnie nieruchoma, podobnie niema. Tymczasem Dziewczynka była podobna do Prezydenta. Miała jego kształt oczu, nieświadomie wykonywała identyczne gesty, podobnie marszczyła brwi, zaciskała usta.

Gdy oddaliła się razem z rówieśnikami, Reporter poczuł odrzucenie, a zaraz potem, prawie równocześnie – wielki podziw.

– Tak czy siak, mu-mu-musimy to zrobić. Po-po-powinniśmy to zrobić. Je-jest coś takiego jak o-obowiązek wzglę-względem spo-społczeństwa. – Głos Jąkały wyrwał go z tego wspomnienia.

– Mogę ci wyliczać nieślubne dzieci w polskim rządzie i parlamencie. Poczekaj. Dziesięć mam tak prosto z głowy. – Dziennik rozcapierzył palce.

Reporter mocniej przycisnął do siebie teczkę. Tym gestem przypomniał wszystkim, co tak naprawdę w niej jest.

– To nie jest zwykłe nieślubne dziecko. On wykorzystał aparat państwowy, żeby zamknąć tej kobiecie usta. Służby nachodziły ją w domu. Wywalono ją z pracy. Terroryzowano. A potem przekazał jej publiczne środki w formie nieruchomości. Użył państwowego kija i państwowej marchewki. To jest prawdziwe skurwysyństwo. To coś, przeciwko czemu występowaliście od samego początku. Tego mnie nauczyliście.

Ale Dziennik nic na to nie odpowiedział, po prostu włączył telewizor.

Dzień wyborów prezydenckich, już za półtorej godziny otwarcie lokali wyborczych. „Jesteśmy zwarci i gotowi”, mówi z uśmiechem pani Elżbieta Mamronek, przewodnicząca PKW w gminie Siejkuty w powiecie augustowskim…

Po chwili wyłączył głos. Na ekranie przewijały się statyczne obrazy, ludzie wnoszący stoły do sal gimnastycznych, stawiający na środku kartonowe urny, przyklejający na ścianach znaki z adnotacją „do lokalu wyborczego”. Uśmiechnięci, zaangażowani, przytomni, prawdziwi ludzie. Obywatele. Ojcowie i matki, synowie i córki. Sól naszej ziemi. Im się chciało. Gdyby tylko znali wszechobecną małość, prawdziwą skalę kurestw ogromnych, a przez to bardzo zwykłych.

– Da-daj mu to-to, cze-czego chce.

Więc to takie proste, więc to tylko tyle. Zresztą Reporter wiedział to od zawsze. Głośne ekskomuniki, a następnie taktyczne rozgrzeszenia były jednym z podstawowych instrumentów działania Redakcji. Tylko kiedyś cały ten cyrk miał wagę narodowych igrzysk. Gdy obserwował te rytuały jako gryzipiórek, miał wrażenie, że na jego oczach dzieje się najważniejsza rzecz w państwie. Że decyzje Jąkały i całej góry to cesarski kciuk decydujący o kształcie historii. Teraz Koloseum było puste, gladiatorzy spali. Cesarz chrapał najebany, z zesztywniałym kciukiem stale zwisającym w dół.

– Zastanowię się – powiedział. Założył sobie teczkę na ramię. Wstał.

Dopiero teraz byli zdziwieni. Komunistka nawet lekko podskoczyła na krześle.

– Przepraszam? – zapytał Dziennik. Teraz nie udawał. Teraz naprawdę był i wściekły, i zdziwiony. Przyjął postawę, jakby chciał się bić: stanął bokiem, odruchowo przyłożył dłoń do żuchwy, dopiero po sekundzie zrozumiał, że głupio to wygląda, i się podrapał.

Ale Reporter stał już w drzwiach. Machał do nich jak do dawno niewidzianych kolegów.

– Muszę posłuchać innych ofert.

– Ty kurwo! – usłyszał w odpowiedzi.

– Nie rozumiem tej reakcji – odparł na złość, bo doskonale ją rozumiał.

– Ty głupia kurwo – powtórzył Dziennik.

Nie mieściło im się to w głowie. Byli jak rodzice, którzy usłyszeli szczere i ciche „nienawidzę” od swojego dorosłego dziecka. W ich mniemaniu igrzyska trwały w najlepsze i były najważniejszą sprawą na świecie. Tymczasem zarząd wielkiej Spółki Akcyjnej, której podlegali, traktował ich jak starego zapchlonego kota, którego nie można uśpić z powodów wizerunkowych, ale którego co chwila spycha się z kanapy. Przynosili mniej dochodu niż firma, która robiła za pomocą AI muzykę do puszczania w supermarketach.

Warunki, które postawił Reporter, były tak naprawdę słabe. Mógł iść z większym rozmachem, wystarać się o lepszą ofertę. Nikt nigdy nie czytał przeprosin. Ze smutkiem pomyślał, że dalej się ich boi, Dziennika i reszty. Stojąc w drzwiach, spojrzał na zegarek. Jeden stary reporter powiedział mu kiedyś:

– Każdy człowiek pewnego razu tak się upierdoli, że już nigdy się nie doczyści.

Dopiero teraz dotarł do niego głos Dziennika. Musiał tak pokrzykiwać już od dłuższej chwili:

– Posłuchaj, chuju. Nawet gdy byłeś na dnie, oskarżony o gwałt, i gdy już kolaborowałeś z tamtymi bandytami, o czym myślałeś, że nikt nie wie, zrobiłem dla ciebie coś jeszcze. Nie wiem po co. Jak ostatni idiota. Ale zrobiłem. Pamiętaj o tym. Pamiętaj co.

Reporter pamiętał. Dziennik dał mu spleśniałe pieniądze; równie dobrze mógł mu się zesrać na wycieraczkę.

– Bądźmy w kontakcie – powiedział i zamknął za sobą drzwi. Starał się nie trzasnąć, ale jakoś tak wyszło.

5.37. Prezydent

– Obudziłeś mnie. – W jej tonie nie było pretensji, po prostu stwierdzała fakt.

Od kilku lat, rozmawiając z nim, jedynie stwierdzała fakty. Prezydent czasami pragnął, żeby go zwyzywała, zbluzgała. Najsłabsza emocja, najmniejsza złość w jej głosie byłaby jak kwiat na spękanej ziemi. Tak bardzo chciał usłyszeć od niej na przykład: nienawidzę cię, ty wstrętny skurwysynu.

Ale słyszał jedynie neutralne komunikaty. Będę gotowa o dziesiątej. Po obiedzie z premier Estonii wracam do Krakowa. Zostałam poproszona, aby porozmawiać z tobą o stypendium dla najzdolniejszych uczennic szkół muzycznych pierwszego stopnia, tak więc rozmawiam z tobą, a ty przyznasz to stypendium. Aneta (asystentka Żony chyba miała na imię Aneta) przyśle ci moje odpowiedzi dla naszego wspólnego wywiadu dla „Vivy”. I tak dalej.

Coś szemrało w tle, jakiś jednostajny hałas.

– Co to? – zapytał.

– Slayer.

– Muzyka? – Nie znał się na muzyce. Nie znał zespołów.

– Nie, marka odkurzacza – odparła, i wiedział, że robi z niego durnia, choć brzmiało to neutralnie, a nawet uprzejmie.

Mimo upływu lat często słuchała ostrej, agresywnej muzyki, której w ogóle nie rozumiał, ale którą szanował. Wiedział, że służy do wyrażania emocji, do których sam nie miał dostępu. Kiedyś żona pokazała mu swoje stare zdjęcia w koszulkach zespołów z nieczytelnymi nazwami, z włosami ufarbowanymi na czarno. Gdy zaczęli się spotykać i usłyszała, że jest wierzący, prowokowała go żartobliwie, że jest satanistką, a jego to nawet kręciło, chociaż nigdy się jej nie przyznał, że naprawdę wierzy w satanistów i Szatana, było mu za bardzo wstyd.

Pięć lat temu w końcu zgodził się na rozwód. Ale zaraz potem został prezydentem – szybko, gwałtownie, dziwnie i triumfalnie zarazem. Został Prezydentem i zaproponował jej umowę. Ona ją przyjęła, a teraz raportowała mu realizację kolejnych jej etapów.

– Przyjadą po ciebie pewnie koło ósmej.

– Wiem.

– Za chwilę ruszam do Krakowa. Zdjęcie będzie zrobione w twojej komisji.

– Jesteś w Juracie?

– Jestem w Warszawie.

– Czemu jesteś w Warszawie? – To pytanie go zdziwiło. Chociaż tak jak poprzednie było zadane bez żadnych emocji.

– O której przylatuje Julia? – odpowiedział pytaniem na pytanie.

– Julia nie przyleci.

Poczuł, że nagle połyka brudny nóż kuchenny.

– Bo?

– Bo nie może.

– To nie fair.

– Nie fair w stosunku do kogo? – zapytała, a on nie miał na to odpowiedzi.

Wszystkie jego rozmowy były nagrywane, doskonale zdawał sobie z tego sprawę, ale szczerze powątpiewał, czy ktoś naprawdę tego słucha. Czy na przykład po brzmieniu jego głosu da się rozpoznać, w jakim dokładnie jest pomieszczeniu. Teraz siedział na zamkniętym sedesie, miał założone spodnie. Gdyby ktoś zrobił mu zdjęcie… nie, to nie miało znaczenia. Żadna wpadka nie miała już znaczenia. Artykuł, który miał dziś trafić do druku, również. Mógłby wyjść na ulicę i kogoś zastrzelić, a członkom obu plemion byłoby to tak samo obojętne. Ci, którzy mieli go za swojego prezydenta, uznaliby to za fake news. Dla tych, którzy go nienawidzili, nic by to nie zmieniło, i tak był człowiekiem zasługującym tylko na ekstremalną pogardę.

Udało im się. Przecięli Polskę na pół, łatwo jak ciepłą kostkę masła.

Informacja, że jego córka nie przyleci, wciąż tkwiła mu w gardle, właśnie jak tępy nóż do masła.

– Muszę z tobą o czymś porozmawiać.

– Skoro musisz.

– Nie, nie przez telefon. Będę w Krakowie trochę wcześniej. Porozmawiaj ze mną.

To ostatnie zdanie było brzydkie, płaczliwe.

– Właśnie z tobą rozmawiam. – Jasny sygnał, że samo słuchanie go i podtrzymywanie komunikacji to wszystko, co ma mu do zaoferowania. A on nie mógł przekonywać jej dalej. Nie mógł jej powiedzieć, że mają kłopot.

Ludzie, którzy nagrywali te rozmowy, niekoniecznie o tym wiedzieli. A jeśli nie wiedzieli teraz, to znaczy, że nigdy nie powinni się dowiedzieć.

Znowu poczuł się jak głupek, bohater komedii, który gryzie się w język, ale zawsze do krwi i za późno.

– Jak się czujesz?

– Normalnie – odparła, cokolwiek to znaczyło. Nie zrewanżowała się podobnym pytaniem, nie obchodziło jej to. – Coś jeszcze? – dodała po chwili.

Nie było sensu przedłużać tej rozmowy.

To właściwie nie była rozmowa.

Wybąkał pospieszne, nieśmiałe „do zobaczenia”, rozłączył się i wstał z sedesu. Oparł się o ścianę. Oddychał. Jego własne myśli przypominały kule wystrzeliwane przez pijanych snajperów.

Pięć lat temu, gdy został prezydentem, już na konferencji teść podszedł do niego i powiedział:

– Nie wiem, jaką ostatecznie podjęła decyzję, ale my jej nie zaakceptujemy. To nie jest tego warte.

Potem jego teściowa dodała:

– Zaproponuj ustawę, aby ona jako Pierwsza Dama zarabiała jakieś pieniądze, miała jakąś funkcję, jak w normalnym kraju.

Nie pamiętał, kiedy jego teściowie wypowiedzieli do niego równie długie zdania.

Teściowie, bogaci i uprzywilejowani, krakowska elita w stanie czystym, byli w swoim mniemaniu ludźmi etosu, który jego obóz postanowił zniszczyć. Dla nich byłoby łatwiej, gdyby ich córka wyszła za jakiegoś przestępcę. Na przykład nielegalnego arabskiego uchodźcę, terrorystę. To nawet mogłoby być dla nich powodem do dumy, pomyślał.

Naiwni, zaczadzeni ludzie.

W końcu wyszedł z łazienki i dopiero stojąc na korytarzu, widząc Bartka i Roberta czekających wraz z resztą kilkadziesiąt metrów dalej, zrozumiał, co rzeczywiście się dzieje i gdzie tak naprawdę jest, jaki naprawdę jest – przemęczony, wyczerpany, z mózgiem przypominającym zajechany silnik. Trzymał się w kupie resztką jakiejś zagadkowej siły, której nie rozumiał i której nie ufał.

– Wszystko w porządku? – zapytał go któryś z nich z oddali.

Chyba nie było w porządku. Czekali na niego, zlani w jedną plamę. Kiedy ostatnio się wyspał? Dotknął swojej szyi. Przez chwilę nie mógł wyczuć pulsu. Prezydent najpierw poczuł w brzuchu przedziwny lęk, a potem zrozumiał, że właśnie przestraszył się, że nie żyje, i nawet go to rozbawiło.

Dopiero teraz zobaczył, że obok Bartka i Roberta stoi również Sebastian.

– Miałeś odpoczywać – przypomniał swojemu szefowi ochrony Prezydent.

Sebastian wskazał głową na Bartka.

– Powiedzieli mi, co się dzieje.

– Nie pomożesz mi z tym. Odpoczywaj. Serio.

Sebastian parsknął krótkim śmiechem. Stał na ziemi tak pewnie, jakby był do niej przyspawany. Stanowił rzadki typ człowieka, który jest pewien samego siebie. Skręcony z samych mięśni, zamiast służbowego garnituru miał na sobie czarne bojówki i sportową koszulkę z jakiegoś morderczego biegu w błocie na dwieście kilometrów. Gładka czaszka, szczęka oprószona siwym zarostem. Małe czarne punkty spokojnych oczu.

Bartek na jego tle wyglądał jak żart. Im bardziej próbował przestać się trząść, tym bardziej jego ciało zaczynało dygotać.

– Po prostu zdecydujmy, co dalej. Ustalmy jakąś taktykę. Na następną godzinę, dwie.

Widział wyraźnie stojących przed nim ludzi, ale za to końce korytarza zaczęły się rozmywać, wydłużać. Pomieszczenie traciło obrys. Wyobrażał sobie, jak przydymiona biel ścian, beż miękkiej wykładziny, ciężkie ramy portretów, wszystkie te barwy i faktury zwężają się do jednej nieskończonej linii. Zamknął oczy. Gdy to zrobił, lekko się zachwiał, stracił równowagę. Ktoś go natychmiast przytrzymał, imadło dłoni Sebastiana chwyciło go za ramię.

– Ej. Spokojnie.

Otworzył oczy. Wszystko było, jak trzeba. Perspektywa, ostrość. Faktury. Barwy. Nic nie było nieskończone, poza wiecznością.

– To nie ja powinienem odpocząć – powiedział Sebastian.

– To mój pierwszy wolny dzień od pięciu lat.

– Panie prezydencie. – Sebastian popatrzył mu w oczy. – Pan wie, że to bzdura.

Czuł, że powinien wydać im teraz jakieś polecenie, ale nie potrafił i oni widzieli tę niemożność.

– Chodźmy zapalić – powiedział Sebastian.

Bezwiednie kiwnął głową. Gdy nie ma żadnych pomysłów, każdy pomysł jest znakomity.

Zostawili Bartka i resztę w korytarzu i ruszyli we dwóch przed siebie. Coś odpuściło, natychmiast. Jego ciało stało się zauważalnie lżejsze. Sebastian nie mówił niczego, dopóki Bartek, Robert i reszta nie zniknęli im z oczu.

Jedno z wyjść ewakuacyjnych prowadziło na wewnętrzny balkonik. Sebastian przystawił kartę do czytnika, drzwi piknęły, pchnął je. Balkon zasłaniało drzewo, można było stamtąd obserwować dziedziniec pałacu, pozostając względnie niewidocznym. Sebastian wyciągnął z kieszeni paczkę papierosów. Prezydent zawsze się zastanawiał, jak utrzymywał tak dobrą kondycję pomimo nałogu.

– Mam na nie dodatkowe płuco – żartował zawsze Sebastian.

– Które to płuco, piąte? – Prezydent odpowiadał żartem na żart.

Ale teraz Sebastian nie chciał żartować. Podał mu ogień – benzynową zapalniczkę z insygniami jednostki specjalnej, w której służył w Afganistanie. As pik, AUDACES FORTUNA IUVAT.

Popatrzyli na siebie. Sebastian wypuścił dym nozdrzami, przez chwilę przypominał ożywiony, wściekły czajnik z kreskówki.

– Powiem tak: duży błąd personalny – stwierdził.

– To sztab poszedł z tym do Cara. Car był zachwycony. To była jego taktyka, kolejna wielka napoleońska myśl: bierzmy od nich najgorszych, najbardziej skompromitowane mendy. – Prezydent tak naprawdę nie pamiętał, jaka była jego pierwsza reakcja na ten pomysł i czy na pewno oponował od samego początku.

– Tylko że menda na zawsze pozostanie mendą.

– Niestety, chyba tak – zgodził się Prezydent.

Sebastian zgasił papierosa w przepełnionej popielniczce. Może ta świetna kondycja wynikała z faktu, że wypalał je tylko do połowy.

– No właśnie myślę, że to nie jest takie proste. – Sebastian nagle zaprzeczył sam sobie.

– Twierdzisz, że jesteśmy frajerami.

– Największym frajerem zostaje czasami ten, który chce wszystkich wykiwać.

Na to zdanie nie miał żadnej kontry.

Warszawa budziła się do życia. W powietrzu pojawiało się coraz więcej dźwięków: warkot przejeżdżających aut, sygnały, klekoty. Szum zmechanizowanego życia, od którego on, Prezydent, był oddalony jak mało kto. Zapowiadał się słoneczny, suchy dzień. W sam raz, aby mieć wolne.

W grobie odpoczniesz, mówiła Matka. Miał nadzieję, że w grobie jest jakiekolwiek słońce. Że wieczna ciemność jest tak naprawdę jasna i ciepła.

– Skąd on to wie i ma? – zapytał Sebastian.

– Widział się z jej matką.

– Ale skąd wiedział, że jest jakieś dziecko i jakaś matka?

Poprosił gestem o jeszcze jednego. Oficjalnie rzucił palenie trzy lata temu. Powiedział to nawet publicznie, na otwarciu nowego szpitala onkologicznego. „Polecam wszystkim Polakom, aby nie musieli lądować tutaj”. Oczywiście wyciśnięto to zdanie jak szmatę. „Prezydent w swojej niezmierzonej inteligencji poleca Polakom, aby nie chorowali na raka. Jaka to świetna rada, wujku Dobra Rada”.

Sebastian czytał mu w myślach, nie robił z tego żadnej tajemnicy. Wycelował w niego kolejnym papierosem.

– Pierwsze nazwisko, jakie przychodzi ci do głowy. Szybko. Dawaj. Musisz mieć typ.

– Jeszcze o tym nie myślałem.

– Oczywiście, że myślałeś – powiedział Sebastian i popatrzył Prezydentowi głęboko w oczy.

Oprócz Sebastiana znał jeszcze tylko jedną osobę, która umiała wyczytać treść z najmniejszych zmian jego mimiki – ale o tamtej osobie starał się nie myśleć, pogrzebać ją w jakimś kącie mózgu. Oczywiście bezskutecznie. O tej osobie pamiętało całe jego ciało. Jego ciało było wygłodniałe jak ciało ćpuna. Ciało Prezydenta było od jakiegoś czasu tylko połową ciała.

Tak to jest, gdy trafia się na kogoś, z kim tworzy się komplet.

Prezydent otrząsnął się z tego jak pies z wody.

– Pamiętasz tego reżysera? – zapytał.

– Który nazywał cię kretynem?

– Tak.

– Uniewinnili go.

– Oczywiście, że uniewinnili. Nie jesteśmy Białorusią.

– A, już pamiętam. Mówiłeś, że nikt by tego w prokuraturze nie procedował, gdyby nie…

– Rozkaz Prokuratora Generalnego. – Gdy Prezydent wymawiał te słowa, poczuł w ustach coś ohydnego, coś, co przetrawił ktoś inny i podrzucił mu do żołądka.

– Uważałeś, że zrobili to po to, aby poszło w świat. Skazany artysta, wolność słowa. A najważniejsza była ta zbitka wyrazowa. Twoje nazwisko i wyraz kretyn.

Dalej patrzył na Sebastiana. Uśmiechnął się.

– Skoro zrobił tamto, to dlaczego miałby nie zrobić i tego? – zaryzykował. Prezydent sam nie wierzył w to, co mówi. Nie wiedział też właściwie, czemu to mówi. Nie chciał Sebastiana sprawdzić, nie chciał go okłamać. Może żeby rzeczywiście się nad czymś zastanowić, musiał to powiedzieć na głos i dzięki temu skreślać nawet najbardziej prawdopodobne scenariusze.

A Sebastian dziwnie nie chciał uwierzyć.

– To musiałoby wyjść od Cara. Ty przecież jesteś obok Partii.

– Nie jestem w Partii.

– Prokurator tym bardziej. Jest przywódcą innej partii.

– Jest przywódcą przybudówki.

– Głównego koalicjanta.

– Sebastian, wiesz dużo, ale ja wiem więcej. On nie straci żadnej okazji, żeby mnie upokorzyć. A to była fantastyczna okazja.

– Zaraz, zaraz. Jesteś prezydentem, on prokuratorem generalnym. Znacie się całe życie.

Zapalił jeszcze jednego. Sebastian, choć bystry, nie wiedział jednak bardzo wielu rzeczy. Miał w sobie jakąś kroplę etosu – złudzenie, że zasady są przestrzegane. Może dlatego, że kawał swojego dorosłego życia spędził w wojsku.

W każdym razie Prezydent uznał, że to nie jest moment, żeby mu wszystko opowiedzieć.

– Polityka to nic innego jak wzajemne upokarzanie się – rzucił tylko, a Sebastian klepnął go w ramię. Miał w oczach kumplowskie współczucie.

Chyba nikt tak nigdy na Prezydenta nie patrzył. Koledzy, poznawani na różnych etapach życia, nie mieli tego typu odruchów. Być może były one zarezerwowane dla przyjaciół, on jednak nie miał nigdy przyjaciela.

– Wygrasz z nim, jeśli pozbędziesz się tych wszystkich emocji – powiedział Sebastian.

– Jak się pozbyć emocji? – zapytał.

Sebastian znowu pokręcił głową.

– Wczoraj o piątej rano sparowałem. Tajski boks. Gość, którego nie lubię. Przemądrzały chujek, dyrektor w dużym funduszu inwestycyjnym. Ciągle chciał, żebym go z kimś poznał. Na przykład z tobą. Naćpany idiota. Fryzurka, dziarki, botoks. Złapałem go w klincz i kopnąłem w ryj z tylnej, z podskoku. Złamałem mu nos. Wiedziałem to już za pierwszym kopnięciem. Ale zrobiłem odskok i poprawiłem z drugiej. I jeszcze raz. To już nie był złamany nos. To był zmiażdżony nos, i ja ten zmiażdżony nos wgniotłem mu w mordę. Nikt mi nie przerwał, nikt nie powiedział „dość”. Mnie nikt nigdy nie przerywa. Będzie musiał mieć rekonstrukcję. Trudno. Stać go, chuja. Tak jest na ringu. Mogą się wydarzyć różne rzeczy. Możesz na przykład umrzeć. Nikt nie musi tego chcieć, tak się po prostu zdarza. Dostajesz kopa na skroń i umierasz.

Prezydent poczuł smutek, wstydliwy smutek, który znał jeszcze z dzieciństwa. Z okresu bycia nastolatkiem. Szkolna szatnia. Wyżerający nos smród lizolu. Obolałe, pęknięte żebro. Prezydent nigdy nie umiał się bić, a wiedział, że bicie się może być najwspanialszą rzeczą w życiu. Ale bicie się nie było dla niego, było dla innych kolegów, tych, których nie predestynowano do wielkich rzeczy. Matka nazywała ich dziwnymi i starymi słowami, typu „hołota” albo „hałastra”.

Dzień wzbierał coraz gwałtowniej, jak wzrastająca roślina oglądana w przyśpieszonym tempie. Dzwonki tramwajów. Klaksony. Śmiechy. Kroki. Klekot kół rowerowych na kostce brukowej. Warszawa, wielkie i barwne wesołe miasteczko. Weszli do budynku. Nagle poczuł potrzebę powiedzenia czegoś serdecznego. Chciał się odwdzięczyć Sebastianowi za wszystko, co ten dla niego robił, choć wcale nie musiał.

– Słuchaj, za pięć lat… pierwsze, co zrobię, to pójdę z tobą na taki trening. Nauczysz mnie tego wszystkiego. Jak się łamie nosy.

Sebastian się zaśmiał.

– To nie musi być za pięć lat, to może być też jutro.

Dopiero po chwili Prezydent zrozumiał żart. Zobaczył zmieszanie na twarzy Sebastiana. Niepotrzebne, żart był w porządku. Po prostu on, Prezydent, był zbyt zmęczony, by go zrozumieć.

– Daj spokój. Oczywiście, że jest taka ewentualność. Może byłoby nawet lepiej.

– Nie, nie. – Sebastian pokręcił głową – Wygrywamy. Wygrywamy, i tyle.

– To nie tajski boks.

– To boks. Wygrywa lepszy.

– Lepszy w czym?

Sebastian nie odpowiedział, bo Prezydent nie zadał tego pytania po to, aby usłyszeć odpowiedź.

Ruszyli korytarzem. Bartek i Robert wraz z przyległościami wciąż tkwili w tym samym miejscu, czekali na dalsze polecenia. Zanim do nich dotarli, Prezydent powiedział cicho:

– Ten chłopak. Kamil? Tak, Kamil. Kamil koszykarz. Powiedziałem mu, że chcę wyjść sam na plażę. Zmusiłem go. Jest teraz przerażony. Powiedz mu, że wszystko w porządku.

Prezydent też dobrze znał twarz Sebastiana i też umiał czytać lekkie stężenia brwi, wyostrzenia wzroku, ledwo słyszalny zgrzyt zęba o ząb. Wiedział, co zaraz usłyszy. Ale zanim Sebastian cokolwiek z siebie wyrzucił, Prezydent dodał:

– Proszę.

Sebastian pokiwał głową, chociaż gwałtownie się wkurwił i musiał szybko to połknąć, co wkurwiło go jeszcze bardziej. Prezydent czuł się lepiej. Czuł się odrobinę wyższy, silniejszy, bardziej klarowny. Jakby się zdrzemnął krótkim i mocnym snem bez świadomości. Robert i Bartek zauważyli tę zmianę.

– Zadzwoń do Ceraty – powiedział Robertowi, gdy weszli do środka.

Cerata był szefem służb, co samo w sobie było niewyczerpanym żartem. W mniemaniu liberalnych histeryków Cerata był Berią, a przynajmniej Hooverem. Ale Cerata nie był ani Berią, ani Hooverem, Cerata był Leslie Nielsenem z Nagiej broni. Jasiem Fasolą.

Robert wykręcił jego numer. Nikt nie odebrał.

– Próbuj jeszcze raz! – rozkazał mu Prezydent.

Wszyscy poprzedni prezydenci mieli problem z piciem. Nie tylko oni, chlała większość ministrów, senatorów, duża część posłów. Ale Cerata był kimś innym. Był agonalnym alkoholikiem. W rzyganiu i sraniu pod siebie znajdował coś w rodzaju religijnej ekstazy. Ksywę „Cerata” wymyślił mu Sebastian – tylne siedzenie samochodu, którym go wożono, było dla bezpieczeństwa wyścielone folią spożywczą, Cerata raz w tygodniu dopływał do brzegu, na którym eksplodował, jego ciało zamieniało się w przebitą w dwóch miejscach rurę kanalizacyjną. Oczywiście potem się wstydził, potwornie, ale tylko przez chwilę. Sebastian wmówił Ceracie, że jest tak we wszystkich rządowych samochodach – siedzenie wyścielone folią, ze względów bezpieczeństwa.

Cerata nie odbierał, bo znowu eksplodował. Jego żona na pewno płakała, bo jego żona zawsze płakała, chyba że robiła sobie przerwy na modlenie się. Ich małżeństwo było jak niekończące się przedstawienie Grotowskiego.

– Dzwoń do skutku – powtórzył Prezydent beznamiętnie.

Wszystko, co Cerata powinien robić – fabrykować dowody, urządzać prowokacje, aresztować, procedować, eliminować – robił z gracją upośledzonego nastolatka. Odpowiadał za wszystkie największe wtopy Partii. Wśród ludzi Partii panowało przekonanie, że gdyby nie Cerata, Car i Mistrz byliby jak dwugłowy Piłsudski. Nikt nie umiał odpowiedzieć sobie na pytanie, dlaczego właściwie ten człowiek jest tam, gdzie jest.

Cerata w końcu odebrał.

– Panie ministrze, ja… – zaczął Robert, ale Prezydent mu przerwał, przechwycił telefon.

– Masz być u mnie za piętnaście minut – powiedział.

Cerata odpowiedział nieokreślonym dźwiękiem. Mogło to być: „Tak jest, panie prezydencie”, choć wcale nie musiało.

– Wyślę chłopaków, niech dadzą mu coś na pobudkę – zaproponował Sebastian.

– Wystarczy, że będzie w stanie się podpisać – odparł Prezydent.

Prezydent dalej czuł, że rośnie. Wyobrażał sobie, że zachodzi w nim przemiana, podobna do tej, jakiej doświadczali komiksowi superherosi w kontakcie z czymś, co uaktywniało ich moce, substancją, kostiumem. Wyobrażał sobie mięśnie, których wcześniej nie miał, wijące się w jego ciele jak pędy gwałtownie rozrastającej się rośliny. Nie wiedział dokładnie, czemu to zawdzięczał. Był sobą zdziwiony. Śmietnik jego myśli dalej płonął w najlepsze, ale w tle, przypominał cicho grające radio w drugim pomieszczeniu.

Przeciągnął się. Knykcie strzeliły. Pracujący dla niego ludzie byli dalej przerażeni, ale on się cieszył, że w końcu coś się działo.

– Czyli działamy w ten sposób? Nie czekamy, gdzie on właściwie pójdzie, kto to wyemituje? – zapytał Robert.

Prezydent nie odpowiedział. Jego milczenie wykorzystał Bartek, który traktował ciszę jak okazję, uchylone drzwi.

– Zawsze możemy powiedzieć, że to rosyjska prowokacja, która wymaga natychmiastowego powołania komisji. Zamach na demokratyczne procedury w wolnym państwie, wpłynięcia na proces wyborczy, wojna hybrydowa, kurwa mać, dlaczego dopiero teraz przychodzą nam do głowy oczywiste rozwiązania. Aresztowanie go, zatrzymanie… Jeśli właśnie to chodzi panu po głowie, panie prezydencie, nie wiem, czy możemy to dobrze ograć. Chyba że od razu postawimy mu zarzut szpiegostwa. No, ale tu już trzeba mieć jakieś dowody. Bo inaczej…

– Plączesz się, Bartek – przerwał mu Robert.

Ktoś dzwonił. Wyjął telefon. Żona. Poczuł coś nowego, zupełnie zapomnianego. Falę gorąca, jakby stanął naprzeciwko hutniczego pieca.

I nie wiedzieć czemu, właśnie w tym momencie wybuchł w nim seks. Nie przez żonę, seks z żoną to była jakaś potwornie odległa i smutna przeszłość. Nie, seks dla niego wiązał się z tą osobą, o której bardzo starał się zapomnieć. Osobą, która go dopełniała. Biodra, nogi, usta, pięty. Prześcieradła, ręczniki. Płonący las, do samej gleby. Pożary. Nieustanne pożary.

Prezydent odbił połączenie.

Robert i Bartek dalej coś mówili, widział, jak ruszają ustami, przypadkowi bohaterowie telewizji z wyłączonym dźwiękiem.

Wspomnienie pożądania, smaku ciała – tego ciała – wybuchło w nim jak seria bomb. Prezydent był poparzony. Bąble nie chciały się goić, czasami o nich zapominał, ale one o sobie przypominały. Wykwitły na jego skórze jak zdeformowane kwiaty, podczas tamtych nocy. Hotele. Prześcieradła. Karty. Drzwi. Ręczniki. Kafelki. Lustra. Włosy. Palce. Skóra. Nos. Oko. Język, smak.

– Chciałbym spróbować – powiedział jej Prezydent.

Prezydent był całym człowiekiem, a jednocześnie połową człowieka.

Bartek nerwowo stukał opuszką palca w ekran telefonu. Pewnie czekał na ten artykuł, pewnie wyobrażał sobie te nagłówki. Eksplozja w dzień wyborów. Prezydenckie trzęsienie ziemi. Ukrywana córka prezydenta. Służby pomagały tuszować aferę.

Siedzący obok Bartka Łysiejący patrzył mu przez ramię. Chyba desperacko chciał się zrehabilitować. To był błąd, pomyślał Prezydent. Cokolwiek się stanie, Łysiejący nie będzie od jutra tu pracował. Okropnie działał mu na nerwy.

– Przyszło mi do głowy coś takiego – wtrącił się Łysiejący, ewidentnie podekscytowany. – Oczywiście, ktoś puści to jako pierwszy. Gotowy zapłacić karę za złamanie ciszy wyborczej. Ale posłuchajcie państwo, wszyscy ci, którzy puszczą to po nim, też będą musieli zapłacić tę karę. – Odwrócił się i popatrzył Prezydentowi w oczy w poszukiwaniu aprobaty. – A my dowalimy największą, każdemu z nich.

– Największa kara to chyba milion złotych. Nikt od tego nie zbankrutuje. Nikt od tego nie wyleci z pracy. – Bartek wciąż wpatrywał się w ekran.

– Nie my, tylko Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji – dopowiedział Robert.

Seks jak pożar, seks jak katastrofa. Zorza polarna, łuna na horyzoncie. Seks jak wypadek samochodowy, w którym ginie twój najgorszy wróg. Wybuchy, po których ciała sklejały się z powrotem, już w trochę inne ciała. Ból ciała, dolnych partii, ordynarny ból ciała, zapieczonego w najwrażliwszych miejscach niczym pierścienie w silniku. Nie miał pojęcia, że tak można. Nie miał, kurwa, pojęcia. Był już od dawna żonaty, gdy się tego dowiedział. Tamta osoba była jego drugim, alternatywnym życiem. Zaraz, jakim drugim, jakim alternatywnym. Ta osoba była jego życiem. Ludzie plotkowali, ale nikt nie był pewien. Od zawsze myślał, że nie ma tego w sobie, że jest zamkniętym, chłodnym człowiekiem o niewielkim temperamencie. Że ma go akurat tyle, aby powstało dzięki niemu jakieś dziecko, jedno, drugie, nie więcej. Niektórzy płoną, inni żyją w temperaturze pokojowej. Ta osoba – starał się nie myśleć o niej jej imieniem, żeby nie bolało – pokazała mu, że jest inaczej. Każdy ma to w sobie, tę bombę nuklearną. Każdy może spłonąć żywcem.

Łysiejący mówił dalej, natchniony i rozgrzany sobą jak amerykański kaznodzieja:

– Dobrze, to są detale techniczne, kto karze kogo i za co. Ale musicie państwo zrozumieć, to będzie sejsmiczne. Skupcie się przez chwilę, wyobraźcie to sobie. To banalne. Ludzie głosują. Niby są zdecydowani, niby wiedzą, od miesięcy, od lat. Ale tak naprawdę, gdy człowiek bierze tę kartkę, bierze ten długopis, w jego głowie pojawia się znak zapytania. Dopiero wtedy rozumie, przez krótki moment, że może zrobić, co chce. Nikt go nie sprawdzi, bo ten człowiek nagle może wszystkich okłamać. Może zrobić coś, co naprawdę myśli. Większość nie ulega impulsowi, ale jakaś część tak i to ta część decyduje o wyniku. To jest ta wolność, demokracja, ten ułamek sekundy. A teraz dodajcie do tego fakt, że ludzie nie żyją w próżni, nie są cyframi, ludzie wstają rano, włączają telewizję albo YouTube’a, potem idą do kościoła, na spacer, na zakupy, a potem idą zagłosować i stoją w kolejce, i rozmawiają. Sprawdzają wiadomości w telefonach. Może to nic nie zmieni, a może zmieni wszystko, nie jesteśmy w stanie tego zbadać, zrobić sondaży, no bo jak? Sondaż właśnie trwa, sondaż zasadniczy, ten jedyny prawdziwy sondaż, który skończy się wieczorem. My nie rozwiązujemy zadania z matematyki, drodzy państwo. My siedzimy w żołądku ogromnej ryby. Próbujemy zrozumieć, gdzie ona płynie. Wyliczyliśmy to, ale tak naprawdę nie wiemy.

Ktoś musi stąd wyrzucić tego faceta, pomyślał Prezydent.

– Czyli przywalenie każdemu, kto to opublikuje, kary ma powstrzymać to, o czym mówisz? – zapytał spokojnie Robert.

Bartek wpatrywał się w Łysiejącego jak w truchło na poboczu.

Prezydenta w ogóle to nie interesowało. Prezydent był zupełnie gdzieś indziej. Prezydent ponownie się palił na szorstkim hotelowym prześcieradle.

Żadna z jego córek nie była owocem tego pożaru. Ani ta prawdziwa, która nie przyjechała z Londynu, ani ta, którą widział parę razy na zdjęciu i której niewidzialną obecność czuli wszyscy tutaj, chociaż nikt chyba nawet nie wiedział, jak ma na imię. Obie jego córki były owocem prób. Starań o życie, w którym byłby doskonale widziany przez innych. Dlatego matki tych córek go znienawidziły – bo używał ich jak narzędzi, by zdobyć uznanie w oczach kogoś zupełnie innego.

Imię. Pomyśl to imię, rozkazał sobie Prezydent.

Łucja. Przewodnicząca działającego przy Brukseli NGO-sa, przedtem dziennikarka TVP. Była niewiele młodsza, może trzy lata. Dorosła i poważna. Imponująca. Długie blond włosy, czasami spięte w kok; wysoka, prawie jego wzrostu. Blada karnacja. Czerwone usta. Widział ją upozowaną, widział w głowie jej portret. Ten portret teraz wypalał go od środka. Nie umiał tego przerwać. Nie chciał tego przerwać. Nie chciał tego przetrwać. Ktoś mu kiedyś powiedział, że medytacja nauczy go kierować myślami, wyłączać te, których w danym momencie chce się pozbyć. W życiu nie słyszał czegoś bardziej idiotycznego. Myśli nie można odegnać. Można tylko trzymać je w izolatkach, jak niebezpiecznych więźniów.

Izolatki miały słabe, papierowe ściany.

Specjalnie.

Chciał w pewnym momencie stracić kontrolę. I nie chciał tego zapomnieć. Nie, jego największym i jedynym marzeniem było kiedyś jeszcze raz to poczuć.

– Dzwonimy do prezesa? – zapytał Robert.

Na początku nie zrozumiał pytania. Dopiero potem przypomniał sobie, że cywile – jak właśnie Robert – nazywali Cara prezesem.

– Po co? – zapytał Prezydent.

– Bo chyba powinien wiedzieć…

– Po co ma wiedzieć o tym wszystkim szeregowy poseł? – warknął Prezydent, nagle, ostro.

– To znaczy… panie prezydencie, wiem, jaka jest sytuacja, ale sprawa jest chyba poważna, myślę też, że wszyscy gramy do jednej bramki… – dukał Robert.

Prezydent z powrotem poczuł się silny. Machinalnie popatrzył na zegarek.

– Poradzimy sobie z tym sami. Czas działa na naszą korzyść. I wygramy te wybory.

Na korytarzu zabrzmiały kroki. Pożar w ciele Prezydenta gasł. Zostawił bolące poparzenia, które też za chwilę przestanie czuć. Każda rzecz, każda sprawa, każde uczucie miały w sobie jedną niepodważalną zaletę – mijały.

Gdy pięć lat temu dowiedział się, że – najdziwniejsza sprawa na świecie – został prezydentem Polski, wykonał cztery telefony. Do oficjalnego ogłoszenia wyników zostało jakieś trzy godziny, ale oni mieli przecieki z komisji i byli pewni: małe miejscowości siedemdziesiąt do trzydziestu, w większych miastach pół na pół.

Pierwszy telefon był do Matki.

– Wiedziałam, że tak będzie, odkąd byłam z tobą w ciąży – mówiła, przełykając łzy – przepowiedział mi to sam Jezus Chrystus.

Ojciec przejął słuchawkę, pogratulował – takim samym tonem, jakim gratulował mu pierwszej wypłaty, kupna pierwszego samochodu, małżeństwa, narodzin córki, doktoratu.

Powiedział, że ich kocha, takim samym tonem, jakim mówił to zawsze, i odłożył słuchawkę.

Drugi telefon był do Cara. Car odebrał zdziwiony:

– Przecież widzimy się za kwadrans, wtedy publicznie zameldujesz mi wykonanie zadania.

A on powiedział wtedy zupełnie innym głosem:

– Teraz będzie trochę inaczej.

Car prychnął.

– No tak, mogłem się domyślić, że będziesz tak kombinował, stawał na palcach. Słuchaj, nie ma sprawy. Jeśli w ten sposób się cieszysz, to się ciesz. Ale powiem ci ciekawostkę: to składanie członkostwa w partii jest zwyczajowe, konstytucyjnie nikt tego nie wymaga. A jako prawnik zdajesz sobie sprawę, że jeśli coś jest zwyczajowe, to tak naprawdę nie ma znaczenia.

Podziękował za gratulacje i odłożył słuchawkę.

Trzeci telefon był do żony. Zapytał:

– Co w takim razie robimy?

Milczała, słyszał tylko jej oddech.

– Możesz zrobić bardzo dużo dobrego. Możesz tego użyć jak narzędzia – przekonywał.

– A tamta nie może zostać pierwszą damą? Na pewno by chciała.

Jego żona powiedziała to dopiero po chwili. Nie słyszał w jej głosie złośliwości, to była próba rozwiązania problemu. A potem bardzo szybko podjęła decyzję. Wtedy zobaczył w niej słabość, której wcześniej nie widział.

– Napisz mi, gdzie mamy być z młodą i o której – powiedziała. I dodała: – Gratuluję.

To „gratuluję” było smutne, gorzkie i grzecznościowe, ale wtedy jeszcze potrafiła powiedzieć do niego coś, co nie jest informacją.

Dobili wtedy targu. Detale ustalili niedługo później.

Podziękował jej, smutno i sztucznie, i odłożył słuchawkę.

Czwarty telefon był do Łucji. Nie powiedział ani słowa. To ona mówiła. Również mu pogratulowała, a potem zapewniła, że wszystko rozumie. Że widocznie musi tak być. Słyszał, jak płacze. Pierwszy raz w jego obecności ktoś płakał z jego powodu, ktoś inny niż Matka. Może drugi. Nie, pierwszy. Na pewno pierwszy.

To niebywałe, pomyślał. To, że ona też czuła ten ogień. Że go pragnęła. Że ktoś w ogóle mógł go pragnąć. Potrzebować. Że ktoś się go nie wstydził. Ktoś był z niego dumny. To było po prostu nieprawdopodobne.

Prezydent wyrzucił to na śmietnik, ten największy z możliwych darów.

– Nie musi tak być – powiedział wtedy. Był przerażony, głupi i smutny.

– Absolutnie nie możesz tak mówić. Zabraniam ci. Nie, zabraniam ci kłamać. Żadne z nas na to nie zasługuje. Ani ja, ani ty – powiedziała.

Rozpłakali się oboje.

Tak, było za czym płakać.

Pożary. Dłonie. Paznokcie. Wargi. Soki. Krople. Muśnięcia. Ugryzienia. Hałasy. Uderzenia. Klapsy. Palce. W ustach. Na twarzy. I potem, jej oczy. W ciemności. Wieczne lampy.

I to ona odłożyła wtedy słuchawkę, a Prezydent, świeżo upieczony Prezydent, który właśnie wygrał wybory, został zupełnie sam.

I od tamtej pory był nieustannie sam, bez żadnej przerwy.

5.37. Reporter

Wchodząc do budynku tylnym wejściem, wpuszczony do środka przez poinstruowanego dozorcę, był pełen dziwnej nadziei, że może ją jednak zobaczy, chociaż była niedziela rano i na pewno jej tu nie było; była prawdopodobnie w swoim żoliborskim mieszkanku, w ciepłej pościeli z Ikei, na materacu na drewnianym stelażu, sama albo z kimś, kogo nie znał. A może z kimś, kogo znał. W końcu znał wielu ludzi. Na pewno znał to mieszkanie. Znał rośliny, znał jej dwa koty, pamiętał ich imiona, Klops i Sebald. Znał kolejność książek na półkach. Nie ustawiała ich kolorami, dzięki Bogu. Nie mógłby się zakochać w kimś, kto układa książki na półkach kolorami. Ona naprawdę czytała książki. Rozumiała, co jest w nich napisane. Zgadzała się z treścią tych książek albo nie, myślała zawsze po swojemu. W tym się zakochał, desperacko i strasznie, w jej myśleniu. Nie spędził w tamtym mieszkaniu zbyt wiele czasu, ale nauczył się go bardzo szybko. Niczego innego nie nauczył się w życiu tak szybko, może czytać i pisać.

Nadia.

Nie interesowało go, z kim się teraz pieprzy. Nigdy go to nie interesowało. Nigdy nie był zazdrosny. Stworzono mnie do poliamorii, zwierzał się koleżankom przy kolejnych butelkach wina, a niektóre z nich potem dawały się po koleżeńsku przelatywać. W sumie nie rozumiał dlaczego się dawały. Dopiero ostatnio przyszło mu do głowy, że może robiły to z litości. Nadia nigdy nie była jego koleżanką. Pamiętał jej plecy. Pamiętał pieprzyki i znamiona, i pamiętał stare napięcie pod lewą łopatką, i gładkość ud na swojej szorstkiej gębie, brudnej i niedopasowanej. I pamiętał pewną nerwową szybkość, która może wynikała z tego, że Nadia jednak chciała, aby ten seks skończył się jak najszybciej. Tak jak napisała później na Facebooku, aby go upokorzyć, rozdeptać do reszty, zdrapać go sobie z podeszwy buta.

– Wchodzisz pan dalej czy nie? – ponaglił go dozorca.

Hol był pusty, stała w nim tylko kartonowa makieta reklamująca nowy program publicystyczny na Portalu, który szedł z duchem czasu i zmieniał się w telewizję internetową. Prowadzący program, wydrukowani na makiecie mężczyzna i kobieta, wyglądali, jakby nigdy się nie pocili. Chyba że na odwiedzanej codziennie siłowni. Spali dobrze. Jedli jeszcze lepiej. Jeśli pili, to drogie alkohole, ale pili je rzadko.

Nadia przez niego odeszła z „Krajowej”, twierdziła, że przebywanie w redakcji przypomina jej o traumie i nie pozwala dokończyć procesu leczenia. Poszła pracować do Tygodnika. Podobno – usłyszał to w formie plotki – wymusiła na nich przyrzeczenie, że on nigdy nie wejdzie do tego budynku. To dlatego Tygodnik mówił o „zakazie zbliżania się”.

Najpierw był na nią wściekły – lżył ją w myślach paskudnymi słowami; tak, zgwałcono ją, przede wszystkim zgwałcono ją w mózg, całą tą kulturą nowej inkwizycji.

Potem pod wpływem faceta w głowie z Decathlonu zaczął to wszystko obracać w myślach, jak podejrzany owoc na stoisku w supermarkecie. A może on rzeczywiście coś zepsuł, zrobił coś nie tak. Na pewno jej nie zgwałcił, bo gwałt jest czymś konkretnym, jest zbrodnią o konkretnej dramaturgii. Nie zgwałcił jej, ale mógł zachować się inaczej. Było za co przepraszać. Reporter był dumny z siebie, że aż tak się zreflektował.

Wiedział, co zrobił nie tak. Ale wiedział też, że najważniejsze są intencje. Przede wszystkim – on nie chciał jej skrzywdzić. Nie chciał. Kropka. Był po prostu niezdarny, nieskoordynowany, grubiański, niewychowany. Był w depresji. Był w spektrum. Był kurewsko nieszczęśliwy. Zdradzony przez ojca. Zdradzony przez wszystkich. Zdradzony przez samego siebie. Nie chciał jej skrzywdzić. Nie chciał. Kropka. Stop. Wypierdalać.

Zdradzany umie tylko zdradzać, bity umie tylko bić. Tymczasem jego osądzono i rozstrzelano. Nie miał prawa do adwokata. Nie przysługiwały mu okoliczności łagodzące. Wyrok odczytano mu w tempie formułki z reklamy leków, popchnięto go, aby uklęknął w błocie, i strzelono mu w łeb – choć pozwolono przeżyć.

Nagle wydał się sobie jeszcze bardziej wstrętny niż zwykle. To było naprawdę niesmaczne, to użalanie się nad sobą.

Weź się, kurwa, durniu w garść, powiedział do siebie.

Po prawej była stołówka, jadł tam kilkanaście razy i zawsze czymś się struwał. Najbezpieczniej było zamówić pizzę, chociaż zawsze przyjeżdżała zimna i gumowata. Tygodnik zamawiał trzy porcje czegokolwiek i zżerał je w dziesięć minut. Wnętrze jego ciała musiało przypominać zbombardowane miasto. Był jak tłuścioch ze skeczu Monty Pythona, proszący o miętowy opłatek.

– Ja do… – zaczął, ale cieć mu przerwał:

– Piąte piętro. Tylko on tu dzisiaj jest.

Podczas normalnego dnia pracy Tygodnika od reszty interesantów oddzielały trzy sekretarki, jedna młodsza i ładniejsza od drugiej. Zapytajcie tych sekretarek, pomyślał. One wam powiedzą. Żebyście się tylko potem nie zdziwili.

W gabinecie byli i Tygodnik, i Portal. Mógł to oczywiście przewidzieć. Oba podmioty miały tego samego właściciela, internetową spółkę, która zbudowała swoją potęgę w latach zerowych na pierwszym w Polsce portalu plotkarskim i serwisie do nielegalnej wymiany plików. To był cyfrowy ekwiwalent bazarów, ciuchów ze szczęk i pirackich kaset. Tam narodziły się te pierwsze i najprawdziwsze polskie cyfrowe fortuny. Ludzie tacy jak on, ludzie etosu, byli teraz pionkami w rękach Właściciela, dziesięć lat młodszego aspergerowca, geniusza szachowego, który czuł emocje tylko wtedy, gdy psuły się jego ulubione zabawki. Tygodnikowi to nie przeszkadzało. Nie musiał się mocować z uwikłaniem w jakieś wyższe wartości, odnosić się swoim życiem do jakiegoś dawno zapomnianego pierdolenia z lat osiemdziesiątych. Po prostu robił interesy. A Portal? Portal był jak Alicja, wciąż po drugiej stronie lustra. Mieszkał w burdelu i myślał, że to muzeum.

Tygodnik siedział. Portal stał. Tygodnik był jeszcze większy i cięższy niż wtedy, gdy widział go ostatnio. Flip i Flap. Flap i Flip. Portal jeszcze szczuplejszy i bardziej wystraszony. Z wiekiem stajemy się własnymi karykaturami, pomyślał.

Meble w gabinecie były nowe, robione na zamówienie. Po prawej wisiał oryginał Dwurnika. Ogromny, umieszczony na ścianie płaski ekran był jak tunel, teleport na powierzchnię – bo w tej ukrytej rzeczywistości właśnie się znajdowali. Ten zbytek stanowił zasłonę dymną – Tygodnik nie był żadnym graczem, był na łasce i smyczy Właściciela, który podarował jemu i Portalowi ciepły etacik ze względu na dawne zasługi. Siedział tam, gdzie siedział, bo miał na koncie dużo większe skurwysyństwa niż Reporter. Przemoc, pchanie łap, gdzie nie trzeba, obleśne uwagi. Raz do roku latał na trzy tygodnie do Chin na seksturystyczne rodeo, odwiedzał zbudowane dla białych turystów burdele wielkości gigantycznych parków rozrywki. Reporter zazdrościł mu, sam by spróbował, chociaż na miejscu pewnie by się przestraszył.

Zadał sobie pytanie, czy można nazwać zdrajcą tego, kto w ogóle nie rozpatruje zdrady w kategoriach ontologicznych. Nie mógł nawet zdradzić samego siebie, bo żeby zdradzić samego siebie, trzeba choć minimalnie siebie szanować.

Podczas tej krótkiej, ale niebywale intensywnej współpracy Reporter opowiadał Carowi o wszystkich swoich byłych kolegach. O ich największych słabościach. Zdradach. Nałogach. Lękach. Zboczeniach. Spotkania z Carem były fascynujące. Gdyby ich rozmowy spisać do wywiadu rzeki, ta książka zapewniłaby mu dziennikarską nieśmiertelność. Na drugim czy trzecim spotkaniu Car w ogóle przestał go śmieszyć, bo Reporter zrozumiał jego właściwą siłę. W towarzystwie Cara czuł się coraz bardziej jak wtedy, gdy jako bardzo młody dziennikarz po raz pierwszy dostąpił zaszczytu rozmowy z Jąkałą. Z tym że Jąkała nigdy nie dopuścił go tak blisko jak Car.

– Ja o tym nie wiedziałem, ale też idealnie wpasowuje się w to moje wyobrażenie – odpowiedział Car.

– Pana ludzie robią podobne rzeczy – zwrócił mu wtedy uwagę.

– Oczywiście. Dokładnie wiem którzy. Pozwalam im na to, bo dzięki temu są mi wierni jak psy. No i oczywiście wiedzą, że o wszystkim wiem. To sprawia, że są jeszcze wierniejsi.

– Są niewolnikami – powiedział Carowi.

– Moi ludzie są żołnierzami. Płacę im żołd – zaznaczył Car ze słyszalną dumą.

– Przyjdzie jeszcze jedna osoba – poinformował teraz Portal.

Domyślił się, że chodzi o Właściciela. Oczywiście, tylko on może zdecydować, czy warto w to zainwestować. Nie w jego honorarium, tylko w karę umowną.

Oni nie decydują o niczym – podejrzewał to od dawna, teraz się tego dowiedział.

– Dla mnie bomba – odparł, usiadł. Przycisnął do siebie parcianą torbę.

– Ty naprawdę masz takie dobre samopoczucie? – zapytał go Tygodnik.

– Znasz kawał o Małym Dżonie? – Reporter odpowiedział pytaniem na pytanie.

– Nie mamy chyba czasu na kawały. – Portal podszedł do automatu z kawą.

A on pomyślał, że w przeciwieństwie do Dziennika i Jąkały ci dwaj przynajmniej zasługują na kawał. Poza tym chyba miał potrzebę go opowiedzieć. Lubił opowiadać kawały, zwłaszcza pijany. Występowanie było jedną z jego niewielu prawdziwych przyjemności.

– Mamy mnóstwo czasu. Dopóki nie przyjdzie tu pan na folwarku, mamy cały czas świata – powiedział Tygodnik. Tygodnik lubił kawały.

Reporter pamiętał jej usta, pięty, piersi, pieprzyki i kwiat między jej nogami, który raz goliła, a raz nie, i chyba wolał to drugie.

Pamiętał, jak uderzyła go w twarz po raz pierwszy.

Pamiętał, jak nie wpuściła go do domu.

Pamiętał, jak wszedł przez balkon.

Pamiętał, jak przestała odpisywać mu na wiadomości, a potem dowiedział się że robiła screeny ze wszystkiego, co jej wysyłał, i zapisywała je w folderze o nazwie GNÓJ.

W pewnym sensie pisała o nim reportaż. W pewnym sensie dostała za niego wiele nagród.

Wciąż przyciskając torbę do piersi – wiedział, że wygląda przez to śmiesznie – podszedł do ekspresu do kawy. Włoski, barowy, mógłby stać równie dobrze w kawiarni na Zbawicielu. Reporter nacisnął przycisk, brązowy płyn zaczął ściekać równym ciurkiem do filiżanki.

Asocjacje w wyczerpanej głowie. Kawa. Włoski ekspres. Kawiarnia. Nie na Zbawicielu, na Starych Bielanach. Właścicielka – najlepsza przyjaciółka Nadii, kiedyś również dziennikarka. Komentująca i udostępniająca wszystkie posty. Nagrywająca storki. Przytulam, wspieram, płaczę. Jestem z Tobą, kochana. Gdzie ty, tam i ja, kochana. Precz z przemocowymi dziadersami. To już ich koniec. Nowy świt. Triumf czarownic. To wszystko wymyślono przeciwko niemu, tak czuł. Cały ten język. Całą tę religię. Przyjaciółka wysłała mu później wiadomość na WhatsAppie: Jesteś gwałcicielem, przemocowcem, ale najgorsze jest to, że pracujesz z faszystami.

W pierwszym odruchu chciał jej odpisać: to nie są żadni faszyści. Zastanowiło go to – dlaczego odruchowo chciał ich bronić?

Bo Car słuchał go z prawdziwym zainteresowaniem. Bo Car powiedział mu, co naprawdę o nim myśli. A potem go przyjął do siebie. Wciąż nim gardząc, ale jednocześnie kochając. Jak Jezus.

Tak czy siak, nie mógł nic odpisać Karolinie, bo ta po wysłaniu wiadomości o faszystach od razu go zablokowała.

– Dowcip. – Tygodnik przywołał go do rzeczywistości, patrząc jednocześnie na jego smartwatch, a tak naprawdę stoper odliczający czas do długo wyczekiwanego wylewu.

– Tak? – upewnił się Reporter.

– Dawaj, kurwa. Już nikt nie opowiada dowcipów. Wszyscy pokazują sobie obrazki, jak downy.

– No więc… Okej, nie zaczyna się zdania od no więc. Jesteśmy na Dzikim Zachodzie. Siedzą kowboje w saloonie. Siedzą i siedzą, dzień jak co dzień, nic się nie dzieje, piją piwo, piją whisky, a tu nagle do saloonu wpada chłopak, strasznie spocony, przerażony, i krzyczy, że Indianie spalili farmę Małego Dżona. Znacie to?

Pokręcili głowami. Zrobił sobie poczwórne espresso, popatrzył na poziom płynu w kubku, było miejsce na jeszcze jedno. A tam, raz się żyje. To ostatnie tango.

– No dobra, więc nasi kowboje wsiadają na konie i w te pędy ruszają na farmę Małego Dżona. Jadą i jadą, jadą… z oddali widać dym, czuć słodki, taki lekko obrzydliwy zapach, spaliło się coś, co nie powinno było się spalić… No jest niefajnie, w wielkim skrócie. Jest bardzo, bardzo daleko od super. Pierwsze, co widzą, to Mary, córka Małego Dżona, która wisi na drzewie przywiązana za nogi. No zrobili jej coś potwornego. Nie wiadomo w sumie, czy ją nabili na pal, czy przepiłowali… okropne, pierdolone dzikusy. Z głowy dynda jej skalp… no masakra, a taka ładna dziewczyna z niej była. Najładniejsza w miasteczku. Okropność, horror. Jadą dalej, żegnają się, odbezpieczają sztucery… No i trochę dalej syn Małego Dżona, Mały Dżek. Podziurawiony strzałami, wygląda jak jeż, z czego po jednej strzale ma wbite w każdy oczodół. Przez chwilę myślą, że jeszcze żyje, ale dzięki Bogu już nie, przynajmniej nie cierpi. No to jadą dalej… Jest ciepło, wyobraźcie to sobie, upał… i taka upalna cisza, słychać tylko ćwierkanie ptaków, nic więcej. Największe zło wydarza się w świetle dnia, prawda?

Zawiesił głos, wziął łyk kawy. Była naprawdę dobra. Wrócił do stołu, usiadł na krześle.

– To dowcip? – zapytał Portal.

– Dla ciebie żaden dowcip nie brzmi jak dowcip – niespodziewanie wziął go w obronę Tygodnik.

– No i jadą dalej. Widzą już dom Małego Dżona. No powiem wam, że zbyt wiele z niego nie zostało. Tylko czarna dziura w ziemi, spalone belki… No i żona Małego Dżona, co nie? Otwarta jak książka. To chyba ona, mówi jeden kowboj, poznaję po butach. Bo obdarli ją ze skóry, skurwysyny. No i tak stoją, rozglądają się dookoła, Indian dawno już tu nie ma, co nie, zrobili swoje… Mówi się teraz jak? Rdzennych Amerykanów, prawda? No Rdzennych, Natywnych Amerykanów już nie ma. Zrobili swoje i pojechali. No i chuj, no i cześć. Ale nagle jeden z kowbojów słyszy dźwięk. Takie jakby jęknięcie, gdzieś z tyłu zgliszcz. Odbezpiecza sztucer. Idą ostrożnie, patrzą, a z tyłu domu siedzi Mały Dżon. Przebity włócznią na wylot. Wciąż żyje, siedzi na pieńku, na którym pewnie jeszcze wczoraj rąbał drewno. No i oni go okrążają, jeden próbuje go dotknąć, drugi ogląda… I nie wiedzą, kurwa, co mu właściwie powiedzieć, tak? No bo co powiedzieć człowiekowi w takiej sytuacji? Typowi, co siedzi na pieńku przebity włócznią, a po drugiej stronie spalonego domu jest jego żona, obdarta ze skóry?

– No kurwa, nie bardzo jest co – przytaknął Tygodnik.

– No właśnie. Więc jeden z nich mówi: Mały Dżonie, twoja córka Mary… Wiem, odpowiada Mały Dżon. Mały Dżonie, twój syn Mały Dżek. Wiem, odpowiada Mały Dżon. Mały Dżonie, twoja żona, jak jej tam… Irene, powiedzmy. Niech będzie Irene. Mały Dżonie, twoja żona Irene… No kurwa, wiem, odpowiada Mały Dżon. No i stoją dalej, bo teraz to już zupełnie nie wiadomo, co mu powiedzieć. I drugi z nich, taki głupi, mówi do Małego Dżona: Mały Dżonie, a ta włócznia? To musi bardzo boleć, co nie? Reszta patrzy na niego jak na idiotę. A Mały Dżon spogląda mu w oczy i odpowiada: TYLKO WTEDY, GDY SIĘ ŚMIEJĘ.

Nie czekał, aż zaczną się śmiać. Sam zaczął rechotać. Zawsze śmieszył go ten dowcip. Był o nim, oczywiście. To on był Małym Dżonem.

Ale oni też się zaśmiali. Tygodnik szczerze i tubalnie, aż jego cielsko zaczęło podskakiwać. Portal sucho i rachitycznie, wstydził się własnego śmiechu, ale nie umiał go powstrzymać.

Za jego plecami otworzyły się drzwi. Odwrócił się. Przez chwilę bardzo chciał w nich zobaczyć Indianina z włócznią.

Ale zamiast Indianina w drzwiach stał Właściciel. Miał na sobie dresowy komplet Adidasa, torbę Under Armour przewieszoną przez ramię, w uszach airpodsy. Czarne, druciane najtańsze spinki powstrzymywały jego półdługie kręcone włosy przed opadaniem na czoło.

– Dzień dobry – odezwał się, zdejmując rogowe okulary Prady. Miał zupełnie bezbarwny głos zmęczonego urzędnika. Wyhodował go sobie, nauczył się go. Może nawet ktoś go nauczył. Ten głos pełnił taką samą funkcję co ciemne okulary podczas gry w pokera.

Właściciel nikomu nie podał ręki. Na Reportera nawet nie popatrzył. W torbie, którą otworzył, był cały osprzęt czterdziestoparolatka, zdeterminowanego, aby wyszarpać z nicości ekstra dekadę lub dwie – bidony z suplementami, buty na zmianę, woda, rękawiczki do ciężarów, gumy do ćwiczeń. Lustrował przez chwilę ten ekwipunek, po czym z powrotem zamknął torbę, by otworzyć jej boczną kieszeń i wyciągnąć tablet. Włączył urządzenie i wciąż nie patrząc na zebranych, nakazał im gestem, aby mówili.

– Mamy tu pewne materiały i chcemy uzgodnić z tobą ewentualną publikację – powiedział Portal.

– Poprosić o zgodę – wtrącił się Reporter, nie mógł się powstrzymać. Dopił swoje poczwórne espresso i doszedł do wniosku, że musi zrobić sobie następne.

Właściciel bez słowa patrzył w tablet.

– Materiały dotyczą… – zaczął Tygodnik, ale znowu mu przerwał, wstając. Ponownie podstawił kubek pod ekspres. Nacisnął przycisk espresso: raz, drugi, trzeci, czwarty.

A co tam. Kto żebrakowi zabroni.

Zaczął mówić. Próbował naśladować Właściciela w jego bezbarwnym, matowym głosie. Kompletnie mu nie szło. Emocje kapały z niego jak z zepsutego kranu, przesiąkały do wypowiadanych słów.

– Materiały dotyczą nieślubnego, ukrytego przed światem dziecka prezydenta RP, którego prezydent nie uznaje, oraz całej operacji prowadzonej przez ABW i SOP, aby zastraszyć i zaszantażować matkę dziecka, tak by nie zgłaszała publicznie żadnych roszczeń dotyczących ojcostwa. Matka dziecka, gdy zaszła w ciążę, miała szesnaście lat. Była harcerką. Prezydent, wówczas świeżo po aplikacji prawniczej, a także harcerski senior, za sprawą różnych rzeczy, w tym hufca ZHP Podgórze, próbował wkręcić się do polityki.

– Do polityki? Hufcem?

– Brał harcerzy do obsługi uroczystości kościelno-politycznych. Miał już wtedy roczną córkę ze swoją żoną.

– Może tamta go uwiodła. Usiadła mu na kolanach. Jak ci ministranci – zaśmiał się Tygodnik i brzmiał niczym zdychający mors.

– Dzisiaj są wybory – rzucił Właściciel głosem pozbawionym intonacji.

Reporter nie wiedział, czy przypomina im tę oczywistość, czy zaczyna dłuższą wypowiedź. Odwrócił się w jego stronę. Upił łyk kawy. Właściciel sprawdzał na tablecie jakieś wykresy. Toksyczny związek czerwonych i zielonych linii, uciekających od siebie, by zaraz znowu się spotkać. Cykliczność forsy i wojny.

– Czy rozmawiamy dzisiaj dlatego, że dzisiaj są wybory? – Właściciel uściślił swoją wypowiedź i przy okazji zamienił ją w pytanie.

– Dopiero wczoraj dostałem kopię aktu urodzenia i inne dokumenty potwierdzające zeznania. Te miałem już od jakiegoś czasu – skłamał w odpowiedzi Reporter.

Nie pamiętał, jak to jest czuć trudność przy kłamaniu.

– Czyje zeznania?

– Matki Dziewczynki.

– A sama Dziewczynka? – Tygodnik popatrzył na niego, mrużąc oczy. Były tak małe, że przy zmrużeniu tonęły zupełnie w fałdach tłuszczu.

– Obiecałem matce, że nie będę z nią rozmawiał.

– Słyszałem, że ta kobieta jakiś czas temu próbowała się zabić – wtrącił się Portal.

– Miała ciężkie życie – zaznaczył Tygodnik, jakby cokolwiek miał w tej kwestii do powiedzenia.

Reporter był zniecierpliwiony. Kolejne poczwórne espresso za bardzo go podekscytowało. Starał się siedzieć w bezruchu, nie wypuszczać nadmiaru energii trzepotaniem dłoni albo perkusyjnym stukaniem piętą o podłogę.

– Skończmy pierdolić, panowie. Tak, wiem, jest cisza wyborcza. Ale skoro tu jestem, chyba się tego nie boicie. Jakiejś kary. Co to jest dla was milion złotych?

– Zero koma dziewięć procent zysku operacyjnego za pierwszy kwartał tego roku – odpowiedział Właściciel. Ten człowiek był mięsnym algorytmem.

– No to chyba was stać.

Zapadła cisza. Z każdą sekundą Reporter coraz wyraźniej widział, że zwyczajnie się go boją. Dla Tygodnika Właściciel był ostatnią szansą. Bez niego mógł iść produkować swój program na YouTubie, a i tak zbyt długo by to nie potrwało, co najmniej kilkanaście Nadii czekało, aby go rozszarpać i pożreć.

Tygodnik zasługiwał na to, jak nikt inny.

– Ja myślę, że to jest bardzo mocna rzecz. Kolega ma rację, to nie jest po prostu jakaś kochanka, to jest używanie aparatu państwowego do tuszowania strasznej krzywdy.

Portal powiedział to z takim żarem, że brakowało mu tylko orkiestry smyczkowej. Reportera zaskoczyła ta deklaratywność, ale znowu: Portal musiał wierzyć w to, co mówi.

– O tej kochance z Brukseli zresztą wiemy od dawna – dorzucił Tygodnik. – Znam nawet paru takich, co tutaj z panem prezydentem byli suchymi szwagrami.

– Czym? – Właściciel po raz pierwszy podniósł wzrok znad tabletu. Popatrzył Tygodnikowi w oczy.

Tygodnik odwrócił się, nie wytrzymał spojrzenia.

– Pani Łucja, czy jak ona się tam nazywa, to kobieta z temperamentem – spróbował wytłumaczyć.

Właściciel odłożył tablet. Odwrócił się do Reportera. W jego oczach była pustka przynależna uśpionym monitorom.

– Rozumiem pana motywacje, ale jaki jest endgame? Przecież to nie zmieni wyniku wyborów.

Mówiąc to, Właściciel zerkał na jego parcianą torbę. Reporter w odpowiedzi odruchowo przycisnął ją mocniej do klatki piersiowej.

– Ale go skaleczy. Naznaczy na całą prezydenturę. Może zmusi do ustąpienia – wytłumaczył Tygodnik.

Właściciel nawet nie odwrócił się w jego stronę, dalej wbijał martwe spojrzenie w Reportera.

– Pan pracował przy tej kampanii. – Znowu nie było wiadomo, czy Właściciel coś stwierdza, czy zadaje pytanie.

– Pewnie chce pan teraz powiedzieć, że kolaborowałem z faszystami.

– Nie oceniam pańskiej moralności ani pańskich kompetencji. Po prostu jest to bardzo istotny kontekst obecnej sytuacji. Cokolwiek ma pan w tej teczce, wyłowił to pan z jeziora, w którym zanurkował.

– Fajna metafora. Ładna, a prosta. Tylko nie wiem, czy akurat jezioro to dobre słowo.

– Kto jest pańskim informatorem?

Dla wszystkich takie rzeczy przestawały mieć znaczenie. Źródeł nie weryfikowano nawet w PAP-ie. Polska przestrzeń publiczna przypominała to dziwne święto w Hiszpanii, kiedy wszyscy w jednodniowym napadzie szału obrzucali się pomidorami, tylko że w Polsce zamiast warzyw używano przetrawionej materii organicznej. Mimo to, choć rodacy nigdy sobie nie ufali i nieustannie brali się za łby, wierzyli w każdą bzdurę. Cały kraj składa się ze zmaltretowanych dzieci, wystarczy okazać nam trochę czułości, myślał Reporter. Rosjanie, Białorusini, Amerykanie, Chińczycy – o ile tych ostatnich to w ogóle interesowało – mogli wstrzyknąć w ten krwiobieg, cokolwiek chcieli. Tłuste, kolorowe słodycze fake newsów ułożone w apetyczne sterty na każdym rogu. Po co komu tożsamość informatora? Po prostu brali materiał albo go odrzucali. Święto musiało trwać. Słodkie, czerwone i trujące gówno spływało ulicami. Każdy udawał, że wszystko jest w porządku. Że wiemy, gdzie jesteśmy. Że jest spokojnie i bezpiecznie, a my jesteśmy w pełni poczytalni i świadomi.

– To takie, powiedziałbym, odważne pytanie jak na pierwszą randkę – odparł w końcu Reporter, zbyt późno, aby to było zabawne.

Odwrócił się do Tygodnika, ale Tygodnik odwrócił wzrok.

– Możemy po prostu napisać: źródło w Kancelarii… – Portal mówił już ciszej, pokorniej. Spalił swoją rezerwę, zbiornik patosu był pusty.

– My nigdy nie mieliśmy żadnych źródeł w Kancelarii. Pan ma jakieś źródła w Kancelarii? – Właściciel po raz pierwszy okazał emocje. Był zdenerwowany. Wiercił się w miejscu.

I nagle Reporter zrozumiał, dlaczego Właściciel pyta o informatora. Nagle wszystko zrozumiał. Pomyślał o jeszcze jednym espresso. Niech ma jakąkolwiek korzyść z tego spotkania, nawet jeśli będzie nią migotanie komór.

– To dalej trwa? Ten wasz deal z Prokuratorem? Ten facet, który obiecał mu, że nie napiszecie złego słowa, jak się on nazywa? Gdzie go przeniosłeś, na jakąś stronę z rezerwacjami hoteli, tak? – Zdał sobie sprawę, że mówi do Właściciela po imieniu.

– Myślę, że powinieneś jednak trochę kontrolować bajerkę – rzucił Tygodnik. Robił się niebezpiecznie czerwony.

Reporter poczuł, że w kieszeni wibruje mu telefon. Od razu stężały mu mięśnie, ciało spięło się na kilka sekund – musiało w końcu się odezwać, przypomnieć o sobie, cały ten budynek był przede wszystkim jej nieobecnością. Poczuł to wszystko naraz, tamte tygodnie chlania, wciągania, patrzenia przez okno, zmuszania się, żeby do niej więcej nie zadzwonić, nie napisać, i czekania, aż ona zadzwoni, „najfajniejsza osoba, jaką w życiu poznałem”, tak sobie kiedyś wymyślił. Jej zdjęcie w ciąży, stojącej boso na łące i podpis: „dwie najfajniejsze osoby, jakie w życiu poznałem”, osoba oznaczona, pomyśl jej imię, osoba oznaczona Nadia. Reporter kochał, marząc o wpisach na Facebooku.

– Jesteście dogadani. – Reporter popatrzył Właścicielowi w oczy. – Gdyby nie Prokurator, nawet byś tu nie przyjechał. Kazał ci mnie wybadać. Kazał ci sprawdzić, co mam. A potem wyda ci polecenie, jakoś po południu: brać to czy nie.

Tym razem w tych pustych ekranach coś się pojawiło, jakiś przebłysk, drobna iskra. Reakcja na ukłucie.

Jak oni wszyscy niewiele wiedzą, myślał Reporter, jak bardzo nie zdają sobie sprawy, że są rozgrywani, jak bardzo są ślepi. I nawet gdyby usłyszeli prawdę – tę prawdziwą, bo zawsze istnieje jakaś prawdziwa prawda – po prostu by w nią nie uwierzyli. Bo nikt nie uwierzy w to, jak sam bardzo niewiele wie.

Ale Reporter nie był tu po to, by ich oświecać.

Był tu po to, aby ich użyć.

Reporter chciał się wydostać.

Tygodnik i Portal trwali w milczeniu i bezruchu, kompletnie skompromitowani, jeden wciśnięty w ścianę, drugi w dostosowane do swojej tuszy krzesło.

Pokręcił głową. Po tym, jak konkurencyjny portal wywlókł na światło dzienne płatne świadczenia, które Portal wykonywał na rzecz Prokuratora i Ministerstwa Sprawiedliwości, zwolniono poprzedniego redaktora i przeniesiono go do działu rezerwacji hotelowych. Tygodnik, ze swoją kartą dociekliwego reportera i niezłomnego publicysty, oraz Portal, psychopatycznie rzetelny, mieli firmować godność i moralność kolejnego rozdania. Z tym że nic się nie zmieniło. Dali swoje gęby na dalej wystawiane faktury. Tygodnik wiedział, że jest na niego ocean haków, ale Portal? Co mogli na niego mieć? Opuszczał treningi na siłowni? Potajemnie popalał iqosa? Walił konia do brzydkich filmików?

Znowu wszystkie jego myśli przykryła Nadia. Cały ten biurowiec był poświęconym jej mauzoleum.

Reporter od zawsze był na nią wściekły. Nawet na początku, nawet gdy zakochał się w niej do szaleństwa. Być może nie potrafił odróżnić obserwacji od obsesji, intuicji od paranoi. Jedna z koleżanek powiedziała mu kiedyś: nie wiesz nic o kobietach. Jesteś jak każdy facet, myślisz, że jeśli kobieta idzie z tobą do łóżka, to świadczy to o twojej wspaniałości, czyni z ciebie wielkiego samca, ogra i zdobywcę. Nie, czasami kobieta idzie do łóżka za ojczyznę. Żebyś się odpierdolił. Żeby mieć cię z głowy. Bo przez krótki moment jest jej ciebie szkoda. Bo jej się nudzi, bo jest pijana, bo wydaje jej się, że jesteś kimś innym. Bo się ciebie boi. Kobiety robią loda nie dlatego, że uwielbiają robić loda. Często chcą was dezaktywować, wyłączyć. Zneutralizować zagrożenie.

I wtedy właśnie pomyślał, że musiały sypiać z nim z litości, bo przecież ostatnie, co wzbudzał w ludziach, to strach.

Ile razy Nadia była w tym gabinecie? Czy Tygodnik czynił jej jakieś uwagi? Obrzucał ją obleśnym spojrzeniem, robił aluzje? Trafiła z deszczu pod rynnę, zamieniła siekierkę na kijek, wpadła w łapy prawdziwego drapieżnika. Raz myślał, że jest głupia. Innym razem, że jest szalona. Tak czy owak, był na nią wściekły.

Czy też robiła kawę w tym ekspresie? Czy robiła ją dla siebie?

Czy Tygodnik ją dotknął, a potem przeprosił, stwierdził, że to przez pomyłkę? Czy na imprezie brał ją na kolana, jak wiele lat temu skrępowane stażystki?

– Tak, oczywiście. Mam ofertę. – Głos Właściciela ściągnął go z powrotem do teraźniejszości.

Od przyciskania torby do ciała zaczynały boleć go ręce. Był zupełnie nieprzyzwyczajony do pilnowania czegokolwiek.

– Milion złotych i artykuł dyskredytujący dziewczynę, która cię pomówiła. I zwolnienie jej z pracy. Z wilczym biletem.

Tygodnik tylko chrząknął. Pokiwał głową. Reporter się zaśmiał. Zabolało.

Prawdziwe podłości mają miejsce tylko w porządnie posprzątanych mieszkaniach, pomyślał Reporter.

Telefon jeszcze raz zabuczał. Wyjął go z kieszeni, popatrzył na wyświetlacz. Wiedział, że zdziwienie zauważalnie rozszerzyło mu oczy i że Właściciel to zobaczył. Dzwonił jeszcze jeden człowiek, o którego istnieniu chwilowo zapomniał, któremu nawet nie złożył oferty. Ale ten człowiek – Tabloid – najwidoczniej o niej wiedział.

– Ktokolwiek to jest – odezwał się Właściciel – nie da ci lepszej ceny.

– Milion złotych – powtórzył.

Nagle poczuł, jak strasznie chce mu się pić. Po karabinowej serii espresso miał odrętwiałe dziąsła, jakby zaczynało działać znieczulenie dentystyczne.

– Tak, i ta kobieta… Nadia Gugała, tak?

Tygodnik pokiwał głową. Wziął karafkę wody stojącą na stole, nalał sobie do szklanki.

Reporter był wściekły na Nadię, bo go porzuciła. Był wściekły na Nadię, bo porzucili go wszyscy.

„Daję ci dwa razy tyle, ile tamci i puszczam to dzisiaj”, napisał Tabloid w wiadomości.

Facet w stroju z Decathlonu mówił mu:

– Możesz się wściekać, ile chcesz. Ale dopóki nie zrozumiesz, że wściekasz się zawsze na samego siebie, to nic nie da.

– Czyli Prokurator chce dać mi tyle pieniędzy? – Reporter zadał to pytanie tylko dlatego, bo było po prostu kolejną kwestią w odgrywanym tu przedstawieniu. Znał odpowiedź. To znaczy nie wiedział, czego chce Prokurator, domyślał się tylko, czego może chcieć, ale na pewno nie chciał dać mu miliona złotych.

Nic tu po mnie, pomyślał. Czas wstać z pieńka. Poczłapać dalej.

– Podłość to treść świata – powiedział na głos, chociaż chciał to tylko pomyśleć.

– Co? – zapytał Właściciel, w ogóle go nie rozumiejąc. Trudno. Reporter sam siebie nie rozumiał.

– Ale wiecie, co wam powiem? Milion złotych to dzisiaj wcale nie tak dużo – dodał i znowu podstawił kubek pod ekspres. Nie musiał się obracać, by wiedzieć, że patrzą na niego jak na ostatniego szaleńca.

7.40. Prezydent

Głos Ceraty był jak nagły cios w ucho. Miał w sobie coś ohydnego, wwiercał się w uszy; niby ciepły, głęboki, powodował ból i pisk.

– Skąd on to wie? Skąd to wyciekło? Proszę państwa, to jest chyba pytanie podstawowe. Jak zlew, proszę państwa, przecieka, to pytanie brzmi przecież, gdzie jest dziura.

Prezydent popatrzył w jego stronę. Cerata stał w drzwiach sali, wpatrywał się w ludzi przy stole zza grubych okularów, próbując ich rozpoznać. Miał sporą wadę wzroku, dwucyfrowy minus, więc gałki oczne nie mieściły mu się w szkłach. W końcu zrezygnował z tego zbędnego wysiłku.

Zapewne dostał kroplówkę, stymulanty, włożono go pod zimny prysznic, jeden, drugi, trzeci. Sebastian stanął na wysokości zadania, jak zawsze.

– Dzień dobry, panie ministrze – powiedział Prezydent, patrząc Ceracie w oczy; najgrzeczniej, jak potrafił.

Ale Cerata chyba uważał, że już powiedział „dzień dobry”.

– Proszę państwa, no i co to w ogóle jest za człowiek? – Rozłożył ręce. Przypominał wiekowego wykładowcę, klepiącego stare formułki do pustej sali.

– Pan przecież dobrze wie, co to za człowiek – powiedział Robert.

– Nie pytałem w sensie informacyjnym, ale retoryczno-filozoficznym – odparł Cerata, a Prezydent się zaśmiał, chociaż tamten wcale nie żartował.

Ktoś mógłby teraz podejść do Ceraty z tortem i rozgnieść mu go na twarzy. Cerata i tak mówiłby dalej.

Prezydent wskazał mu krzesło. Cerata przez chwilę patrzył na nie z tępym półuśmieszkiem. Może uznał, że Prezydent chwali się krzesłem, pokazuje mu je jako wyjątkowo dorodny okaz krzesła.

– Przynieście panu ministrowi butelkę wody mineralnej.

Cerata lekko się trząsł, próbował panować nad dłońmi, zaciskał je w pięści. Łypał na otoczenie zza drucianych oprawek okularów. Bardzo, ale to bardzo chciał umrzeć, jednak jak wiele osób bardzo chcących umrzeć, bał się umrzeć szybko, umrzeć raz a dobrze. Jeden z ludzi Roberta wrócił z całą zgrzewką mineralnej, otworzył ją i podał butelkę Ceracie. Cerata w końcu usiadł i opróżnił butelkę praktycznie jednym haustem. Na ułamek sekundy spiął się w potwornym wysiłku – jego ciało próbowało zatrzymać wodę w środku. Gdy w końcu mu się to udało, na jego twarzy pojawiło się coś nowego, zaskakująca dla niego samego przytomność. Zuch Cerata. Brawo Cerata.

– Proszę państwa, ta dziura, ten przeciek może być bardzo blisko, może być w miejscu bardzo nieoczekiwanym – mówił na wdechu, ewidentnie bał się, że puści pawia.

– Proszę to rozwinąć – poprosił Prezydent.

Cerata wypuścił powietrze. Zdjął okulary, aby je przetrzeć. Jego twarz z nagle pomniejszonymi oczyma stawała się twarzą zupełnie innego człowieka, dużo przytomniejszego i złego.

– Ja nie wiem, czy te jego, że tak powiem, wybryki, oskarżenia, nie zostały sprowokowane przez NTV, „Krajową” i polityków opozycji, żeby uczynić z niego takiego, że tak powiem, nielegała.

– Nielegała – Prezydent bezwiednie powtórzył to dziwne słowo. Nie lubił tej ruskiej nomenklatury z książek Suworowa, nawet gdy jeszcze było w dobrym tonie się nią podniecać.

Spojrzał na zegarek. Sebastian stanął w drzwiach. Był inny niż piętnaście minut temu. Zdenerwowany. Bardziej napięty.

– O której musimy być w Krakowie? – zapytał go.

– Jak najszybciej – odpowiedział Sebastian.

Nie wiedzieć czemu, Prezydent wyobrażał sobie mieszkanie Ceraty, sto metrów w apartamentowcu na Górnym Mokotowie. Wyobrażał sobie jego wściekle wiernego psa, czekoladowego labradora, i wściekle wierną, przeraźliwie cierpiącą żonę. Gdyby Cerata był jego człowiekiem, okazałby mu miłosierdzie. Rozkazałby mu podjęcie leczenia pod groźbą degradacji, zawieszenia w obowiązkach. Ale Cerata był człowiekiem Cara, a dla Cara każda choroba, każda ułomność była narzędziem.

– Sugeruje pan, panie ministrze, że wszyscy daliśmy się nabrać na pana Reportera. Że chcieliśmy być sprytni i przebiegli, a tymczasem wykazaliśmy się dziecinną naiwnością, bo jego zwierzchnicy byli dużo bardziej przebiegli od nas. – Prezydent próbował doprecyzować tok myślenia Ceraty.

Ten w odpowiedzi skulił się w sobie, przygarbił. Jego twarz zmieniła kolor z wiśniowego na śliwkowy. Ktoś, kto go nie znał, mógłby chcieć zadzwonić po karetkę.

– Nie sugeruję niczyjej indolencji, drodzy państwo, panie prezydencie. Ten człowiek został wykluczony ze swojego środowiska, posądzony o gwałt na koleżance z pracy. Został przez nas w pewnym sensie zatrudniony, zwerbowany. Był to pomysł Cara, który nadzorował ten proces osobiście. Ale ten człowiek się nie sprawdził, nie miał do zaoferowania żadnego wkładu kreatywnego, żadnych informacji, więc został zwolniony. Pan o tym wszystkim doskonale wie, panie prezydencie. Pomyliliśmy się co do jego użyteczności, ale takie pomyłki zdarzają się każdego dnia. Więc teraz ten człowiek chodzi po mediach, próbuje na tych rewelacjach zarobić trochę pieniędzy oraz się zemścić.

– Tak, ale skąd ten człowiek wie o tych rewelacjach? – zapytał Prezydent. Czerpał dziwną przyjemność z tego, że w reakcji na to pytanie Cerata się skurczył, zamknął w sobie.

– To mógł być jakiś szeregowy pracownik, przekupiony. Dowiemy się kto i dowiemy się, co jeszcze planuje upublicznić. Jeszcze dzisiaj.

– A co niby jest jeszcze do upubliczniania? – zapytał Prezydent, głośno i nieprzyjemnie. Odebrał to pytanie jako prowokację. Na prowokacje odpowiada się ciosami.

Cerata znowu się skulił. Podobno ojciec, stary PAX-owiec, potwornie go bił, jeszcze jako nastolatka.

Prezydent wstał, wyjął ze zgrzewki kolejną butelkę wody i podał ją Ceracie. Ten pozbył się nakrętki i zaczął żłopać, jakby nie pił od roku.

Prezydentowi przypomniała się scena z Człowieka z żelaza, gdy dziennikarz grany przez Opanię przychodzi do granego przez Gajosa szefa telewizji.

– Dobrze, mamy diagnozę, panie ministrze. Rozwiązanie.

Cerata otarł usta.

– Zatrzymałbym go. Od razu, natychmiast. Gdziekolwiek teraz jest.

– Panie ministrze, przepraszam, ale rozmawialiśmy o tym – wtrącił się Bartek. – To byłaby totalna katastrofa. Nie zyskalibyśmy zupełnie nic. Stracilibyśmy wszystko. Te rewelacje, prawdziwe lub nie, i tak zostaną upublicznione, a my, zatrzymując go, tylko je potwierdzimy. Co więcej, wręczymy temu człowiekowi niesamowity prezent. Z przegrywa, potwora, który wykorzystywał seksualnie dziennikarki i studentki, zmieni się w ofiarę walki o wolność słowa i bojownika o demokrację. Przepraszam bardzo, ale po co my mamy rozdawać komukolwiek takie prezenty? I jeszcze jedno: nikt nie uwierzy, że on dla nas pracował. Nikt.

Cerata wpatrywał się w Bartka, mrużąc oczy. Miał na twarzy niezrozumienie starszej osoby oglądającej rapowy teledysk.

– Pan jest tym homoseksualistą? – zainteresował się.

Bartek zastygł. Przypominał spauzowany film.

– Słucham? – zapytał po chwili.

– No wie pan, o co pytam. Czy to pan jest tym homoseksualistą, który jest szefem sztabu. – Cerata zsunął okulary z nosa. Miał teraz dwa zestawy oczu, mniejsze i większe. Wszystko było celowe. Cerata grał z Bartkiem w klasyczną grę służb: dezorientować, chybotać, wytrącać z równowagi.

– Jakie to ma… – zaczął Bartek.

Wyprowadzić Bartka z równowagi było równie łatwo, co kopnąć dziecko, ale Cerata był człowiekiem, któremu takie właśnie rzeczy sprawiały radość: kopanie dzieci.

Tak jak Prezydent pochodził z Krakowa. Prezydent się tego wstydził, chociaż z Krakowa pochodzili różni okropni ludzie, jak z każdego miasta. Co więcej, w podstawówce Cerata chodził do jednej klasy z jego żoną. Twierdziła, że siedział w ostatniej ławce i masturbował się na lekcjach za pomocą specjalnie wyciętego otworu w plecaku.

Prezydent nie zdziwiłby się, gdyby Cerata robił to dalej.

– Pytam, bo pan się strasznie ekscytuje. To oczywiście dobrze, to świadczy o pańskim zaangażowaniu. – Cerata poprawił okulary, uśmiechnął się i odwrócił do Bartka plecami.

Prezydent wykonał w stronę Bartka drobny, uspokajający gest, jakby chciał powiedzieć Bartkowi, by ten dał spokój.

– Z jednej strony Bartek ma rację. To będzie niesamowita pożywka dla pewnych ludzi – zwrócił się do Ceraty.

Mówiąc to, Prezydent obserwował swój strach. Przez te ostatnie godziny uczucie zdążyło się uformować, okrzepnąć, nabrać kształtu. Teraz było jak guz, kamień utkwiony w przełyku. Czuł go z każdym przełknięciem śliny, ale zaczynał się do niego przyzwyczajać. Strach obrastał tkanką.

– Z jednej strony, panie prezydencie. A z drugiej? – Bartek kurczowo zaciskał i rozprostowywał dłoń.

– Z drugiej strony ci ludzie mają tyle pożywek, że informacja o zatrzymaniu tego człowieka nie zwiększy jakoś szczególnie ich stanu posiadania. Ci ludzie nie znienawidzą nas jeszcze bardziej.

– Panie prezydencie, ten człowiek chce opublikować artykuł, w którym twierdzi, że ukrywał pan istnienie drugiej, nieślubnej córki, której matka w trakcie relacji z panem była nieletnia – powiedział Bartek.

Słysząc wyraz „córka”, Prezydent się zatrząsł.

Dlaczego ona właściwie nie może przyjechać? Czemu nie chce przyjechać? Co ma powiedzieć ludziom, którzy będą o to pytać, gdzie jest Julia? Gdy on będzie dziękował za kolejne pięć lat? Gdy będzie triumfował, bo jednak jest to triumf, triumf, który spotkał tylko parę osób, czyli w zasadzie nikogo? Co się stanie, jeśli Julii tam nie będzie? Kto go oceni? Jak go oceni?

Jeśli się nie pojawi, pomyślał Prezydent, to będzie jak przyznanie się do winy. Jak powiedzenie: on miał rację, ten błądzący po Polsce skurwysyn. Wszystko, co jest w tym artykule, to prawda – powie puste miejsce, w którym miała stać Julia.

Strach dalej kłuł go w gardło. Strach to połknięty brudny nóż.

Musiał niechcący wydać jakiś głośny dźwięk, bo wszyscy spojrzeli w jego stronę.

– Wszystko w porządku – skłamał.

Odwrócił się do Ceraty.

– Panie ministrze, nie mogę panu nic rozkazać. To prerogatywa szefa rządu. Mogę panu jedynie zasugerować pewne rozwiązania, i to tylko dlatego, że sprawa dotyczy mnie osobiście.

Cerata się uśmiechnął, jakby ktoś postawił przed nim dwie litrowe butelki wódki.

Przez chwilę milczał, lubił ten efekt, który daje cisza. Lubił, jak wszyscy od niej tężeli. Cisza wymuszała szacunek. Płytki, wynikający z hierarchii, ale autentyczny.

– Myślę jednak, że pan ma rację, panie ministrze. Zatrzymajmy tego człowieka jak najszybciej – powiedział Prezydent.

– Panie prezydencie… – zaczął Bartek.

– Zamknij się, Bartek – przerwał mu Prezydent.

Zadowolony Cerata ostrożnie wstał z krzesła, słusznie nie ufał błędnikowi. Rozłożył ręce i zaczął mówić:

– To nie jest jakaś sprawa, proszę państwa, z której ktokolwiek będzie się musiał tłumaczyć. Ten człowiek stanowi poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa publicznego i narodowego. Po pierwsze, jest podejrzany o przestępstwa seksualne. Po drugie, zamierza rozpuścić dezinformację na temat głowy państwa i my musimy… musimy rzeczywiście zbadać, komu zależy na tym, by wypuścić tę dezinformację na zewnątrz.

Prezydent pokiwał głową.

– Proszę poinformować o wszystkim szefa rządu.

Premier oczywiście o wszystkim wiedział.

– Tak, panie prezydencie. Oczywiście, panie prezydencie.

Premier wiedział, ocenił Prezydent, i na pewno teraz kalkulował, spanikowany, jak najlepiej zainwestować tę przypadkowo zdobytą wiedzę. Prezydent był pewien, że z tej inwestycji nic nie wyjdzie, bo Premier dowiadywał się o ważnych sprawach szybko, wciąż jednak jako ostatni.

Prezydent rozejrzał się po wszystkich. W oczach tych ludzi musiał tylko wygrać wybory. To, co miał w środku, nie było tak naprawdę niczyją sprawą.

Zrozumiał, że wygranie wyborów to będzie najłatwiejsze, co dzisiaj go czeka, najłatwiejsza sprawa ostatnich miesięcy.

– Proszę państwa, dziękuję za poświęcony czas. Polecam wrócić do domów. Ja mam wybory do wygrania. – Uśmiechnął się, jakby stał przed kamerami.

Wstał i podszedł do drzwi. Bartek podbiegł do niego energicznie. Sebastian zapytał go wzrokiem, czy ma coś z tym fantem zrobić. Kątem oka widział Ceratę, emanujące z niego zadowolenie, kwaśny uśmiech, z którym kręcił palcem kółka po blacie stołu.

– Panie prezydencie, to błąd – powtórzył Bartek.

– To koniec dyskusji.

– Nie sprzedamy tego – Bartek nie ustępował.

– Nie wszystko na tym świecie jest kupowane i sprzedawane – odparł.

– Nie obronimy tego.

– Niczego nie trzeba bronić, Bartek.

Bartek chciał powiedzieć coś jeszcze, ale Sebastian go odepchnął, prawie niezauważalnie, a Prezydenta pokierował do przodu, skutecznie ich rozdzielając.

Dopiero teraz Prezydent poczuł, jak bardzo się spocił, koszula kleiła się do ciała.

– Kraków? – zapytał.

– Najwyższy czas.

– Auto czy helikopter?

– To, co szybsze.

Po kilku minutach siedział już w środku maszyny, przypięty pasami, w hełmie, bezpieczny tym dziwnym bezpieczeństwem zakutanego w kilka warstw noworodka. Od tamtego dnia dwanaście lat temu, za każdym razem, lecąc czymkolwiek, myślał o śmierci, o rozrywającej ciało adrenalinie, o przerażeniu nieporównywalnym z jakąkolwiek inną emocją. I nie myślał przy tym o sobie. Myślał o Mistrzu.

Mistrz bał się przez całe życie. Nikt nie wiedział czego, być może sam Mistrz nie wiedział. Może to był lęk jego rodziców? Lęk historii? Lęk powstania i stalinizmu? Prezydent pomyślał kiedyś, że Mistrz w końcu przywołał tym lękiem to, co się stało nad tą wstrętną ruską polaną udającą lotnisko.

Sebastian usiadł obok. Na kolanach trzymał broń półautomatyczną, lekko przyciskał ją dłońmi.

– Myślisz, że podjąłem dobrą decyzję? – zapytał Prezydent.

– Ale jaka jest decyzja?

– Chcę go… – zgubił słowo.

– Prokuratora. Chcesz go wyruchać.

– Wyruchać? – Nie raził go wulgaryzm, po prostu nie zrozumiał znaczenia, w jakim użył go Sebastian.

Maszyna furkotała w powietrzu. Całe jego ciało lekko drżało. Pilot, bezosobowy kształt na przednim siedzeniu, czekał na sygnał do odlotu. Drugi SOP-owiec, siedzący naprzeciwko, podał Prezydentowi butelkę. Dopiero obecność wody w ustach uświadomiła Prezydentowi, jak bardzo chciało mu się pić.

– Zabrać mu możliwość ruchu. Zabrać karty, jeszcze zanim zacznie grać. Nie dopuścić drugi raz do sytuacji takiej jak z reżyserem.

Helikopter zaczął się wznosić. W odpowiedzi ciało Prezydenta gwałtownie się spięło, dopadł go krótki skurcz wszystkiego.

Gdy skurcz odpuścił, kilka długich sekund później słowa zaczęły pojawiać się w jego głowie, wskakiwać na należne im miejsca jak klocki w Tetrisie.

– Jutro wyrażę oburzenie. Jutro, a może i dzisiaj. Powiem, że prokurator generalny przekroczył swoje kompetencje, że Polska nie jest krajem, w którym aresztuje się dziennikarzy, nawet jeśli ci się pomylą.

Byli coraz wyżej. Widział przez okno, jak Pałac Prezydencki robi się coraz mniejszy i mniejszy, aż w końcu przypomina domek. Ludziki w środku miały w sobie mnóstwo napięcia, nienawiści. Ale zabawne było to, że opuścił ich w stanie, w którym w ogóle nie myśleli o wygranych wyborach.

To jego obrażano, nazywano kretynem, człowiekiem upośledzonym, gamoniem, durniem. Ale to on został prezydentem raz i zostanie nim drugi. To jego wybrało kilkanaście milionów Polaków. Ten Drugi miał kochankę jeszcze brzydszą niż własna żona, polował bez licencji, notorycznie zatrzaskiwał kluczyki w samochodzie.

– Nawet jeśli się pomylą. A to dobre – mruknął Sebastian.

– Przecież on się pomylił – powiedział z uśmiechem Prezydent.

8.40. Reporter

Nie pomylił się. To był ten adres, okolice Ronda ONZ. Biurowiec pozbawiony logotypów, oznaczeń, insygniów. Może on wcale nie zaprosił go do redakcji. Nie miał pewności. Zadzwonił jeszcze raz na numer, z którego kontaktował się z nim Tabloid. Przeszło mu przez myśl, że to ustawka, że Tabloid w coś go wkręca.

Tabloid w końcu odebrał. Był w doskonałym humorze, niczym człowiek na chwilę przed dopięciem znakomitego interesu. Dał mu wskazówki, których Reporter kompletnie nie zrozumiał, bo chwilowo przestał rozumieć znaczenie słów „lewo” i „prawo”. Całe to zabijanie siebie przez ostatnie lata brakiem snu, paleniem, piciem. Tylko żeby akurat dzisiaj nie trafił mnie szlag, pomyślał.

– Niech ktoś po mnie wyjdzie, okej? – poprosił.

Po dziesięciu minutach zobaczył dziewczynę odlegle podobną do Nadii, ale w sumie wystarczyło być kobietą i mieć twarz, żeby być jakoś podobną do Nadii.

Gdy opublikowała ten wpis w mediach społecznościowych, pierwszy odezwał się do niego Ksawery.

– Ty naprawdę to zrobiłeś, tato?

Dziewczyna odlegle podobna do Nadii nie odezwała się słowem. Podeszła do niego i od razu się odwróciła, pokazując mu kierunek. Na szyi miała smycz z kartą. Kartą wpuściła ich za barierki, a następnie do windy.

Zdziwił się, gdy dziewczyna zamiast skierować windę do góry, nacisnęła przycisk z liczbą -2. Zjechali do garażu.

– Zaraz, ja chyba miałem iść do redakcji… – powiedział, ale go zignorowała.

Prowadziła go w stronę czarnego mercedesa GLC stojącego na samym końcu garażu. Nie odwróciła się ani razu, obojętna, czy za nią podąża, czy nie.

Tabloid stał oparty o samochód. Palił iqosa. Z nozdrzy wylatywały mu potężne kłęby dymu, jakby iqos był sziszą albo cygarem, upodabniało go to do byka z kreskówki. Choć grubo po pięćdziesiątce, był potężnym gościem, łysym i napakowanym jak bandzior z lat dziewięćdziesiątych. Musiał się kłuć, całe jego social media to były filmiki z ćwiczeń, od samego patrzenia Reportera bolało całe ciało – przysiady na dziwnych, przeciętych na pół piłkach ze sztangą trzymaną na barkach, podciąganie się na drążkach z talerzami przywiązanymi do pasa za pomocą grubego łańcucha.

Wsiedli do auta. Dziewczyna zajęła miejsce z tyłu, Tabloid za kierownicą. Odpalił silnik. Z głośników wybuchł utwór Rage Against The Machine. Tabloid przez chwilę pomachał głową. Naprawdę czuł tę muzykę. Reporter też kiedyś lubił ten zespół, ale teraz słuchanie go przypominało przyjmowanie ciosów na szczękę. Tabloid ściszył dopiero, gdy doszli do refrenu.

– Mieliśmy się spotkać w redakcji.

– Ty chyba głupi jesteś – odpowiedział Tabloid, nawet na niego nie patrząc. Czytał coś w telefonie. Dopiero po chwili podniósł wzrok. Zlustrował go szybkim spojrzeniem. – W sumie to jesteś głupi.

Tabloid miał na swój własny temat bardzo dobre zdanie. Był przekonany, że widzi samą esencję, przeszywa wzrokiem na wylot wszystko i wszystkich. Tak naprawdę był jednak tylko bystry, dominujący i wulgarny; umiał po prostu dopowiedzieć sobie w wyobraźni jakąś prostą historyjkę do pierwszej zauważonej u kogoś cechy.

– Tobie się z kolei wydaje, że jesteś mądry – odgryzł się Reporter.

– Ciekawe, jeśli nie jestem mądry, to jaki jestem? – Zaciągnął się iqosem, wypuścił tyle mdłego, owocowego dymu, że w samochodzie przez chwilę nie było nic widać.

– Napakowany.

– Napakowany?

– Umięśniony.

– Mówi się „dojebany”. Jestem dojebany.

– Niech ci będzie.

– Ale reszta może być – odpowiedział Tabloid i wyjechał z parkingu.

Kilka, może dziesięć lat temu zrobił kobiecie podejrzanej o zabójstwo własnego dziecka sesję topless na koniu i umieścił jedno ze zdjęć na okładce swojej gazety. Innym razem kazał sfotografować z ukrycia dom znanej aktorki. Z domu wywożono właśnie trupa jej syna, który przedawkował opiaty. Kobieta, przypominająca strzaskane piorunem drzewo, nachylała się nad noszami przykrytymi białą płachtą. Była ubrana w przykrótką piżamę z Myszką Miki. Tabloid napisał, że piżama była piżamą syna z dzieciństwa, że ten strój był częścią rytuału, który miał go ożywić, że aktorka odprawiła ten rytuał zamiast udzielić pierwszej pomocy.

Tabloid tak naprawdę nienawidził świata i ludzi, a że nie był dyktatorem, nie miał dostępu do broni jądrowej, to po prostu ich trollował.

Ulice Warszawy zalewało złote słońce. Na zewnątrz pojawiło się życie, z którym Reporter nie miał żadnego kontaktu. Chodniki powoli zapełniały się ludźmi, dla których kompletnie naturalnym odruchem było wyjście na spacer, rower czy śniadanie z kimś, kogo się kocha i kogo ma się pod opieką. W tym świecie nie było miejsca dla Reportera. Reporter czuł się na swoim miejscu w wielkim, czarnym SUV-ie z bogatym socjopatą za kierownicą.

Każdy, z kim spotkał się do tej pory, jedynie go bawił. Może wzbudzał współczucie. Tabloida po prostu się bał, w najprostszy sposób – słabszy mężczyzna bał się silniejszego.

– Słuchaj, możemy się jeszcze chwilę wyzłośliwiać, jeśli potrzebujesz takiego tańca godowego. Mnie chodziło o konkretne rzeczy. Każdy facet, który daje się wkręcić w coś takiego, w co ty się wkręciłeś, jest zwyczajnie głupi.

– Nie rozumiem.

– Nie powiesz, że ona nie chciała od ciebie kasy.

– Kto? – Reporter naprawdę nie zrozumiał.

– Ta panna, którą niby zgwałciłeś.

Jakaś staruszka wyszła na pasy. Do wyciągniętej bluzki miała przyczepiony czerwony kotylion w kształcie słońca. Szła pewnie, bez laski ani balkonika, jednak wolno i uważnie. Kotyliony były insygniami kandydata demokratycznej opozycji. Pani szła ocalić Polskę, dzielna i zdecydowana.

– No zapierdalaj, ty stara kurwo ubecka – warknął Tabloid, po czym uderzył dłonią w klakson. Kobieta, jakby usłyszała jego tekst zza szyby auta, mimo silnika Diesla i hałasu miasta, wyprostowała się, spowolniła. Odpowiedziała mu godnością.

– Jeśli nie kasa, to o co jej chodziło? – drążył Tabloid. – Po prostu była chora na łeb?

– Nie wiem. Ale ja też… kurwa.

– Ty serio coś jej zrobiłeś? – żachnął się Tabloid, obrzucił go wzrokiem. W jego głowie gwałt był przede wszystkim wymagającym siły, fizycznym wyczynem. Czymś zarezerwowanym dla silnych mężczyzn. To dopiero było okropne.

Reporter już czuł, że przegrał. Siedział z nim w tym aucie i zaczynał się mu tłumaczyć.

– Mogłem przekroczyć jakieś jej granice – przyznał, wstydliwie jak przyłapane dziecko.

Tabloid parsknął śmiechem. Odwrócił się w stronę dziewczyny – chciał sprawdzić, czy zrobiło to na niej jakiekolwiek wrażenie. Nie zrobiło. Dziewczyna czytała coś na tablecie. Widocznie czuła się bezpiecznie, nie potrzebowała niczego więcej oprócz swojej pracy. Reporter wiedział, że Tabloid nie traktuje źle swoich pracowników. Nie czynił pracującym w redakcji kobietom żadnych aluzji ani propozycji. Zdawał sobie sprawę, ile można na tym stracić, zwłaszcza że nie chroniły go żaden etos, żadna dawna karta. Był hieną, wszyscy chcieli, żeby hiena wpadła pod samochód. Hiena nie mogła im dać tej satysfakcji.

– To, że myślałeś, że ich wszystkich wykręcisz, było jeszcze głupsze. – Tabloid pokręcił głową.

– Dzięki temu coś zdobyłem.

– Zdobyłeś to przypadkiem. Nie polowałeś na to. Nie poszedłeś tam jako wtyka. Nie chciałeś ich rozpracować. To oni chcieli wyruchać ciebie, i prawie im się udało. Poszedłeś tam, bo byłeś skończony, bo nie miałeś co żryć.

Wjechali w Nowy Świat. Ludzi było coraz więcej. Tabloid włączył radio. W radiu akurat występował Fantastyczny, lider opozycji. Wszyscy byli zdziwieni, dlaczego to Fantastyczny nie startuje w wyborach. Ale Fantastyczny przegrał wybory prezydenckie pięć lat temu, chociaż podobno był tak pewny zwycięstwa, że jego żona zamówiła meble do Pałacu Prezydenckiego i wynajęła ich apartament w Sopocie dyrektorowi jakiejś niemieckiej firmy. Fantastyczny został znokautowany przez Prezydenta, człowieka znikąd, wyzywanego wówczas w mediach od harcerzyków – ale jak powie każdy dobry trener boksu, nokauty zawsze przychodzą znikąd. Fantastyczny zrozumiał wtedy, że chce innej władzy. Prawdziwszej. Mniej problemowej.

– Słońce świeci specjalnie na wybory, słońce, które jest naszym godłem, słońce Wolnej Polski. – Gdy Fantastyczny to powiedział, zaśmiali się obaj.

Fantastyczny bardzo dobrze grał, umiał połączyć emfazę z rzeczowością, bywał patetyczny, ale nie brzmiał przy tym jak stary aktor, który tyle lat recytował Szekspira i Tołstoja, że miał ich słowa za własne myśli. Nie, brzmiał jak żwawy, dynamiczny facet, młodszy od siebie samego o dobre dziesięć lat.

– Tak, ten film Kieślowskiego to jest właśnie o was.

– O „was”?

– No przecież, kurwa, wiesz, o co mi chodzi. O was, styropiany, sekciarze. Wyście nie byli żadnymi bohaterami w latach osiemdziesiątych.

– W latach osiemdziesiątych to ja chodziłem do liceum – uświadomił mu Reporter.

– Kurwa, to, że jesteś najmłodszy, nie oznacza, że nie jesteś w rodzinie. Wy byliście pokręceni jak małolaty na pierwszej dyskotece. To wszystko były przypadki. Mam na myśli ten film Kieślowskiego z Lindą, taki trochę naciągany, ale jednak prawdziwy na maksa, jeśli o was chodzi. To była wasza historia, durnie. – Tabloid się odpalił, mówił głośno, szybko, ewidentnie podniecał go własny głos, podobnie jak ćwiczenia przed lustrem na siłowni. – Mieliście jakiś nieprawdopodobny fart. Odpowiednie miejsce, odpowiedni czas. Dobra, ktoś dostał w nos, ktoś się popłakał. Przemyka zabili, ten drugi, z Krakowa, się ze schodów spierdolił. Ktoś się zapił. Ktoś się na kogoś rozpierdalał za bułkę z serem i talon na balon. Ale zaraz przyszły nagrody, amerykańskie pieniądze. Przyszła pozycja, mit. Ty też dostałeś akcje, kiedy Spółka weszła na giełdę. Nie pierdol, że nie dostałeś. Miałeś pieniądze i pozycję, o jakiej mogłeś zamarzyć, gdyby nie ta komuna, z którą walczyłeś w NZS, gdybyś się urodził dziesięć lat później, gdybyś nie chodził wtedy do Batorego. W najlepszym razie byś teraz, kurwa, w szkole uczył. I taka jest prawda. I dlatego mówię, że jesteś głupi. Bo dostałeś wielką szansę, miałeś ogromnego farta, ale nagle poczułeś, że jesteś królem świata, że to już nigdy się nie zmieni, no i zachciało ci się wariatki dymać.

– To ostatnie zdarza się każdemu.

– Nie sra się tam, gdzie się żre.

– Trudno mi rozmawiać przysłowiami.

– Przysłowia są mądrzejsze niż te wasze banialuki.

Przecięli Świętokrzyską. Ludzie brnęli przez słońce, które zalewało Warszawę, tak jak słodki krem zalewa ciasto, zamieniało ją w oślepiający tort, gigantyczną kremówkę. Dzieci z balonami, czujni rodzice, zrelaksowani seniorzy. Strażnicy miejscy i policja. To nie istnieje, pomyślał Reporter. Ktoś to wyświetla, żeby jeszcze bardziej mnie dobić.

– Powiedziałeś, że dasz mi dwa razy więcej, niż dadzą mi tamci.

– Czyli?

– Chcieli mi dać milion i publicznie skompromitować Nadię. Czyli chcesz dać mi dwa miliony.

Tabloid nie odpowiedział. Zamiast tego kiwnął głową w stronę Pałacu Prezydenckiego.

– Myślisz, że wygra?

– Sondaże…

– Sondaże, co ty pierdolisz. Jakie sondaże.

Zrozumiał, że Tabloid chciał przejechać tędy specjalnie. Chciał go sprowokować. Może osadzić w kontekście. Może lubił, gdy życie przypominało film. Może chciał rozmawiać tu, w samochodzie, bo tutaj czuł się bezpiecznie.

– Co wybory wszyscy zapominają, ile są warte sondaże. Pięć lat temu Fantastyczny miał siedemdziesiąt procent. Siedem-kurwa-dziesiąt. No i okej, Prezydent dzisiaj wygra, ale nie dlatego, że coś jest w sondażach, tylko dlatego że Ten Drugi to już nawet nie jest dowcip, to jakaś abdykacja.

Tabloid zwolnił do dwudziestu na godzinę. Jakby chciał, żeby Reporter dokładnie przypatrzył się Pałacowi. Żeby poszukał Prezydenta wzrokiem, w środku. Tylko Prezydenta zapewne nie było w środku. Pewnie był już w Krakowie, dopinał sesję zdjęciową przy urnie.

Kilkaset metrów za Pałacem Prezydenckim, po prawej stronie, wisiał potężny billboard z wizerunkiem Prezydenta. Nikt nie miał z tym problemu, nie uważał tego za niestosowne, ludzie mijali billboard, jakby twarz Prezydenta była tam od zawsze, naturalny i organiczny element krajobrazu tej części miasta. Prezydent patrzył w obiektyw uśmiechnięty, odprężony, z niewymuszoną pewnością siebie. Zrobili tysiące zdjęć, żeby zatrzymać go w tak korzystnym momencie, pomyślał Reporter. Na wysokości prawej skroni zaczynał się wydrukowany ciemnoczerwonymi literami slogan POLSKA MÓJ PIĘKNY KRAJ – wychodził z głowy niczym dymek z komiksu.

– Podoba ci się to hasło? – zapytał go Tabloid.

– Nie mam zdania.

– Kłamiesz. Wiem, co myślisz. Myślisz, że to hasło jest tandetne, chujowe jak piosenka Boysów. Urąga ci. Myślisz sobie: jak dobrze, że nie jestem gościem, któremu podoba się to hasło.

Reporter zaczynał być wściekły. Miał dość tych spudłowanych diagnoz.

– My dobijamy targu czy nagrywamy, kurwa, podcast? – zapytał w końcu.

– Dobre. Dobre, dobre. Czy my nagrywamy podcast? No powiem ci, że chyba nie, ale w sumie to moglibyśmy. Ciekawy content by z tego był. – Tabloid popatrzył w lusterko wsteczne.

– Ktoś za nami jedzie – stwierdził.

Reporter się odwrócił. Za nimi sunął lekko zdezelowany opel astra, za którego kierownicą siedziała zdenerwowana kobieta po sześćdziesiątce.

– Ta pani?

Odbili w prawo, zrozumiał, że Tabloid kieruje się w stronę Wybrzeża Kościuszkowskiego. Zrozumiał, że wyjadą z Warszawy.

Tabloid mówił dalej. Miał dużo do powiedzenia i podobało mu się to, co chce powiedzieć. Podobał się sobie, teraz, w wielkim czarnym samochodzie, z nabitymi łapami.

– Nie, nie ta pani. Ktoś inny. Hasło. Ono ci się nie podoba, bo mówienie dobrze o Polsce ci się nie podoba. Ta Polska to dla was jest coś, co trzeba zaorać, kurwa, żeby zrobić tu żwirownię, kopalnie odkrywkowe. Z zemsty, kurwa, bo wy tylko szukacie zemsty. Cały czas chcecie się odwinąć. Najpierw za wojnę i to, co potem. Za to szukanie plomb w żydowskich żuchwach. Za tę stodołę. Potem za ten sześćdziesiąty ósmy. Tu powinien być zarząd komisaryczny Unii Europejskiej, pełna federalizacja, bo inaczej te podłe Polaki zrobią tu prawdziwy hitleryzm. Ja pierdolę, ten filozof od was co napisał, że Hitler gazowaniem Żydów uprzedził polskie marzenia. Przeczytał Polsce, kurwa, w myślach, jebaniutki. Ty, facet to napisał, całą książkę o tym zrobił i nikt się nawet nie zająknął, może dlatego, że używał wielosylabowych wyrazów. A zobacz, nie pomyśleliście nigdy, że może trzeba wszystko oddać Putinowi? Przecież Ruscy nie mieli nigdy nic do Żydów. Nic poważnego. A wszyscy inni mieli, Niemcy też. Francuzi też mieli. Sprawa Dreyfusa, to się z dupy nie wylęgło. Więc dlaczego nie powiecie B, skoro powiedzieliście już A, i to głośno, jakby koza beczała, AAAAA?

Tabloid naprawdę zabeczał. Dziewczyna dalej wpatrywała się w tablet, nawet nie podniosła wzroku.

– Skoro tak, to po co była operacja Most? – Reporter ciągnął to tylko ze zmęczenia.

– Bagsik to jest sprawiedliwy wśród narodów według ciebie? Ja pierdolę. I ty w gazecie pracowałeś?

Reporter chciał odpowiedzieć pytaniem na pytanie, czy Tabloid czuje się dobrze. Ale nie miało to sensu, bo Tabloid całą swoją osobą pokazywał, że czuje się znakomicie.

Byli jeszcze w mieście, ale jechał sto dwadzieścia, cały czas pozostając na lewym pasie.

– Gdzie jedziemy?

– Do mnie.

– Nie wiem, czy chcę jechać do ciebie. Nie znamy się aż tak dobrze.

– To wolisz jak, kurwa, do hotelu?

– Zaproponowałeś mi dwa miliony. Wiem, że lubisz kurwy, ale chyba żadnej tyle nie zapłaciłeś – odgryzł się Reporter, ale takie odgryzanie się nie miało sensu.

Był zmęczony. Szukał w myślach czegoś, co byłoby chociaż trochę kojące. Ale nie miał w głowie niczego takiego. Każde wspomnienie prowadziło go w złe miejsce. Pamiętał małego Ksawerego, który leżał mu na piersi w wannie, Ksawerego wielkości chleba. I chyba bardzo kochał tego małego Ksawerego, ale ten mały Ksawery powiedział mu później, gdy Nadia napisała w sieci to, co napisała:

– Wstydzę się za ciebie, tato.

– Dwa miliony. A co z dziewczyną? Tamci powiedzieli, że ją skompromitują, więc ja mam ją zabić? – zapytał Tabloid.

– Nic nie rób z dziewczyną. Wystarczą dwa miliony.

Reporter tak naprawdę nie miał pojęcia, na co byłyby mu potrzebne dwa miliony. Odzyskanie człowieczeństwa na pewno kosztowało więcej.

Za dwa miliony mógłbym kupić mieszkanie na rynku w Grudziądzu, a następnie siedzieć w tym Grudziądzu ostatnie dziesięć lat życia, zapijać się na śmierć, pomyślał nagle. Ale pomysł wydawał się dobrym pomysłem tylko przez sekundę czy dwie – jak każdy pomysł, który przychodził Reporterowi do głowy.

Tabloid jeszcze przyspieszył. Tych, którzy jechali przed nim, zaczął wyprzedzać z prawej. Przejechał na czerwonym, raz, drugi. Na wysokości Żoliborza będzie stała policja, pomyślał. Ale nie stała. A nawet gdyby, jak nic byliby to koledzy Tabloida.

– Słuchaj, zgłosił się do mnie raz facet, który wiedział, gdzie jest trup tej dziewczyny z Trójmiasta, co zaginęła, Iwony. Chciał trzysta tysięcy. Byłem gotów tyle dać. Nigdy nie dałem nikomu tyle pieniędzy. A ty mówisz dwa miliony za informację, że Prezydent wyruchał jakąś babę. To oczywiste, że wyruchał jakąś babę, albo chłopa, skoro ma kutasa. Gdybyś powiedział mi, że nie ma kutasa… no to może dałbym ci dwieście tysięcy.

Reporter przez chwilę rozważał otwarcie drzwi i skok z jadącego samochodu.

– Przestań. Już dość. Przestań. To była twoja propozycja. To ty dzwonisz.

Zaraz za Młocinami Tabloid odbił z trasy. Może rzeczywiście jechali do niego do domu. Na krajówce znowu przyśpieszył. Sto dwadzieścia, sto czterdzieści, sto sześćdziesiąt, aż przed nimi wyrosła wlokąca się przepisowo bita skoda. Na przeciwległym pasie sunął w ich stronę ogromny ciągnik. Tabloid najechał skodzie na dupę, jakby chciał ją zmusić do czołówki z ciągnikiem, następnie odbił w lewo i uskoczył przed ciągnikiem w ostatniej chwili. Manewr trwał ułamek sekundy, Tabloid nie zwolnił poniżej stu czterdziestu. Reporter poczuł w gardle smak własnego serca.

– Tylko to nie oni chcieli dać ci tę bańkę. Tę bańkę chciał ci dać Prokurator.

– Skąd to wiesz?

– No kurwa, ty się mnie pytasz, skąd ja coś wiem.

– Nie sądzę, żeby Prokurator chciał mi dać cokolwiek.

– To dobrze, że tak nie sądzisz, bo już bez kitu odwiózłbym cię do szkoły specjalnej.

Tabloid nie zwalniał, chociaż wjechali na teren zabudowany. Jedni szli do kościoła, inni szli głosować. Przed kościołem – kolejny billboard. Uśmiechnięta, poważna, godna zaufania twarz. „Polska to piękny kraj”, mówił znowu Prezydent. Jasne, że tak. Oczywiście, że piękny. Dziecko, które chciało przejść przez jezdnię, zatrzymało się w ostatniej chwili, schwycone za kark przez dorosłego.

Reporter zaczął się modlić w myślach do nieokreślonej Opatrzności, modlić się o policję na rogatkach, która w ostatniej chwili zatrzyma Tabloida, zabierze mu prawo jazdy, aresztuje.

Wypadli z miejscowości. Za znakiem końca terenu zabudowanego nie było żadnej policji. Opatrzność go nie słuchała. Opatrzność preferowała bydlaków.

– Prezydent i Prokurator znają się jeszcze z Krakowa. Ze studiów. Byli najlepszymi kumplami. Trzymają się w szachu hakami, Prokurator musiał wiedzieć o tym dziecku. Zwłaszcza od kiedy Prezydent zaczął używać Ceraty, żeby zamknąć mordę tej kobiecie. Przecież to wszystko się działo obok niego. On to oglądał jak telewizję.

– Nie chciał ci zapłacić, bo ma te materiały już od dawna – wtrącił Tabloid.

– Może nie ma.

– Oczywiście, kurwa, że ma. Chciał się tylko dowiedzieć, skąd ty je masz. I chce nadal. Ale rozumiesz, mam nadzieję, że jemu akurat nie robisz krzywdy.

Tabloid gwałtownie odbił w las. Jechali teraz wzdłuż szpalerów zdjęć, po drodze, na której mieścił się tylko jeden samochód, dalej nie zwalniając. Reporter milczał, a Tabloid nadal chciał mówić, więc wciąż tłumaczył Reporterowi oczywistości.

– Prezydent i Prokurator są w stanie zimnej wojny. Prezydent też przecież ma na niego kwit, jakieś pedalskie filmiki, kluby jakieś okropne w Berlinie, coś takiego. Prokurator na studiach był na takiej terapii, leczenia z homoseksualizmu, u samego arcybiskupa. Ciekawe, jak taka terapia wygląda, pewnie pornosy razem oglądali…

– KURWA! – krzyknął Reporter.

Gwałtowne hamowanie, pas o mało nie wybił mu barku. Przed samochodem stały zwierzęta, locha z młodymi. Patrzyła na nich z czymś w rodzaju spokojnego wyrzutu. Warchlaki piszczały przestraszone.

Reporter dotknął swojej szyi. Miał tętno, jakby właśnie przebiegł maraton. Był mokry od potu. Odpiął pas. Otworzył drzwi. Wysiadł.

– Co ty robisz? Co ty, kurwa, odwalasz?! – wrzeszczał bezwiednie.

Tabloid śmiał się do rozpuku. Przestraszone dziki czmychnęły w las.

– To było trochę za mocne – powiedziała dziewczyna z tyłu. Też była przestraszona, szybko oddychała. Czyli jednak miała jakieś uczucia. Tabloid odwrócił się do niej, cmoknął.

– Tak czy owak, nie mam dwóch milionów. A gdybym miał, na pewno byś ich nie dostał.

– No to na razie. – Reporter wciąż stał obok auta. Wciągał łapczywie powietrze. Las pachniał rzeczami, które są prawdziwe: błotem, mchem, drewnem, gównem, ziemią, wodą.

– Wsiadaj! – rozkazał mu Tabloid.

– Nie masz dwóch milionów. Sam to powiedziałeś.

Reporter miał w dupie dwa miliony. Miał w dupie wszystkie miliony tego świata, a na pewno tego zatrutego kraju. Nie chciał siedzieć w tym samochodzie ani minuty dłużej. Tracił czas.

– No ale dałeś się zwabić.

– Bo wciąż wierzę, że istnieją jacyś ludzie, którzy nie są chorzy psychicznie.

Tabloid znowu uderzył w kierownicę, dźwięk klaksonu poniósł się między drzewami.

– Naprawdę w to wierzysz? – zapytał.

– Być może. Na razie. – Reporter pożegnał się, ale mimo to nie ruszył się z miejsca. Ściskał torbę tak mocno, że nie zdziwiłoby go, gdyby pękł mu jakiś mięsień w dłoni.

– Poczekaj. Wsiadaj.

– Bo?

– Bo to, że nie mam dwóch milionów, nie znaczy, że nic dla ciebie nie mam.

– Aha.

– Aha, tak, fajnie. Nie odpierdalaj. Wsiadaj. Gdzie indziej pójdziesz? Komu to jeszcze dasz? Tym dzikom, co wbiegły do lasu?

Reporter nagle się przestraszył. Rzeczywiście mógł przeszarżować. Może ani Dziennik, ani Właściciel nie byli już zainteresowani tym, co miał. Może on i Tabloid byli na siebie skazani. Albo sprawa od początku była przegrana, bo tak naprawdę nikt by mu nie zaufał – poza człowiekiem takim jak Tabloid, dla którego zaufanie nie miało żadnego znaczenia.

Ruszyli. Jechali jeszcze jakieś dwadzieścia minut, w milczeniu, słuchając radia. Redaktorzy stawali na uszach, aby zrobić materiał o charakterze niepolitycznym, eter zaludniały wywiady z kolekcjonerami kolczug, lotnikami amatorami, zwycięzcą Pucharu Rybackiego Polski za złowienie jesiotra roku, reportaż z dożynek w Obrzyszowie.

Jechali krótko przez osiedle poukrywanych w lesie posesji letniskowych. Wreszcie dotarli chyba do tej właściwej, na oko dwustumetrowego drewnianego domu z bali. Otoczony przez równo przystrzyżony trawnik, pomimo rustykalnego stylu sprawiał wrażenie tajnej kwatery, bazy, której nie ma na mapach ani na zdjęciach satelitarnych. Fotokomórka musiała rozpoznać numery rejestracyjne samochodu, bo przesuwna brama elektryczna otworzyła się automatycznie.

– To tu podpisali Okrągły Stół, ten prawdziwy. Kupiłem to od córki Kiszczaka – zaśmiał się Tabloid.

Zrozumiał ten dziwny żart, ale już nie miał siły śmiać się z czegokolwiek. Gdy wszedł do chłodnego, ascetycznego wnętrza, dopadło go zmęczenie tak wielkie, że przez moment był pewny, że zemdleje. Spiął mięśnie, by nie osunąć się na ziemię.

Salon był praktycznie pozbawiony wystroju, poza stojącym na środku kominkiem obłożonym huculskimi kaflami, ogromną narożną kanapą i kilkudziesięciocalowym telewizorem na ścianie. Tabloid podszedł do barku, wyjął butelkę whisky z japońską etykietą. Postawił trzy szklanki na jeszcze jednym elemencie wystroju, którego Reporter na początku nie zauważył – stoliku, a raczej pełniącym tę funkcję chropowatym betonowym sześcianie.

Tabloid wziął do ręki mały plastikowy pilot, nacisnął przycisk i wielkie okna wychodzące na front działki zniknęły za półprzezroczystymi karmelowymi kotarami. W pomieszczeniu zapanował przyjemny kawowy półmrok, który miał zapewniać komfort. Na pewno nie zapewniał go Reporterowi.

Whisky smakowała jak posłodzona benzyna, wróciła z gardła z powrotem do ust.

– Sprzęgło chcesz? – zapytał Tabloid z dziwnie autentyczną troską.

Reporter pokręcił głową. Mimo to dziewczyna wstała, bez słowa podała mu szklankę wody. Tabloid włączył telewizor. Zwiększył głośność. Weekendowa telewizja śniadaniowa. Wytatuowany facet o przypuchniętej dziecięcej twarzy robił naleśniki. Ktoś z boku żonglował mandarynkami. Prowadząca uśmiechała się tak szeroko, że słychać było jak trzeszczy jej botoks.

Tabloid patrzył urzeczony, jakby właśnie zjadł trzy znaczki LSD. Naprawdę lubił telewizję.

– Mam dla ciebie robotę – powiedział, nie patrząc na Reportera.

– Już się chyba napracowałem.

– To co ty chcesz, umrzeć?

Ich spojrzenia się spotkały, po raz pierwszy na dłużej. Reporterowi wydawało się przez ułamek sekundy, że Tabloid ma żółte oczy, jak wilk.

– Możesz być u mnie redaktorem. Anonimowa, stała robota, świadczenia, umowa o pracę. Multisport, Medicover, co chcesz. Ba, nawet wypowiedzenie, odprawa. Nikt ci tego nie da. A jak się uspokoi, ludzie trochę zapomną, bo zawsze zapominają, myślę, że w twoim przypadku to będą tak ze dwa lata, to zrobimy sobie razem podcast. Patronite i tak dalej. Ja naprawdę lubię z tobą gadać.

– Zupełnie cię nie rozumiem.

– Ja naprawdę chcę zrobić coś dobrego. Chcę cię uratować.

– Bo?

– Bo nienawidzę „Gazety Krajowej”, nienawidzę opozycji, nienawidzę kodziarstwa, nienawidzę ludzi i Polski, ale najbardziej nienawidzę tych głupich dziwek, tych dzieci, kurwa, we mgle, które chodzą i żądają odszkodowania od całego świata za to, że się urodziły.

– O Jezu – westchnął Reporter. – Tylko nie to.

Może Tabloid był rzeczywiście zaburzony. Może był takim prawdziwie okropnym człowiekiem, okropnym okropieństwem seryjnego mordercy z tandetnego kryminału. W piwnicy tego domu na pewno była wielka prywatna siłownia, ale zaraz obok mogła się znajdować piwnica seksualnych tortur. Zmęczona wyobraźnia zawsze biegnie w stronę kiczu.

– Jaki on jest? – zapytał Tabloid.

Reporter nie rozumiał pytania tylko przez jakieś dwie sekundy. Oczywiście Tabloid mógł być zaciekawiony tylko jedną osobą.

– Car, jaki on jest? – powtórzył pytanie.

– Ty wiesz o nim wszystko. To prawda, że masz wyniki jego wszystkich badań?

– Taaa, jego pielęgniarka ma ode mnie drugą pensję. Z rakiem to farmazon, nigdy nie był chory.

– Więc wiesz więcej ode mnie.

– Nic o nim nie wiem, wiem, że nie ma raka. Wielu ludzi wciąż nie ma raka. Podobno cię polubił.

– Nie sądzę.

Gdzieś w oddali, z lasu, dobiegł miarowy dźwięk silnika.

– Lubi jabłka.

– Lubi jabłka, kurwa. – Tabloid parsknął śmiechem.

Dźwięk zrobił się głośniejszy, głębszy. Reporter zrozumiał, że drogą biegnącą wzdłuż domu jedzie kolumna samochodów. Niejasne przeczucie, zamazany niepokój. Potrafił go rozpoznać, odróżnić od zwykłego lęku w bardzo wyjątkowych okolicznościach. Dzisiaj trudno było o bardziej wyjątkowe okoliczności, może wybuch wojny, może trzęsienie ziemi.

– Wiesz co, ja zawsze mówiłem, jeszcze jak pracowałem w „Krajowej”… – Reporter nie wiedział, dlaczego zaczął się zwracać do Tabloida jak do kolegi, może rzeczywiście ta gadka o ratowaniu trafiła go w jakiś czuły punkt. – Mówiłem, że nie ma sensu ich demonizować. To był jednak błąd Jąkały. Zrobić z Cara postać jak z Mistrza i Małgorzaty, przebiegłego Mefistofelesa.

– Ale to jest przecież przebiegły Mefistofeles. To jest demon, demiurg, główny polski satanista. Papież własnego kościoła. Zaratustra. To wszystko prawda. Bo wiesz, co jest prawdą? Prawdą jest to, w co wierzy najwięcej ludzi. Dlatego demos to wojna o kształt prawdy.

Wziął jeszcze jeden łyk wody. Silnik ucichł. Dziewczyna, która niezauważenie zniknęła z pomieszczenia, nagle stanęła obok telewizora. Nazwała Tabloida po imieniu. Reporter dopiero teraz zrozumiał, że dziewczyna to jego kochanka. Chciała powiedzieć mu coś ważnego.

– Nie, prawda to coś namacalnego. Jak obozy koncentracyjne.

– Obozy koncentracyjne to teraz muzea. Są ludzie, którzy twierdzą, że zbudowano je po wojnie. Nawet w Polsce jest takich paru. – Tabloid wzruszył ramionami.

– Są każdzi ludzie.

– Każdzi? Jest takie słowo?

– Wszyscy możliwi. Są wszyscy możliwi ludzie na tym świecie.

– I widzisz, w końcu powiedziałeś coś niegłupiego.

Dziewczyna jeszcze raz wymówiła imię Tabloida. Reporter chyba rozumiał, co się dzieje. Zacisnął palce na torbie. W telewizji leciała panorama z drona jakiejś pięknej, zalesionej części Polski. Może to wcale nie była Polska. Może to był Bajkał. Może wszystko, co Reporter widział, udawało coś innego.

– Ja myślę, że Car naprawdę nienawidzi ludzi – stwierdził. – Ty na przykład tylko udajesz, że ich nienawidzisz. Ty chcesz być podziwiany. Car nie chce. Nie poznałem nigdy osoby, która nie potrzebuje tego tak bardzo jak on.

– Podziwu.

– Miłości.

– Przed domem jest policja – powiedziała dziewczyna.

Tabloid odwrócił się w jej stronę.

– I chyba nie tylko policja – dodała przestraszona.

Dopiero teraz dało się słyszeć krótki sygnał policyjnej bomby. Musieli ją włączyć, dopiero gdy zatrzymali się pod domem.

Tabloid pokiwał głową. Reporter dopił whisky. Przytrzymała się żołądka, już nie wróciła do ust. Strach, zanim wybuchł w nim na dobre, zdążył zamienić się we wściekłość.

– Co to, kurwa, znaczy?! – krzyknął.

Wydymano go. Dał się nabrać. Był w ukrytej kamerze.

– Nie mam pojęcia, co to, kurwa, znaczy. – Tabloid odsunął elektryczne kotary.

Przed domem stało kilka samochodów, jeden policyjny, reszta cywilna, trzy szare volvo. Funkcjonariusze wyglądali jak banda zbirów. Policja kryminalna, służby, to zawsze banda zbirów. Zmęczeni i zniecierpliwieni faceci w czarnych kurtkach z literami ABW, SOP na plecach. Niektórzy po prostu byli w cywilu, ale policjant w cywilu nigdy nie wygląda jak cywil, „w cywilu” to po prostu inny rodzaj uniformu.

Reporter dopił wodę. Popatrzył na dziewczynę.

– Nic ci nie grozi.

Spojrzała pogardliwie, zniesmaczona jego troską.

– Wiem.

Obserwował przez okno, jak Tabloid pokazuje palcem na coś zawieszonego nad jego głową, zapewne kamerę monitoringu. Obserwował, jak funkcjonariusze pokazują mu legitymacje. I jak Tabloid podchodzi w ich kierunku, rozkłada ręce, kręci głową, a stojący na przodzie facet podsuwa mu rozłożoną zadrukowaną kartkę papieru.

– Nakaz – wypowiedział tę oczywistość. Poczuł się nagle jak lektor filmu rozgrywającego się przed jego oczami.

Tabloid westchnął, otworzył furtkę.

Dziewczyna wydała stłumiony okrzyk, gdy trzech psów od razu powaliło Tabloida na ziemię. Przytrzymali go, jeden założył mu kajdanki. Pozostali wyciągnęli broń i ruszyli w stronę domu.

Tabloid leżał bez ruchu, nagle zaczerwieniony. Jeden z funkcjonariuszy trzymał mu but na barku. Tabloid przypominał odbezpieczoną minę sprężynową – gdyby mężczyzna zdjął but, mechanizm uruchomiłby się i Tabloid wybuchłby, wysadzając wszystko w promieniu kilometra.

Ale funkcjonariusz nie zdejmował buta z ciała Tabloida, jakby o tym wiedział.

Drzwi były otwarte.

Weszli do środka.

Reporter podniósł rękę. Przycisnął torbę do piersi. Materiał był przepocony, śmierdział bólem, i żalem, i kłamstwem.

Zmęczony umysł biegnie ku tandecie. Ale przecież całe jego życie to tandeta. Musiał i musi porozmawiać z Nadią. Tak bardzo musi porozmawiać z Nadią.

– Kiedyś przyjdzie po ciebie policja – przepowiedziała mu, gdy jeszcze go lubiła.

– Puść to! – krzyknął gliniarz.

Uśmiechnął się.

– To wszystko, co mam.

– Puść to!

Był pewien, że jeśli zrobi krok, to funkcjonariusz strzeli. Ale był pewien też czegoś przeciwnego: że funkcjonariusz się boi, że ani on, ani jego koledzy nie chcą tu być i że rozwój najbliższych wypadków może pozbawić ich pracy.

– Podnieś. Obie. Ręce. Do. Góry – wycedził funkcjonariusz, nadal celując z broni.

To całe zabijanie siebie przez ostatnie miesiące i lata.

Być może dzisiaj trafi mnie szlag, pomyślał. Być może nikt już nie chce czekać do jutra. Być może nawet śmierć jest mną zmęczona.

– Nie daj się tym kurwom! Bądź człowiekiem. Nie daj się! – huknął Tabloid sprzed domu. Był w tym i śmieszny, i szczery.

– Do góry – powtórzył funkcjonariusz.

Torba śmierdziała desperacją.

– Jeśli chcesz mnie skuć, to musisz sobie poradzić. Ja nie podniosę ręki.

Gliniarz opuścił broń.

Podbiegł do niego.

Cios był szybki. Nos Reportera wydał dźwięk, jakby nadepnąć na paczkę krakersów.

– Puść to, kurwa.

Nie puścił.

11.00. Prezydent

Myśli Prezydenta tworzyły swoisty łańcuch pokarmowy. Te większe zjadały te mniejsze. Największa myśl zjadała wszystkie inne. Użyteczność myśli nie miała tu żadnego znaczenia. Podobnie jak realna waga spraw, których myśli dotyczyły. Myśli wynikały z emocji, a emocje też miały swoją gradację, jak w kartach. Strach był asem.

Myśl:

Oni wszyscy już wiedzą.

Człowiek ma kilka poziomów, każdy człowiek, nawet ten pozornie prosty jak linia i płytki jak kałuża. Nawet ludzie opóźnieni w rozwoju, którzy komunikują wszystko wprost. Jest poziom, na którym wierzysz, i drugi, na którym wątpisz w to samo, w co wierzysz. Ksiądz Protas powiedział mu kiedyś:

– Wątpliwość zawsze zaczyna się od takiego drobnego, niezauważalnego pęknięcia. Tak jak nowotwór zaczyna się od jednego złego podziału komórek.

Ksiądz Protas stał teraz przed Prezydentem, plecami do ołtarza. W uniesionych dłoniach trzymał hostię, ściskał ją lekko starymi palcami, wyciągał się przy tym w górę, jakby próbował zawiesić na niebie malutkie słońce.

Wygłaszanych po raz pierwszy wyroków śmierci nigdy nie słychać. Prezydent co chwila macał telefon w kieszeni. Jego żona stała obok. Między nimi w powietrzu wisiała cienka, niewidoczna, stalowa płachta.

Kościół był pełen ludzi, zamrożonych powagą sytuacji. Usilnie starali się na niego nie patrzeć, z całych sił wgapiali się w ołtarz. Operatorzy kamer nawet nie starali się być dyskretni. Ludzie w kościele wyciągali się, stawali na palcach tak samo jak ksiądz Protas, tylko nie trzymali w dłoniach żadnych skarbów, po prostu chcieli, aby było ich widać. Jedna z nielicznych zalet bycia Prezydentem: z reguły nie musiał na siebie patrzeć.

Fragmenty Pisma przelatywały gdzieś obok niego, jak gołębie na rynku. Ksiądz Protas czytał przypowieść o talentach.

– Zaprawdę, święty jesteś Boże, źródło wszelkiej świętości.

Układał usta w kształt tych słów, ale jego gardło nie wydawało żadnego dźwięku. Matka stała po lewej stronie. Nie oddzielała go od niej żadna stalowa płachta, chociaż całe życie bezskutecznie próbował ją tam umieścić. Matka płakała. Jej płacz bolał go jak zwykle. Matka płakała specjalnie, aby on to widział i aby go bolało. Matka uwielbiała robić cyrk. To był jej podstawowy środek wyrazu.

Gdy przeprowadził się do Warszawy, aby objąć urząd w Kancelarii Mistrza, potrafiła co niedzielę przyjeżdżać do stolicy tylko po to, aby pójść z nim do kościoła.

Nie mógł jej tego zabronić. Ale zaczął wysyłać po nią rządowy samochód, aby jak najszybciej odsyłać ją do domu.

Klęknęli.

– On to, gdy dobrowolnie wydał się na mękę, wziął chleb.

Kościół pachniał farbą, tynkiem, pewną świeżością. Ten bezosobowy, płaski zapach przynosił Prezydentowi pewną ulgę. Byli w kościele na Górze Borkowskiej, modernistycznej bryle z okrągłą, kolistą rozetą na froncie i kanciastymi wieżami, przez które miejscowi nazywali go Empire State Building. Okrągły metalowy ołtarz i fioletowy witraż zawsze go oszałamiały. Chodził niedaleko do podstawówki i jako dziecko zaglądał czasami do pustego kościoła, aby popatrzeć na ten narkotyczny fiolet. Dlatego gdy Prezydent myślał o Bogu i niebie, zawsze wyobrażał sobie, że mają fioletowy kolor.

– To jest bowiem ciało moje. – Głos Protasa był cieniem dawnego głosu, który pamiętał jeszcze sprzed dziesięciu lat. Chrapliwy, cichy, niemy: głos jak dłoń, która trzyma się krawędzi ostatkiem sił.

Prezydent nie chodził jednak do tego kościoła z rodzicami, jego rodzice chodzili do Piotra i Pawła, do kościoła, który wyglądał – próbował tak kiedyś zażartować, i za to również dostał od Matki w twarz – jak letni pałac pana Boga. Na mszy Matka wbijała mu wskazujący palec między łopatki, jakby chciała przebić się przez miękki kręgosłup małego chłopca i dostać do samego serca. Stał prosto, klęczał prosto, wypinając klatkę piersiową do przodu. Musisz otworzyć serce na Boga, mówiła Matka. Musisz mu je oddać, oddać w całości. Pamiętał, jak patrzył do góry, na kuliste sklepienie przed ołtarzem, i starał się otworzyć to serce, wyciągnąć je z ciała, wyrzucić do góry. Wszystko, tylko żeby Palec Matki zostawił jego plecy w spokoju. Ale Palec Matki wciskał się wtedy jeszcze głębiej, bo on, chłopiec, miał patrzeć do przodu, na ołtarz. To ołtarz miał łączyć cię z górą. Jego pośrednictwo było niezbędne. Palec Matki przebijał na wylot.

Ojciec w tym czasie nie robił nic. Czasami dziwnie gmerał w kieszeniach, jakby szukał klucza do niewidocznych drzwi, majaczących gdzieś przed nim i fałszywie obiecujących drogę ucieczki.

Ojciec, odkąd Prezydent pamiętał, zachowywał się, jakby znalazł się w ich rodzinie przez przypadek, ot, obcy facet, który zagapił się i wszedł nie tam, gdzie trzeba, ale z jakiegoś powodu nie miał odwagi, aby przeprosić i wyjść.

– Oto kielich krwi mojej.

Dwie godziny wcześniej, gdy wysiedli z helikoptera, najpierw pojechali do jego domu. Teraz właściwie był to dom jego żony. Ostatni raz zajrzał tam prawie rok temu. Nie rozpoznał koloru ścian, rozkładu mebli. Starał się nie zareagować.

Stała w drzwiach, była gotowa. Włosy spięte w kok, makijaż, garsonka, torebka.

Bardzo głośna, heavymetalowa muzyka dudniła w drugim pokoju.

– Cześć – spróbował przekrzyczeć muzykę.

– Cześć – odpowiedziała.

Nie zastanawiał się, czy ktoś tu przychodzi, ktoś obcy – zastanawiał się, jak ona ogarnia to logistycznie, jakim cudem spotyka się z kimś i prawie nikt o tym nie wie.

Może to jeden z jej ochroniarzy, pomyślał. Chciał o to zagadnąć, ale stalowa płachta postawiona pomiędzy nimi nie przepuszczała żadnych pytań. Muzyka była nie do zniesienia.

Poszła ją wyłączyć, ale nie zrobiła tego przez wzgląd na niego.

Oni już wszyscy wiedzą, poza nią.

Spróbował niezręcznie zorganizować chwilę sam na sam z nią. Dawał sygnały Sebastianowi, aby ich na parę minut odizolował od reszty, dał im pobyć we dwoje.

Zauważyła to, zawsze była bystrzejsza od niego.

– Spóźnimy się – powiedziała. – Chcesz gadać, to w aucie.

– W aucie – powtórzył.

– A co, na rolkach będziemy tam dymać? – zapytała.

Prezydent bardzo często nie rozumiał swojej żony w sensie dosłownym. Nie rozumiał słów, których używa. Odlegle je kojarzył, były chyba młodzieżowe, gdy oni sami byli młodzi. Ale Prezydent nigdy nie był młodzieżowy, zwłaszcza gdy był młody.

Zawsze cechowała ją złośliwość, nawet na samym początku ich związku. Ale wtedy przynajmniej żartowała. Złośliwości nawiązywały do konkretnych rzeczy. Dwa lata temu Bartek wpadł na pomysł sesji wizerunkowej do jakiegoś magazynu, na której oboje uprawialiby sport. Jego żona jeździła wtedy dużo na rolkach, agresywnie i szybko. On nigdy wcześniej nie miał ich na nogach i na sesji w parku Łazienkowskim od razu skręcił sobie nogę w kostce. Najpopularniejszy w Polsce tabloid zrobił z tego okładkę, dokładnie z ujęcia, kiedy się przewracał, zatrzymany w powietrzu z wystrzelonymi na boki kończynami, podobny do pokracznej gwiazdy. Nad nim widniały cztery grube żółte litery, gotowe spaść na niego w każdej chwili: FAJT!

– Nie, nie jedziemy tam na rolkach – odpowiedział po prostu.

Gdy siedzieli w samochodzie, oddzieleni niewidzialną płachtą ze stali, w końcu wydusił to z siebie:

– Mamy mały kłopot.

– My, czyli kto?

– My. My wszyscy.

– Kto to „my wszyscy”?

Odwróciła się w jego stronę i coś przemknęło przez jej twarz. Minimalne zainteresowanie. Drobna emocja. Widział twarz Sebastiana w lusterku. Sebastian wpatrywał się w drogę przed nimi.

– Ta z Brukseli? – zapytała głosem sprzedawczyni, pytającej „kartą czy gotówką?”. To znaczy takie miał wyobrażenie o głosie sprzedawczyń. Od pięciu lat sam nie zrobił zakupów.

Pokręcił głową.

– Nie, nie. Coś, co było…

– Ta kobieta, która twierdziła, że ma z tobą dziecko? – W jej głosie pojawiło się poirytowanie. Jakby dalej prowadzili codzienne wspólne życie i jakby chodziło o coś prozaicznego, nie zniósł bio w dzień bio, nie kupił masła, nie wyprowadził psa.

Gdyby tylko go zaakceptowała, pomyślał. Wzięła go takiego, jakim jest. Gdyby zrobiła to wtedy.

– Tak, chodzi o tę kobietę.

– No i co z nią? Ma z tobą już drugie dziecko? Trzecie? Pięcioraczki? Ciąże fantomowe?

– Jest materiał na ten temat. Ktoś chce go dzisiaj opublikować.

– O ciążach fantomowych jest materiał?

– Przestań. Proszę.

Nie poznawał swojego głosu. Może tak brzmiałby jego głos, gdyby Prezydent został duchem. Może tak właśnie Prezydent straszyłby ludzi, jeśli założyć, że duchy straszą ludzi celowo, że jest to ich funkcja, tak jak funkcją roślin jest zamieniać dwutlenek węgla w tlen. Tak, byłby duchem i tak właśnie by robił. Sztucznie obniżonym głosem szeptałby w środku nocy fragmenty liturgii. Lecz nawet gdyby był duchem, wszyscy by się z niego śmiali.

Spróbował jej dotknąć. Odruch uruchomiony przez desperację. Ale zanim zdążył opuścić swoją dłoń na jej dłoń, z imponującym refleksem wycofała rękę i położyła ją sobie na udzie.

Odwróciła się do niego. W oczach miała obojętność. Każdy w tym kraju miał jakąś emocję z nim związaną. Każdy oprócz niej.

– Czyli to jednak twoje dziecko? – Jej głos był bezbarwny, cichy. Pozbawiony irytacji. Pozbawiony czegokolwiek. Nagle wszystko miała jak popiół: włosy, głos, twarz. Jest poziom, na którym pęknięcie przechodzi przez całą osobę, dzieląc ją na pół. Jest moment, w którym wszystko nieodwracalnie się rozpada.

Spojrzenia jego i Sebastiana spotkały się w lusterku wstecznym. Sebastian mrugnął. Jestem tu, przypominał. Nieważne, co zaraz się stanie.

– Czyli tak – odpowiedziała sobie sama, bo on nie miał siły. Odwróciła się w stronę okna. Zawsze jest coś, co jeszcze może pęknąć. Zawsze. Nigdy nie można zniszczyć zupełnie wszystkiego. Zawsze jest coś, co jeszcze się skruszy, co jeszcze umrze.

– Rok po tym, jak się Julka urodziła.

– Tak. – Pokiwał głową.

Obca, niewidzialna ręka ścisnęła mu dłoń, miał wrażenie, że pękły mu wszystkie kości.

– I nawet nie wiesz, co mi, kurwa, powiedzieć – stwierdziła.

– Nie mam pojęcia.

– Kłopot. To powiedziałeś. Mamy kłopot.

– Tak, tak to nazwałem.

Bolały go też inne części ciała. Gardło, czoło. Nogi. Stopy. Cały ból kumulował się z lewej strony ciała. Prawa była spalona. Gardło boli od kłamstwa, mówiła jego babcia.

– Ja nie mam żadnego kłopotu, ja za to nie odpowiadam, ty się Netflixa naoglądałeś, seriali o amerykańskich prezydentach. – Spod grubej warstwy podkładu przezierało lekkie zaczerwienienie policzków. – To nie jest mój kłopot, ja mam swoje kłopoty, ty o nich nic nie wiesz, w kwestii moich kłopotów jesteś ciemny, jakby cię w środku nocy w Burkina Faso wyrzucili. Chcesz znać moje kłopoty? Samochód pije mi olej. Leki na sen nie działają. Dłonie, mam dłonie starej baby, co na bazarze ziemniaki sprzedaje i żaden krem mi na to nie pomaga. Sprzątaczka zajebała mi perły. Jestem prawie pewna, że to ona. To są moje kłopoty. Ale to nie są moje upokorzenia.

– Upokorzenia – powtórzył.

– No tak, ty nie wiesz, o czym ja mówię, ciebie się nie da upokorzyć. – Popatrzyła na niego, a on uciekł od jej spojrzenia, zerknął w lusterko wsteczne, ale nie było tam już Sebastiana. Tak od tej chwili miał radzić sobie sam.

– Czego ty chcesz ode mnie? – zapytała.

– Pomocy.

Patrzył na nią i pomyślał: zawsze można nienawidzić kogoś jeszcze bardziej. Może to nienawiść jest asem. Może lęk jest asem pik, a nienawiść asem kier.

Potrzebowała dłuższej chwili, aby się otrząsnąć. Kazała Sebastianowi zatrzymać się na stacji. Przestało ją interesować, czy się spóźnią, czy nie. Poszła do łazienki, sama. Na zwykłej stacji. Rozkazał gestem Sebastianowi, aby ją puścił. Gdy wróciła, była spokojniejsza. Może wzięła jakieś leki. Znów popatrzyła na niego z popiołem w oczach.

– Niech ci będzie. Ktoś napisze oświadczenie, na przykład ten twój śmieszny gej, ja wyjdę, wbiję się w żakiet i wygłoszę to oświadczenie, jeszcze zatańczę i klasnę, normalnie jak dziecko na konkursie „Śpiewające Misie”. Tyle ode mnie.

– To może nie być takie proste – stwierdził.

Zrobiła pół kroku w jego stronę, odruchowo się cofnął, ciało przestraszyło się, że zostanie uderzone.

– Posłuchaj mnie uważnie. Dwie sprawy. Pierwsza: ty masz u mnie oprocentowany kredyt. Najgorszy, lichwiarski. Taki z Providenta. Popatrz na mnie. W sumie gorzej, bo przy mnie Provident to jakbyś pożyczył od rodziny. Oprocentowanie dwieście procent. Patrz na mnie. Oddasz mi to wszystko. Wszystko, kurwa. Będziemy żyć i sto dwadzieścia lat, ty i ja, aż mi oddasz. Druga sprawa: gardzę tobą. Jesteś pedofilem. Patrz na mnie, gdzie się patrzysz? Patrz na mnie. Patrz mi w oczy. Jesteś pedofilem. Jesteś człowiekiem, który kopnąłby psa, jakby się zdenerwował i akurat pod nogą byłby pies.

– Nigdy nie kopnąłem psa.

– Zamknij się. Patrz na mnie. Jesteś nieczłowiekiem. Patrz na mnie. Włożyłeś tego małego, podłego kutasa w dziecko.

Zawsze reagowała fizycznie na krzywdę. Temu poświęciła życie, bronieniu dzieci, kobiet, również zwierząt. Ten projekt ustawy – bezwzględnego więzienia za molestowanie kobiet w miejscu pracy? Poszła z tym do Cara, a Car był zachwycony. Nie przeszło, głosami faszystów. Ostatni raz widział wtedy, jak płacze – z poczucia wściekłości, poczucia przegranej.

– Uspokój się. To mówi twoja praca, a nie ty.

– Nie trzeba być mną, żeby wiedzieć, kim jesteś.

Prezydent nie miał siły tego słuchać, chociaż był już na to znieczulony.

– Jeśli to wyjdzie… Jeśli to wyjdzie, będę musiał z nią porozmawiać.

– Z kim?

– Z moją córką.

– Z którą córką? Masz od pyty córek.

Cięła go nożem, a on stał z dłońmi związanymi za plecami.

– Z Julią.

– Julia jest dorosła. Rozmawia, z kim chce.

– Będę… będę musiał. – Słowa wyciskały mu się z gardła, piskliwe, uszkodzone, tańczące w powietrzu jak pijane muchy.

Można popełnić samobójstwo ze wstydu. To się czasami zdarza.

Ostatni dźwięk, jaki wydaje człowiek zabijający się ze wstydu, można zapisać jako FAJT!

– Ta kurwa z Brukseli, to już nie miało znaczenia. Ale tamta… szesnaście lat. Jesteś pedofilem.

Sebastian miał w uszach airpodsy, Prezydent dopiero teraz to zauważył. Docenił ten gest.

– Powinniście chodzić na czworakach, jeść z misek, srać do kuwet.

– Kto? – zapytał Prezydent, chociaż wiedział kto.

A teraz stała obok niego, przed drżącym księdzem Protasem, i wyglądała, jakby rozmowa w samochodzie nigdy nie miała miejsca. Popiół zniknął z jej oczu. Stała prosto, skoncentrowana, dumna, trzymana w tej pozycji przez coś, o czym Prezydent nie miał pojęcia i czego nie umiał sobie nawet wyobrazić.

– I tak jak z nowotworem, sztuka jest w tym, aby zauważyć tę wątpliwość jak najprędzej. I tak jak z nowotworem, z tym pęknięciem trzeba iść od razu do lekarza. Do nauczyciela – powiedział mu ksiądz Protas.

Nie poszedł do nikogo. Nie miał czasu. Bycie dobrym synkiem było tak bardzo zobowiązujące, zabierało cały czas, całe powietrze, całe życie.

Szum spustów migawek, zaczęli robić mu zdjęcia. Zrozumiał, że to sygnał, aby pójść i przyjąć komunię świętą. Wszyscy, razem z księdzem Protasem, czekali na niego, aż zrobi to pierwszy. Wziął żonę pod rękę. Popatrzył na nią kątem oka. Znieruchomienie twarzy, ten jej jedyny aktorski trik wystarczał, aby ograć powagę i pobożność.

– Ja zawsze mogę być twoim nauczycielem, zawsze mogę być tym lekarzem.

Klęknął przed ołtarzem, przed Protasem. Jest cienka, ale wyraźna granica między byciem starym mężczyzną a staruszkiem i ksiądz Protas ją przekroczył. Mimo to wczepiał się w rzeczywistość kościstymi palcami. Prezydent pamiętał, jak zwrócił uwagę na te palce na pierwszej komunii Julii. Już wtedy drżały, kapłan z trudem trafił opłatkiem do ust dziecka.

Palce drżały, ale wciąż były silne. Protas nie chciał iść do Boga. Może wiedział, że nic tam nie ma.

Prezydent klęknął, otworzył usta, grzecznie. Opłatek był cienki, pozbawiony smaku i nie kryła się w nim żadna tajemnica ani przemiana. Gdy pracował dla Mistrza, jakiś młody prowokator nazywający siebie artystą zrobił w Zachęcie performance: oglądał telewizję w samych gaciach i z trzymanego na kolanach wielkiego pozłacanego kielicha mszalnego jadł opłatki jak chipsy. Na ekranie pojawiały się zeznania rzekomych ofiar molestowania przez księży.

Mistrz sam naciskał na prokuratora Śródmieścia, swojego kolegę, aby procedował tę sprawę z tytułu obrazy uczuć religijnych. Galeria dostała grzywnę, artysta – rok w zawieszeniu. Podobno dzięki temu objechał z tą pracą cały świat, na biennale w Wenecji oglądały go tysiące ludzi.

Opłatek to tylko opłatek.

Po lewej stronie ciała Prezydent czuł zimno. Po prawej – wibracje idące od metalowej płachty.

Wstał i się przeżegnał, patrząc księdzu Protasowi w oczy. To Protas otworzył mu serce na Boga, wyjął z niego Palec Matki i pozwolił zagoić się ranie. Życie z otwartym sercem stanowiło krótki, ale niemożliwy do wyparcia epizod. Ruch oazowy, wspólnoty, wyjazdy, piosenki, pielgrzymki, ogniska. Charyzma i mądrość, oparcie. Prawda, w którą wtedy wierzył – że nikt nie jest sam, nikt nie może być sam, tylko Szatan jest sam i dlatego mści się na ludziach, którzy są razem.

Przestał wierzyć w Boga bez szczególnego powodu. Nikt nie umarł. Nikogo nie stracił. Po prostu pewnego dnia obudził się z chłodną, dziwnie rześką pustką w środku, z czystą i przetartą szybą. Mamy tylko ten prezent, tylko to życie, dziwną zabawę. Ludzie twierdzą, że życie jest krótkie. To nieprawda, jest długie, może nawet za długie. Bez przerwy trzeba je czymś wypełniać i to wypełnianie jest wysiłkiem największym z możliwych.

To wtedy ksiądz Protas powiedział mu o pęknięciu. Mówił to wszystkim, którzy przychodzili do niego z wątpliwościami. Wszyscy słuchali księdza Protasa. On jeden nie. Słyszał go, ale już nie mógł słuchać.

Teraz ksiądz Protas miał spojrzenie, jakby go nie poznawał. Patrząc księdzu w oczy, Prezydent zastanawiał się, czy pod sutanną ma pieluchę.

Zawsze jest coś, co jeszcze może pęknąć.

Parę chwil później, gdy wychodzili z kościoła, Matka wdarła się pomiędzy nich, przecinając zasłonę. Przycisnęła się do niego jak do swojego mężczyzny. Dla mediów to był piękny, wzruszający gest. Ludzie uwielbiają się wzruszać. Wzruszenia mają za sens życia.

Gdy on i żona jeszcze byli prawdziwym małżeństwem, gdy interesowali się sobą nawzajem, robiła mu o to awantury. „Twoja matka zawsze wdziera się pomiędzy nas, odciąga cię ode mnie słowem i czynem”.

Teraz było jej to obojętne.

Matka coś do niego mówiła, ale on nie słyszał i nie rozumiał co.

Sebastian osłonił go z drugiej strony. Szedł pewnym krokiem, rozpychał dla niego przestrzeń. Gdy znaleźli się w wąskim gardle drzwi, nachylił się do prezydenckiego ucha.

– Mają go.

Pokiwał głową.

– Prokurator chce z tobą rozmawiać.

Znów pokiwał głową, z lekkim i niewymuszonym uśmiechem, który go ucieszył, bo zdjęcie z uśmiechem było teraz na wagę złota. Odwrócił się do żony. Wciąż się uśmiechał. Wyobrażał sobie, że ten uśmiech to małe słońce, które odbija się od tej zawieszonej między nimi stalowej płyty. Płyta zdawała się jeszcze grubsza, rozgrzana do czerwoności. Gdyby jej dotknął, spaliłby dłoń na węgiel.

– Jedź z rodzicami – powiedział do żony.

Spokojnie wzięła Matkę pod rękę i ruszyła w stronę drugiego samochodu.

Na kilka sekund stykał się spojrzeniami z wpatrzonymi w niego, obezwładnionymi ludźmi.

– Wygramy dzisiaj! Panie prezydencie, pogonimy to złodziejstwo! Dorżniemy komunę, panie prezydencie! – krzyknął starszy facet w ciemnobrązowym kaszkiecie.

– Panie prezydencie, my jesteśmy z panem od początku i będziemy do samego końca, pan powinien dożywotnio rządzić, pan jest jak król Kazimierz Wielki, pan jest teraz namiestnikiem naszego Papieża na ziemi – paplała kobieta w wieku Matki, z rzadkimi, ufarbowanymi na jasny fiolet włosami.

Ci ludzie nie pchali się w jego stronę, dawali mu przestrzeń. Szanowali go tak, jak szanuje się majestat. Wierzyli w niego w kompletnie surrealistyczny sposób. Wierzyli, że jest święty, że walczy ze złem. Kiedyś tej wiary nie rozumiał, ale teraz owszem i starał się jej nie roztrząsać, bo bardzo go zasmucała. Wypływała z wielkiej samotności, z gigantycznego opuszczenia.

– Proszę państwa, głosujemy wszyscy, głosuje cały kraj. To piękne, to wspaniała rzecz, że możemy iść i głosować, prawda? Głosować na tego, na kogo chcemy. Przez tyle lat nie mogliśmy tego robić, i proszę. Mamy to. Proszę państwa, życzę państwu wspaniałej niedzieli.

Znów się uśmiechnął, szczerze i promiennie. Aby uśmiech wyszedł bardziej wiarygodnie, wmówił sobie na krótką chwilę, że tym sposobem zdoła im pomóc, zabrać im tę samotność, zamienić ją w coś innego. Oni też w to uwierzyli.

– Cokolwiek się stanie, Polska wygra – powiedział.

Nikomu nie przeszkadzało, że podczas kampanii gadał coś zupełnie odwrotnego. Że jeśli nie pójdą na niego zagłosować, Polska przestanie istnieć. Na każdym przystanku kampanii mówił o Tym Drugim jak o zdrajcy, jego partię, z Fantastycznym na czele, przedstawiał jako juntę niemieckich agentów. Jeśli wygrają, nas już nie będzie, powtarzał. To „nas już nie będzie” Bartek wziął z piosenki Edyty Bartosiewicz. Prezydent nie miał mu tego za złe. To była ładna piosenka.

Wszyscy podnieśli dłonie. Prezydent odczekał chwilę, po czym wsiadł za Sebastianem do samochodu. Sebastian nie miał już airpodsów w uszach. Sebastian patrzył mu prosto w oczy, spoglądając w lusterko wsteczne.

– Gdzie go mają?

– No jak to gdzie, w areszcie.

– Jest jakaś podstawa prawna?

Sebastian tylko się uśmiechnął.

– Patrzysz na zwykłego goryla. Ale wiem, że Cerata umie wymyślić podstawę prawną do wszystkiego. Przejechalibyśmy teraz dziecko na pasach…

– Nie żartuj tak.

– Nie żartuję.

Przez chwilę czuł się zaniepokojony i strapiony w dziwny, obcy mu sposób.

– Pobili go?

– Jeśli stawiał opór.

– Chcę zadzwonić do Ceraty.

Oczy Sebastiana w lusterku wstecznym zdawały się uśmiechać.

– Jeśli mogę coś doradzić, myślę, że trzeba pozwolić sprawom iść swoim torem.

Dotknął dłonią siedzenia, chciał sprawdzić, czy zachowało ciepło ciała żony. Ale było chłodne. Jakby nigdy tu nie siedziała.

Sebastian podał mu dzwoniący telefon. Myślał, że to Car. Najwyższy czas, aby zadzwonił do niego Car. Ale to był tylko Robert.

Odebrał.

– Panie prezydencie, pan prokurator bardzo chce z panem rozmawiać.

– Ja jadę dopełnić obowiązku obywatelskiego.

– Pan prokurator jest dość mocno zaniepokojony. Mamy pierwszy przeciek prasowy. Aresztowanie dziennikarza. Byłego dziennikarza.

– Jaki tytuł?

– „Krajowa”.

– Przecież to nie ma żadnego związku z nami.

Robert zamilkł.

– To człowiek podejrzany o ciężkie przestępstwa seksualne – przypomniał Robertowi Prezydent.

– Jest zdanie „wychodzą na jaw zaskakujące związki dziennikarza z partią Prawda i Równość”…

– Nie obchodzi mnie, jakie tam jest zdanie, każde zdanie w tej gadzinówie to kłamstwo. Jadę zagłosować, Robert. Jestem prezydentem, ale jestem też obywatelem i jadę zagłosować w wyborach na prezydenta RP.

Rozłączył się, oddał Sebastianowi telefon, wyjrzał przez okno. Pierwsze, co zobaczył, to billboard ze swoją twarzą. Papier odłaził w prawym górnym rogu, jakby zaraz jakaś ogromna ręka miała zerwać go jak starą naklejkę. Pomyślał, że to zły omen, i zaraz potem poprawił się w duchu: nie ma omenów, nie ma żadnego ukrytego porządku. To ogromna zaleta nieistnienia Boga, o której warto codziennie sobie przypominać.

Pod lokalem wyborczym czekali kolejni dziennikarze, kolejni starsi i młodsi ludzie, wypatrujący go jak deszczu. Sebastian podał mu krople do oczu, użył ich.

Żona czekała pod wejściem. Uśmiechnęli się do siebie, wchodząc po schodach do sali gimnastycznej podstawówki, w której szatni trzydzieści parę lat temu koledzy skopali go po wuefie tak, że pękło mu żebro. Przegrali w halówkę dziesięcioma punktami. Nie widział piłki, bo nauczyciel kazał mu zdjąć okulary.

Wydawało mu się przez chwilę, że wuefista stoi teraz w tłumie w szkolnym korytarzu, rozpromieniony jak cała reszta. Choć równie dobrze mógł głosować na Tego Drugiego, mieć na profilu na Facebooku flagę Unii i przy każdym rodzinnym obiedzie opowiadać, że uczył kiedyś Prezydenta wuefu, że Prezydent był najgorszym ciamajdą i raz go przekopali w szatni, dobrze mu tak, skurwysynowi.

Myśli go wyczerpywały.

W grobie odpoczniesz, usłyszał głos Matki.

Żebro nie bolało, żebro się zrosło. Ale pewne rzeczy są pęknięte na stałe. Poczuł, że żona odwraca się w jego stronę, i zrobił to samo. Uśmiechnęła się, a on odwzajemnił uśmiech, chociaż w jej uśmiechu był nóż, a w tym jego nie było nawet zębów. Salę gimnastyczną wypełniało miękkie światło, które zdawało się mieć fakturę waty. Ludzie z komisji siedzieli przy ławkach złączonych w kilkumetrowy stół. Głosujący chcieli przepuścić go w kolejce, ale odmówił. Dalej słyszał szum migawek. Zdjęcia, zdjęcia, zdjęcia. W przeciwieństwie do dziesiątków fotografujących członkowie komisji starali się na niego nie patrzeć, najwidoczniej nie chcieli się pomylić przy obsługiwaniu zwykłych wyborców.

– To nie ten adres – usłyszał i nie zrozumiał.

Odwrócił się do żony. Uśmiechała się jak ktoś, komu schodzi właśnie znieczulenie po leczeniu kanałowym.

– Stoimy w złej kolejce. Nasz adres jest tam. – Wskazała człowieka na samym końcu stołu.

Podszedł do młodego chłopaka, który również próbował się uśmiechać, ale jego oczy się nie uśmiechały, była w nich niechęć. Prezydentowi przypomniał się reżyser, który nazwał go kretynem. Chłopak z komisji mógł być wielbicielem jego pretensjonalnych, rozwleczonych, nominowanych do Oscara filmów. Mógł lajkować i udostępniać wszystkie te posty, w których reżyser nawoływał do walki z łamaniem praw człowieka niczym na Białorusi. Mógł używać popularnego hashtagu #kretyn. Prezydent pamiętał, jak gryzł się w palce, gdy miał jeszcze dostęp do swojego oficjalnego Twittera, aby nie napisać reżyserowi: człowieku, prokuratura chce po prostu przeprosin, na Białorusi z gorączką przekopywałbyś w łagrze ziemię łyżeczką do herbaty, o czym ty opowiadasz, jaka Białoruś.

Oczywiście tego nie napisał.

Oczywiście ten chłopak mógł być po prostu zmęczony.

Oczywiście to nie miało żadnego znaczenia.

Podał swoje imię, nazwisko, adres i wszyscy się uśmiechnęli, Prezydent, Żona Prezydenta i chłopak. Chłopak wziął w dwa palce kartę do głosowania, podał ją Żonie. Drugą wręczył jemu.

I wtedy ktoś do niego przywarł, tak mocno, że lekko go popchnął. Prezydent przez chwilę myślał, że to Matka, ale nie, to nie była ona, bo ten ktoś krzyknął, a wata, z której składało się światło, zawirowała, jakby zamieszano w pomieszczeniu ogromną łyżką.

– Wstyd – usłyszał. Głos był stary, piskliwy, pozbawiony płci.

Odwrócił się. Mężczyzna chwytał go za mankiet marynarki. Miał potargane białe włosy, zamglone oczy, brud za paznokciami, śmierdziało od niego naftaliną.

– Wstyd – powtórzył mężczyzna.

Prezydent odpowiedział mu bez zastanowienia:

– Powinieneś powiedzieć FAJT.

Niezrozumienie zatrzymało mężczyznę w pół ruchu.

Sebastian wślizgnął się między Prezydenta a natręta. Ten powtórzył:

– Wstyd! – tym razem głośniej.

Chłopak z komisji wstał. Widać było, że się boi.

Do starego mężczyzny podbiegł drugi ochroniarz. On i Sebastian sprawnie wyprowadzili go z lokalu, nie zwracając uwagi na szum migawek.

– Wstyd! – krzyknął mężczyzna po raz ostatni.

Prezydent odwrócił się do Żony i wyszczerzył zęby, jakby chciał jej pokazać, że dokładnie je umył.

– Panie prezydencie, wszystko w porządku? – zapytał ktoś.

Nie odpowiedział. Dopiero teraz zauważył, że specjalnie dla niego przygotowano osobne stanowisko do głosowania. Z udającymi antyki miękkimi krzesłami, przyniesionymi zapewne z gabinetu dyrektorki, i plastikowym parawanem w kolorach polskiej flagi, przystrojonym papierową girlandą tej samej barwy.

– Tutaj, panie prezydencie. – Bardzo zdenerwowana niska, ostrzyżona na krótko kobieta około pięćdziesiątki musiała być właśnie dyrektorką szkoły. Wyciągniętą dłonią wskazywała na krzesła.

Odwrócił się do Żony. Nie patrzyła na niego, patrzyła na dyrektorkę z tym samym co wcześniej przyklejonym uśmiechem.

– Co za dziad upiorny, co za straszny człowiek. – To Matka. Zjawiła się przy nim znikąd, jakby wykluta z tej świetlnej waty, która zaczynała kłuć go w oczy.

– Kochani. Wszystko jest dobrze. Cokolwiek się stanie, wygra dziś Polska. – Powiódł wzrokiem po członkach komisji. Już raz to dzisiaj powiedział, ale nie mógł wymyślić niczego lepszego. Nie było też takiej potrzeby. Ludzie zaczęli bić brawo.

Poprowadził Żonę za parawan. Siedli za nim oboje. Popatrzył na wydrukowane bezszeryfową czcionką dwa nazwiska, swoje i Tego Drugiego. On był pierwszy, Ten Drugi był drugi, ale to dlatego, że nazwiska na kartach do głosowania zawsze umieszczano alfabetycznie. Długopisy udawały wieczne pióra, były czerwone, z małymi orzełkami na skuwkach. Na stoliku stały butelki wody i szklanki, jakby głosowanie miało trwać pół godziny.

Postawił krzyżyk przy swoim nazwisku.

Odwrócił się w jej stronę. Popatrzyła na niego. Wzięła długopis, przysunęła kartkę w jego stronę. Postawiła krzyżyk przy nazwisku Tego Drugiego i złożyła kartkę wpół. Nie patrzyła na niego, w pełni świadoma, że się jej przygląda.

– No cóż, demokracja – powiedział cicho.

Nie zareagowała. Trzymała wyprostowane dłonie na złożonej kartce. Czekała, aż wstanie.

Gdy się podniósł, nachyliła się do niego.

– Jest lepszym kandydatem. Będzie lepszym prezydentem. Każdy byłby lepszym prezydentem niż ty. Ten chłopak, co spisywał nasze adresy. Ten dziad walnięty. Każdy – powiedziała. I bardzo delikatnie musnęła jego dłoń.

Nie umiał stwierdzić, czy zrobiła to przez przypadek.

Wziął wdech i z tym samym uśmiechem, od którego prawdopodobnie dostawał już zapalenia śluzówki, przeszedł do plastikowej urny wypełnionej kartami w dwóch trzecich. Wrzucił swoją. Potem swoją wrzuciła Żona. Eksplodowała chmara fleszy i migawek.

Ruszyli w stronę wyjścia. Po drodze uścisnęli parę rąk, w tym – miał przynajmniej taką nadzieję – dłoń przestraszonej dyrektorki. Podszedł do innego samochodu niż Żona i nawet nie powiedział jej, gdzie jedzie, nie popatrzył na nią.

Może rzeczywiście był gorszym kandydatem.

Sebastian otworzył mu drzwi. Wsiadł do środka. Już nie patrzył na ludzi, nie patrzył nawet na Matkę, która jeszcze coś mówiła, choć nie do niego, tak naprawdę wszystko, co robiła w jego towarzystwie, sprowadzało się do pokazywania go palcem innym ludziom. Ten człowiek, ten prezydent, to mój syn. Mój. Jest trochę wasz, ale jest mój. Mój prezydent syn. Mój syn prezydent. Gdy to pomyślał, położyła dłoń na szybie. Znowu płakała.

Muszę porozmawiać z córką.

Sebastian usiadł z przodu, na siedzeniu pasażera. Prezydent wyciągnął dłoń w jego stronę, prosząc o telefon.

– To był zwykły pomylony dziad.

– Mam oczy.

– Pojedzie do psychiatryka.

– Zagłosowała na Tego Drugiego.

Sebastian odwrócił się do niego.

– Kobiety są niebywałe. – Parsknął śmiechem.

Prezydent też się uśmiechnął. Patrzył na zdjęcie córki sprzed dwóch albo trzech lat. Julia Kochanie. Tak miał ją wpisaną, Julia Kochanie. Julia miała oczy matki.

Palec zastygł nad ikoną zielonej słuchawki. Prezydent głęboko westchnął. Wraz z wypuszczanym powietrzem próbował usunąć z żołądka tę kroplę nienawiści, ten żrący detergent. Schował telefon do kieszeni.

– Mam dla niego piętnaście minut – powiedział.

– Myślę, że piętnaście minut to dużo – stwierdził Sebastian.

Oni wszyscy już wiedzą – ta myśl rozbijała mu głowę niczym młot pneumatyczny. Zjadała wszystkie inne myśli, a i tak było jej mało. Brała i biła wszystko. As kier.

Oni wszyscy już wiedzą, poza moją córką.

13.05. Prezydent

Car zadzwonił do Prezydenta cztery lata po śmierci Mistrza i powiedział:

– Chcę, abyś zastąpił mojego brata na stanowisku prezydenta.

Prezydent nie wiedział, czy można zastąpić na stanowisku kogoś, kto już nie żyje, czy to w ogóle poprawny zwrot. Mistrz zginął tuż przed drugą turą wyborów prezydenckich. Chciał drugiej kadencji, chciał walczyć dalej. Udawał kogoś, kto nie lubi pracować, bo lubił się wygłupiać. Ludzie zapamiętali go jako nieśmiałego nieroba. Tymczasem Mistrz niósł ze sobą małe światło, drobny skarb. Być może był ostatnim żyjącym powiernikiem tego światła; Prezydent nie wiedział do końca, czym ono było. Ideą? Dobrocią? Prawdą? Uczciwością? Nieważne, to były tylko wyrazy, wtórne względem zjawisk i przedmiotów. Światło było światłem, dopiero potem było czymś konkretnym. Mistrz był ostatni. Światło odeszło razem z nim. Zgubiło się w lesie, wsiąkło w poszycie.

– Jestem zaszczycony – powiedział wtedy Carowi, ale to nie był zaszczyt, to była tylko satysfakcja aktora, który wygrał casting.

Sebastian i Prezydent weszli do kamienicy drzwiami od podwórka. Mieszkanie obok starego biura poselskiego Prokuratora było atrapą, udawało zamieszkany lokal, tak naprawdę służyło jako ukryte wyjście z biura na klatkę obok. Odkąd Prokurator został Prokuratorem, biuro oficjalnie zajmował inny poseł.

Klatka dawno nie widziała remontu, ale była zadbana. Pachniało tu starą farbą i wżartym w nią kurzem.

Przyjechał do Krakowa specjalnie spotkać się ze mną, pomyślał Prezydent. A potem pomyślał, że przecież Prokurator, tak samo jak on, przyjechał do Krakowa zagłosować.

Klamka była tak wypolerowana od ludzkich dłoni, że zobaczył w niej swoje własne odbicie i przez krótką nieracjonalną sekundę przestraszył się, że traci kształt, że wygląda jak kubistyczna parodia samego siebie, niczym z komiksu o Tytusie de Zoo.

Weszli do środka, drzwi w salonie prowadziły do drugiego mieszkania, do biura Prokuratora. Na ścianie wisiał portret pierwszego ministra sprawiedliwości Trzeciej RP, który rozbił się samochodem po pijaku. Piękna Solidarnościowa karta, powiedział Mistrz na jego pogrzebie. A po uroczystości powiedział coś, co Prezydent usłyszał po raz pierwszy: czasami te najpiękniejsze karty zapisujemy dopiero po śmierci.

Sebastian został przed drzwiami. Prezydent wszedł sam do środka. Prokurator siedział za masywnym mahoniowym biurkiem. Pedantycznie ułożone papiery, komputer stojący idealnie równolegle do krawędzi blatu, równo ułożone pióra i długopisy sprawiały wrażenie, jakby zaraz miała się tu odbyć sponsorowana sesja zdjęciowa.

Prezydent zrozumiał, że ten poseł, szef okręgu, kimkolwiek był ten facet – nawet tu nie bywał.

– Dzień dobry, panie prezydencie. – Prokurator głos miał martwy i płaski.

Był pięćdziesięciolatkiem średniego wzrostu, z udręczoną twarzą dużo starszej kobiety, w nieodłącznych okularach Prady. Źle się starzał, miał w sobie coś z przejrzałego, miękkiego owocu. Na jednym z krótkich, tłustych palców o wypielęgnowanych paznokciach widniała przyciasna obrączka.

– Cześć – odpowiedział Prezydent.

Nie bawił się w formalności, znali się z Prokuratorem ze studiów. Ich koleżeństwo od początku było uszkodzone, fałszywe, skażone ciągłą rywalizacją. Narzucał ją Prokurator, który nieustannie czuł się gorszy. Miał ku temu powody jako człowiek udręczony i brzydki, schowany w głębokiej szafie homoseksualista z bardzo konserwatywnej prowincjonalnej rodziny.

Prezydent zawsze był o milimetr lepszy, o milimetr bardziej akceptowany, a może to Prokurator specjalnie się cofał, bo bycie drugim dawało mu większe pole manewru, glejt na świństwa i triki. Z kolei Prezydent wcale nie czuł się lepszy dlatego, że Prokurator czuł się gorszy, bo to żaden wyczyn, być lepszym od takiej mendy. Krótkie chwile, w których brzydota Prokuratora dawała mu satysfakcję, Prezydent miał za swoje najmniej chlubne momenty.

W jednym Prokurator był mocniejszy od Prezydenta – nie bał się, że zostanie powszechnie znienawidzony. Nauczył się od Cara, jak czerpać nienawiść od innych ludzi, destylować ją, zmieniać w paliwo. Prezydent kompletnie tego nie umiał, nie rozumiał, jak przebiega ten przedziwny dla niego proces.

Prezydent rozmawiał o tym jedynie z Mistrzem. Ten odpowiadał mu:

– Mężczyzna musi mieć przeciwnika.

Zapytał go raz:

– Czy mężczyzna musi mieć samych przeciwników?

A Mistrz, ten dobry i prawdziwy mistrz, nakazał Prezydentowi, aby przestał się, kurwa, mazgaić.

– Czyli rozmawiamy normalnie? – upewnił się Prokurator.

Prezydent pokiwał głową, ale tylko po to, aby przyspieszyć przebieg wizyty – nigdy nie rozmawiali ze sobą szczerze i bezpretensjonalnie.

– Kompletnie pomerdał ci się łańcuch dowodzenia. – Prokurator, gdy mówił, cicho mlaskał, na granicy słyszalności, ale wystarczająco głośno, by doprowadzić człowieka do szału. Prezydent był pewien, że zaczął to robić po tym, jak zwierzył mu się mimochodem, że nienawidzi mlaskania.

– Nie rozumiem. Jaki łańcuch dowodzenia?

– Cerata podlega wyłącznie mnie. To ja wydaję mu polecenia.

– Cerata podlega premierowi.

– Czyli podlega rządowi, czyli mnie.

– To ja jestem naczelnikiem sił zbrojnych.

Prokurator parsknął śmiechem.

– Cerata to nie jest żadna siła zbrojna. Jeszcze czego.

Prezydent odchylił się na krześle, poczuł lekkie odprężenie. Byli na siebie skazani, ale to on był górą, to on zawsze wygrywał. Moneta, po której obu stronach byli wybici, zawsze lądowała reszką do góry. Prezydent miał w sobie mniej nienawiści i mniej jej dostawał, nosił w sobie mniej sekretów, i cudzych, i własnych. Był lżejszy, wyższy i szybszy.

Popatrzył Prokuratorowi w oczy.

– Dobra, bo to takie pierdolenie. Chcesz rozmawiać normalnie, to gadajmy normalnie. Przede wszystkim przestań mnie nagrywać.

Żabie oczy Prokuratora zaświeciły autentycznym zdziwieniem.

– Teraz to ja nie rozumiem.

– Przestań mnie nagrywać – powtórzył Prezydent.

Prokurator westchnął, wyciągnął z szuflady telefon, wyłączył przycisk. Prezydent wiedział, że nagrywa ich na jeszcze jedno urządzenie, ale nie chodziło mu nawet o bycie nagrywanym, tylko o pierwsze przypomnienie, że nie jest durniem, o formalność, wystawienie piona do przodu. Prokurator wyciągnął z tej samej szuflady paczkę cienkich papierosów. Oficjalnie nie palił, tak jak oficjalnie nie był homoseksualistą, oficjalnie miał żonę, piękną brunetkę, pół-Afgankę, która w zamian za azyl dla ojca zgodziła się na małżeństwo. Jakimś cudem Prokurator miał nawet z nią dzieci. Dzieci nie były już takie piękne.

Matka Prezydenta mówiła:

– Niechciane dzieci mają brzydkie twarze.

– Czy ty naprawdę chcesz, abym przegrał te wybory? – zapytał Prezydent.

Prokurator zapalił. Palił płytko, nie zaciągając się. Dym wypuszczał w bok, dziwnie przy tym sycząc.

– Chcesz, aby wygrał ten ubecki dziad i zamurował ci już na zawsze to, co chcesz zrobić? – Prezydent wystawiał kolejne piony. Odwoływał się do logiki, bo chciał, by Prokurator wyłożył mu swoją. Wiedział, że coś będzie wystawać spomiędzy słów. Chciał się skupić, schwycić to coś, ten ślad po prawdzie.

Ale Prokurator tylko dziwnie syknął. Prezydent ciągnął:

– Chyba że jesteś cykorem. Zgrywasz kowboja, ale gdy przychodzi samo południe, pijesz w saloonie, zamiast wyjść na główną ulicę miasta…

– Jacy kowboje? Jaka ulica? Kto ci napisał te teksty? – Prokurator w końcu się odezwał, a raczej warknął.

Przez chwilę po prostu się obserwowali, jakby starali się dostrzec w sobie nawzajem coś, czego nie zauważyli przez ostatnie dwadzieścia lat. Prezydent pierwszy odwrócił wzrok.

– Jak w tamtej sytuacji z reżyserem. Chciałeś mnie upokorzyć. Nie mogłeś sobie tego odmówić – powiedział.

– Ja? To ten facet chciał cię upokorzyć. – Prokurator zrobił naburmuszoną minę. Szkaradny chłopiec okradziony z cukierka.

– Adwokat tego faceta chciał to umorzyć, prokurator też. Ale ty nie mogłeś sobie odmówić tej frajdy, cieszyłeś się, że na cały świat pójdzie ta zbitka: moje nazwisko i wyraz „kretyn”. No nie mogłeś, chłopie, aż cię piekło z radości. Nie dość, że jestem kretynem, to jeszcze próbowałem wsadzić tego faceta do więzienia. Tak właśnie podali „Al Jazeera”, „USA Today”, „Russia Today”, wszyscy.

Prezydent parł do przodu. Wyprowadził już tyle pionów, aby uruchomić figury. Czuł się nieźle, rozgrzał się, skakał gońcem. Prokurator był zdziwiony tempem, na moment stracił rezon. Wydusił z siebie tylko krótkie:

– Nie przesadzaj.

– Chyba mam lepszy monitoring mediów od ciebie. Widzisz, z tym „kretynem” to było podobnie jak wtedy na studiach, gdy puściłeś po wydziale plotkę, że zdałem prawo rzymskie za pierwszym razem, bo miałem romans…

Prezydent skakał po planszy, a Prokurator się złościł.

– Może nie z Kuncewicz, ona miała wtedy chyba siedemdziesiąt lat, fakt, nikt tak naprawdę w to nie uwierzył. Ale jeszcze raz, miałeś romanse. Cały czas je masz, to twoja główna życiowa pasja, mieć romanse. – Wycelował w Prezydenta pulchny palec.

To nie była prawda. Prezydent miał kilka romansów w życiu i wszystkie okazały się dosyć smutne. On i Łucja to nie był żaden romans.

Nie chciał jednak o tym mówić, i może dlatego właśnie Prokuratorowi udało się wyprowadzić Prezydenta z równowagi. Odzyskał chwilową przewagę, wypchnął Prezydenta na teren, który ten zaminował. Pochylił się do przodu.

– Jesteś zły – powiedział z satysfakcją, a Prezydent się wściekł.

– Nie będzie oceniał mojej moralności żonaty mężczyzna, który daje się posuwać w tyłek dziesięciu obcym facetom w jakiejś zaśmiardłej piwnicy w Londynie. Czy gdzie tam się ostatnio zabawiałeś.

Prokurator nawet nie mrugnął, zgasił papierosa, od razu zapalił następnego.

– Ja nie oceniam twojej moralności, tylko mówię o twoich emocjach. Jesteś zły. Zezłościłeś się. Gdy się złościsz, głupio wyglądasz. Nie chcę, abyś przegrał wybory.

Wyciągnął z dolnej szuflady biurka puszkę aerozolu, rozpylił dookoła siebie, zapach był sztuczny, ciężki, obezwładniający. W tak skrupulatnym ukrywaniu swoich największych kompulsji było coś dziwnie mężnego.

Prokurator rozwiał dłonią mgiełkę aerozolu. Prezydent trochę się uspokoił, ale dalej był w defensywie. Gdyby kontrolował tę sytuację, przerwałby to spotkanie, wyszedł z tego fikcyjnego biura, nie mógł jednak tego zrobić, i obaj o tym wiedzieli.

– Moja żona o wszystkim wie. I ma swoje życie. Tak jak twoja. Tylko ja w przeciwieństwie do ciebie je akceptuję. Są tylko dwa grzechy: przemoc i kłamstwo.

– Ciekawa teoria jak na prokuratora generalnego.

– Ja nie jestem od grzechów, tylko od przestępstw, a to zupełnie różne sprawy.

Znowu zamilkli. Prokurator zbierał myśli. Jego palce zatańczyły teraz na stole i była w tym geście jakaś niezamierzona szczerość, kapitulacja, deklaracja: „nie chcę się bić”.

– To nie ja. To nie wyszło ode mnie – odezwał się po chwili.

Prezydent parsknął śmiechem.

– To nie wyszło ode mnie, bo ja nigdy nie kłamię – powiedział Prokurator głośno i stanowczo. To kłamstwo było tak ordynarne, że aż nieśmieszne. Ale Prezydent poszedł za tym kłamstwem, bo zależało mu na czasie, partia, którą rozgrywał, była blitzem i musiał tego pilnować.

– No dobrze, nie ty, więc kto?

– To chyba nie jest w tym momencie najważniejsze pytanie. Najważniejsze pytanie brzmi: co teraz?

Rywalizacja, którą uprawiali, niewiele miała wspólnego z duchem sportu. Bez przerwy dopuszczali się zdrady, brzydko i ledwie zauważalnie. Dyskretne uderzenia i ukłucia, pozornie niechcący. Złośliwostki wycelowane w czułe punkty. Nadeptywanie na tyły butów tego, kto idzie przodem. Drobne faule, niewarte nawet żółtej kartki. Akademiki, imprezy, ławki, butelki, notatki, miłości.

Prezydent zawsze wygrywał również z tego powodu, że Prokurator miał jeszcze jedną słabość: w całej swojej nienawiści do świata i do samego siebie, w oceanie gniewu, w którym topił się od urodzenia, bardzo chciał komuś zaufać, komukolwiek.

– Zakładasz, że gdyby nie ja, ten dziennikarz nigdy by się o tym nie dowiedział. A przecież on był wpuszczony bardzo głęboko. Raportował bezpośrednio do Cara. Różni ludzie mieli zielone światło, aby z nim rozmawiać. – Prokurator wzruszył ramionami.

– Więc to mógł być każdy, to chcesz mi powiedzieć? – Prezydent się niecierpliwił, nie mieli czasu na te podchody godne nieznajomych.

– Nie, to nie mógł być każdy, ale też pamiętaj, że to reporter śledczy. Możemy mówić o tych ludziach różne rzeczy, ale to nie znaczy, że oni nic nie umieją.

– Publicznie nazywamy ich hienami i zdrajcami.

– Słowa „hiena” i „zdrajca” nie oznaczają indolencji. Gdyby byli partaczami, wszystko toczyłoby się inaczej. Bylibyśmy dużo dalej. Wszystko to, o co walczymy, na co tak ciężko zapierdalamy, wydarzyłoby się wcześniej. – W głosie Prokuratora dało się wyczuć cień podziwu. Koniec końców, to etos pracy był dla niego najważniejszy.

Gdyby go zapytać, odpowiedziałby – zupełnie szczerze – że pełni swoją służbę wzorowo. Brzydził się samym sobą, ale też bez przerwy wystawiał sobie oceny celujące.

– To mógł być ktoś, do kogo masz zaufanie, a o kim w ogóle nie myślisz. Szef twojej Kancelarii, szef sztabu, szef twojej ochrony.

– Szef mojej ochrony – powtórzył bezwiednie, i od razu pożałował, bo Prokurator już go miał. Schwycił go za mały palec, uderzył w szczepionkę.

– No i tyle, i dałem się właśnie nabrać na twój najtańszy numer – westchnął Prezydent.

– To nie był żaden numer.

– Więc co?

– Ostrzeżenie.

Na krótki moment przestraszył się, że śni. Odsypia jakieś zupełnie inne życie, od którego jest chwilowo odcięty.

– Jakie postawiono mu zarzuty?

Prokurator wstał i się przeciągnął. Rzadko używane stawy kliknęły. Popatrzył na drzwi, jakby oczekiwał kogoś jeszcze. Znowu wyciągnął paczkę papierosów.

– Jeszcze tego nie wymyśliłem.

– Jeszcze tego nie wymyśliłeś. – Prezydent poczuł się rozbawiony.

– Na razie siedzi na ence.

– Daj spokój, co on, kogoś zabił? Nie może być przetrzymywany w ten sposób. Zrobi się potworna chryja.

– Chryja? Masz na myśli to, że Unia nie wypłaci tej jałmużny na filtry w kominach, której i tak nie wypłaca? Jaka właściwie chryja? Jesteśmy dziesiątą gospodarką na świecie, a zachowujemy się, jakbyśmy byli Etiopią. Liberią. To oni to spowodowali. To oni wbili ludziom do głów: „Wstydź się, że jesteś Polakiem”.

– Nie jesteśmy Białorusią. Tu jest Polska.

– Nie jesteśmy. On żyje. Chyba nawet dostał wodę i kanapkę.

– Przestań chrzanić.

Prokurator pochylił się nad biurkiem.

– Ty naprawdę myślisz, że jesteśmy słabi. Wierzysz w te szkodliwe bzdury wygadywane na nasz temat. Mówisz o kompetencjach, bo w głębi ducha boisz się, że nikt niczego nie umie, że świat to maskarada idiotów. Kiedyś myślałeś, chodzi tylko o ciebie, że tylko ty jesteś przebranym idiotą.

– Kretynem – poprawił go Prezydent. Obracał słowa Prokuratora w żart. Nie wymagało to specjalnego wysiłku. Może gdyby Prokurator miał inną twarz, ale miał taką, jaką miał. Tak brzydką, że aż zabawną.

– To się chyba nazywa syndrom oszusta. Ale teraz zacząłeś przenosić go na otoczenie. Tak to jest, jak traci się wiarę w Boga.

– Wierzę w Boga – zaprotestował Prezydent, ale Prokurator nie zareagował, tylko mówił dalej:

– I twierdzisz, że to ja jestem cykorem. Przychodzisz do mojego gabinetu i bredzisz o kowbojach. Zadbaj o siebie, to po pierwsze, wyśpij się. Bo nawet ja uwierzę w to, że ty jednak jesteś po prostu niemądry.

– Poważna psychoanaliza. Marnujesz się. – Prezydent cmoknął, chociaż wiedział, czuł całym sobą, że Prokurator ma rację. Przestał patrzeć na wyobrażoną szachownicę. To już nie były szachy, to było siłowanie się na rękę.

– I nawet wiem, co teraz odpowiesz. Że lepsze to niż mania wielkości. Nie, panie prezydencie, to nie jest mania wielkości. Bokser, który nokautuje drugiego, podnosząc ręce po zwycięstwie, nie ma manii wielkości. On tylko stwierdza fakt.

– Znokautowany w końcu wstaje. Regeneruje się. A później jest rewanż. I obaj z powrotem stoją w punkcie wyjścia.

– Oni nie wstaną. – Prokurator odciął się szybko i nerwowo, a jego źrenice momentalnie się rozszerzyły, jakby się naćpał.

– Czyli nie chcesz ich znokautować, tylko zabić – podsumował Prezydent, a Prokurator nie odpowiedział. – Nawet jeśli nie wstaną, to na ringu są inni. Przyzwyczaiłeś się do dziwnej myśli, że tu jest Ameryka, system dwupartyjny. Tymczasem ci, których głosami wygraliśmy, umierają. Co roku kilkaset tysięcy ludzi. Ci w naszym wieku, ci od nas młodsi wolą Faszystów. Może już w przyszłych wyborach będziecie musieli zawiązać z nimi koalicję. Popatrz na nich. Porozmawiaj z nimi, tak naprawdę. Rozumieją rzeczy, których my nie rozumiemy.

Gdy skończył, poprosił o papierosa, a Prokurator go poczęstował. Był dziwnie zadowolony. Bardziej, niż powinien, pomyślał Prezydent.

I znowu zapadła cisza. Gęstniała, stawała się czymś materialnym. Zatykała płuca. To może najistotniejszy ze wszystkich dotychczasowych dni mojego życia, pomyślał Prezydent. Całe mnóstwo ludzi zdecyduje o moim przyszłym losie za pomocą niedoskonałego, lecz mimo to wzruszającego rytuału.

Siedzieli i wydmuchiwali dym na siebie nawzajem, udając, że celują nim obok swoich twarzy.

– Kradzież i fałszowanie państwowych dokumentów – rzucił nagle Prokurator.

Prezydent nie zrozumiał.

– Taki będzie zarzut: kradzież i fałszowanie państwowych dokumentów, tak myślę – mówił dalej Prokurator, jakby sam do siebie.

– Jakich dokumentów? Aktu urodzenia tej dziewczynki?

„Mojej córki” – tak chciał powiedzieć, ale się powstrzymał.

– Raportów ABW. Ty rozumiesz istotę tej sprawy? Tu nie chodzi o to, że współżyłeś z nieletnią i ona zaszła w ciążę. Tu chodzi o podsłuchy, rewizje, w końcu o pieniądze, które dostała. O to, co przydarzyło się tej kobiecie, gdy stała się już dorosła. Co to za mieszkanie, w którym dzisiaj mieszka? Na Podgórzu, w kamienicy?

– Kościelne. Tutaj wszystko jest czyste.

Prokurator się żachnął.

– Pamiętasz, jakie miałeś problemy z kobietami na studiach? Możesz nie pamiętać, biorąc pod uwagę, jakie masz teraz powodzenie.

Prezydent nie skomentował, przyjmował ciosy ze spokojem. Wciąż był pewien, że w decydującym momencie wyprowadzi śmiertelną kontrę.

– Po prostu byłeś potwornie upierdliwy i niezbyt lotny. Ludzie strasznie się męczyli, rozmawiając z tobą. Dalej taki jesteś. Po prostu zostałeś prezydentem. Mnóstwo kobiet chciałoby uprawiać seks z prezydentem. Jakimkolwiek.

– Jeszcze raz: co ty wiesz o seksie, w którym biorą udział kobiety? – Prezydent zagrał nisko i chyba nieskutecznie. Prokuratora najmniej poruszały przytyki do jego prawdziwej orientacji.

Być może ludzie męczyli się, rozmawiając z nim, ale to on męczył się najbardziej. To on ciągnął Prokuratora za sobą jak wór beztreściwego balastu, dopóki Car nie wyświadczył mu tej przysługi i ich nie rozszczepił, aby wreszcie mogli się nienawidzić szczerze i otwarcie.

Prezydent wstał z krzesła, bo jego ciało nagle krzyknęło o jakikolwiek ruch. Być z powrotem nad morzem, w tym samym miejscu, w którym był o czwartej nad ranem – oddałby za to całe lata życia, być może część ciała. Dzisiejszą wygraną – tutaj akurat się zawahał.

– Pewnie wygram te wybory, ale być może będę musiał się podać do dymisji – powiedział nagle, ku własnemu zaskoczeniu. Nawet nie zauważył, kiedy to pomyślał.

– Uspokój się. Daleko ci do Nixona – zaśmiał się Prokurator.

– Przepraszam cię, ale muszę kończyć. – Spojrzał na zegarek.

Prokurator nagle zesztywniał, otrzeźwiał, jakby poczuł się obrażony.

– Jest jeszcze coś. Siadaj.

– Nie mam już czasu. – Prezydent wiedział, że to najlepszy moment, aby wyjść. Nawet jeśli pojedynek był nierozstrzygnięty.

– Nie, siadaj. Jest coś poważniejszego.

– Poważniejszego?

– Tak, tak, poważniejszego. I też związanego z twoim kutasem.

Przez chwilę miał ochotę go uderzyć. Oczywiście tego nie zrobił. Ale nie usiadł, bo był Prezydentem i Prokurator Generalny nie mógł wydać mu żadnego polecenia.

– Przepraszam cię za język, ale takie są fakty.

Czekał, co powie dalej.

– Twoja kochanka w Brukseli.

Przez parę sekund nie rozumiał. Gdy wreszcie dotarło do niego, co usłyszał, starał się unieruchomić twarz, ale było już za późno.

– Tylko nie mów, że nie było żadnej kochanki. – Prokurator uśmiechnął się kwaśno i okrutnie.

– Ty mnie teraz przesłuchujesz?

– Panie Prezydencie, w życiu.

Potrzeba, aby go uderzyć, aby zrobić mu to samo, co Sebastian zrobił temu facetowi z korporacji na treningu, była obezwładniająca. Prezydent wziął głęboki wdech, wraz z wydechem przełknął agresję. To umiał akurat bardzo dobrze.

– To nie rób sobie ze mnie, kurwa, jaj.

Papierosy, znowu. Miał dość papierosów. Chciał wyjść. Musiał wyjść. Muszę porozmawiać z córką.

– Łucja Tarnowska.

Wypalona na czarny popiół połowa jego ciała znowu się zatliła. Zawsze jest coś, co jeszcze może pęknąć, i zawsze jest coś, co jeszcze może spłonąć.

– Będzie miała potworne problemy.

Zawsze jest coś, co może przestać istnieć.

– Będzie miała problemy, a ty oberwiesz rykoszetem. Oberwiesz tak, że urwie ci głowę – ciągnął Prokurator.

– Już ci mówiłem, może będę musiał się podać do dymisji.

– Dymisja i dymisja, a ty w kółko o dymisjach. Człowieku, ty będziesz marzył o dymisji. Będziesz się o nią modlił u tego swojego dziadka księdza. Będziesz leżał krzyżem przed ołtarzem i płakał i błagał Boga o dymisję.

Znów zapalił. Prokurator ponownie rozpylił duszący aerozol, ale teraz wstał, wpuszczał zapach w rogi sufitu, w ściany, jakby je święcił. Prezydentowi zachciało się wymiotować, ale po chwili nie czuł już tego zapachu. Nie czuł nic.

– Urwie mi głowę. Ciekawe masz fantazje.

– Można przetrwać jeden nokautujący cios, ale nie dwa.

– Wiesz o sporcie tyle samo, ile o seksie z kobietami. Wymień metafory.

– Wykorzystywała tę waszą znajomość. Bardzo sprytnie. Powoływała się na ciebie, podpisując różne dokumenty. Myślę, że jeśli chodzi o mojego własnego kutasa, dokonuję jednak mądrzejszych wyborów.

– Przestań być obrzydliwy.

– Nie jestem obrzydliwy. Wulgaryzmy to nie grzech. Kłamstwo i przemoc to grzech. Przestępstwa rosną na grzechu, ale nie są tym samym. Posłuchaj. Łucja Tarnowska powoływała się na waszą znajomość. Niektórym opisywała ją jako przyjaźń, innym sugerowała to, co naprawdę było między wami. Dostawała pieniądze, mnóstwo pieniędzy. Przepuszczała pieniądze przez swoje NGO-sy.

Prezydenta wypełniało coś, czego nie umiał określić. Nowa emocja, która mogła go nawet zabić. Tak jakby wszystkie żyły, tętnice, węzły, wszystkie tunele w jego ciele wypełniał ciepły, wiążący się w sekundę beton. Prezydent bał się tego, czym teraz się stawał. Próbował od tego uciec, jakkolwiek. Próbował skupić się na logice.

– Dziesiątki ludzi dookoła Cara robi to samo. Obaj wiemy, na czym to polega. Jego władza polega na wydawaniu licencji na bogacenie się. Robi to, co Putin, tylko na mniejszą skalę. Nazywajmy rzeczy po imieniu. To, co ona robiła, może jest przestępstwem, ale dla was na pewno nie jest grzechem.

Prokurator sprawiał wrażenie zaciekawionego. Prezydent przypomniał sobie sprawę, o której kiedyś było głośno w Krakowie, na strzeżonym osiedlu jeden kibol odciął drugiemu twarz maczetą. Po prostu odrąbał mu przód czaszki. Coś takiego mogłoby się przydarzyć Prokuratorowi. Dosłowna strata twarzy.

– Dostała od was koncesję, więc nie rób ze mnie durnia. Nie obrażaj mnie. – Teraz to Prezydent warczał i pochylał się nad biurkiem.

– Od nas, jeśli już – poprawił go Prokurator.

– Ja nie jestem członkiem partii.

– Wiesz, co mówił Car o zdawaniu legitymacji.

– Daliście jej koncesję. Wy. Nie dlatego, że się znaliśmy, ja i ona. Być może zrobiła coś jeszcze, o czym nie wiedziałem. Na pewno miała swoje ambicje. Tylko teraz wycofaliście tę koncesję. Wszystko jasne. Przecież na tym polega cała twoja genialna idea, twój pomysł na rewolucję. Sprawmy, aby prawo działało wstecz.

– Nie jestem rewolucjonistą – obruszył się Prokurator. Znowu sprawiał wrażenie obrażonego.

– Jakkolwiek się tam nazywasz, albo nie nazywasz. – Prezydent zgasił papierosa i znowu wstał. Otrzepał marynarkę i spodnie z niewidocznego pyłu. Przesiąkł tymi potwornymi zapachami, jakby wykąpał się w skoncentrowanym chemicznym aromacie, a następnie w czystej nikotynie.

Był pełen czegoś, czego nie umiał nawet nazwać.

– Posłuchaj mnie uważnie. Mówię ci to jak przyjacielowi. Ona pójdzie do więzienia. Niedługo. Zrobimy to tutaj. Ona teraz jest w Polsce. – Prokurator znowu celował w niego palcem. Powinien wyłamać mu ten palec, wyrwać i wetknąć w dupę.

– Pójdzie do więzienia na bardzo długo – ciągnął Prokurator. Próbował zatrzymać Prezydenta, tak by został jeszcze chwilę. Skurwysyn, chciał decydującego zwycięstwa.

– Chyba że? – Prezydent dał się zatrzymać.

– Nie wiem, czy jest tu jakieś „chyba że”.

– Czy jest to konieczne?

– Nasz zatrzymany, pan reporter, pan bez zarzutów, też to wie. I też to ma w swoich teczkach. Zapewne chciał to sprzedać. To są dziesiątki milionów złotych z Funduszu Odbudowy Zaufania.

– Nikt mi o tym nie powiedział.

– Ja ci to mówię.

Urwać mu palec. Wszystkie palce. Robić mu krzywdę, która naprawdę go zaboli. Robić krzywdę jego dzieciom.

– Daliście jej te dziesiątki milionów. Tak jak dajecie każdemu, tworząc procedury i dokumentacje, z których wynika, że obdarowany wyciągnął je sam. Trzymacie go na tej bombie, żeby nigdy wam nie podpadł. Prezent, którego nie można zwrócić. Nie ona pierwsza i nie ostatnia.

– Dać to ja mogę panu jeszcze jednego papierosa, panie prezydencie.

Otworzył szufladę. W środku leżały całe zafoliowane kartony cienkich davidoffów, a na kartonach zapasowy telefon, który ich nagrywał.

To, co go wypełniało, Prezydent wyobrażał sobie teraz jak smołę, taką, jaką zatyka się dziury w asfalcie.

Prokurator wyjął z kieszeni marynarki trzeci telefon i wyciągnął go w stronę Prezydenta. Na wyświetlaczu widniało zdjęcie auta – pięknego oliwkowego porsche cayenne. Prezydent nie mógł sam prowadzić samochodu. Bardzo za tym tęsknił.

– Tym jeździ teraz. Trzy miesiące temu miała taki sam, tylko czerwony, ale go skasowała. Niegodne, nie sądzisz?

Nie odpowiedział. To oczywiste, że to oni kupili jej ten samochód. Łucja lubiła jeździć szybko, dynamicznie.

Kiedyś poprosił ją, aby dała mu poprowadzić. Nie pamiętał marki. Zawsze miała dobre samochody. Rozpędził auto na prostej drodze, nocą. Jedną dłoń miał na kierownicy, drugą między jej nogami.

Czuł wtedy, że żyje. Czuł, że bije mu serce, przez ciało płynie krew, tlen wpada mu do nosa.

Prokurator stał nad nim, wyższy o kilka głów. W geście triumfu unosił ręce w rękawicach bokserskich. Prezydent zamknął oczy, by tego nie widzieć – ale zobaczył to jeszcze wyraźniej. Uniósł powieki i znów spojrzał na Prokuratora, siedzącego za cudzym, a tak naprawdę swoim biurkiem. Prokurator tak długo czekał na ten moment, że zdołał nabrać godności, jaką daje bezruch.

– Więc mówisz, że oni są zawodowcami. Tacy jak ten, którego zatrzymaliśmy. Ci, których nazywamy hienami – powiedział Prezydent.

– Ci, którzy rządzili tu przez ostatnie dwadzieścia parę lat.

– Może i tak. Ale pamiętaj o jednym: oni kłamią. To właśnie robią hieny. Kłamią.

Prokurator milczał.

– To, co masz za ich skuteczność, to fabrykowanie kłamstw. Naginanie rzeczywistości. Tworzenie pajęczyn, szarad. I ty robisz to samo. Jesteś taki jak oni.

Prokurator dalej nie odpowiadał.

– Mówisz o swoich dwóch grzechach. I to jest właśnie jeden z nich: kłamstwo.

– Do czego właściwie zmierzasz?

– Chcę powiedzieć tyle, że gdy kłamca wyzna w końcu prawdę, to i tak dalej kłamie.

Prokurator rozłożył ręce.

– Jeśli z grzechu nie można się obmyć, ty też nie obmyjesz się ze swoich.

– Tak to jest, jak traci się wiarę w Boga. – Prezydent uśmiechnął się blado i sztucznie, po czym wyszedł, zostawiając tam Prokuratora na zawsze, bo Prokurator, siedząc w tym gabinecie, siedząc w każdym z gabinetów, niemal bez przerwy był w piekle. Uciekał z niego tylko dzięki przepustkom do estońskich, rumuńskich albo londyńskich piwnic, w których zapominał, kim jest.

Sebastian stał na końcu korytarza. Machnął ręką, przyjacielsko i szczerze, a Prezydent po raz pierwszy w życiu popatrzył na Sebastiana z wątpliwością, bo teraz wątpił we wszystko, i to też było przerażające, i to też go wypełniało, ta wątpliwość, może ona też była składnikiem tej smoły, może nawet najważniejszym.

11.00. Reporter

Cela wydawała mu się w miarę cywilizowana, ale co on mógł wiedzieć o celach? Czasami je zwiedzał, gdy pisał reportaże o więźniach. Tylko czy można się czegokolwiek dowiedzieć, zwiedzając? Jeden gość, który spędził pięć lat na tak zwanej ence, nazwał celę „magicznym, zaczarowanym pomieszczeniem”. Twierdził, że po zamknięciu drzwi od zewnątrz zupełnie zmienia rozmiar, kształt, zapach.

Reporter starał się skupić na konkretach. Łóżko miało czystą pościel, a kibel klapę. Nie śmierdziało. Był sam. Po pierwszej godzinie dali mu bułkę z serem zawiniętą w folię i małą butelkę wody. Honorowo byłoby nie wypić ani nie zjeść, ale Reporter zjadł i wypił.

Bolała go głowa, ściskały ją czyjeś niewidoczne potężne dłonie, miał wrażenie, że jego czaszka zaczynała pękać. Błagał strażników o coś przeciwbólowego, cokolwiek, ibuprom, jebaną aspirynę. W końcu jesteście ludźmi, mówił do nich; w końcu wszyscy jesteśmy ludźmi. Więc pół godziny po tym, jak dostał wodę i kanapkę, przyniesiono mu ketonal i kolejną butelkę wody. Nie, to nie była Białoruś. Powtarzał to od lat, od momentu, gdy wygrali wybory. Mówił to swoim wszystkim swoim kolegom. Nie panikujcie. Przestańcie tak skamleć. Zachowajmy twarz. To nie jest Rosja. To nie jest Białoruś.

I może również dlatego do nich poszedł. Bo miał dość kłamstw, skamlenia, tępego pohukiwania alkoholików po wylewach, bydlaków jeszcze gorszych od niego, którym wciąż wydawało się, że są Salomonami.

Miał dość histerii, ale to on teraz siedział w areszcie śledczym za próbę opublikowania artykułu.

Może jednak się pomylił.

Bułka z serem, woda, ketonal, czysty sracz – to jednak za mało, by dalej twierdzić, że to tylko skamlenie.

Tym bardziej że zabrali mu wszystko – komputer, torbę z dokumentami, nawet papierosy. Kurwy, mogli chociaż nie zabierać mu papierosów. Poświęcił papierosom tyle uwagi i czasu. Wiedział, że nigdy nie odzyska tych rzeczy. Próbował się z tym pogodzić. Szło mu średnio.

Szacował w głowie możliwości, chociaż nigdy nie był w tym dobry. Robił kwadratowy oddech. Łysy facet w ciuchach z Decathlonu siedział naprzeciwko niego i uspokajająco patrzył mu w oczy. Mogło być gorzej, dużo gorzej. Ale co tak naprawdę może dać ci takie myślenie?

Tabloid – za to wyklinał się w myślach. Przeszarżował. Tabloid był jadowitym, wściekłym zwierzęciem. Był lichwiarzem, właścicielem lombardu. Wyczuwał desperację jak rekin krew, błyskał w stronę ofiar czymś, co z oddali wyglądało jak nadzieja. Ale to nie była nadzieja, to była tania chińska latarka, którą Tabloid trzymał w szpetnej gębie pełnej kłów. Tymi kłami w tureckich licówkach odgryzał głowy ludziom i nie-ludziom.

Były momenty, w których w ciele Reportera wydzielał się jakiś dziwny środek, produkowana przez mózg niby-kokaina. Ta niby-kokaina kazała mu wierzyć, że jest na górze, że trzyma kierownicę, że siedzi wierzchem na koniu galopującym ku chwale i trzyma go mocno za uzdę. Ta niby-kokaina rozwaliła mu życie, i wciąż je rozwalała. Nie był graczem, nie trzymał żadnej kierownicy ani uzdy. Był Małym Dżonem, tkwił na pieńku przed spaloną chatą przebity zaostrzonym kijem.

Bolało tylko wtedy, gdy się śmiał.

– Ktoś do ciebie – odezwał się strażnik i kazał mu wstać.

Reporter wyciągnął dłonie, aby strażnik go skuł.

– To nie film amerykański – burknął strażnik i gdy Reporter wyszedł na korytarz, pchnął go do przodu.

– Bądź ciekaw – powiedział łysy facet w ciuchach z Decathlonu. – Skup się na tej ciekawości. Zawsze bądź ciekaw.

Zamiast do sali widzeń zaprowadzono go do osobnego pokoju, pomalowanego na biało i umeblowanego generycznymi meblami z jasnej sklejki. Dziennik siedział na krześle i palił. Trudno było powiedzieć, w jakim jest stanie – niewyspany, wściekły, zbulwersowany, wszystko naraz. Obok niego siedział siwy, dystyngowany, lekko otyły mężczyzna, którego Reporter na początku nie rozpoznał. Półdługie włosy zaczesane do tyłu układały się w miękkie fale.

Mężczyzna miał dwurzędową marynarkę z wpiętym w klapę małym znaczkiem z białego złota.

– Dzień dobry panu – przywitał się, wyciągając rękę. Na palcu serdecznym nosił sygnet z tym samym znaczkiem co w klapie. Wysuwając dłoń, ułożył ją tak, jakby podawał ten sygnet do pocałowania.

Reporter teraz go rozpoznał. Mężczyzna był Adwokatem, tym Adwokatem.

– Skurwysyny – powiedział Dziennik, nawet na niego nie patrząc.

Strażnik posłał Dziennikowi pełne wyrzutu spojrzenie.

– Nie, nie wy. – Dziennik machnął ręką. – Wy tylko wykonujecie swoją pracę.

Strażnik nie zareagował. Pchnął Reportera w stronę krzesła.

– Możemy zostać na chwilę sami? – zapytał Dziennik. Strażnik wyszedł, grzecznie i bez słowa. To wciąż było za mało, aby Reporter mógł szczerze odpowiedzieć sobie na pytanie, czego właściwie potrzebuje.

– Kopę lat – rzucił, ale Dziennik nie był w nastroju do żartów. Chyba nigdy nie był.

Dziennik był kiedyś jego przyjacielem. Przychodził do niego do domu w tym odległym życiu, w którym Reporter, Ksawery i Natasza byli rodziną. Ksawery uwielbiał się wygłupiać i popisywać. Siedzieli przy stole, pili wino za winem, dyskutowali żarliwie o tych niby najważniejszych, a tak naprawdę gówno wartych sprawach, tymczasem Ksawery, cztero-, pięcio-, sześcioletni, przebierał się za mumie, piratów i potwory, wykorzystując całe zapasy papieru toaletowego albo niszcząc swoje własne ubrania, malując je farbami, ucinając nogawki. Patrzyli na to z Nataszą i eksplodowali śmiechem, bo Ksawery pokazywał im, ile naprawdę warte są przedmioty. Tylko Dziennik pozostawał poważny. Miał kwaśną minę, jakby to on kupił Ksaweremu te bluzy i spodenki. Może rzeczywiście tak uważał. A Ksawery mówił później o Dzienniku:

– Ten wujek, co nie lubi żartów.

Reporter mógł mu wtedy powiedzieć: „To nie wujek, to po prostu taki pan”.

– Wie pan, to, co pana spotkało, jest ze wszech miar bezprawne – zaczął Adwokat. Miał głos o barwie świeżo nawoskowanego stołu.

– Nie mnie to oceniać – odparł Reporter.

Adwokat był dyżurnym adwokatem Elity. Był potwornie drogi, ale reagował natychmiast, na każde wezwanie. Czuł się częścią Elity, był z nią organicznie spojony, mentalnie i personalnie. Bycie na jej usługach miał za jeden ze swoich punktów honoru. Drugim było zmienianie co dwa lata S-Klasy na nowszą.

Dawno temu, gdy Reporter jeszcze pracował w „Krajowej” i nie znał Nadii, miał pomysł na cykl wywiadów albo podcast pod tytułem Jakim cudem wciąż nie siedzisz? Traktowano to jako kolejny żart, ale Reporter mówił śmiertelnie serio. Lista ludzi, którym mógł zadać to pytanie – ludzi po obu stronach barykady – była bardzo długa. Zresztą ci ludzie nie uznawali żadnych barykad, przynależność plemienną traktowali w kategoriach biznesowo-wizerunkowych. Poseł przedsiębiorca, który oszukał dziesiątki tysięcy ludzi na piramidę finansową, gdy zdecydował się stokenizować swoją fabrykę piwa i wódki. Restaurator, który śmiał się z miasta Warszawa w biały dzień, mając dług za wynajem lokali podchodzący pod sto milionów złotych. Minister transportu, jeden z zaufanych Fantastycznego, który ustawił przetarg na autostradę Poznań – Wrocław. Młodszy brat prezesa partii Faszystów, który wyłudził ponad sto milionów VAT-u. Czyściciel kamienic i celebryci, którzy kupili od niego apartamenty na Mokotowskiej po sześć tysięcy za metr kwadratowy. Reporter chciał ich wszystkich zaprosić do programu i całkiem serio zapytać: „Dlaczego ludzie w Polsce lądują w pierdlu, bo nie zapłacili alimentów, bo wkręcili kogoś w lewy kredyt, bo handlowali jakąś śmieszną amfetaminą, a wy, koledzy, przychodzicie do NTV i opowiadacie z oburzeniem, że w Polsce nie ma demokracji?”.

Nie, nie było sensu robić tego programu, bo odpowiedź na pytanie, dlaczego oni wszyscy są i będą na wolności, dopóki nie ukatrupią ich nowotwory i wieńcówki, składała się w swojej najkrótszej wersji z dwóch wyrazów: imienia i nazwiska Adwokata.

– Artykuł o twoim zatrzymaniu jest już na głównej stronie – odezwał się Dziennik. – Wciąż badamy, czy możemy podać powody.

– Nie możecie – odpowiedział Reporter, głośno i dosadnie.

Dziennik w końcu na niego spojrzał, zdziwiony.

– Spalicie mój materiał – wytłumaczył.

Dziennik dalej na niego patrzył. Jakby czekał, aż on się domyśli. I Reporter się domyślił, dość szybko.

– Ominiecie karę za złamanie ciszy wyborczej. Bo o ukrytym dziecku prezydenta napiszecie pokątnie, przy okazji mojego zatrzymania.

Dziennik delikatnie nachylił się w jego stronę. Adwokat udawał, że nie zwraca na nich uwagi – lustrował swoje paznokcie w świetle wiszącej pod sufitem jarzeniówki.

– Mam dla ciebie propozycję. Tak dobrą, że aż szkoda jej na ciebie.

Reporter gestem poprosił Dziennika o papierosa i ogień. Gdy zaciągnął się po raz pierwszy, zamknął oczy. Tak, papierosy nigdy nie przestaną być pyszne.

– Wyciągniemy cię stąd i zrobimy z ciebie bojownika. Agenta, który na własną rękę wszedł do gniazda węży.

– Nikt tego nie kupi.

– Nie takie rzeczy ludzie kupowali.

– Może, ale akurat tego nikt nie kupi.

– Zrobimy to dobrze. Okej, nie będziesz Kuroniem, ale będziesz facetem, który się postawił i którego złamano.

– Którego kto złamał?

– Oni oczywiście, bo to oni podsunęli nam farmazon o gwałcie, a my w niego uwierzyliśmy.

– Farmazon o gwałcie. – Reporter zmrużył oczy.

– W końcu sama poszła do pracy w Portalu, a czym jest Portal? PR-owym działem Prokuratora Generalnego, prawda? – Dziennik z satysfakcją rozłożył ręce.

Reporterowi przyszło na myśl, że może połączyć kwadratowy oddech z paleniem. To dopiero może być uspokajające! Łysy w ciuchach z Decathlonu na pewno pochwaliłby go za inwencję.

– Zostanę przywrócony do pracy?

Dziennik nie odpowiedział. Przytrzymywany w płucach dym kłuł setkami małych igieł, ale Reporter trzymał go długo, dopóki nie zaczął kaszleć. Gdy skończył, powtórzył pytanie:

– Będę przywrócony do pracy?

– N-nie wiem. – Dziennik się dziwnie zaciął, chciał powiedzieć coś innego, ale potknął się o jakieś zdanie, zatrzymane w gardle w ostatniej chwili. Reportera zdziwiło, że stracił rezon w tak oczywistej sprawie.

– Nie wiesz. Żałośni jesteście. Ten stary ubecki konfident, który robi u was korektę, dalej jest na umowie zlecenie na żonę, a ty nie będziesz chciał przywrócić mnie do roboty. Po, jak twierdzisz, pełnej rehabilitacji.

Tak naprawdę nie chciał przywrócenia do pracy. Nie wiedział nawet, czy chce wyjść z tej celi. Chciał tylko, aby Dziennik zacinał się dalej. Zacinanie się Dziennika brzmiało jak Tosca.

– Pokaż mi ten artykuł. – Wyciągnął rękę.

– Nie mamy telefonów. Musieliśmy je zostawić… – zaczął Dziennik, ale Adwokat bez słowa wyciągnął komórkę.

Reporter przypomniał sobie, gdzie był jeszcze parę godzin temu. Okolice Ostrołęki, ciemne pole, to wszechogarniające polskie nigdzie. Zadał sobie pytanie: czy teraz jestem w jeszcze większej dupie niż wtedy, jeszcze bardziej nigdzie, czy też sytuacja, pomimo pozornej widowiskowości, pozostaje tak naprawdę niezmienna?

Nie umiał sobie na to odpowiedzieć.

48-letni dziennikarz został zwolniony z „Gazety Krajowej” w związku z podejrzeniami o nadużycia seksualne w stosunku do Nadii K., pracownicy „Gazety”, uczestniczki prowadzonych przez niego kursów Prawdziwy Reporter. Po zwolnieniu z „Gazety” podjął nieoficjalną współpracę z think-tankiem Lex Priori, bezpośrednio powiązanym z partią Prawda i Równość. „Ten człowiek jest moralnie skończony, nie dość, że jest drapieżnikiem seksualnym, to jeszcze faszystowskim kolaborantem”, skomentowała sprawę Anna Żarny, posłanka partii Lewica Polska, onegdaj bliska współpracownica _____ w redakcji „Gazety”.

Reporter nie wiedział, czy to, co czuje, to gorączka, czy furia.

– Faszystowski kolaborant. Jesteście jebnięci. Lejecie benzynę na ognisko. Dlatego to wszystko pójdzie w diabły. Bo ten drugi to zawsze kolaborant. Bo ci, którzy rządzą, to zawsze junta dla połowy… – zaczął, ale Dziennik od razu mu przerwał.

– Jak będę chciał takich pięknych analiz, to sobie odpalę YouTube’a. To wszystko prawda – westchnął.

– Farmazon, powiedziałeś przed chwilą – podniósł głos Reporter.

– Nie udawaj dziecka, bo nigdzie nie dojdziemy. – Dziennik znowu rozłożył ręce, musiał ostatnio polubić ten gest.

Adwokat ukradkiem przetarł telefon rękawem marynarki.

– Czyli zrobisz z Nadii kogo? Ich człowieka?

– Jest jakaś tam transza ugody do wypłacenia. Zrobimy korektę inflacyjną. A jeśli nie będzie chciała, to nas pozwie. Tylko wtedy nic nie dostanie. – Dziennik popatrzył na Adwokata, a ten ledwo zauważalnie kiwnął głową.

Reporter pokazał gestem, że chce jeszcze papierosa, a potem zawołał strażnika i poprosił go o więcej wody. Nie był bydlakiem, był gamoniem. Strażnik dość szybko wrócił z małą butelką. Reporter opróżnił ją na raz. Dziennik się rozkręcił, odpalił swoją ulubioną retorykę, wziętą z jakiegoś amerykańskiego filmu o gangsterach.

– Ja jestem w tym momencie człowiekiem o niespotykanym w historii dobrym sercu, dobrej woli. Jestem chodzącym wybaczeniem. Popatrz na mnie. Popatrz, kurwa. Patrz. – Dotknął palcem swojego serca. – Stąd wylatuje snop światła, omiata blaskiem całe to pomieszczenie. To nie żarówki, to moje serce. Tak właśnie wygląda chrześcijaństwo.

Ktoś mógłby pomyśleć, że Dziennik jest naćpany, ale po prostu jego mózg wydzielał lepszej jakości niby-kokainę niż mózg Reportera.

Reporter nie miał już siły nawet na żarty. Zrozumiał, że od siedzenia z nimi tutaj woli być sam w celi. Wiedział, że prędzej czy później z niej wyjdzie. Jutro, pojutrze, za dziesięć dni, za miesiąc. W końcu wszystko prędzej czy później się kończy. Nie miał innego wyjścia, niż brnąć z tym wszystkim do brzegu.

– Co w zamian? – zapytał Dziennika.

– Pogodzisz się z tym, że zrobiliśmy tę sprawę razem.

– Razem. Ty i ja. Razem zdobyliśmy te dokumenty.

– Tak, i będziemy razem podpisani, bo ty podasz mi swoje najważniejsze źródło, a ja przeprowadzę wywiad z tym źródłem.

– A jeśli nie?

– Jeśli nie, to będą pana tu dalej trzymać – wtrącił się nagle Adwokat.

Reporter zamknął oczy i gdy to zrobił, uświadomił sobie, że cuchnie. Od trzech dni miał na sobie ten sam podkoszulek. Przecież nie miał nikogo, kto mógłby przywieźć mu tutaj czyste ciuchy, szczoteczkę do zębów.

– Nie mogą. Jestem niekarany, muszę odpowiadać z wolnej stopy.

Adwokat się zaśmiał.

– Sprawą steruje ręcznie pan prokurator generalny.

– Nie jesteśmy Białorusią.

Reporter powiedział to jako dowcip. Chciał rozbawić samego siebie. Nie wyszło mu, ale mimowolnie rozbawił Adwokata, który parsknął śmiechem tak gwałtownie, że aż się zawstydził.

– Popatrz na niego. Po prostu popatrz. – Dziennik pokręcił głową. – Ludzie to naprawdę fascynująca sprawa.

Przychodziły do niego słowa, martwe jak przebite balony. Znowu te głupie słowa z młodości. Honor, jaki honor?, poprawiał się od razu w myślach. Godność, jaka godność?

– Nawet jeśli mnie stąd wyciągniecie, oni nie oddadzą wam moich materiałów.

– Jeszcze raz, bo może nie zrozumiałeś: właśnie dlatego podasz źródło, a my porozmawiamy ze źródłem. – Dziennik się niecierpliwił. Jego stopa rytmicznie uderzała w podłogę w deathmetalowym tempie. Reporter miał ochotę unieruchomić tę nogę, złapać go za kolano.

– Źródło to jedno, materiały to drugie.

– Człowieku, błagam, nie udawaj kogoś, kim nie jesteś. Nagle jakieś kartki, wydruki, pieczątki to dla ciebie relikwie. Pisałeś całe książki bez weryfikacji czegokolwiek, żadnego dokumentu. Wymyślałeś całe rozdziały, uczyłeś ludzi, że tak się robi.

– Kapuściński tak robił, Wańkowicz tak robił. – Teraz Reporter rozłożył ręce. Resztka godności, jakakolwiek mała godność.

– Przestań pierdolić, Westerplatte było naprawdę, Selasje był cesarzem Etiopii, ty byś powsadzał tam różowe kurwy w statkach kosmicznych, żeby tylko lepiej się czytało.

– Nikt nigdy mnie za to nie skrytykował.

– Nikt nigdy cię nie skrytykował, ponieważ kiedyś ci ufano.

– No popatrz. – Reporter nagle szczerze się zdziwił. Ufano? Mu? Żeby dowcip był zabawny, musi mieć w sobie minimum realizmu, pomyślał.

Rozejrzał się po ścianach pokoju, jakby gdzieś na tym pomalowanym karton-gipsie ukryto odpowiedź, sugestię, scenariusz, którego nie potrafił sobie wyobrazić.

– Tu chodzi o Dziewczynkę. Chcę ją chronić – powiedział im po chwili. Mówiąc słowo „dziewczynka”, dziwnie cmoknął językiem. To było okropne słowo w ustach mężczyzny.

– Podobno z nią nie rozmawiałeś. – Dziennik podniósł się na krześle. – Tak mówiłeś w redakcji. Kłamałeś?

Reporter milczał. Przynajmniej jeszcze umiał ich zdezorientować. Chociaż na chwilę.

– Przestań licytować – Dziennik mówił coraz głośniej. – Przestań.

– To mój materiał. Moja odpowiedzialność. Chcę chronić Dziewczynkę – powtórzył.

– Zgadzam się z panem redaktorem – odezwał się Adwokat. – Pan, niestety, nie jest w pozycji negocjacyjnej. To oferta typu wóz albo przewóz.

– Panie mecenasie, ja nawet nie wiem, jak wygląda pozycja negocjacyjna. – Reporter zaczynał być rozbawiony.

Tylko wtedy, gdy się śmieję.

– Pan chyba nie wie, jakie panu chcą postawić zarzuty. To jest kradzież i falsyfikowanie dokumentów państwowych. – Adwokat całkiem sprawnie odgrywał przejętego. Może rzeczywiście był czymś przejęty, miał jakąś sprawę, gdzieś się spieszył.

– To maksymalnie dwa lata. Jestem niekarany. – Odpowiadając, Reporter patrzył Dziennikowi w oczy. Ten wytrzymywał spojrzenie. Lekko nachylił się do Reportera. Zaczął mówić, trochę ciszej niż przedtem:

– Ja jestem Kotańskim. Ochojską. Ja ratuję ci życie, strasznie brudząc sobie ręce. Fajnie by było usłyszeć raz jeden „dziękuję”. Znasz to słowo? Powiedziałeś je kiedyś do kogoś innego niż do kelnerki w knajpie?

Nagłe wspomnienie, znienacka, jak cios pięścią na ciemnej ulicy. Liceum, druga albo trzecia klasa. Na zajęciach przygotowawczych do olimpiady z polskiego dostali za zadanie napisać reportaż. Uczyli ich o Wańkowiczu, Hannie Krall. Nałkowska, Medaliony. Reportera fascynowała książka S-kadra Toma Wolfe’a, reportaż o amerykańskich pilotach, przeczytał ją kilka razy z rzędu, nie umiał przestać jej czytać. Amfetamina była wtedy żółta i po pięć złotych za centa. W ogóle nie dało się jej wciągać, musiał ją rozpuszczać w herbacie. Sprzedawali ją w akademiku politechniki. Ćpał i czytał, czytał i ćpał. Zrozumiał, że też chce pisać. Natykać się na historie, bo najbardziej niesamowite historie czają się obok, nigdy nie wymyśli się tak dobrej historii, jaką może powiedzieć ci drugi człowiek, cieć w akademiku, dziewczyna kolegi, ktokolwiek. Bo życie to potworny burdel i to właśnie jest piękne – że te malutkie pojebane drobinki, z których sklecono wszystko, co istnieje, cały czas zderzają się na nowe, nieprzewidywalne sposoby. Trzeba więc brać historie i podawać je dalej, nadawać im kształty ze zdań, starać się, walczyć o to, aby każde z tych zdań mówiło prawdę, nie tę obiektywną, ale prawdę ducha, prawdę czasu, prawdę flaków.

Reporter zrozumiał jedną obiektywną prawdę o pisaniu, zrozumiał, że nie jest celem samym w sobie, ale niewidzialnym kablem między jednym światem a drugim, między drugim światem a trzecim i tak dalej, w nieskończoność. Każdy człowiek jest osobnym kosmosem, który nigdy do końca nie zrozumie tego drugiego kosmosu. Z jednej strony to najbardziej wyruchany banał, z drugiej – na dobrą sprawę nic nie jest niebanalne.

Reporter napisał reportaż o koledze z osiedla, który w wieku kilkunastu lat był ogólnopolskim mistrzem szachowym, ale pewnego dnia wziął trzy opakowania nitrazolamu i trwale zasnął. Napisał o tym, że jego kolega nigdy nie powiedział nikomu, że jest gejem. Napisał o liście pożegnalnym, który tamten podrzucił mu do plecaka, gdy siedzieli na ławce przed blokiem. Do dziś nie wie, dlaczego akurat jemu. Może z jakiegoś powodu mu ufał. Może Reporter powiedział temu koledze coś o pisaniu. Może kolega przewidział, co się stanie, w końcu przewidywał wiele ruchów do przodu – dlatego w każdej możliwej kombinacji widział dla siebie mata. Może przewidział też, że on, przyszły Reporter, o tym napisze. I że pogrążona w żałobie rodzina wyrzuci Reportera z domu, gdy spróbuje pokazać im ten list. Że Reporter napisze o jego matce, która na pogrzebie modliła się o to, aby dobry Bóg w niebie wybaczył zmarłemu jego obrzydliwą chorobę. Że Reporter będzie pisał kierowany pragnieniem, aby inni poczuli to, co czuł on. Niezrozumienie i żal, i gniew, i zdziwienie, i chęć złapania ich wszystkich za głowy, i uderzania tymi głowami o inne głowy, z całych sił, aż popękają czaszki, a do środka dostanie się wiatr, który to i owo tam przestawi, przewieje, przemebluje, wyczyści. Być może kolega przewidział nawet to, że nauczyciel oskarży go publicznie o plagiat, postawi jedynkę i usunie go z grupy olimpijczyków.

– Nie ma szans, żebyś ty to napisał. – Właśnie to usłyszał, dokładnie to.

Od tamtej pory słyszał to ciągle, od wszystkich. Było w nim coś, co innym kazało od razu go skreślać. Musiał gryźć i drapać, atakować, musiał ich zmuszać, każdego z osobna, aby zrozumieli, że to on to napisał. Nikt inny, tylko on.

Każdy robi złe rzeczy. Niektórzy robią ich trochę więcej – pewnie dlatego, że są wpychani w role „złych” i czują obowiązek odgrywania tej roli. Tak naprawdę nie mają na to wpływu. Są zmuszani. Przekreślani. On też robił złe rzeczy. I też go wepchnięto. Też go zmuszono.

Zło wkrada się do ciała, które jest zmęczone, wyczerpane. Które próbuje się zregenerować, leżąc nieruchomo, bo przecież nie można ciągle gryźć i drapać. Nikt nie ma na to siły.

Był przeklęty, jak każdy. A mimo to tyle zrobił, więcej niż ktokolwiek, kogo znał. Tyle napisał. Kurwa mać, to jest właśnie honor i godność.

Tamten reportaż opublikowała „Krajowa” rok później. Reporter wygrał ogólnopolski konkurs. Ojciec kolegi zaczepił go pod blokiem i uderzył w zęby, pozbawiając lewej górnej czwórki. Reporter nie ma jej do dzisiaj, i do dzisiaj się nie uśmiecha, chyba że jest pijany.

To jest właśnie honor. To jest właśnie godność.

Boli jak skurwysyn, ale tylko gdy się śmiejesz.

Poprosił ręką o jeszcze jednego papierosa, a gdy Dziennik wyciągnął paczkę, wziął i schował ją sobie do kieszeni, całą, po czym zawołał strażnika. Powiedział, że chce wracać do celi.

Dziennik patrzył na niego jeszcze bardziej osłupiały niż w redakcji.

– Rozumiem, że pan musi odpocząć – odezwał się Adwokat. – Przespać się. Rozumiem, dla każdego to mogłoby być za dużo.

Reporter pokręcił głową. Mówiąc „za dużo”, Adwokat nie miał pojęcia, o czym tak naprawdę gada.

– Mogą postawić nowe zarzuty. Wsadzić mnie na dziesięć lat. Ale to mój materiał. Każdy mój materiał jest tylko mój. Nawet jeśli są w nim różowe kurwy z kosmosu, to są to moje różowe kurwy z kosmosu.

A Dziennik nie powiedział nic, bo skończyły mu się wyzwiska, siedział na krześle pusty, wyłączony, podobny do pokrytej gumą żylastej lalki z nienaturalnie otwartymi ustami.

15.05. Prezydent

Lewy pas, dwieście pięćdziesiąt na godzinę, przez cały czas na sygnale. Sebastianowi nie drgnęło oko, tylko mrugał światłami do kierowców przed nim. Czasami wyprzedzał z prawej, nie zwalniając. W Warszawie byli po półtorej godziny.

Teraz siedział w gabinecie, tym najbardziej prywatnym, do którego wstęp miało tylko kilka osób. Mieścił się na najwyższym piętrze Pałacu Prezydenckiego, obok sypialni, w której czasami spał, sam. Ale spał sam od pięciu lat. W gabinecie stało biurko, na biurku laptop, a na laptopie widniała twarz jego córki. Jego córka miała długie blond włosy spięte w kucyk, delikatny makijaż, czarny płaszcz. Była dorosłą i obcą kobietą, okrutnie podobną do swojej matki.

Ogarnęła go złość, nagła i ostra jak ból zęba – wszystko co ma, ma dzięki mnie i tylko dzięki mnie, a pozwala sobie na małpowanie jej nienawiści. Ale to była niepotrzebna złość. Udało mu się ją połknąć.

– Julia – powiedział jej imię.

– Hej, tato.

Szła ulicą, w ręku miała kawę z sieciówki w dużym papierowym kubku. Zimna i piękna. Fakt, że Prezydent miał cokolwiek wspólnego z jej istnieniem, był dla niego zadziwiający. Fakt, że nie jest już małą dziewczynką, przychodzącą w nocy do ich łóżka, panicznie bojącą się SpongeBoba, był zadziwiający jeszcze bardziej.

– Szkoda, że cię tu nie ma – powiedział i dotknął monitora w miejscu tuż obok jej policzka.

Odebrała to jako pretensję. Zaczęła się tłumaczyć.

– Wystawiłam cię, tato. Powinnam tam być. Przepraszam. Wiem, że wszyscy będą pytać, czemu nie ma mnie z tobą.

Jak nic ćwiczyła te zdania przed lustrem. Kiedyś marzyła o aktorstwie. Wyperswadowali jej to, głównie Żona. Na pewno miała większy talent niż matka, większy repertuar. Dla niego mogłaby zostać kimkolwiek.

– Bartek napisał już oświadczenie, masz egzaminy, nie mogłaś przyjechać, siła wyższa.

– Tato, ja naprawdę mam egzaminy.

– Ale nie dzisiaj. – Wypadła z niego jeszcze drobinka złości, pojedyncza i blada iskra.

Wiele lat temu bała się wielu rzeczy, różnych zwierząt i roślin, głośnych dźwięków, wiatru, przejeżdżających pociągów; bała się chyba bardziej niż przeciętne dziecko, ale gdy dokładnie to zdanie usłyszał od szkolnej psycholożki, odpowiedział:

– Co mnie obchodzi jakieś przeciętne dziecko, skoro mam własne?

– Tato. Na pewno wygrasz dziś wybory. – Głos Julii przywrócił go do rzeczywistości.

– Wypaliłem dzisiaj strasznie dużo papierosów – powiedział, choć chciał to jedynie pomyśleć.

Przestraszyła się. Na moment chyba przestała grać.

– Coś się stało? – zapytała.

– Może gdzieś usiądź.

– O Boże! – przeraziła się. Znowu była wybudzonym przez koszmar maluchem stojącym w drzwiach sypialni rodziców.

– Wszyscy żyją i są zdrowi – zaznaczył pospiesznie.

– Okej. – Pokiwała głową. Uwierzyła mu, ale wcale się nie uspokoiła. Chociażby dlatego, że dla kogoś w jej wieku fakt, że wszyscy najbliżsi żyją, jest neutralny jak powietrze.

– Ale i tak może gdzieś usiądź, bo chwilę to potrwa – wytłumaczył.

Ktoś zapukał do drzwi gabinetu. Poprosił ją, aby poczekała. Podszedł, otworzył. Za drzwiami stał Bartek. Był inny niż rano. Spokojniejszy. Może wziął jakieś tabletki. Ale zanim Bartek wypowiedział chociaż sylabę, on pokręcił głową, układając usta w bezgłośny kształt słowa „później”, i zamknął drzwi. Wracając za biurko, nie usłyszał kroków Bartka odchodzącego korytarzem.

– Możesz przy mnie palić. Nie powiem mamie.

– Ty też możesz przy mnie palić. Też nie powiem mamie.

Uśmiechnęła się, tym razem szczerzej.

– Nie palę – powiedziała.

Uwierzył jej.

Może nie powinien niczego jej mówić. Może powinien po prostu zapytać, co u niej i co właśnie porabia. Może opowie o jakichś swoich kolegach i koleżankach noszących niewymawialne nazwiska. O dzieciach indonezyjskich rodzin królewskich, dzieciach tuzów saudyjskich funduszy, meksykańskich karteli albo kongijskich spółek wydobywczych – takie właśnie miała towarzystwo na campusie. Dyskutowała z nimi perfekcyjną angielszczyzną o wyborach do Kongresu w USA, strategicznym znaczeniu Wzgórz Golan i roli kobiet w nowoczesnym konserwatyzmie. Studiowała międzywydziałową politologię na Oksfordzie. W „Gazecie Krajowej” puścili kiedyś artykuł, że tak naprawdę jest tam na kursie kosmetycznym. Owszem, na pierwszym roku zapisała się na wieczorowy kurs kosmetyczny, bo wymyśliła, że będzie się sama utrzymywać.

Nie było w tym zresztą nic nowego. W przedszkolu pocięła kartkę z bloku rysunkowego na prostokątny, na których narysowała swoje własne pieniądze. Próbowała nimi wszędzie płacić. W jednym ze sklepów ktoś chyba nawet jej coś sprzedał, może lizaka. Była bardzo strachliwa i nieustraszona jednocześnie. Była swoim ojcem i swoją matką. Prezydent nigdy za nią nie przepraszał.

Zapalił.

– Posłuchaj… Dzisiaj możesz dowiedzieć się o mnie z mediów czegoś… – Westchnął. Na chwilę zamknął oczy, zaraz je otworzył.

– Że zdradziłeś mamę? – zapytała.

Jakiś facet za nią ćwiczył chodzenie po linie rozpiętej między dwoma drzewami. Kibicowała mu grupka gapiów.

– Że mam jeszcze jedno dziecko.

Powiedział to i się rozpłakał. Odwrócił się, nawet nie po to, aby ona tego nie widziała, ale aby jej nie widzieć, i bardzo się starał płakać cicho i dyskretnie, ale targnęła nim seria konwulsji, zdolnych wyrzucić z ciała to, co powinno w nim zostać, co powinno się w nim rozpuścić i zamienić w nowotwory.

– Tato? – zapytała. Jakby nie zrozumiała, co powiedział.

– Mogą powiedzieć w mediach, że mam jeszcze jedno dziecko. Inną córkę. Córkę, o której nikt nie wie. – Wymawianie tych słów przypominało odkrztuszanie żyletek.

– Tato? Czy wszystko w porządku?

Czuł, jak zsuwa się w głęboką studnię, przekraczając punkt osobliwości; że zostaje nagle wycięty z materii, ze zwykłej trójwymiarowej rzeczywistości. Wyobrażał sobie swoją duszę jako brudnawy płyn wciągany do olbrzymiego odpływu. Może tak się właśnie umiera. W ostatniej chwili nakazał sobie zachować spokój, ale jego własna myśl była jednocześnie obcym, gromkim, dobiegającym z oddali głosem. Powtórzył ją jeszcze raz, i kolejny. W końcu przestał się trząść, a jakaś inna, bardziej przyjazna siła zaczęła wypychać go na powierzchnię.

– Tato, o czym ty mówisz? – W głosie Julii był ślad autentycznej troski i właśnie to go zdemolowało, rozsadziło.

– Julia. Julia, przepraszam.

– Jakie dziecko, tato?

Przez całe lata o tym nie myślał. Traktował to jak dziwny sen, który kiedyś mu się przyśnił, by w kolejnych latach sporadycznie wracać za sprawą dziwacznych migawek. Tymczasem to drugie życie było jak niewidzialna narośl, pomieszczenie ukryte za tapetą świata. Kolejne obrazki z rozklekotanej pamięci – Julia na placu zabaw, Julia przyjmująca pierwszą komunię, Julia z wielkim pluszowym Pokemonem, Julia, która w ciągu jednego roku rośnie dwadzieścia pięć centymetrów i łamie jednocześnie nogę i rękę, bo jej kości są zbyt kruche na ten nagły wzrost. Julia w szpitalu. Julia poza szpitalem. Julia, która w końcu przestaje się bać. Julia wygrywająca olimpiady. Julia cicho płacząca w swoim pokoju. Julia chwalona, kochana przez dziadków. Julia jako jedyne, co łączy jej dziadków. Julia – jedyny promień słońca. Julia – numer w telefonie, Julia – serce świata, Julia – słońce oświetlające wszystkie inne słońca. I przez ten cały czas tuż obok Julii, tuż za nią, między Julią a nim ten inny świat, niewidzialny bąbel wykrojony z powietrza. A w tym bąblu, jak w zatrutej szklanej kuli – inne życie, równoległy ślad, rozdwojenie rzeczywistości, dziwny błąd jak w starej książce science fiction.

Prezydent miał wrażenie, że dryfuje w brudnej, słonej wodzie. Jeszcze utrzymuje się na powierzchni, ale zaraz zacznie się topić. Jego serce zdawało się dwa razy większe i ogarnął go lęk, że ma zawał.

– To jest operacja przeciwko mnie. Bardzo poważnie zakrojona.

– Operacja… przeciwko tobie?

– Tak, kochanie. I obawiam się, że mama w to uwierzyła. Boję się, że oni ją przekonali.

Wciąż trzymała w dłoni papierowy kubek z kawą, ale chyba o nim zapomniała. Facet w tle, który uczył się chodzić na linie, nagle stracił równowagę i spadł na ziemię. Musiał wydać jakiś dźwięk, którego Prezydent nie usłyszał. Gołębie wzbiły się do lotu.

– Spadł – powiedział Prezydent.

– Kto, tato?

– Facet na linie, za tobą – wytłumaczył i wtedy Julia się odwróciła.

Nie zrobiło to na niej większego wrażenia. Może w Londynie ludzie chodzili po linach i z nich spadali w każdym parku, na każdym rogu. Nieważne. To nie było teraz istotne. Istotne byłoby, aby go wysłuchała.

– Nie sądziłem, że posuną się do takiej podłości, że sfabrykują takie oszczerstwa, takie kłamstwa, kochanie.

– Oszczerstwa? – Szeroko otwarte oczy upodabniały ją do pięknej lalki zabawki.

Jego Matka nazywała ją „Laleczką”. „Wnuczka Laleczka”, powtarzała, biorąc Julię na ręce, i bujała zbyt mocno, tak że Julia zawsze zaczynała płakać.

– Trudno powiedzieć, kto za tym stoi. Może Rosjanie. Może Niemcy. Nie wiem, czy powinienem gadać z tobą na takim połączeniu… Nie wiem, czy jest odpowiednio zaszyfrowane.

Początkujący akrobata w tle powoli podnosił się z ziemi. Powinien tam zostać, pomyślał Prezydent. Powinien leżeć. Nie wstawać.

– Proszę cię, nie wierz im. Mogę przegrać te wybory, kochanie, mogę być do końca życia… Ale ważne jest to, żebyś ty im nie uwierzyła. Jesteś taka inteligentna. Jestem z ciebie taki dumny. Tak bardzo cię kocham, skarbie. Jesteś moim życiem. – Wciąż płakał, ale już bezgłośnie, po policzkach spływały mu łzy.

Julia wciąż próbowała zrozumieć to, co usłyszała. Nagle przypomniała sobie o kubku. Postawiła go gdzieś na ziemi, poza kadrem.

– Tato, czy ty… czy ty nie powinieneś jednak z kimś porozmawiać? Z kimś zaufanym? Blisko ciebie?

Uśmiechnął się swoim jedynym prawdziwym uśmiechem, uśmiechem wsiowego głupka po trzech piwach. Gdyby teraz ktoś zrobił mu zdjęcie. Gdyby wrzucił je na Twittera.

– Właśnie rozmawiam z tobą, kochanie. – Znowu przysunął palce do matrycy. Znowu usłyszał pukanie do drzwi.

Lekko potrząsnęła głową, próbując strząsnąć z siebie strach. Nie udało się, więc na krótki moment ukryła twarz w dłoniach. Długo tkwiła nieruchomo i pomyślał, że zawiesiło się połączenie.

Ale nie zawiesiło się.

Gdy znowu na niego popatrzyła, była zupełnie spokojna. Umiała grać. Może jeszcze zostanie aktorką, najlepszą i najbardziej znaną aktorką na świecie.

Cokolwiek zrobi, będzie w tym najlepsza na świecie.

– Wygrasz te wybory, tato. Będziesz dalej prezydentem. Bardzo dobrym prezydentem.

Dobrze.

W porządku.

Wytłumaczył jej, a ona w końcu zrozumiała.

Jest bardzo, ale to bardzo inteligentna. Jest mądrzejsza i piękniejsza, niż on kiedykolwiek będzie. Rozmawia po angielsku o międzynarodowych sprawach z synami i córkami światowej elity. Po niemiecku, po francusku. W każdym możliwym języku. I skoro ona to robi, tak łatwo i naturalnie, i w tak niewymuszony sposób, to on też należy do światowej elity.

Gdy była mała, dużo śpiewała. Matka powiedziała jej:

– Śpiewaj, gdy zaczniesz się bać.

Śpiewała więc głośno, o dziwnych porach, śpiewała piosenki z reklam, piosenki disco polo, pieśni religijne, utwory z bajek. Ulepimy dziś bałwana. Czy powtórzysz te melodie, co z gór płyną.

– Wygrasz te wybory i wszystko będzie w porządku, tato.

– Nie wierz w nic, co będą pisać, w nic, co będą mówić. Proszę cię.

– To mali ludzie, tato.

– Tak. Dokładnie tak, Juleńko. To bardzo, bardzo mali ludzie.

Spuchło mu serce, nie mieściło całej tej miłości. Może uwierzyli sobie nawzajem, a jeśli tak, to nic lepszego nie mogło się wydarzyć. Podniosła kawę. Przez chwilę skierowała kubek w jego stronę, jakby proponowała mu toast, a potem wzięła łyk.

Śpiewała przy babci jakąś piosenkę disco polo z dwuznacznym tekstem. Babcia upomniała wnuczkę:

– Nie śpiewaj, kochanie, to nie wypada. Jemy obiad z księdzem Protasem, przyjacielem domu. Przynajmniej zaśpiewaj coś o Panu Jezusie.

I ksiądz Protas odezwał się wtedy:

– Niech dziecko śpiewa. Pozwólcie dzieciom, tak Pan Jezus powiedział.

Dobry, uśmiechnięty ksiądz Protas pozwolił małej Julii śpiewać. Chociaż to on powinien jej na to pozwolić.

– Jeszcze raz cię przepraszam, że nie mogę przyjechać. – Zadrżał jej głos, jakby miała się rozpłakać.

– Nie, kochanie. Wszystko w porządku. Nie płacz.

– Nie płaczę, tato. Mogłam jednak wsiąść w samolot. To tylko egzamin. Przepraszam.

Ta narośl, ten bąbel, ta zatruta szklana kula, to wszystko tak naprawdę nie istniało, nie istnieje, to był przykry i zatruty sen.

Przez chwilę nie istniała nawet Julia. Nie istniało to, co zostało w nim spalone.

Była tylko ta miłość. Za duża jak na jedno serce.

– Panie prezydencie. Bardzo przepraszam, ale to dość pilne! – krzyknął Bartek zza zamkniętych drzwi.

Patrzył na monitor, patrząc na nią, patrząc w słońce. Dlaczego monitor nie eksploduje, dlaczego wytrzymuje to światło?

Może powinien wstać, otworzyć drzwi i uderzyć Bartka w twarz?

Byłoby to dobre, byłoby to potrzebne i niekaralne, pomyślał. Ale zamiast tego zwrócił się do córki:

– Muszę kończyć, kochanie.

– Wygrasz te wybory, tato.

– To nie jest najważniejsze, ale tak, wygram te wybory.

– To jest najważniejsze.

– Nie, ty jesteś najważniejsza. Kocham cię. Zaraz mnie wysadzi. Jakbym połknął bombę.

– Tato, nie bądź poetą. Proszę. Nawet nie próbuj.

Znowu się zaśmiał. Dotknął monitora. Chciał powiedzieć coś jeszcze, ale Julia się rozłączyła. Miał wrażenie, że dokładnie w tym ułamku sekundy, w którym to zrobiła, facet znowu spadł z liny.

Nagle stał się pełen słońca. Może tak czują się ludzie, którzy są naćpani, pomyślał. Wstał i otworzył drzwi. Nie udawał przed Bartkiem, że nie płakał. Bartek z kolei nie udawał, że nie jest zdziwiony.

– Słucham.

– Dostaliśmy pierwsze przecieki.

Prezydent wytarł dłonie o spodnie. Cały się pocił.

– Jest… jest inaczej.

– Jest słabiej.

– Tak, jest słabiej. Ale jesteś na plusie.

– Bardzo niewielkim plusie. – Prezydent czytał to w oczach Bartka, widział w nich wszystko.

Słońce momentalnie zgasło. Jego ciało osłabło, pozbawione światła, które dostało od Julii, błagało, aby położył się spać. Jego umysł był przekonany, że już nigdy nie zaśnie.

Wpuścił Bartka do środka. Czuł się dramatycznie stary i obolały. Gdy Bartek wszedł, po prostu usiadł na podłodze, nie dbając o żadne pozory.

– Pięćdziesiąt trzy do czterdziestu siedmiu.

– Wciąż powyżej błędu sondażowego.

– To jest właśnie błąd sondażowy. Trzy procent.

– Duże miasta?

– Jeszcze ich nie policzyli.

– W dużych miastach wygrywa Ten Drugi.

– W dużych miastach było pół na pół, zależy zresztą w których…

– Nie, w dużych miastach wygrywa Ten Drugi. Są w euforii, prawda?

– Ta ich euforia… – Bartek był szczerze przestraszony.

Prezydent się uśmiechnął. Nie wstawał z podłogi. Tu było mu dobrze. Zastanawiał się, czy jego córka dalej siedzi na ławce. Czy facet za nią dalej chodzi po linie.

– Usiądź. – Wskazał Bartkowi fotel za biurkiem.

Bartek, zdziwiony, pokręcił głową. Prezydent powtórzył zaproszenie, wymówił to słowo mocniej, jak rozkaz. Skrępowany Bartek usiadł więc za biurkiem prezydenta RP.

– Gdybyś był tu sam, usiadłbyś bez zastanowienia, jeszcze zrobiłbyś sobie selfie i wysłał kolegom.

Bartek nie miał tyle odwagi, aby przytaknąć.

Prezydent pokazał mu gestem, aby rzucił mu leżącą na blacie paczkę papierosów, a gdy ten spełnił polecenie, wyjął jednego i zapalił.

Położył się na podłodze na wznak. Mówił niby do Bartka, ale tak naprawdę do sufitu, który wisiał nad nim z nieubłagalnością dożywotniego wyroku.

Poczuł brak czegoś nieokreślonego. I zaraz zrozumiał, co to jest. Na krótki moment przestał się bać upokorzenia. Zaczął je sobie wyobrażać, katować się myślami – tak jak dotykamy językiem chorego zęba, aby się upewnić, czy rzeczywiście chwilowo przestał boleć. Prezydent wyświetlał sobie w głowie kolejne klatki poszatkowanego filmu, obleśne obrazy. Zdjęcie na kiblu z nieopuszczonymi spodniami. Mokra plama na dupie. Dupa, spodnie, gówno. Nagość, małość, krótkość. Katował się tymi myślami, jakby dociskał pedał gazu na luźnym biegu, ale nic nie czuł, te wizje były mu zupełnie obojętne. Jak pojedyncze chmury na błękitnym niebie.

– Boisz się, że przegram?

– Nie, wygra pan. Po prostu było ewidentne niedoszacowanie…

– Dlaczego się boisz? Bo stracisz robotę? Nie uwierzę ci, że na mnie głosowałeś.

– Nie byłem jeszcze głosować. Nie miałem czasu.

– Weź nie pieprz. Zresztą nie przyszedłeś tu, żeby mi powiedzieć o jakimś niedoszacowaniu.

Próbował zrozumieć, co się z nim dzieje, i w końcu zrozumiał, że czuje coś w rodzaju nadziei.

– Mamy sygnał z „Krajowej”, że to puszczą – powiedział Bartek. Wypuścił powietrze, głośno i głęboko, ale nie było w tym ulgi.

– To chyba wiemy od rana. – Prezydent podniósł głowę z ziemi, oparł na łokciach.

Bartek dalej siedział za biurkiem. Dłonie trzymał płasko rozłożone na blacie. I z całej siły starał się, aby pozostały nieruchome. W powietrzu zdawały się wirować drobiny światła, które przyfrunęły tu z innych pomieszczeń, budynków i światów – bo przecież to niewielkie okno nie zdołałoby ich wszystkich tutaj zaprosić. Pośród tych drobin światła Bartek wyglądał dziwacznie, jak niewinne dziecko.

– Wygramy – powiedział po chwili. – Ma pan rację, to tylko taki etap. Wygramy.

Nie miał pojęcia, kogo Bartek ma tak naprawdę na myśli. Wygramy? Jacy my?

Jesteś prezydentem, powtarzał sobie przez pierwszy rok, dwa prezydentury. Wybrano cię. Jesteś silny siłą przywódcy. Jesteś dzieckiem przeznaczenia. Nie każdy może zostać prezydentem. Nie jesteś Dyzmą, Dyzma to kłamstwo, nie jesteś upośledzonym ogrodnikiem z Wystarczy być. To bajki, bo władza tak nie wygląda, demokracja tak nie wygląda. Zostałeś wybrany, ale zostałeś wybrany z jakiegoś powodu.

Prezydent karmił, napełniał się tym. Przyjmował tożsamość, tożsamość Prezydenta. Władzą szpachlował dziurę w brzuchu. Robił to, bo nikt go nie kochał. A potem przestał, bo to szpachlowanie go wyczerpało. Zrozumiał, że jedyne, co mógł robić, to kochać innych. I to właśnie robił, przez całe swoje życie. Kochał innych. Próbował.

Nie jestem zły, kurwa, nie jestem złym człowiekiem, pomyślał Prezydent.

Lekko dosunął się do ściany i oparł o nią głowę. Mistrz, co powiedziałby mu Mistrz w tej sytuacji?

Zamknął oczy.

Gdy je otworzył, był gdzieś indziej.

Wykładzina, którą wyłożono podłogę gabinetu, rozpuściła się pod jego plecami. Podłoga stała się naga i twarda, lekko śliska, pokryta grubą warstwą lakieru. Poczuł dyskomfort, jaki zadawały mu własne kości. Poczuł tępy, okrutny ból w dolnej części żeber.

Mistrz stał nad nim, niepozorny, w pomiętej koszuli z zakasanymi rękawami. Drapał się po głowie, zdezorientowany i niewinny jak chłopiec, który zgubił piłkę.

– Nie jesteś najsilniejszy i niepokonany. Nikt nie jest. I zgadza się, nigdy nie przestaniesz cierpieć.

Chciał zapytać Mistrza, czy wszystko w porządku. Czy już się nie boi, czy jest bezpieczny. Wiedział jednak, że Mistrz nie odpowie teraz na tego typu pytania.

– Możesz ich przechytrzyć i zaskoczyć.

– Nie rozumiem – powiedział.

– Czego? – zapytał Bartek, ale Bartek był teraz dużo mniej realny od przybysza. Należał do złego snu, wołał do niego z najdalszej oddali.

– Kulisz się – stwierdził Mistrz – a przecież możesz się wyprostować. Zrób to, wtedy wszystko się ułoży. Przeżyłeś wielki pożar, który cię spalił. Ale dorosły człowiek rozumie, że pożary są dobre, są potrzebne, bo dzięki nim wyrasta nowe. Wystarczy być dorosłym.

– Czemu tak bardzo boję się upokorzenia, skoro tak naprawdę nic ono nie znaczy? Czemu chcę wygrać, skoro niczego mi to nie da, w ogóle mnie to zmieni? I czemu nie mogę się zmienić? Dlaczego robię wszystko, i nic się nie dzieje? – Prezydent zadawał pytanie za pytaniem.

Mistrz nie odpowiadał.

– Dlaczego odrzuciłem to, co najważniejsze, w imię tego, co w ogóle nieważne? – zapytał Prezydent.

Mistrz się odwrócił. Jego twarz była wyraźna i żywa. W oczach miał miłość. Mistrz pokręcił głową.

– I tu jest problem, bo dałeś się skusić – powiedział.

Tamten wuefista, który przed meczem halówki kazał mu zdjąć okulary, cały czas drapał się po jądrach. Śmiali się z niego, że odruchowo wkłada sobie rękę w wyciągnięty dres i coś tam majstruje. Prezydent myślał wtedy, że ten człowiek robi to bezwiednie. Ale teraz był pewien, że doskonale wiedział, co robi, że tylko pozorował tik.

Duszący zapach starego skaju, przesiąkniętego potem tysięcy złych, pryszczatych i tryskających parę razy dziennie chłopców, z których każdy był silniejszy od niego. Prezydent był najsłabszym chłopcem w historii.

– Czasami myślę, że chciałbym uciąć sobie głowę i doszyć nową, i to by było jedyne, kurwa, wyjście.

– Spokojnie. Nawet Jezus dał się skusić. No, prawie. – Głos Mistrza był ciepły i prawdziwy. Nie był głosem pełnym histerycznego lęku, jak głos Matki. Nie był głosem tępego i głuchego zakłamania, jak głos księdza Protasa. Nie był głosem pełnym nienawiści, jak głos Żony. Głosem niezrealizowanej aktorki, jak głos Julii. Nie, w głosie Mistrza mieszkała prawdziwa miłość. Miłość tylko dla niego.

– Chciałbym wierzyć w porządek i dobro, i wartości. Chciałbym, ale przestałem, gdy cię zamordowano. Te wartości stały się kamieniami w kieszeniach. Palcem Matki w sercu.

Mistrz usiadł na ziemi, tuż przy nim. Wyciągnął skądś piersiówkę, pociągnął łyk. Robił tak czasami, bardzo rzadko. Gdy nikt nie widział.

– Czyli mówisz, że ci nie zależy?

– Nie, Mistrzu, to nie tak…

– Dałeś się skusić kobiecie, ale nieważne. Ważny jest efekt. Efekt jest taki, że już ci nie zależy. Tak naprawdę to dobrze. To znaczy, że już nie mogą z tobą wygrać. Nie mają cię czego pozbawić. – Pokiwał głową.

– Ja właśnie przegrywam wybory.

– To wcale nie jest najgorsze, co cię czeka. Oni przygotowali dla ciebie prawdziwe piekło. Przeżyjesz je tylko wtedy, gdy zobojętniejesz.

– Ja już obojętnieję.

– Dopiero zaczynasz. Dałeś się skusić, bo chciałeś, aby ktoś cię pokochał. Wszystkie błędy biorą się właśnie z tego. Ten dzień będzie trwał jeszcze bardzo długo. Wydarzy się bardzo wiele, ale pamiętaj, że najgorsze już się wydarzyło. Cokolwiek jeszcze dzisiaj zrobią, nie zabiorą ci niczego. Pamiętaj. Zrozumiałem za późno, że robiąc to, co robimy, trzeba przestać wierzyć w cokolwiek. Dopiero wtedy jesteśmy uzbrojeni. I pamiętaj, śmierć nie jest najgorsza. Nawet taka jak moja.

– Gdzie jesteś? – zapytał Prezydent, bo przecież Mistrza nie było tak naprawdę w miejscu, w które go zabrał: w tej ogromnej, skąpanej w mroku sali gimnastycznej, tak naprawdę będącej czyśćcem.

– Uciekłem z lasu. Uciekłem im. Nie bój się o mnie. Wstań – odpowiedział Mistrz, i tyle go widzieli.

Więc wstał, gwałtownie, zakręciło mu się w głowie i poczuł potworny ból w okolicach lewego żebra. Prezydent oparł się o ścianę, i wtedy lęk go opuścił, nagle i gwałtownie. Przedziwne uczucie. Jakby wycięto mu wszystkie flaki, a potem wypchano watą.

– Wszystko w porządku? – Głos Bartka dobiegał z drugiego końca długiego, wąskiego tunelu.

– Przyszywam sobie nową głowę – odpowiedział mu.

Bartek wstał zza biurka, a on usiadł na ziemi i oparł się o ścianę. Poprosił go o kawę. I wodę. I coś od bólu głowy, i paczkę papierosów. Popatrzył na zegarek. Mam przed sobą pierwsze wolne pięć godzin od pięciu lat, uśmiechnął się w myślach.

– Może chce pan odpocząć, iść na siłownię, nie wiem… Może chce się pan po prostu zdrzemnąć, panie prezydencie?

Ile razy trzeba spaść z liny, żeby zrobić na niej jeden pewny krok?

– Panie prezydencie?

– Chcę porozmawiać z Carem.

Bartek patrzył na niego wzrokiem dziecka, które zostało ostatnie w przedszkolu i wodzi wzrokiem za woźnym, bo tylko on został w budynku.

– Po prostu podaj dalej tę informację. Ktoś to zorganizuje. Nie bój się, Bartek. Nie ma żadnego sensu się bać.

Położył dłonie na odciśniętym, wilgotnym kształcie dłoni Bartka. Wyobrażał sobie, jak to jest być nim. Zdradzać się codziennie. Codziennie rano odcinać sobie głowę i przyszywać głowę kukły.

– Wygramy te wybory. Z palcem w nosie – dodał z uśmiechem.

Nagle poczuł się, jakby przespał całą noc – krzepkim, spokojnym snem kogoś pogodzonego z najbardziej złożonymi sprawami, wijącymi się dookoła jak kłącza chcące go wyssać i udusić, jak u każdego człowieka, w każdym prawdziwym życiu.

15.05. Reporter

– Masz jeszcze jednego gościa – powiedział strażnik. I zanim Reporter zdążył się zdziwić, dodał: – Tym razem musimy cię skuć.

Nie wiedział, kogo się spodziewać. Do głowy przyszedł mu najpierw Youtuber. Zupełnie o nim zapomniał, chociaż Youtuber dysponował ogromnym kapitałem. Owszem, był kiedyś dyrektorem Państwowej Agencji Informacyjnej, ale nawet wtedy nie mógł zorganizować sobie takich pieniędzy. Youtuber był idolem najbardziej zapalczywych i fanatycznych wyborców Fantastycznego – ludzi, którzy na Twitterze i Facebooku tworzyli nieformalną grupę pod nazwą Armia Demokracji. Polityka była ich pasją, najważniejszą rzeczywistością, narzędziem budowania relacji ze światem. Uważali Cara i jego Partię za kartel, bandycką juntę, hitlerowską swołocz. Gdy ktoś deklarował, że zagłosuje na Prezydenta, byli gotowi zerwać stosunki, zwolnić kogoś takiego z pracy albo zwolnić się samemu. Wbrew pozorom nie był to duży procent wyborców, ale zarówno Car, jak i Fantastyczny wiedzieli, że jest to procent kluczowy, narzucający widzenie świata całej reszcie. I dzięki tym ludziom w najgłębszych odmętach internetowej kanalizacji wypłynęły na wierzch postaci takie jak Youtuber – zaawansowany schizofrenik, typ człowieka, który nie śpiąc całymi tygodniami, rysuje ogromne mapy fikcyjnych spisków. Mieszkanie, z którego streamował, przypominało pokój bohatera filmu Piękny umysł. Transmisje trwały czasem po parę godzin, a narracje Youtubera bywały zawiłe jak powieści postmodernistyczne. Wszyscy z obozu Cara należeli do rosyjskiej agentury. Dowody na tę działalność były najwyżej anegdotyczne – ktoś był z kimś w jednym pomieszczeniu, ktoś znał kogoś, kto robił interesy w Moskwie w czasach, gdy cała Polska inteligencja pociła się ekstatycznie przy nowej powieści Prilepina albo filmie Bałabanowa, bo istniała jakaś dobra i piękna Rosja nieustannie ciemiężona przez Rosję brutalną, okrutną i tępą. O tym, co naprawdę robi Partia Rządząca – jak steruje państwem, jak wyciska z niego pieniądze, jak działa jej ukryta maszyneria – Youtuber albo wiedział niewiele, albo kłamał. Reporter zapytał kiedyś Cara, czy Youtuber również jest jego człowiekiem. Car odparł lakonicznie, że nie było takiej potrzeby. Youtuber podczas swoich występów wyglądał, jakby zaraz miała mu pęknąć żyłka, trząsł się, w kącikach ust zbierała mu się piana. Cara to obrzydzało, psychotycy wydawali mu się wstrętni. Inna sprawa, że paru jego bliskich ludzi zamieniło się w psychotyków, pracując dla niego, tylko starał się tego nie zauważać.

Nie, jego gościem nie mógł być Youtuber. Youtuber bez wątpienia oddałby mu wszystko za ten materiał – mieszkanie, samochód, godność, żonę, jeśli jeszcze ją miał. Ale Youtuber bałby się tu przyjść, przekonany, że gdy tylko przekroczy mur aresztu, zostanie sam aresztowany.

Potem pomyślał o Telewizorze i Ksawerym. Nie, to żaden z nich. Dla Telewizora stał się nikim. Dla Ksawerego tym bardziej. Dwudziestolatek, uwikłany w dziesiątki grup i aktywizmów, scancelowanego ojca postrzegał gorzej niż nowotwór. Ksawery szczerze życzył pewnym ludziom śmierci. On stał się takim właśnie człowiekiem.

Wychodząc z celi, poczuł ulgę – przez ostatnie godziny zaczynał zwyczajnie wariować. Pozbawiony czegokolwiek, na co mógłby przekierować uwagę, czuł się tak, jakby nosił w sobie wściekłą małpę, próbującą wydostać się na zewnątrz. Najpierw chciał walić konia, ale ze wstydem zrozumiał, że jest obserwowany, poza tym nie potrafił przywołać w głowie jakiegokolwiek obrazu, który byłby warty tej małej kompromitacji. Potem zaczął robić w głowie listy, ćwiczyć pamięć. Lista krajów poza Europą, które odwiedził: Stany, Kanada, Meksyk, Brazylia, Boliwia. Izrael, Iran, Rosja, Chiny. RPA, Kongo, Etiopia, Maroko, Tunezja. Był w wielu, wielu miejscach, bo kiedyś chciał zobaczyć jak najwięcej świata, a teraz go to zadziwiało. Potem robił listy samochodów, którymi jeździł. Maluch. Duży fiat, biały z czarnym pasem biegnącym przez dach. Rodzinny passat kombi. Piękny mercedes CL600 z 2000 roku, jedyny samochód, do którego być może poczuł coś, co muszą czuć ludzie kochający samochody. Książki, które przeczytał więcej niż raz. Choroby, które miał. Marki papierosów, które palił. Koncerty, które widział. Kobiety, z którymi sypiał. Było ich dużo. Kobiety, z którymi sypiał i które miały z nim orgazm. Tych było jednak trochę mniej.

Także tym razem nie zaprowadzono go do sali widzeń. Zdziwienie i ciekawość nagle zmieniły się w przestrach. Tak naprawdę wciąż nie miał pojęcia, do czego oni są zdolni, ta przedziwna masoneria, do której się zapisał, mafia ludzi przerażająco zwykłych, uzależnionych od nienawiści. Gdy między nich trafił, czuł się przebiegły, chociaż kierowała nim desperacja. Potem triumfował, choć został prostacko użyty. Na samym początku, gdy poznał Cara i jego ludzi, zaproszono go na parę półprywatnych spotkań – grilla, kajaki, imprezy odbywające się w posiadłościach ukrytych w bieszczadzkich czy beskidzkich lasach. I na tych nudnawych imprezach, których największymi atrakcjami były nieśmieszne kawały o Jałcie i deliberacje o tym, że polska lewica jest z natury gomułkowska, myślał, że może jednak to nie jest kit, że ta jego strona barykady, ten jego umęczony wolnościowo okop to rzeczywiście ludzie lepsi. Wyzwoleni i świadomi, nieskrępowani. Mający większe poczucie estetyki. Wewnątrzsterowni. Umięśnieni oświeceniem, uzbrojeni w rozum i ducha. Mający dobre serca, jaja, humor, polot. I że można im, tym drugim, zahukanym biedakom, bez żadnego wysiłku pokazać coś, co dla jego obozu jest oczywiste, na przykład przyjemność bez wyrzutów sumienia. Życie, w którym nie trzeba się spowiadać. Można uchylić im drzwi do tego wspaniałego świata i podbić ich serca. Tak, naprawdę tak myślał. Uwierzył w to. Taki był głupi.

Tymczasem oni ze swoimi dowcipami o Jałcie, kajakarstwem i Giewontem wzięli go, obrali i pokroili jak owoc, by przyrządzić z niego prostą i szybką potrawę.

A potem ktoś inny zjadł tę potrawę.

Wszystko to zobaczył dopiero po czasie. Opóźniony wzrok – najlepsza definicja głupoty.

Uwierzył w to, bo niewiele wcześniej uwierzył w piętnaście lat młodszą koleżankę z redakcji, słuchaczkę jego warsztatów, zdiagnozowaną na każdą modną chorobę, nazywającą swojego psa ze schroniska dzieckiem i krztuszącą się z płaczu po seksie. Uwierzył w nią tak, jak wierzy się w miłość życia. Wyobrażał ją sobie z wielkim brzuchem, z jego nowym małym dzieckiem w środku. Chodził po mieszkaniu, pił wino, słuchał There She Goes, My Beautiful World Nicka Cave’a. Tak naprawdę po seksie z Nadią też płakał.

Niedługo później Nadia napisała w internecie, że Reporter ją zgwałcił. Że gwałcił ją od samego początku. Zmusił ją do seksu kosztem obietnic wydania książki, dostania nagrody.

Wcale tak nie było.

Chciał jej pomóc. Chciał jej oddać wszystko, co miał.

Włożyć jej w brzuch całe szczęście świata.

Byliśmy głupi, mówił w słynnym wywiadzie rozdęty zgorzknieniem profesor filozofii. No i co jeszcze, ty głąbie jebany, chciał zapytać.

Pomieszczenie sprawiało wrażenie naprędce zaimprowizowanego. Stało w nim najprostsze biurko i dwa krzesła z płyty pilśniowej, to nawet nie była Ikea, to była jakaś państwowa produkcja na użytek pomieszczeń takich jak to – ciasnych, białych i ukrytych. Zakratowane okienko przypominało szczelinę szerokości ludzkiej ręki.

– Możesz go rozkuć – powiedział Prokurator.

– My chyba nigdy nie mieliśmy przyjemności. – Reporter odruchowo wyszczerzył się jak najsztuczniej i jak najzłośliwiej.

Strażnik popchnął go w stronę krzesła i zamknął drzwi. Prokurator pachniał jak ogromny ożywiony papieros. Wyjął z kieszeni paczkę, a Reporter wyciągnął rękę. Prokurator trochę się zdziwił, nie miał intencji go poczęstować, mimo to poczęstował.

Reporter usiadł na krześle. Prokurator pukał paznokciem w blat biurka, specjalnie po to, aby zaburzyć ciszę, grać mu na nerwach jednostajnym dźwiękiem. Stara ruska taktyka.

– Ksawery – odezwał się nagle, i po chwili dodał: – Twój syn.

Reporter na początku nie zrozumiał. Choć jego ciało zrozumiało, odruchowo wyprężyło się na krześle.

Prokurator był wyższy, niż sugerowały media i zdjęcia, ale wszyscy, którzy pojawiali się w mediach, wydawali się mniejsi niż w rzeczywistości. W jego twarzy było coś niezdrowego, ukryta w ciele choroba, która cierpliwie wypływała na wierzch. Mimo to sprawiał wrażenie zadowolonego. Przypominał ropuchę, która właśnie połknęła najsmaczniejszą muchę w życiu. Jakby będąc świadomym tego podobieństwa, mlasnął.

– Idzie w twoje ślady. Niedobrze – mówiąc to, rozejrzał się po pokoju. Musiał szukać popielniczki, bo w końcu machnął ręką i strzepnął popiół na podłogę.

Reporter wciąż trzymał w ustach niezapalonego papierosa.

– Nie rozumiem – powiedział.

Prokurator dał mu ognia.

– Chłopak ma w sobie czar. Dziewczyny mdleją w jego towarzystwie. A on to lubi. Lubi dziewczyny, które zemdlały. Które leżą i się nie ruszają.

Trudno było nazwać to uczucie. Bezsilność? Furia? Z drugiej strony czy nazwy były tak naprawdę potrzebne? Po prostu elektryczna siła momentalnie wyłączyła mu wszystkie bezpieczniki.

– Spierdalaj – wydusił z siebie Reporter.

Ale Prokurator był przygotowany na tego typu odzywki.

– Mogłeś go po prostu nauczyć, jak to się robi. Można poderwać dziewczynę, przekonać ją do siebie. Wystarczy być serdecznym, delikatnym, wystarczy słuchać. No ale chyba sam tego do końca nie umiesz, prawda?

Furia smażyła w nim wszystko, co rozsądne. Jedyne, co zostało w nim jeszcze zablokowane, to głos. Mógł mówić tylko cicho.

– Co ty, kurwo paskudna, wiesz o poznawaniu dziewczyn.

Prokurator odchylił się na krześle.

– Posłuchaj. Wpłynęły już dwie skargi do władz uczelni. Rektor się nie waha, te dziewczyny złożyły już zawiadomienia. Ale my się wahamy.

– Kłamiesz. Wszystko spreparowaliście. Gnoju. Mendo. Kurwo.

Prokurator łapał te obelgi w locie i zjadał ze smakiem jak kolejne muchy.

– Skąd wiesz? Przecież ty nie znasz swojego syna. Co tak naprawdę o nim wiesz? Wiesz, z kim się teraz spotyka? Kto jest jego najlepszym kumplem? Jaki jest jego ulubiony przedmiot?

Reporter znał swojego syna. Znał go bardzo dobrze. Wiedział, jaka w dotyku była główka Ksawerego, gdy przywieźli go ze szpitala. Pamiętał, jak nocą nalewał do wanny lodowatej wody i biegał po sąsiadach, błagając o lód, gdy jego pięciolatek miał czterdzieści stopni gorączki. Pamiętał, jak ośmioletni Ksawery upierał się, że będzie chodził do szkoły w piżamie ze Spider-Manem. I jak dwa lata później skręcił kostkę na wuefie, a on był gotów pobić wuefistę. Pamiętał, jak jego piętnastoletni syn przyznał się, że na imprezie zapalił trawę.

– Znam swojego syna, ty kurwo jebana – powiedział Reporter, po czym rzucił Prokuratorowi zgaszonym papierosem w twarz.

Prokurator dalej nie reagował. Odczekał długą, lepką chwilę, po której powiedział coś banalnego i oczywistego:

– No chyba że zrobimy inaczej. Chyba że ja przedstawię ci pewien plan działań, a ty go wykonasz.

No tak. Oczywiście, że tak. Jakżeby inaczej. Poczuł się potwornie słaby, jakby w ułamku sekundy stracił połowę swojej krwi.

– Co ty sobie właściwie myślałeś? – zapytał Prokurator – Że to jest taka zabawa, gra, w której wszystkich wykiwasz? To był ten genialny plan?

– Improwizuję. Nie ma żadnego genialnego planu – odparł.

Prokurator zmrużył oczy. Jego grymasy były przesadne, mógłby występować w jakiejś starej komedii, Fantomasie, Różowej Panterze. Jego gęba w odpowiednich proporcjach łączyła śmieszność i brzydotę.

– Pamiętasz, dla kogo pracujesz? Tak naprawdę? – zapytał.

– Teraz chyba tylko dla siebie samego – skłamał Reporter, chociaż nie wykluczał takiej możliwości.

Prokurator dziwnie się uśmiechnął.

– Dobrze. Za chwilę do tego wrócimy.

Reporter zaczynał się uspokajać. On ściemnia, pomyślał. Skurwysyn umie tylko kłamać. Emocje zjeżdżały w dół, jak rtęć w termometrze przystawionym do kostki lodu. Stara zagrywka, chujowa ruska sztuczka. Jego syn był w porządku facetem. Jego syn wiedział, że nie robi się pewnych rzeczy.

– Nie mam wpływu na to, czy to puszczą, czy nie. Jeśli o to ci chodzi.

– Nie mają za bardzo co puszczać, bo nie mają twoich dokumentów. My mamy twoje dokumenty. A ty przecież nie byłeś tak głupi, żeby im je oddać.

– Znając temat, mogli zdobyć je sami. To psy gończe. Mieli kilka godzin. Telefon tu, telefon tam. Pamiętaj, taka sprawa oznacza pełną alokację środków.

– Znowu rozmawiasz ze mną tak, jakbyś wiedział więcej ode mnie. Posłuchaj uważnie: nie wiesz więcej ode mnie. Skup się na tym zdaniu. Dam ci chwilę, żebyś poobracał je sobie w głowie. Przeanalizuj swoją sytuację, tak szczerze. Nie wiesz więcej ode mnie. W każdym znaczeniu tego stwierdzenia.

– W każdym.

– Tak, w każdym.

– Co oznacza…

– Co oznacza, że oni, te wszystkie redakcje, „Krajowa” i tak dalej, nie zdobędą tych dokumentów, które masz ty. Fizycznie nie są w stanie. Nie mają informatorów tak głęboko. Nie zdobędą dokumentów, za których kradzież możesz w każdej chwili dostać wyrok, chociaż masz to w dupie.

– Portal ma takich informatorów. Dałeś mu ich.

Prokurator wyciągnął paczkę, a on wziął papierosa. Nie, nie poddał się. Po prostu rzeczywiście zaczynał łapać.

– Tak zupełnie szczerze, jeśli pozwolisz – odezwał się Prokurator – najbardziej brzydzi mnie twoja nonszalancja.

– To nie nonszalancja, to buddyzm.

Prokurator nie zrozumiał żartu.

Reporter zapalił papierosa i gdy to zrobił, dotarło do niego, że potwornie śmierdzi, jakby nikotyna z powrotem włączyła mu nos. Cuchnął potem, strachem, szczynami. Higiena nigdy nie była jego mocną stroną, fakt, czasami ją marginalizował. Były ważniejsze sprawy, tak samo jak były ważniejsze sprawy niż jedzenie, sen, ruch. Być może rzeczywiście Jąkała sprzedał mu ten dziwaczny etos – niechlujstwo jako dowód zaangażowania. Mimo wszystko teraz przechodził samego siebie. Poczuł, że jeśli zaraz nie weźmie gorącego prysznica i nie włoży czystych ubrań, to przestanie być człowiekiem, przepoczwarzy się w przeklętego, wstrętnego stwora, przestanie mówić po ludzku, myśleć językiem, chodzić na dwóch nogach.

– Powiedziałeś, że nie mają informatorów tak głęboko. Nigdy nie przeszło ci przez myśl, że to ja jestem tym informatorem? – zapytał Reporter.

– Nie. – Prokurator pokręcił głową.

– Na pewno? Tyci-tyci? – Pokazał Prokuratorowi niewielką przestrzeń między palcem wskazującym a kciukiem.

– Sprawdziliśmy to dwadzieścia razy. Daj spokój. Tracimy czas.

– Sprawdzić to sobie możesz, czy masz już jajca dłuższe od kredki.

Specjalnie rzucał te obleśne żarty. Chciał go wyprowadzić z równowagi dla samej przyjemności wyprowadzania kogoś z równowagi, tylko tyle. Prokurator wydawał się na to odporny, ale warto było próbować dla samej przyjemności próbowania.

– Zapominasz, że to, co nazywasz państwem, jest nasze.

– Nie jestem budżetowy, pracuję w prywatnej firmie – przypomniał mu Reporter.

– Nigdzie teraz nie pracujesz. Powiedzmy, że mój szef i twój szef to ludzie, których łączy pewna historia.

– Nie, nie kupuję tego. Car zadzwonił do Jąkały i zapytał go o mnie?

Prokurator wzruszył ramionami. A on chciał powiedzieć jeszcze kilka głupawych żartów, ale zrozumiał, że jedyne, co osiągnie, to dłuższy pobyt w tym pomieszczeniu, bez prysznica, kawy i świeżych ubrań.

Jedyne, co może zrobić człowiek bez wyjścia, to pomachać ręką do prawdy, tylko nie wiadomo – na powitanie czy pożegnanie.

– Wiesz, co łączy mojego szefa z twoim?

– Są niscy, starzy, jedzie im z ryja i mają się za Napoleonów.

– Obaj nie potrafią kłamać.

– Twój szef świetnie kłamie – przypomniał Prokuratorowi.

– Nie, mój szef nie kłamie. On mówi prawdę, tylko szyfrem.

Odwrócił się w stronę drzwi, a Prokurator popatrzył na zegarek. Kończył się czas. Wyciągnął z kieszeni telefon – tani smartfon w foliowej torebce. Przesunął w stronę Reportera.

– Kierowca zawiezie cię do domu. Zrobisz z siebie człowieka. Na telefonie będzie pinezka. Gdy przyjedziesz pod pinezkę, coś się wydarzy, o osiemnastej trzydzieści. Będziesz tam pierwszy. Napiszesz z tego tekst do „Krajowej”. Napiszesz, że jesteśmy okrutnymi faszystami. Że stworzyliśmy policyjne państwo bezprawia. Nie patrz tak na mnie. Nie będzie bolało, w końcu nie masz żadnych zasad.

– Mam. Nie używam oksymoronów.

– Nieważne. Zrobisz to. Napiszesz taki tekst. Dzisiaj. I zawrzesz w nim jeszcze kilka informacji, które dostaniesz ode mnie.

Obserwował Prokuratora z zaciekawieniem. Do tej pory myślał, że wszyscy ludzie Cara poza nim samym jedynie udają przebiegłość, tak naprawdę będąc majaczącymi imbecylami. Prokurator grał ordynarnie i bezpardonowo, faulował, ale co z tego, skoro odnosiło to skutek. Reporter w pewnym sensie zaczynał go podziwiać – może dlatego, że poza wszystkim był zupełnie zdezorientowany i jakby nieznacznie opuszczał własne ciało, oglądał tę sytuację i siebie z boku, jak film.

– Moje dokumenty – powiedział i jednocześnie zobaczył siebie, jak to mówi.

Prokurator otworzył szufladę w biurku. Wyjął z niej plastikową teczkę. Były w niej wszystkie jego papiery. Przesunął ją na środek stołu.

– Zapytałem cię chwilę temu, czy pamiętasz, dla kogo pracujesz.

– Dla siebie – odparł Reporter.

– Pamiętaj, nie zakładaj, że wiesz więcej ode mnie.

Za drugim razem Reporter zrozumiał. Najtrudniej złapać coś, co jest najoczywistsze. Zobaczyć coś, co ma się tuż przed oczyma. Prokurator zobaczył, że Reporter już zdał sobie z tego sprawę.

– Wiesz, dlaczego tu jesteś? – upewnił się.

– Bo próbowałem to opublikować. Puścić historię o nieślubnym dziecku Prezydenta, terroryzowaniu i przekupywaniu jego matki. – Reporter rozumiał, ale dalej kręcił, machinalnie i bezcelowo. Może wciąż chodziło o godność. A może jednak chodziło o Ksawerego. Jakby chłopiec stał za nim, kłuł go w plecy. Nic mu nie zrobią, myślał Reporter. Nie są aż takimi bydlakami.

– Nie. Jesteś tu, bo jak na razie nigdzie tego nie puściłeś. Miałeś szansę, ostatnią, jeszcze godzinę czy dwie temu. Specjalnie tu przyszli, twoi ludzie z twojej gazety, a ty dalej nie dałeś im tej historii. Nieprawdopodobne.

To przecież nie może być takie proste. Mordercą w kryminale nie może być ten, kto stał z zakrwawionym nożem na miejscu zbrodni. Nie, życie nie może być aż tak banalne, pomyślał.

Banalne, a jednocześnie przerażające.

Bo jeśli jest tak, jak sugeruje Prokurator, pomyślał Reporter, to ja rzeczywiście nie mam, kurwa, dokąd uciec.

Ksawery położył Reporterowi dłoń na karku. To było tak naprawdę kilku Ksawerych, w różnym wieku, dłonie miały różne rozmiary.

Nie mogę dopuścić do tego, aby was skrzywdzono, pomyślał Reporter.

Strach był goły, szczery. Strach był jedyny.

– Zapytam jeszcze raz: co ty sobie myślałeś? Miałeś sprzedać to „Krajowej”. Takie było polecenie. Ale nie, ty zrobiłeś objazd po wszystkich swoich kolegach. Co więcej, dostałeś jeszcze jedną szansę. Pojechałeś do Właściciela, rozmawiałeś z nim. Oferta, którą ci przez niego złożyłem, była na serio. Milion złotych, plus ta dziewczyna leci z pracy. To była zatwierdzona, prawdziwa oferta. To była jeszcze jedna szansa, którą dostałeś, a historia wciąż nie jest opublikowana.

Poczuł w gardle nagłą suchość – taką, której nie zlikwiduje żadna ilość wody.

– Czyli ty… czyli ty też… czyli ty jesteś wspólnikiem. – Zatkał się, zaczął się jąkać.

W ciągu ostatnich dwunastu godzin został aresztowany, pobity, uwięziony, przesłuchiwany, grożono mu, ale dopiero teraz ktoś go zdezorientował.

– Ja nie jestem żadnym wspólnikiem. Ja jestem Prokuratorem Generalnym – przypomniał mu Prokurator i podkreślił to pozornie automatycznym gestem poprawiania okularów na nosie.

– Chciałem… chciałem usłyszeć jak najlepszą ofertę. – To, co teraz mówił, brzmiało idiotycznie. Ale wszystko, absolutnie wszystko, co mógłby teraz powiedzieć, zabrzmiałoby równie głupio. Reporter zrozumiał, że dopiero teraz stał się bezbronny.

– Ale dostałeś jak najlepszą ofertę! Powinieneś zostać zawinięty spod redakcji Portalu, taka jest prawda, ja chciałem tak zrobić. Ale stanęło na tym, że Właściciel da ci propozycję. Kto ma takiego farta? Kto oszukuje, zostaje od razu przyłapany i jeszcze dostaje propozycję bonusu? Kto dostaje jeszcze jedną szansę w momencie, gdy zawala ostatnią? Mnie to zadziwia, ale to nie ja decyduję. Tak czy siak, debilu jeden, odrzuciłeś milion złotych i odzyskanie godności. Więc teraz posłuchaj. – Prokurator popukał palcem w dokumenty. – To już nie ma znaczenia. Kiedyś to tylko kiedyś, wczoraj to tylko wczoraj. Media to tylko media. Media świecą światłem odbitym, wolno kręcą się wokół własnej osi. Co chcę powiedzieć: działamy w rzeczywistości skrajnie dynamicznej. Nie ma starej sprawy. Teraz jest nowa sprawa. Nie ma starej oferty. Jest nowa oferta. Jeszcze jedna oferta! Jeszcze jedna szansa! Jeszcze raz, durniu. Debilu. Posłuchaj uważnie. Pinezka. Osiemnasta trzydzieści. Jesteś tam. Piszesz tekst. Dzwonisz stamtąd do „Krajowej”. Oni go puszczają. Twój syn zostaje na uczelni, zamiast pójść w twoje ślady.

Reporter nie odpowiedział, bo nie miał nic do powiedzenia. Tył jego głowy pulsował potwornym bólem. W końcu rozumiał kształt. W końcu widział prawdę o świecie, w którym się znalazł.

Myślał, że wchodzi do piwnicy pełnej cudacznych, ograniczonych frustratów. Oszołomy, tak kiedyś ich nazywali.

Nawet ten, co jęczał w gazecie, że byliśmy głupi, nawet on nie miał pojęcia, jak bardzo byli głupi. Zwłaszcza on.

Ksawery, gdy spacerowali kiedyś dookoła Jeziorka Czerniakowskiego, coś znalazł, pobiegł w krzaki. Reporter za późno się zorientował. Pisklę, kaczy dzieciak, martwy, z karkiem skręconym przez dużego ptaka lub psa. Ksawery przytulił go do siebie jak zabawkę. Nie chciał puścić małego truchła.

– Jak go mocno wyprzytulam, to ożyje.

Reporter miał wrażenie, że Ksawery nigdy nie seplenił, że zawsze mówił „r”. Może z powodu swojego imienia.

– Mój syn tego nie zrobił – wydusił z siebie teraz.

– Od ciebie zależy, czy to zrobił, czy nie. Musimy kończyć – przerwał Prokurator, patrząc na swój mały, damski zegarek.

Drzwi się otworzyły, wszedł strażnik. Prokurator kiwnął do niego głową.

Reporter wstał, wziął swoje rzeczy, wziął telefon. Schował je pod pachę. Popatrzył w oczy Prokuratorowi.

Chciał powtórzyć swoje bluzgi sprzed paru chwil, spełniając tym samym marzenie wielu ludzi, którzy żyli nienawiścią do Prokuratora, oglądając go w telewizji. Ale nie miało to sensu.

Upiekli go jak tanie ciasto z proszku.

Chciał pojechać do osoby, dla której teraz pracował, chciał nią szarpnąć, wytargać, ale to było niemożliwe.

Reporter przypomniał sobie pierwsze spotkanie.

Reporter był głupi, bo zakładał, że każdy jest trochę dobry.

– Oczywiście jesteś na tyle inteligentny, by zrozumieć, że nikt nie uwierzy ci w prawdę – rzucił na koniec Prokurator.

Wyszli z pomieszczenia, strażnik zamknął drzwi. Ktoś patrzący z boku mógłby odnieść wrażenie, że Prokurator również jest więźniem, zamkniętym w celi, w której nie było nawet łóżka, tylko biurko. Reporter nie znalazł jednak w tym wyobrażeniu niczego śmiesznego ani pokrzepiającego.

15.41. Reporter

Uber jechał szybko, Reporter nie miał pojęcia którędy, bo nie patrzył za okno, zamiast tego raz po raz dzwonił lub pisał do Ksawerego. Ksawery miał wyłączony telefon. Być może zablokował ojca. Zadzwonił do Nataszy, usłyszał sygnał, ale nie odbierała. Wiedział, że oni widzą, do kogo teraz dzwoni, na pewno wzięli to pod uwagę, ale miał to gdzieś, po prostu chciał go usłyszeć, swojego syna. Chciał, aby Ksawery powiedział mu, że to jakaś bzdura, aby natychmiast się rozłączył, bo ojciec pewnie jest naćpany, pijany albo w ogóle dostał od tego wszystkiego świra, takiego prawdziwego, rasowego szmergla, po którym siedzi się latami w kaftanie, a w końcu wiesza na klamce. Chciał, aby po telefonie do Ksawerego matka Ksawerego oddzwoniła do niego z wyzwiskami, aby zapytała go w swoim niepowtarzalnym stylu:

– Ty podła chujozo, jakim prawem dzwonisz do naszego syna i opowiadasz mu tego typu bzdury? Co to w ogóle jest? Już nigdy w życiu go nie zobaczysz, to ci mogę obiecać.

Gdyby to wszystko usłyszał, na pewno by się uspokoił. Ale nie usłyszał nic, bo żadne z nich nie odbierało i nie odpisywało.

Samochód stał tam, gdzie go zostawił – pod redakcją tabloidu. W świetle dziennym wyglądał jak czysta rozpacz: na zderzakach i na drzwiach kierowcy wielkie plamy rdzy, za wycieraczkami pryzma zgniłych liści, starych ulotek, śmieci. Auto sprawiało wrażenie porzuconego lata temu, chociaż stało tu zaledwie od kilku godzin. Mimo to Reporter się wzruszył, gdy je zobaczył, i pewnie to wzruszenie sprawiło, że na chwilę stracił równowagę. Musiał się oprzeć o drzwi, złapać oddech, odegnać dziesiątki czarnych robaczków tańczących mu przed oczyma.

Ksawery wciąż nie odbierał. Reporter wsiadł do środka, przekręcił kluczyk w stacyjce. Silnik chrząknął, a potem zaśpiewał.

– Grzeczny, grzeczny jesteś – pochwalił grata, klepiąc w kierownicę.

Telefon, który dostał od Prokuratora, był wyczyszczony do ustawień fabrycznych, w pełni naładowany. Miał jedną wiadomość, a w niej pinezkę Google Maps. Pinezka prowadziła pod prywatny adres, dom jednorodzinny w Jabłonnej. Nie miał pojęcia, kto mógłby tam mieszkać. Domyślał się, na jakie przedstawienie mógł zostać zaproszony, ale nie miał pojęcia, kto w nim wystąpi.

Zaczął przeglądać zwrócone mu dokumenty. Nie zniknęła ani jedna kartka.

Rozumiał otaczające go wydarzenia, ale wciąż wymykała mu się ich logika. Rozumiał przyczynę tego wszystkiego, tę prawdziwą i pierwotną przyczynę, klarowną i prostą – ale w swojej prostocie zupełnie niewiarygodną. Ludzie tak nie robią. Ludzie tak nie myślą. Ludzie nie śmieją się, przebici włócznią obok zgliszcz swojego domu. Niezrozumiały był też udział Prokuratora. To niemożliwe, by ktoś obarczony taką odpowiedzialnością zgodził się przestać działać politycznie i zaczął rozpieprzać wszystko dla samego rozpieprzania.

Ale może przeceniał innych.

Może to właśnie ludzie mający elementarną wyobraźnię, umiejący określić skutki swoich działań, byli tą najbardziej umęczoną, marginalizowaną mniejszością.

A może w ludziach było coś, czego nie pojmował, jakiś aspekt bycia człowiekiem, na który Reporter był ślepy. Jeśli tak, to znaczy, że spędziłem przedziwne życie, pomyślał. To znaczy, że przez trzydzieści lat byłem ślepym zawodowym kierowcą, głuchym dyrygentem, niemym lektorem.

Trudno.

Kurwa.

Ograli go.

Najważniejszy był i jest jego syn.

Do Pinezki było jakieś czterdzieści minut samochodem.

Miał jeszcze czas.

Miał godzinę dla siebie.

Znów popatrzył na dokumenty. Opisaną w nich historię znał na pamięć. Strasznie smutną historię dotyczącą obcych ludzi. No, może niezupełnie obcych.

Palił papierosy, jednego, drugiego, trzeciego. W pewnym momencie uświadomił sobie, że potwornie chce mu się pić, w samochodzie była butelka mineralnej. Smakowała podle – widocznie rozwinęło się w niej już jakieś życie – ale nie miało to znaczenia. Woda to woda. Zatopił się w dokumentach. Nie musieli oddawać mu ich z powrotem, i tak znał je na pamięć. Pozwolenia na rewizję. Odpisy aktów oskarżenia, następnie umorzonych przez ręcznie sterowaną prokuraturę. Kopia aktu notarialnego przekazania nieruchomości w ramach darowizny. Darczyńcą była kościelna fundacja Lex Divinorum, beneficjentem – osoba cywilna, kobieta, Matka Dziewczynki. Najważniejsze były jednak stenogramy rozmów, spisywane ręcznie – nigdy nie mógł się przekonać do tych aplikacji AI, rzekomo spisujących nagrania audio jeden do jednego w ułamku sekundy. Nie ufał im. Nie ufał do końca niczemu, co aby istnieć, potrzebowało procesora. Po pierwsze, to nigdy nie było jeden do jednego, niektóre słowa były połknięte, zdania złamane w połowie, uszkodzone. Po drugie, ktoś zawsze mógł zdobyć do tego dostęp.

Opowieść Matki Dziewczynki była długa, rwana, chaotyczna. Podczas kilku rozmów, które odbyli, często sobie zaprzeczała, jakby miała w sobie kilka różnych osób, niezależnych narratorów, z których każdego chciała dopuścić do głosu. Ale on wiedział, jak postępować również z takimi osobami – połamanymi, przepalonymi, zepsutymi. Umiał naprowadzać tych ludzi na właściwy trop, odnajdywać ścieżkę w lesie myśli i słów. Umiał ich uspokajać, układać w całość to, co wyrzucali z siebie w postaci pozornie niepasujących do siebie fragmentów. Umiał wypełniać puste miejsca, również – gdy już nie miał innego wyjścia – za pomocą wyobraźni i rachunku prawdopodobieństwa. Uczył się tego od najlepszych.

No dobrze, może jednak nie był taki ślepy.

Gdy się spotkali, Matka Dziewczynki była wciąż bardzo młoda, chociaż wyglądała na dużo starszą. Trzydzieści cztery lata, rówieśnica Nadii, to zadziwiało Reportera najbardziej. Miała cerę i oczy kobiety po menopauzie. Dłonie trwale zniszczone detergentami, kościste i szorstkie. Bez przerwy zaciągała się iqosem, jej twarz tonęła w obłokach ciepłej pary. Czasami brał go od niej, nawet nie po to, aby się zaciągnąć, ale by na chwilę rozwiać obłoki dymu przesłaniające jej twarz, zobaczyć tę twarz, popatrzeć jej w oczy.

Pochodziła z fanatycznie religijnej rodziny. Ojciec był z zawodu adwokatem, matka nie przepracowała ani dnia, bo przecież miejsce kobiety jest w domu. Należeli do sekty charyzmatycznej, półoficjalnie uznanej przez Kościół. Ojciec odprawiał w domu drogę krzyżową, w trakcie postu biczował się skórzanym pejczem z metalowymi kulkami na końcu. Jako mała dziewczynka otrzymała dar Ducha Świętego, czyli zaczęła głośno bełkotać na którymś ze wspólnych nabożeństw. Jej siostra zaliczyła egzorcyzmy, a następnie wysłano ją do kościelnego ośrodka korekcyjnego – matka znalazła listy, z których wynikało, że siostra zakochała się w koleżance. Ona, Matka Dziewczynki, chodziła do liceum imienia Świętej Rodziny, do stuprocentowo damskiej klasy. Była samarytanką w harcerstwie. Chciała studiować medycynę, zostać chirurżką.

Prezydent też był wtedy młody, ledwo przekroczył trzydziestkę. Po ukończonej aplikacji nie mógł się zaczepić w żadnym sensownym miejscu. Z jego biografii jasno wynikało, że zaangażował się w działalność partyjną, aby zdobyć kontakty, wspiąć się szczebel wyżej w karierze prawniczej. Był harcerzem Rzeczypospolitej i szefem Organizacji na Małopolskę, wykorzystywał to, załatwiając obsługę różnych wydarzeń kościelnych i partyjnych. Odpowiadał za obstawienie harcerzami mszy na rocznicę śmierci Papieża Polaka, na której byli obecni Mistrz, Car i ówczesna wierchuszka partii. Patrzył na zdjęcia z uroczystości i widział, że z tej starej, pierwszej wierchuszki już prawie nikogo nie ma, ci, którzy nie zginęli na tamtej ruskiej polanie, zostali niedługo później pozbawieni stanowisk i wysłani do politycznej umieralni. W tych umieralniach zarabiali nieporównywalnie większe pieniądze, ale żadne pieniądze nie pozwalały zagłuszyć poczucia odtrącenia. Prezydent musiał studiować potem te wszystkie przypadki, uczyć się na nich. Obiecać sobie, że nigdy nie zostanie odtrącony.

Dwa lata później został najbardziej zaufanym człowiekiem Mistrza. Ale gdy rozgrywały się wydarzenia opisane w dokumentach, był jeszcze dziwnym młodym gościem, który decydował, kto i z jakiego hufca będzie stał przy ołtarzu w kościele Piotra i Pawła. Tak właśnie ją poznał, jedną z harcerek, długonogie i wysokie dziecko, któremu złośliwa szatańska ręka doczepiła spore piersi, szerokie biodra. Dziecko, w którym pod betonową kopułą indoktrynacji międliło się coś nieopisywanego, niebezpiecznego. Zwyczajne dojrzewanie, ale wszyscy dookoła nazwaliby to kuszeniem, Szatanem. Reporter zastanawiał się, czy trzydziestoletni Prezydent, wówczas już mąż swojej żony, ojciec półrocznej córeczki, określiłby to w ten sam sposób.

Twarz Prezydenta wyglądała jak wypluta przez generator AI, zapromptowany na pokazanie zestandaryzowanego polskiego mężczyzny. Reporter patrzył w tę twarz i pytał: w co ty tak naprawdę wierzysz? Czego się boisz? Czego byś pragnął? Do czego walisz konia? Jak chciałbyś umrzeć? O co ci chodzi? Bo niemożliwe, żebyś się nie zastanawiał, żebyś nie myślał, żebyś był tylko i wyłącznie zadowolony.

Car przedstawiał Prezydenta jako przydatnego, ambitnego głupka.

– Nie mógł mi się udać lepiej – mówił z satysfakcją hodowcy rasowych krów. – Mój brat wiedział, kogo wybiera na swoją prawą rękę.

Więc z jego strony chodziło właśnie o to, myślał wtedy, o szukanie na ślepo drobnych cząstek brata dookoła siebie, we wszystkich ludziach, gdziekolwiek. Ale o co chodziło Prezydentowi?

Matka Dziewczynki kluczyła, zmieniała zeznania. Przyjmowała Reportera właśnie w tym darowanym kościelnym mieszkaniu – wielkim, pięknym, ale wymagającym remontu, na który nie było ją stać. Po uroczystości została w kościele jako ostatnia. Była pilna, nie chciała przepuścić żadnego niedociągnięcia, najmniejszej niechlujności. Nauczono ją świetnie sprzątać – dlatego dzisiaj żyła właśnie z tego, ze sprzątania. Po mszy Prezydent zaproponował, że odwiezie ją do domu – to akurat zgadzało się w każdej z wersji jej opowieści. Wypytywał ją o rodziców, o rodzinę. Nie, nie odzywał się do niej jak do dorosłej kobiety, nie uwodził jej, traktował ją jak dziecko, a przynajmniej kogoś dużo młodszego. Dlatego Matka Dziewczynki sama nie wie, jak to się stało. Na pierwszym spotkaniu twierdziła, że to ona zaczęła o nim myśleć pierwsza. Dawała do zrozumienia, że odpowiedzialność jest po jej stronie. Że się zauroczyła, zakochała. Prezydent, który oczywiście nie był jeszcze wtedy prezydentem, powiedział jej, że przyjmuje w takiej a takiej kancelarii – gdzie tak naprawdę kserował dokumenty i robił kawę – i jeśli miałaby jakiś problem, to może do niego przyjść.

– Jaki ja mogłam mieć problem? – zaśmiała się wtedy głucho Matka Dziewczynki.

– No właśnie, jaki? – zapytał Reporter.

Nie wierzył w tę wersję wydarzeń. Zdawała się podkolorowana na korzyść Prezydenta. Domyślał się, czemu Prezydent to zrobił: małe dziecko w trudnym małżeństwie, jawna niechęć ze strony teściów, drobne niepowodzenia życiowe, świadomość straconej szansy pomimo młodego wieku. Świadomość bycia frajerem.

Rozglądał się po mieszkaniu, które było dla nich dwóch ewidentnie za duże; pewnie nie było ją stać na przedmioty, którymi mogłaby je wypełnić. Zawiesił wzrok na wielkiej nowoczesnej lodówce i przyczepionych magnesami dziecięcych obrazkach: lekko pożółkłych rysunkach domów, zwierząt i trzymających się za ręce ludzików. Przypomniały mu się rysunki Ksawerego: chaotyczne, złożone opowieści pełne robotów, kosmicznych potworów i laserów.

Rysunki Dziewczynki były prostsze, nie opowiadały historii, raczej pokazywały jej marzenia.

Matka Dziewczynki, gdy zobaczyła, że skupia się na rysunku psa, powiedziała:

– To Poziomka. Miałyśmy ją przez parę lat, wzięłyśmy ze schroniska, no ale zdechła.

– Przynajmniej przeżyła te lata szczęśliwie – powiedział Reporter. – To zawsze coś.

– To zawsze coś – powtórzyła po nim, chyba odruchowo.

W tym sprezentowanym przez Kościół mieszkaniu czuł się, jakby miał dostać zaraz zawału serca, bo Matka Dziewczynki piła litry kawy, kubek za kubkiem, do tego bez przerwy paliła i mówiła. Tak jakby ktoś pozwolił jej robić to wszystko pierwszy raz w życiu. Palić, pić, mówić. Tak jakby dopiero tego dnia stała się dorosła.

– Poczuł ze mną wspólnotę, więź, której nie doświadczył nigdy wcześniej – opowiadała. – Moja rodzina przypominała jego rodzinę, w przeciwieństwie do rodziny jego żony.

Pewnych rzeczy nie musieli sobie tłumaczyć, bo rozumieli, czym są przymusy, przysięgi, zobowiązania, czym jest naturalność posłuszeństwa, przygotowanie do służby od najwcześniejszych lat. Rozumieli, że człowiek, aby przetrwać, musi mieć w sobie pewną ukrytą przestrzeń, której nikt inny nie zdoła sobie wyobrazić. Oni mieli w sobie te ukryte miejsca i na swój pokraczny sposób próbowali sobie o nich opowiadać. Tak to przedstawiała, w to chciała wierzyć. Zapytał ją, czy przypadkiem trochę tego nie romantyzuje. Czy czas i to, co wydarzyło się później, nie zweryfikowały tego wspomnienia. Zaprzeczyła. Zapytał, czy w takim razie czuła się albo wciąż czuje zakochana w Prezydencie.

– Wtedy na pewno – odpowiedziała. – Choć w sumie, to nie wiem, czy zakochana – poprawiła się po chwili. – Czułam się namaszczona, wybrana. Natomiast tego człowieka, którym on był wtedy, nie ma, tamten człowiek nie żyje. – Powiedziała to z taką pewnością, jakby do dziś utrzymywali regularny kontakt.

Wrócił do teraźniejszości, przerdzewiałego hyundaia, zakwitłej wody o smaku jeziora, którą bezwiednie sączył. Zadzwonił telefon, jego własny. Numer, którego nie znał. Odrzucił połączenie, ale sygnał telefonu wybił go na chwilę ze wspomnień i przypomniał mu, że jeszcze pół godziny temu był gotów oddać nerkę za prysznic i świeże ciuchy.

Pojechał do mieszkania, do wielkopłytowego bloku na dalszym Ursynowie. Wydało mu się kompletnie obcym miejscem, do którego włamuje się za pomocą dorobionych kluczy. Na podłodze leżały jego własne, skłębione ubrania, których nie rozpoznawał. Kuchnia była zawalona związanymi workami śmieci. W zlewie piętrzyły się talerze i kubki po kawie. Śmierdziało papierosami, grzybem, potem. Pojedyncza roślina, fikus stojący na parapecie umierał w cichej agonii. Reporter podlał go, ale wiedział, że tak naprawdę wyrządza mu w ten sposób krzywdę.

Ubranie z szafy, mogło być wyprane, zresztą nawet jeśli nie, na pewno było czystsze niż to, które miał na sobie. Stał pod prysznicem jakieś dziesięć minut, gorąca woda spływała na niego jak łaska, chwilowe odroczenie wyroku śmierci. Umył zęby, włożył w miarę białą koszulkę, bieliznę, dżinsy, skarpetki. Ogolił się, zacinając się tylko raz, poniżej jabłka Adama. Ogarnęło go chwilowe poczucie godności. Zdał sobie sprawę, że jest potwornie głodny, ale w lodówce nie miał nic do jedzenia. Nie było sensu spędzać tu ani chwili dłużej. Zabrał dokumenty i wyszedł. W najbliższej Żabce kupił sobie kanapkę z byle czym i największą czarną kawę, dopłacił za trzy dodatkowe espresso, dolał sobie cztery, Ukrainka za ladą i tak leniwie gapiła się w TikToki. Usiadł na ławce, postawił kawę na ziemi. Zapalił. Pogoda była nieustannie ładna. Ciepło słońca kładło mu się na włosach jak przyjazna dłoń, jak wełniana czapka.

Gdy Reporter zapytał Matkę Dziewczynki, ile razy ona i Prezydent uprawiali seks, na początku odpowiedziała, że tylko raz.

– I podczas tego stosunku zaszła pani w ciążę – upewnił się, pozornie głupio, bo jak inaczej miała zajść w ciążę?

Ale to pytanie od razu zmieniło jej odpowiedź. Nie, to nie było raz. To były dwa, trzy albo cztery razy. Za pierwszym zrobili to w samochodzie, oralnie. Pokazał jej jak. Dopiero później, za drugim, trzecim razem zrobili to w pełnym wymiarze, jak powiedziała. Wtedy już wynajmował dla nich hotel. Nie, to nie był hotel, poprawiła się później. To była siedziba hufca harcerskiego. Pokój do nocowania. Prezydent miał klucz. Miał klucze do wszystkich pomieszczeń w tym budynku.

Kawa stygła szybko. Pił ją łapczywie, jak wodę. Żołądek przyjął połowę kanapki z pieczonym kurczakiem i czymś lepkim, co przypominało majonez. Oddał resztę przechodzącemu psu. Jego właściciel coś mu powiedział, ale on już nie zwracał uwagi. Ważne, że pies był zadowolony.

Na drugim spotkaniu Reporter powiedział jej wprost, specjalnie przechodząc na ty:

– Nie wierzę, że pierwszy seks był z twojej inicjatywy. Szesnastolatka, która nigdy tego nie robiła, nie wyjdzie z inicjatywą w stosunku do dwa razy starszego mężczyzny, nie ma szans. Nie zrobi tego ze względu na wrodzony instynkt, poczucie bezpieczeństwa. Musiał zrobić coś, co sprawiło, że poczułaś się bezpiecznie.

– To był przecież szef Organizacji – odparła, lekko wzburzona.

Wstał wtedy, podszedł do wielkiego okna wychodzącego na Rynek Podgórski i patrzył na zalany światłem plac, bo pogoda w tamte dni, gdy się z nią spotykał, również była zwodniczo ładna.

– Zadaje mi pan te pytania jak jakiś ekspert od gwałtów, jak jakiś psycholog seksuolog. A przecież na panu też są różne oskarżenia. Pan myśli, że ja nie wiem, a ja pana sprawdziłam – powiedziała do jego pleców.

Do dzisiaj pamiętał dumę w jej głosie przy słowie „sprawdziłam”.

Odwrócił się do niej wtedy i po prostu powtórzył pytanie, patrząc jej prosto w oczy, przenikliwe, zmęczone, ale też obłąkane niewymazywalną krzywdą.

– Co takiego zrobił Prezydent wtedy, w tym samochodzie, że jako bardzo młoda dziewczyna poczułaś się na tyle bezpiecznie, aby się do niego zbliżyć?

Pamiętał te bardzo długie sekundy, podczas których patrzyli na siebie jak kowboje w kulminacyjnym momencie westernu. Zrobiła lekki unik, mówiąc:

– Na pewno nie czuję się bezpiecznie przy panu.

A on odparł:

– Jeśli pani powie mi, że mam wyjść, to wyjdę od razu.

Telefon znowu zadzwonił, ten sam nieznany numer, a on znowu nie odebrał. Ksawery, Natasza, Pinezka, wydarzenie, Prokurator – na moment o tym wszystkim zapomniał. Te dokumenty, nagrania – może dlatego nie chciał ich oddać, bo znieczulały go jeszcze lepiej niż alkohol. Jego mózg osiągał stan zbliżony do nirwany – myślał tunelowo o tylko jednej rzeczy.

Matka Dziewczynki siedziała wtedy naprzeciwko niego. Skromna, sucha, przygarbiona postać, która nigdy nie była młoda ani pociągająca. Nie była to kwestia jej wyglądu ani nawet przeżyć, każda kobieta może być piękna, jeśli chce – to była kwestia decyzji. Mimo to Reporter pomyślał wtedy: przedziwne gdybym ją dotknął, gdybyśmy mieli romans, ja i ona. I najpierw zbluzgał się za tę myśl, ale zaraz przypomniał sobie, że przecież myślał, mówił i robił dużo bardziej dyskusyjne rzeczy, niektóre raptem parę dni wcześniej.

– Powiedział mi, że on też tak naprawdę nie wierzy w Boga. Że boi się to komukolwiek powiedzieć. I że widzi to w moich oczach. Powiedział, że za niewiarą w Boga idzie pewien smutek. I że ludzie, którzy żyją w tym smutku, wyczuwają się nawzajem, instynktownie, jak zwierzęta.

– Większość ludzi nie wierzy w Boga – zauważył Reporter.

– Mówię o tych, którzy powinni wierzyć – odparła.

Uśmiechnął się, bo również jego zdaniem niektórzy ludzie powinni wierzyć w Boga. Ale chyba nie mieli na myśli tych samych ludzi.

– No dobrze, i na serio wtedy nie wierzyłaś w Boga?

Gdy zadał to pytanie, rozpłakała się po raz pierwszy. Potem płakała jeszcze wiele razy, ale ten pierwszy raz był najbardziej dramatyczny, jej ciało uwalniało się od czegoś, gwałtownie się trzęsąc. Odwrócił się z powrotem do okna. Obserwował ludzi przechodzących przez Rynek Podgórski aż do momentu, w którym się uspokoiła.

– Miałam swoje wątpliwości, swoje pytania, nie mogłam się nimi z nikim podzielić. Bałam się. Zastanawiałam się: skoro to wszystko jest tak prawdziwe, tak oczywiste, dlaczego oni mnie tak zmuszają, abym wierzyła, klęczała, odmawiała modlitwy?

– Przecież nikt nas nie zmusza, żebyśmy oddychali albo spali. Żebyśmy wierzyli w istnienie innych ludzi.

– No właśnie – zgodziła się z nim, i w tej zgodzie była jakaś rozpaczliwość, tak bardzo chciała być zrozumiana.

Spotkań było kilka, nie wie, podczas którego zaszła w ciążę. Prezydent był jej pierwszym partnerem. Zbliżenia były krótkie, dość mechaniczne, ale to potrafiła ocenić dużo później, po związkach z innymi mężczyznami. Żaden z tych związków się nie udał, ale niektóre coś jej dawały pod kątem seksualnym, jakąś przyjemność, ulgę. Tej na pewno nie miała podczas kontaktów z Prezydentem.

Pamiętał, że na kolejnym spotkaniu z Matką Dziewczynki był ledwo przytomny. Poszedł do knajpy, która nazywała się Brzydki Kot, od dekad spotykali się tam literaci, artyści i inne lokalne łajzy, ludzie, którzy w zestawieniu z Matką Dziewczynki wydawali mu się śmieszni. Wypił dużo, bardzo dużo. W tłumie była kobieta, nawet podobna do Nadii. Zaczął z nią rozmawiać, i ta kobieta nagle go rozpoznała, zobaczył to w jej oczach, jej twarz zmieniła wyraz, jakby ktoś wbił jej w policzek niewidoczny nóż. Chciał powiedzieć, że nic jej nie zrobi, ale zamiast tego powiedział, że jej akurat nie zgwałci. Oprzytomniał dopiero, gdy usłyszał własne słowa. Kobieta zaczęła się śmiać. On też. To było dziwne. Pili dalej. Kobieta była potwornie nieszczęśliwa, mówiła o powodach tego nieszczęścia, ale nie potrafił ich zrozumieć, bo nieszczęście Matki Dziewczynki wypełniło w nim całe miejsce na cudze nieszczęścia. Muzyka była głośna i zła. Alkohol miał posmak smogu i ołowiu, jak każdy alkohol w Krakowie. W końcu poszli do hotelu i uprawiali seks, przed którym on trzy razy zapytał, czy na pewno, a ona odpowiedziała na to głośnym śmiechem. Pomyślał, że na jej miejscu wcale by się, kurwa, nie śmiał.

Poranek był fatalny, krępujący i obolały, i Matka Dziewczynki wyczuła to wszystko. Nie potrzeba było do tego piątego zmysłu, po prostu miał spuchniętą mordę i cuchnął wódą. Okazała jednocześnie niesmak i troskę. Podała mu kawę z cytryną i aspiryną, ohydną, ale zbawienną.

– Czy chociaż raz powiedziała pani Prezydentowi nie? – To było pierwsze pytanie, jakie jej zadał.

Nie odpowiadała przez dłuższą chwilę, namyślała się.

– Czy pani jakoś zaoponowała?

– Bałam się zaoponować.

Znowu przypomniał sobie słowa jednej z koleżanek: kobiety idą do łóżka, robią loda, żeby was dezaktywować, wyłączyć, zneutralizować zagrożenie. Potem przypomniał sobie wczorajszy wieczór i dzisiejszy poranek, po czym wstał i wyszedł do łazienki, żeby się zrzygać. Najgorsze uczucie to wymiotować, próbując robić to cicho. Gdy skończył i otworzył drzwi, stała w nich Matka Dziewczynki z ręcznikiem w dłoni. Kiedy usiedli, stwierdziła:

– Pan chce zrobić z tego historię, że byłam zgwałcona.

Wciąż zwracała się do niego oficjalnie.

– W pewnym sensie każdy seks z osobą niepełnoletnią to gwałt. Do tego on był twoim zwierzchnikiem. Decydował o twoim losie.

– Nie decydował o moim losie – obruszyła się.

– Ale wpłynął na niego jak nikt inny w twoim życiu.

Teraźniejszość, ławka, kawa. Warszawa, słońce, ludzie, psy. Zaraz powinien jechać pod wskazany adres. Telefon, znów ten sam nieznany numer. W historii miał jakieś dziesięć nieodebranych, numer dzwonił regularnie co kilka minut. Jeszcze nie teraz. Jeszcze chwila. Zamknął oczy i wyobraził sobie siebie jako Guliwera uwięzionego w niewielkim pomieszczeniu pełnym kruchych mebelków i przedmiocików. Wyobraził sobie, jak próbując się wydostać, wszystko to niszczy, kopie, depcze – chociaż sam się tu zamknął, chociaż sam połknął klucz.

Zrozumiał, że nie czyta tych akt po raz setny tylko po to, aby się odciąć, uciec, pochwalić w duchu samego siebie za świetną dziennikarską robotę. Robił to, ponieważ coś wciąż pozostawało przed nim zakryte. Coś, czego nie rozumiał.

Tak naprawdę nie była to świetna dziennikarska robota. Nie można nazwać się świetnym kucharzem, jeśli samodzielnie nie zdecydowało się o jadłospisie, nie wybrało ani nie kupiło składników.

Mieszkanie, Matka Dziewczynki, Rynek Podgórski. Ręcznik, kawa, cytryna, tabletki. Lodówka, rysunki, papierosy, stół.

– Po prostu przyjechał po mnie samochodem i powiedział, że to koniec. Nie tłumaczył dlaczego.

– A jak pani myśli?

– To ma znaczenie, co ja w ogóle myślę? – odpowiedziała pytaniem.

Pospieszała go – rozmawiali w godzinach, w których Dziewczynka była w szkole. Nie chciała, aby zastała go w mieszkaniu. Nie chciała, aby w ogóle wiedziała o jego istnieniu.

– Myślę, że miał wyrzuty sumienia, wiedział, że robi coś nie w porządku. Powiedział, że mnie kocha i chciałby ze mną być, ale teraz nie może, że może stanie się to kiedyś, w przyszłości.

– Nie rozumiem. Kazał pani na siebie czekać, aż się rozwiedzie?

– Nie, po prostu tak powiedział. Że wszystko może się jeszcze kiedyś zdarzyć. Tak to zrozumiałam.

– A potem dowiedziała się pani, że jest w ciąży.

Po tym pytaniu nastąpiła dłuższa przerwa. Specjalnie oznaczył tę przerwę przy spisywaniu tekstu, dużym pustym miejscem na wydrukowanej kartce. Czytając, chciał pamiętać tę ciszę, obrzmiałą od jej bólu. Znowu się rozpłakała, a on znowu odwrócił się do okna.

Próbował wyobrazić sobie jej przerażenie, zwierzęcy lęk młodej dziewczyny, która zaczyna rozumieć – po dwóch miesiącach bez miesiączki, po pierwszych mdłościach i zawrotach głowy. Jedyną osobą, której mogła jakkolwiek zaufać, przynajmniej tak wtedy myślała, była jej babcia, matka ojca. To babcia zaprowadziła ją do ginekologa, babcia z nią rozmawiała, spokojnie i bez oceniania. Tyle że potem babcia wygadała się rodzicom, a rodzice wpadli w histeryczną panikę. Ojciec chodził w kółko po mieszkaniu, cały zaczerwieniony, jakby krew miała go zaraz rozsadzić od środka. Wyrzucał ręce do góry i krzyczał, mówił o egzorcyzmach, o oknie życia, raz nawet wspomniał o aborcji. Zrozumiała coś wtedy na temat świata, który ją otaczał – był jej wrogi i, co gorsza, też nieprawdziwy. Matka wpadła w stupor, usiadła pod wielkim krzyżem wiszącym w salonie i siedziała tak z przekrzywioną głową, wyłączona na wszystko, co ją otaczało. Matka Dziewczynki nie wiedziała, co ma im powiedzieć. Nie miała żadnej propozycji, dla nikogo, zwłaszcza dla samej siebie.

– To była abstrakcja.

– Jak się czułaś?

– Czułam się, jakbym zrobiła coś bardzo złego, na przykład coś ukradła, a w konsekwencji zachorowała.

– Więc nie rozumiałaś tych reakcji, skoro właściwie poniosłaś już karę.

– Nie, nie poniosłam. Jeszcze nie.

Kazali jej się zamknąć w pokoju i leżeć. W pewnym sensie ją zaaresztowano, aby uzgodnić wyrok i wydać go za jej plecami. Przynosili jej posiłki i wypuszczali do toalety jedynie pod eskortą. Spędziła tak dwa tygodnie. Matka ani ojciec nie odezwali się do niej ani słowem. Tylko raz jeden matka weszła do pokoju i wraz z posiłkiem przyniosła jej katechizm i różaniec, po czym kazała się modlić o zbawienie duszy.

– Dlaczego mam się modlić o zbawienie duszy, skoro macierzyństwo to największa łaska i droga do zbawienia? – zapytała, a wtedy matka dała jej w twarz.

To chyba jej babcia, jako najbardziej racjonalna osoba, sprowadziła do domu Matkę Prezydenta. Wtedy wypuszczono ją z pokoju i pozwolono zejść na dół, posadzono na kanapie w salonie. Salon – tapeta w kawowe kwiaty, meblościanka, dywan, wielki obraz Jezusa z otwartym i gorejącym sercem, potężny krzyż – był salonem jakiegoś obcego domu. Matka Prezydenta siedziała na fotelu, sztywna i wyprostowana, nie opierając się; rozglądała się po obwieszonych dewocjonaliami ścianach. Matka Dziewczynki zapamiętała, że dłonie tej kobiety, zaplecione i spoczywające na udach, wydawały się dużo starsze niż jej twarz, szyja czy włosy. Zapamiętała, że miała te same oczy co jej syn, identyczne kolor i kształt.

– Jestem jedyną osobą, której mój syn powiedział o tej sytuacji. Nie zwierzył się żonie, ojcu ani nikomu innemu – powiedziała Matka Prezydenta z widoczną dumą.

Rodzice obserwowali ją z widoczną ciekawością. Babcia – z widoczną satysfakcją, że oto w całym tym kryzysie pojawiła się druga taka osoba jak ona: racjonalna, porządna, pragmatyczna, z którą na pewno da się dogadać.

– Mój syn jest załamany swoim postępowaniem i bardzo za nie państwa przeprasza – dodała Matka Prezydenta.

– Nie musi za nic przepraszać. To Ewa zerwała owoc – odparł ojciec, a jego głos zdawał się dobiegać z piwnicy.

– Dopiero teraz widzę, jakie to wszystko było… – Matka Dziewczynki długo szukała słowa – po prostu chore.

„Chore” chyba nie było odpowiednim słowem, Reporter nie chciał jej jednak poprawiać, bo może odpowiednie słowo nawet nie istniało. „Popierdolone”, „pojebane” też nie załatwiały sprawy – w końcu bluzgi to nie są prawdziwe słowa, bluzgi to plomby w tych pustych miejscach, w których abdykuje język.

– Smutne – powiedział w końcu.

– Smutne to są piosenki Kasi Kowalskiej – żachnęła się Matka Dziewczynki, a Reporter się zaśmiał, na moment ją polubił.

Wyobrażał sobie Matkę Dziewczynki. Wyobrażał sobie tapetę w salonie – kawowe kwiaty, jak to tak naprawdę wygląda? Wyobrażał sobie wzrok Matki Prezydenta, wzrok, którego Matka Dziewczynki na pewno nie umiała odczytać. Być może Matka Prezydenta oceniała ją, ale tak naprawdę oceniała swojego syna, diagnozowała go na jej podstawie. Bo tym właśnie dla niej była – objawem choroby.

Stenogramy – pomięte, wytłuszczone od wielokrotnego czytania – były opowieścią Szeherezady. Między wyrazami ukryto drzwi prowadzące do kolejnych drzwi, a te prowadziły do kolejnych.

– Zastanawiali się państwo kiedyś nad tym, co my właściwie jemy? – zapytała wtedy Matka Prezydenta.

Rodzice Matki Dziewczynki na początku nie zrozumieli, o co jej chodzi. Myśleli, że to była uwaga do poczęstunku – na stole leżały jakieś pośpieszne przekąski, zimna płyta, drożdżowe ciasto w kawałkach. Matka Dziewczynki doskonale pamiętała smak tego ciasta, suchego, wyciągającego całą ślinę z ust, nawet jeśli posmarowało się je masłem. Tego dnia było wyjątkowo twarde i wyjątkowo suche, nikt go nie tknął. I znowu tylko babcia Matki Dziewczynki zrozumiała, o co chodzi tej dziwnej kobiecie.

– Te wszystkie ulepszacze, wszystkie E z cyferkami. Spulchniacze. Człowiek czyta skład pierwszej lepszej rzeczy zdjętej z półki i od razu czuje się otruty. Mówią nam, że niezdrowe jest masło, mięso. Ale to, co jest w sklepach, wszystkie te trucizny, to one niby są zdrowe. Baliśmy się Czarnobyla, proszę państwa, a przecież Czarnobyl to nasza nieprzerwana codzienność. I ci młodzi ludzie… Nic dziwnego, że tak wielu z nich nie może dostąpić łaski rodzicielstwa. Żyjemy w kościele Szatana, proszę państwa. To wcale nie jest dziwne.

Kościół Szatana – może to jest jakieś adekwatne określenie, pomyślał Reporter. Może gdy kapituluje język, jedyne, co pomaga, to Biblia. Podzielił się tym z Matką Dziewczynki, a ona się zaśmiała. Znowu poczuł do niej sympatię.

Teraźniejszość, ławka, kawa. Papiery, słońce, niedziela. Pinezka, telefon, droga. Sekundy na tej ławce wydłużyły się do minut. Minuty do godzin. Zegarek w telefonie przekonywał, że wciąż miał czas, aby dojechać do Jabłonnej. Ksawery wciąż nie oddzwaniał. Obcy numer wciąż dzwonił. Trochę tak, jakby ławka była czyśćcem. Teraźniejszość, wciąż, teraźniejszość. Ci, którzy modlą się o życie wieczne, nie mają pojęcia, o co proszą.

Matka Prezydenta, znów ją sobie wyobrażał. Tak wyraźnie, jakby ta kobieta, którą znał tylko ze zdjęć, siedziała tuż przed nim, na ławce naprzeciwko.

– Jest mnóstwo ludzi, którzy codziennie modlą się o łaskę dzieciątka. Nie chcą szatańskiego klonowania, nie chcą probówek, mrożenia. Znamy ich wszyscy, prawda? Ci biedni ludzie.

W końcu wszyscy zrozumieli. Patrzyli to na Matkę Dziewczynki, to na Matkę Prezydenta, to na babcię. Ta ostatnia aż przymknęła oczy z zadowolenia, kiwała się lekko do przodu i do tyłu, rozkoszując się swoją niezbędnością. Gdyby nie ona, nikt nie poradziłby sobie z tym problemem.

– Była przekonana, że dożyje stu dwudziestu lat, tak przepowiedziała jej we śnie jakaś święta, stygmatyczka z Hiszpanii. – Matka Dziewczynki wspominała babcię, stojąc obok Reportera i patrząc na Rynek Podgórski.

– Czyli była taką samą fanatyczką jak rodzice? – zapytał wtedy.

– Tak, po prostu bywała serdeczna. – Popatrzyła na zegarek. – Zaraz będzie pan musiał iść.

– Bywała – powtórzył. – Czyli babcia już nie żyje? A może już nie jest serdeczna?

– Zmarła zaraz po. Miała siedemdziesiąt sześć lat.

– Czyli stygmatyczka ściemniała.

– Myślę, że ogólnie stygmatyczki to nie są osoby godne zaufania – odparła, i znowu pomyślał, że ją lubi, i znowu się zaśmiali, oboje.

Za każdym razem, kiedy czytał ten fragment w stenogramach, znowu się śmiał.

– I co powiedziałaś? – zapytał wtedy.

– Przecież wiesz – odparła. – Wiesz, co odpowiedziałam.

– I dopiero wtedy zaczęły się twoje prawdziwe kłopoty.

– Czy „kłopoty” to dobre słowo? Powiedz mi. Użyjesz w stosunku do mnie, do tego wszystkiego, co się później stało, „słowa” kłopoty?

Nie zareagował. Miała rację.

– Mam broń – rzuciła lekko. – Pomyślałbyś?

– Broń? – zapytał zdziwiony. Nie zauważył wtedy, że w końcu zaczęła mówić mu na ty.

– Głupota, nieważne. – Machnęła ręką.

Ale on zignorował to machnięcie. Poczuł się, jakby kopnął go prąd.

– Czego bałaś się tak bardzo, aby zdobyć broń? – zapytał.

Westchnęła, wstała, otworzyła jedną z szuflad. Grzebała w niej chwilę, głośno przerzucając szpargały. Odwróciła się, trzymając w dwóch palcach niewielki czarny przedmiot. To był milicyjny pistolet, P-64. Przywodził na myśl rekwizyt ze starego serialu o Borewiczu, Klossie.

– Jeden z tych funkcjonariuszy… albo ochroniarz, nie wiem. Polubił mnie. Dał mi to.

– Dał ci to – powtórzył.

– Niebezpieczne i głupie – skwitowała, chowając broń z powrotem do szuflady.

To był jedyny moment w trakcie wszystkich ich rozmów, gdy Reporter podniósł głos, nie umiał powstrzymać emocji.

– Wiesz, co mogłoby się potem stać? Gdyby weszli znowu nad ranem? Pamiętasz tę posłankę? Zawsze mogliby powiedzieć, że sama do siebie strzeliłaś. Że przecież miałaś swoją broń.

Po słowie „broń” nagle uciął, zorientował się, że mówi zbyt głośno. Ale na Matce Dziewczynki nie robiło to wrażenia. Zbyt wiele przeszła, aby robiły na niej wrażenie pokrzykiwania kolejnego mężczyzny.

– Wszystko co pomaga, również szkodzi. – Usiadła z powrotem przy stole i wypiła łapczywie pół kubka kawy, jakby to była woda.

Pamiętał dokładnie, co wtedy poczuł, rozglądając się po tym wielkim i wysokim mieszkaniu, z najtańszym papierowym kloszem przyczepionym do sufitu, pomalowanym dziecięcą ręką w barwne maziaje. Poczuł, że nie ma na świecie sytuacji, w której ktoś kogoś by nie wykorzystywał. Poczuł, że wszystko jest obiektem transakcji. Że czystość intencji to abstrakcyjna idea, podobnie jak Bóg. I że potwornie napierdala go łeb, jakby zaśpiewały w nim naraz wszystkie kace świata.

A może to działo się teraz? Może to nie było wspomnienie bólu głowy, tylko ból głowy w tym momencie? Tutaj, na ławce? Może to było przeczucie?

Schował dokumenty z powrotem do foliowej koperty. Może właśnie to przeczucie kazało mu wrzucić kubek po kawie do kosza na śmieci, zapalić ostatniego papierosa z paczki i oddzwonić na numer, który cały czas do niego wydzwaniał.

– Halo. Przepraszam. Nie mogłem – powiedział.

– Byli tutaj. – Od razu rozpoznał głos Dziewczynki, teraz niższy, bardziej chrypiący.

– Nie rozumiem – odparł, bo nie rozumiał.

Odruchowo mocniej przycisnął do siebie dokumenty. Ruszył w stronę samochodu. Stąpał powoli. Miał wrażenie, że teraz czas naprawdę uległ zatrzymaniu. Sekundy rozciągnęły się do dekad. Minuty do zlodowaceń.

– Nie rozumiem, przepraszam, kto był, gdzie – powtórzył, bo Dziewczynka nie powiedziała nic więcej.

Wsiadł do auta. Przekręcił kluczyk w stacyjce. Telefon połączył się z radiem na bluetooth, najnowszą i najbardziej wartościową częścią samochodu. Reporter ustawił Pinezkę jako cel. Złapał się na tym, że w ogóle nie interesuje go to, co się tam wydarzy.

– Byli tu twoi koledzy z pracy.

– Dziennikarze z „Krajowej” – spróbował uściślić.

– Konkretnie jeden z nich. Chudy. Dziad i buc, który udaje młodego.

Reporter miał ogromną nadzieję, że powiedziała mu to w twarz.

– Miał drogie okulary przeciwsłoneczne.

– Skąd wiesz, że drogie?

– Bo nigdy takich nie miałam.

Kawa i kanapka z Żabki rozpoczęły w żołądku wściekły, nieskoordynowany boks. Gwałtowność tych ruchów była ściśle sprzężona ze stanem zawieszenia auta, konkretniej korozji w amortyzatorach, o której wspomniał mu poprzedni właściciel hyundaia. Wykasował tę wiedzę z pamięci, jak wiele innych rzeczy.

– Obiecałeś mi coś – powiedziała.

– Tak. – Reporter mógł tylko przytaknąć. Najczęściej kasował z pamięci obietnice, ale tę obietnicę akurat pamiętał.

– Obiecałeś mi, że jednak tego nie opublikujesz. Że nic z tego nie będzie. Obiecałeś to po tym, jak mama wylądowała w szpitalu.

Matka Dziewczynki wylądowała w szpitalu. Olał to. Miał to w dupie. Miał wysoko rozwinięty mechanizm obronny, polegający na natychmiastowym wyciszaniu wyrzutów sumienia. To nie jego wina. Ludzie lądują w szpitalach, zwłaszcza tak poturbowani, tak uszkodzeni jak ona. Dowiedział się przypadkowo, zadzwonił do niej, próbując uściślić, dopowiedzieć coś nieważnego. Nie odebrała wtedy, odpisała: „Jestem w szpitalu”. Potem zamilkła. Dopiero Dziewczynka powiedziała mu, że pękł jej wrzód żołądka, do tego miała niewydolność nerek, na szczęście nieprzewlekłą. Ludzie chodzą po szpitalach. Pękają im wrzody żołądka. Przecież Reporter nie wsadził jej wrzodów w żołądek, na Boga.

Obiecał jej coś, bo krzyczącej, przerażonej, skrzywdzonej dziewczynie nie można odpowiedzieć: Nie mogę ci niczego obiecać.

Jakaś kobieta weszła na przejście dla pieszych. Zahamował w ostatniej chwili i dopiero wtedy zrozumiał, że jechał osiemdziesiątką. Kobieta zaczęła na niego krzyczeć, opluła szybę.

Teraz Dziewczynka nie krzyczała ani nie płakała.

– Posłuchaj, wymusiłaś to na mnie. Wiedziałaś, że to nie przejdzie. Tak w ogóle to za każdym razem, kiedy się widzieliśmy, groziłaś mi policją.

– Bo wystawałeś tydzień pod moją szkołą, jak zboczeniec.

– Twoja mama rozumiała, że waszą historię trzeba opowiedzieć.

– Moja mama zabroniła ci ze mną rozmawiać, a ty i tak próbowałeś. Moja mama zachorowała z tego wszystkiego. I ona umrze z tego wszystkiego, i to będzie twoja wina.

– Twoja mama strasznie cierpi, i ty też, bo zostałyście bardzo skrzywdzone.

– Obiecałeś.

Złość, złość, którą do tej pory tłamsił, w końcu wezbrała i skruszyła wszystkie te pospiesznie sklecone tamy, które poustawiał w środku jak głupi bóbr. Bober. Kurwa.

Nie, czas nie stał ani nie był czyśćcem – gnał do przodu jak naćpany wariat. Czas gnał szybciej niż ten samochód, szybciej niż wszystkie samochody świata. Od Pinezki dzieliło go piętnaście minut.

– Postawili nas przed faktem dokonanym. On nawet nie powiedział przepraszam, ten twój kolega. Tylko poinformował, że publikują to jutro o siedemnastej. – Dziewczynka się rozpłakała.

– Zasługujecie na odszkodowanie.

– My dostałyśmy odszkodowanie.

– Na sprawiedliwość. Zasługujecie na sprawiedliwość.

– O czym ty mówisz? My dostałyśmy mieszkanie, mama dostała pracę, a oni teraz wszystko nam zabiorą, przez ciebie, bo przecież wy musicie zarobić swoje pieniądze, ty i ta twoja wstrętna gazeta! – zaczęła krzyczeć.

Sam chciał krzyczeć, ale nie mógł, bo jej krzyk był silniejszy i prawdziwszy, bo Dziewczynka miała rację, a on nie, bo to, co robił, nie miało ze sprawiedliwością nic wspólnego. Słuchał więc jej krzyku, bo wiedział, że na niego zasługuje.

Drzwi prowadziły do kolejnych drzwi, a ostatnie drzwi w środku labiryntu prowadziły do sedna.

Sednem było największe z kłamstw, które sobie powtarzał. Wypowiedział je na głos.

– Wszystko, co zrobiłem, zrobiłem po to, aby spotkała was sprawiedliwość. Nie mam wpływu na to, co się dalej stanie.

– Jak nie masz na to wpływu?! JAK NIE MASZ NA TO WPŁYWU?! CZEMU KŁAMIESZ?! – wrzeszczała Dziewczynka, bo Dziewczynka nie była ani głupia, ani naiwna.

Nie zrobił tego dla nich.

Miał wpływ na to, co się stanie.

Tyle Dziewczynka wiedziała.

Ale teraz Dziewczynka nie była najważniejsza, w sumie nigdy nie była, i z tego też zdawała sobie sprawę.

– Nie kła… – już zaczynał kłamać, ale krzyknęła tak głośno, że nadpalone głośniki auta przestały unosić pełne pasmo jej głosu. Jej wrzask trzeszczał, rzęził jak wokal na najpodlejszej z metalowych płyt.

– JESTEŚ KŁAMCĄ, PARSZYWYM KŁAMCĄ!

Rozłączyła się.

Jechał sto pięćdziesiąt na godzinę, lewym pasem.

Auto mogło paść w każdej chwili.

Nawigacja pokazywała mu, że do Pinezki pozostało dziewięć minut.

15.52. Prezydent

Wszyscy myśleli, że Car dalej tu mieszka.

Ale Car się wyprowadził jakiś czas temu, dokładnie po protestach w sprawie zaostrzenia prawa aborcyjnego. Dziesiątki tysięcy ludzi maszerowały wzdłuż tego domu, wykrzykując jego imię, wyzywając, lżąc. Grali na bębnach, rzucali racami. Prezydent wiedział, że Car dał się oszukać, zakleszczyć frakcji religijnych fanatyków oraz Kościołowi. Za dużo im podarował, myślał, że są silniejsi niż w rzeczywistości. Ale Car miał tutaj prawo do błędu. Wszyscy tak myśleli – Polska jest dużo bardziej konserwatywna i fanatyczna, niż się wydaje.

Czasy się zmieniały.

Tylko trudno było powiedzieć, w jaki dokładnie sposób.

Car przestawał nadążać, bo każdy w końcu przestaje.

Wskutek protestów przeprowadził się za Warszawę, do drewnianego domu nad Zalewem Zegrzyńskim. Podobno wstawał codziennie o czwartej nad ranem i łowił ryby. Codziennie na tych rybach stawiał się inny podwładny, a Car, wpatrując się w wędkę, namaszczał, odwoływał, przekierowywał, ustawiał. Psuł, by naprawiać, naprawiał, by psuć. Podobno wypuszczał wszystkie ryby, które udało mu się złowić, chociaż ryby były jedynym mięsem, na jakie sobie pozwalał.

Dzień był słoneczny, ale budynek wyglądał jak z filmu grozy – utopiony w dusznym cieniu drzew masywny betonowy klocek z kratami w oknach, płaskim dachem pokrytym eternitem, z przerdzewiałymi rynnami spływającymi po szarej elewacji niczym obumarłe pasożytnicze narośle. Spokrewniony z Carem deweloper, główny udziałowiec spółki będącej finansowym zapleczem Partii, zaproponował mu kiedyś, że w ramach prezentu wyburzy budynek i na posesji wybuduje zupełnie nowy, piękny i godny dom.

– Niektóre rzeczy mają sens tylko z przodu, inne tylko z tyłu, ale jeśli coś ma sens z każdej strony, należy to robić – przekonywał, uciekając się do ludowych mądrości, charakterystycznych dla swojej branży. I to był jedyny raz, kiedy Car naprawdę wściekł się na swojego kuzyna dewelopera, nie rozmawiał z nim potem podobno przez pół roku. Zablokował mu ustawowo jakąś kluczową inwestycję, na której kuzyn stracił niewyobrażalne pieniądze. A później podobno zadzwonił do niego, jak gdyby nigdy nic i zapytał, czy może go odwiedzić w święta.

Dom nie mógł zostać wyburzony. Dom był pałacem, w którym mieszkały duchy, a duchy stanowiły jedyną rodzinę Cara. Tylko duchom ufał i tylko z nimi tak naprawdę rozmawiał.

I jeśli Car umawiał się na rozmowę w tym domu, a nie na rybach nad Zalewem Zegrzyńskim, to znaczy, że rozmowa znaczyła więcej, że wchodziło w grę zaufanie, może nawet prawda.

Buty Prezydenta zapadały się w głębokim, miękkim trawniku. Na marynarce usiadł mu kolorowy żuk. Już przed wejściem czuć było zapach domu, starą boazerię, zmurszały klej, środki konserwujące, kurz, lizol. Zapach starych ludzi, ale nie ten ciepły, przyjazny zapach gotowanych warzyw, aromatów do ciasta, zakurzonych ubrań ukochanej osoby. Dom Cara pachniał starością bez miłości, lekami, moczem, wiekową politurą.

Prezydent patrzył na miarowo poruszające się przed nim plecy Sebastiana, wielkie plecy ogromnego chłopa wbite w czarną marynarkę, która jedynie krępowała mu ruchy i przydawała zbędnej niezgrabności. Prezydent patrzył na plecy Sebastiana i wiedział, że Prokurator kłamie. Wiedział, że Sebastian nigdy by go nie zdradził. Prokurator próbował zabrać mu pewność, zbić jego królową.

Takiego chuja, pomyślał Prezydent.

Cztery lata temu Julia raz zrobiła coś niemądrego. Była w liceum, bodajże w drugiej klasie. Źle znosiła to, że jej ojciec jest Prezydentem, i to Prezydentem, o którym robi się memy, obciachowym dla młodych ludzi w jej wieku, tak pokazywały badania, dość bezwzględnie. Poszła na imprezę, ktoś dał jej jakieś świństwo do połknięcia lub zapalenia. Raz jeden, nigdy wcześniej, Prezydent był pewien. Jej zaufana przyjaciółka zadzwoniła do jego Żony.

– Wszyscy mają aparaty, a na aparatach Instagramy – powiedziała przyjaciółka.

Sebastian pojechał tam prosto z pięćdziesiątych urodzin brata. Błyskawicznie poznał rozkład dyskoteki, zlokalizował tylne wyjścia. Wyniósł ją stamtąd na rękach. Trzech kolesi z jej klasy, którzy kręcili, nie mieli już telefonów, a jeden przednich zębów.

W obitym drewnianą boazerią korytarzu było zupełnie ciemno. Wrażenie, że dom jest opustoszały, było dojmujące. W pewnym momencie Prezydent pomyślał, że to upokarzający dowcip. Że naprawdę nikogo tutaj nie ma. Ale ktoś stojący w korytarzu, ukryty w kurzu i zapachu kleju, zapewne szef ochrony Cara, powiedział:

– Na górę, panie Prezydencie.

Nigdy nie zobaczył twarzy tego człowieka – jakby człowiek był tylko głosem.

Schody potwornie skrzypiały i trzeszczały, sprawiały wrażenie chybotliwych. Ściany były w całości pokryte zdjęciami w ramkach, małymi obrazami, pamiątkami. Na większości z nich figurowali Mistrz, Car i Matka Mistrza i Cara w różnych konfiguracjach. Wszystkie inne osoby na tych zdjęciach, nawet prezydent Bush i Papież Polak, wyglądali, jakby to oni chcieli zrobić sobie zdjęcie z którymś z braci. Luki między fotografiami wypełniały inne relikwie: medale, ordery, pamiątki, wstęgi. To były ściany prywatnego muzeum, zamkniętego grobowca. Spomiędzy setek ram prześwitywała gdzieniegdzie farba w dziwacznym, jasnowiśniowym kolorze.

Gdy Prezydent wszedł na piętro, skrzypienie i trzeszczenie gwałtownie ustały. Jego buty zapadły się w miękkiej wykładzinie, jak w trawie na zewnątrz. Nagła cisza na moment pozbawiła go równowagi, musiał się oprzeć o ścianę.

– Tutaj, tutaj – usłyszał niecierpliwy, skrzekliwy głos.

Car zawsze gdzieś się spieszył. Wszystko działo się za wolno, wszystko było zamachem na jego cenny czas. Tylko gdy rozmawiał z Mistrzem, ta cecha zanikała. Rozmawiali ze sobą zawsze długo, prawie zawsze spokojnie, a nawet gdy podnosili na siebie głos, zachowywali się z pewną ulgą i naturalnością, jak jedna osoba, którą przez pomyłkę rozerwano na pół, a w końcu sczepiono w całość.

Prezydent wyobrażał sobie, że gdy wejdzie do pokoju, z którego dobiegał głos Cara, ten będzie stał odwrócony do niego tyłem, z rękoma zaplecionymi na lędźwiach, wpatrzony w nieokreślony punkt za zakratowanym oknem. Tak pewnie wymyśliłby to reżyser kręcący film o tym spotkaniu, tym popołudniu. Tymczasem nie – Car siedział w głębokim fotelu, siorbał herbatę i podjadał krakersy ze szklanej miski, ubrany w połyskliwy dresowy komplet Nike. Wyglądał w nim jak dziecko z progerią przebrane za sportowca. Efekt wzmacniały półokrągłe okulary w czarnych oprawkach, okulary małego kujona, takiego Harry’ego Pottera, tylko wrednego.

– Panie Prezydencie, proszę siadać. – Car wskazał fotel naprzeciwko.

Kolejna sala muzeum. Zdjęcia i odznaczenia zasłaniały ścianę nad zawalonym papierami biurkiem, resztę ścian pokrywał księgozbiór, który kiedyś wymknął się spod kontroli, a obecnie koagulował w jedną pożółkłą, zakurzoną masę.

Car wydawał się być w dobrym humorze.

– Czemu nic nie mówisz? To ty chciałeś ze mną porozmawiać.

Wyciągnął w jego stronę miskę z krakersami. Prezydent wziął jednego, włożył do ust.

Car otarł dłonią okruszki z twarzy. Karykatura Mistrza, pomyślał Prezydent, złośliwy cień. Jak nic w okresie płodowym próbowali się nawzajem wchłonąć, ale Mistrz okazał się na to zbyt łagodny. A Car już zapewne wtedy uznał, że brat może się mu przydać, że zamiast go zjadać, trzeba pozwolić mu się urodzić.

Skrzypienie schodów. Może to Sebastian schodził na dół, a może korytarzem przemykał jeden z mieszkających tu duchów. Prezydent próbował rozsiąść się wygodnie, ale fotel nie był stworzony do wygodnego siedzenia. Miękkość okazała się pozorna, czuł pod plecami twardość sprężyn, potworną szorstkość materiału.

– Są różne problemy… o których powinniśmy porozmawiać.

Car zmrużył oczy. Studiował go. Car studiował każdego, zawsze i wszędzie, nawet gdy znał tego kogoś na wylot, nawet gdy go stworzył – przecież ten ktoś zawsze mógł się zmienić. A ludzie zmieniają się najczęściej poprzez nabycie wstydliwej tajemnicy.

– Sprawa z dzieckiem. – Car powiedział to zdanie kompletnie bez emocji, sprowadzając to wszystko do trzech wyrazów, jakby mówił o codziennym głosowaniu w Sejmie, dotyczącym spraw typu regulacja przyznawania kart wędkarskich albo obowiązkowe szczepienia drobiu.

Prezydent w odpowiedzi również streścił swoją sytuację do trzech wyrazów:

– Byłem u Prokuratora.

– No cóż, na pewno była to przyjazna i budująca rozmowa. Wyobrażam sobie, że Prokurator zrobi wszystko, aby ci pomóc.

– Niezupełnie.

– Więc przyszedłeś się poskarżyć.

– Przyszedłem porozmawiać.

Car siorbnął herbatę. Następnie dolał jej sobie z pękatego porcelanowego dzbanka.

– Prezydent Polski przyszedł do Prokuratora Generalnego i teraz się skarży.

– Tak to wszystko ustawiłeś, więc nie wiem, skąd to zdziwienie – stracił cierpliwość.

– To nie jest zdziwienie. – Car pokręcił głową. Popatrzył na niego znad okularów, następnie je zdjął. – Zakładasz, jeśli dobrze cię rozumiem, że większym problemem będzie dla ciebie to, że dziennikarz jest przetrzymywany w więzieniu, bo nagłośnił oczerniającą cię sprawę, niż sama ta sprawa.

– Tak zakładam.

– To ciekawe.

– Mam na myśli sprawę, o której doskonale wiesz i którą… którą przejąłeś parę lat temu.

– Bo przejmuję wszystkie takie sprawy. Muszę pomagać, to moja rola. Tobie też musiałem pomóc, po prostu. – Na twarzy Cara pojawiło się pewne zdziwienie. Jakby nie mógł uwierzyć, że muszą rozmawiać o największych oczywistościach.

– Napiłbym się tej herbaty. – Prezydent wskazał palcem na dzbanek.

Nie chciało mu się pić, po prostu poczuł się dotknięty. Nie zasługiwał na kolejną z tysiąca gierek, które Car serwował każdemu. Był Prezydentem, do cholery. Car zamieniał każdą rozmowę w rozgrywkę o zasadach zrozumiałych tylko dla siebie, rozmówca musiał czuć w jego towarzystwie jakiś drobny dyskomfort, ale on nie był pierwszym z brzegu rozmówcą.

– Dostaniesz lepszą herbatę niż ta – odparł Car beznamiętnie, po czym wyciągnął telefon.

Zaraz go schował, wstał, lekko sapiąc, podszedł do drzwi i huknął w stronę korytarza zdanie, które stanowiło dalszą częścią przedstawienia:

– Herbatę dla pana Prezydenta.

Odwrócił się. Powoli podszedł do fotela. Chodził, mówił i wyglądał jak ktoś znacznie starszy. Powinien dbać o siebie, ale w jego pokoleniu, w jego formacji dbanie o siebie było nietaktem.

– Masz jeden problem. Wydaje ci się, że masz pełno problemów, każdemu mężczyźnie się tak wydaje, ale na ten moment masz jeden problem. I ja też mam tylko jeden problem. Jest nim niedoszacowanie w sondażach twojego przeciwnika, który może dzisiaj wygrać. Zakładałem taką ewentualność, jestem na nią jakoś przygotowany.

– Przygotowany? – zapytał Prezydent, a Car znowu popatrzył na niego jak na osobę mocno nierozgarniętą.

– Ambicjonalnie może nie, ale logistycznie tak.

– Logistycznie? – Prezydent powtarzał te ostatnie wyrazy odruchowo. Car zdążył kompletnie narzucić styl i rytm tej rozmowy.

To, że nie siedzieli o świcie na rybach, na zawilgłym pomoście, w kaloszach i sztormiakach z polską flagą, było tylko szacunkiem dla dnia i dla jego urzędu.

– W sprawach, nazwijmy to, kluczowych myślę, że przy tym składzie Sejmu dam radę zawiązać doraźną koalicję na odrzucenie weta. Faszysta, na ten przykład, zrobił się ostatnio bardzo podekscytowany. Jego brat, widzisz, żyje z kowadłem nad głową. To kowadło jest dosyć ciężkie: akt oskarżenia za karuzelę VAT-owską. A jak wiemy z kreskówek, kowadła wiszą na dość cienkich sznurkach. Faszysta to młody człowiek, dość dziecinny, więc ekscytują go kreskówki. – Umilkł, chrząknął, chyba do gardła wpadł mu okruch krakersa. Siorbnął herbatę. – Ale jest to problem, nie ukrywajmy. Jedyny prawdziwy problem, jaki dzisiaj mamy. Teraz przed nami ten właściwy etap. Te najważniejsze lata. Teraz w końcu rozbijemy co? – zapytał nagle.

– Nie jestem uczniem w szkole – przypomniał mu Prezydent.

Car myślał pewnie, że wejdą na nowy etap, że zamiast powtarzać końcówki zdań, Prezydent zacznie je kończyć.

– Rozbijemy nomenklaturę – powiedział Car. – My w nią biliśmy, słuchaj, gołą pięścią w ścianę. Ta ściana o dziwo pękła, ale tylko trochę. Ale teraz możemy dostać narzędzie. Czym się wyburza ściany? Takim młotem do wyburzania, prawda? No to przyjmijmy, że będziemy mieli teraz taki młot.

Parsknął śmiechem, bo Car mówił to przed każdymi wyborami, i znał te zdania na pamięć. Znali je wszyscy. To był jego stały repertuar, największe przeboje. Ale parsknął śmiechem również dlatego, bo rozbawiło go własne zapominalstwo. Dla Cara nie był osobą, był tylko częścią urządzenia. Ważną, ale bynajmniej nie niezbędną. Bez jego udziału maszyna wciąż działała, należało ją tylko trochę przekonstruować, zbudować alternatywny obwód.

Patrzył w tę myśl bez lęku. Po raz pierwszy w życiu to akceptował. Zapiekła go szyja. Może to szwy trzymające moją nową głowę, pomyślał.

– Sądzę, że będę skończony niezależnie od wyniku tych wyborów.

– A co takiego właściwie się stanie, gdy będziesz, jak to nazywasz, skończony? – zapytał go Car.

W odpowiedzi tylko się uśmiechnął.

– No tak. Gdy nazywają cię najważniejszą osobą w państwie, można czasami zapomnieć o swojej prawdziwej pozycji – przyznał, patrząc Carowi prosto w oczy. Tak naprawdę chciał tylko jednego. Zdziwić go. Pozbawić tej irytującej pewności siebie.

– Nie o to chodzi. Twoje skończenie się nie ma znaczenia. To Polska może być skończona. – Car powiedział to dwa razy głośniej, jakby nagle w pokoju pojawił się dziennikarz z mikrofonem.

Nie spuszczali z siebie wzroku. Zdziw się, pomyślał. Bądź zaskoczony. Zaczynam być kimś innym niż jeszcze dziś rano. Zaczynam mieć nową głowę.

– Łucja – rzucił jej imię jak hasło. Czekał na reakcję.

– Ta sprawa również nie jest mi obca, tak jak sprawa z dzieckiem. – Car wypowiedział te słowa powoli i przeciągle, delektował się nimi jak kleistym deserem.

– Czy to jest konieczne? – Prezydent zapytał wprost.

– Wsadzenie jej do więzienia?

– Wsadzenie jej do więzienia za coś, w co sami ją wciągnęliście.

– Nikt tej kobiety w nic nie wciągnął. Miała wybór, dokonała go, zawarła pewną umowę, jak każda dorosła osoba.

Car otrzepał dłonie z okruchów krakersa. Wstał, przeciągnął się, odwrócił i popatrzył na półki zapełnione książkami. Sięgnął po jedną. Podszedł do Prezydenta, podsunął mu okładkę pod nos. Krzysztof Kąkolewski, Co u pana słychać? Peerelowskie wydanie w naddartej, lekko zawilgłej okładce.

– Znasz?

– Taki stary reporter. On jeszcze żyje?

– Bardzo mądry człowiek. Szalony i mądry, ale to często idzie w parze. Zbyt osobny na jakąkolwiek współpracę, ale miał momenty, w których był blisko sedna. Czytałem go z prawdziwą fascynacją. Wiesz, co napisał o systemie komunistycznym?

– Jeszcze raz, nie jesteśmy w szkole. Nie musisz mnie odpytywać – powiedział Prezydent.

W tym pokoju było zbyt duszno, zbyt strasznie i zbyt obco na nieszczerość.

Car zamknął książkę i wyrecytował:

– Kąkolewski twierdził, że socjalizm realny miał dwa fundamenty: ustawę, że akta należy przechowywać tylko pięć lat, oraz ideę prawną, że dający łapówkę jest takim samym przestępcą jak urzędnik, który go do tego zmusił. Postępowanie takie wynikało z teorii, że winien jest nie przestępca, ale ofiara i społeczeństwo[1].

– Nie rozumiem związku.

– Oczywiście, że rozumiesz. Ja się zgadzam z Kąkolewskim w pierwszym punkcie. Niszczenie akt to fundament zbrodni, sedno antypaństwowości. Akta należy przechowywać w nieskończoność. Akta muszą być chronione, konserwowane, muszą być pielęgnowane, bo akta są najważniejsze. Akta, które wykradł nasz pan Reporter. W drugiej kwestii nie zgadzam się z panem Krzysztofem. Dorosłość to koniec niewinności. Ten, kto daje łapówkę, współuczestniczy. Godzi się na patologię i zbrodniczość systemu. Uczestniczy w nim z własnej woli.

– Każesz ją, bo weszła w twój system, bo uczestniczyła w czymś, co sam wymyśliłeś? O czym ty w ogóle mówisz?

– Nie musisz podnosić głosu. – Car z powrotem usiadł w fotelu.

– Reporter to twój człowiek. – Prezydent powiedział to spokojniej, i zaraz poczuł wstyd, że dał się tak łatwo zrugać. – Pracował dla ciebie – zaznaczył dobitnie. – Ona też pracowała dla ciebie.

– Nie podnoś głosu – powtórzył Car ostrzej. – Tak, pracował dla mnie. Ale go zwolniłem.

– Odpowiadasz za to, co się dzieje. To ty popełniłeś błąd. Uznałeś, że taka gnida będzie względem ciebie lojalna. Że przy pierwszej możliwej okazji nie wróci do gniazda gnid.

– Gnidy nie żyją w gniazdach – warknął Car.

– No tak, coś pewnie o tym wiesz – odparował Prezydent.

Przez chwilę wydawało mu się, że Car wreszcie się wściekł, w końcu nikt inny nie odważyłby się tak do niego odezwać. Ale chwilowy grymas zniknął z jego twarzy tak szybko, jak się pojawił. Car znowu wyglądał jak chłopiec z progerią w przydużym dresie.

– Może i popełniłem jakiś błąd, czy to ma teraz znaczenie? – zapytał w końcu, tylko poirytowany.

– Ma takie, że proponuję ci wspólne naprawienie tego błędu.

– Czyli chcesz być partnerem.

– Ależ ja jestem partnerem. Jestem jedną z dwóch głów egzekutywy państwa.

– Może być tak, że jeszcze tylko kilka godzin. – Car wymownie spojrzał na zegarek, jakby wynik wyborów zależał tylko od przebiegu tej rozmowy.

Do pokoju wszedł, o dziwo, Sebastian, niosąc dzbanek i kubek. Przystanął na chwilę, lustrując pomieszczenie pod kątem wolnej powierzchni. Za Sebastianem do środka wślizgnął się kot, gruby, wielki i biały, z czarnym krawatem. Prezydent wziął naczynia, postawił na podłodze, obok swojej nogi.

– To Filemon? – zapytał, patrząc, jak znudzone zwierzę ociera mu się o nogawki. W pewien nieokreślony sposób przypominało małą, czworonożną kopię Cara.

– Nie, to Oleksy.

– Masz kota, który nazywa się Oleksy? – Na krótką chwilę zapomniał o tym, co działo się pomiędzy nimi, o tym niebywale cichym i brutalnym pojedynku w ciemności.

Car wyszczerzył zęby. Chłopiec z progerią był wyjątkowo zadowolony z kawału. Zaraz umrze, co innego mu zostało, jeśli nie kawały?

– To był mój ulubiony postkomunista. Umiał czytać ze zrozumieniem. Dość rzadka cecha.

Zapach starości i papieru zaczynał podduszać Prezydenta, drapać go w gardło. Car prawie nigdy nie otwierał okien w swoim domu. Mówił, że boi się zarazków – ale on znał prawdę, Car bał się, że duchy, które tak kocha, uciekną i zostawią go zupełnie samego.

– Więc uważasz, że trzeba go wypuścić – zmienił temat Car – a z tekstem, który opublikuje, sobie poradzimy. To jest twoim zdaniem rozwiązanie problemu czy tam naprawienie błędu.

– Nie wiem, czy sobie poradzimy. Chyba nie do końca o to mi chodzi, o poradzenie sobie czy też nieporadzenie – przyznał Prezydent zupełnie szczerze. Wciąż czuł się lekki, wypatroszony, wypełniony watą. Mistrz zabrał mu to, co najgorsze: lęk przed upokorzeniem, czyli lęk przed mówieniem prawdy.

– Uważasz, że tamci uwierzą we wszystko, co usłyszą ze swojego przekaźnika. Nasi z kolei są przekonani, że wszystko, co wychodzi z tamtego przekaźnika, jest kłamstwem? Że doszliśmy do punktu, w którym mamy dwa idealnie niezwiązane ze sobą społeczeństwa?

– Nie, nie uważam tak. Istnieje ta trzecia grupa. Wiemy o tym. Mamy to na papierze, w badaniach. Nie o to chodzi. Nie musimy cały czas rozmawiać o jakiejś technice politycznej.

Car siorbnął herbatę. On również wziął łyk. Była bardzo mocna, żelazista w smaku. Tak musi smakować więzienny czaj, pomyślał.

– Ho, ho. „Technika polityczna”. Ktoś podbiera mi sformułowania. – Car znowu się wyszczerzył. Podniósł kota, posadził go sobie na kolanach.

Zwierzę sprawiało wrażenie nieustannie poirytowanego. Car położył mu otwartą dłoń na łbie, lekko spłaszczając uszy. Oleksy wyglądał teraz głupawo, wiedział o tym i zezłościł się jeszcze bardziej. Mimo to kochał Cara, jak wszyscy dookoła.

– Wiesz co, ja mam inny pomysł. Ja jestem gotów wyjść i publicznie odnieść się do tego wszystkiego. Przyznać. Przeprosić. Ludzie nie nienawidzą zdrad, homoseksualizmu, pijaństwa, tych wszystkich mniejszych grzechów. Ludzie najbardziej nienawidzą kłamstwa.

Myślał, że tym razem Car się zdziwi. Ale nie, jeszcze nie. Car czekał na resztę wypowiedzi, cierpliwy cierpliwością hieny. Zdziwienie wyraził za to kot Oleksy – strząsnął z łebka dłoń swojego pana, nadstawił uszu. Dwie trójkątne anteny, wyłapujące szmery i sygnały z niewyobrażalnych dla ludzi rzeczywistości. Może to kot pośredniczył między Carem a duchami.

– Kogo właściwie przeprosić? Siebie? Żonę? Córkę? Zrób to prywatnie, nikogo to nie obchodzi, to w końcu twoje intymne sprawy. Ich upublicznienie nie sprawia, że przestają być intymne. – Car był zły. Ewidentnie myślał, że Prezydent chwilowo oszalał z lęku, i drażniło go to.

– Przeprosić ludzi, którzy mi zaufali.

– A kto ci zaufał?

– Dziesięć milionów wyborców.

– Oni nie zaufali tobie. Oni zaufali nam. Zaufali mnie.

Car się nadął, upodabniając się do purchawki tuż przed pęknięciem. Prezydent zerknął na dół nogawek. Były całe w białych kłakach.

– W końcu ty decydujesz, co jest prawdą, a co nie – przypomniał Carowi jego własne słowa.

– Oczywiście, że tak. – Car obruszony wzruszył ramionami, a potem zaczął mówić, powoli, precyzyjnie, jakby wznosił za pomocą słów chybotliwą konstrukcję, mogącą runąć wskutek jednej drobnej pomyłki.

– Chcesz wyjść, przeprosić za gwałt na nieletniej, ukrywanie dziecka z tego gwałtu, za to wszystko, co przeszła ta nieletnia już jako dorosła kobieta… i jeszcze chcesz przeprosić za romans pozamałżeński z przestępczynią. Bardzo dużo tego przepraszania. Nie pamiętam takiej ekspiacji, nawet za komuny. Te wszystkie ekrany tego nie wytrzymają, pękną od tego.

Car ewidentnie kpił, ale mu nie przerywał, słuchał dalej.

– Chcesz zniszczyć cały nasz kapitał polityczny, bo wydaje ci się, że wisisz na krzyżu na lewo od Jezusa i fartem załapiesz się na zbawienie.

– Po prostu chcę być szczery.

– Przegrasz wybory. Nie dostaniesz nic. Będziesz musiał wyjechać gdzieś do Kazachstanu, do Afryki. Do emerytury utkwisz w zarządzie jakiejś brudnej spółki. Przez parę lat jeszcze ktoś czasami z ciebie zażartuje na brukselskiej kolacji. Ale w pewnym momencie już nawet nie będą robić o tobie tych obrazków w internecie.

– Memów.

– Jakkolwiek to się nazywa.

– Widziałem dziś mężczyznę, który szedł po linie, a potem spadł i podniósł się z powrotem.

– A ja widziałem dwa gołębie i człowieka, który defekował na przystanku, w biały dzień, tutaj, z tego okna. Defekował, wykrzykując moje imię i nazwisko.

– Teraz rozumiem, czemu się stąd wyprowadziłeś.

Car się zaśmiał, autentycznie rozbawiony. Jeszcze wczoraj Prezydent byłby z siebie dumny, że tak go rozśmieszył.

– Posłuchaj. Chciałem wygrać wybory, bo chciałem cię zadowolić.

– Tylko mnie?

– Matkę. Żonę. Wszystkich. Wszyscy mieli mnie kochać. Nawet ci drudzy, to drugie społeczeństwo. Fajnopolacy w drogich autach w leasingu. Wszyscy, wszyscy, wszyscy mieli mnie kochać.

– To dziecinne i niemądre, ale nie dziwi mnie, że tak czułeś. Posłuchaj, ja jestem prezesem partii finansującej twoją kampanię, a nie psychologiem.

– Czyli nie chcesz mi pomóc. – Wziął kolejny łyk herbaty.

Zamiast odpowiedzieć, Car wyjął z kieszeni dresu wielki, nowoczesny, zupełnie niepasujący do niego smartfon. Poprawił okulary na nosie, przez chwilę czytał coś w skupieniu, jakby Prezydenta w ogóle tu nie było. Jakby rozwiązywał jakiś quiz na stronie internetowej, zastanawiał się, co odpisać na spam, czy co tam robią starzy ludzie w internecie. Odezwał się po chwili, odkładając telefon:

– Pomogłem ci wiele, wiele razy. Pomagam ci teraz.

– W jaki sposób?

– Przemawiam ci do rozsądku. Czego jeszcze chcesz?

– Zrozumieć to, co się dzieje dookoła mnie. Mówisz, że mogę zniszczyć cały nasz kapitał polityczny. Przed chwilą mówiłeś, że jesteś przygotowany. Zdecyduj się.

– Posiadanie gaśnicy nie jest równoznaczne z obojętnością na to, czy dom się spali, czy nie. Żonglujesz moimi słowami.

– A ty moim życiem. Wiedziałeś o wszystkim, co się dzieje. Pozwalasz mnie skrzywdzić, mówiąc, że chcesz mi pomóc. Chcę zrozumieć dlaczego. Prokurator cię nie słucha, ale ja nie wierzę, że o niczym nie wiesz.

Car nie zaprzeczył, podniósł filiżankę do ust.

Prezydent pragnął poruszyć tym zastałym powietrzem. Niech cokolwiek się stanie, przesunie. Niech ten przeklęty dom jakkolwiek się przewietrzy. Zdziw się, kurwa mać, ty stary, chory karle.

– Jestem tu, bo byłem człowiekiem Mistrza. Jestem jedną z niewielu rzeczy, które ci po nim zostały. Jestem twoją pamiątką. Więc czemu to robisz? Chcesz zabić go w sobie? Chcesz się uwolnić? – zapytał, patrząc Carowi w oczy, z pełną premedytacją. Tylko Car mógł zacząć temat brata, to było nieprzekraczalne tabu. Ale Prezydent też mógł mówić: o lesie dookoła, o kawałkach ciał, o tamtym poranku i całym tamtym dniu.

Car wziął głęboki wdech. Tak, przycisk nareszcie został aktywowany. Prezydent spróbował rozsiąść się wygodniej w fotelu i patrzył, jak Car zmienia kolor, jak się nadyma. Jego twarz naciągnęła się, wygładziła. Przypominał teraz balon przed pęknięciem. Prezydent wykorzystał ciszę i mówił dalej:

– Widzisz, wsadziłeś mnie na stanowisko, które jest zbyt duże. Nie można go ograniczyć, zredukować. Trzeba ograniczyć mnie. A ja, jak każdy człowiek na dużym stanowisku, nie dam się ograniczać. Potrzeba chwili, aby zrozumieć, gdzie się jest, ale ta chwila w końcu nadeszła.

– Panie Prezydencie, niech pan nie powie czegoś, czego będzie pan żałował. – Głos Cara był teraz piskliwy, gardło ścisnęła mu wielka, niewidzialna łapa. Plamy na policzku kazałyby jego ochroniarzowi dyskretnie zadzwonić po lekarza.

Ale ochroniarza tu nie było. Były tylko cienie, odgłosy i zapachy. Zdychaj, skarlała kurwo, pomyślał Prezydent, po czym nachylił się i patrzył. Car był przygwożdżony. Czerwony i mały. Prezydent poczuł swędzenie szyi. Musi przywyknąć do tej nowej głowy.

– A może jednak to wszystko wygląda zupełnie inaczej – powiedział. – Nie popełniłeś żadnego błędu. Nie jesteś ślepy. Reporter cały czas pracuje dla ciebie. Cała ta bajka, że zerwał się ze smyczy, miała mi tylko zakręcić w głowie, uszyć mi buty, jak mówią bandyci. Reporter poszedł z tym w rynek na twój rozkaz, dokładnie w dzień wyborów. I dokładnie w dzień wyborów kobieta, dla której chciałem rozwieść się z żoną, ma zostać aresztowana. Teraz wszystko rozumiem, ten tekst nigdy nie zostanie opublikowany. A na pewno nie dzisiaj. Ten tekst to zabezpieczenie. Ty chcesz czegoś ode mnie. Dlatego tu jestem. Chcę wiedzieć, czego ty chcesz. Którą ustawę mam podpisać? W czym mam nie przeszkadzać? Rozmawiajmy wprost. Zasługuję na to. Zasługuję przynajmniej na tyle. Poza tym chcę, żebyś dał Łucji spokój. Chcę, żeby została po prostu zwolniona i dostała odprawę. Więzienie ją zabije, jak każdą osobę, która nie jest bandytą.

Car kaszlnął, bardzo głośno, jednocześnie uderzając się pięścią w pierś. I jakby coś w sobie odkorkował, bo z powrotem zaczął przybierać normalny kolor. Był bliski wrzasku, ale w ostatniej chwili się powstrzymał.

– Czego chcesz? – naciskał Prezydent. – Konkrety. Która ustawa? Sądy? Trybunał? Czego chcesz? Mów, kurwa. Masz mnie. Jestem twój.

– Twój Reporter został już zwolniony.

– To twój Reporter, a nie mój. Tak jak ja. Ja i ten człowiek należymy do ciebie.

Prezydent zdał sobie sprawę, że nachylił się do Cara zbyt blisko, że zaraz go dotknie, szarpnie nim, uderzy.

– Został zwolniony. Nikt nie powie, że jesteśmy Białorusią. Nikt cię nie posądzi, że wtrąciłeś go do więzienia, bo ujawnił twoje przestępstwa.

– Nie popełniłem przestępstwa. Popełniłem grzechy. To nie to samo. – Prezydent dopiero po chwili załapał, że zacytował Prokuratora.

– Każdy łotr tak gada. – Car zakreślił dłonią okrąg, jakby wszystkie łotry tego świata stały razem z nimi w tym małym pokoju, pełnym trującego powietrza.

I nagle Prezydent zrozumiał.

Coś rozbłysło w ciemności i zobaczył to tylko on. Było wyraźne jak rana po nożu i równie zadziwiające.

– To nie ty – powiedział.

Car milczał.

– Ty jednak popełniłeś błąd. Wszystko wypadło ci z rąk.

Car nadal nie reagował.

– Nie masz z tym nic wspólnego. Tylko udajesz. Ty po prostu jesteś na bieżąco.

Cisza.

– Ty właśnie straciłeś władzę.

Car otworzył szerzej oczy.

Mam cię, pomyślał Prezydent. W końcu jesteś zdziwiony.

Car westchnął westchnieniem starszego człowieka, który sam wnosi po schodach ciężką siatkę z zakupami i wie, że któregoś dnia podczas wnoszenia tej właśnie siatki trafi go szlag.

– Moglibyśmy długo dyskutować o pojęciu władzy – odezwał się w końcu. W jego głosie nie było nic prócz zrezygnowania.

– Wiem. Jesteś po prostu zwykłym posłem. Zwykłym starcem. Nie masz żadnej realnej władzy – mówiąc to, Prezydent intencjonalnie spojrzał na zegarek.

– Panie Prezydencie, śpieszy ci się, leć. Przed panem trudny wieczór – żachnął się Car.

– Tylko tyle masz mi do powiedzenia?

Car wiercił się w fotelu. Był osaczony i obnażony, i Prezydentowi przeszło przez myśl, że ten stary chłopiec zechce mieć ostatnie słowo, zrobi coś, co często robił w kontakcie z dziennikarzami i posłami opozycji – podniesie głos, zacznie wywrzaskiwać przykre i nadęte teksty o morderstwach, zdradach, spiskach. Ale nie robił tego – fizycznie nie miał żadnego pola manewru.

– Dzieje się coś, czego nie rozumiem. Jest w tym wszystkim jakaś dziura i nie wiem gdzie – powiedział w końcu cicho, na granicy szeptu, niewyraźnie, i było w tym coś potężnego, bo Car nie wypowiadał zdań typu „nie rozumiem”.

No tak, nie mogli odbyć tej rozmowy na rybach.

Prawda i zaufanie.

Było w tym coś potężnego, bo na jego oczach działo się coś, na co Car, Prokurator i Premier czekali od wielu lat, chociaż nie przyznawali się do tego czekania przed nikim, nawet przed samymi sobą. Car rozpuszczał się w powietrzu. Zamieniał się w ducha. Tron był przesiąknięty kurzem, miał twarde, wrzynające się w plecy sprężyny. I zaczynał być pusty. Car zaczynał znikać, wsiąkać w obicie.

Prezydent siadł z powrotem w fotelu. Napił się herbaty. Patrzył dalej na Cara, patrzył mu prosto w oczy. Nie zamierzał odpuścić.

– Co masz na myśli, mówiąc „dziura”?

– Może ten współczynnik głupoty, o którym kiedyś mówiłem. Ten, który zamieni nawet najlepszą ideę w swoją karykaturę. Może właśnie staliśmy się karykaturalni. Trochę na pewno, bo było to konieczne do zdobycia władzy. Ale może… może przestaliśmy…

Car szukał słowa. Nigdy w życiu Prezydent nie widział, aby Car zgubił słowo. Pomógł mu, popchnął go do przodu.

– Co jest tą dziurą? Kto nią jest? Dla kogo pracuje Reporter? Dla Prokuratora?

Popatrzyli sobie w oczy. Car nie chciał być jego partnerem, wspólnikiem. Było mu to wstrętne i obce. Ale niczym największy wróg Cara, Bohater, Car nie chciał, ale musiał.

– Czyli co, Prokurator wygrał z nami oboma?

– Być może – odparł po chwili Car. – Ale jeśli się co do tego upewnimy, to wtedy przegra.

Prezydent wstał. Miał ochotę porąbać ten fotel siekierą i własnoręcznie zanieść na składowisko odpadów. Zamiast tego oparł się o drzwi. Zatrzeszczały tak samo jak podłoga. Dom Cara bronił się przed ciężarem żywych ludzi.

– Dlaczego udawałeś, że jest inaczej? To jak z chorobami u mężczyzn z twojego pokolenia. Mój wujek trzy miesiące ukrywał, że sika krwią. W końcu, gdy się przyznał, miał przerzuty już wszędzie. Po co udawać?

– Sądzisz, że mnie właśnie uratowałeś? – Car widocznie zebrał się w sobie. Jednak chciał ostatniego słowa, chciał puenty.

Wstał z fotela, chociaż przy jego wzroście stanie przy innym mężczyźnie nigdy nie działało na jego korzyść. Kot, zniesmaczony nadmiarem ruchu w pomieszczeniu, wskoczył na jego miejsce.

– To wszystko ćwiczenia z daremności. – Car powiedział to głośniej, ale nie za głośno, jakby zaraz miał mu wyznać sekret, z niechęcią i wstydem, sekret, który Prezydent doskonale znał: – Zawsze stawiałem na ludzką niemoralność. Wierzyłem w ludzi niedoskonałych. Nie dlatego, aby potem sterować nimi za pomocą ich własnych pomyłek, własnej przeszłości. Nie jestem bandytą. Po prostu niedoskonałość wzbudzała we mnie zaufanie. Tak było z tobą, z Prokuratorem, z każdym. I tak było też z tym człowiekiem, z Reporterem. Zatrudniając go, oparłem się na jego niedoskonałości. W jego desperacji zobaczyłem prawdę. Ale to była halucynacja, moje własne pogubienie. Bo czym innym jest niemoralność taka jak twoja, jak innych naszych ludzi. Niemoralność chwilowa, za którą idzie skrucha, wyrzut sumienia. Niemoralność, o której ty wiesz, że jest niemoralnością, bo jest zdradą twoich wartości. A czym innym jest niemoralność immanentna, niemoralność, która dla żyjącego w niej jest czymś przezroczystym, bo świat tego kogoś jest satanistyczny, pozbawiony wartości. Gdy codziennie pijesz wódkę, zaczyna smakować jak woda. Na chwilę pomyślałem naiwnie, że każdy jest pogubiony. Nie, nie każdy. Niektórzy czynią zło i doskonale wiedzą, co robią, kim są, gdzie się znajdują. Poważny błąd. Przyznaję ci się do niego.

– Czyli jak w tej bajce. Skorpion wbił żądło i powiedział: taka jest moja natura.

– Tak, tak jak w tej bajce.

– Tylko to nie Reporter jest skorpionem. To nie on jest prawdziwie niemoralny. Jego akurat rozpoznałeś dobrze.

Car znowu milczał.

– Twój błąd jest znacznie poważniejszy. Popełniłeś go dużo wcześniej. Wiele lat temu, w Krakowie. Byliśmy wszyscy młodsi. Ty myślałeś wtedy, że jesteś niezwyciężony. Wszyscy tak myśleli.

Car odwrócił się do fotela, na którego całym siedzeniu rozlewało się futrzaste cielsko kota Oleksego. Popatrzył na zwierzę i powiedział:

– No i widzisz, masz rację, zostałem zdetronizowany.

Prezydent tego nie widział, ale był pewien że Car, mówiąc to, się uśmiecha.

– Muszę jechać. – Prezydent otworzył drzwi.

Nie podali sobie ręki. Nie powiedzieli do widzenia. W całej tej wielopiętrowej zależności i niechęci nie mieli pomysłu, jak się witać albo żegnać. Prezydent chciał coś powiedzieć, cokolwiek, ale Car go wyręczył. Wciąż studiując kota uzurpatora, rzucił cicho w zakurzone powietrze:

– Za nic nie przepraszaj. Do niczego się nie przyznawaj. Nikt nie przyjmie tych przeprosin i nikt ci nie wybaczy.

– Nie interesuje mnie wybaczenie.

Car odwrócił się do niego.

– Tyle dobrze. Prokurator nie działa sam. On kogoś słucha – powiedział. W jego oczach pojawił się błysk, iskra, odbicie światła, którego nie było dookoła nich.

– Nie. To twój kolejny błąd. Nie rozumiesz, że ktoś może wybić się na niepodległość.

Car pokręcił głową. Car się nie pomylił, bo nie mylił się nigdy.

– On nie jest i nie będzie samodzielny. Musi być zdominowany, musi kogoś słuchać. Taką ma naturę, nie zmienił jej.

– Kogo niby słucha? Putina? – zapytał półżartem.

– Daj spokój – żachnął się Car. – Po co te fantazje. Putina to nie obchodzi. Owszem, Putin o wszystkim wie, bo wszędzie tutaj są jego cienie. Ale Putin czeka, bo jest przekonany, że to wszystko się znowu rozpadnie, wyłącznie z naszej winy. Zna historię, również historię Polski, wierzy w jej powtarzalność. Nie, to nie jest żaden Putin.

– To kto? – spytał Prezydent.

Car zrobił krok w jego stronę. Grubaśny kot zeskoczył z fotela, łapki głucho stuknęły o podłogę. Przydreptał do nogi Cara, usiadł obok niej niczym pies, również popatrzył Prezydentowi w oczy. Wyglądali razem śmiesznie, jak duet z kreskówki.

– Dowiemy się. Może nawet dzisiaj. Dowiemy się i coś z tym zrobimy. Do niczego się nie przyznawaj. Nie rób cyrku. Nie chodź po linie, gdy możesz chodzić po ziemi. Z liny zawsze się spada.

Car miał rację.

Prezydent zamknął za sobą drzwi. Korytarz był prawie zupełnie ciemny i przez krótką chwilę można było odnieść wrażenie, że na jego końcu stoi jakaś postać – jakiś duch – ale nie było tam jednak żadnej postaci, był tylko cień i kurz. Prezydent pomyślał, że bardzo chciałby, aby istniały na tym świecie prawdziwie nawiedzone domy, że tak naprawdę w głębi duszy pragniemy tego wszyscy: zobaczyć ducha.

18.20. Reporter

Dom – współczesna jednorodzinna kostka ze spadzistym dachem, zajmująca prawie całą powierzchnię działki, otoczona pasem sztucznie zielonej, równo przystrzyżonej trawy. Przed drzwiami wywieszona polska flaga. Nie miał jak zweryfikować, kto tu mieszka. Mógł się jedynie domyślać.

Bębnił palcami o brudną deskę rozdzielczą. Cokolwiek miało się tu wydarzyć, nie miał realnego powodu, aby tutaj być, powodu, który mógłby zdradzić ludziom, którzy bez wątpienia zaraz się tutaj pojawią. Nie mógł się nawet przedstawić jako pracownik jakiegokolwiek medium.

Włączył Twittera. Wszędobylska panika i ekscytacja, przykryte tanim szyfrem. Tak zwany bazarek wskazywał pojedynek na żyletki, z minimalną przewagą Prezydenta. Reporter zawiesił wzrok na jednej z dyskusji. Jego koleżanka, dziennikarka z politycznego radia, rzuciła nagle temat – „podobno »Krajowa« ma coś, co przesądzi sprawę”. „To dopiero byłby szok, detronizacja Kretyna”, skomentował anonimowy użytkownik z flagą Unii Europejskiej w nicku. „Ale co to może być? Zakonnica na pasach?”, bezproduktywnie kpił facet, którego poznał jako wydawcę wieczornych wiadomości w NTV. Z biegiem czasu zadziwiało go coraz bardziej, jak niewiele wiedzą ludzie, którzy są przekonani, że wiedzą prawie wszystko.

Drugi telefon zabzyczał pojedynczym cichym dźwiękiem. Wiadomość z nieznanego numeru. Wiedział, że nie ma sensu na niego oddzwaniać – robiąc to, usłyszy jedynie komunikat, że numer nie istnieje. Wiadomość zawierała pojedyncze słowo, imię.

Łucja.

Poczuł bardzo silne i krótkie ukłucie w klatce piersiowej, które było tyleż przerażające, co oczekiwane. Zniknęło tak szybko, jak się pojawiło, jak sygnał alarmowy, o którym wiedział, że go zlekceważy. Przecież rozumiałeś to od początku, pomyślał. Wiedziałeś, o co chodzi. Drzwi zakamuflowane w drzwiach. Małe pomieszczenia z prawdą, ukryte w samym środku.

Był zdrajcą, zdrajcą podwójnym, ale gorsze było jeszcze coś innego.

To, że przez chwilę próbował chronić kogoś, kogo jakiś czas temu sam złożył w ofierze.

Łucja. Znał tę kobietę tylko ze zdjęć i rozumiał Prezydenta, że ten traktował ją jak dar od Boga, bo Łucja T. była oszałamiającą kobietą, taką, przy której każdy mężczyzna czuje się jak ktoś, kto zupełnym przypadkiem, po prostu idąc ulicą, znajduje nieśmiertelność.

Jeszcze raz zadzwonił do Ksawerego, a Ksawery jeszcze raz nie odebrał.

Ksawery nieustannie kołatał się w jego myślach, wspomnienia dźgały go, zadając rany kłute w mózg i w serce, bo każde oznaczało zmarnowaną szansę. Ksawery, który każe mówić do siebie „Krzyś”, bo Krzyś z Kubusia Puchatka. Ksawery, który gotuje dla mamy zupę w nocniku ze skrupulatnie pościnanych fikusów. Ksawery, który wygrywa drugie miejsce w przedszkolnym konkursie „Śpiewa lala, śpiewa miś”. Ksawery, który pierwszy raz przychodzi do domu i zionie alkoholem. Ksawery, który grozi, że się zabije, i trzaska drzwiami, i Ksawery, który nieśmiało pyta, co właściwie robić, żeby dobrze pisać, bo on chciałby nie tylko dostawać piątki z wypracowań, chciałby właśnie dobrze pisać.

Stracone szanse.

Łzy w deszczu.

Włączcie jeszcze jebanego Vangelisa, pomyślał Reporter.

Podjechali dwoma uzbrojonymi samochodami. Od razu wyciągnął telefon i zaczął ich nagrywać, telefonem Prokuratora. Przez chwilę wydawało mu się, że niektórzy z nich to ci sami ludzie co pod domem Tabloida. Mieli kaski, kamizelki kuloodporne, broń krótką i długą, ale poruszali się powoli, spokojnie. Wiedzieli, że ktoś jest w środku. Pewnie nawet sami zorganizowali tę sytuację, na przykład telefonem spoofingowym.

Jeden podszedł do hyundaia, Reporter natychmiast przestał nagrywać. Chłopak popukał w szybę. Młody, krótko ostrzyżony, z lekkim zezem i kwadratową szczęką.

– Proszę pana o odjechanie – powiedział.

– Darujmy sobie. Wiedzieliście, że tu będę – odparł.

Chłopak popatrzył na niego jak na schizofrenika.

– Nie wiem, o czym pan mówi. Proszę odjechać – rozkazał.

– Nie wiem, kto jest pana zwierzchnikiem… – zaczął, ale chłopak mu przerwał:

– Proszę odjechać.

I wtedy coś mu się przypomniało. Na podłodze, przy siedzeniu pasażera, wśród innych śmieci. Wypadła wtedy ze skrytki. Plastikowa legitymacja „Gazety Krajowej”. Porysowana, matowa. Z zabawnym zdjęciem, na którym był o całe życie młodszy. Chłopak wziął legitymację do ręki. Proszę, jest twoja, pomyślał.

Chłopak zaniósł legitymację do swoich kolegów, niepewny dalszych działań, niepoinstruowany, ale jego koledzy nie zwracali na niego najmniejszej uwagi.

Reporter znowu włączył nagrywanie.

Obserwował ich ze smutkiem i pewnym obrzydzeniem. To zawsze będzie tak wyglądać w tym nieważnym, wielokrotnie zgwałconym kraju bez żadnego rdzenia, bez fundamentów. Podstawowym, powszednim narzędziem będzie delegalizacja, unieważnianie tego, co jeszcze przed chwilą uważano za w pełni w porządku. Pisanie prawa za każdym razem od nowa, używanie go jak doraźnego, prymitywnego narzędzia. Nawet nie kłopotali się użyciem domofonu – po prostu otworzyli zamek w furtce jakimś wielofunkcyjnym urządzeniem i weszli na podwórko, na luzie, jakby przyjechali na imprezę urodzinową. Skądś wybiegł pies. Jeden z mężczyzn zablokował go tarczą, a następnie strzelił mu w głowę.

Reporter podskoczył w fotelu, bo spodziewał się huku, ale pistolet miał tłumik.

Huk przyszedł paręnaście sekund później – drzwi do domu wyleciały wraz z zawiasami.

Nikt nie zawracał sobie głowy legitymacją, może ten chłopak był niedoinformowany. Reporter wysiadł z samochodu. Patrzył na to, co przed nim, zupełnie bezradny. Więc aż tak można nienawidzić, pomyślał. Gdyby zrozumiał to jako dużo młodszy mężczyzna, nie zrobiłby połowy rzeczy, których się dopuścił.

Z domu dobiegały odgłosy. Komendy. Płacz, wrzaski wyrażające bezradność. Oburzenie, wściekłość. Zaskoczenie.

Przed domem zostało dwóch funkcjonariuszy, jeden podszedł do niego, chciał zabrać mu telefon, ale Reporter uniósł dłoń nad głowę i ostrzegł:

– Będziesz miał duże problemy, jeśli zabierzesz ten telefon. Zwolnią cię dyscyplinarnie jeszcze dzisiaj. W tym telefonie jest jeden numer i jest to numer do Prokuratora Generalnego.

Chłopak nie uwierzył mu do końca, ale coś – intuicja, wyobraźnia – kazało mu się wycofać. Reporter kręcił dalej: dom, podwórko, dwóch uzbrojonych funkcjonariuszy.

Opozycja będzie wściekła, opozycja będzie mówić o tragedii i bandytyzmie w imię państwa, posłowie, ministrowie i sam Fantastyczny będą dygotać przed kamerami i paplać o tym, jak Prokurator zamienił służby bezpieczeństwa wewnętrznego w bandycki gang rodem z Meksyku. Ale opozycja zdobędzie kiedyś władzę i opozycja niczego nie zmieni. Nikt, kto ma w ręku perfekcyjne, wielofunkcyjne narzędzie działające na jego korzyść, nie zdecyduje się odłożyć go na półkę w imię efemerycznych zasad. Błąd popełniany intencjonalnie przestaje być błędem. Spojrzeliśmy w otchłań, powie Fantastyczny do kamery, bo facet, który pisze mu przemówienia, ma habilitację z filozofii. Ale gdy Nietzsche pisał o patrzeniu w otchłań, miał na myśli to, że podstawową zasadą ożywionej materii była efektywność. Stosunek energii zainwestowanej do uzyskanej. Tak działają rośliny, mrówki, koty, pojedynczy ludzie, całe społeczeństwa. Kot upoluje tego ptaka, który lata najwolniej i najniżej. Każdy człowiek woli wydać polecenie niż negocjować, bo tak jest szybciej. Funkcjonariusze państwa, które nie wykształciło samodzielnych i demokratycznych instytucji, nie będą pozbawiać się nad nimi kontroli, bo utrudnią sobie w ten sposób życie, pozbawią się sprawczości.

Usłyszał strzał.

I jeszcze jeden.

Oba bez tłumika.

Ktoś zdjął tłumik, aby on to usłyszał.

Aby on to nagrał.

Jeden z funkcjonariuszy odwrócił się do niego.

Reporter zrobił krok w tył. Przestał nagrywać. Schował telefon do kieszeni. Cisza, która nagle zapadła, gryzła go w gardło, zabierała oddech, jak dym po pożarze.

Ksawery. Ksawery, który przytula się do niego w ciepłej piżamie pachnącej jak jabłecznik; jego matka była i jest na bakier z porządkiem, ale chemię gospodarczą importowała chyba z Nibylandii, ich ciuchy zawsze pachniały jak spełnione marzenia.

Ksawery. Ksawery, który przychodzi do domu z podbitym okiem. Ktoś krzyknął „pedał!”, ktoś był pijany. Powinien mu powiedzieć: zapiszę cię na boks, na sporty walki. Nie powiedział, bo nie przyszło mu to do głowy.

Z domu wciąż nikt nie wychodził. Tak jakby wystrzelone pociski naderwały czas, wysłały wszystkich ludzi będących w środku domu do innej rzeczywistości.

Odsłuchał nagranie, przystawił sobie do ucha.

Może wyobraził sobie ten strzał. Ale nie, strzał tam był, puszczony z głośniczka telefonu brzmiał jak rzucony gdzieś w oddali kapiszon.

Zrozumiał, że jest przerażony, że jest cały mokry. Mógł przewidzieć, do czego są zdolni.

Wziął do ręki telefon, który dostał od Prokuratora. Wiadomość była precyzyjna, instruktażowa: „W twoim tekście musi znaleźć się informacja, że służby działały na nieuprawnione polecenie Prezydenta RP. Jego kochanka, Łucja T., zaczęła szantażować go informacjami o ujawnieniu romansu. W odpowiedzi Prezydent wysłał do kobiety Służby Specjalne, aby ją aresztowano pod spreparowanymi zarzutami. W trakcie zatrzymania doszło do tragedii. To nie pierwszy raz, kiedy Prezydent działa w ten sposób. Prezydent jest osobą łamiącą wszelkie standardy demokracji, wprowadza metody stalinowskiego państwa policyjnego w imię swoich osobistych oszustw, prawdopodobnie to człowiek głęboko zaburzony. W osobnej wiadomości dostaniesz personalia osób, na które powołasz się jako źródła. Wyślesz tekst do Portalu i do »Krajowej«”.

Nie, pomyślał. Gówno prawda.

Efektywność to tylko kolejna idea.

Nie był zdrajcą. Nie był podwójnym zdrajcą. Nie miał na siebie za bardzo słowa.

Myślał tylko o Ksawerym. Myślał o jednym błędzie, który popełniają w całym tym szaleństwie: wciąż byli pewni, że on im wierzy.

Funkcjonariusze zaczęli wychodzić z domu. Pierwszy z nich wyciągnął telefon. Mówiąc wyraźnie, głośno i powoli zamówił karetkę.

– Mamy ranną, która postrzeliła się ze swojej prywatnej broni.

Nie było żadnej prywatnej broni. Ona – kobieta o imieniu Łucja – nie była ani ranna, ani postrzelona. Kobieta o imieniu Łucja już nie istniała.

Był tylko potworny pożar, wzniecony przez niepilnowane i dzikie dzieci.

Nikt nigdy nie wierzy w prawdę.

Zadzwonił pod numer, z którego przyszła wiadomość. O dziwo, był sygnał. O dziwo, ktoś odebrał.

– Nic nie masz na mojego syna, pierdol się.

– Właśnie widziałeś mord polityczny – usłyszał.

– Pierdol się. Nic na niego nie masz. Wychodzę.

– Jesteś aż tak niemądry.

– Wychodzę.

– Przestań histeryzować.

– Wychodzę, powiedziałem – powtórzył, rozłączył się, rzucił telefon na ziemię i zaczął z całej siły deptać go butem w przypływie furii.

Funkcjonariusze stali dalej przed furtką. Czekali na karetkę. Byli zmęczeni, zakłopotani, jeden chłopak odwrócił się i chyba płakał. Reporter dotknął swojego policzka. Też płakał, zorientował się dopiero teraz. To właśnie robi otchłań, gdy się w nią spojrzy. Najpierw podrażnia śluzówki.

Zabzyczał prywatny telefon: wiadomość od Dziennika. „Gdybyś podał mi źródło, też byłbyś podpisany”. Kliknął w link. Od razu rozpoznał ten natchniony styl, który Jąkała przekazał im wszystkim, to brudne złote runo. Zaśmiałby się, gdyby nie pewność, że już nigdy się nie zaśmieje.

Wiemy, że tym tekstem łamiemy ciszę wyborczą, ale nie mamy wyjścia. Prezydent RP ma na swoim sumieniu, ludzkim i politycznym, sprawę, o której opinia publiczna musi dowiedzieć się jak najszybciej. Jesteśmy gotowi na wszelkie konsekwencje prawne.

Być może dziś wieczorem prezydentem Polski na kolejne pięć lat zostanie człowiek, który oszukuje, zastrasza, przekupuje. Robi to, aby nie przyznać się do relacji seksualnych z nieletnią osobą, do latami ukrywanego ojcostwa.

Jesteśmy młodą demokracją…

Przestał czytać. Opuścił rękę z telefonem wzdłuż ciała. Odwrócił się w prawo. Wąską drogą pokrytą popękanym asfaltem nadjeżdżała karetka na sygnale.

Ksawery, który nagrywa piosenki rapowe z kolegami, koszmarne i komiczne, piosenki o wożeniu kijów baseballowych i narkotyków w bagażniku. Włącza mu je jego matka. Posłuchaj, mówi jego matka. Posłuchaj, co to jest, powtarza. Już nie są razem, ale matka Ksawerego odzywa się, gdy jest przerażona. Reporter nie jest przerażony, bardzo stara się nie śmiać. Nakręcili nawet teledysk, wszyscy na teledysku mają kominiarki. Mimo to Reporter od razu rozpoznaje swojego syna, po kurtce i niezgrabnych ruchach. Reporter w końcu się śmieje. Słuchaj, całkiem nieźle rapuje, mówi Reporter. To taka stylistyka, mówi Reporter. On nie stał obok żadnego kryształu, czy co on tam pierdoli, mówi Reporter. Wybucha awantura. Awantura to mało powiedziane.

– On nie pójdzie do więzienia. On nigdy nie pójdzie do więzienia – mówi Reporter do matki swojego syna.

Czternaście godzin temu myślał, że ma jakąkolwiek kartę w ręku i że będzie grał nią o wszystko. Ta karta nie istniała.

Funkcjonariusze wysiedli z karetki, zamknęli drzwi. Nie zwrócili na niego uwagi.

Stanie się to, co powinno. Po prostu się usunie. Zacznie jeździć wózkiem widłowym, może za granicą. Albo wyjedzie gdzieś daleko, w dzikie kraje. Może nawet wyląduje na ulicy. Stanie się duchem. Ale niewykluczone, że będą go szukać. Że go znajdą. Zemsta i nienawiść to siły natury, którym po prostu dobrze jest zejść z drogi.

Upiekli go jak chleb, zagrali na nim jak na instrumencie.

A on po prostu myślał, że mówią prawdę.

Był głupi, każdy był głupi, ale Reporter był najgłupszy ze wszystkich.

Tylko szaleńcy myślą, że wszyscy dookoła kłamią. Jeśli nie zakładasz czyjejś prawdomówności, przynajmniej częściowej, nie ma sensu z nim rozmawiać.

Z domu wyniesiono nosze. Na noszach był kształt człowieka. Sanitariusze biegli szybko. Człowiek być może jeszcze żył, ale nie zmieniało to faktu, że Reporter widział mord.

Nienawiść jest niesamowita.

Zapalił papierosa, papieros smakował wstrętnie.

Jeszcze raz zadzwonił telefon.

Odebrał.

Ksawery.

– Tato. – Głos chłopaka był przesiąknięty przerażeniem.

Znowu ukłucie w piersi. Serce stawiało opór przed wejściem na wyższy bieg. Oparł się o auto.

– Ksawery.

– Tato, jest niedziela, dlaczego mejle z uczelni przychodzą w niedzielę?

– Ksawery.

– Tato, nie dam rady tego przeczytać do końca. Widzę tylko poszczególne wyrazy, tato. Tato, wyślę ci to. Powiedz mi, co to jest.

– Ksawery.

– Prokuratura… rektor… Tato, przeczytaj to i oddzwoń, i powiedz mi, co to jest, błagam. Tato. Ja nic nie zrobiłem.

– Nic nie zrobiłeś, Ksawery.

Chłopak, który zabrał mu legitymację, znowu do niego podszedł. Był taki sam jak wtedy, prawie, bo oczy miał starsze o pięć lat. Rzucił mu legitymację pod nogi.

– Nic nie zrobiłeś – powiedział jeszcze raz Reporter do swojego syna, bo przecież nie do samego siebie.

18.45. Prezydent

Powitali go oklaskami.

Prezydent jak zwykle poczuł, że dostaje je przez pomyłkę. Był pewien, że się zagapił, zapatrzył, że nie zrozumiał. Że wyszedł na scenę zamiast tej właściwej osoby. Te oklaski są odruchowe, potrwają raptem parę sekund i zaraz zamienią się w śmiech. Przygotowali dla ciebie prawdziwe piekło. Mistrz wiedział. Mistrz wiedział absolutnie wszystko.

Sebastian prowadził go przez siedzibę partii – to tutaj miał się odbyć wieczór wyborczy. Siedziba, położona przy Emilii Plater, zajmowała cały pion kamienicy należącej do kuzyna dewelopera, tego samego, na którego Car śmiertelnie się obraził za sugestię wyburzenia żoliborskiego domu. Dla wielu ludzi, zwłaszcza dla dziennikarzy, Siedziba była miejscem mistycznym i niezgłębionym, ukrytym za kotarą rzeczywistości. Próbowano ją upupić, nazywając w mediach Emilką, od nazwy ulicy – ale przy Emilii Plater mieściło się pełno innych obiektów i sam fakt, że w wyobraźni ludzi Siedziba zdominowała ulicę w centrum Warszawy, odbierał temu miejscu swojskość. To w Siedzibie według opinii publicznej tworzono Prawdziwą Polskę jako konstrukt, wykuwano jej ideę w toku niekończących się spiskowych obrad, okultystycznych misteriów.

Oczywiście wcale tak to nie wyglądało.

W Siedzibie spiskowano i knuto, ale spiski i idee wymykały się spod kontroli.

Siedziba była brzydkim, obcym, niegościnnym miejscem przypominającym zapuszczony urząd, podupadającą prywatną klinikę albo uczelnię. Jak w mateczniku każdej partii, także tutaj pito wódkę i uprawiano seks po godzinach. Doszło tu też do paru nieudanych prób samobójczych.

Sebastian i Prezydent przeszli do sali konferencyjnej – jedną ścianę pokrywał jaskrawoniebieski sygnał o błędzie. W odpowiednim czasie zastąpią go biało-czerwona flaga, logo partii, twarz Mistrza. Biało-czerwone kwiaty, ułożone w ciężkich, głębokich wazach, otaczały podest z mikrofonami. Dosunięty pod ścianę stół pełen był zimnych przekąsek, przypominających dziwaczne gumowe zabawki, rozlokowanych po obu stronach oraz pułku szklanych butelek mineralnej. Zawieszone na ścianach głośniki emitowały ciche bzyczenie.

Właśnie tutaj Prezydent miał spędzić następne godziny. Odpowiadać na pytania, robić sobie zdjęcia z młodymi działaczami, ściskać ręce, a po otrzymaniu werdyktu podziękować Polsce. Tej prawdziwej Polsce, która wygra albo przegra, ale poszła na niego zagłosować. Polska poszła zagłosować na Prezydenta, bo Polska Prezydenta kocha. Za miłość się dziękuje, zawsze. Tak go uczono. Miłość to kredyt na wysoki procent, którego nigdy nie można nadpłacić.

Powitały go pełne ekscytacji spojrzenia obcych młodych ludzi ubranych jak na maturę – przynajmniej tych, którzy nie wgapiali się w ekrany smartfonów. Sprawdzali bazarki i doniesienia, które dwadzieścia minut temu po raz ostatni pokazał mu Bartek.

50,1% – 49,9%.

Raz on, raz Ten Drugi.

Był najmniej przejętą osobą w pomieszczeniu. Wynik nie miał znaczenia, bo jakikolwiek będzie, Prezydent i tak nie umiał sobie wyobrazić następnego dnia.

Widział też, że niektórzy czytają artykuł w „Krajowej”. Ci uciekali spojrzeniem z powrotem w ekrany, gdy tylko złapał z nimi kontakt wzrokowy. Prezydent ich rozumiał. Sam przeczytał ten artykuł dwa razy.

Styl „Krajowej” był potwornie irytujący, nacechowany moralną wyższością. Wszystkie opisane w tekście fakty przeżył, wszystkie pamiętał. Nikt nie musiał mu ich przypominać.

Narośl ukryta za tapetą świata została wyeksponowana niczym brzydka rzeźba w małomiasteczkowym parku.

Ale Prezydent był obojętny.

Może ta obojętność była siłą.

Może tak czuje się człowiek, który właśnie przeżył ciężki wypadek. Ma w ciele tyle adrenaliny, że wydaje się sobie zupełnie nieuszkodzony.

Ale Prezydenta coś bolało, te stare kopnięcia w dolne żebra. Stare, niby dawno już zrośnięte pęknięcia żeber.

Ci chłopcy z jego klasy i równoległych klas, chłopcy z sali gimnastycznej byli jednym wielkim spoconym chłopcem, pryszczatym, wysokim, o przetłuszczonych włosach, silnym, nagle owłosionym i ejakulującym, przeklinającym, palącym papierosy, chcącym wydymać i rozwalić, cokolwiek się nawinie. Nie pamiętał nawet ich imion, ale jakie oni mogli mieć imiona? Kamil, Łukasz, Piotrek, Sylwek, Bartek, Sebastian, no jakie?

Jeden z nich był chyba jego kolegą, przynajmniej przez chwilę. Pokazywał Prezydentowi niemieckie magazyny porno, takie dziwne; Prezydent do dzisiaj pamiętał zdjęcie, na którym młody chłopak, niewiele od niego starszy, wkłada całą pięść do odbytu kobiecie mogącej być jego babcią. Nie rozumiał, czemu ten chłopak mu to pokazuje, czemu w gazecie nie ma młodych kobiet ufarbowanych na blond. Jak on miał na imię? Musiał być Kamilem, Łukaszem, Piotrkiem, Pawłem. To on kopał najmocniej.

Prezydent coraz lepiej rozumiał, że Prokurator jednak nie wygrał. Miał wrażenie, że miejsce w jego ciele, w które Prokurator chciał go śmiertelnie ugodzić, tak naprawdę nie istnieje.

Sebastian zaprowadził go do pomieszczenia na tyłach, szerokiego i niskiego pokoju z jarzeniówkami na suficie. Wyglądałoby jak zwykłe, lekko zapuszczone biuro, gdyby nie szeroki dębowy stół i portret Mistrza na ścianie.

Prezydent uświadomił sobie nagle, że połowa jego życia rozegrała się w tego typu pomieszczeniach – źle oświetlonych, kanciastych, niedorzecznych, niekształtnych, brzydkich. Prowizorycznie wykończonych, tymczasowych, z niezmywalnym szarym brudem na listwach przypodłogowych i w rogach sufitu; brudem, który pojawiał się tam od razu po każdym kolejnym, bezcelowym malowaniu.

Czekali na niego. Wyprostowani na baczność. Niektórzy trzymali papierowe tacki z tartinkami i kieliszki. Przyszli tu na widowisko niespodziankę, z podniecenia dreptali w miejscu. Byli lojalnymi żołnierzami, chcieli kolejnego zwycięstwa Partii, ale też po cichu liczyli na coś prawdziwie podniecającego, na egzekucję, defenestrację, na ścięty i zakrwawiony łeb turlający się po wykładzinie.

Europejczyk, z nalaną gębą, świńskimi oczkami, nastroszoną fryzurą chłopca z powieści Niziurskiego. Premier, uzbrojony w swój stały wyraz twarzy, sugerujący lekki, nieokreślony, ale trwały ból, odczuwalny nawet przez sen. Mateczka, kobieta, która również kiedyś była premierką, zasadnicza i krzepka, mocno pomalowana i o dłoniach mężczyzny. Weteran, przedziwny i niezrozumiały, karykaturalnie wysoki człowiek z długimi białymi włosami, przypominający dwunożnego pająka. Prezydent pamiętał go z Krakowa, słyszał o nim przedziwne legendy z zamierzchłych czasów, gdy Weteran był kolorowym menelem grającym bluesa na Floriańskiej. Do tego pomieszczenia zaprowadziła go przyjaźń ze zrzuconym ze schodów Studentem, z którego to śmierci Car ulepił potem mit założycielski. Gdzieś w trzecim rzędzie Prezydent zobaczył jeszcze Śluza, który nawiązał z nim kontakt wzrokowy, ale stał jak zamrożony, wyraźnie kalkulując, kiedy będzie najlepszy moment, aby podejść i podać mu rękę. To byli oni, serce Partii, postaci będące swoimi własnymi karykaturami, niczym ludziki z kart Kajka i Kokosza.

W pomieszczeniu nie było jeszcze Cara ani Prokuratora. Nie było też Żony.

Chciał poprosić, aby nie bili mu brawa. Ale po chwili zrozumiał, że nie zamierzają. Po prostu wpatrywali się w niego z czujnością i ciekawością wygłodniałych srok.

Ciszę przerwał Weteran. Podszedł do Prezydenta, uścisnął mu rękę. Miał dłoń kościstą i zimną, był upiorem, który człapał po świecie, nie mogąc umrzeć, bo ktoś dla żartu skradł mu trumnę.

– Nie sądziliśmy, że posuną się aż do takiej podłości. Co za zbydlęcenie, co za… Ja jestem zdziwiony, a myślałem, że nic mnie już nie zdziwi, no. No nic to. Zło ludzkie to studnia bez dna, jak pisał Herbert.

Herbert najprawdopodobniej nic takiego nie napisał, ale Weteran bez przerwy fabrykował jakieś cytaty, był w tym lepszy od internetu.

– Raz, że potworność, dwa, że dziadostwo – dodał Premier, znany również jako Długonosy.

On z kolei lubił wyliczanki, umieszczał je w każdym przemówieniu. Większość dorosłego życia spędził w radzie nadzorczej korporacji, liczbami porządkował rzeczywistość. Teraz, zamiast podać Prezydentowi rękę, położył mu dłoń na ramieniu. W tym geście było coś wyjątkowo nieprzyjaznego.

Poznali się dopiero jako politycy i nigdy sobie nie zaufali, może z powodu głębokiego niezrozumienia. Premier był robotem, podobnym do Właściciela, tylko inaczej zaprogramowanym, nie interesowało go bycie współczesnym i nowoczesnym, stawiał na efektywność. Wszyscy myśleli, że to Prezydent żyje po to, aby wykonywać polecenia. Nie, najudatniej robił to Premier. Jego pełną napięcia statyczność interpretowano jako sprawczość, władczość, ale to była tylko gotowość do działania perfekcyjnie ustawionego instrumentu.

Prezydent zastanawiał się, czy Premier sprzymierzył się z Prokuratorem. Do tej pory nie brał tego pod uwagę, bo Premier brzydził się Prokuratorem, poza tym nie traktował go poważnie. Był zbyt chory na forsę, aby realnie spiskować przeciw Carowi. Nie został Premierem, aby kraść, miał oceany pieniędzy. Nie, Premier został Premierem, aby zachować to, co już ma. Car rozumiał to i szanował, chociaż sam traktował pieniądze jak powietrze. Zdaniem Cara były wszechobecne i choć niezbędne, głupotą było myślenie, że coś się wygra czy kogoś się pokona za pomocą samego powietrza.

– Przebrali miarkę. To ich koniec. Obiecuję ci to. – Premier powiedział to głośniej, niż mówił normalnie, ale nie było w tym dobitności ani mocy. Po prostu robot zwiększył natężenie dźwięku we wbudowanym głośniku.

Prezydent pokiwał głową. Gdy przelotnie spojrzał w oczy Premierowi, ten lekko odwrócił głowę. A może jednak? Może mogli zawiązać chwilowy sojusz, on i Prokurator? Spróbować zdjąć z planszy trzecią, najsłabszą w swoim mniemaniu osobę? Jeśli rzeczywiście mieli plan, to tak naprawdę dobry był dla nich zarówno skompromitowany i słaby prezydent, prezydent, który abdykuje, a nawet Ten Drugi – bezwolna kukła Fantastycznego, którą można ograć jak dziecko.

Do Prezydenta podchodziły kolejne osoby z tego tłumu, mówiły mu to samo i nawet nie starały się o inny dobór słów. Zapewniały, jak to rozliczą „Krajową”, jak zamkną redakcję, jak aresztują wszystkich dziennikarzy, łącznie z Jąkałą. Ktoś pozwolił sobie na żart, że Jąkała był raz w więzieniu, więc teraz będzie to recydywa. Ktoś inny rzucił, że się nie liczy, bo Jąkała był w więzieniu za innego ustroju, w innym państwie.

Ta paplanina nudziła i męczyła Prezydenta, słyszał podobne żaty tysiące razy, żarty o więzieniach, wieszaniach, gilotynach i rewolucjach. Kawały o Stalingradzie i Jałcie, i ten chyba jedyny śmieszny, o zegarku Stalina.

Jałta, parę sekund przed wykonaniem zdjęcia. Churchill, Roosevelt i Stalin zaczynają się przechwalać zegarkami z dewizką. Churchill pokazuje dedykację: „Premierowi, za zasługi dla Królestwa, Królowa”. Potem Roosevelt: „Kochanemu Prezydentowi naród amerykański”. A na końcu Stalin wyciąga swój, najpiękniejszy, białe złoto, rubin w dewizce, i dedykacja: „Kochanemu hrabiemu Potockiemu na dowód dozgonnej przyjaźni hrabia Czartoryski”.

Opowiadano te kawały bez przerwy, na grillach, na bankietach, nieważne, w którym punkcie stołu posadzono Prezydenta, bo z czasem sadzano go coraz bliżej środka, bliżej Braci. Uśmiechał się, ale nigdy tak, by pokazać zęby.

I teraz też, stał z nimi wszystkimi, uśmiechał się, ale nie pokazywał zębów.

Ci ludzie nie byli jego współplemieńcami. Byli plutonem egzekucyjnym.

Wtedy go zobaczył, stojącego w drzwiach.

Cerata był czerwony, drżał, wyglądał jak przy ataku nadciśnienia. Opierał się o framugę. Wszyscy odwrócili się w jego stronę, podążając za ruchem głowy Prezydenta.

Myśleli, że Cerata jest pijany, ale Cerata wyjątkowo nie był pijany.

– Panie Prezydencie – powiedział głośno, tak aby rozgonić słowny dym unoszący się w pomieszczeniu.

Prezydent zrobił krok ku drzwiom. Ceracie trzęsły się ręce, pragnął wódy bardziej niż śmierci. Cerata przyszedł mu coś powiedzieć. Ktoś, kto go przysłał i kogo Cerata bardzo się bał, kazał mu być trzeźwy.

– Słucham – odparł.

Cerata popatrzył na zegarek. Ktoś, kto go przysłał, kazał mu być na czas.

– Muszę z panem porozmawiać. Na osobności. To bardzo pilne – nalegał Cerata.

Ktoś, kto go przysłał, kazał mu też powiedzieć to przy wszystkich.

Prezydent odwrócił się do zebranych.

– Skoro to takie pilne, nie mogę odmówić panu posłowi, przepraszam, ministrowi.

Chyba wszyscy zrozumieli tę udawaną pomyłkę, może poza Europejczykiem, który był człowiekiem odrobinę cofniętym w rozwoju, i podniósł kciuk w niedorzecznie mechanicznym geście, jakby zamiast stawów miał w ciele stare sprężyny.

Sebastian poprowadził ich do niewielkiego gabinetu, z którego korzystano do poufnych rozmów. Trzy skórzane fotele, stolik, brak gniazdek telefonicznych. W jednym z kontaktów tkwiło niewielkie białe urządzenie – zakłócacz sygnału.

– Powinien pan wiedzieć – powiedział od razu Cerata.

– Nie rozumiem. – Prezydent usiadł w fotelu.

Ruchem ręki zatrzymał Sebastiana, który zamierzał wyjść.

– Nie chcę zostawać z panem posłem sam na sam – wyjaśnił.

Twarz Ceraty lekko falowała, przypominała świeże danie z czerwonej żelatyny.

– Przeszukano mnie. – Cerata się uśmiechnął, trudno było powiedzieć, czy to żart, czy rzeczywista próba rozładowania sytuacji.

Zignorował to. Mógł mu powiedzieć: jeśli zostanę z tobą sam, to się na ciebie zrzygam. Ale nie powiedział.

– O czym powinienem wiedzieć? – zapytał.

Cerata wyciągnął z kieszeni telefon. Na telefonie, porysowanym i obitym, był filmik. Cerata czekał, aż Prezydent go włączy. Więc włączył.

Przez chwilę nie rozumiał. Funkcjonariusze CBŚ stojący przy ogrodzeniu jednorodzinnego domu, w dość standardowej, deweloperskiej zabudowie. Otwierają furtkę, wchodzą na podwórko. Wtedy do niego dotarło. Rozpoznał samochód zaparkowany obok domu. Oliwkowe porsche cayenne, lakier w macie.

– Co to ma znaczyć? – zapytał Ceraty.

Cerata nie odpowiedział.

– Czemu to oglądam? – naciskał Prezydent.

Cerata milczał.

– Kto cię tu przysłał, skurwysynie? – zapytał Prezydent cicho.

Wtedy z głośniczka telefonu dobiegł dźwięk, jakby ktoś gdzieś w oddali rzucił petardą.

A potem drugi dźwięk, taki sam.

Prezydent zamarł. Cerata wyjął mu telefon z ręki.

Prezydent chciał wrzeszczeć, ale nie mógł.

Przygotowali dla ciebie prawdziwe piekło.

Chciał się ruszyć, ale miał połamane żebra.

Ten chłopak, który kopnął go najmocniej, ten, który pokazał mu magazyn porno ze starą kobietą, miał na imię Grzesiek.

Cerata wypowiedział pierwsze zdanie. Zdanie brzmiało:

– Miała broń w domu. Zamknęła się w łazience.

Prezydent chciał się ruszyć, ale powstrzymywała go ciepła, silna, niewidoczna dłoń, którą poczuł na karku. Gdyby nie ta dłoń, rzuciłby się na Ceratę i odgryzł mu nos albo usta.

Prezydent był pewien, że przytrzymująca go dłoń należała do Mistrza.

Twoje błędy wzięły się z tego, że chciałeś, aby ktoś cię pokochał.

Prezydent spojrzał na Sebastiana. Sebastian był zdezorientowany i zaniepokojony, chociaż bardzo próbował tego nie okazać.

Dałeś się uwieść.

Teraz to Prezydent był w lesie. Teraz to on był nagi, schowany za drzewem, pozbawiony pamięci. Teraz to on się bał.

– Gdy oficerowie wyważyli drzwi, było już za późno. Strzeliła sobie w serce.

Mówiąc to, Cerata odruchowo pokazał palcem na miejsce, gdzie ludzie mają serca i gdzie Cerata wyobrażał sobie, że również ma swoje.

– Ludzie nie strzelają sobie w serce. Ludzie strzelają sobie w głowę albo wkładają pistolet do ust – powiedział Sebastian, ale Cerata nawet nie odwrócił się w jego kierunku.

– Nie trafiła w samo serce – uściślił. Nikt mu nie odpowiedział, więc z bolesnym uśmiechem przyklejonym do twarzy ciągnął:

– Jest w śpiączce, ale nie wygląda to dobrze. Lekarze mówią, że rano prawdopodobnie zostanie odłączona.

Prezydent pomyślał o przekleństwach, o tym, jakie są niedoskonałe i niewystarczające. Bluzgi nadawały się tylko do nagłych, płytkich emocji. Głupich, losowych wydarzeń. Stłuczek, rozbitych naczyń, korków, kolejek, małych codziennych zdrad i nadużyć.

Nie do czegoś takiego.

Zamknął oczy i wciągnął nosem całe powietrze, jakie znajdowało się w pokoju.

– Wciąż nie rozumiem, czemu pan mnie o tym informuje – odezwał się nie swoim, spokojnym głosem. – To w ogóle nie są moje plenipotencje. To nie jest też żadna bliska mi osoba ani nikt z mojej rodziny.

– Ale to pańska koleżanka. – Cerata odruchowo mlasnął, wypowiadając słowo „koleżanka”.

Prezydent widział siebie z boku. Całą sylwetkę. Jak ktoś, kto właśnie umarł i wyszedł z ciała – bo podobno niektórzy, umierając, wychodzą z ciała. To mu się czasami zdarzało, gdy bardzo długo nie spał. Wychodził z siebie, stawał obok. Widział teraz siebie siedzącego na fotelu, złamanego i przegranego, podobnego do zepsutej kukły. Widział opuszczone luźno ręce, klatkę piersiową, wciąż lekko wklęsłą pomimo lat regularnych treningów. Całe to dziwne ciało, którego nigdy nie chciał. Ciało, które spłonęło, raz a doszczętnie. Ciało już obrócone w popiół, tylko jeszcze nienaturalnie żywe.

– Panie prezydencie – powiedział miękko Sebastian. Kochany Sebastian. Jedyny szczery człowiek, Sebastian. Próbowali zabrać mu wszystko, więc próbowali zabrać też jego.

Sebastian położył mu dwa palce na przedramieniu, jakby sprawdzał puls.

– Zabierz go stąd. – Prezydent wskazał palcem na Ceratę.

– Z przyjemnością – odpowiedział Sebastian i wstał z fotela. Szarpnął Ceratę za rękę w łokciu i podniósł jak zabawkę.

– Panie prezydencie, ja nie chciałem… nie chciałem jakkolwiek pana obrazić. – Cerata nagle spanikował. Scenariusz, który mu napisano, właśnie się kończył. A Cerata musiał mieć coś na horyzoncie, cokolwiek, jakikolwiek punkt poza alkoholem właśnie po to, aby dalej spokojnie chlać.

– Przekaż mu, że jest skończony. – Prezydent odwrócił się do Ceraty, popatrzył mu w oczy. Coś powiedziało mu: robię to ostatni raz w życiu. A potem przestał go słyszeć, bo Cerata jeszcze coś mówił, gestykulował, będąc wypychanym z pomieszczenia, ale cały ten obrazek był jak wyciszony filmik oglądany na telefonie.

Sebastian zamknął za nim drzwi, usiadł naprzeciwko.

– Bardzo cię proszę, spróbuj się uspokoić. Wiem, że wydaje się to niemożliwe, ale błagam, zamknij oczy i głęboko oddychaj.

Kochany Sebastian. Wspaniały Sebastian.

Kiedyś Sebastian zabierze go do miejsca, w którym łamie się innym nosy kolanem. Kiedyś Sebastian go tego nauczy.

– Dziękuję. – Prezydent usłyszał głos, którego początkowo w ogóle nie skojarzył ze sobą. Miał zaciśnięte gardło, jakby połknął osę. Dźwięk wydobywał się przez pojedynczą szczelinę w opuchliźnie.

Sebastian przysunął się do niego. Przyłożył mu palce do szyi, sprawdził puls.

– Musisz wytrzymać jeszcze dwie godziny. Potem zabiorę cię gdzieś, gdzie będziesz sam i gdzie ktoś cię naprawi. Zostaniesz zaopiekowany, będziesz spał. Ale wytrzymaj jeszcze dwie godziny.

Prezydent zdjął lekko dłoń Sebastiana ze swojej szyi. Pochylił głowę do przodu, schował twarz w dłoniach. Najchętniej zdarłby ją sobie z czaszki i schował do kieszeni.

Łucja.

Łucja prawie nie żyje, ale zaraz nie będzie żyć w ogóle.

Mały chłopak, który został gdzieś daleko za nim, który błąkał się jak duch po salach gimnastycznych i kościołach, szukając jakiegokolwiek przyjaciela, aby ten potem złamał mu kopnięciem żebro – ten chłopak wiedział, że to kara. I doskonale wiedział za co. Tego właśnie przecież uczą w salach gimnastycznych i kościołach tego świata – że każda kara tak naprawdę wymierza się sama.

Ten chłopak, którym był kiedyś, i Prezydent, którym był teraz – obaj nie rozumieli jednego: dlaczego zbrodnie popełniają wszyscy? Przecież zbrodnia jest domeną zbrodniarzy. Przez całe jego życie zbrodniarze byli gdzieś indziej, w Krainie Zbrodniarzy. Cała jego droga – harcerstwo, studia prawnicze, praca w Kancelarii Mistrza, prezydentura – służyła temu, aby zasypywać wszystkie tunele, barykadować wszelkie drogi, blokować wszelkie szczeliny mogące łączyć Krainę Zbrodniarzy ze Światem Zwykłych Ludzi.

Tymczasem nie było żadnej Krainy Zbrodniarzy.

Wszystko było tym samym, okrutnym Jednym.

– Nie wierzyłeś mi. – Popatrzył na Sebastiana, a on mu przytaknął.

– Wydawało mi się to niedorzeczne.

– Niedorzeczne to nie to samo co nieprawdziwe. Zupełnie nie.

Prezydent wrócił do ciała.

Próbowali mu zabrać nawet jego. Kochanego Sebastiana. Kochany Sebastian popatrzył na zegarek, marszcząc czoło. Skupiony, pieczołowicie ustalał plan działań na następne godziny, kwadranse, minuty. Tak aby on nie musiał o tym myśleć. Kochany Sebastian. Jedyny prawdziwy, jedyny przyjaciel.

Wrażenie wygranej, przeżycia wypadku, wrażenie posiadania nowej głowy, która nie przeprasza, nie prosi o miłość, nie katuje bezustannymi myślami – były teraz mirażami, równie odległymi jak ból kolana rozwalonego w dzieciństwie.

Łucja nie żyje.

Nie żyje prawie, a zaraz nie będzie żyć zupełnie.

Tak zupełnie-zupełnie.

Gdy umarł Mistrz, Prezydent zobaczył pustkę, nachylił się ku niej. Umarły jego wartości.

Teraz umarło coś innego, coś jeszcze ważniejszego od wartości.

Umarła jego przyszłość.

Każde zamknięte wspomnienie, każda skończona sprawa jest tak naprawdę pogorzeliskiem.

– Chcę ją zobaczyć – powiedział.

– Zróbmy to w nocy – odparł od razu Sebastian.

Prezydent chyba płakał, ale nie był pewien.

– Chcę ją zobaczyć – powtórzył.

Tak, Prezydent płakał.

– To najgorszy z możliwych pomysłów.

Sebastian nie powiedział już nic więcej. Sebastian był człowiekiem, który najgłębszy wstrząs wyrażał bezruchem. Kochany Sebastian. Jedyny Sebastian.

– Damy radę to zrobić… możemy to zrobić dyskretnie – przekonywał.

– Może późno w nocy. – Sebastian mówił trochę głośniej, trochę bardziej stanowczo, trochę jak do małego dziecka.

Prezydent popatrzył na zegarek. Był kwadrans po siódmej.

– Nie dotrwam do północy. Mamy niecałe dwie godziny.

Sebastian nie odpowiedział.

– Ja chcę ją tylko zobaczyć – poprosił Prezydent.

Prosił go jak Matkę. Był gotowy uklęknąć.

– To nie jest dobry pomysł. Odpoczniesz, a potem zajmiesz się, czym trzeba. Zrobisz to tak, że winni zapłacą.

Sebastian przysunął się do niego. Prezydent widział w jego oczach ślady po zdarzeniach z przeklętych miejsc, gdzie panował Szatan. Zdarzenia nie do opisania, na które nie ma słów. Prezydent bez wahania wybrałby każde z tych miejsc zamiast tego, w którym przebywał teraz.

– Zrobili najgłupszą rzecz, jaką mogli, bo teraz ich połamiesz, jednego po drugim.

– Chcę ją zobaczyć. A potem chcę zrezygnować.

Prezydent odchylił się na oparcie. Sebastian się martwił. Na pewno nie brał na poważnie tego, co właśnie usłyszał. Kochany Sebastian.

– To postanowione. To koniec. Sebastian, przepraszam cię, ale to jest polecenie. OK? Możemy to potraktować jako polecenie?

Prezydent zrozumiał, że właśnie pyta kogoś o to, czy może mu rozkazywać, ale absurdalność tego pytania w ogóle go nie obeszła.

Obchodziło go tylko jedno.

Pojechać do szpitala. Upewnić się.

Może Łucja żyje. Może czeka przerażona za drzewem, naga, nie rozumie, gdzie jest ani co się dzieje. Może to Łucja jest malutka, mała i sama jak palec. Tak, to Łucję trzeba znaleźć. Poszukać jej w trawie. Obejść samolot.

Przygotowali dla ciebie prawdziwe piekło. Przeżyjesz je tylko wtedy, gdy zobojętniejesz.

Przeżyjesz, powiedział Mistrz. Nie powiedział „wygrasz”. Nie powiedział „pokonasz”. Powiedział „przeżyjesz”.

– Kto powiedział? – zapytał Sebastian, a on zrozumiał, że ostatnie zdanie opuściło jego usta.

Sebastian nachylił się nad nim jeszcze bardziej. Sebastian się martwił.

– Dobra. Mamy tak naprawdę pół godziny. Pojechać, wejść, zobaczyć, wrócić – wyliczył Sebastian.

– Dziękuję – szepnął.

Ale Sebastiana nigdy nie obchodziły podziękowania.

– Muszę to w takim razie ogarnąć – stwierdził, znacząco wskazując na telefon.

Prezydent został sam. Był cały zesztywniały, wszystkie mięśnie miał potwornie i boleśnie napięte.

Car powiedział mu na koniec, że Prokurator musiał wykonywać czyjeś polecenia, że nie był zdolny do pełnej samodzielności. Czy Prezydent miał uwierzyć, że obok tego wszystkiego, pod podszewką rzeczywistości, jest ktoś jeszcze? Ktoś, kto wpełzł do mózgów i serc wszystkich znanych mu ludzi? A więc to wszystko, w czym żył, było prawdą, ofiara Mistrza była po coś, a to, co dzieje się teraz, jest chwilowym zaburzeniem, czymś w rodzaju pandemii, choroby, którą można zatłuc, jeśli znajdzie się tego ukrytego wroga?

Czyli istnieją Dobro i Zło, tak jak mówiła Matka?

Nie, pomyślał Prezydent, to tylko bajki. Bajki umierają, tak samo jak ludzie.

Prokurator powiedział mu wszystko, gdy się spotkali. Okłamał go tylko w jednej kwestii: gdy poinformował go, że Łucja pójdzie na długo do więzienia.

Widocznie w ostatniej chwili zmienił zdanie.

Musiał się poddać. Musiał dać Prokuratorowi to, czego chciał, pozbyć się balastu. Musiał się wykluć. Spaść z liny. Tylko wtedy zdoła się podnieść.

– Mamy mniej niż pół godziny – powiedział Sebastian, wchodząc do pokoju. – Powiem Pierwszej Damie, że stoimy w korku.

– Pierwszej Damy to nie obchodzi – rzucił głucho.

Sebastian podał mu rękę, a on wstał z zimnego parkietu i ruszył za swoim przyjacielem w czerń.

18.45. Reporter

Cokolwiek pamiętać. Być czymkolwiek innym niż to teraz. Mieć w sobie coś innego niż lęk.

Kiedy nie miał w sobie lęku? Kiedy był lżejszy? Kiedy był rozszczelniony? Przypominaj sobie dobre chwile, mówił łysy facet w ubraniach z Decathlonu. Zawsze, gdy przyjdzie lęk, przypominaj sobie słońce. Miałeś je. Pamiętasz je. Każdy miał.

Natasza. Matka jego syna. Najbardziej obca z obcych osób, z którą jednak przeżył pół życia. Reporter zdał sobie sprawę, że zupełnie zapomniał, jak ją poznał. Czy było w tym jakieś słońce? Musiało być. Dzieci, aby powstać, potrzebują odrobiny słońca.

Impreza? Być może. Ludzie poznawali się wtedy na imprezach. Patrzyli sobie w oczy, lekko kolebiąc się na boki, podchodzili do siebie, zaczynali od prób zrekonstruowania ludzkich połączeń. Znam tego, a z tą pracowałem tu. Musieliśmy się już spotkać, nie było cię na tamtej premierze? Chyba tak, ale przyszłam z nim. Ale już nigdzie z nim nie chodzisz? Uśmiech. Lekkie zmrużenie oczu. Może chodzę, może nie. Może właśnie tak było. A może inaczej? Może to był ten kemping w Dębkach, Berszowisko? A może… nie, to była impreza. U kogo? U tego pisarza, który znał Prousta na wyrywki i był winnym alkoholikiem udającym sommeliera? Tego, którego tak wszyscy lubili, bo miał gest i dobrze pomnożoną fortunę po ciotce ze Szwajcarii? Może. Na pewno, bo pamiętał pierwsze zdanie, jakie powiedział do Nataszy, on, tyczkowaty wyrostek ze skoliozą:

– Chyba ciut tu za bogato.

A Natasza, która miała wtedy burzę blond loków, te jej loki z daleka wyglądały jak spauzowana eksplozja na słońcu, odpowiedziała:

– Daj się, kurwa, nacieszyć.

On dodał coś jeszcze, bo lubił dziewczyny, które przeklinają. Ktoś go trącił, więc Reporter rzucił mu przekleństwo, i wyszło głupio, bo był to właśnie gospodarz, Pisarz Cudny Eseista Winny Alkoholik.

– Młody gniewny – skwitował gospodarz z uśmiechem, bo za to go kochali, Pisarza Cudnego Eseistę, za to, że miał tylko uśmiechy.

Potem Reporter odprowadził ją do domu, tę spauzowaną eksplozję, szli na piechotę przez Warszawę, długo i dziarsko, bo byli pijani i młodzi. A na niebie świeciły gwiazdy. Aby zrobić dziecko, oprócz słońca potrzeba też trochę gwiazd.

Pod koniec szli już za ręce. Tak wyszło. To Reporter zaczął.

Nigdy nie zapytał, za co go polubiła. Wtedy skupił się dokładnie na tej sekundzie, na tym momencie: gdy bierze ją za dłoń. Gdy wsuwa palce między jej palce. Jej palce są drobne i nieśmiałe. Tamten świat był piękny, chociaż nikt tak wtedy nie uważał.

– Nie sądzisz, że to świetnie wygląda? – powiedział Reporter do Nataszy, przyszłej matki Ksawerego, podnosząc ich splecione dłonie.

– Wygląda całkiem nieźle – przyznała z uśmiechem Natasza.

Mieszkała wtedy na Mazowieckiej. Nie było tam jeszcze tych wszystkich dyskotek, było dość cicho i nawet zobaczyli kilka gwiazd, pomimo oślepiających świateł miasta.

I wtedy Reporter pomyślał: musimy zrobić sobie dziecko, żeby mieć komu o tym opowiedzieć.

Weszli na górę, Reporter człapał po schodach i patrzył na eksplozję loków. W środku pachniało terpentyną, Natasza malowała obrazy, nigdy nie przyznał sam przed sobą, że niedobre. Reporter od razu polubił zapach terpentyny.

– Co robiłaś na tamtej imprezie? – zapytał.

– Mam romans z profesorem z akademii, kręcił się tam. – Wzruszyła ramionami.

– Będziesz miała dalej ten romans?

– Chyba nie. – Pokręciła głową. Eksplozja się poruszyła. Jeszcze nie wiedział zbyt wiele o seksie. Tyczkowate chłopaki w zasadzie świeżo po studiach nigdy nie wiedzą wiele o seksie. Ale Nataszy to nie przeszkadzało. Przynajmniej tamtego wieczoru.

Dlatego został. Dlatego się w niej umościł. Dlatego w niej zamieszkał. Bo przez ten krótki moment na leżącym na podłodze materacu nie czuł lęku i wszystko było tak, jak trzeba. Oprócz słońca, gwiazd, fiuta i cipy do zrobienia nowego człowieka potrzebne jest jeszcze to uczucie, że nic nikomu nie grozi, przynajmniej na ten moment.

To wybuchło, szybko. Jeszcze szybciej zmieniło się w półotwarte więzienie. Ciąża pojawiła się po roku, a gdy się pojawiła, ani Natasza, ani Reporter nie uważali, że wszystko jest w porządku, ale Reporter wiedział swoje: ona otworzyła się na Ksawerego już tej pierwszej nocy, w pewnym sensie była w ciąży dwadzieścia miesięcy.

Bardzo długo Reporter myślał, że krótkie momenty spokoju i harmonii są zawsze przekreślane, unieważniane przez swoje dalsze ciągi. Nikt nigdy nie żył długo i szczęśliwie, po prostu w tym najładniejszym momencie następowało cięcie, przerwa w opowiadaniu.

Łysy facet w ciuchach z Decathlonu powiedział mu, że wcale tak nie jest.

Że chwile są samoistne, bo wszystkie mijają.

Łysy facet w ciuchach z Decathlonu gówno wiedział. Nie był nigdy w samochodzie, który nie powinien odpalić, a jednak pędził, i nie dzwonił pod kilka numerów raz za razem. Przede wszystkim pod ten jeden numer, na który miał nigdy, przenigdy nie dzwonić.

Takie były warunki układu, wyartykułowane najdobitniej, jak to możliwe. Reporter łamał teraz ten układ, desperacko i beznadziejnie, choć chrzęszczący głos w zestawie głośnomówiącym informował go, że numer jest nieprawidłowy.

Mimo to dzwonił. W durnej nadziei, że ktoś w końcu odbierze.

– Kurwa! – powtarzał bez przerwy. – Kurwa, kurwa jebana!

Chwile nie są samoistne. Reporter później będzie wracał do właśnie tej chwili, będzie wracał do niej dużo częściej niż do tej, w której poznał matkę Ksawerego, i będzie czuł się zakłopotany. Gdyby nie uległ bez reszty panice, znalazłby w sobie dość siły, aby być dzielnym. Owszem, chodziło o jego jedyne dziecko. Ale Matka Dziewczynki też walczyła o swoje dziecko, które dla wszystkich dookoła było błędem, wypadkiem, problemem. Matka Dziewczynki była dzielna. A w przeciwieństwie do niego naprawdę była nikim, od urodzenia.

Wybrał inny numer. Ten okazał się prawidłowy.

– Spierdalaj – rzucił Dziennik.

– Oni mnie mają. Mają mnie, kurwa – powiedział to tak, jakby dalej razem pracowali, jakby byli kumplami z redakcji rozpracowującymi tę samą sprawę. – Ksawery. Chcą… chcą Ksaweremu zrobić to, co…

– Miałeś ostatnią szansę, aby otrzymać ode mnie pomoc – wszedł mu w słowo Dziennik – ale nie skorzystałeś. Nie musiałem dawać ci tej szansy. Nie zasługiwałeś na nią, ale ją dostałeś. Zachowałeś się jak kretyn. Miałeś do tego prawo, jako dorosły człowiek, ale…

Każdy z nich mówi, że dał mi jakąś szansę, pomyślał Reporter. Co za bezczelne, zakochane w sobie gnoje. Szanse daje się w szkole, jeśli już. Ta myśl sprawiła, że zapłonął gniewem, momentalnie stanął w płomieniach jak oblany benzyną świdermajer.

– Przestań! – wrzasnął. – Przestań, do kurwy jedynej nędznej, przestań pierdolić, przestań walić sobie konia, tak, jesteś najmądrzejszy, masz zawsze rację, masz metrowego chuja grubego jak liana, tak, to wszystko prawda, po prostu, kurwa, przestań!!!

Wrzask przyniósł jakiś skutek. Dziennik zamilkł, nie rozłączył się.

– Posłuchaj mnie. Chcą, aby Ksawery był skończony, tak jak ja. Chcą go oczernić. Wmanewrować w zarzuty, według których zrobił…

– To samo co ty.

– Nie rozmawiamy o tym, co ja zrobiłem. Rozmawiamy o tym, czego on nie zrobił.

Później Reporter będzie wracał do tej chwili i zrozumie, że całe życie czuł się zupełnie bezbronny, a wtedy, wracając z Jabłonnej, czuł się bezbronny najbardziej. Ale to uczucie nie usprawiedliwiało żadnych jego zachowań.

Ani wtedy, ani nigdy.

– Nie pomogę ci. Za późno – stwierdził Dziennik. – Gdybym usłyszał to od ciebie parę godzin wcześniej, byłbyś teraz w redakcji. Byłbyś pod ochroną. Byłbyś podpisany pod tekstem.

Kolejne oczywistości. I ta ciągła złość, kiedyś zdechnę od tej złości, pomyślał Reporter. Wrzasnąłby, gdyby nie zatrzymał się z piskiem opon przed przejściem dla pieszych, na który weszła kobieta z dwójką dzieci. Kobieta miała zielone.

– Kto dał wam kopie moich materiałów? – zapytał.

Dziennik nie odpowiedział. Reporter powtórzył.

– Powiedz mi, kto dał wam kopie materiałów. Tylko tyle. Wiadomo że nie wziąłbyś ich od Prokuratora.

Dziennik dalej milczał.

– Powiedz mi, kto dał kopie materiałów, a powiem ci, kto jest moim źródłem. Powiem ci, kto to wszystko ukartował. Powiem ci, kto chce zabić Prezydenta.

– Zabić? – Dziennik w końcu się odezwał.

– Zabić go cywilnie.

– Skąd wiesz, że nie mam tych dokumentów z tego samego źródła?

– Ten ktoś nigdy by się do ciebie nie odezwał – powiedział z przekonaniem, ruszając.

Reporter wjechał na rondo ONZ. O mało co nie władował się w kurierskiego dostawczaka. Dostawczak go strąbił, on odwdzięczył się środkowym palcem i wywrzeszczaną pretensją – jest niedziela i byście posiedzieli trochę w domu jak normalni, kurwa, ludzie. Tak, posiedźcie w domu, nawet w dzień wyborów, ostatnie, co ma sens, to głosować, brać udział w tej najwstrętniejszej z fars. Nic nie możecie, już was mają, myślał. Jesteście dla nich kompostem. Na was rosną ich pieniądze.

Niebo delikatnie różowiało, a wraz z nim równie delikatnie różowiało rondo ONZ, ale słońce nie miało najmniejszego zamiaru zachodzić. Jakby pozostawało na niebie specjalnie dla niego, tak by nie mógł schować się w ciemności.

– Rozłączam się – powiedział Dziennik.

– Nie, nie rozłączaj się. Powiem ci prawdę. Całą prawdę. – Reporter słyszał własny głos, zachrypnięty i zrezygnowany. Ktoś znowu go strąbił. Reporter zrozumiał, że stoi na zielonym. Ruszył.

– Prawdę – Dziennik powtórzył po nim to słowo, jakby go zdziwiło, jakby nie do końca rozumiał jego znaczenie.

– Oni to wszystko zaplanowali. Jesteś narzędziem. Jesteś dymany, tak samo jak ja.

Tak trudno jest być prawdziwym, pomyślał Reporter. Bycie prawdziwym jest trudne, bo bycie prawdziwym jest niepotrzebne. Gdy w końcu człowiek staje się prawdziwy – bo nie ma innego wyjścia, bo jest przyciśnięty do muru – jest już za późno, nikt w niego nie wierzy. Bezdomny, niedomyty dynks na ulicy jest prawdziwy, ale co z tego? Bezdomny dynks ma więcej pieniędzy niż największy miliarder, bo bezdomny dynks ma dwa złote pięćdziesiąt, a największy miliarder ma minus sto miliardów, ale kogo to obchodzi?

Matka Dziewczynki była prawdziwa.

Być może to Matka Dziewczynki była najlepszym z ludzi.

Była wciąż dzieckiem, gdy powiedziała im wszystkim, głośno i dobitnie, że zachowa to dziecko. W tym potwornym salonie, w którym nigdy nie był, ale po tysięcznej lekturze stenogramów widział w wyobraźni jego najdrobniejsze detale: odłażące tapety, przetarcia foteli, delikatne pierścienie po wilgotnych kubkach odciśnięte na drewnie stołu. I krucyfiksy, i obrazki z papieżem, i wszystko inne. Reporter widział Matkę Dziewczynki, jak unosi się z fotela, jak lewituje. Jak mówiąc, że zachowa to dziecko, zaczyna świecić, lśnić jak anioł, a te stare, wstrętne zdewociałe kurwy zaczynają płakać.

Słuchał jej wtedy w mieszkaniu na Podgórzu, paląc kolejne papierosy, wypijając kolejne kubki kawy. To była już następna wizyta, druga albo trzecia. Tamtym razem nawet dała mu coś do jedzenia, talerz kanapek z serem, szynką i pomidorem. Wyjątkowo mu smakowało.

– Jak to zrobiłaś? Jak dałaś sobie radę? To musiało być potwornie ciężkie – Reporter mówił tonem przejętej dziennikarki z telewizji, tonem, z którego często publicznie się natrząsał, ale nie miał na podorędziu lepszego.

– Zamieszkałam u dalszej rodziny, w sutenerze niedaleko ronda Mogilskiego. Oj, to takie historie… normalnie jak z dziewiętnastowiecznej powieści, śmiać się chce.

– Nikomu się nie chce śmiać – powiedział jej wtedy.

– Nie za bardzo chce mi się śmiać – powiedział teraz Dziennik.

Samochód Reportera zaczynał wydawać dźwięk, który mógłby wydawać gwóźdź uwięziony w filtrze wirującej pralki.

Reporter wmawiał sobie, że dźwięk nie istnieje, że jest wytworem jego wyobraźni, bo przecież pojazd wydający tego typu odgłos nie powinien jechać, powinien wybuchnąć.

– To nie ma być śmieszne. Przyszedłem do was z ich polecenia. Oni dali mi te wszystkie materiały. Nakierowali mnie na tę kobietę, matkę nieślubnego dziecka Prezydenta. To była ich najpilniej strzeżona tajemnica, a oni wysłali mnie z nią w rynek.

– Jacy oni?

Reporter potrzebował dłuższej chwili, aby wymyślić odpowiedź, która wydawała mu się właściwa. Uznał, że najlepiej jest odbić w minimalnie inną stronę.

– Car jest poza tym. Car jest na oucie. Dużo większym, niż ci się wydaje.

– Więc jacy oni? – powtórzył pytanie Dziennik, impregnowany na tego typu sztuczki.

Dźwięk trochę ścichł, ale nie tracił przy tym nic ze swojej bezkompromisowości. Nadia zaciągnęła go kiedyś na taki festiwal muzyki elektronicznej, nic z niej nie rozumiał, ale ona rozumiała, wpatrywała się z fascynacją w przedziwne indywidua stojące za laptopami w małych zadymionych pomieszczeniach. Reporter pojął wtedy, że jest dziadem. Na oko sześćdziesięcioletni Japończyk przez godzinę katował ich wtedy podobnym dźwiękiem z jakiegoś małego urządzenia. Po występie podszedł do Nadii i Reportera. W jednym ręku trzymał siatkę pełną białych bułek, w drugim różowy plecak na kota z żywą kurą w środku.

– Pięknie tu u was, Białoruś to bardzo piękny kraj – powiedział po angielsku.

– Więc jacy oni? – zapytał Dziennik po raz trzeci.

– Powiem ci, gdy powiesz mi, kto dał ci kopię tych materiałów.

Gdy stoisz pod ścianą, najlepiej wcisnąć się w nią plecami, pomyślał Reporter.

– Bo?

– Bo muszę to wiedzieć, zanim wszystko ci powiem.

Dziennik znowu zamilkł. To milczenie mogło oznaczać, że przynajmniej częściowo bierze to, co usłyszał, na poważnie.

Matka Dziewczynki podejrzewała, kto tak naprawdę go wysłał. Odgadła to dość szybko i rozbawiło ją to. Reporter poczuł się wtedy zupełnie bezbronny. Ale ona szybko go uspokoiła. To nie miało dla niej znaczenia. Zaczynała się z nim zgadzać. Chodziło o sprawiedliwość. Co więcej, dla Matki Dziewczynki to, co robili, dalej było wymierzaniem sprawiedliwości, nawet gdy załapała, kto rzeczywiście za tym stoi i jakie ma intencje.

Mówiła dalej, opowiadała ich historię. Reporter był zadziwiony, że współcześnie ktokolwiek doświadcza takich rzeczy. Rzeczywiście, mógłby to opisać Reymont albo Żeromski, albo Uniłowski, na pewno żaden z tych współczesnych, młodszych od niego od dekadę wielkich reporterów, zajętych fotografowaniem tablic rejestracyjnych ludzi parkujących na chodnikach i opisywaniem na Twitterze zalet tego spida, co go przepisywali na ADHD.

– Brałam każdą robotę. Ulotki, kible, skręcanie długopisów. Zrezygnowałam ze szkoły. Potem dopiero zrobiłam liceum wieczorowe. Dziecko było w żłobku, czasami u sióstr. Była jedna zakonnica, która mnie pamiętała i lubiła. Pomagała mi, przynosiła jedzenie. Sprzątałam na plebanii, jednej, drugiej. Ci ludzie byli w porządku, księża, zakonnice. Tak ich zawsze oprawialiście w „Krajowej”, ten Kościół, a oni byli dla mnie zawsze dobrzy, tylko oni. Potem była robota w McDonaldzie, podłogi, kible, ale to było jak na loterii wygrać, dobra stawka i normowane godziny pracy, i żarcie, można było brać do domu. Wiesz, jak smakuje hamburger z McDonalda odgrzany w mikrofali? Na pewno nie wiesz. Ja wiem, moja córka też wie.

– I jak smakuje? – zapytał.

– Smakuje dużo lepiej niż nic – odpowiedziała, a on sięgnął po kolejną kanapkę z serem i pomidorem.

Był przy rondzie Zgrupowania AK, po jego prawej stronie rozlewała się nieregularna bryła Arkadii. Szansa, że zastanie w domu ludzi, do których jechał, była równie nikła jak to, że numer telefonu, który przestał istnieć, zaistnieje z powrotem.

Dziennik odezwał się tak nagle, że Reporter aż podskoczył na siedzeniu. Na krótki moment w ogóle zapomniał, że z nim rozmawia.

– Niech ci będzie. Idę za logiką. To znaczy, próbuję ją znaleźć. O co w tym chodzi? Nie chcą, żeby wygrał? Chcą go upokorzyć? On i tak jest upokorzony, jest złamanym zerem, długopisem. To jego stan wyjściowy. Od rana do wieczora ciągnie druta, musi mieć żuchwę z tytanu. W pierwszej kadencji nie odesłał ani jednej ustawy. Może jedną, coś o przepisach wędkarskich. Potem Marek z działu krajowego znalazł, że jego ojciec bardzo lubi łowić ryby.

– Myślę, że chodzi o to, o co zawsze i każdemu.

– My jesteśmy gazetą, a nie kółkiem filozoficznym.

Reporter nie powiedział Nadii, że się w niej zakochał. Powiedział:

– Bardzo się boję, że chyba się trochę w tobie zakochałem.

A ją to rozbawiło, bo byli trochę pijani, w knajpie na Żoliborzu, być może działo się to tego samego dnia, kiedy spotkali Japończyka z kurą w plecaku na kota. Reporter wiedział, że zaraz będzie mijał tę knajpę, że może nawet pod nią zaparkuje. Nie złapał Nadii za dłoń. Nie poznał jej na imprezie. To już nie były te czasy. Reporter wiedział coś o życiu, o śmierci, wiedział nawet trochę o seksie. Gwiazdy i słońce były mu zbędne.

– Słuchaj, on prawdopodobnie dzisiaj przegra – Dziennik mówił zmęczonym, matowym głosem. – Stracił całą tę przewagę, którą miał w pierwszej turze. Trudno powiedzieć dlaczego. Ten tekst poszedł godzinę temu, większość ludzi zagłosowała…

– To nie ma znaczenia. Chcą jego krwi. Chcą złożyć go w ofierze. Uwierz mi, kurwa. Wiem, jestem szują. Ale nigdy nie kłamałem w tak dużych sprawach. Nigdy nie miałem halucynacji – mówił Reporter.

– Czyli ich popierdoliło.

– Nie wszystkich. I nie wiem, czy popierdoliło.

Żoliborz był dziwnie ciepły, obco miękki, upiornie spokojny. Reporter czuł, jak strużka melancholii spływa mu po karku nieprzyjemną, tłustą kroplą.

Bardzo się boję, że się w tobie zakochałem, powiedział Reporter w knajpie, którą zaraz będzie mijał, powiedział to przy stoliku na zewnątrz w lekki wieczór, pod hipsterską dekoracją ze sznura żarówek. Rozbawiło ją to. Ale w tamtej chwili nie było spokoju. Nie było w niej słońca. Nawet wtedy Reporter nie był pewien, czy wszystko jest na swoim miejscu. Mógł temu zaufać. Mógł ją przeprosić, wstać i wyjść.

– Więc poczekaj. Żeby to było jasne. Odszedłeś.

– Nigdzie nie odszedłem, zwolniliście mnie – poprawił go Reporter.

– Bo zgwałciłeś naszą koleżankę.

– Nikogo, kurwa, nie zgwałciłem. – Zatrzymał się na awaryjnych na przystanku autobusowym, kompletnie wbrew sobie i temu, na czym właśnie mu zależało. Ale potrzebował sekundy, dwóch, trzech, żeby zachować kontrolę nad tym rozpadającym się rzęchem.

– Słuchaj, ten Japończyk, który puszczał z laptopa ten pisk… Naprawdę ci się to podobało? – zapytał ją wtedy. W świetle hipsterskich żarówek wyglądała jak golem ulepiony z seksu, miodu i uśmiechu. Reporter zabiłby za nią i dla niej. Zabiłby, ale nie był spokojny, bo cały czas się bał.

– Pytasz, czy aż tak bardzo staram się być fajna? – odpowiedziała pytaniem, wciąż się uśmiechając.

Reporter pokiwał głową, bojąc się powiedzieć „tak”. Kelner przyniósł butelkę białego wina, które chrupało w ustach jak świeże jabłka, włożone na chwilę do zamrażarki.

– Gdy słucham czegoś takiego, nie słyszę własnych myśli – powiedziała mu wtedy Nadia, miodowa Nadia w ciepłym półmroku, Nadia w ciężkim, miękkim swetrze, Nadia, której odłaził z paznokci srebrny lakier. Powiedziała to cichutko, jakby zdradzała mu swój największy sekret. Reporter cały czas się bał. Mógł się tego posłuchać. Mógł wyjść. Nawet nie chciała wziąć go za rękę. Nigdy nie wzięła go za rękę, ani on jej. Nawet gdy się pieprzyli, nie trzymał jej za rękę.

Dziennik mówił dalej. Reporter nie usłyszał zdania, dwóch. Było coś o „winie” i „osądzaniu”. A więc znowu przypominał mu oczywistości, banały.

– Zwolniliśmy cię i poszedłeś pracować dla nich. Jako spin doctor, ale też, jak rozumiem, ktoś mający dać im jakiś intel na temat opozycji, „Krajowej”.

– Tak. To nie trwało długo. Krócej, niż myślisz.

– Bo?

– Bo byłem nieprzydatny.

– Najmniej zaskakujące zdanie tej rozmowy.

Reporter popatrzył na zegarek. Beznadziejne ruchy samotnego króla. Ucieczka przed matem. Jeśli Car był jeszcze w swoim starym domu, to tylko dlatego, że miał w sobie coś, za co Reporter szanował go najbardziej – kompletną dezynwolturę, ostentacyjne wyjebanie, to samo, które pozwalało mu dłubać w nosie przed kamerami.

– Jesteś prawdziwym punkrockowcem – powiedział kiedyś do Cara.

– Punkrockowcy to ci, co tak śmierdzą? – upewnił się Car.

Reporter potrzebował dziesięciu sekund. Nie więcej. Potrzebował tyle, aby zawrzeć umowę.

– I co się stało? Co było dalej? – zapytał Dziennik.

– Zacząłem znowu dla nich pracować. To znaczy, dla innych nich. Dla kogoś innego.

– Nie rozumiem.

– Przecież wiesz doskonale, że to żaden monolit.

– Ale że aż tak? Że jedna ręka nie wie, co robi druga?

– Dziwi mnie, że się dziwisz – stwierdził Reporter.

– Prokurator?

Reporter znowu dał sobie chwilę na wybranie odpowiedzi.

– Powiedz mi, kto dał ci materiały – powtórzył po raz enty.

– I tylko tyle?

– I zagwarantuj, że pomożesz mojemu synowi.

– Nie jestem, kurwa, adwokatem. Jestem redaktorem w gazecie. Jak mam mu pomóc?

– Tak jak pomagaliśmy wszystkim, którzy mieli zarzuty, a którzy…

– …którzy byli nasi. Nie jesteś nasz. Twój syn też nie jest nasz. Twój syn to obcy chłopak. Ty jesteś obcy facet.

Reporter minął restaurację, w której on i Nadia wyznali sobie swoje sekrety. Minął ją, tak jak się mija obce i martwe budynki. Wjechał we właściwą ulicę, przy której stał dom Cara. Na jej końcu zobaczył migające bomby radiowozów – choć równie dobrze mógł to być powidok, miraż, refleks. Powoli sunął dalej, nagle zwolnił do dwudziestu na godzinę. Ktoś go wyminął. Ktoś znowu go strąbił.

– Powiedz mi, dlaczego teraz nagle mówisz mi tę całą „prawdę”? – zapytał Dziennik.

– Bo zrozumiałem, dla kogo naprawdę pracuję.

– W sensie, kto tak naprawdę…

– Nie w sensie personaliów. W sensie moralnym.

– A wcześniej myślałeś, że co, kurwa, że idziesz do przedszkola dzieciom balony dmuchać?

Zatrzymał się naprzeciwko. Brzydka, brudna i szara bryła modernistycznego domu przypominała nawiedzony pałac. Policjanci od razu zwrócili na niego uwagę. Dokładnie tak jak chciał.

– Posłuchaj uważnie – powiedział do Dziennika. – Oni zamordowali kobietę. Zaraz wyślę ci film.

– Co kurwa?

– Miałem napisać dla was o tym tekst. Ale pasuję. Zróbcie to, jeśli chcecie, proszę bardzo. Tylko pamiętajcie, że to dalszy ciąg tego wszystkiego. Że jesteście ruchani bez mydła.

Jeden z policjantów ruszył w stronę hyundaia. Młody chłopak w mundurze, z modnie przystrzyżoną brodą, wielgachny, nabity na siłowni. Miał łapy jak Rambo karabiny. Reporter pomyślał, że musieli mu ten mundur szyć na miarę, a może teraz wszystkie młode psy koksują na siłowni i może takie mundury są standardowe.

– Jaką kobietę? – zapytał Dziennik.

– Łucja T. Lobbystka z Brukseli. Szefowa NGO-sa o nazwie, oczywiście, kurwa, nie pamiętam tej nazwy. Kiedyś dziennikarka reżimówki. Kochanka Prezydenta.

– Ty masz psychozę. Ty siebie posłuchaj. Musisz iść do lekarza, jak najszybciej.

Pukanie w okno.

Odkręcił szybę i powiedział:

– Przekaż mu, że przyjechał Reporter. Potrzebuję pół minuty.

– Czy pan zwariował? – zapytał policjant.

– Gdy dwie osoby mówią, że masz ogon, to się odwróć – odpowiedział im obu, policjantowi i Dziennikowi.

Kolor nieba, kolor powietrza wślizgiwały się w szczeliny jego paniki, wypełniały je melancholią.

Gdy odwiedził Matkę Dziewczynki po raz drugi, niebo nad Rynkiem Podgórskim zaczęło przybierać dokładnie taki kolor. Przyszedł po południu. Dziewczynki nie było, pojechała na wycieczkę ze szkoły. Wszyscy jeżdżą na wycieczki do Krakowa, gdzie się jedzie na wycieczkę, jeśli się mieszka w Krakowie?, pomyślał.

– Do Warszawy – powiedziała Matka Dziewczynki, jakby czytając mu w myślach.

– Proszę odjechać – polecił młody policjant z łapami jak karabiny.

– Powiedz mu, że przyjechał Reporter. Albo zawołaj szefa jego ochrony. Jeśli on powie, że mam odjechać, to odjadę.

Policjant, o dziwo, odwrócił się i poszedł wypełnić polecenie.

– Zabiły ją służby. Jeden do jednego jak z tamtą posłanką lata temu. Że niby strzeliła sobie w serce, samobójstwo w łazience.

Dziennik dalej nie wierzył, nie rozumiał. Zadawał pytania składające się z pojedynczych bluzgów. Był zaciekawiony, zdziwiony, na pewno dobrze się bawił. Dobrze, słuchaj tego, żryj to, kurwo, myślał Reporter.

– Wkręcili ją w przepranie wydojonej państwowej forsy. Skoordynowali to wszystko, żeby złamać Prezydenta. Prowadził to Prokurator. Prezydent ją kochał, tak serio. Chciał wziąć dla niej rozwód.

Zaczynało zmierzchać. Policjant wrócił, obok niego szedł drugi, wbity w czarny garnitur. Razem wyglądali jak bracia bliźniacy.

– Proszę odjechać – powtórzył klon policjanta.

– Powiedz mu, że potrzebuję dwóch minut. Powiedz mu, że jestem tutaj i że wiem kto to – odparł Reporter, nie patrząc mu nawet w twarz.

– Mówił pan, że jeśli ten pan każe panu odjechać, to pan odjedzie – policjant starał się brzmieć stanowczo, ale wysławiał się jak mały chłopiec udający policjanta.

– Proszę stąd odjechać – powtórzył gość w czarnym garniturze, jakby był tego świadom i chciał pomóc koledze.

– Mogę odjechać, ale ty zostaniesz zwolniony. Bo on chce mnie posłuchać. Bardzo chce, jeśli tylko jest w domu, a skoro tu stoicie, to znaczy, że jest w domu. – Reporter nadal nie patrzył na nich, patrzył przed siebie.

– Widzę, że jedziesz na dwa fronty. O, Boże. Co za komedia. Różowa, kurwa, pantera. – Śmiech Dziennika zachrzęścił w zestawie głośnomówiącym.

Policjant i szef ochrony odwrócili się i poszli z powrotem do betonowego zamku duchów. To był czas na zasłużonego papierosa.

Wtedy, u Matki Dziewczynki, Reporter czuł podziw. Matka Dziewczynki miała dłonie kogoś, kto całe życie pracował fizycznie, bo nie miał innego wyjścia. Miała podkrążone oczy, które prawie nie znały makijażu. Ufarbowane tanią, kruczoczarną farbą włosy, cienkie i niezdrowe, spięte w mysi kucyk. Nie miała niczego poza swoją córką. Córka była jej największym szczęściem i największym krzyżem. Reporter zazdrościł Matce Dziewczynki bardzo wielu rzeczy. Zazdrościł jej godności. Zazdrościł jej miłości. Zazdrościł jej pogodzenia się ze wszystkim, co ją spotkało. Nigdy wcześniej nie spotkał kogoś, o kim można byłoby powiedzieć, że jest porządnym człowiekiem.

– I dowiedziałeś się o tym morderstwie… – Dziennik przywołał go do teraźniejszości, a on natychmiast mu przerwał:

– Zobaczyłem je. To znaczy, usłyszałem strzał. Mam wszystko na telefonie. Wchodzą. Strzał. Wychodzą. Karetka. Karetka podjeżdża nie na sygnale. Karetka wie.

– Co tam robiłeś?

– Dali mi pinezkę. Byłem tam jako jedyny. Miałem o tym napisać. Mieliście to dzisiaj puścić. Mam filmik. Zaraz ci go wyślę, puszczajcie to, jak chcecie. Ale poczekaj chwilę, posłuchaj mnie jeszcze przez moment, bo daję ci niepowtarzalną okazję. Możecie raz jeden w waszej pięknej historii napisać prawdę. Taką prawdziwą, kurwa, prawdę.

Nadia siedziała naprzeciwko niego w restauracji. Była wszystkim, na co nigdy nie miał i nie będzie miał szans. Nachyliła się do niego. Może jedyny raz, właśnie wtedy, sama się do niego nachyliła. Poczuł zapach czegoś, co wcierała w skórę, co było importowane z tej samej Nibylandii, z której matka Ksawerego importowała płyn do płukania ubrań. Opróżnili już butelkę wina, które nawet pod koniec było jak chrupiące, zmrożone jabłko w płynie.

– Wiesz, na czym polega bycie dziadersem? – zapytała Nadia.

Pokręcił głową.

– Na tym, że jesteś przekonany, że wszystko z tobą w porządku. Że to ty jesteś ten zdrowy psychicznie. Że to ty jesteś normalny. Że to ty zachowujesz się okej.

Reporter nie miał pojęcia, nie pamiętał, czy cokolwiek jej na to odpowiedział. Miał nadzieję, że jednak nie.

Mógł wstać. Mógł wyjść.

Nic nie było w porządku.

Dziennik mówił coraz głośniej:

– Więc sugerujesz, że w sercu partii zawiązano spisek przeciwko Prezydentowi, którego to spisku byłeś cynglem i który to spisek doprowadził do tego, że w ciągu jednego dnia, dnia drugiej tury wyborów prezydenckich, najpierw wywleczono mu krycie nieślubnego dziecka, a następnie aresztowano jego kochankę za oszustwo finansowe i zastrzelono ją w trakcie aresztowania.

– Nic nie sugeruję. Przedstawiam fakty.

– I w zamian chcesz bezpieczeństwa, przywrócenia do pracy, przeprosin i uratowania twojego syna.

– Pomóżcie mojemu synowi. To wystarczy.

Tym razem facet w garniturze był sam. Człapał w stronę samochodu, nigdzie mu się nie spieszyło, jak starszej pani na zakupach. Dopiero teraz zauważył, że bomby na radiowozach zgasły.

– Nikt nie uwierzy w to, co mówisz – powiedział Dziennik.

– Być może.

– Stracimy resztę wiarygodności.

– Ty serio myślisz, że jeszcze ją macie? – zaśmiał się Reporter.

Ochroniarz bez słowa otworzył drzwi samochodu, jak odźwierny.

– Nie jestem zainteresowany twoim tekstem. Nie pomogę ci. Nie dzwoń więcej. Radź sobie sam. My już mamy, co chcemy.

– Kto dał ci kopię materiałów? – zapytał Reporter jeszcze raz.

– Nie ty – odpowiedział Dziennik, rozłączył się i jak okazało się później, zablokował numer Reportera.

Ale to już nie miało znaczenia.

Wszystko stawało się czerwone, jakby ktoś nasycał powietrze krwią.

– Masz dwie minuty – rzucił ochroniarz.

– I tak nie mam więcej czasu – odpowiedział Reporter i wysiadł z samochodu.

19.20. Prezydent

Siedział już na tylnym siedzeniu rządowej limuzyny, gdy potwornie rozbolał go brzuch. Miał wrażenie, jakby ktoś go patroszył, najchętniej wrzasnąłby, ale się wstydził, wstyd był – jeszcze – silniejszy od bólu, więc Prezydent trwał, czując, jak krew odpływa mu z twarzy, jak koszula wilgotnieje od potu.

Powinienem jechać do szpitala, pomyślał.

A potem zrozumiał, że przecież właśnie jedzie do szpitala.

I może ta świadomość sprawiła, że na krótki moment ból minął.

– Nie powinniśmy tego robić – powiedział Sebastian, zatrzymując się przed szlabanem z tyłu budynku.

Prezydent poprosił o wodę i natychmiast dostał półlitrową butelkę. Wziął łyk, drugi, trzeci. Zapalił papierosa. Szlaban się podniósł. Wjechali na wąskie i ciemne podwórko, na które mogły wjeżdżać tylko auta obsługujące szpital. Zatrzymali się obok samochodu oznakowanego jako TRANSPORT KRWI.

Wysiadł. Brudne płyty chodnikowe pokrywała warstwa z niedopałków, foliowych opakowań, rękawiczek nitrylowych, blistrów po tabletkach. Zawilgłe śmieci chlupały pod butami. Doszedł do ciężkich metalowych drzwi i chciał je otworzyć, ale Sebastian powstrzymał go ruchem ręki.

– Ktoś po nas wyjdzie. Spokojnie.

Wydało mu się to niedorzecznie zabawne – prezydent i szef jego ochrony schowani na brudnym tajnym podwórku w dzień drugiej tury wyborów, niedorzeczni spiskowcy.

Sebastian podał mu maseczkę, a on złożył ją i schował do kieszonki jak poszetkę.

– Widziałeś ją kiedyś na własne oczy? – zapytał nagle Sebastian.

Prezydent nie zrozumiał, o kogo chodzi.

– Przepraszam – powiedział Sebastian. – Chodziło mi o to, czy widziałeś to dziecko. Dziewczynkę. Twoją drugą córkę.

– To nie jest moja córka. Julia to moja córka. – Prezydent nie rozumiał, o czym właściwie rozmawiają i dlaczego robią to teraz.

– Przepraszam – przeprosił jeszcze raz Sebastian. – Po prostu mnie to ciekawi.

Ból brzucha był już tylko wspomnieniem, ale w jego miejsce pojawiało się coś, co mogłoby sprawić, że Prezydent jeszcze zatęskni za bólem, zatęskni za jakimkolwiek uczuciem. Pustka spalonej ziemi. Brak uczucia będący najbardziej dojmującym uczuciem. Swędzenie odciętej nogi. Samotność śmierci. Piekło nie jest nicością, piekło jest świadomością w nicości, powiedział ksiądz Protas.

Poznał Łucję w korytarzu, bo ludzie zajmujący się polityką poznają się głównie w korytarzach. To było w Brukseli, siedem lat temu, składał wizytę w Parlamencie Europejskim, już hodowany na prezydenta, wciśnięty do ministerstwa obrony, spotykał się z nieformalną prawą ręką Sekretarza Generalnego NATO, tyczkowatym facetem, którego złożono z samych ostrych kątów i który mówił, jakby ciągle próbował coś odkrztusić. Prezydent, który jeszcze wtedy nie był Prezydentem, nie rozumiał, co tamten mówi, bo chwilę wcześniej zobaczył Łucję. Najpierw zobaczył ją oczyma mężczyzny. Zawsze podobały mu się bardzo długie nogi, kobiety trochę za wysokie, najlepiej jego wzrostu, pod metr osiemdziesiąt. Lubił to, co lekko nieproporcjonalne, niestandardowe. Była formalna aż do bólu. Włosy spięte w kucyk, idealnie gładko zaczesane. Ostre rysy. Lekko zaznaczona talia. Dłonie poruszające się wolno, ale dłonie, które nie pozwoliłyby niczemu spaść na podłogę i się rozbić. Zdecydował chyba od razu. Nie mógł oczywiście podejść i się przedstawić, po prostu celowo otarł się o nią i powiedział:

– Przepraszam.

A ona oczywiście zrozumiała ten przedszkolny trik i uśmiechnęła się do niego, bo wiedziała, że nawet jeśli zna jakieś lepsze, to trudno stosować je w miejscu takim jak to.

Niezgrabnie, ale skutecznie, dzięki nieśmiałemu dopytywaniu różnych ludzi dowiedział się o niej wszystkiego, co umożliwiłoby im wypicie szybkiej kawy w kantynie europarlamentu.

Te wspomnienia sprawiły, że na krótki moment stracił równowagę. Sebastian złapał go za ramię szybciej, niż Prezydent zdał sobie z tego sprawę. Sebastian stał przy nim na ciemnym podwórku i wpatrywał się w niego z ostrożnością i troską. Kochany Sebastian, jedyny Sebastian.

– Co dokładnie cię ciekawi à propos tej dziewczynki? – Prezydent rzucił niedopałek na płytę, rozdeptał go.

– Mam dwójkę dzieci, i wiesz…

– Wiem. Pamiętam imiona twoich dzieci. Dostają od nas prezenty na święta.

– No tak, ale… gdyby się okazało, że jednak mam jakieś dziecko, o którym nie wiem… to chyba chciałbym je po prostu zobaczyć.

Prezydent bardzo chciał wrócić na plażę. Położyć się na piasku. Ubrudzić się i zmoczyć. Dać się przykryć słonej wodzie, zasnąć pod jej kołdrą.

– Widziałem kiedyś na zdjęciu. Nigdy jej nie spotkałem. Nigdy z nią nie rozmawiałem – odezwał się.

– I nigdy nie chciałeś…

– Próbujesz mi powiedzieć, że twoim zdaniem powinienem to zrobić. Powiedz to wprost, Sebastian: moim zdaniem powinieneś to zrobić.

– Pouczanie cię nie należy do moich obowiązków – odparł Sebastian, po czym spuścił wzrok, następnie splótł dłonie i wyciągnął ręce do góry, przeciągając się. Stawy kliknęły, po kliknięciu przyszło pełne ulgi westchnienie. Prezydent pozazdrościł tego Sebastianowi – że sam może dać sobie ulgę tak prostym ruchem. Pozazdrościł mu panowania nad ciałem.

Ktoś w środku nacisnął klamkę przerdzewiałych drzwi, pchnął je do przodu ze słyszalnym zgrzytem.

Za drzwiami stał lekarz, szczupły facet z twarzą w całości zasłoniętą przez plastikowe gogle i maseczkę.

– Zapraszam – powiedział bardzo cicho, wyraźnie przejęty.

Ruszyli za nim bez słowa, cichym i szybkim krokiem spiskowców. Wbiegali klatką schodową, jedno piętro, drugie, trzecie, zapach środków do dezynfekcji wciskał się w nozdrza, oszałamiał. Zatrzymali się na czwartym piętrze, przed drzwiami, które zapewne prowadziły na szpitalny korytarz. Lekarz gestem nakazał im się cofnąć. Zapukał trzy razy, drzwi otworzyły się do środka. Na klatkę wyszła lekarka w białym kitlu, również z zamaskowaną twarzą. Podała im foliowe ochraniacze na buty, białe kitle oraz czepki. Gdy skończyli je zakładać, machnęła ręką na znak, aby ruszyli za nią.

Kształt, który leżał na łóżku OIOM-u, podłączony do mnóstwa aparatury, w ogóle nie był Łucją. Kształt był obcym kształtem i Prezydent przez bardzo długie sekundy nie rozumiał, czemu właściwie go ogląda.

Ani lekarka, ani lekarz nie zamierzali mu w tym pomóc. Ciszę przerwał dopiero Sebastian:

– Muszą państwo zrozumieć, że nas tu nie było. Jeśli jutro w mediach pojawi się informacja na temat tej wizyty, poniosą państwo bardzo poważne konsekwencje.

Ani lekarka, ani lekarz nie odpowiedzieli, ale Sebastian wydawał się usatysfakcjonowany.

– Rokowania są bardzo złe – stwierdziła lekarka po dłuższej chwili. Jej beznamiętny głos przywodził na myśl robota na infolinii.

Prezydent znalazł w tym coś kojącego.

Kształt za szybą był ciałem, którego pożądał. Jedynym ciałem, które otworzyło jego ciało. Kształt za szybą był miękkością i zapachem, i różnymi smakami, słodkimi i słonymi, kształt za szybą był kiedyś ciepłem skulonym obok niego w obcych hotelowych łóżkach. Kształt za szybą kilkanaście razy w życiu dostosował się do jego kształtu, kształt za szybą kiedyś stał się jednym kształtem razem z nim. Kształt za szybą miał z nim orgazmy, prawdziwe, takie, które jego, czterdziestoletniego mężczyznę nauczyły w końcu odróżniać prawdziwy orgazm od nieprawdziwego. Kształt za szybą miał piersi, ciężkie, lekko wypukły brzuch i pośladki, i nogi, i palce, i język, i zęby, i odbyt, i srom, wszystko piękne. Prezydent wyobrażał sobie kościół, na którego ścianach w miejsce drogi krzyżowej powieszono kolejne części ciała kształtu, wszystkie piękne. Jego własne części ciała powstały tylko po to, by je zapamiętać. By je poczuć. By się w nich zmieścić. Zachęcała go do rzeczy, które na początku wydawały mu się dziwne, ekstrawaganckie, zbyt wymyślne i lubieżne. Dopiero później te sprawy, te potajemne spiski pozwoliły mu zabić w sobie strach i poczucie winy, otworzyć się i stać się mężczyzną. Narodzić się jak ptak. Jeszcze raz to zobaczył. Ściany kościoła. Piękne obrazy. Ksiądz Protas, pełno księży, pełno wiernych, wszyscy onieśmieleni i porażeni. Obezwładnieni. Jeszcze raz. Kształt miał kiedyś piersi. Kształt miał kiedyś brzuch. Pośladki. Nogi. Palce. Język. Zęby. Kolana. Oczy. Uszy. Włosy. Odbyt. Łechtaczkę. Srom. Wszystko piękne.

Istniały jeszcze inne miejsca niż podłogi sal gimnastycznych, niż posadzki kościołów. Ona mu to objawiła. W prześcieradłach. W pokojach. W hotelach. Na kanapach. Przy ścianach. Przy lustrach. Pod prysznicami. Na kolanach. Nigdy cicho. Głośno. Głośniej. Głośniej. Jeszcze. Tak mu to objawiała. W tych pokojach. W tych hotelach, które były kościołami.

Kawę w kantynie wypili następnego dnia. Po prostu spotkali się wzrokiem. Dosiadła się. Poprosił, by opowiedziała mu o sobie. Zaczęła streszczać swoją historię zawodową, alma mater, aplikacje, praktyki. Potem droga dziennikarska, redakcje. Wszędzie była najlepsza. Kobiety nie mają innego wyjścia, powiedział wtedy, zaskakująco dla samego siebie, a ona zaskoczyła się jeszcze bardziej i trochę spłoszyła. Zauważył, że delikatnie drżały jej dłonie. Chciał je uspokoić swoimi dłońmi, oczywiście nie zrobił tego wtedy, w kantynie.

– Gdy poprosiłem, aby pani opowiedziała mi o sobie, nie miałem na myśli pani dokonań.

I nie czekając na odpowiedź, Prezydent, który wówczas jeszcze nie był Prezydentem, wyciągnął dłoń i podał swoje imię, a ona uścisnęła ją i podała swoje, i jej dłoń w jego dłoni przestała drżeć.

Miała w oczach coś pięknego i niebezpiecznego. Jedzenie na tackach, trudne do nazwania sztuczne potrawy, pozostało nietknięte.

– To jest niejadalne, prawda? – Pokazał gestem na tackę.

– Znam miejsce w Brukseli, gdzie dają jadalne jedzenie – odezwała się i lekko zachybotała się na krześle.

To było szybkie, tak szybkie. Miała smukłą i piękną szyję.

– Chodźmy tam dzisiaj. Jutro wracam do Polski – powiedział wtedy Prezydent.

Oddałby za nią wszystko. Nawet zdrowie Julii. Oddałby WSZYSTKO, aby jeszcze raz zamknąć się z nią w obcym pokoju, rozebrać ją, wpić się w nią, wepchnąć nos i usta w jej pizdę, spuścić się bezwiednie, bez dotykania kutasa, spuścić się z bezsilności, z abdykacji przed nią, klęcząc na miękkiej wykładzinie, z wypiętą ku niebu bladą i nędzną dupą, która dla niej wcale nie była blada i nędzna, klęcząc jak przed ołtarzem.

Ale zostały tylko zgliszcza, na których nic więcej nie wyrośnie. Swędzenie kikutów.

Jadła jak wygłodniała, jak wściekła. W życiu nie widział kobiety jedzącej w taki sposób. Siedzieli w marokańskiej knajpce, między nimi stała wielka miska parującego kuskusu z warzywami, kurczakiem, kiełbaskami. Tak gotują Panu Bogu, powiedziałby Mistrz. Mistrz też uwielbiał jeść. Wtedy przełamał się przy niej po raz pierwszy – po raz pierwszy w życiu jadł palcami. A ona, z ustami zaklejonymi tłuszczem, pierwszy raz przy nim przeklęła:

– To jest, kurwa, przepyszne.

– To jest twoje ulubione jedzenie? – zapytał.

– Moje ulubione jedzenie to pyszne jedzenie – odpowiedziała. Odgryzła kawałek kurczaka, włożyła kość do ust i wyssała szpik.

Jej jedynej się przyznał, że ma nieślubne dziecko. Jej jedynej powiedział, ile lat miała matka tego dziecka, gdy zaszła w ciążę.

– No cóż, ludzi trzeba postraszyć, a potem nakarmić – oceniła.

– Nakarmić.

– Daj jej to, co jesteś jej winien, ale najpierw ją nastrasz – powiedziała, głaszcząc go po głowie, bo Łucja była trochę zła, jak to dziki kot, była dobra jedynie dla niego. Miał jej dobro na wyłączność. To był jego największy skarb.

Łucja łaknęła wszystkiego – jedzenia, seksu, pieniędzy, samochodów, domów. Pochodziła z biednej rodziny. Ojciec był emerytowanym policjantem i wolał swojego syna, z którym Łucja nie miała od lat kontaktu, facet odzywał się do niej tylko wtedy, gdy chciał pożyczyć pieniądze.

– Zasługuję na to wszystko – mówiła. – Gdy ojciec nakładał obiad, bratu dawał większe porcje. Dziewczynkom mniej trzeba, tak powtarzał.

Prezydent bardzo chciał się powstrzymać przed dotknięciem szyby, ale zrobił to, chociaż ten gest nie umknął uwadze ani lekarki, ani lekarza, ani Sebastiana.

– Już? – zapytał Sebastian.

– Już – odpowiedział.

Gdy spadło się z liny, można się podnieść, wejść z powrotem na linę, bo ta wciąż jest przecież rozpięta między drzewami. Ale jego linę przecięto.

Dał się poprowadzić Sebastianowi z powrotem w stronę drzwi na klatkę. Nie pożegnał się z lekarzami. Na klatce zdjął czepek, ochraniacze, cisnął je w kąt. Popatrzył w dół, szare schody zdawały się ciągnąć aż do samego piekła.

Schodzili po nich całymi latami.

Sebastian nic nie powiedział, mimo to Prezydent dla pewności zastrzegł:

– Nie będziemy o tym nigdy rozmawiać.

Drzwi na dole stawiały opór, ich dolna krawędź szorowała o nierówny próg. Otworzyły się ze zgrzytem, który wwiercał się prosto w najgłębszą część ucha.

Na dworze było prawie zupełnie ciemno. Albo noc spadła na Warszawę jak zerwana kurtyna, albo on wcześniej nie zwracał uwagi na zmierzch. Nie byli sami, najpierw to poczuł, dopiero potem usłyszał znajomy głos. Ten głos początkowo był uczuciem – śliną na twarzy, drobnym szkłem sypniętym w oczy – a dopiero potem ułożył się w słowa.

– To nie ja – powiedział głos.

Prezydent rozpoznał go od razu. Poczuł pieczenie w gardle, jakby napił się kwasu.

Dłoń Sebastiana wylądowała na jego ramieniu. Była ciepła, silna i bardzo stanowcza.

– To nie tak miało wyglądać. To nie był mój rozkaz – powtórzył Prokurator.

Stali naprzeciwko siebie. Prokurator palił, oparty o czarne rządowe audi A6. Jeden z jego ochroniarzy siedział w aucie, drugi stał obok. Prezydent słyszał plotki, że Prokurator nosi przy sobie broń, policyjnego glocka, że zatyka go sobie za spodnie, jak bandzior w tanim filmie.

Sebastian zluzował uścisk. Prezydent odwrócił głowę, ruszył w kierunku samochodu. Nienawiść, którą czuł, była nieruchoma jak spokojny ocean.

– Posłuchaj, mógłbym stać tutaj i cię przekonywać, że popełniła samobójstwo, że zamknęła się w łazience. Ale tego nie zrobiła. Nie tak miało być. To nie był mój rozkaz.

Car żegnający go w drzwiach razem z kotem Oleksym. Car mówiący, że Prokurator zawsze musi kogoś słuchać.

Odwrócił się do niego z powrotem. Prokurator zdawał się zjadany, połykany przez zmrok. Paląc, gwałtownie gestykulował, jakby próbował odganiać tę ciemność świetlikiem papierosa.

– Cerata wydał im ten rozkaz.

– Wydał go sam?

Prokurator nie odpowiedział.

– Nie miałem na to wpływu. Myślałem, że mam. Ale nie miałem.

Zrobił krok w kierunku Prokuratora. Usłyszał za sobą identyczny krok Sebastiana, jak echo.

Podeszli do siebie, dwaj chłopcy z Krakowa.

Kiedyś byli ze sobą sami. Teraz mieli ochroniarzy.

Kto by pomyślał.

– Zostałem oszukany.

– Mam w to uwierzyć?

– Czy powiedziałbym coś tak kompromitującego tylko po to, aby cię okłamać?

Ciemność połknęła Prokuratora w całości, jego głos unosił się w powietrzu, brzmiał niczym nagranie puszczone z ukrytego głośnika. Sebastian pokazał Prezydentowi zegarek. Musieli wracać. Prezydent miał wylosować z naczynia biały albo czarny kamyk. I rytualnie go połknąć, niezależnie od koloru.

– Fakt, chciałem cię skrzywdzić. Ale nie aż tak – powiedział Prokurator.

Można by podsumować tym zdaniem całą naszą znajomość, pomyślał Prezydent.

– Premier?

– Nie.

– Fantastyczny? Tamci?

– Gdyby byli tak sprawni, nie zostałbyś prezydentem.

– Car? Jednak?

– Przecież byłeś u niego. On żyje w swoim własnym muzeum – żachnął się Prokurator.

– Ktoś z zagranicy? Ktoś wrogi?

Prokurator najpierw nie odpowiedział, dopiero po chwili rzucił jednym słowem:

– Bzdury.

Odwrócił się na sekundę w stronę brudnej, czarnej ściany budynku. Osoby, o której myślał, tak naprawdę nie było już w środku, nie było jej nigdzie. „Błogosławieni ci, którzy kochają”, powiedział kiedyś w kazaniu ksiądz Protas. Ksiądz Protas gówno wiedział o czymkolwiek. Błogosławieni ci, którzy nigdy nie kochali, tylko za tym tęsknią. Błogosławieni ci, którzy spokojnie śpią.

– Rezygnuję – oznajmił Prezydent Prokuratorowi.

– Nikt tego nie chce – odpowiedział tamten.

– I co z tego? – Wyciągnął rękę po papierosa. Dostał go, zapalił, palili w milczeniu.

Życie Prezydenta właśnie się skończyło. To, co rozpoczynało się dzisiaj, było jego epilogiem. Ten epilog mógł być krótki – ten potworny ból brzucha, który dopadł go chwilę temu w samochodzie, wydawał się całkiem obiecujący – ale mógł też trwać jeszcze drugie tyle, ile przeżył do tej pory, całą nieskończoność.

Robiła rzeczy dziwne, których nie rozumiał, ale które lubił. Całowała go w zakola. Wodziła palcami po wypukłym brzuchu, którego nie umiał zrzucić żadną dietą, żadną siłownią. Kładła głowę na wklęsłej klatce piersiowej. Przyciskała się do jego niedoskonałości, kompleksów. Za coś takiego można pokochać całą rozpaczą świata.

– Tacy jesteśmy – mówiła mu i pokazywała własne rzekome niedoskonałości. Gdy je wyliczała, nagle przestawał rozumieć, jakby przechodziła na mandaryński.

Jednocześnie nie była wyrozumiała dla nikogo innego. Ludzka słabość i siła budziły w niej podobny sprzeciw, złość. Łamała ludzi, bo nie widziała sensu, aby w ogóle z nimi rozmawiać. Miała drobne i przedziwne problemy, oskarżenia o mobbing, w które odrobinę wierzył, bo słyszał, jak rozmawia przez telefon z podwładnymi. Wypadek spowodowany wymuszeniem pierwszeństwa. Była bykiem. Świat był ścianą. On, Prezydent, dawał jej wytchnienie.

Odwrócił się w stronę samochodu. Nie czekał na kolejne słowa Prokuratora, jedyne, co mógł teraz zrobić, to się poddać. Czemukolwiek, reszcie tego dnia. Wyrzucił papierosa i rozdeptał go na śliskiej, mokrej folii. Otworzył drzwi samochodu, ubiegając w tym Sebastiana. W ostatniej chwili się odwrócił, popatrzył w stronę człowieka, który kiedyś, chyba w wyniku zaaranżowanego, dziwacznego żartu, został jego kolegą. Człowiek był zanikającą w mroku sylwetką. Nagle Prezydentowi coś się przypomniało.

– Była kiedyś taka sprawa. O nieumyślne spowodowanie śmierci. Szczypiornista. Omawialiśmy to u Uruszczaka na ćwiczeniach. Facet poszedł z żoną do klubu, ktoś zmacał jego żonę, facet się odwinął, żeby gościa spoliczkować, ale walnął go tak, że tamten się przewrócił, rąbnął o coś głową i zmarł. Pamiętasz? – zapytał Prokuratora.

– Było pełno takich spraw.

– Pamiętasz, co mówił Uruszczak? O linii obrony?

Prokurator nie odpowiedział. Sebastian wsiadł za kierownicę, przekręcił kluczyk w stacyjce. Światła nagle wyłowiły z ciemności Prokuratora, dziwnie małego i bezbronnego. Oślepiony, przyłożył sobie dłoń do oczu.

Prezydent mówił, sam siebie zadziwiając, mówił, jakby był zupełnie kimś innym:

– Mamy pełno świadków, w tym jego żonę, kolegów denata, całą dyskotekę ludzi. Wszystko jest jasne. Jedyna linia obrony: facet nie chciał zabić. Czyli intencja, plus przeszłość: niekarany, nieposzlakowana opinia, brak przemocowych zachowań. Alkohol, stres. Ale tak naprawdę skąd możemy wiedzieć, czego ten człowiek chciał, a czego nie chciał? Dlaczego przyjmujemy za pewnik, że na krótki moment ten mężczyzna, zawodowy sportowiec, bardzo precyzyjnie używający swojej siły fizycznej, zupełnie o niej zapomniał? Dlaczego jest dla nas więcej niż pewne, że ten, uderzając drugiego człowieka w twarz z otwartej dłoni, nie zakładał, że zrobi mu krzywdę? Musimy w to uwierzyć, aby wybronić tego człowieka, ale czy to nie jest dziecinne samo w sobie?

Sebastian jakby przez pomyłkę, ale wcale nie przez pomyłkę, włączył długie światła i oświetlił Prokuratora jeszcze raz.

Prokurator znowu zasłonił oczy. Sebastian zmienił światła, a Prezydent splunął na ziemię. Ślina wylądowała niedaleko od butów Prokuratora. Ten nie zareagował.

– Dowiesz się, kto to – powiedział Prokurator. – Być może jeszcze dzisiaj.

– Może dzisiaj, może nigdy. Ale to i tak twoja wina.

Prokurator milczał.

– Nie umiem się mścić, ale umiem się uczyć – ciągnął Prezydent. – I kiedyś cię skaleczę, tak poważnie.

Wsiadł do samochodu, Sebastian podał mu telefon. Było na nim pięćdziesiąt nieodebranych od Bartka i Roberta.

I wiadomość: „Mamy wstępne wyniki”.

Nie chciał znać wyników.

Ani wstępnych, ani ostatecznych.

Był kukłą miotaną przez wiatr.

Nagle zrozumiał, co trzyma go przy życiu – pewność, że bardzo boleśnie skrzywdzi kilka osób. Wiara, że zdoła wymyślić coś jeszcze okrutniejszego, niż wyrządzono jemu samemu.

Pod siedzibą Partii kłębił się tłum osób, podekscytowanych i błyszczących jak kryształki na podrabianej torebce. Wysiadały z taksówek, limuzyn. Być może wszyscy już wiedzieli, wszyscy poza nim.

– Co za miejsce dokładnie miałeś na myśli? To, w którym mają mnie naprawić?

Sebastian złapał jego spojrzenie w lusterku.

– Dobre miejsce.

– Zadzwoń, pojedziemy tam. Tylko muszą wiedzieć, że nie można już niczego naprawić.

19.30. Reporter

Gdy był w tym domu po raz pierwszy, czuł ekscytację dziecka wchodzącego do domu strachów w wesołym miasteczku, pełnego postaci z oglądanych po kryjomu horrorów. To było serce Mordoru, to tutaj świeciło Oko Saurona, tu mieszkał Freddy Krueger i uśpiony Wielki Przedwieczny. Przedwieczny spał i śnił. Karmili go czarniną z ludzkiej krwi. Przedwieczny połykał Polskę, a potem ją zwracał, i za każdym razem Polska była coraz gorsza, coraz bardziej przetrawiona.

Wejść tutaj po raz pierwszy oznaczało dla Reportera wygrać życie.

Ale teraz Reporter niczego nie wygrywał. Był tylko struną tuż przed zerwaniem. Nic nie robiło na nim wrażenia poza tym, że wciąż jest całością, że jeszcze nie rozpadł się na osobne, bezużyteczne części.

Car czekał na parterze, w ciemnym korytarzu. Nie czekał na Reportera, tylko na odpowiedni moment, by wyjść. Car chciał się spóźnić, ale spóźnić się trochę, w kontrolowany sposób. Nigdy nie mogło zależeć mu do końca. Rzeczywistość należała do Cara, czas również. Teraz oglądał się przed lustrem, ubrany w czarny garnitur. Sprawiał wrażenie, jakby usiłował dojrzeć coś w mroku za sobą; coś, co widać tylko w lustrach.

– Czego? – odezwał się do Reportera jak do parobka. Ten ton nie był obliczony na efekt, Car był po prostu wkurwiony, miał ku temu powody.

– Wiem, kto to – powiedział Reporter od razu.

Car odwrócił się w jego stronę. Może był lekko zaciekawiony, a może to tylko cienie tańczyły po jego okrągłej, małej gębie, przywodzącej na myśl zaschłego pączka. W korytarzu unosił się duszny zapach grzyba i naftaliny.

– Wiem, kto to. Ale macie oszczędzić mojego dzieciaka, skurwysyny. On nic wam nie zrobił. On jest poza.

Car zrobił krok w jego stronę, jednocześnie dał znak ręką komuś schowanemu za nim w ciemności domu.

– Poza czym? – zapytał, jakby mieli zaraz debatować wspólnie nad jakimś zagadnieniem filozoficznym.

– Zostawcie mojego dzieciaka. Możesz to zrobić. Możesz mu to rozkazać.

Car obejrzał swoje paznokcie. Obcinał je bardzo krótko, przy niektórych widać było cieniutkie kreski zaschniętej krwi. Car sam się kaleczył. Sam się karał. Miał za co.

– Nie mam pojęcia, o czym mówisz. Spierdalaj stąd. – Car skończył przegląd paznokci. Małe łapki utonęły w kieszeniach przydużego garnituru jak kamienie w jeziorze. Popatrzył na Reportera jak na gówno. Westchnął jak ktoś, kto wdepnął już tego dnia w wiele gówien. – To się rzadko zdarza, człowiek tak nieprzydatny jak ty.

Reporter dał się złowić na ten haczyk. To było silniejsze od niego, nagle bronić swojej skuteczności i dorobku, swojego, jak to mówią w korporacjach, track record.

– Wymyśliłem mu wszystkie przemowy, wszystkie bullet pointy kampanii. Ci twoi pożal się Boże PR-owcy z Londynu do niczego się nie nadawali, nie umieli nawet wymyślić, jaką wypić kawę.

– Każdy mógł to wymyślić. Nie po to zostałeś zatrudniony.

– Wiedziałeś wszystko, co wiem.

– No właśnie.

– Nie obchodzi cię, kto chce go zniszczyć? – zapytał Reporter.

Car znowu na niego popatrzył. Był zmęczony i poirytowany. Ale jednak z jakiegoś powodu stali tu dalej, razem, w ciemnym, zakurzonym korytarzu pełnym śmierci i życia strawionego na nienawiść.

Reporter ciągnął, jak bokser, który czuje, że zaraz zostanie znokautowany, więc chce wykorzystać każdą sekundę:

– Rozumiem, poświęciłeś go już, wyjebałeś do kosza na zepsute zabawki. Ale ty myślisz, że to odbędzie się bezkosztowo dla ciebie? Nie jesteś niezniszczalny, nikt nie jest.

Car wzruszył ramionami, a Reporter nagle poczuł oburzenie, o którym myślał, że już dawno jest mu obce. Oni spalili wszystko, pomyślał. Zamienili wyraz „prawda” w pusty dźwięk, szczeknięcie psa. Pozbawili wszystkich dookoła odpowiedzialności. Zamienili to, co publiczne, w zawiłą telenowelę. I to on miał być cynikiem. Kurwa, on tylko próbował nie utonąć.

I Car zdawał się czytać w jego myślach, bo zapytał:

– Dopiero teraz to czujesz? Dziwne. Ludzie z reguły zaczynają myśleć, gdy im się płaci. Ty zaczynasz myśleć dopiero bez pieniędzy. Niebywały z ciebie człowiek.

Reporter zebrał się w sobie. Jego myśli tańczyły do melodyjek, które wygrywał Car, a przyszedł tu przecież w konkretnym celu.

– Zostawcie go. Mój dzieciak nikogo nie skrzywdził.

Car zmrużył oczy. Doskonale wiedział, o czym jest mowa, skurwysyn jeden.

– Skąd jesteś taki pewien? To już dorosły mężczyzna. A i dzieci czasem krzywdzą. Mój brat miał taki etap, że rozcinał żywe żaby, przecinał dżdżownice na pół, żeby zobaczyć, czy rzeczywiście każda połówka odpełznie w swoją stronę.

Reporter, gdyby tylko mógł, gdyby był tylko troszeczkę bardziej zdesperowany, o milimetr bardziej szalony, toby go udusił.

Znowu był w Krakowie, w dziwnie dużym mieszkaniu.

Matka Dziewczynki wstała od stołu, podeszła do okna i razem z nim patrzyła na zachodzące nad Rynkiem Podgórskim słońce o barwie mlecznej krwi. Dotknęła delikatnie jego ramienia. Nie było w tym żadnej sugestii, zaproszenia, które on tak łatwo odczytywał ze wszystkich kobiecych gestów; nie, to było po prostu okazanie wspólnoty ludzkiej.

– Szybko się nauczyłam, że tak naprawdę mogę przeżyć wszystko. Praca fizyczna. Przemoc. Wyzwiska. Głód. Kiedyś nawet żebrałam. Pojechałam do Katowic pociągiem na gapę. Wiesz, jak to jest żebrać? Ludziom się wydaje, że to proste, żebrać. Nie zdajesz sobie sprawy z tego upokorzenia. Człowiek klęczy na ziemi, a czuje się, jakby wszystko było odwrócone, jakby cała ziemia była na jego barkach, cała ziemia wstydu. Żeby to robić, musisz w sobie coś złamać. Myślę, że łatwiej się kurwić, bo to przynajmniej jakaś transakcja, coś za coś.

Słońce zachodziło wtedy szybko, jakby zostało czymś dociążone.

– Żebranie to też transakcja, sprzedajesz komuś poczucie bycia dobrym człowiekiem.

– Każdy się czuje dobrym człowiekiem.

– Nie powiedziałbym. Kurwiłaś się kiedyś? – zapytał bezceremonialnie.

– Za brzydka jestem. – Zaśmiała się.

– To nie ma znaczenia. – On również się zaśmiał.

– A ty?

– Czy się kurwiłem? – Popatrzył jej w oczy i poczuł, że trafiła go w sam splot słoneczny. No tak, pomyślał. Już wszystko wiadomo. Wziął ją za rękę. Znowu nie było w tym żadnego zaproszenia. Po prostu tego potrzebował, a Matka Dziewczynki nie oponowała.

– Powiedz mi – zażądał – ona była w domu, kiedy przyszli do was o czwartej nad ranem, do tamtego mieszkania komunalnego?

– Nie. Czułam, że coś może się stać. Spała u sąsiadki.

– Ale przyjechali po nią do szkoły.

– Uciekła przez okno w szatni.

Matka Dziewczynki złapała go wtedy mocniej za ramię. Ścisnęła, aż zabolało.

– Nigdy ich nie ochronimy. Możemy tylko, gdy są bardzo małe, na samym początku. Potem nigdy. To przerażające, to najgorsza wiedza, jaką zdobywa się w życiu.

Czy ochronił kiedykolwiek Ksawerego? Jakaś kobieta napadła ich kiedyś w piaskownicy, Ksawery zabrał coś jej córce, a może ona zabrała jemu. Patrząc wstecz, to nie były ich najlepsze dni, ani jego, ani jej. Kobieta była wściekła, on był wściekły bardziej. Zaczęły się pyskówki. Któreś dziecko się rozpłakało. Jaki syn, taki ojciec, powiedziała kobieta, gdy kazał jej spierdalać.

Ksawery podszedł wtedy, szarpnął go za nogę i powiedział:

– Daj już spokój, tato.

Czy ochronił kiedykolwiek Ksawerego? Czy ochronił kogokolwiek?

Ktoś poruszył się w korytarzu za Carem, a po chwili objawił się obok jego nóg. Tym kimś był gruby biało–czarny kot o mocno poirytowanym wyrazie pyszczka. Reporter nie mógł sobie przypomnieć jego imienia, ale to było nazwisko jakiegoś postkomunistycznego polityka. Miller? Belka?

– Nie masz dzieci – powiedział do Cara – Twój brat też nie miał.

– Aha. Więc nie rozumiem twojej desperacji, twojego bólu, bez wątpienia lepszego niż mój. To po co rozmawiamy?

Reporter kucnął, wyciągnął dłoń w stronę kota. Ten zaczął obwąchiwać z zaciekawieniem jego palce. Car przestąpił z nogi na nogę. Nie podobało mu się to, że ktoś rozmawia z jego zwierzęciem. Bardzo.

– Chcę dobić targu.

– Targu! – zakrzyknął Car – A co ty, chamie, na bazarze jesteś?

– Być może. – Niewzruszony, Reporter zaczął delikatnie drapać łebek kocura. Wiedział, że ten tylko zgrywa niedostępnego.

– Wynoś się stąd, gnoju. Nie ma z ciebie pożytku. Wynoś się.

– Dobrze. No to wykonam pierwszy gest. – Wstał z kolan.

Kot otarł się o jego nogawki i stanął z powrotem obok swojego opiekuna. Jego lojalność, rozczulająca jak u każdego zwierzęcia, była jedyną prawdziwą rzeczą w tym budynku.

Reporter popatrzył na Cara i powiedział mu, kto tak naprawdę chce zniszczyć prezydenta. Powiedział, dla kogo w rzeczywistości pracował przez ostatnie miesiące.

Kto podarował mu dokumenty dotyczące Matki Dziewczynki.

Kto dał mu jej adres.

Kto kazał mu iść z tym do wszystkich redakcji dokładnie w dniu wyborów.

Nie było to trudne do odgadnięcia, mimo to Car był zaskoczony. Zaraz zamaskował to zaskoczenie obojętnością.

– I co, nie obchodzi cię to? – zapytał Reporter.

Car nie odpowiedział.

– Wiesz już, że przegrał wybory? To dlatego nic nie mówisz?

Car znowu nie odpowiedział. Na jego twarzy malowała się zupełna pustka, jakby dostał mikrowylewu. Ale nie, w końcu się odezwał, płaskim i głuchym głosem zmory.

– Jeśli to, co mówisz, jest prawdą, to znaczy, że przecież wiesz, z kim masz rozmawiać. Kogo masz błagać. Wiesz gdzie i o której.

Zrozumiał, że nie dobiją targu. Panika ścisnęła go od środka jeszcze mocniej.

– Nie wpuszczą mnie tam – wydusił.

– Bo ciebie już nigdzie nie wpuszczą, ale co mnie to obchodzi – odpowiedział Car, biorąc kota na ręce i przyciskając go mocno do siebie. Nie zważał na to, że kłaczki pokryją mu cały przód garnituru.

– Jedyne, co dzięki tobie mam, to świadomość, że odkryłem nowy rodzaj łajdaka. Chociaż nie ma w tobie za wiele ciekawego. – Car pocałował kota w czubek łebka.

Za jakiś czas, gdy Reporter wspominał ten dzień – a na wspominaniu tego dnia spędził dużą część swojego późniejszego życia – czuł wstyd. Był frajerem, a frajerzy zawsze zaczynają się prędzej czy później wstydzić, bo mają za co. Reporter był najgorszym rodzajem frajera, czyli takim, który chciał wszystkich wykiwać, a wykiwał się sam. Ulgę przynosiła mu jedynie świadomość, że w ostatecznym rozrachunku, w świetle tego, co dopiero miało nastąpić, żadna z jego decyzji nie miałaby większego znaczenia.

– Od razu wiedziałeś, kim jestem. Twierdząc inaczej, robisz z siebie durnia – wytknął Carowi.

Ale Car był impregnowany na jakiekolwiek jego uwagi. On i kot odwrócili się do niego tyłem. Jeden z ochroniarzy stanął za Reporterem i szarpnął go za rękę.

Matka Dziewczynki odwróciła się do niego, pamiętał dokładnie. Stanęła naprzeciwko, położyła mu dłonie na ramionach. Robiło się ciemno, ale nie zapaliła światła. Zaczynała tonąć w wypełniającym mieszkanie mroku, mimo to widział ją bardzo wyraźnie: zmarszczki, odbarwienia, wyskubane i nieregularne brwi, zniszczone zęby. Ból i zmęczenie. Chyba chcieli sobie wtedy zaufać. Dać sobie nawzajem poczucie, że nie są tylko zużytymi narzędziami.

Matka Dziewczynki mówiła coraz ciszej:

– Nie chciałam go wykorzystać. Nie byłam łasa na pieniądze. Po prostu przyszedł moment, w którym naprawdę sobie nie radziłam. Moja matka umarła na nowotwór. Nawet nie poszłam na pogrzeb. Pracowałam w Biedronce, ale dostałam kontuzji pleców, nie mogłam już dalej pracować, przenosić ciężarów. Zwolnili mnie. Groziła nam eksmisja. Kupowałam trzy zupki chińskie, gotowałam w tym torebkę ryżu i to był nasz jedyny posiłek w ciągu dnia. Nie miałam nic, zupełnie nic, a jej ojciec właśnie został prezydentem Polski. W życiu bym na to nie wpadła, no ale został. No więc co robi takie głodne, bezpańskie zwierzę?

– Wykorzystuje każdą szansę – odpowiedział Reporter i dodał: – Oczywiście, że zrobiłbym to samo, co ty.

Nieprawda. Nie zrobiłby tego samego, co ona. Nie miałby tej siły, nie miałby tej odwagi. Mógłby najwyżej pomylić odwagę z paniką.

Gdyby teraz był odważny, Car nie kazałby mu wyjść.

Ochroniarz, który pojawił się znikąd, nie popchnąłby go w stronę drzwi.

Wtedy w mieszkaniu na Rynku Podgórskim stali przy oknie albo usiedli z powrotem przy stole, już nie pamiętał, w każdym razie Matka Dziewczynki mówiła dalej. Opowiadała, jak poszła najpierw do biura poselskiego jednego z krakowskich szeregowców Partii. Nikt nie słuchał, co miała do powiedzenia. Niektórzy ludzie tacy jak ona oblewają się benzyną i podpalają, ale jej córka nie miałaby żadnego pożytku z podpalonej matki. Więc próbowała mówić. Wezwano policję, która wypchnęła ją z pomieszczenia. Następnym razem była sprytniejsza. Dowiedziała się, gdzie żyją teściowie Prezydenta. Znalazła adres teścia, profesora filologii polskiej, w uniwersyteckiej bazie danych. Musiała pójść do biblioteki, nauczyć się tej bazy danych. W bibliotece był automat z najtańszą kawą, a pod wejściem wózek z obwarzankami i te zapachy docierały do niej przez ściany, sprawiały, że jeszcze bardziej mdliło ją z głodu. W końcu się poddała, stanęła przed automatem i udawała, że szuka drobnych, jakaś studentka kupiła jej gorącą czekoladę, o obwarzanka po prostu poprosiła, szeptem prawie niesłyszalnym. Kobieta, która sprzedawała precle, rozpoznała w niej swoją siostrę. Dała jej kilka. Matka Dziewczynki nie przeczytała w życiu zbyt wielu książek, ale do dziś pamiętała początek Zbrodni i kary, gdy Raskolnikow, omdlewający z głodu, trafia do szynku i kupuje sobie piwo i bułkę. Nagły kontakt z kaloriami i cukrem zalał go nieznaną wcześniej błogością i ulgą. Dokładnie tak się czuła, bardzo powoli pijąc kawę z proszku o grzybowym posmaku, podgryzając twardego obwarzanka, przepisując do małego zeszyciku adres Ojca Żony Prezydenta.

Pamiętała, że w tamtym tygodniu w jakimś kolorowym tygodniku, który publikował płaskie wywiady ze znanymi ludźmi, opublikowano wspólny wywiad z Żoną i Córką Prezydenta. Oglądała sesję zdjęciową jak osoba niewidoma, wodziła palcami po śliskim papierze, szukając jakichś wypukłości, kształtów. Zdjęcia były całe złote, powiedziała, a Reporter nie umiał stwierdzić, czy to opis, czy przenośnia, czy jakiś nieznany mu żargon. Ale zapamiętał te złote zdjęcia i potem sam poszukał tych zdjęć w internecie. Rzeczywiście, podczas obróbki zastosowano złotawy filtr. Lekko zamglone, przywodziły na myśl stare magazyny erotyczne, kiedyś taki efekt uzyskiwano, naciągając pończochę na obiektyw. Matka Dziewczynki opisywała mu, jak studiowała na zdjęciach przyrodnią siostrę swojej córki, niewiele od niej starszą dziewczynę o imieniu Julia. Szukała podobieństw, dziewczyna była zgrabniejszą, ładniejszą kopią matki.

– Zastanawiałam się – powiedziała, odwracając wzrok – jak wyglądałaby w tym tygodniku moja córka, jaki zrobiono by jej makijaż i w co by ja ubrano. Łapałam się na myślach, czy byłaby piękniejsza od swojej przyrodniej siostry. I jak wyglądałyby razem, przyrodnie siostry. Czy wtedy te zdjęcia byłyby tak samo złote?

Reporter wyswobodził ramię z uścisku ochroniarza i wyszedł na zewnątrz. Cała dzielnica była już pokryta nocą, ale rozświetlona. Widział złotą łunę bijącą od Szklanego Domu w górnej części Mickiewicza. Wiedział, które to okno. Oparł się o samochód.

Skoro Ksawery do mnie zadzwonił, pomyślał Reporter, to znaczy, że jest w nim jakaś wiara w to, że mogę go ochronić. Że jeszcze jakkolwiek mi ufa.

A skoro tak, to jest jeszcze ta jedna, najgłupsza rzecz, którą można zrobić.

Reporter patrzył, jak Car w obstawie ochroniarzy idzie w stronę rządowego audi. Nikt nawet nie odwrócił się w jego kierunku. Był dla nich powietrzem.

Na telefonie zobaczył nieodebrane połączenie od matki Ksawerego.

Nie miał odwagi do niej oddzwonić. Wiedział, co mu powie, jakim tonem, wiedział, jakich użyje przekleństw, i nie miał pojęcia, co mógłby jej na to odpowiedzieć.

Schował kluczyki samochodu, lekko, niemal pieszczotliwie kopnął w felgę rzęcha i powolnym spacerem ruszył pod górę ulicą Mickiewicza, w stronę placu Wilsona, do mieszkania, które było tak niedaleko, a jednocześnie sto tysięcy kilometrów stąd.

Ktoś przecież sprzątał w tym mieszkaniu, powiedziała Matka Dziewczynki. Przecież nie robili tego sami, tacy ludzie nie sprzątają sami.

– Jacy ludzie? – zapytał wtedy Reporter, bo chciał, aby uściśliła.

– Ludzie z wyższych pięter.

Nie warstw, nie klas, pięter. Spodobało mu się to, bo zawsze wiedział, że język, którym pisano w jego gazecie, tak naprawdę nie istnieje.

Matka Dziewczynki wystawała pod mieszkaniem Teściów Prezydenta, starając się zmieniać co jakiś czas punkt, z którego obserwowała dom. Kucała za samochodami albo chowała się za drzewami, nieporadny szpieg, na którego i tak nikt nie zwracał uwagi. Czekała, aż z bramy wyjdzie jakaś kobieta podobna do niej, między trzydzieści a siedemdziesiąt lat, postarzała od wysiłku i ciągłego kontaktu z chemikaliami. A gdy w końcu zobaczyła kogoś takiego, podeszła i zapytała, czy Teściowie Prezydenta nie szukają osoby do pracy, chociaż na chwilę, a tamta popatrzyła jej w oczy i była kolejną, która rozpoznała w niej siostrę.

Reporter przystanął i spojrzał na rząd okien pięknego modernistycznego domu. W znajomym oknie wciąż widniała kartka ze znakiem błyskawicy. W pokoju paliło się światło.

Tak jak nigdy nie wziąłem jej za rękę, tak też nigdy nie zjadłem z nią śniadania, pomyślał Reporter. Zawsze go wypraszała, śpieszyła się, chciała być sama. Ciągle stawiała granice, Reporter nie rozumiał po co, nie przyszło mu do głowy, że stawia je przed nim. Czasami wypraszała go jeszcze w nocy. Czasami była zbyt zmęczona, a wtedy Reporter mógł się na chwilę przytulić do jej pleców i szeptać w nie bzdury, w które święcie wierzył.

Reporter stał przed domofonem, ze schyloną głową. Jego palec wskazujący doskonale pamiętał powierzchnię tego przycisku, drobne, zimne i twarde kółko, mimo to zastygł w powietrzu centymetr dalej.

Matka Dziewczynki nigdy go nie wypraszała. Matka Dziewczynki mówiła i mówiła, i mówiła. Nikt nigdy nie mówił do niego aż tyle. Nikt nigdy aż tak go nie potrzebował.

Tamta kobieta przyprowadziła Matkę Dziewczynki do „państwa”, dokładnie tak ich nazywała, bo ci ludzie, Teściowie Prezydenta, chcieli, aby tytułowano ich Państwem. Przedstawiła ją jako swoją młodą pomocnicę i przekonała pracodawców, żeby płacili jej połowę stawki, którą dostawała sama.

– Dopiero gdy tam weszłam, zdałam sobie sprawę, że równie dobrze mogę nigdy na nią nie trafić. Że przecież ona ma bardzo mało czasu, aby odwiedzać rodziców. A ja jestem tam trzy, cztery godziny w tygodniu.

Żona Prezydenta pojawiła się jednak dość szybko, podczas drugiego sprzątania.

– Serce biło mi wtedy tak, że pomyślałam, że je wypluję – powiedziała Matka Dziewczynki.

Teściowa Prezydenta stała nad nimi i patrzyła, jak sprzątają. Wskazywała palcem lepkie od kurzu rogi luster, ciemniejsze plamki na fugach. Czasami wychodziła zmienić muzykę – w domu bez przerwy rozbrzmiewała jakaś muzyka typu Chopin.

I nadszedł wreszcie ten moment: Żona Prezydenta weszła do łazienki poprawić makijaż, gdy ona myła baterię prysznicową.

Matka Dziewczynki miała tylko chwilę. Odwróciła się i wykrztusiła przygotowane wcześniej słowa, mając wrażenie, że wykrztusza jednocześnie własne serce.

– Pani mąż ma ze mną dziecko. Córkę. Dużą. Niewiele młodszą od waszej córki.

Żona Prezydenta była chłodną blondynką o ostrych rysach, na pierwszy rzut oka wiecznie niemiłą i poirytowaną, ale w oczach miała głęboko ukrytą tęsknotę, której nie dało się dostrzec na złotych zdjęciach w gazecie.

Ktoś spróbował wejść do łazienki, a Żona Prezydenta krzyknęła:

– Chwila!

I drzwi się zamknęły.

– Nie jestem chora psychicznie. Proszę o minimum zaufania – dodała Matka Dziewczynki.

Reporter przerwał jej wtedy, bo coś w tej opowieści przestało mu pasować. Musiał pilnować logiki, zgodności. A to, co opowiadała Matka Dziewczynki, przestawało być logiczne.

Teraz, stojąc pod furtką na Żoliborzu, z martwym palcem zastygniętym w powietrzu, Reporter mógł się tylko śmiać.

– Poczekaj, poczekaj – przerwał wtedy Matce Dziewczynki. – Skoro poszłaś do niej już na samym początku, to dlaczego ona nie uchroniła cię przed tym wszystkim, co stało się później? Dlaczego nie skonfrontowała się z mężem, nie rozwiodła się…

Reporter zadawał jej wtedy pytania, które powinien zadawać komuś innemu. Ale nic innego się dla niego nie liczyło, gdy przestawał rozumieć: musiał wtedy mówić, pytać, zagadać to niezrozumienie.

– Dlaczego twoja paplanina zawsze musi być w danym momencie najważniejsza? – zapytała go kiedyś Nadia, a Reporter się wściekł.

– Po prostu daj mi skończyć – powiedziała wtedy Matka Dziewczynki.

Ale Reporter nie posłuchał.

– Myślałem, że ona dowiedziała się na końcu. Że na tym polegało jej upokorzenie. – Wstał od stołu.

– Posłuchaj, a się dowiesz – niecierpliwiła się Matka Dziewczynki. – Po prostu mnie posłuchaj.

Reporter zatrzymał palec milimetr przed guzikiem domofonu. Nie, Nadia go nie wpuści. Musi zaczekać, aż ktoś wyjdzie, aż ktoś otworzy furtkę.

– Masz w głowie gotowe odpowiedzi i pytasz tylko dla formalności – powiedział mu ktoś, może Nadia, może Matka Dziewczynki, a może ktoś jeszcze inny.

Powinienem stąd jechać, pomyślał Reporter, wpatrując się w okno z plakatem z błyskawicą. Powinienem stąd jak najszybciej spierdalać.

Wtedy w łazience z wyszorowanymi do białości fugami Żona Prezydenta dopadła do drzwi i zamknęła je od środka, a potem oparła się o nie i popatrzyła Matce Dziewczynki w oczy.

– Jeśli kłamiesz, to masz przejebane, nawet nie wiesz jak – wyszeptała.

– Nie kłamię – zapewniła Matka Dziewczynki, a Żona Prezydenta jej uwierzyła.

– Powiedz mi to najkrócej, jak potrafisz. Ale najpierw musisz zrozumieć jedno. Nie dostaniesz ode mnie żadnych pieniędzy. Nie dostaniesz grosza – zastrzegła.

I wtedy Matka Dziewczynki zrozumiała, że Żona Prezydenta bynajmniej nie jest osobą z kolorowego tygodnika.

Dopiero później dowiedziała się, że Żona Prezydenta zarządza fundacją opiekującą się ofiarami przemocy domowej, nieletnimi ofiarami gwałtów. Że codziennie rozmawia i spotyka się z tymi osobami. Że wydrapuje na swoją fundację wszystkie możliwe środki, wyciąga je siłą z każdego zakamarka politycznego środowiska męża. Że załatwiła już kilkaset lokali zastępczych dla kobiet katowanych przez mężów. Że robiła to, jeszcze zanim jej mąż został Prezydentem. Że skończyła resocjalizację i psychologię. Że jej specjalizacją jest terapia traum. Że współpracowała anonimowo z policją jako negocjator przy samobójstwach.

Nikt o tym nie wiedział poza garstką najbardziej zainteresowanych osób.

Reporter akurat wiedział, ale kompletnie nie rozumiał, dlaczego Żona Prezydenta nie chciała tego upublicznić. Grać tym oficjalnie, zrobić z tego swoją markę. Stałaby się bohaterką. Zarobiłaby dla swojej fundacji kupę pieniędzy.

Telefon od Nataszy, znowu. Było to znamienne dla całego życia Reportera: rzeczy, o które się modlił, przychodziły szybko i znienacka, jak trafione kontry po nieporadnych unikach – jeszcze godzinę temu dałby wszystko, aby odebrała od niego telefon, a teraz to on nie odbierał od niej, bo bał się jej jak żywego ognia, bo nie miał siły na jej nienawiść i bluzgi, mimo to w końcu odebrał, bo zwyczajnie na nie zasługiwał.

Nienawiść i bluzgi Matki Ksawerego nie mieściły się w małym głośniku telefonu, rozsadzały go od środka. Jakby chciała go nie tyle znieważyć, ile ogłuszyć.

Reporter pomyślał o gwiazdach, o zapachu terpentyny. Bezskutecznie. Przeżył to ktoś inny. Reporter pamiętał to przez pomyłkę.

– Naprawię to. Obiecuję ci. Nic mu się nie stanie. Naprawię to. – Nie usłyszała żadnego z tych zdań, ale Reporter i tak je wypowiadał, starając się robić to jak najciszej.

Chwilę później się rozłączył, bo usłyszał, jak w podwórku Szklanego Domu otwierają się któreś z drzwi.

Wtedy, najdawniej, w łazience domu o lśniących umywalkach, domu, w którym półki regałów uginały się pod dziełami noblistów i filozofów, a krzyż w przedpokoju wisiał nad stolikiem z menorą i grubym Buddą, Żona Prezydenta wysłuchała Matki Dziewczynki. A gdy już to zrobiła, położyła jej dłoń na policzku.

– Była… – zaczęła Matka Dziewczynki, ale zgubiła słowo.

– Wstrząśnięta? – podpowiedział Reporter.

– Zgorszona. Była bardzo zgorszona. Ale była też… niezdziwiona.

Żona Prezydenta wyszeptała Matce Dziewczynki do ucha:

– Musisz powiedzieć mi, czego chcesz.

– Chcę sprawiedliwości – odparła Matka Dziewczynki.

– Sprawiedliwość to różne rzeczy. Sprawiedliwość to na przykład pieniądze. – Żona Prezydenta złapała ją za nadgarstki i ścisnęła.

– Nie tylko – odpowiedziała Matka Dziewczynki i zrozumiała, że Żona Prezydenta ją sprawdza, testuje. Jeszcze później zrozumiała, że nawet w takim momencie, w całym swoim wewnętrznym upokorzeniu Żona Prezydenta traktowała ją jako kolejną ofiarę.

A przecież sama też była ofiarą. Matka Dziewczynki bała się jednak jej o tym przypomnieć.

Żona Prezydenta nie płakała. Nie była nawet zbyt czerwona ze złości. Co chwila tylko przykładała dłoń do ust. Jakby było jej niedobrze, jakby miała się zaraz porzygać. Ktoś pukał do drzwi, Żona Prezydenta znowu odgoniła tę osobę i wyszeptała Matce Dziewczynki do ucha, co ma zrobić.

– Przecież ta kobieta mi nie pomoże – odpowiedziała Matka Dziewczynki.

– Na początku nie.

– Ta kobieta mnie skrzywdzi.

– Ta kobieta to stara kurwa – stwierdziła Żona Prezydenta. – A ja chcę zobaczyć, jak pęka jej serce.

Wtedy Matka Dziewczynki zrozumiała coś jeszcze – że Żona Prezydenta jednak nie traktuje jej jak kolejnej ofiary, którą chce się zaopiekować. Jakby na dowód tej myśli, Żona Prezydenta położyła jej rękę na ramieniu.

– Powiedz jej, że twoje dziecko ma godnie żyć, i tyle. A potem zobaczymy.

– Zobaczymy – powtórzyła Matka Dziewczynki.

A Żona Prezydenta poklepała ją delikatnie po policzku, odepchnęła od siebie, otworzyła drzwi do łazienki i powiedziała ze złym uśmiechem:

– Przecież już nie może być, kurwa, gorzej.

A jednak zawsze może być gorzej, pomyślał Reporter.

To Nadia otworzyła drzwi. Zbliżała się do furtki. W jej chodzie było coś niezgrabnego, rozczulający element człapania. Reporter zakochał się również w nim. Niemądrze. Niepotrzebnie. Teraz popatrzył w okno przyozdobione flagą z piorunem. Wciąż paliło się w nim światło, więc w mieszkaniu był ktoś jeszcze.

Nadia szła wpatrzona we własne buty, w uszach widział białe plamki airpodsów, w których bez wątpienia leciał jakiś amerykański podcast polityczny. Była wysoka, lekko niezgrabna, ale przez to właśnie idealna. Dlatego Reporter nie wstał, nie wyszedł, pomimo strachu, pomimo braku gwiazd.

– Nadia – wymówił jej imię.

Nie usłyszała go, ale zobaczyła.

Wyjęła słuchawki z uszu.

Reporter podniósł wzrok. Ten ktoś w mieszkaniu patrzył na nich przez okno.

– Mam w torebce gaz – powiedziała Nadia.

– Domyślam się – odparł Reporter i podniósł ręce, pokazując jej wnętrze dłoni, bo nic innego nie przyszło mu do głowy.

Matka Dziewczynki znów czaiła się przed domem jak nieporadny szpieg – tym razem przed domem Matki Prezydenta. Powiedziała jej to, co kazała jej powiedzieć jego Żona, czyli coś w stylu: musicie zapewnić mojej córce dobre życie, bo inaczej dowiedzą się wszyscy. Potem nastąpiło to, co przypuszczała, że nastąpi. Zastraszanie, terror, szykany. Była na to gotowa.

Żona Prezydenta miała rację – zemsta to jedyne, co ma jakikolwiek sens. Powolna, cicha, zakulisowa. Można z niej, jeśli ma się odpowiednio dużo zaparcia i cierpliwości, wydestylować mnóstwo czyjegoś cierpienia, a z tego cierpienia, w procesie ponownej destylacji, łyżeczkę szacunku do samego siebie.

Nadia też mogła się zemścić, ale nie zrobiła tego. Może nie spotkała kobiety takiej jak Żona Prezydenta, która pokazałaby jej, jak tego dokonać. Nadia była młoda, dopiero gdy go oskarżyła, Reporter zorientował się, że w jego głowie to właśnie jest jej główna cecha, fakt bycia młodą. Nadia często okazywała rozbawienie, nie zawsze rozumiał czym. Nadia żartowała razem z koleżankami, śmiała się nieprzyzwoicie głośno, ale ten śmiech nie był wulgarny, po prostu się go nie wstydziła. Nadia miała w sobie pełno nadziei, której Reporter bardzo jej zazdrościł i którą często próbował jej zabrać, powołując się na swój wiek, zmęczenie i wszystkie swoje błędy, przynajmniej te, o których w swoim mniemaniu umiał nieźle opowiadać. Nadia była złośliwa, Nadia była przekorna, Nadia zmieniała zdanie, Nadia wpadała w skrajne nastroje, ale była niewinną osobą, która do momentu ich spotkania wiodła wyjątkowo fartowne życie.

– Nadia… ja potrzebuję twojej pomocy.

– Dzwonię na policję.

– Dobrze, to dzwoń. Zresztą nie musisz. Możemy tam iść, w ich kierunku. – Pokazał palcem bombę radiowozu stojącego pod domem Cara.

Chciała znowu powiedzieć „wypierdalaj”, ale Reporter ją ubiegł, wypowiadając to jedno najważniejsze zdanie:

– Jeśli mi pomożesz, przyznam się do wszystkiego.

Przystanęła. Przechyliła głowę w lewo, jak zawsze gdy była zdziwiona.

– Co masz na myśli, mówiąc „wszystkiego”? I gdzie się przyznasz? – zapytała.

Ten ktoś, kto był w mieszkaniu i patrzył na nich przez okno, zgasił światło.

Nie odpowiedział od razu, a Nadia wyciągnęła gaz z torebki i psiknęła mu w twarz. Reporter stracił równowagę, przewrócił się i wrzasnął. Ból był taki, jakby ktoś wbił mu po ostrym nożu w gałkę oczną.

Reporter nie wiedział nawet, czy stoi, czy leży, czy klęczy.

Ale wiedział, że zasłużył.

– Przyznam się do tego, że przekroczyłem wszystkie twoje granice. W prokuraturze – powiedział. Starał się nie dotykać oczu, chociaż jego ręce rwały się do tego, aby je pocierać, wyciągnąć z nich ten ból. W przeszłości dostał parę razy gazem po oczach, dostał też pałą, taserem, paralizatorem, batonem i gumową kulą.

– Nie wierzę ci – usłyszał głos Nadii.

Czy jest ktoś w Polsce, kto mógł zapukać pod te dwa adresy, jeden po drugim?, pomyślał. Ktoś oprócz listonosza? Pewnie nie, ale nie widział w tym nic chwalebnego.

– Posłuchaj, proszę. Muszę uratować mojego syna – powiedział. Jego oczy płakały kwasem. Jednocześnie zaczynał coś z powrotem widzieć. Szarość, a w niej rozlany, brązowy kształt.

Wtedy w mieszkaniu przy Rynku Podgórskim Matka Dziewczynki mówiła tak cicho, że prawie nie było jej słychać, i Reporter musiał obrobić tę część nagrania na komputerze, w programie do edycji dźwięku.

– Wyciągnęli mnie z mieszkania na ulicę i zaplombowali drzwi – szeptała. – I zablokowali mi dostęp do konta bankowego, na którym miałam dwieście trzydzieści złotych, a nie blokują czasami kont bankowych ludziom, którzy są winni innym ludziom setki milionów złotych, nigdy nie aresztują tych ludzi i nie wyrzucają ich na ulicę, i nie plombują drzwi. To byli niby oficerowie państwa, ale tak naprawdę to byli jej oficerowie, oficerowie Matki Prezydenta.

Ci oficerowie zabrali Matce Dziewczynki dowód osobisty i spowodowali, że stała się formalnie poszukiwana przez policję, więc nie mogła pójść nawet do noclegowni dla bezdomnych. Prosiła ich, błagała, aby ją aresztowali, ją i jej córkę, bo przynajmniej w areszcie dostanie coś ciepłego do jedzenia i materac, i koc. Ale tego nie zrobili, więc Matka Dziewczynki i Dziewczynka poszły na dworzec. Przegoniono je stamtąd natychmiast. Potem próbowały w pustostanach, jednym, drugim, stamtąd jednak wyrzucała je ochrona. To była historia jak z Nowego Testamentu, tutaj, w Polsce. Bezbronne, głodne, przerażone, pojechały na gapę pociągiem do Berlina.

– Byłam jak zwierzę, straciłam imię i nazwisko i chciałam umrzeć, ale byłam zbyt wściekła i głodna, bo do umierania potrzebna jest jednak jakaś doza obojętności.

Reporter wyłączył wtedy dyktafon. Zadał pytanie, którego nie było w stenogramach, ale które doskonale pamiętał:

– A co dała ci Żona Prezydenta?

– Właśnie to. – Matka Dziewczynki rozłożyła ręce, wskazując na mieszkanie. – Powiedziała: ta stara kurwa ma ci to dać, zażądaj właśnie tego, abyś już nigdy nie była bezdomna.

– No właśnie. Dostałyście to od jego Matki. A co dała ci Żona?

– A tobie co dała Żona Prezydenta?

Nie odpowiedział. Matka Dziewczynki, która wiedziała wszystko, uśmiechnęła się.

– Widzisz, oboje tak naprawdę nie wiemy, co właściwie dostaniemy ani od kogo. – A potem przestała się uśmiechać i dodała cicho: – Nigdy, nigdy nie dowie się o tym moja córka. Moja córka wie tylko tyle, ile widzi.

Reporter chciał zapytać czemu. Ale wtedy zapytał sam siebie w myślach, czy powiedziałby o tym wszystkim Ksaweremu.

Dzieci zawsze są dla nas dziećmi. Ksawery zawsze będzie chłopcem dostającym bezdechu na widok wielkiego dinozaura w Legolandzie. Przypomniał sobie teraz: polecieli we dwóch, uciekł mu tam pięć razy, Reporter pięć razy miał stan przedzawałowy, ale w końcu go znajdował przed kolejnym dinozaurem albo statkiem pirackim.

– Sam chciałbym być z lego, tato – powiedział Ksawery.

Rzeczywiście wszystko byłoby wtedy łatwiejsze, pomyślał Reporter.

I jak na zawołanie do mieszkania weszła Dziewczynka. Stanęła w drzwiach kuchni i zobaczyła ich przy oknie, śmiesznych spiskowców próbujących się ukryć w ciemności. Od razu podeszła do swojej matki i krzyknęła:

– Ja wiem, kim on jest, mamo.

A Matka Dziewczynki powiedziała:

– Ja wiem, kim ty nie jesteś, kochanie.

Reporterowi wracał wzrok. Dwa wielkie noże wbite w gałki oczne zamieniły się w dziesiątki igieł. Podniósł się na nogi. Mógłby pobiec teraz do Żabki, poprosić o karton mleka, ale nie miał czasu.

Nadia go wyminęła. Bardziej to poczuł, niż zobaczył. Szła przed siebie, Reporter domyślał się, że do swojego samochodu, zaparkowanego przy Mickiewicza volvo 240 GL z 1988 roku, bo jaki inny samochód mogła mieć ta dziewczyna z długimi, prostymi rudymi włosami i kolczykiem w nosie, i pieprzykami na plecach, i dwoma kotami, i piorunem w oknie.

– Poczekaj – jęknął.

– Spierdalaj, bo dostaniesz jeszcze raz.

– Chcę wejść tam, dokąd jedziesz. Do siedziby Partii. Po prostu wejść do środka. Tylko tyle.

Usłyszał jej śmiech. Głośny jak zwykle, ale trochę inny. Gorzki. Brzydki.

– Serio? Aż tak?

Na podwórku Szklanego Domu znowu otworzyły się drzwi i Nadia odwróciła głowę w stronę tego dźwięku. Ktoś szedł w ich stronę.

– Muszę tam wejść. Muszę z kimś porozmawiać. Chodzi o mojego syna, Nadia.

Wciąż nie widział jej wyraźnie, ale doskonale mógł sobie wyobrazić jej minę.

– Chodzi o mojego syna. Chcą go… wyrządziłem ci straszną szkodę, Nadia, wyrządziłem wiele szkód. Ale mój syn nie zasługuje.

– Ja też nie zasługiwałam – powiedziała pewnie i spokojnie.

Nie zasługiwała. Oczywiście, że nie. Dziewczyna, która kompulsywnie rysowała w zeszytach ledwo czytelne komiksy o malutkich kadrach, komiksy o przygodach mrówek, rozwiązywała krzyżówki panoramiczne, czytała na Wikipedii hasła o kolejnych ptakach. Przedziwna złota dziewczyna. Plecy, koty. Dłonie. Nie zasługiwała. To nie mogło się udać, nigdy, od samego początku, Reporter to wiedział, dlatego właśnie się bał.

Ukląkł przed nią na ziemi, wiedząc, że to wcale nie wyczerpuje jego desperacji, że jeśli mu rozkaże, to się położy, zje wygrzebane z trawnika psie gówno, rzuci się pod samochód.

– Mój syn nie jest bydlakiem. Mój syn to mój syn.

– Spierdalaj – powiedziała Nadia i otworzyła drzwi samochodu, a Reporter coś zrozumiał, coś dojmująco oczywistego.

Podniósł się z ziemi, otrzepał sobie kolana. Wziął głęboki, ciężki wdech.

Oczy znów bolały go inaczej, jakby jakieś zwierzę wyszarpało mu gałki oczne, a następnie tymi samymi pazurzastymi łapami wcisnęło mu je z powrotem w twarz, tylko trochę krzywo, tak żeby miał zeza dla beki.

Ktoś, kto był w mieszkaniu Nadii, okazał się piętnaście lat od niego młodszym facetem, wydziaranym i napakowanym. Szedł sprężyście, odbijał się od chodnika, jakby ten był z gumy.

– Wszystko w porządku, Nadia?

– Nie, nie wszystko w porządku.

Chłopak znalazł się tuż przed Reporterem, zanim Reporter w ogóle zdążył pomyśleć, co właściwie miałby zrobić.

– Odwracasz się i idziesz w swoją stronę albo będziesz dziś wieczorem na SOR-ze – poinformował nieznajomy, spokojnie i uczciwie. Miał na sobie koszulkę jakiegoś hardcorowego zespołu i kolorowe spodenki, jego łapy składały się z samych mięśni.

Nawet gdyby Reporter nie został potraktowany gazem, nawet gdyby był kilka lat młodszy i bardziej wypoczęty, ten chłopak zgasiłby mu światło, zanim Reporter zdążyłby cokolwiek powiedzieć.

– Potrzebuję pięciu sekund – wyskamlał, podnosząc ręce. W jednej trzymał telefon.

– Nadia? – zapytał chłopak.

Reporter podstawił Nadii telefon pod nos. A tamten chyba wziął zamach, bo Nadia wymówiła jego imię.

– Już dostał gazem. Poczekaj.

– Obiad nie wyklucza deseru.

Reporter poczuł, jak Nadia wyjmuje telefon z jego dłoni. Widział przez żrącą mgłę, jak ogląda filmik sprzed dwóch godzin, szary dom, szare niebo, oliwkowy samochód. Lekko drgnęła, gdy usłyszała strzał, który puszczony na powietrzu z głośniczka telefonu zabrzmiał jak wystrzelony gdzieś w oddali kapiszon.

Nadia zapytała kto to, a on powiedział jej kto to.

– Bąblu – zwrócił się do Nadii chłopak. Reporter nigdy by się tak do niej nie odezwał. Chłopak wyglądał na zdziwionego, chyba tym, że nagle stał się niepotrzebny.

Nadia pogłaskała go po twarzy i pocałowała w policzek. Kochała tego chłopaka. Więc to tak wygląda, jak Nadia kogoś kocha, zdał sobie sprawę Reporter.

– Możesz przynieść z domu jakiś kefir, jogurt, coś takiego?

– To ten chuj? – facet odpowiedział pytaniem na pytanie, a Nadia powtórzyła swoją prośbę i jeszcze raz go pocałowała, a facet posłuchał.

Odwróciła się do niego. Zapytała, skąd to ma, a on powiedział jej, skąd to ma i dla kogo pracuje, i co tak naprawdę wydarzyło się przez dwadzieścia cztery godziny.

Reporter poznał Nadię w sposób, który uznawano kiedyś za zwyczajny, a obecnie za niestosowny. Prowadził zajęcia, ona była jedną z kursantek. Mówiąc, patrzył prosto na nią. Opowiadał, improwizował, przechwalał się, wymyślał, rysował na filpcharcie niedorzeczne, wymyślane na bieżąco diagramy. Występował przed nią, nawet się nie zastanawiając, czy się błaźni. Nadia czasami nie zwracała uwagi. Czasami się uśmiechała. Czasami używała telefonu, czego na początku zajęć Reporter obligatoryjnie zabronił, ale nie mógł mieć jej tego za złe. Patrząc na Nadię, nabrał gwałtownej pewności, że dzięki tej dziewczynie o miodowych włosach zostanie ocalony od bólu i lęku. Że dzięki niej w końcu zostanie swoim własnym kumplem. Że już nigdy nie będzie odepchnięty. Więc powiedział jej po którychś zajęciach, gdy podeszła do niego z jakimś pytaniem, że mogą porozmawiać o reportażu, który napisała, podczas kolacji. Że mogą porozmawiać o jej bardzo poruszającym i świetnym reportażu o pracownicach seksualnych w małym mieście. Nie muszą, ale mogą. Reporter byłby szczęśliwy. Nie zakomunikował tego wprost, ale nie znosił sprzeciwu, a ona to zrozumiała, poza tym bardzo chciała, aby jej świetny i poruszający reportaż o biednej dziewczynie stojącej w słocie na rogatkach mieściny został opublikowany. I Reporter to wiedział. Tekst był dobry, bardzo. Zostałby opublikowany prędzej czy później przez dowolną redakcję. Reporter to wiedział, ale Nadia jeszcze nie, i Reporter to wykorzystał.

Szybko przestał być nauczycielem. A po jakimś czasie przestał stwarzać pozory. Potrafił dobijać się do jej drzwi, potrafił położyć się na jej progu, potrafił nawet wejść do niej przez balkon, gdy była u koleżanki na pierwszym piętrze. Masz mnie ocalić, rozkazywał jej w myślach. Ocal mnie, ty idiotko. Potrzebował jej jak wody, a ona była żywą, złośliwą wodą, która sama wyleje się z kubka, wodą, która świadomie nie wpłynie mu do ust, wodą, która nie da się przełknąć. Co tak naprawdę można zrobić z taką wodą?

Pisał do niej, leżąc samotnie w łóżku i czując, jak spala go głód i samotność: „Jesteś taka sama jak wszystkie, zakon mózgów uszkodzonych od przegadanych fikcji wmówionych wam przez dziwne baby ze Stanów i Francji. Sama skazujesz się na nieszczęście. Jesteś zła. Nie masz duszy. Nie zasługuję na to, co mi robisz. Jesteś małą rozpieszczoną kurwą z mieszkaniem kupionym przez rodziców, a ja cierpię za twojego ojca, wcale się o to nie prosiłem. Nie prosiłem się o to, kocham cię i nie mogę bez ciebie żyć, i zaraz się zabiję, ty głupia, młoda, naiwna, napchana pakułami kurwo”.

Co jeszcze potrafił Reporter?

Potrafił wypić pół litra whisky i wepchnąć ją do własnego mieszkania. Potrafił złapać ją za szyję i cisnąć na podłogę. Potrafił przestać słuchać, co mówi, co krzyczy, potrafił przestać czuć jej paznokcie. W sumie raz to potrafił, na krótki moment, ale wystarczyło.

Nie potrafił ściągnąć jej spodni, ale próbował, dopóki nie uderzyła go pięścią w nos. Dopóki nie poczuł w ustach nagle smaku własnej krwi. Dopóki nie sturlał się z jej ciała na podłogę.

I wtedy dopiero potrafił wstać i wyjść. Chwiejnym krokiem pijanego gamonia.

Wtedy w mieszkaniu przy Rynku Podgórskim Dziewczynka dyszała z wściekłości, bo rozumiała dużo więcej, niż mu się wydawało, więcej, niż wydawało się Matce Dziewczynki, być może rozumiała więcej niż wszyscy inni.

– Kim niby nie jestem?! – wrzasnęła wtedy.

Wydziarany typ pojawił się z powrotem. Wręczył Nadii karton maślanki, a ona podała go Reporterowi. Natychmiast wylał zimny, glutowaty płyn na dłoń i przyłożył sobie do oczu. Ulga była nagła i gwałtowna.

– To twój materiał – zwrócił się do Nadii. – Jeśli mogę ci coś doradzić, nie rozmawiaj o tym z Portalem, na pewno nie z Właścicielem. Są spaleni. Właściciel jest na smyczy Prokuratora, może razem pieprzą się po piwnicach w Londynie. Nie udawaj, że nie wiesz.

Patrzyła na niego z nienawiścią, ale nie tylko. Reporter uczepił się tego „nie tylko” jak grzywy galopującego konia, przylgnął do jego grzbietu.

Nie mógł niczego cofnąć ani za nic przeprosić, mógł tylko pamiętać, co teraz jest najważniejsze.

– Posłuchaj uważnie. Wiedzą o tym w „Krajowej”, ale nie mają tego nagrania. Zobacz dalej, przewiń do końca. Zobacz, jak powoli przyjeżdża karetka. Zobacz, jakim tempem oni wychodzą z tego domu. Idź do Grubego, w sensie do Tygodnika. Tak, wiem, to bestia, ale nie zrobi ci krzywdy, nie po tym wszystkim. Powiedz mu, że to wasz sekret, że masz to od człowieka ze służb. Idź do niego z samego rana, zadzwoń do niego zaraz.

Nadia odwróciła się, otworzyła drzwi samochodu. Wpatrywała się w zawalone ubraniami i gazetami wnętrze, jakby kryła się tam jakaś podpowiedź.

– To, i idę do prokuratury. Przyznaję się do wszystkiego. Nadia. Jesteś moją ofiarą. A ja jestem kawałem skurwysyna, który cię skrzywdził. I tyle.

Reporter nie wiedział tak naprawdę, co to znaczy mówić serio. Jak wielu ludzi myślał, że prawdę trzeba wyznawać z odpowiednim patosem. Nie umiał tego, mimo to próbował.

– Ale jeśli mi to teraz oddasz, ten filmik, te informacje – Nadia okręciła się na pięcie i popatrzyła mu w oczy – to co będzie twoją kartą przetargową?

Reporter rozłożył ręce. Wziął głęboki wdech. Rozejrzał się. Żoliborz był rozświetlony, spokojny, pusty, obcy. Nie był wrogi. To Reporter był wrogi.

– Nigdy nie miałem żadnych kart przetargowych, Nadia, i teraz też nie mam.

Kiwnęła głową. Oddała mu telefon, a on wysłał jej filmik.

– Będę późniejszym wieczorem – zwróciła się do wydziaranego.

Chłopak popatrzył na nich z niedowierzaniem. Nadia podeszła do niego, przytuliła go, pocałowała w głowę.

– Wszystko będzie dobrze – zapewniła. – Będę pisać co piętnaście minut.

– Jeśli nie będziesz, zadzwonię po chłopaków.

– Bo nigdy nie dzwonisz na psy.

– Nigdy, Bąblu.

Reporter oddałby za taką miłość i taką obietnicę życie wielu ludzi, których lubił.

Wtedy na Rynku Podgórskim zrozumiał, że musi wyjść i nigdy więcej nie wracać. Zresztą misja została wypełniona. Zlecenie było zamknięte.

– Kim niby nie jestem? Powiedz, no, kim niby nie jestem, mamo? – powtórzyła Dziewczynka, dygocząc z lęku i złości.

Jej matka podeszła i mocno ją przytuliła, sztywną i dygoczącą, i pocałowała ją w głowę z miłością tak szczerą, że już bardziej się nie da.

– Nie jesteś bezdomna – powiedziała.

20.10. Prezydent

– Nie chcę tego wiedzieć – powiedział Prezydent i wszyscy zaczęli się śmiać.

Co on sobie wyobraża, ten nasz dziwny, zabawny Prezydent? Nie chciał tego wiedzieć, ale przecież już wiedział. Śmiali się wszyscy oprócz jego Żony, ale ona się uśmiechała.

Nikt nie miał pojęcia, nikt nawet nie podejrzewał, co chce powiedzieć Prezydent. Gdy to usłyszą, zaczną się śmiać jeszcze głośniej. W końcu – po minucie, dwóch, trzech – zrozumieją, że to nie jest żart. I będą się jeszcze śmiali, coraz ciszej, coraz bardziej nerwowo, aż zupełnie przestaną.

Teraz też przestali, za to wrócili do gratulacji.

W ciągu pięciu minut, jakie upłynęły, odkąd wszedł do budynku, usłyszał słowo „gratuluję” dobre sto razy. Rzucano mu nim w twarz, a on zasłaniał oczy, nos i usta.

– Przede wszystkim skompromitowały się wszystkie sondażownie w Polsce! – wykrzykiwał Bartek, dumny, spocony, rozgorączkowany.

– Skompromitowały na naszą niekorzyść – przypomniała mu dziewczyna, okrągła blondynka w przykrótkim szarym żakiecie, której Bartek kazał dzisiaj rano spierdalać.

Prezydent wygrał wybory. Prezydent wylosował biały kamień. Prezydent dalej będzie Prezydentem, przez nadchodzące pięć lat.

A ile lat temu było dzisiaj rano?, pomyślał Prezydent. Ile lat temu usiadł na zimnym, mokrym piasku w spodniach od garnituru? Piętnaście? Sto?

Bili mu brawo, a on czuł się, jakby bili go po twarzy. Jakby starali się go ocucić, bo Prezydent osuwał się w ciężki, długi sen.

– To nie ma znaczenia. To nie ma znaczenia. Znaczenie ma, gdzie teraz jesteśmy! – krzyczał obok niego Bartek.

Znowu otwarły się drzwi do sali oświetlonej jarzeniówkami.

Było ich jeszcze więcej. Prawie wszyscy, cała armia Partii. I jego Matka, razem z Ojcem, który wyglądał jak zagubiony upiór. Całe życie tak wyglądał. To było jak freudowski sen, w którym stoi się nago przed wszystkimi znanymi sobie ludźmi.

Prezydent spróbował się uśmiechnąć swoim wyćwiczonym uśmiechem, chyba mu się udało. Wciąż bili mu brawo, przestali dopiero, aby się rozstąpić i zrobić miejsce dla Cara.

Car szedł w stronę Prezydenta powoli, odprężonym krokiem. W czarnym garniturze, znacznie szczuplejszy niż przez lata. W dwóch palcach trzymał kieliszek białego wina. Przez chwilę wahał się, co z nim zrobić; przydreptała do niego Minister Zdrowia, znerwicowana, szczupła pięćdziesięciolatka, i ostrożnie wysunęła mu naczynie z dłoni.

Car najpierw pocałował w rękę Żonę Prezydenta, następnie położył Prezydentowi dłoń na ramieniu. Niższy od niego dobre półtorej głowy, a jednak równy, a nawet wyższy. Był silniejszy, pewniejszy siebie niż w domu na Żoliborzu.

Albo zapomniał, o czym rozmawiali, albo dowiedział się czegoś nowego, pomyślał Prezydent.

– Wygraliśmy Polskę, znowu. Polska znowu nam zaufała. Gratuluję – odezwał się Car.

Znów aplauz, tym razem oklaskiwano Cara, którego oklaski nie bolały, jeśli już, to czasami swędziały, jak ukąszenia komarów.

Podszedł do nich Premier. Prezydent kątem oka widział swoją Matkę stojącą pod ścianą. Matka nie była szczęśliwa ani dumna. Nieporadnie udawała szczęście, szczerzyła zęby, strasznie, szeroko. Prezydent złapał się na myśli, że bardzo chciałby, aby dostała udaru, takiego, który zabiłby ją na miejscu.

– Było blisko. Ale tak naprawdę stało się to, co musiało. – Premier ścisnął mu dłoń, bardzo mocno, tak by zabolało.

Po co Premier wspomniał, że było blisko? Próbował ustawić go w szeregu, pokazać mu, gdzie jego miejsce? Jeśli tak, to oznaczało, że rzeczywiście doznał olśnienia, opracował własny plan, głupią grę, w której zaraz się skompromituje, bo żeby grać w gry, trzeba nie tylko liczyć, ale też czytać przeciwników.

Hołd trwał, wyczerpujący i komiczny. Ustawili się w nieformalnej kolejce, zgodnie ze swoją rangą, pozycją w układance. Czasami pozycja niektórych zaskakiwała Prezydenta, stawali dużo bliżej albo dalej, niż by się spodziewał. Awansy, degradacje. Wieczny ruch, od którego Prezydent był odłączony, od pięciu lat przebywając na dziwnym wygnaniu w swoim własnym ekosystemie. Aby chociaż przez chwilę na nich nie patrzeć, odwrócił się w stronę członków sztabu i pracowników Kancelarii. Stali potulnie pod brudną białą ścianą, usilnie starając się w nią wtopić. Dopiero teraz Prezydent zauważył ubiór Bartka – różowy garnitur i białe pantofle godne piosenkarza dyskotekowego z San Remo.

Obracał w głowie wyraz „rezygnuję”, oglądał go z każdej strony. Rozważał, jakim tonem powinien go wypowiedzieć. Co zrobić, aby klaskali jak najkrócej. Najlepiej byłoby powiedzieć „rezygnuję” teraz, zaraz. Raz-dwa, słowo wychodzi z brzucha, bo tam mieszkają wszystkie ciężkie słowa, takie jak „kocham”, „odchodzę”, „przepraszam”.

Ale nie, zamiast tego Prezydent powiedział:

– To również sukces tych wspaniałych ludzi.

Pokazał zamaszystym ruchem ręki różowego Bartka, grafitowego Roberta, dziewczynę w żakiecie i mnóstwo innych osób, których imiona i funkcje wyparowały mu z pamięci.

I ci ludzie dostali również brawa, oczywiście nie tak żarliwe jak on, a na pewno nie tak żarliwe jak Car.

Prezydent czuł się składany w ofierze.

Bartek wpatrywał się w niego obsesyjnie, krążył dookoła jak osa, próbując wepchnąć mu w dłoń kartkę z przemówieniem, które zapewne właśnie skończył poprawiać.

Ale on miał własne przemówienie. Nieporadne, krótkie. Po słowie „rezygnuję” następowało kilka zdań, które wciąż szlifował w głowie.

A może po prostu zwymiotuje, zrzyga się na podest z logo partii, stojąc na tle wielkiego cyfrowego portretu Mistrza? Ale nie, pomyślał, jeszcze uznają, że jestem pijany albo chory.

Leżał na podłodze sali gimnastycznej, a Mistrz siedział obok niego i wzdychał, wpatrzony w jakiś punkt w otaczającej ich nieprzeniknionej ciemności.

– Nie ma przecież innego wyjścia. Mówiłeś, że mam zobojętnieć, a jednocześnie zachować resztki godności – powiedział Prezydent.

Mistrz milczał, więc Prezydent mówił dalej:

– Nie można po czymś takim być Prezydentem, w ogóle nie można po czymś takim funkcjonować publicznie. Ja to jednak zrobiłem. To są moje czyny. Sam tak mówiłeś, nasze czyny to najczystsze lustra. Poza tym tylko wtedy ich zdziwię. I dopiero wtedy ten ktoś, kto to wszystko wymyślił, odsłoni się, zrobi krok w moją stronę. Dopiero wtedy zobaczę, kto ją zabił.

I Mistrz już miał coś odpowiedzieć, ale wtedy poczuł na nadgarstku gorącą ptasią dłoń zakończoną ostrymi paznokciami, tak doskonale znaną, zawsze tak samo okropną łapę.

– Przepraszam bardzo, ale czy szczęśliwa matka może spędzić trzy minuty ze swoim synem? – zwróciła się do zebranych, a oni oczywiście znowu zaczęli bić brawo, bo jak nie bić brawa Matce, Mamie, Mamusi.

Sebastian odkleił go od kolejnego gratulującego, którym był chyba Minister Rolnictwa, nadmiernie pocący się facet z wąsem przypominającym martwego szczura. Poprowadził jego i Matkę do ustronnego pomieszczenia, innego niż to, w którym Prezydent rozmawiał z Ceratą. Wygodne fotele, ciepłe, słabe światło, biblioteczka, barek. Nie przypominał go sobie, ale w Siedzibie było mnóstwo pomieszczeń do odbywania prywatnych spotkań, o różnych klasach i poziomach tajności. Czy zainstalowano tu podsłuch? Prawdopodobnie tak.

Sebastian zamknął za nimi drzwi. Matka zaczęła się trząść.

– Uspokój się, mamo – poprosił Prezydent, ale Matka nie była w stanie się uspokoić, jakby zupełnie straciła tę umiejętność. Jej oczy świeciły przerażeniem osaczonego zwierzęcia.

– Przecież myśmy tej kobiecie dali wszystko. Myśmy dali jej wszystko – powtórzyła. W trzęsącym się głosie słychać było prawdziwą grozę, ale Prezydenta ta groza jedynie irytowała.

– Mamo. To nie ma znaczenia. To naprawdę nie ma znaczenia.

– Myśmy dali tej kurwie wszystko… Mieszkanie dostała. Pracę dostała. Ten bękart dostał stypendium. Wszystko dostała, wszystko, czego chciała. Boże, ja wiedziałam. Ja wiedziałam, tylko ona wtedy uciekła. Tego nie przewidziałam. Taka młoda dziewczyna, uciekła na ulicę… i przeżyła… no ale kurwy zawsze przeżywają, córki Szatana, synku.

Mógłby teraz wypowiedzieć do niej każde możliwe zdanie, jakie tylko przyszłoby mu do głowy. Mógłby ją zwyzywać albo zaśpiewać kołysankę. Wszystko odniosłoby taki sam efekt, tak samo by go nie słuchała. W zasadzie był jej zbędny. Mógłby poprosić Sebastiana, aby wydrukował jego zdjęcie na zwykłej kartce i dał Matce ten wydruk, a siedziałaby tutaj ze swoim błędnym wzrokiem i gadała do tego wydruku.

Przez chwilę szukał jakiegoś odpowiedniego, pozbawionego treści zdania i w końcu je znalazł:

– Moi ludzie mają to pod kontrolą.

– Pod jaką kontrolą? Pod jaką kontrolą, synku? – Jej dłonie wpiły się szponami w jego ramiona, miał wrażenie, że przedziurawi mu marynarkę.

– Mamo, to nie ma znaczenia. Miejsca pracy mają znaczenie. Sprawność i uczciwość sądów. Mamo, pomoc ludziom ma znaczenie, świadczenia na dzieci, dopłaty do kredytów. My zaopiekowaliśmy się ludźmi, mamo. Zobacz, co zrobiliśmy przez ostatnie lata. Wygoniliśmy z kraju bandytów, terrorystów. Oddaliśmy ludziom godność, ludzie przestali się wstydzić, że są stąd. Nie klęczą, stoją prosto. Zobacz, mamo. Ludzi nie interesują ich kłamstwa.

Recytując te banały rodem z kontrolowanych przez Partię mediów, dziwił się, że ma je tak głęboko wdrukowane w mózg. Wymawiał zdania, które najprawdopodobniej znajdowały się w przemówieniu napisanym przez Bartka. Robił to automatycznie. Miał w sobie gotowe nagrania, wystarczyło kliknąć, by je włączyć. Matka nie zasługiwała na nic więcej. Po prostu chciał, aby go puściła, a potem zdechła.

– Nie, to nie są kłamstwa. – Usiadła na fotelu. Oddychała ciężko. Miała rozszerzone źrenice, jakby ktoś wcisnął jej w gałki oczne dwa czarne żetony.

Matka go irytowała, ale też odrobinę bawiła. Przypominała mu starą kurę, która nie trafiała dziobem w ziarno. A gdyby ją podpalić?, pomyślał. Tak trochę, niech lata taka podpalona i wściekła, drąc mordę. A gdyby poszczuć Matkę psem? A gdyby odciąć jej głowę? Skoro jest kurą, to po odcięciu głowy biegałaby sobie dalej, tylko już by nie gadała.

Prezydent parsknął śmiechem, a Matka wzięła to parsknięcie za wyraz załamania.

– To nie twoja wina, synku. Każdy ma prawo do błędu, zwłaszcza mężczyzna.

Prezydent usiadł przed nią na fotelu. Wyciągnął rękę, a ona położyła swoją dłoń na jego dłoni. Przez chwilę delikatnie obracał ją w palcach, oglądał, badał jak przedmiot. A gdyby tak Matce nagle wyłamać palec?, pomyślał Prezydent. I potem oznajmić, że to taki żart?

A potem powiedział jak gdyby nigdy nic:

– Mamo, przez ostatnie lata kochałem inną kobietę. Dziś tę kobietę zamordowano.

Matka w ogóle nie zrozumiała, widział to po jej twarzy. Wpatrywała się w niego, jakby nagle zaczął mówić w obcym języku.

– Została zamordowana na zlecenie kogoś w tym budynku. Cara, Prokuratora. A może na twoje zlecenie, mamo.

Matka zaczęła bezwiednie poruszać głową w lewo i prawo. Wydała z siebie pojedynczy wydech, przypominający skrzypienie drzwi.

– Udajesz, że nie wiesz, o czym mówię, ale ja myślę, że doskonale wiesz.

Matka machinalnie kiwnęła głową. Kolejny gest ślepej kury.

Mistrz dalej siedział na ziemi i patrzył w ciemność. W końcu się odezwał. Jego głos, nawet wyobrażony, był kroplą czystej wody w szambie.

– Ale czy to ma znaczenie, kto nas zabił? – zapytał. – Znaczenie ma to, czy przeżyje się własną śmierć. To jest cel życia, ten właściwy. Przeżycie własnej śmierci.

Prezydent podniósł się z parkietu sali gimnastycznej i usiadł obok Mistrza. Siedzieli teraz razem, jak dzieci na pomoście zapatrzone w jezioro. Kumple, których nie ocalono. Duszki z bajki.

– Za dużo ode mnie, kurwa, wymagasz – zażartował, chociaż prawie nigdy nie przeklinał przy Mistrzu. Sam Mistrz przeklinał tylko wtedy, gdy kłócił się z bratem.

– To nie ja wymagam. Matka wypchnęła cię na świat i od tamtej pory spotykasz się tylko z okrucieństwem – powiedział Mistrz, a następnie objął go i pocałował w policzek.

A potem zbliżył usta do ucha Prezydenta i powiedział mu, co powinien zrobić.

Ktoś zapukał do drzwi. Chyba nadszedł czas na główną część rytuału. Ale Prezydent nie był jeszcze gotowy.

– Chwila! – krzyknął.

Przysunął się do Matki.

– Straciłem dzisiaj wszystko, mamo.

– Przestań lżyć pana Boga – odpowiedziała.

– Posłuchaj, mamo. To nie koniec. Będę musiał wyjść i zrezygnować. Będę musiał wyjść i powiedzieć tym ludziom, że nie mogę być prezydentem. Może nigdy tak naprawdę nie byłem prezydentem. Może zawsze byłem tylko kandydatem. Są tacy ludzie. Wieczni kandydaci. Może to właśnie ja.

– Ty oszalałeś, ty lekarza potrzebujesz. – To było jedyne, co przychodziło jego Matce do głowy.

Paradoksalnie, mogła mieć rację. Tylko tacy lekarze nie istnieją. Lekarze, którzy przywracają do życia.

Ktoś znowu zapukał do drzwi. Prezydent postanowił zwolnić tę osobę, kimkolwiek ona jest. Póki jeszcze jest prezydentem.

– Zrobiłem coś złego, mamo, skrzywdziłem kogoś i teraz dostałem karę. Myślałem, że to śmierć Mistrza jest tą karą. Ale nie, ona przyszła teraz. Zawsze jest kara, bez kary nie ma prawdziwego przebaczenia, pamiętasz, co mówił ksiądz Protas?

Matka próbowała wstać, ale popchnął ją z powrotem na fotel. Natychmiast zaczęła hiperwentylować. Znał ten numer, jeden z jej popisowych. Robiła to czasami, aby przerwać niewygodną rozmowę. Choć teraz chyba nie grała, zachowywała się tak, jak w wyobraźni Prezydenta zachowywałaby się, gdyby ją podpalić. Jak pachniałyby podpalone włosy Matki, sztywne od lakieru?, pomyślał Prezydent.

– Przestań! – rozkazał jej, nagle podnosząc głos.

Poskutkowało, odrobinę. Znowu ujął jej dłoń. Wcisnął palec w jej wnętrze, tak, by ją zabolało.

– Jeśli nie ty, to kto? – zapytał.

Patrzyła na niego przerażona.

– Ja nie wiem, o czym ty mówisz, synku.

Gdzieś z oddali, zza ściany dobiegł czyjś głos, słowa wypowiadane do mikrofonu. Nie słyszał kształtu tych słów, tylko ich tępy chrzęst. Popatrzył na zegarek – nie, to nie był jeszcze ten czas, to nie była ta godzina.

Zresztą wszystko zależało od niego. Mógł powiedzieć, że potrzebuje jeszcze kwadransa, bo źle się czuje. Mógł powiedzieć cokolwiek.

– Wszystko jest sterowane. Tylko przez kogo tak naprawdę?

Matka nie wiedziała, o co mu chodzi. Jak zwykle, jak zawsze.

Miał kilkanaście lat, gdy stał w kuchni, oglądał czasopismo o piłce nożnej, które kupił w kiosku. Matka podeszła, wyrwała mu je z ręki i podarła, a następnie uderzyła go w twarz. Nie było powodu. Nic nie zrobił. Złapał się za policzek, w oczach wezbrały mu łzy. Matka patrzyła na niego tak jak teraz, patrzyła na niego jak na wroga. Matka często biła go w twarz. Matka lubiła bić go w twarz.

– Żebyś wiedział, jak to jest w życiu. W życiu dostajesz w twarz najczęściej bez powodu. Najmocniejsze ciosy przychodzą znikąd.

A gdyby jej wtedy oddał, to co wtedy? Czy można skontrować cios zadany trzydzieści lat temu?

Prezydent powtórzył pytanie:

– Jeśli nie ty, to kto, mamo?

– Zrobiłam dla ciebie wszystko, całe życie oddałam tobie i tylko tobie. Pomagałam ci zawsze, gdy tego potrzebowałeś. Zawsze. Jak śmiesz? Jak tak możesz?

Prezydent wstał. Puścił dłoń Matki, która bezwładnie opadła wzdłuż poręczy fotela. Obmacał kieszenie spodni i marynarki. Nie miał już papierosów. Podszedł do drzwi, otworzył. Bartek stał na zewnątrz, oblany potem i czymś, co nadawało kształt jego fryzurze, ale jednocześnie ściekało mu na twarz. W każdej dłoni trzymał smartfona.

– Przepraszam. Czy można? – zapytał.

Matka chciała coś powiedzieć, wciąż wciśnięta w fotel jakąś niewidzialną siłą, ale Prezydent pokiwał głową i wpuścił Bartka do pomieszczenia.

Przypomniał sobie, że miał go zwolnić. Nie miało to jednak sensu, skoro zaraz miał zwolnić samego siebie.

– Chciałem… – Bartek popatrzył jeszcze raz na Matkę, trzymającą teraz dłoń na wysokości serca.

– Mów! – rozkazał Prezydent.

– Mamy już przygotowaną narrację na jutro. Na YouTubie pójdzie materiał o tym gościu, który jest podpisany…

– To naczelny „Krajowej”, nie żaden gościu.

– No tak, wycwanili się i nie podpisali nazwiskiem prawdziwego autora. W końcu facet jest gwałcicielem i…

– Nie wiemy tego. Nie wiemy nic. Możemy jedynie zakładać.

Bartek starł dłonią część potu z czoła, przesunął nią po spodniach. Na różowym materiale momentalnie pojawił się mokry, rozmazany ślad.

– Oczywiście, wszyscy będą chcieli to zweryfikować, więc pracujemy, aby skontaktować się z…

– Z Matką Dziewczynki.

– Tak, z matką tej dziewczyny.

Prezydent jeszcze raz popatrzył na Matkę. Ta nagle zdjęła dłoń z piersi, wyprostowała się jak struna. Chciała coś powiedzieć, ale przycisnął palec do jej ust.

To bardzo przyjemne pomieszczenie, pomyślał. Półmrok, dębowe meble, tak jak lubi Car. Na pewno nie jesteśmy podsłuchiwani, pomyślał.

– Nie trzeba się z nią kontaktować. Ta kobieta ewidentnie podjęła decyzję – oznajmił.

– Ale… ona nie może nic więcej powiedzieć. Na tym to polega. Musimy ją uciszyć? – Bartek cały czas myślał, że to, co się dzieje, jest nadawanym bez przerwy serialem.

Prezydent złapał Bartka za połę marynarki, szarpnął, przyciągając go do siebie. Nie zrobił tego ze złości, bardziej dla żartu. W końcu musiał coś zrobić, skoro nie mógł podpalić Matki ani odciąć jej łba. Bartek stracił równowagę, w ostatniej chwili złapał się ściany.

– Wiesz, co to znaczy, Bartek? Uciszyć kogoś? – zapytał spokojnie Prezydent, po czym go puścił, i teraz oboje byli przerażeni: i Bartek, i Matka.

Wytarł ręce o poły marynarki. Matka wciąż była sztywna, wyprężona, gotowa, aby powiedzieć coś, co jej zdaniem rozwiąże wszystkie problemy i wyleczy to chwilowe szaleństwo jej syna, a przy okazji unieszkodliwi wszystkie kurwy Szatana. A może i sam Szatan na chwilę straci rezon.

– Powiedz, Bartek. Wydrukowałeś jeszcze raz to drugie przemówienie? Masz je gdzieś przy sobie? – zapytał Prezydent.

– Nie. Wiedziałem, że nie będzie potrzebne. – Pomimo przerażenia w dygoczącym głosie Bartka pobrzmiewała duma i było w tym coś komicznego.

Prezydent wyciągnął rękę, a Bartek wyjął z kieszeni marynarki zmięte, przesiąknięte potem kartki. Prezydent rozprostował je, zaczął czytać. Na kartkach widniały słowa osoby, którą miał stać się za piętnaście minut. Osoby, która przez ostatnie pięć lat dokonywała historycznych czynów. Zmieniła istotę państwa. Naprawiła kolor nieba. Skorygowała koryta rzek i linie dróg. Wzięła ludzkie serca i umyła je pod bieżącą wodą, wycisnęła z nich zło i zostawiła samo dobro. Ta osoba, wszechmocna, wysoka na kilkaset metrów wspaniała osoba, dziękowała teraz wszystkim zebranym za daną jej ponownie szansę. Wierzyła, że to dopiero początek zmian, że w najbliższych latach pokaże pełnię swojej możliwości. Skontaktuje się z odpowiednimi bóstwami, zatrzyma śmierć, zamieni Polskę w pastelowy świat majętnych i licznych rodzin, ludzi o skórze błyszczącej i rumianej jak najpyszniejsze polskie jabłka. To była wydrukowana część tekstu, pod spodem Bartek nabazgrał resztę długopisem.

– Daj mi papierosa – powiedział Prezydent.

– Synku, przecież rzuciłeś palenie – zaprotestowała Matka, a on odwrócił się do niej i rzucił:

– Zamknij mordę, mamo.

Matka znowu zaczęła hiperwentylować. Trudno. A gdyby tak Matkę podnieść i kopnąć w dupę? Mniej radykalnie, a i tak zabawnie. Albo kopnąć w dupę, uciąć łeb, jeszcze raz kopnąć w dupę. Matkę. Matce. Prezydent wziął papierosa. Przez chwilę poobracał go w palcach, wreszcie zapalił. Zaczął wodzić wzrokiem po tekście. Bartek wyglądał jak nagle porażony prądem.

– Na co czekasz? Wezwij jakiegoś lekarza. Moja matka może mieć zawał – powiedział.

Usiadł naprzeciwko niej, kątem oka widział, że przyciska szponiastą dłoń do serca. Wbił wzrok w tekst.

Dopiski Bartka wspominały o artykule z „Krajowej”. Artykuł zawierał nieprawdę. To były kalumnie, rozpuszczone przez złych ludzi, a ci źli ludzie byli z kolei sterowani i ubezwłasnowolnieni przez tajemnicze, sataniczne siły, robiące wszystko, aby zamienić pastelową idyllę w nuklearną pustynię, skażoną jałową ziemię, po której błąkały się przeklęte dusze wygłodniałych kanibali.

Złe zaklęcia, rzucane przez spotworniałych magów. Intryga Sarumanów, z czystego wyrachowania i bezdennej głupoty wykonujących polecenia oszalałych Sauronów.

Profesjonalnie i nieźle napisane, pomyślał Prezydent. Za to właśnie mu płacą. Może to dobrze, że jest pedałem. To daje mu pewną wrażliwość.

Do pokoju wpadł sanitariusz w białym kitlu. Bez słowa kucnął przy Matce, założył jej ciśnieniomierz. Prezydent rzucił niedopałek na świeżo umytą, wyfroterowaną podłogę i rozdeptał go butem. Wyszedł na korytarz. Nikt jeszcze nie wiedział, co za chwilę nastąpi, ale zaraz będą patrzeć na niego jak na szaleńca. Wszyscy, każda z tych osób, po kolei.

Spojrzał na zegarek.

Za kwadrans dziewiąta.

Mistrz mówił mu do ucha spokojnym, kojącym głosem:

– Czasami oglądam wyścigi konne i myślę, że to pierwsza metafora, pierwsze ludzkie działanie, które miało w sobie warstwę symboliczną: jazda na koniu. Bo są momenty, w których wydaje nam się, że mamy kontrolę, sterujemy, trzymamy lejce, wybieramy prędkość. Tu step. Tu galop. Tu cwał. Znamy to zwierzę, wiemy, na co je stać. Lubimy je, nawet kochamy. Bardzo długo zajęło nam, aby się z nim porozumieć, ale w końcu się udało. My i to zwierzę, wielkie, dzikie, stanowimy pewną jedność. Ale ta kontrola jest iluzją. Komunikacja jest pozorna. Tak naprawdę zwierzę w każdej chwili może się spłoszyć, zrzucić nas na ziemię, kopnąć w głowę. Może nas skaleczyć albo zabić. Może się przewrócić i potem już nigdy nie wstać, bo połamało sobie nogi. A w końcu i my, i to zwierzę, zawsze szybciej, niż nam się wydawało, rozłożymy się w ziemi. Wpadniemy z powrotem do tej pustki, z której wykiełkowaliśmy w nasze pozornie osobne kształty.

Wśród ludzi w korytarzu Prezydent rozpoznał tylko Żonę oraz Ojca. Żona była Żoną. Uśmiechała się, gdyby jej nie znał, uwierzyłby, że uśmiecha się szczerze. Ojciec stał obok, dalej z tą samą miną, jakby wlazł tu przez pomyłkę.

Sebastian złapał Prezydenta za rękę. Nachylił się. Żona cały czas patrzyła mu w oczy.

– Ktoś chce się z tobą zobaczyć. I teraz tak, mogę wyrzucić stąd tego kogoś, mogę załatwić, że zostanie aresztowany. Ale jesteś dorosłym człowiekiem, jesteś prezydentem Polski, muszę dać ci wybór…

Prezydent na początku w ogóle nie zrozumiał. Sebastian mówił dziwnie, jak nie on. Też był trochę spanikowany. Dziwny Sebastian, inny Sebastian.

– Nie mamy chyba czasu, żeby z kimkolwiek rozmawiać – odparł Prezydent.

– Mamy czas. Nie działa sprzęt. Będzie opóźnienie. Spore, piętnaście minut, może pół godziny.

Powinien powiedzieć Sebastianowi, przynajmniej Sebastianowi, że chce zrezygnować. Powinien to z nim przećwiczyć. Nauczyć się rezygnowania na Sebastianie. Ale zamiast tego zapytał:

– Kto to taki?

Kiedy usłyszał odpowiedź, znowu się zaśmiał, a Sebastian, tak jak jego Matka chwilę temu, wziął to za oznakę załamania.

Prezydent nie był załamany ani podłamany, ani przełamany.

Prezydent był wiadrem popiołu.

Prezydent zrezygnował.

Łucja nie była już głodna. Łucja nie była już ciepła. Łucja nie żyła.

– To wszystko ćwiczenia z daremności. Nawet jazda konno. Po prostu jedyne, co można spróbować zrobić, to zachować godność. – Mistrz mówił coraz ciszej, a ostatnie słowo utonęło w szumie, który zapewne był szumem jego, Prezydenta, własnej krwi.

Łucja leżała obok i rysowała mu coś na twarzy palcem. Może podkrążone oczy i wąsy, jak niektóre dzieci robią z portretami w podręcznikach.

– No dobrze. Zaprowadź mnie do niego. Skoro mamy czas.

– Odradzam ci to. Daję ci ten wybór, ale ci to odradzam – powiedział Sebastian, jak nie Sebastian.

– Nikt inny nie dałby mi tego wyboru, i dlatego właśnie jesteś moim przyjacielem. – Prezydent się uśmiechnął i wiedział, że ten uśmiech musi wyglądać jak grymas bólu w dupie, jak kiedyś ktoś napisał o nim na Twitterze pod zdjęciem, na którym stał obok prezydenta Stanów Zjednoczonych.

– Na pewno? – zapytał Sebastian.

Prezydent pokiwał głową. Sebastian nacisnął przycisk niewielkiej krótkofalówki. Wyszeptał:

– Idź po niego. Jest w łazience.

A Prezydent dodał jeszcze, doskonale wiedząc, że tego żartu również nie zrozumie nikt poza nim:

– Czy ja wyglądam, jakbym nie wiedział, co robię?

20.30. Reporter

– Czy ja wyglądam, jakbym nie wiedział, co robię? – zapytał Reporter. Przez krótki moment wydawało mu się, że Nadia zadaje mu pytanie, czy Reporter na pewno wie, co robi.

Nadia popatrzyła na niego jak na wariata.

– Przestań albo wysiadasz.

– Co przestań? – zapytał. – To znaczy przestanę, oczywiście, ale co?

– Rozmawiać sam ze sobą.

Nadia nie zadała Reporterowi żadnego pytania. Reporter często brał wrażenia za fakty, ale teraz chyba miał halucynacje i to było coś innego.

Reporter tracił pamięć. Nie pamiętał na przykład, czy jechał kiedyś tym samochodem, volvo 240 GL z 1988 roku. Może go gdzieś podwoziła. Może nie. Stali w korku, który zmaterializował się przed nimi na przekór i na złość. Przecież była niedziela wieczór. Nie było meczu na Narodowym, koncertu na Torwarze, przyjazdu głowy obcego państwa. Tego korka nie powinno być, a jednak był, namacalny i prawdziwy. Zorganizowali to, aby go powstrzymać. Co ma powiedzieć swojemu synowi? „Nie mogłem ci pomóc, bo był, kurwa, korek”?!

– Posłuchaj, ja nie wiem, czy chcę, żebyś szedł do prokuratury – powiedziała nagle Nadia.

Udało mu się na nią nie spojrzeć. Zamiast tego wpatrywał się w rejestrację samochodu przed nimi, jakby zawierała przeznaczony tylko dla niego szyfr. Coś kazało mu ją zapamiętać, choć nie był pewien, czy wszystkie znaki odczytuje poprawnie. Na pewno miała jakieś znaczenie. Tracę resztki, pomyślał Reporter. Tracę resztki czegoś, chociaż nie wiem do końca czego. Wsunął dolną część twarzy pod koszulkę, pociągnął nosem. Choć parę godzin temu wziął prysznic, śmierdział. Usłyszał kiedyś teorię, że ludzie obarczeni ryzykiem wystąpienia schizofrenii wydzielają specyficzny smród zjełczałego masła. Zastanawiał się, czy to właśnie ten zapach.

– Chcę, żebyś się wykastrował – dodała Nadia.

Reporter chyba rzeczywiście śmierdział schizofrenią. Potraktował serio to, co powiedziała.

– Dobrze – odparł. Był gotów mówić „dobrze” na każde wypowiadane przez nią zdanie.

– Chcę, żebyś umarł. Żebyś popełnił samobójstwo. Jesteś w stanie to dla mnie zrobić? – Odwróciła się w jego stronę i teraz zobaczył, że bezgłośnie płacze.

– Dlaczego tu jestem? – zapytała. – Dlaczego tu, kurwa, jestem?

– Jesteś dobrą osobą – powiedział Reporter, a ona uderzyła go pięścią w głowę, nieporadnie i za lekko.

– Dlaczego tu jestem?! – wrzasnęła.

– Okej, Nadia. Zabiję się. Zabiję się, tylko pomogę swojemu synowi.

Samochody przed nimi ruszyły się nieznacznie, po czym stanęły z powrotem. Światła zamieniały się na zapaćkanej szybie w rozmazane plamy.

Reporter wyobrażał sobie Nadię, która jedzie pociągiem. Pije sobie kawę z Warsa, je kanapkę albo sałatkę. Przed sobą ma otwarty laptop, rozłożony zeszyt i notatki. Pracuje, jest zadowolona. Słucha muzyczki. Jej koty są w takich śmiesznych plecakach podróżnych. Ludzie zagadują je przyjaźnie. Nagle w przedziale rozlega się głos konduktora, przepraszamy, wypadek, opóźnienie. Niestety, musimy poczekać na przyjazd prokuratora. Prosimy nie wychodzić z wagonów. Opóźnienie może ulec zmianie. Nadia nadal jest w przedziale, a to, w co zmienił się Reporter po kontakcie z pociągiem, jest na torach.

– Na pewno oboje poczulibyśmy się wtedy lepiej – powiedział.

Zadzwonił telefon. Nie chciał odbierać, bał się tak naprawdę zrobić cokolwiek. Nie chciał być wyrzucony z samochodu. Nie chciał odebrać telefonu z numeru, który przestał istnieć.

– Odbierz – nakazała Nadia.

Wyciągnął komórkę. Tabloid.

Zdziwiony odebrał.

Samochody znowu się ruszyły, tym razem o parę metrów.

– Zarobiłbyś więcej. Dużo, kurwa, więcej. – Tabloid. Miał dobry humor. Jak na człowieka powalonego rano na ziemię przez służby specjalne miał humor wręcz znakomity.

– Tylko to chcesz mi powiedzieć?

– Nie, chcę ci powiedzieć, że to dopiero początek. O matko. Rano byłem jeszcze sceptyczny, ale powiem ci, że teraz mogę stwierdzić z pełną, kurwa, odpowiedzialnością: nigdy nie widziałem takiego gówna, jak żyję.

– Cieszę się, że czujesz się spełniony – odparł Reporter.

– Dziewczynka jest w szpitalu.

Reporter nie zrozumiał, Tabloid powtórzył.

– Dziewczynka jest w szpitalu, nieślubna córka Prezydenta. Próbowała się zabić. Stan krytyczny. Wiem to. Mówiłem ci, że pielęgniarka Cara ma u mnie drugą pensję. – Z głosu Tabloida biło zadowolenie jasne i silne jak stadionowy reflektor.

Był jeszcze jeden stary kawał. Nie taki długi jak ten o Małym Dżonie. Prostszy. Kawał o kulawym i garbatym. Siedmioletni Ksawery przyniósł go ze szkoły. Opowiedział go, bardzo dumny, stojąc w progu. Opowiadając, płakał ze śmiechu i przestał dopiero, gdy zobaczył, że Reporter się nie śmieje. Bo wtedy Reporter uznał, że to nieśmieszny i głupi kawał małych dzieci. Ale teraz Reporter sądził inaczej.

Teraz sądził, że to najlepszy dowcip, jaki kiedykolwiek usłyszał.

Dowcip jest bardzo prosty. Garbaty idzie nocą przez cmentarz, spotyka ducha. Duch pyta garbatego, czy garbaty ma garb. Mam, odpowiada garbaty. To już nie masz, mówi duch.

– Muszę kończyć – rzucił Reporter.

– Nigdy nie poznałem takiego typa, jak ty – odpowiedział Tabloid.

Garbaty przychodzi do swojego kumpla kulawego. Kulawy widzi, że garbaty nie ma garba. Garbaty mówi kulawemu o duchu na cmentarzu. Kulawy idzie nocą na cmentarz, bo nie chce być kulawy, tak jak garbaty nie chce być garbaty, no przecież to jasne.

Korek się rozstępował, rozlewał po mieście. Siedziba Partii mieściła się tuż za rogiem. Rejestracja była zwykłą rejestracją.

– Będziemy musieli zrobić coś niemądrego, jak z filmu. Będziesz musiał… nie wiem nawet, co zrobić. Założyć czapkę z daszkiem? Masz jakąś czapkę z daszkiem? Czy czapka z daszkiem zmienia czyjkolwiek wygląd? A może masz maskę klauna?

Nadia ściskała kierownicę tak mocno, jakby chciała ją zmiażdżyć.

No więc kulawy idzie nocą na cmentarz, a zza grobu wyskakuje duch i pyta kulawego czy ten ma garb.

Kulawy odpowiada, że nie, skąd, jest kulawy, a nie garbaty.

Na to duch mówi: no to już masz.

Gdy siedmioletni Ksawery zrozumiał, że nie rozśmieszył swojego ojca, znów zaczął płakać, już nie ze śmiechu.

– Ksawery. – Reporter miał wrażenie, że wymówił jego imię szybciej, niż syn zadzwonił.

– Tato…

Nadia wrzuciła lewy kierunkowskaz, wjechała na środek skrzyżowania, ale sznur aut z naprzeciwka lał się bez końca, jak struga oleju. Może te auta były podstawione, może jednak powinien zapamiętać ich rejestracje.

– Tato, to ma związek z tobą? To przez ciebie? – zapytał Ksawery.

Nadia straciła cierpliwość, pomimo jadących z naprzeciwka aut w końcu skręciła w lewo. Strąbili ją, ale miała to gdzieś. Chciała jak najszybciej się go pozbyć.

– To nie ma znaczenia, Ksawery. Załatwię to.

Ksawery również był przerażony. Reporter powoli zapominał, jak brzmi osoba, która nie jest przerażona.

– Tato, ja tego nie zrobiłem.

– Ja nawet o to nie pytam.

– Ja naprawdę tego nie zrobiłem. Ta dziewczyna nie spała. Naćpaliśmy się, ale ona nie spała. I ona chciała się naćpać, ona sama to zaproponowała, pisała do mnie, załatwmy sobie ketę, ja mam te wiadomości. Ja mogę je wszystkim pokazać.

Reporter gwałtownie przełknął coś, co mogło być kamieniem wyciągniętym z ogniska albo zardzewiałym gwoździem.

– Nikomu nie pokazuj żadnych, kurwa, wiadomości.

Cisza po drugiej stronie była niczym ziemia, w której pospiesznie zakopano jakiś potworny błąd.

Inwazja brudnobiałych brył zajmowała chodniki i parkingi po obu stronach ulicy. Reporter dopiero po chwili załapał, że to wozy transmisyjne wszystkich możliwych telewizji.

– Załatwię to, Ksawery. Obiecuję ci to.

– Ja tego nie zrobiłem. To nie było tak, jak oni mówią.

– Obiecuję to. Kocham cię.

Ksawery się rozłączył. Nadia wyminęła baterię wozów i próbowała znaleźć miejsce do zaparkowania gdzieś za rogiem. Popatrzył na zegarek. Miał bardzo niewiele czasu na zrobienie czegoś, co było praktycznie niemożliwe.

– Chcą oskarżyć twojego syna o gwałt. – Trudno było powiedzieć, czy Nadia pyta, czy stwierdza fakt.

– On tego nie zrobił – odpowiedział Reporter. Gorączkowo zaczął obmacywać kieszenie, na początku sam nie wiedząc, czego szuka. Ale znalazł w nich papierosy.

– Skąd wiesz? – zapytała, nie patrząc na niego.

– Bo jest moim synem.

– No właśnie, jest twoim synem.

Zamiast się do tego odnieść, wskazał jej miejsce. Wjechała na nie tyłem, sprawnie, gwałtownie, nawet nie patrząc w lusterka. Może nie miała aż takiej kontroli nad autem; może po prostu nie obchodziło jej, czy porysuje ten samochód, czy nie.

Wyszli na zewnątrz. Zimne powietrze zamiast orzeźwić Reportera jeszcze bardziej go obezwładniło.

– To, co teraz robię, to syndrom sztokholmski. Wciąż się ciebie boję. Zawsze będę się ciebie bała, nawet gdy umrzesz. Wszystkie się ciebie bałyśmy, wszystkie dziewczyny w redakcji. Karolina, ta z działu zagranicznego…

– Wiem, kim jest Karolina.

– Mówiła mi, zaklinała mnie: nigdy w życiu nie idź z nim nigdzie na żadne spotkanie sama.

– Nie byłem potworem. – Pokręcił głową – To znaczy, byłem potworem tylko dla ciebie.

– To jakaś różnica?! – wybuchła.

Wciąż chwilami widział ją niewyraźnie, gaz jeszcze nie wypłynął w pełni z jego oczu. Ale może to dobrze – mógł się dzięki temu jakkolwiek odgrodzić od jej słów, patrzeć w pewnym sensie przez nią, na rozlany i plamisty świat, białe kwadraty wozów transmisyjnych, poruszające się maźnięcia ludzi.

Reporter wiedział, że nie było między nimi zbyt wielu dobrych chwil. Że tracąc Nadię, stracił to, co najgorzej jest stracić, czyli nadzieję i potencjał. Wiedział, co usłyszałby od łysego faceta w dresie z Decathlonu – że krzywdząc ją, chciał zabić swoją własną nadzieję, bo wiedział, że nigdy na żadną nie zasługiwał. Nie była to oczywiście okoliczność łagodząca.

Bardzo ostrożnie dotknął jej dłoni, w której trzymała zapalonego papierosa, i podniósł ją powoli, czekając na jakikolwiek sygnał jej mięśni, pewien, że zaoponuje. Ale nie oponowała. Więc podnosił tę dłoń coraz wyżej, aż w końcu przysunął ją sobie do policzka i zgasił na tym policzku papierosa. Puścił dłoń, ręka opadła bezwładnie wzdłuż ciała.

Nadia otworzyła bagażnik wypełniony ogromną liczbą przedmiotów: worków pełnych ubrań, opakowań, kabli. Włożyła w ten bałagan rękę aż po łokieć. Reporter myślał przez chwilę, że chce wyłowić stamtąd czapkę z daszkiem, albo maskę klauna. Ale nie – po chwili wyjęła stamtąd plastikową akredytację prasową na smyczy, którą założyła sobie na szyję, oraz czarne pudełko ochronne ze zbitego styropianu. Przyglądała mu się, jakby próbowała przypomnieć sobie, do czego służy, a następnie wcisnęła je Reporterowi do rąk i ruszyła do wejścia.

Nie zadał żadnego pytania, po prostu za nią poszedł.

Chłodne rześkie powietrze gwałtownie wypełniało płuca, lodowata woda podczas podtapiania. Reporter wszedł w inny stan skupienia. Poczuł nieodwołalne, zrozumiał, że stracił możliwość ruchu i wyboru.

Te wszystkie fantazje i nadzieje, i marzenia. Sytuacje, do których nigdy nie doszło. On, Nadia, Ksawery przy jednym stole, w małym mieszkaniu, które było zbyt ładne i ciepłe, aby mogło należeć do niego. Małe obrazki przybite nierówno do ścian. Zapach zupy. Na stole scrabble. Nadia układa nieistniejące wyrazy. Pozwalają jej. On i Ksawery są dobrzy w scrabble, Ksawery jest nawet lepszy. Matka Ksawerego nigdy nie chciała z nimi grać, za to Nadia chce bardzo, ale na własnych zasadach. Herbata, wino. Cienkie papierosy. Ksawery pyta, czy może wziąć macha trawki. Zgadzają się, chociaż niechętnie. Cicha muzyka, jazz. Koty, ocierają się o nogi. Więc to jednak jej mieszkanie. W końcu masz fajną dziewczynę, tato, mówi Ksawery. Śmiech. Za to ty dobrze nie trafiłaś, ciągnie chłopak. Głośniejszy śmiech. Punkty, Nadia wygrywa. Wstaje, tajska zupa, potwornie ostra, aż boli serce. Na oknie piorun, błyskawica, a za oknem dziwny dom dziwnego władcy, dom, w którym Reporter nigdy nie był, chociaż wielokrotnie zastanawiał się, jak tam jest. Muszę wracać, mówi Ksawery. Zostań jeszcze trochę, prosi któreś z nich.

To mogło się wydarzyć. Wiele innych rzeczy mogło się wydarzyć. Gdyby tylko. Gdyby tylko co?

Wydarzało się coś innego.

Szli szybko, nierównym i wybrakowanym chodnikiem, i zanim zdążył zdać sobie z tego sprawę, przeciskali się przez tłum oblegający wejście do siedziby Partii. Ochroniarze, rośli i perfekcyjnie obojętni, patrzyli na nich jak na obiekty, które trzeba przenieść i zmagazynować, ewentualnie poddać selekcji. Nadia mignęła im przed nosem akredytacją.

– A pan? – zapytał beznamiętnie ochroniarz.

– To techniczny z redakcji. Mamy awarię dysku w kamerze. Przywiózł nam zapasowy.

Wskazała wzrokiem na puste pudełko.

Ochroniarze popatrzyli na siebie nawzajem. Reporter podniósł obie ręce do góry. Jeden z mężczyzn obmacał mu kieszenie, drugi z zaciekawieniem wpatrywał się w jego policzek. Oparzenie musiało wyglądać dziwnie i brzydko.

Weszli do środka. Reporter starał się nie łapać niczyich spojrzeń, błagał opatrzność o bycie nierozpoznanym. Choć jeśli ktoś ma go rozpoznać, to rozpozna niezależnie od wszystkiego, i ani czapka z daszkiem, ani maska klauna mu nie pomogą. Nadia patrzyła to na niego, to na zegarek. Ruch był po jego stronie. Ludzie przeciskali się powoli do sali konferencyjnej. Widział przez uchylone drzwi fragment wielkiego ekranu, na którym łopotała animowana polska flaga. Zacinała się, tak jakby w Polsce nawet wiatr był zepsuty. Reporter wyciągnął z kieszeni telefon i włożył go Nadii do ręki.

– Przecież wysłałeś mi ten filmik.

– Mogą chcieć, nie wiem, zbadać autentyczność… Po prostu to weź. Lepiej mieć to na dwóch urządzeniach.

Ostrożnie schowała telefon do kieszeni.

– Pamiętaj, gadaj tylko… – zaczął, ale ona już na niego nie spojrzała, tylko odwróciła się i ruszyła z powrotem do wyjścia, przeciskając się przez tłum. Obserwował, jak mówi coś do ochroniarzy – pewnie na przykład, że zostawiła coś w samochodzie – a następnie znika.

Wiedział, że nie zobaczy jej już nigdy więcej.

Tłum był rozwibrowany, podekscytowany. W identycznych uniformach, białych koszulach, marynarkach i ołówkowych spódnicach, ci ludzie wyglądali jak sekta, jak harcerze. A więc pewnie wygrał, pomyślał Reporter. To dobrze, przecież gdyby przegrał, nie byłoby żadnego sensu z nim rozmawiać.

Skulił się w sobie. Zaczął przeciskać się przez tłum, próbując dotrzeć do któregoś z boków sceny. Nie miał czasu. Miał wrażenie, że wpija się w ten czas gołymi rękami, próbuje go odłupać od ściany sekunda po sekundzie.

Wypatrzył drzwi położone na końcu sali. Starał się iść jak najszybciej, nieporadnie próbując się przy tym zasłonić, ukryć głowę w barkach. Większość ludzi nie zwracała na niego uwagi. Ale ci, którzy byli odpowiedzialni dzisiejszego wieczoru za zwracanie uwagi, zrobili to od razu.

Jedna ręka wzięła go pod ramię, inna wylądowała mu na ramieniu, bezgłośnie zatrzymała go w miejscu.

Wziął głęboki oddech. Odwrócił się do ochroniarzy.

– Muszę porozmawiać z Sebastianem.

Czasami zapominał imiona ludzi, zwłaszcza w kluczowych momentach. Teraz nie zapomniał, dzięki Bogu i wszystkim innym bogom.

– Jakim Sebastianem? Nie znam żadnego Sebastiana – powiedział tonem gangstera z polskiego serialu ochroniarz po lewej, który nie różnił się niczym od ochroniarza po prawej.

– Wiecie, kim jest Sebastian.

– Nie mamy pojęcia, kim jest Sebastian – powiedział tonem policjanta z polskiego serialu ochroniarz po prawej, który niczym nie różnił się od ochroniarza po lewej.

– Sebastian jest szefem ochrony prezydenta.

– Nie wiem, kto jest szefem ochrony prezydenta. Nie jesteśmy ochroną prezydenta. Jesteśmy ochroną obiektu.

– Ale ja wiem, kto jest szefem ochrony prezydenta. Jest nim Sebastian. A Sebastian wie, kim jestem ja. Sebastian mnie zna.

Ochroniarz po lewej i ochroniarz po prawej popatrzyli na siebie nawzajem.

– A wiesz, jaka jest różnica między nami a ochroną prezydenta? – zapytał ten po lewej.

– Nie wiem.

– Taka, że my ci wpierdolimy, a oni cię zastrzelą.

To dobre, pomyślał Reporter. Udało im się.

Masz garba? Nie, nie mam, odpowiedział kulawy. To już masz, odpowiedział duch.

– Myślę, że mi nie wpierdolicie.

– Myślę, że zaprowadzimy cię teraz do tylnego wyjścia, dostaniesz kopa w dupę, wylecisz na zewnątrz, a my wyjdziemy za tobą i złamiemy ci rękę. A potem zadzwonimy po psy.

– I co zrobią psy?

– Aresztują cię. A potem też ci wpierdolą.

– Ja za to myślę, że jestem dziennikarzem „Gazety Krajowej” i mam informacje, które dotyczą bezpieczeństwa prezydenta, więc szef jego ochrony powinien je usłyszeć.

Na ekranie pojawił się Prezydent. Uśmiechnięta nieśmiało twarz nagle zdominowała całą przestrzeń. Reporter popatrzył mu w oczy, tak samo jak zebrani wokół ludzie, którzy zaczęli nagle gwałtownie bić brawo, gwizdać i tupać.

Upiekło mu się, pomyślał Reporter. A potem pomyślał, że wcale nie.

Stół. Scrabble. Zupa. Koty. Plecy. Palce. Ciało. Pościel. Śniadania. Obiady. A potem. Może. Nawet. Dziecko. Albo.

Ekran z powrotem przełączył się na zacinającą się animowaną flagę.

Ochroniarz po lewej rozkazał:

– Pokaż akredytację.

– Nie mam akredytacji – odpowiedział Reporter.

– No to od początku. Zaprowadzimy cię to tylnego wyjścia…

– Dobrze radzę, idź do Sebastiana.

Nawet nie tyle zauważył, ile poczuł, że ktoś na niego patrzy.

– Słuchajcie, to wygląda, jakbym był wariatem który chce zrobić krzywdę prezydentowi…

– To dobrze, że to tak wygląda. To ma tak wyglądać. – Już nie rejestrował, który z nich mu odpowiada. Scalili się w jeden głos.

Pociągnęli go do drzwi. Teraz widzieli go wszyscy, stał się atrakcją, bez wątpienia większą niż zacinająca się animowana flaga na ekranie. Próbował powstrzymać panikę i desperację. W kółko powtarzał sobie w myślach: nie szarp się, nie rób gwałtownych ruchów. Zawieszony na ścianie elektroniczny zegar wskazywał za dwadzieścia dziewiątą, dwadzieścia minut do ogłoszenia oficjalnego wyniku wyborów.

Nie wyrywaj się, rozkazywał sobie Reporter. Tylko pogorszysz sprawę. Nie krzycz. Nie stawiaj oporu, bo będą mieli pretekst, żeby cię skuć, tylko na to czekają. Może pomożesz Ksaweremu w inny sposób. Odlegli koledzy, zapomniane nazwiska. Przecież ktoś, kogo znasz, pracuje na uniwersytecie. Ten ktoś zna tego jebanego rektora. Ktoś w końcu pomoże, ktoś na pewno uwierzy. Albo przynajmniej spróbuje.

– Co jest? – Usłyszał za sobą głuchy znajomy głos i po raz pierwszy tego dnia poczuł coś na kształt prawdziwej ulgi.

Sebastian stał w rogu sali. Biała koszula opinała jego wyrzeźbioną, potężną klatę niczym druga skóra. Ochroniarze odwrócili się w jego stronę, mocno szarpiąc Reportera za bark.

Sebastian przywołał ich obu ruchem ręki, przy okazji dał znać otwartą dłonią ludziom zgromadzonym wokół, że wszystko jest w porządku. Powiedział coś do krótkofalówki. Może zamarkował, aby tym gestem jeszcze bardziej uspokoić ludzi.

Ochroniarze znów go szarpnęli, powlekli za sobą i postawili tuż przed Sebastianem.

– Obszukaliście go? – zapytał Sebastian.

– Nie obszukali – odpowiedział Reporter.

– To od czego wy tu, kurwa, jesteście, głąby pierdolone? – głos Sebastiana był na zupełnej kontrze do wypowiadanych słów, cichy i spokojny.

Wokół eksplodowała głośna, rzężąca melodia hymnu Polski.

Reporter miał nadzieję, że pokazał się Sebastianowi jako człowiek. Że zapytał go kiedyś chociaż raz o samopoczucie. Miał ogromną nadzieję, że kiedykolwiek okazał Sebastianowi serdeczność.

Sebastian go obszukał, pokiwał głową. Wyszarpnął go ochroniarzom, złapał za rękę.

– Spierdalajcie! – rozkazał im, a ochroniarze bez słowa spierdolili, równym i sprężystym krokiem.

Za drzwiami, które otworzył Sebastian, panował półmrok. Sebastian wepchnął go w ten półmrok, mocno – Reporter na moment stracił równowagę – i zamknął za nimi drzwi. Od razu zaciągnął go w bok, do wąskiego, ciemnego korytarza, w którym stało dwóch innych ochroniarzy i jakaś kobieta w żakiecie, niska, pulchna i zła, o długich włosach ufarbowanych na kruczą czerń, intensywnie wpatrująca się w tablet.

Sebastian otworzył kolejne drzwi, jak się okazało, do łazienki. Znów wepchnął go do środka, a gdy Reporter się zatrzymał, z trudem łapiąc równowagę, Sebastian popchnął go jeszcze raz. Plecy Reportera i tył jego czaszki klasnęły o zimną ścianę.

– Co tu, kurwa, robisz? – zapytał Sebastian.

– Muszę z nim porozmawiać.

– Z nim? – Sebastian podwijał rękawy koszuli, rozprostowując i zaciskając pięść. Odsłaniał przedramiona składające się z samych mięśni i żył.

Reporter szanował Sebastiana. Szanował jego pracę. Nie szanował zbyt wielu ludzi. Miał gdzieś tych pracujących w sklepach, w magazynach, na budowach. Miał gdzieś strażaków i policjantów. Ale jak każdy słaby mężczyzna Reporter szanował mężczyzn pracujących w zawodach, w których wykazywanie się ponadprzeciętną siłą jest usankcjonowane i pożądane. Szanował szefów ochrony, antyterrorystów, komandosów, bokserów, zawodników MMA, oczywiście tych prawdziwych. Szanował mężczyzn, którzy mogliby w łatwy i bezbolesny sposób go uszkodzić.

Reporter wziął głęboki wdech.

– Mój syn nic nikomu nie zrobił.

– Twój syn? – Sebastian nie rozumiał.

Reporter poczuł nagle, że się rozpada, ręce i nogi wyłażą mu ze stawów, kolejne części jego ciała przestają być ze sobą połączone. Był wieżą Jenga, z której wyciągnięto ten jeden kluczowy drewniany klocek. Uczucie było tak nagłe i realistyczne, że osunął się po ścianie i uderzył tyłkiem o podłogę. Może po prostu wyczerpała mu się ostatnia bateria. Coś targnęło jego ciałem; pochylił się do przodu i zwymiotował pod nogi Sebastiana kwaśną, nieprzetrawioną kawą i resztkami kanapki.

Sebastian dał krok w tył. Pewnie patrzył na niego z obrzydzeniem, ale Reporter tego nie widział. Było mu bardzo zimno, trząsł się. Objął się ramionami i mocno ścisnął.

Zaczął dukać kolejne słowa. Mówił bez żadnej ukrytej agendy. Mówił bez godności. Był nagi jak dziecko. Siedział na pieńku, przebity włócznią. Miał jedną nogę krótszą, a na plecach wyrastał mu podarowany garb.

– Posłuchaj mnie jak człowiek, Sebastian. Oni chcą mnie ukarać, bo nie wytrzymałem. Po prostu się nie nadawałem. To było za dużo. Myślę, że dla każdego. Zrobiłem to wszystko, bo myślałem, że nie mam wyjścia. Kurwa, ja po prostu byłem bezrobotny. Więc wziąłem jedną robotę, a potem ją straciłem, więc wziąłem drugą. Wszystko, co robiłem, robiłem po to, żeby mieć pracę, bo bez niej byłem nikim, aż do teraz. Robiłem wszystko dla roboty. Nie dla pieniędzy. Dla roboty. Bez roboty nie miałem nic. Przynajmniej tak mi się wydawało. Patrząc z perspektywy czasu, trzeba było iść na budowę czy do sklepu. Mógłbym powiedzieć: trudno, jest, jak jest, ale nie jest, jak jest, Sebastian, jest tak, że ta kobieta nie żyje, że ona ją zabiła, zresztą doskonale o tym wiesz, bo wiesz więcej niż ja. Nie przewidziałem tego. To było za dużo. Zwolniłem się. Po raz pierwszy zwolniłem się sam z roboty. Ja myślę, że to było za dużo dla każdego. Tu już nie chodzi o mnie. Ja jestem już załatwiony. Nie ma mnie, nie będzie. Ale mój dzieciak. On zasługuje na szansę. Tak jak ta dziewczynka zasługiwała na szansę, on też zasługuje. Mój dzieciak to nie jest żadna kara umowna. Nie wiem, kto wpadł na ten pomysł, ale posłuchaj mnie, wiem, po której tak naprawdę grasz stronie. Ale tylko on może mi pomóc. On go mianował, tego rektora, on dał mu profesurę. Co nie? No do kurwy nędzy. Ja muszę jakkolwiek to załatwić, przecież wiesz. Masz dziecko? Na pewno masz, no błagam cię, na pewno masz…

Reporter przerwał nagle, nie miał już na podorędziu ani żadnych słów, ani siły, by je wypowiedzieć. Zresztą Sebastian nawet na niego nie patrzył. Być może wcale go nie słuchał. Opierał lewy but o pisuar i szorował go zgniecioną kulką papieru toaletowego. Reporter był cały zalany łzami, z nosa ciekły mu smarki. Obmacał kieszenie, w których miał już tylko papierosy. Nie miał nawet dokumentów i telefonu. Poczuł, że za chuja nie jest teraz człowiekiem. Wyciągnął z paczki papierosa, zgniecionego i brzydkiego. Nie miał ognia. Za chuja nie miał ognia. Sebastian wyciągnął z kieszeni zapalniczkę i mu przypalił. Przypalił papierosa Reporterowi, który był nieczłowiekiem.

– No dobrze. Pójdziesz do niego i co właściwie mu powiesz?

– Nie… nie rozumiem pytania.

– I co mu powiesz? Powiesz mu prawdę?

Reporter pokręcił głową. Tam, gdzie powinny być słowa i myśli, ziała żrąca pustka. Nie umiał już dokonywać selekcji słów do wypowiedzenia, kotłowały mu się bezładnie stół, wieczór, zupa i scrabble, i Nadia, i Ksawery, i może, pomyślał Reporter, może poopowiadam Prezydentowi właśnie o tym.

– Żeby go poprosić o pomoc, musiałbyś powiedzieć mu prawdę. To właśnie chcesz zrobić? Po tym wszystkim, co dzisiaj przeżył? W dniu wyborów? – zapytał Sebastian.

Przez chwilę chciał zgasić sobie papierosa na drugim policzku, dla symetrii. Mimo to zgasił go na podłodze.

– To dziwne, że ty jednak tak się troszczysz o tego człowieka – powiedział w nagłym przebłysku.

Sebastian popatrzył na niego gniewnie, ale zanim zdążył cokolwiek odpowiedzieć, ktoś odezwał się przez krótkofalówkę, informując, że jest opóźnienie, bo nie działa jakiś sprzęt.

– Masz dzieci? – zapytał Reporter. Może kiedyś już o to pytał Sebastiana. Nie pamiętał.

– Gówno cię to obchodzi.

– No dobrze. Ale posłuchaj. Śmierć idzie dalej. Nie zatrzymuje się.

– Że niby co?

– Dziewczynka jest w szpitalu. Ta druga córka prezydenta. Próbowała się zabić.

Sebastian tym razem popatrzył na niego trochę inaczej.

– Skąd to wiesz?

– Kurwa mać. Jestem dziennikarzem, kundlem bez budy. Wiem, gdzie jest żarcie, tak jak ty wiesz, gdzie jest zagrożenie. Patrzymy na świat kątem oka, po prostu wyłapujemy coś innego.

Sebastian odruchowo dotknął krótkofalówki i obrzucił wzrokiem pomieszczenie.

– Mój dzieciak ma jeszcze szansę być w porządku. Mój dzieciak ma jeszcze szansę nie wylądować w szpitalu – dodał cicho Reporter.

– Wejdź do kabiny. Zamknij drzwi. Poczekaj tutaj! – rozkazał Sebastian i wyszedł z łazienki, zostawiając go samego.

– Masz dziecko, jednak masz dziecko – powiedział Reporter do nieobecnego Sebastiana, ale też do samego siebie.

21.00. Prezydent

Dziesięć zdań, pomyślał Prezydent. Więcej nie trzeba. Wystarczy nawet pięć. Nauczyć się ich na pamięć, wdrukować je, wydukać, wypluć. Nie musi mówić ich pięknie, nie musi mówić głośno. Wystarczy, że opuszczą jego usta. Problem w tym, że na razie ich nie miał; idąc korytarzem za Sebastianem, niósł ze sobą tylko pojedyncze słowa, bezokoliczniki przypominające luźne, rozsypane klocki.

Przepraszać.

Sprostać / nie sprostać.

Uwierzyć.

Zdradzić.

Zgrzeszyć.

Reprezentować.

Obok bezokoliczników niósł ze sobą drugą, równie przypadkową garść. Trzymał w niej rzeczowniki, jeszcze bardziej wyprane ze znaczenia, jeszcze bardziej puste.

Szacunek.

Służba.

Zaszczyt.

Godność.

Zaufanie.

Brał je w palce, te rzeczowniki i bezokoliczniki, i próbował ze sobą sczepić, ale wszystkie były zupełnie gładkie, pozbawione jakichkolwiek otworów i wypustek. Nie można było z nich niczego zbudować.

Może ten człowiek mi pomoże, pomyślał nagle. Reporter może właśnie po to tu przyszedł. Prezydent miał wrażenie, że jego umysł w końcu się zatrzymał. Był jednokierunkowy i prosty, jak krajówka na Mazowszu. W mózgu ogłoszono fajrant. Zgasły kominy, zatrzymano linię produkcyjną. W tej nagłej świeżości, w nieoczekiwanym spokoju widać było wyjście. Nowa głowa trzymała się dobrze na starej szyi. Przeszczep się udał.

W grobie odpoczniesz, mówiła jego babcia. Albo Matka.

Spierdalaj, babciu, pomyślał.

Ty, Mamo, też spierdalaj.

Pokonał dzisiaj tyle kilometrów, przeżył tyle minut. Czuł się, jakby przemierzył cały wszechświat. Tę linę, z której spadł, rozpiętą między drzewami, odciął i schował do kieszeni. Liny zawsze się przydają. Liny mają różne zastosowania. Co z tego, że z niej spadł? Ważne, że ją odciął. Prezydent kontra lina, 1:0.

Ludzie lubią długie kazania, ale długie kazania są niepotrzebne. Wystarczy kilka zdań. Od początku miał przegrać, zostać ostatecznie wyśmiany i wykpiony. To dlatego nieprzerwanie robiono mu zdjęcia w najbardziej niekorzystnych momentach, wyszukiwano jego najdziwniejsze grymasy, brano pod lupę wszystkie najmniejsze niezręczności i powiększano je stukrotnie, robiono z nich memy, rolki i virale, trendy na Twitterze, dlatego od tylu lat trwał ten nieprzerwany karnawał robienia z niego ostatniego kretyna, szmacianego pajaca zawieszonego na długiej gumie nad głowami rozbawionej gawiedzi. Taka była jego droga, taka była jego karma, takie było jego znamię, taki dziwny anioł pocałował go w czoło. Urodził się po to, aby mieć połamane żebra, kopniakami stóp ubranych w przepocone halówki.

Ale Mistrz powiedział, że rolą człowieka jest przeżyć własną śmierć i wzbić się ponad kpiny.

Prezydent stanął przed kolejnymi drzwiami. Domyślał się, co jest w środku. Kanapa obita tanim materiałem, lekko przesiąknięta strachem. Drewniany stolik z bladymi odciskami po kubkach, filiżankach, kieliszkach. W rogu komoda, na niej kapsułkowy ekspres do kawy albo czajnik elektryczny i szuflada z herbatami. Na ścianie Mistrz albo Piłsudski, albo Dmowski. Prawdziwie nawiedzonymi miejscami są zawsze zaplecza.

Prezydent zastanawiał się, gdzie to pomieszczenie znajduje się w hierarchii Pomieszczeń. Sebastian ubiegł jego myśli.

– Tu nie ma podsłuchu – powiedział.

– Jesteś pewien?

– Tam, gdzie rozmawiałeś z Matką, był. – Sebastian nacisnął klamkę.

– Będę czekał przed drzwiami.

Niezawodny Sebastian.

Wspaniały Sebastian.

20.50. Reporter

Ktoś wszedł do łazienki. Przez chwilę stał bez ruchu. Sprawdzał, która kabina jest zajęta. Wypowiedział jego imię; to nie był Sebastian. Na początku Reporter wahał się, czy odpowiedzieć. Ale ten ktoś powiedział:

– Jestem od Sebastiana. Idziesz ze mną.

Reporter wyszedł z kabiny. Był bardzo słaby. Potrzebuję kroplówki, pomyślał. Potrzebuję środków nasennych. Przytrzymał się framugi, popatrzył na ochroniarza. To był wysoki młody chłopak, onieśmielony samym sobą. Mógłby grać w koszykówkę, pomyślał Reporter.

– Skoro znasz moje imię, to może ja poznam twoje – odparł.

– Kamil.

Wyciągnął rękę, ale chłopak nie odwzajemnił gestu, tylko popchnął go do przodu. Reporter poczuł, że tylko udaje stanowczość.

Budynek Partii był tak naprawdę nieskończonym, potężnym zapleczem. Przypominał Reporterowi katakumby, powstańcze kanały. Gdyby iść tymi korytarzami odpowiednio długo, wyszłoby się po drugiej stronie Wisły albo jeszcze dalej, pomyślał Reporter. Zastanawiał się, ile tu może być ukrytych pomieszczeń, tajnych pokoi. Może chodziło o to, aby wybudować jakiś niemożliwy labirynt, w którym gubić się będą nawet pracujący tu ludzie. Może Car chciał stworzyć ogromny park rozrywki dla swojego kota, w końcu koty to uwielbiają, gubić się i odnajdywać z powrotem? Jak nazywał się ten pierdolony kot?, myślał Reporter. Miller? Rywin? Gierek?

Kamil zatrzymał się przed drzwiami z brązowej sklejki. To mogły być jakiekolwiek inne drzwi. Reporter miał chyba gorączkę. Na pewno bardzo chciało mu się pić.

– Ktoś tu przyjdzie – powiedział Kamil i znowu lekko go popchnął. Gdy Reporter stanął za progiem, zamknął za nim drzwi.

Wnętrze okazało się nijakie i przewidywalne. Trzy fotele, w miarę nowe, ale już lekko wygniecione, brzydka komoda, na niej dzbanek elektryczny i wybrakowana wystawka herbat. Na ścianie portret Mistrza i wspólne zdjęcie młodych Mistrza i Cara z George’em W. Bushem. Reporter był dziwnie pewien, że pomieszczenie jest gołe. Nie ma podsłuchu, nie ma nawet alarmu. Zrobił sobie herbatę, chociaż nie miał na nią najmniejszej ochoty, jego żołądek był ruiną po ataku terrorystycznym.

Pstryknął przyciskiem w czajniku elektrycznym. Przytrzymując się ściany, czekał, aż woda się zagotuje. Zapalił papierosa, woda się zagotowała, więc zalał herbatę, a gdy wypalił całego papierosa, zrozumiał, że nie ma gdzie go zgasić. Lekko odsunął jeden z foteli, zgasił papierosa na wykładzinie, przydeptując go butem; wypalił przy tym niewielką czarną dziurkę. Następnie przysunął fotel z powrotem, kamuflując tę małą zbrodnię.

Usłyszał pukanie do drzwi.

– Cokolwiek masz w ręku, odłóż to. Usiądź na fotelu. Mam widzieć twoje dłonie.

To był głos Sebastiana. Reporter wykonał polecenie.

Drzwi się otworzyły. Sebastian obrzucił go szybkim i beznamiętnym spojrzeniem, po czym dał krok w bok.

Prezydent był wyższy, niż Reporter sobie wyobrażał. Był też poważniejszy. Miał także inne cechy, niewidoczne na zdjęciach i nagraniach. Prezydent był złamany, pęknięty, gwałtownie postarzony. Do twarzy przyklejony miał dziwny, lekko dziki uśmiech, jakby zgubił kontrolę nad swoją mimiką, bo przestał wierzyć w sens jej kontrolowania. Wyraźnie zaczerwieniony i opuchnięty, sprawiał wrażenie, jakby dostał ataku alergii.

Prezydent tak samo jak ja powinien pojechać do szpitala, pomyślał Reporter. Czyli jest nas dwóch. Nie, nie dwóch, jest nas troje.

Garbaty i kulawy.

I duch.

21.02. Prezydent

Jaki dziwny człowiek, pomyślał Prezydent.

Organicznie niechlujny, jak wszyscy z tego środowiska, wydawał się chodzącą karykaturą czegoś, co Prezydentowi było zawsze wrogie – nieodpowiedzialności, nonszalancji, przeintelektualizowania.

Prezydent zrozumiał, że tak właśnie sobie go wyobrażał. Widział go oczywiście na zdjęciach, pokazywano mu jego profile w mediach społecznościowych. Ale zobaczyć człowieka na zdjęciu a zobaczyć człowieka na żywo to zasadnicza różnica. Taka jak pomiędzy przeczytaniem przepisu a zjedzeniem posiłku. Prezydent wyobrażał sobie Reportera jako kogoś odrażającego i Reporter taki właśnie był.

Usiadł naprzeciwko. Nie wiedział, od czego zacząć.

– Może herbaty, panie prezydencie? – zapytał Reporter.

Prezydent nie umiał stwierdzić, czy facet próbuje być miły. Przypatrzył się mu jeszcze inaczej. W policzku Reportera ziała brzydka, świeża rana. Oczy miał potwornie, nienaturalnie spuchnięte. Jego wygląd nie wynikał tylko z ogólnego zaniedbania. Reporter, tak jak sam Prezydent, ewidentnie miał ciężki dzień.

– Nie, dziękuję. Chciał pan ze mną porozmawiać.

– Dziękuję, że pan się zgodził – odpowiedział Reporter. Tak jakby chodziło o wywiad.

Choć w tym „dziękuję” Prezydent usłyszał coś jeszcze. Rozpacz. Może on też stracił nadzieję, pomyślał Prezydent. I może właśnie dlatego mi pomoże.

– Czy mogę zapalić? – zapytał Reporter.

– Jeśli mnie poczęstujesz.

Reporter wyciągnął paczkę.

Prezydent wziął jednego.

– Czy papierosy wciąż panu smakują? – zapytał Reporter.

– Mówiąc szczerze, to nigdy mi nie smakowały.

Przez chwilę milczeli. Prezydent się zastanawiał, jak poprosić o pomoc tak, aby być dobrze zrozumianym. Znowu spojrzał na Reportera, na jego brzydkie, pożółkłe zęby. Pomyślał o sobie jako o Jezusie, który pozwolił kurwie umyć sobie nogi.

– Pewnie ma pan mnie za źródło wszystkich swoich… – Reporter długo szukał słowa – …kłopotów.

Prezydent popatrzył na niego bez słowa. W ogóle zaczął myśleć o sobie jako o Jezusie. Skatowanym, ukrzyżowanym. Tak, Jezus, powtórzył w myślach Prezydent, i nawet sobie pogratulował, że znalazł dla siebie odpowiednią metaforę – chociaż jego Matka, ta sama Matka, której przed chwilą w myślach uciął łeb jak starej kurze, porównywała go do Jezusa raz za razem. Matka, która uważała się za najlepszą kumpelę Jezusa. Do której Jezus wpadał często jak sympatyczny i namolny sąsiad, by mówić jej rzeczy na temat Prezydenta.

Reporter zawiercił się w fotelu. Nerwowo zerknął w stronę drzwi. Wiedział, że ktoś za nimi stoi. Odchrząknął. Jego głos zabrzmiał dziwnie – jakby należał do kogoś, kto kompletnie nie umie mówić szeptem, utrzymać tajemnicy.

– Nie jestem źródłem… bezpośrednim źródłem pańskich kłopotów.

21.04. Reporter

Reportera już nic nie dziwiło, również kompletna pustka, z którą patrzył na niego Prezydent – pustka osoby wyłączonej, zamordowanej za życia.

Prezydent wykonał pewien wewnętrzny wysiłek, następnie zaczął mówić. Reporter czuł, że Prezydent bardzo się stara, aby brzmieć rzeczowo i stanowczo. Ten wysiłek odrobinę go rozczulał.

– Jesteśmy tu, gdzie jesteśmy. Nie wiem, czy mam pana za źródło kłopotów, nie wiem też, o jakie dokładnie kłopoty panu chodzi. Próbował pan dzisiaj zrobić coś, co próbowaliście zrobić od kilku lat. Marzyliście o tym. Szukaliście tego i to znaleźliście. A szukając tego, codziennie strzelaliście. Codziennie były artykuły, memy, tweety. Sugerujące, że jestem niemądry. Niewykwalifikowany. Cofnięty w rozwoju, niesprawny umysłowo. Kiedy pana kolega nazwał mnie kretynem, kiedy z tego powodu stawił się w sądzie, nazwał mnie pan na Twitterze „mniej serdecznym Łukaszenką”. Nie pan jeden. Nie mam żalu.

Mówiąc to, Prezydent bezgłośnie uderzał stopą o nieświeżą wykładzinę.

Z jego słów emanowały wrogość, złość, gniew, ale Reporter miał wrażenie, że te emocje są dziwnie obłe, wytłumione, jakby Prezydent był pijany albo na lekach. A może, pomyślał, musi sobie te emocje przypomnieć, bo gdzieś z niego uleciały.

On naprawdę kochał tę kobietę, pomyślał Reporter. Sam kochał kobietę, która była martwa. Nie martwa w ogóle, ale martwa dla niego.

– Panie prezydencie, z całym szacunkiem, który, może pan wierzyć lub nie, jednak do pana mam jako do urzędnika państwowego…

– Może to małostkowość – wszedł mu w słowo Prezydent, a na jego twarzy znowu pojawił się ten błędny uśmiech.

On mógł dzisiaj zwariować, pomyślał Reporter. Mógł dzisiaj oszaleć. I poczuł lęk, bo tego akurat nie przewidział – że Prezydent straci poczytalność, że facetowi po prostu odklei się tapeta.

– Panie prezydencie, to nie my – powiedział bardzo ostrożnie, jakby kładł stopę na cienkim lodzie.

Prezydent dalej się uśmiechał. Na krótki moment położył sobie dłoń na żebrach, jakby coś go tam bolało.

– Panie prezydencie, moja redakcja, moje środowisko nie dokopałoby się do tego typu materiałów samo. Pan to wie. Pan wie, jak długie są nasze ręce i jak głęboka jest studnia. A jeśli pan tego nie wiedział, w co szczerze wątpię, to powiedziano panu o tym dzisiaj rano.

21.05. Prezydent

Zamknął oczy. Przypomniał sobie kształt na szpitalnym łóżku, szpitalne podwórko. Przypominał sobie różne rzeczy. Nie wiedział dlaczego. Wygasająca fabryka podsyłała mu przypadkowe obrazy. Wielkie białe kwiaty, które przyniósł Żonie na porodówkę.

– Tak, oczywiście, że tak. Oczywiście, że ktoś ci pomógł. Ktoś… – Długo szukał słowa. – Ktoś stąd.

Przypomniał sobie jeszcze jakieś inne kwiaty, bo kupował jej dużo kwiatów. Bardzo niewyraźnie pamiętał okoliczności, w których został mężem swojej Żony. Musiała zrobić na nim jakieś wrażenie, tylko Prezydent w ogóle nie pamiętał, na czym ono polegało.

Otworzył oczy i popatrzył na Reportera. Facet dalej był wstrętny.

– Więc tak. Ja powiem panu, kto… dla kogo pracowałem. Ale mam też prośbę. To zabrzmi potwornie desperacko, bo jestem zdesperowanym człowiekiem – powiedział Reporter.

– Zazdroszczę panu – odparł zgodnie z prawdą Prezydent. Zazdrościł temu człowiekowi bycia zdesperowanym. Sam nie miał już powodów do desperacji, był tylko wiadrem popiołu czekającym na rozsypanie. Pomyślał o Jezusie. Jednak nie byli podobni, wcale a wcale. Czarna Godzina Jezusa była próbą, była przejściowa, a sam Jezus świetnie o tym wiedział. Jezus miał dużo do zaoferowania, jeszcze na krzyżu dobijał targów. Wiszącym obok łotrom zaproponował raj.

Reporter spojrzał na niego pytająco. Prezydent zrozumiał, że Reporter czeka, aż Prezydent powie coś jeszcze, wyjaśnił więc:

– Wie pan, człowiek, który jest zdesperowany, to człowiek, który ma jeszcze coś do ocalenia.

– Powiedział to panu Mistrz? – zapytał Reporter.

Prezydent pokiwał głową. Tak, powiedział mu to Mistrz. Popatrzył w ścianę, chyba tylko po to, aby na chwilę oderwać wzrok od rozmówcy. W innych okolicznościach pewnie zaprotestowałby, powiedział, że taka kanalia jak Reporter nie ma prawa mówić o tak wspaniałym człowieku. Okoliczności były jednak, jakie były.

– Niech pan zrobi mi herbatę – powiedział nagle, bo strasznie zachciało mu się pić.

21.06. Reporter

– Zrobić panu herbatę – powtórzył bezwiednie.

– Tak, poprosiłbym. Bardzo chce mi się pić.

Reporter wstał, podniósł czajnik. Był pusty.

– Musiałbym wyjść do łazienki i nalać wody. – Pomachał nim w powietrzu na znak, że mówi prawdę.

Prezydent westchnął zniecierpliwiony.

– Mogę dać panu trochę swojej. – Reporter wyciągnął do niego kubek.

Prezydent się zawahał, ale przejął naczynie i wypił herbatę duszkiem. Reporter został bez herbaty, trudno. Nie był tak spragniony jak Prezydent.

– Jak pan pewnie wie, zostałem zatrudniony przez prezesa pańskiej macierzystej partii po tym, jak zwolniono mnie z mojego miejsca pracy – zaczął Reporter, ale Prezydent mu przerwał:

– Podobno zgwałcił pan jakąś kobietę.

Reporter pokiwał głową, nie odpowiedział.

– Ja również skrzywdziłem bardzo młodą dziewczynę – dodał Prezydent, a potem odruchowo chrząknął.

Reporter chciał przytaknąć, powiedzieć, że tak, on i Prezydent są siebie warci. Nie był jednak tego do końca pewien. Poza tym nie miał czasu na tego typu analizy i porównania.

Prezydent nerwowo zamrugał. Znowu dotknął swoich żeber.

– Proszę mówić dalej – poprosił.

– Po paru miesiącach prezes pańskiej macierzystej partii podziękował mi za współpracę. Nie zdołałem zrobić tego, czego ode mnie oczekiwał. Nie umiałem znaleźć takich haków na moje środowisko, które by go zadowoliły.

Prezydent sprawiał wrażenie, jakby w ogóle go nie słuchał. Znowu zamknął oczy. Reporter chciał zapytać, czy coś go boli, czy ma kogoś zawołać. Ale wiedział też, że jeśli kogoś zawoła, straci ostatnią szansę, by pomóc Ksaweremu.

Coś tu jest. Coś jeszcze. Cokolwiek. Za tymi ścianami. Pod wykładziną.

Ksawery. Nadia. Przy stole. Koty. Zupa. Wieczór. Ksawery, któremu nie chce się grać w scrabble z ojcem i jego dziewczyną, ale w sumie zawsze przychodzi. Ksawery, który ma już dość kawałów i tekstów ojca i jest zdziwiony, że ta dziewczyna nie ma ich dosyć. Ksawery, który poznaje dziewczynę, jakąś ładną dziewczynę, trochę dziwną, ale mądrą, dziewczynę, która w życiu nie wzięłaby ketaminy, i on, Nadia, Ksawery i ta dziewczyna jadą razem na wakacje. Kłócą się. Mają siebie trochę dość. Narzekają na siebie nawzajem. Samochód się psuje. Hotel jest dużo gorszy niż na Bookingu. Nie wzięli nawet tych jebanych scrabbli. Byłoby wspaniale, pomyślał Reporter. Mógłbym za to zabić. Za te kłótnie, za zły hotel, za brak scrabbli, zabiłbym.

– Proszę mówić dalej – powiedział Prezydent.

– Zostałem zwolniony, ale zaraz potem zostałem zatrudniony z powrotem. Przez osoby z pana najbliższego środowiska. Miałem pana zniszczyć. Zostałem zatrudniony przez…

– Ja też mam do pana prośbę. – Prezydent nagle mu przerwał. Coś zamigotało w jego oczach, dziwny prąd.

Reporter najpierw się zdziwił, a potem ogarnęła go ekscytacja.

Obaj oszaleliśmy, pomyślał. I on, i ja. Obu nas zupełnie popierdoliło.

Jakby na potwierdzenie tej myśli Prezydent wyciągnął dłoń, jeszcze raz.

Reporter dopiero po chwili załapał, o co chodzi. W paczce był ostatni papieros.

– Wypalmy go na pół – zaproponował.

Prezydent się uśmiechnął.

– Widzę, co pan sobie myśli. Tak, mogę pana czymś zarazić, powiem więcej, sam nie wiem czym – zażartował Reporter.

A Prezydent się zaśmiał.

21.06. Prezydent

Facet przynajmniej umiał być zabawny, pomyślał Prezydent. W głowie znów zadźwięczały mu te kawały o Jałcie, Stalinie, Gomułce i Żydach. Nieśmieszne, drętwe. To trzeba im oddać, skurwysynom, powiedział sam do siebie, mają lekki krok. Dobrze udają łatwość życia. Mistrz im tego zazdrościł. Świadomie i ze wstydem, ale zazdrościł. Prezydent podobnie. Też chciałby opowiedzieć jakiś naprawdę zabawny żart.

– Wie pan, ja chciałbym zrezygnować – wyznał Reporterowi.

– Zrezygnować z czego? – Ten nie zrozumiał.

– Wygrałem dzisiaj wybory, mimo to chcę ustąpić ze stanowiska.

Był tego pewien. Tak bardzo, jak wyczerpany do cna człowiek jest pewien, że chce iść spać.

Z kieszeni sterczał mu kawałek liny. Mógł ją wyrzucić do kosza, ale liny są przydatne. Można się na nich na przykład powiesić. Mógł też się z tą swoją zaprzyjaźnić i jakoś ją nazwać, tak jak facet w tym filmie o bezludnej wyspie nazwał dziurawą piłkę.

– Nie chcę być prezydentem – powiedział. – Po prostu na to nie zasługuję. I Polska nie zasługuje na takiego prezydenta.

Co dziwne, Reporter nawet nie mrugnął okiem. Tak jakby prezydenci ustępujący ze stanowiska w wygrany wieczór wyborczy byli dla niego codziennością, jak pokrzykiwania w sejmie, jak wypadek na drodze krajowej.

Zamierzał coś dodać, ale go zaklinowało, jakby zimne palce wślizgnęły mu się do gardła. Pomyślał, że najwyraźniej powiedział już wszystkie słowa, jakie dane było mu powiedzieć.

21.07. Reporter

Początkowo uznał, że Prezydent się zadławił. Ale zaraz zrozumiał, że po prostu zgubił słowa. Że wykonał ogromny wysiłek, aby powiedzieć to jedno zdanie, i nie miał siły mówić dalej.

– Rozumiem – powiedział Reporter. – Rozumiem, że może pan mieć dość, panie prezydencie.

Prezydent popatrzył na niego zupełnie inaczej niż do tej pory. Było w tym niezrozumienie bezpańskiego psa, który oto ma zostać pogłaskany. Wstrząsające, pomyślał Reporter. Wstrząsające, niesmaczne, obce.

Ruszył naprzód po cienkim lodzie, chociaż mógł przysiąc, że słyszał, jak ten lód pęka.

– Widzi pan, ja to widziałem na własne oczy. Stałem przed tym domem, gdy ją mordowano. I wtedy zrozumiałem, że muszę się wycofać. Powiedziałem im, że się wycofuję. A wtedy oni powiedzieli mi, że skrzywdzą mojego syna, rozumie pan? Że zabiorą mu całą jego przyszłość.

Prezydent wziął papierosa, bardzo powoli. Oglądał go w zimnym świetle pomieszczenia, jakby nie wiedział, do czego służy.

Być może to było za dużo. Być może nie chciał tego usłyszeć. Prezydent był dorosłym, wciąż żywym mężczyzną w średnio przeżywalnej sytuacji.

– Pan może mi pomóc. Pan może go ocalić.

Prezydent się zaciągnął. A Reporter zdał sobie sprawę, że mówi jak szaleniec, szybko i głośno, ledwo panując nad słowami.

– Tylko widzi pan, żeby go ocalić, pan nie może zrezygnować. Ja wszystko rozumiem, ale pan nie może zrezygnować.

Prezydent zmrużył oczy.

– Mam zmienić zdanie w tak kluczowej sprawie, żeby ocalić pańskiego syna przed jakimś niejasnym zagrożeniem? – upewnił się.

Lód pękł, ale Reporter jeszcze nie tonął, jeszcze nie wpadł do zimnej wody, tkwił zawieszony w powietrzu, jakby ktoś zatrzymał czas.

– Pan nie może zrezygnować, bo ona właśnie tego chce.

Prezydent chrząknął jeszcze raz. Nachylił się do przodu. Reporter nie umiał mówić wolniej, ale próbował mówić ciszej.

Ciekawe, czy można wymyślić jakąś dalszą część tego kawału, pomyślał. Garbaty i kulawy idą na cmentarz dorwać ducha. Ale z drugiej strony, czemu garbaty miałby pomagać kulawemu, skoro nie ma już garbu? Garbaty nawet nie wpuściłby kulawego do domu.

– Ona dokładnie tego chce, żeby pan wyszedł dzisiaj i oświadczył, że rezygnuje. Jestem tego pewien. O to chodziło, od samego początku.

– Ona? – zapytał Prezydent, ale przecież musiał wiedzieć, o kogo chodzi.

Był przedziwnie obojętny. Chyba że grał. Z drugiej strony jako człowiek obdarzony mimiką epileptyka, mową ciała wymykającą się spod kontroli jak naelektryzowany węgorz, bohater sitcomu na swój własny temat, może coś tam umiał, ale na pewno nie umiał grać.

– Przecież pan wie o kogo mi, kurwa, chodzi. – Reporter bezwładnie, zupełnie wyczerpany, zapadł się w fotelu.

I po kilku sekundach, ciężkich niczym ołów, Prezydent się zaśmiał.

21.09. Prezydent

Prezydent śmiał się i kręcił głową.

No nieźle, myślał.

Właśnie tak, nie inaczej. To po prostu sztuczka karciana. Taki trik.

Prezydent stał się zupełnie pusty, bo przecież ulga jest brakiem. Prezydent miał wrażenie, że zaraz wzbije się pod sufit i trzeba go będzie przebić, aby spadł z powrotem.

No tak. Prezydent pamiętał korytarz w Brukseli tak wyraźnie, że obudzony nad ranem mógłby podać liczbę kontaktów na tym korytarzu. Mógł powiedzieć, ile guzików miał żakiet Łucji. Iloma łykami wypił ich pierwszą wspólną kawę.

Ale nie pamiętał, nie miał zielonego pojęcia, w jakich okolicznościach jego Żona przestała, a następnie znowu zaczęła być obcą mu osobą.

– Prokurator pracuje dla niej.

Prezydent był pusty, bo ulga jest pustką. Teraz naprawdę mógł się wyłączyć, mógł się oddalić. Zostać wiadrem popiołu, dać się rozsypać na wietrze. Prezydent mógł sam się skremować.

– To ona wydała to polecenie? Żeby do niej strzelić? – zapytał. Dalej się śmiał. Widział, że im dłużej się śmieje, tym bardziej Reporter się go boi.

Ściany pokoju, w którym siedzieli, mogłyby się teraz złożyć jak tania dekoracja, do środka mogliby wtargnąć uzbrojeni w aparaty łowcy memów. Mogliby go oblać czymś cuchnącym, ostatecznie go wyśmiać, wsadzić na taczkę. Kręcić to, streamować. To wszystko mogłoby się teraz wydarzyć, a i tak byłoby tylko ciekawostką.

– Nie wiem, kto wydał to polecenie, formalnie…

– Formalnie nikt nie może wydać takiego polecenia: zabić podejrzanego przy zatrzymaniu. No, panie redaktorze. Rozmawiałem z Prokuratorem, jak może się pan domyślić, twierdzi, że został oszukany.

– Na jego miejscu też twierdziłbym, że zostałem oszukany.

– Kurwa z Brukseli – powiedziała mu rano. – Powinniście wszyscy szczać do kuwety i chodzić na czworaka.

Czy jakoś tak.

Mówiła też o sprawach, które jej nie upokarzają. O tym, że dla jednych upokorzenia są jak śmierć, a inni nie mają godności, więc nie sposób ich upokorzyć.

Czy jakoś tak.

Godność i upokorzenie.

Rano usiadł tyłkiem na mokrym piasku i wypatrywał pierwszych oznak świtu. A potem się przebrał, raz, drugi, nawet trzeci, ale wciąż miał mokry tyłek. Nie umiał tego inaczej nazwać. Wypuścił powietrze. A potem zaśmiał się znowu.

– Zagłosowała na Tego Drugiego. – Prychnął. – Wyobrażasz to sobie? Zagłosowała na Tego Drugiego i pokazała mi kartkę.

– Też bym na niego zagłosował. Ale nie miałem czasu – odparł Reporter.

Skończyły się papierosy i herbata, więc nie mieli czym zająć rąk i obaj podpatrywali u siebie dziwaczne gesty.

– Czego ona chce? – zapytał Prezydent.

– Nie jestem do końca pewien. Na pewno tego, by pan ustąpił.

– Powiedziała to panu?

Reporter pokiwał głową. Westchnął. Prezydent zapytał nagle, gwałtowniej, jak nie on:

– Pieprzył ją pan? Moją Żonę, w sensie?

21.10. Reporter

Pytanie sprawiło, że Reporter podskoczył w miejscu.

– Po prostu byłem ciekaw. – Prezydent znowu się uśmiechnął. Ten uśmiech był inny, bardziej opanowany, wyćwiczony przed lustrem.

Reporter zrozumiał, że obaj są zamknięci w samych sobie jak w klatkach i że choć zaraz wyjdą z tego pokoju, to tak naprawdę nie wyjdą z niego już nigdy. Za drzwiami są kolejne takie pokoje. I kolejne, i kolejne. I rozświetlone nocne ulice, po których czasami przechodzą duchy obcych osób.

Prezydent ciężko westchnął. Przeciągnął się. W oczach dalej miał pustkę. Będzie żył z tą pustką aż do końca, pomyślał Reporter.

– Jak mam pomóc twojemu synowi?

– Wpłynąć na rektora, żeby nie wyrzucał go ze studiów – wypalił Reporter. – Żeby zapomniał o… o pewnych oskarżeniach.

Prezydent znowu się uśmiechnął. Reporter gadał dalej, gorączkowo. Jak uczeń, którego zaskoczyło wzięcie do odpowiedzi i który w kółko powtarza różne warianty pospiesznie przeczytanego w podręczniku zdania. Ostatnie złudzenie, które sobie pozostawił: że słowa mogą cokolwiek załatwić lub naprawić.

– Nasze dzieci nie mogą być karane za to, co zrobiliśmy. Przecież to nieludzkie. Tak było w stalinizmie, że dziecko szło do łagru razem z rodzicami. Nie jesteśmy…

– Białorusią. Nie jesteśmy Białorusią – skończył za niego Prezydent i znowu parsknął śmiechem.

Reporter popatrzył na swoje paznokcie. Musiał na coś spojrzeć, a zupełnie nie wiedział na co. Paznokcie były wyszczerbione, brudne. Powinien je porządnie wymyć, szczotką i ciepłą wodą. Niestety, w tym pomieszczeniu nie było niczego takiego.

– Więc tak naprawdę chyba chciałem poprosić pana, żeby pan… żebyś nie rezygnował.

Prezydent dalej wydawał się rozbawiony. Nachylił się do Reportera. Zniżył głos, przy okazji lekko go modulując, jakby mówił do dziecka. Jakby chciał zdradzić Reporterowi sekret, ale taki pocieszny i wesoły:

– Idąc tutaj, chciałem cię poprosić, żebyś ułożył mi to przemówienie. Napisał moją rezygnację. Naprawdę miałem to w głowie, idąc tutaj: o, to dobrze, że ten facet tu przyszedł. Świetnie się składa. W końcu umie pisać, tak? Umie kłamać, ale umie też pisać. Nie to, że to drugie usprawiedliwia to pierwsze. Chyba nie. Ale nauczono mnie kiedyś, że wszystko można wykorzystać do dobrej sprawy. Tak więc weźmiemy jakąś kartkę i długopis, napiszemy moją rezygnację.

– Nie chcę pisać pańskiej rezygnacji – odpowiedział Reporter.

Prezydent odchylił się z powrotem, lekko rozczarowany, po czym spojrzał na zegarek, dając Reporterowi do zrozumienia, że dalsza rozmowa jest dla niego stratą czasu. Reporter znowu spanikował.

– To znaczy, jeśli to ma być cena za…

– Chłopie – przerwał mu Prezydent, nagle bardzo stanowczy – moje działania nie mają żadnych cen. Ja jestem prezydentem Polski.

– Jasne – potwierdził Reporter.

Czy jest coś, czego Prezydent nie wie?, kalkulował. Jedyne co mu pozostało: kalkulować, zgadywać, obstawiać.

– Ta Dziewczynka… Pańska…

Prezydent znowu ciężko westchnął. Jakby łaskawie poddał się czemuś nieistotnemu, ale irytującemu.

– Przyjmijmy, że to moja córka. Tak. Przyjmijmy to.

– Podobno jest w szpitalu. Próbowała popełnić samobójstwo. Po publikacji tego materiału. To coś, z czym będę musiał żyć.

Prezydent na krótką chwilę zwiesił głowę, zaraz jednak ją podniósł. Na jego twarzy znowu pojawił się ten mdły, obłąkany uśmiech.

Reporter uznał, że w tym człowieku jest jakaś niewytłumaczalna nielogiczność, osobliwość. Splot, którego nie rozumie on sam. Niemożliwe uszkodzenie. Że ten nieszczęśliwy człowiek jest jedną wielką iluzją optyczną, również sam dla siebie.

– No tak – stwierdził Prezydent – zrobiliśmy mnóstwo złych rzeczy i prawie nic dobrego. Ciekawe, dlaczego tak wyszło. Przecież chyba nie chcieliśmy. Ja i pan. Ja i ty.

– Ja nie chcę, żeby mój syn też wylądował w szpitalu. Tego typu oskarżenia… To młody, wrażliwy chłopak. Rozumie pan?

Prezydent pokiwał głową, ale chyba nie rozumiał. Reporter czuł, że zaraz zemdleje z wyczerpania. Od napięcia kręciło mu się w głowie.

– To potworna gra, brudna i wstrętna, chujowa, ale czy moglibyśmy z niej zabrać chociaż nasze dzieci? – zapytał.

Prezydent znowu się nachylił.

– Myślę, że je też wpisaliśmy do tej umowy.

– A z kim jest podpisana ta umowa?

Prezydent zupełnie znienacka pokazał dłonią znak diabła: wyciągnął na bok kciuk i zrobił rogi z palców wskazującego i małego, chowając środkowy i serdeczny.

– Jesteś pewien? – zapytał Reporter, naiwnie, jak zupełny idiota, chociaż wiedział, że Prezydent ma rację, że to wszystko to kościół Szatana.

– Opowiedz mi jakiś kawał – odparł Prezydent i znowu spojrzał na zegarek.

– Nie wiem, czy mamy czas.

– Mamy. Opowiedz kawał. Rozbaw mnie.

Reporter pomyślał, że powinien teraz wstać i wyjść. Przecież na pewno ktoś jeszcze zna tego rektora. A może powinien po prostu pojechać do Ksawerego. Przygotować go na to. Powiedzieć, że to minie. Że cokolwiek się stanie, najważniejsza jest prawda. Że każdy z nas popełnia złe uczynki, ale potem może zostać zbawiony, może stać się Łazarzem, Barabaszem.

Przytulić swojego syna. Prawdziwego syna, nie tego siedzącego przy fikcyjnym stole przy fikcyjnych scrabblach.

– Znam dwa – powiedział zamiast tego Reporter. – Jeden o kulawym i garbatym, drugi o Małym Dżonie.

– Czym się różnią?

– Jeden jest krótki, drugi długi.

Prezydent znowu popatrzył na zegarek. Może liczył, że pojawi się na nim coś innego niż godzina.

– To dawaj ten długi – poprosił.

Więc opowiedział mu ten kawał. Opowiedział, jak do saloonu wpada facet i krzyczy, że pali się farma Małego Dżona. Opowiedział, jak kowboje wsiadają na konie i jadą na miejsce. Jak mijają zawieszoną na drzewie, podziurawioną strzałami żonę, oskalpowaną i obdartą ze skóry córkę, przepołowionego syna, czy jakoś tak, te obrażenia i tortury były tylko detalem. Ważna była puenta, dobrnął do niej szybciej niż zwykle, nie miał już czasu na rozsmakowywanie się dowcipem.

– Tylko wtedy, gdy się śmieję.

Był pewien, że Prezydent parsknie śmiechem, ale on się tylko uśmiechnął.

– Mnie już nie boli – powiedział cicho, a Reporter mu uwierzył.

Do pokoju wszedł Sebastian, gwałtownie uderzając drzwiami o ścianę. Obok niego stał drugi ochroniarz – chłopak o wyglądzie koszykarza.

– Panie prezydencie, już czas – powiedział Sebastian, a Prezydent wstał.

– Pójdzie pan z Kamilem, panie prezydencie. Makijaż i wychodzimy.

Prezydent uścisnął dłoń Sebastiana, bardzo mocno. Reporter nie zrozumiał tego gestu, przecież ani się witali, ani żegnali. Chociaż doskonale wiedział, że tych mężczyzn łączy przyjaźń, która pomimo zdrady, jakiej dopuszczał się ochroniarz, jest dziwnie prawdziwa, jakby położona obok wszystkich innych wydarzeń.

A może to nie była wcale żadna zdrada.

Gdy Prezydent wyszedł z pokoju, Reporter poczuł, że jest mu potwornie przykro. Obezwładniająco przykro.

W całej tej historii byli oprawcy i były ofiary, ale nikt nie zasłużył na to, aby wziąć w niej udział.

– Idziesz ze mną – powiedział Sebastian.

– Co teraz zrobicie, strzelicie mi w łeb? – zażartował.

Sebastian poderwał go do góry jak kukłę, rzucił nim o ścianę i trzasnął go w szczękę, tępy ból wyłączył mu wzrok, ale nie zabrał świadomości; Reporter ściekł po ścianie, bardzo chciał zemdleć, ale nie zemdlał, chciał przynajmniej trochę sobie poleżeć, ale Sebastian znowu poderwał go do góry i postawił w pionie.

– Po prostu miałem na to ochotę. – Mlasnął, dziwnie zadowolony. – Po prostu cały dzień chciałem komuś przypierdolić, a ty normalnie spadłeś mi z nieba.

Reporter w odpowiedzi odplunął na but Sebastiana czymś czerwonym i żrącym, starał się trafić w miejsce, które Sebastian tak zawzięcie szorował w łazience. Ten w odpowiedzi szarpnął go i wypchnął na korytarz. Znowu zaczął prowadzić go labiryntem korytarzy siedziby Partii, popychając przed sobą jak więźnia.

Reporter nie wiedział już zupełnie, co czuje. Zrobił wszystko, co mógł – ale ta świadomość nie przynosiła żadnej satysfakcji, tylko napełniała go poczuciem wyczerpania. Zagrał już wszystkie karty, które miał. Przegrał wszystkie żetony, jakie były w kasynie. Nie widział sensu nawet zacząć spłacać ten dług.

Sebastian doprowadził go do metalowych drzwi, na których widniała tabliczka z ludkiem uciekającym przed nieokreślonym niebezpieczeństwem. WYJŚCIE EWAKUACYJNE. Dobre sobie.

Na zewnątrz było zimno. Znaleźli się na wewnętrznym parkingu, odgrodzonym od ulicy szlabanem. Drogie czarne auta stały w rzędach, jak pluton egzekucyjny złych Transformersów. Jak nazywały się te złe Transformersy? Ksawery na pewno znałby odpowiedź.

Przy jednym z aut stała postać, paliła papierosa. Gdyby nie był pobity, wyczerpany, doprowadzony do granicy wydolności, głównie przez samego siebie; gdyby nie przestał być człowiekiem, to może nawet uśmiechnąłby się do tej postaci, najdziwniejszej osoby, jaką poznał w życiu.

– Kazałaś mu mnie bić? – zapytał, dotykając swojego policzka.

To było u niego odruchowe, to przybieranie pozy skarżącego się dziecka. Facet w ciuchach z Decathlonu powiedziałby mu, że to jeden z jego najbardziej toksycznych nawyków.

Facet w ciuchach z Decathlonu powiedziałby to, gdyby kiedykolwiek istniał.

– Jest dobrze. Idź stąd. Idź! – rozkazała Sebastianowi.

– Mam iść stąd w ogóle czy iść z parkingu i stanąć w drzwiach? – zapytał Sebastian.

– Idź do niego. Weź go tam posmyraj – odparła Żona Prezydenta.

– Posmyraj – powtórzył Sebastian.

– Posmyraj, pogilgaj, czy co tam robią tacy super kumple jak ty.

Zabrzmiało to okrutnie i smutno.

– Przyślę tu Kamila – powiedział Sebastian.

– Koniecznie przyślij Kamila, ale idź już stąd i nas zostaw. – Żona Prezydenta była zmęczona i zniecierpliwiona.

Reporter oparł się o samochód, stanął przy niej.

– Co za pojebany dzień, co? – zagaił.

– Nie, czemu? Dzień jak co dzień – odparła, i trudno było powiedzieć, czy mówi serio, czy kpi, jak prawie zawsze.

– Zazdroszczę.

Gdyby Reporter musiał wybrać jedną, największą naiwność spośród swoich niezliczonych naiwności, byłaby to chyba myśl, że zdoła pokazać tej kobiecie coś, o czym ona nie ma pojęcia. A przecież wiedziała o wszystkim, znała wszystko. Bestia schowana w sercu świata. Reporter pamiętał doskonale ich pierwszą rozmowę, w trakcie której oniemiał. Rzadko ktoś tak drastycznie różni się od kreowanego przez siebie wizerunku.

Spotkali się w jej mieszkaniu. Gdy wszedł, właśnie sprzątała, z werwą, jakby uwielbiała to robić. Na parapecie stała bateria środków czystości, opakowania w różnych kolorach i kształtach, wyeksponowane jak kolekcja. Żona Prezydenta miała na sobie dres i rozciągnięty metalowy T-shirt, który musiał pamiętać czasy sprzed wejścia Polski do Unii Europejskiej. Z głośników dudniła metalowa muzyka, obezwładniająco agresywna, ale też dziwnie piękna.

– Mgła. Zajebista kapela! – przekrzyczała muzykę Żona Prezydenta. – Stąd, z Krakowa.

– Czy pani mąż wie, że słucha pani takiej muzyki?! – przekrzyczał muzykę Reporter.

– Czy ty masz, chłopie, jakąś chorobę, że zadajesz takie pytania? – odparowała Żona Prezydenta.

Dużo później Reporter pomyślał, że może całe to małżeństwo, ta niecodzienna relacja pozornie młodych i naiwnych ludzi, krakowsko-polityczna wersja Romea i Julii, była tak naprawdę owocem spisku, tajnego planu, aby zniszczyć środowisko Cara, zdusić je w zarodku. Aby strzelić Carowi prosto w serce.

Ale nie, nikt nie uknułby takiego spisku. Nikt nie wymyśliłby takiej osoby jak Żona Prezydenta. Być może to dzięki niej Reporter zrozumiał, że wszelkie możliwe poglądy są bzdurą, watą, oparami wypuszczonymi z dyskotekowej dymiarki.

Oświeciła go, jak, nie przymierzając, mistrz zen.

Ściszyła wtedy muzykę, zaparzyła kawę i pomimo wczesnego popołudnia zaproponowała drinka, którego Reporter nie odmówił. Drinkiem była czysta whisky. Rozsiadła się w fotelu z własną szklanką. Wypiła trochę. Reporter wciąż stał.

– Ale żeś nabardaszył. Jest w ogóle coś, co ci kiedyś wyszło? Trafiłeś sikiem w dzban tak, żeby nie napryskać dookoła? – zapytała teraz.

Wtedy w Krakowie, gdy był u niej po raz pierwszy, zdziwił się, widząc jej mieszkanie: jasne, fajnie urządzone, minimalistyczne, pełne roślin. Jak wszystko dotyczące Żony Prezydenta, Reporter wyobrażał je sobie zupełnie inaczej. Przeczytała to z jego rozbieganego spojrzenia.

– Myślałeś pewnie, że antyki, Chełmoński, szable, proporczyki i tak dalej.

– Tak, tak myślałem.

– Pewnie myślisz też, że przez całe życie spałam tylko z moim mężem, i to po ciemku.

– W tej kwestii akurat nic nie myślę – powiedział zgodnie z prawdą.

Pokazała mu fotel naprzeciwko, Reporter usiadł.

– Parę rzeczy kiedyś mi wyszło, ale teraz to bez znaczenia, bo po prostu wszystko spieprzyłem – przyznał wtedy.

I teraz oparty o samochód na zimnym, ciemnym parkingu Reporter powtórzył to samo zdanie.

– Po prostu wszystko spieprzyłem.

Żona Prezydenta odwróciła się w jego stronę. Szturchnęła go w ramię. Ten gest był dziwnie kumplowski.

– Wszystko spieprzył. Biedny Gucio, biedny psuja. Ktoś go musi przytulić i wytrzeć dupkę. – Mówiąc to, Żona Prezydenta delikatnie pukała palcem w jego splot słoneczny, tak jak puka się w mikrofon, aby sprawdzić, czy działa.

Przez chwilę patrzyli na siebie nawzajem. Reporter poczuł, że powinien się jej bać. Były momenty, gdy bardzo się jej bał, a teraz miał ku temu dużo więcej powodów, bo wiedział, do czego jest zdolna. Ale czego ma się bać taka łajza jak ja?, pomyślał. Zresztą – może w końcu przestałem być łajzą, bo nie boję się już tylko o siebie?

– Jednym mi zaimponowałeś. – Strzepnęła coś z jego bluzy, jakiś widoczny tylko dla niej paproch.

– Czym?

– Czym? Gównem psim. Ale merdasz ogonkiem. Ale będzie pochwała. Ale super. Tym, że powiedziałeś mu prawdę, i tym, że jeszcze stoisz na dwóch nogach. Ja bym na twoim miejscu puściła się z Poniatowskiego, ot tak – powiedziała to i pstryknęła palcami.

– Jesteś drugą kobietą, która tego wieczoru fantazjuje o moim samobójstwie.

– Ja o tobie nie fantazjuję – odparła.

Reporter pamiętał jej zdjęcia, jak bije brawo zespołom discopolowym na lokalnych festynach. Jak kuca w stroju leśnika, by posadzić młodą brzózkę. Jak odwiedza przedszkole, w którym osobną grupę stanowią dzieci uchodźców z Ukrainy, i bawi się z tymi dziećmi w entliczek, pętliczek.

Reporter wiedział o tym, co ukrywa, czym zajmuje się naprawdę. Ilu kobietom pomogła. Ile uratowała żyć. Był oszołomiony, ile ta kobieta wkłada wysiłku w to, aby udawać kogoś dużo gorszego, niż jest w rzeczywistości.

Była bystra i wulgarna. Bardzo bystra, czasami bardzo wulgarna. Miała wyrobione zdanie na każdy temat, najczęściej zupełnie inne, niż zakładał. Uwielbiała czarny humor. Zaśmiewała się z amerykańskich standuperów, im bardziej obraźliwe były ich żarty, tym lepiej dla niej. To ona opowiedziała mu kawał o Małym Dżonie.

Nienawidziła politycznej poprawności, ale też kołtunerii i buractwa charakterystycznych dla świata, w którym zakwitł jej mąż. Przekuła swoją samotność w samodzielność. A może było odwrotnie, zresztą kolejność nie miała już znaczenia.

Pewnego razu zabrała go wieczorem w trasę. Trasa trwała całą noc. Odwiedzili noclegownie dla bezdomnych w Krakowie, Warszawie i Trójmieście. Między miastami otwierała auto do trzystu na godzinę. W każdym z tych miejsc zostawiała tabletki poronne kupione przez jej fundację.

– Bezdomne kobiety są bez przerwy gwałcone w noclegowniach, najczęściej przez innych bezdomnych, może o tym byś zrobił reportaż – powiedziała mu to właśnie ona, Żona Prezydenta.

Obsesyjnie to ukrywała, fakt tej wielkiej Pomocy, której poświęciła się w całości. Reporter nigdy nie zapytał o jej pierwotną przyczynę, nie interesowała go. Teraz również był tego pewien: Żona Prezydenta ma w sobie jeszcze inny, starszy, głębszy sekret, potworniejszy nawet niż cała jej teraźniejszość. Wiedział, że nigdy go nie pozna.

Raz w tygodniu, w nocy, Sebastian zabierał Żonę Prezydenta na tor wyścigowy, po którym śmigała wypożyczonym, stuningowanym subaru trzy stówy na godzinę. Jeździła na motorze, niewiele wolniej, również nocą i sama. Dopiero kiedy się rozebrała, odkrył, że ma twarde, wyrzeźbione ciało sportsmenki. Ukrywała to jeszcze bardziej obsesyjnie niż pomaganie innym, niż pracę w fundacji.

– Mój syn na to nie zasługuje – powiedział jej teraz.

– A ktoś na coś zasługuje? Powaga? – Wzruszyła ramionami.

Reporter brnął dalej. Musiał ją przekonać. Co mu zostało?

– Poszedłem do niego… bo wiedziałem, że nie ma sensu prosić ciebie.

– Jezus Maria, chłopie. Idź już skocz. Z mostu, z jakiegoś pustostanu. Skocz na łeb. Podobno nie boli. Proszę.

– Przecież wszystko to wymyśliłaś. Miałem cię błagać?

Dźgnęła go palcem, tym razem mocniej.

– Lubisz błagać.

– To już nie jest śmieszne.

Nie było, ale Żona Prezydenta i tak parsknęła śmiechem.

Ich seks był dla Reportera dziwny, kłopotliwy. Na pewno nie nadążał za nią kondycyjnie, mimo że jego ciało, o dziwo, pamiętało przebiegnięte maratony. Była namiętną osobą, pożądała nie tyle jego, ile pożądała w ogóle i pewnie każdy seks był dla niej satysfakcjonujący. Używała siły, szarpała go, podduszała, zaciskała mu dłonie na przegubach, aby go unieruchomić. Czuł się przy niej dużo młodszy, ale nie było to dobre uczucie, ponieważ jego własna młodość kojarzyła mu się z bezradnością. Parę razy zrobiła mu coś, czego nie chciał, ale bał się jej o tym powiedzieć, i być może wtedy właśnie zrozumiał, jak często czują się kobiety. Używała w łóżku zabawek, dildo, wibratorów, hitachi, kazała mu również ich używać, a on czuł się wyśmiewany i niewystarczający. Na tyle mocno, że zrozumiał, że czuł się tak przez całe swoje życie. Raz spenetrowała go straponem, a on poczuł się od tego zgwałcony, chociaż wyraził na to zgodę. Śmiała się, nazywała go dziadkiem, dupkiem, maluchem, cwelem. Nie miała w sobie ani odrobiny czułości, z drugiej strony w ich relacji czułość byłaby nie na miejscu. Zapytał ją raz, czemu właściwie to robią, a ona wzruszyła ramionami i odbiła piłeczkę:

– A mamy coś lepszego do roboty?

Nie znalazł odpowiedzi na to pytanie.

– Ta kobieta. To było straszne, co zrobiłaś – powiedział teraz.

Zmrużyła oczy.

– Nazwij to! – rozkazała, a jej głos nagle stał się zimny jak metalowa brama na dwudziestostopniowym mrozie.

Reporter głośno przełknął ślinę jak zakłopotany uczniak.

– Kazałaś ją zabić – wyjaśnił.

Żona Prezydenta popatrzyła gdzieś przed siebie.

– Nie wiem, czy można wydać takie polecenie jakiemuś funkcjonariuszowi: idźcie i ją zabijcie – odparła po chwili. – Ale co cię właściwie dziwi?

– Że skrzywdziłaś niewinną osobę, aby go ukarać?

– Niewinną? Uważasz, że ona jest niewinna?

Reportera ogarnął ten dziwny stan, właściwy ludziom, którzy przestają się łudzić, ludziom w pewien sposób wybudzonym z narkozy. Reporter nie był zdziwiony, tak samo jak nie był zdziwiony tamtej nocy, kiedy Sebastian zawiózł go na tor wyścigowy, na którym driftowała swoim subaru.

– Ona wiedziała, co zrobił. Wiedziała, że zgwałcił dziewczynkę. Wiedziała i dalej skakała mu po chuju. Jej nie przeszkadzało to, że on gwałci dzieci. Jej przeszkadzało to, że został Prezydentem.

– Aż tak go nienawidzisz? – zapytał.

W odpowiedzi Żona Prezydenta splunęła na ziemię. Siarczyście, mocno. Jak chłop.

– Ta kobieta we Francji, którą mąż usypiał i do której przyprowadzał typów. Słyszałeś o niej? Musiałeś słyszeć. Zdziwiło cię to? Na pewno. Och, kurwa mać, jaka straszna zbrodnia. Ale łajdactwo, no niespotykane. Jak tak w ogóle można. I to starą babę. Tak sobie pomyślałeś, co nie? Że tylu typa poszło ruchać uśpioną starą babę. To cię zdziwiło. Też byś poszedł. Każdy z was by poszedł. Każdy jeden. Co się tak gapisz? Co się gapisz, wywłoko? Znam kobiety kurwione przez ojców, jak miały po jedenaście, dwanaście lat. Widziałam je. Słuchałam ich. Ile ja się nasłuchałam. Roztopiłbyś się od tego słuchania. Każdy z was jest taki sam. Każdy z was jest zawsze zdziwiony. Ja to nie. Co to, to nie. To nie ja. Ja bym tak nie zrobił. Ja bym nie dotknął. Palcem bym nie trącił. Nie, kurwa. Każdy. Z was. Jest taki sam. Każdy z was powinien iść rzucić się z mostu. Ta dziewczyna, co ty sobie myślałeś? Nie mogłeś jej mieć, prawda? Mogłeś ją tylko na chwilę przydusić. Wykorzystać jej amibicje. Wiedziałeś, że się tobą brzydzi. Że cuchnie ci z gęby i z fiuta. Że ona stara się nie zwymiotować. Ale ważne, że była twoja, co nie? Chociaż na chwilę. A potem uciekła i się wściekłeś. No bo jak tak można? Kobiety to najgorsze przedmioty: nie dość, że ruchome, to jeszcze samosterowne. Dlatego to w pewnym sensie genialny pomysł. Babę trzeba uśpić. To właśnie sobie myśleli w tej Francji: baba, a się nie rusza. No genialne.

Reporter nic nie mówił, bo nie miał w zanadrzu żadnej odpowiedzi. Żona Prezydenta spięła się, jej ciało na moment przygotowało się do krótkiego ruchu, jakby chciała dać mu w pysk, ale po chwili odpuściła.

– Nienawiść potrzebuje ujścia. Nie da się z nią żyć. To jak mieć cały czas zapalenie wyrostka. Nienawiść potrzebuje czynu.

– To, że posłuchałem tej kobiety, że opisałem jej historię, że ją opublikowano, to za mało? – zapytał Reporter.

– To po kiego drążysz, skoro wiesz, że za mało? – zapytała Żona Prezydenta. I znowu splunęła.

Nienawiść to ściana ognia. Reporter zrozumiał to dopiero, stojąc pod tamtym domem, z którego dobiegły straszne, głuche dźwięki.

– Skrzywdziłaś drugą kobietę – Reporter powiedział to cicho, przesadnie dramatycznie.

– Szkoda słów na ciebie – odparła i wtedy Reporter zrozumiał, że Żona Prezydenta przede wszystkim jest odprężona.

– Myślałem, że powiesz, że miała broń w domu, że stawiała opór przy zatrzymaniu. Że jednak nie było mnie w środku.

Pokręciła głową. Patrzyła gdzieś daleko, w gwiazdy.

– Nie, po prostu strzelili tej kurwie w łeb – powiedziała, a potem ziewnęła, nie przystawiając dłoni do ust.

Reporter patrzył na drzwi wejściowe do budynku, rozświetlony prostokąt w ciemności okalający sylwetkę ochroniarza. Kamila czy jakoś tak. Drzwi były złudzeniem. Z parkingu nie było wyjścia.

– Dlatego nigdy nie powiedziałaś publicznie, że masz fundację, że ratujesz ludzi… bo tak go nienawidzisz, że nie chciałaś, by go to jakkolwiek podniosło, uwzniośliło. Taka silna, mocna żona. A nie chciałaś mu nic dawać.

Żachnęła się. Reporter stał, pytał dalej. Nie miał nic lepszego do roboty. I gdyby rzeczywiście miał dzisiaj umrzeć, rzucić się z jakiegoś mostu, to właśnie tak chciałby zostać zapamiętany: jako człowiek, który przede wszystkim chciał się dowiedzieć.

– Dlaczego za niego w ogóle wyszłaś? – naciskał.

– Bo zaszłam z nim w ciążę.

Reporter parsknął śmiechem.

– Sorry, jak? Nie wyobrażam sobie sytuacji, że ty dobrowolnie… przepraszam, że zapytam, ale ciebie też zgwałcił?

Teraz to ona parsknęła śmiechem. Stali naprzeciwko siebie i rechotali oboje, śmiechem ludzi, którzy właśnie stracili poczytalność. Ale nawet taki śmiech był wciąż śmiechem; oboje, i Reporter, i Żona Prezydenta, nie pamiętali, kiedy śmiali się z kimś razem. W końcu po jakiejś minucie odpowiedziała na jego pytanie:

– Przespałam się z nim, żeby dał mi święty spokój. Miałam wszystkiego dość, a on był tym upierdliwym kolegą, który pytał, czy wszystko jest w porządku.

Odkleił się od samochodu. Stanął przed nią, wyprostowany, zgarbiony, ale wciąż tyczkowaty. Najpierw był chłopcem, a teraz stawał się stary, ale nigdy nie był mężczyzną.

– I z tego się narodziła taka nienawiść? Z tej litości, tego koleżeństwa?

– Niezgoda. Znasz takie słowo, gryzipiórku?

– Niezgoda na co?

Żona Prezydenta przez chwilę milczała.

– Ja nie udzielam ci wywiadu. Idź stąd. Won. Wszystko wiadomo. Zawsze miałam na to niezgodę. Zawsze będę miała. Spierdalaj.

– Nie. – Nagle schwycił ją za nadgarstek, nie mógł się powstrzymać. Ochroniarz stojący w rozświetlonych drzwiach lekko drgnął, a może Reporterowi tylko się zdawało.

Tak, ona udziela wywiadu, pomyślał. Właśnie tu, na zimnym parkingu. W martwym punkcie. W wiecznym więzieniu. To jest mój wywiad, najlepszy, jaki zrobiłem, nikt go nigdy nie przeczyta i nikt go nigdy nie zrozumie, ale właśnie jest, właśnie trwa.

Tylko że teraz to Żona Prezydenta zadała mu pytanie. Dziwne, nieoczekiwane.

– Znasz wyraz „kurwa”?

Nie zrozumiał.

– Wiesz, co on oznacza? – zapytała jeszcze raz.

– Co znaczy wyraz „kurwa”? – powtórzył za nią jak głupek.

– Tak, kurwa, co znaczy wyraz – wasze ulubione słowo. – Znowu westchnęła. Już nie była odprężona. Była zmęczona. Może to ona chciała rzucić się z mostu, może o tym marzyła, tylko projektowała to na niego.

– Prawdziwa kurwa to nie jest jakieś biedne młode cielę, które nie ma innego pomysłu na pieniądze. To nie jest jakaś naiwna głupia dziewucha, która nagapiła się na internet. Bo internet wmówił tym dziewuchom, że kurestwo to są wielkie pieniądze. Ale te wszystkie biedne dziewczyny, nawet ta, co dała teraz dupy tysiącu facetom w jeden dzień, nie patrz tak na mnie, tak, wiem o takich rzeczach, nawet te dziewczyny to nie są kurwy. Kurwa to ta, której dano wszystkie możliwe szanse, a mimo to daje sobą pogardzać i się nienawidzić. Która posila się tą pogardą i nienawiścią, udaje, że to jakaś magiczna moc. Obwiesza się nią. Pokazuje ją, i to jest prawdziwe porno, pokazywanie tego, a nie pokazywanie cipy. Pokazywanie luksusu kupionego za nienawiść. Za waszą, kurwa, nienawiść. Tak, tak. Znowu zdziwiony. Znowu uciekasz wzrokiem. Patrz na mnie. Wasza nienawiść. Wasza wielka potrzeba niszczenia, łamania, zabijania kobiet. Ty ją masz. Każdy ją ma. Od tego wam stoi. I te, które biorą tę nienawiść, igrają z nią i chodzą z torebkami, płaszczami, jeżdżą autami kupionymi za tę nienawiść, to są prawdziwe kurwy.

Nie podnosiła głosu. Nie robiła pauz. Słowa wypływały z niej zupełnie naturalnie. Myślała tak od dawna lub od zawsze. W tej regule nawet nie było wyjątków. To, co ją spotkało w związku z jej mężem, stanowiło tylko kolejny dowód.

– A nie przyszło ci do głowy, że ona go po prostu kochała? – drążył dalej, nie umiał przestać. Ziemia była twarda, zimna, stał na niej sztywno. Zmuszał mięśnie pleców, aby stać prosto.

Nie odpowiedziała, powtórzył pytanie, więc popchnęła go lekko, niby dla żartu, ale był tak rozkojarzony, tak osłabiony, że o mało się nie przewrócił. A może to wcale nie było dla żartu. Coś wpadło jej do oka, dotknęła kącika opuszką palca, zamrugała.

– Nic nie wiesz. Przestań. Wstrętne. Dość. Dość już.

Miała rację. Odsunęła się. Wygładziła żakiet, odruchowo. Poprawiła fryzurę. Wyglądała jak kukła, była w tym doskonała.

– Ta gwałcona kobieta z Francji. Pelicot. Co było w tym najgorsze, jak myślisz?

– Że zrobił jej to własny mąż? – próbował zgadnąć Reporter.

Pokręciła głową. Już na niego nie patrzyła. Brzydził ją. Gdy uprawiała z nim seks, też się go brzydziła. Wszystko w niej teraz było spójne, Reporter wszystko rozumiał; zrozumiał też, że jeśli mężczyzna może cokolwiek pojąć, to tylko za późno.

– Wszystkie te typy były z najbliższej okolicy. To była francuska wiocha. Posłuchaj mnie. Francja to kawał kraju. Francuska wiocha, mało ludzi na metr kwadratowy, wielkie gospodarstwa, pola. Odpływ do miast jeszcze większy niż w Polsce. I ten facet w najbliższej okolicy znalazł siedemdziesięciu dwóch mężczyzn, którzy chcieli zgwałcić jego śpiącą żonę. Starszą kobietę. Każdy się zgodził. Być może w ogóle zaproponował to siedemdziesięciu dwóm facetom, i każdy z nich się zgodził. Bo każdy z was by się zgodził. Co ty myślisz, że to jakaś anomalia geograficzna? Wioska gwałcicieli?

– Byli ze wsi. Nie mieli zbyt wiele okazji do seksu. Byli samotni.

Żona Prezydenta parsknęła śmiechem. Reporter usłyszał ten śmiech niczym śmiech łotra z kreskówki, zwolniony i z pogłosem. Zapaliła. Poczęstowała go. W powietrzu fruwały niewidoczne noże. Trafiały w Reportera, nacinały jego skórę. Ale nie czuł bólu.

Rosło w nim uczucie, nowe, dziwne i obce. Nie umiał go jeszcze dobrze nazwać. Pogodzenie z oskarżeniem.

Żona Prezydenta klasnęła dłonią o maskę samochodu, o który się opierała. Jakby na znak, że jej zdaniem wszystko zostało powiedziane.

I jakby w reakcji na to klaśnięcie minął ich ochroniarz, ten wysoki chłopak, który mógłby być koszykarzem, po czym bez słowa stanął przy szlabanie oddzielającym ich od ulicy.

– Mój syn – powiedział Reporter. Bo tak naprawdę po to tu był.

Nie odpowiedziała, więc Reporter powtórzył:

– Mój syn. Zrobiłem wszystko, co chciałaś.

– Tak, zrobiłeś – odparła. – Próbowałeś być charakterny, mieć jaja. Droczyłeś się. Nie chciałeś, żeby ci baba rozkazywała. Chłop ze wsi. Boryna. Boryna, który myśli, że jest Reymontem. Poszedłeś nawet do Tabloida, nie wpadłam, powiem ci, że tam pójdziesz. Pewnie cię wkurwiał, co? Taki bydlak, taki samiec. Taki łotr. Czułeś się lepszy. Taki wrażliwy, pogubiony.

– Może – przytaknął Reporter.

– To ja chciałam dać ci ten milion złotych, który zaproponował ci Prokurator. Chciałam zobaczyć, co zrobisz.

– Nie rozumiem. Nie wiedziałem, że pieniądze to twój pomysł.

– Wiedziałeś i dlatego ich nie wziąłeś. Wierzgałeś dalej. Myślisz, że jesteś lepszy od mojego męża? Powiedz.

– Podobno wszyscy nienawidzimy tak samo – odpyskował, ale ona puściła to mimo uszu.

Było zimno jak w lutym. Reporter dziwił się, że nie widzi pary wylatującej z ust.

– To ty przekazałaś kopie materiałów do „Krajowej”. – Reporter nagle zdał sobie sprawę też z tego detalu, teraz już chyba nieistotnego. Ten parking był kropką, ostatnim miejscem w tej historii, wszystko inne staczało się w nieważny detal.

– Sebastian to zrobił. Śpieszyło nam się. Tak, trzeba było po tobie trochę poprawić. No ale ty w końcu wysłałeś do swojej byłej filmik z zatrzymania, prawda? Jest gówno wart, ale coś zrobiłeś.

To, że Żona Prezydenta już o tym wie, powinno zrobić na nim jakieś wrażenie. Ale nie zrobiło.

Został mu tylko bezradny gest rozłożenia rąk.

– Mój syn.

– Taki sam bydlak jak ty, tylko młody. Tyle tego.

Nagle ruszyła w stronę drzwi. Zdesperowany zastąpił jej drogę. Popatrzyła na niego poirytowana.

– A jeśli powiedziałbym wszystko? Całą prawdę?

– Nikt ci nie uwierzył.

– Bo wszyscy zakładacie, że prawda jest zbyt nieprawdopodobna.

– Nie jest nieprawdopodobna. Po prostu nikt jej nie rozumie.

Ze środka dobiegły głuche oklaski. Być może Prezydent wychodził już na scenę.

– Wszystko jest jakoś tam zrozumiałe. Pomyślą, że działałaś na zlecenie opozycji.

– Niektórym się wydaje, że choć obie strony cuchną, to w inny sposób. Tych ludzi nazywa się symetrystami. Oni również nic nie wiedzą. Nie czują, że to ten sam smród. Identyczny.

– I to akurat jest zupełnie niezrozumiałe.

– Wierzgaj dalej. Będą inne baby. Inne problemy. Pełno nas. Wystaw fakturę. – Uśmiechnęła się. Było w tym uśmiechu nieoczywiste zrozumienie, drobne koleżeństwo.

Zanim do niego dotarło, że powinien zejść jej z drogi, wyminęła go i spokojnie ruszyła w stronę drzwi. Został sam, wgapiając się w pusty i ciemny plac. Stukot jej obcasów na betonie wybijał rytm tej chwili niczym upiorny metronom.

– Dziewczynka próbowała się zabić. Nie wiadomo, czy żyje. Ona też na to nie zasługiwała. Tak jak mój syn. – Reporter mówił to, nie patrząc na nią, wolał wpatrywać się w ciemność, jego zdaniem była jednak jaśniejsza.

Metronom zamilkł. Rozległ się cichy szmer – ten dźwięk wydał materiał jej ubrania, gdy się odwracała.

– To nie moja wina. To nigdy nie jest moja wina.

– A czyja? – zapytał.

Również odwrócił się w jej stronę. Im dalej stała od niego, tym bardziej wyglądała jak jego wróg.

– Twoja.

– Nie, kurwa. Nie przypniesz mi tego – warknął, nagle wściekły.

– Mogłeś posłuchać jej matki i nie mówić jej prawdy.

– Nie – warknął głośniej Reporter, czując, że tym nienazwanym uczuciem jest właśnie niezgoda, wściekłość rozpalająca go do białości. – Nie, nie zrobisz tego.

– Wierzgałeś. Mogłeś się słuchać, ale wierzgałeś. No i jest, jak jest.

Odwróciła się, dając do zrozumienia, że to koniec, nieważne, co Reporter krzyknie, nieważne, jaki wyda z siebie hałas. Zniknęła w trzewiach tego dziwnego, na zewnątrz upiornie banalnego budynku w centrum Warszawy.

Reporter nie widział najmniejszego sensu, by tam zostawać.

Najstraszniejsze piekła to tylko małe punkty. Stojąc w tych punktach, nie można niczego zmienić. Piekła to cele, piekła to trumny. Piekła to bycie zamurowanym w przestrzeni metr na metr. Żaden ruch, żaden krok nie będzie krokiem do przodu. Można tylko biec w miejscu. Można skakać na skakance, a w końcu się na niej powiesić.

Co mógłby zrobić Reporter? Mógłby zadzwonić do swojego syna i przeprosić, że nie udało mu się go uratować. Mógłby, ale nie miał przy sobie telefonu. Przecież oddał go Nadii.

Człowiek bez telefonu, pieniędzy, dokumentów, nazwiska.

Kiedyś miał kilka tożsamości. Porządnych i pożądanych. Był dziennikarzem, był reporterem, był autorem książek, był wykładowcą, był maratończykiem. Był ojcem. Miał też inne tożsamości. Okropne, niechciane. Był zwyrodnialcem i przemocowcem. Z tym, że kilkanaście godzin temu, w ciemności pod Ostrołęką, było to jeszcze – nie wiedział do końca, jak to nazwać – ekscytujące? perspektywiczne?

Był zdrajcą. Podwójnym, a nawet potrójnym. Raz zdradza się dla zysku. Dwa razy – z desperacji albo chciwości. Trzy razy zdradza się z niegramotności. Trzy razy zdradza oferma, łamaga. Trzy razy zdradza tchórz. Święty Piotr był łamagą i ofermą, i tchórzem. Wielkość Jezusa polegała na tym, że wybaczył właśnie ten największy grzech.

Reporter przeszedł pod szlabanem. To nie takie proste, stracić wszystkie szanse. Trzeba się postarać, napracować. Nazapierdalać. A żeby po tej stracie zmazać tablicę i zacząć zupełnie od zera – to niewykonalne. Nikt nie ma tyle siły. Nawet Chuck Norris, chociaż robi wszystkie pompki.

Po prostu szedł, nie myśląc o tym. Szedł, a raczej człapał. Ciało miał potwornie obolałe, jak po maratonie. Rzucił bieganie, bo jak z każdym dragiem, najlepsze haje były tylko na początku. Ale ten ból wydawał się inny. Kojarzył mu się z gangreną, z psuciem się tkanek. Tak jakby cały zmienił się w rwący bólem i cuchnący ropą ząb. Trudno. Będzie człapał dalej, dopóki się nie przewróci.

Szedł bezwiednie w stronę głosów, w stronę tłumu. Skręcił za róg i zobaczył wejście do budynku Partii. Na zewnątrz wciąż stali ludzie, ale teraz już inni ludzie. Nieśmiała jak na warszawskie warunki grupka, która przyszła okazać swoje wsparcie prezydentowi. Ci ludzie byli podekscytowani, zadowoleni i – chyba – spełnieni. Niektórzy trzymali zrobione w domu transparenty. Zbliżając się do nich, zauważył spory kawał kartonu z przyklejonym zdjęciem Prezydenta, raczej z poprzedniej kampanii wyborczej i napisem: DZIĘKUJEMY. Sprytny ten transparent, pomyślał, można byłoby go użyć również w wypadku przegranej.

Szedł w stronę dźwięku. Z każdym krokiem z bezładnej zupy wyłaniało się coraz więcej słów i pełnych zdań.

– …sfałszować wybory… nie udało, skurwysynom.

– …nie było tak, jak podają, wygrał jak w sondażach, siedemdziesiąt procent.

– Trudna ta walka ze złem, ze złodziejstwem. Syzyfowe prace.

– Nie, proszę pana, oni się jednak certolą, łagodni są. Oni też chcą, żeby tu Europa była. A wzięliby pogonili ich w diabły, przecież to do więzienia trzeba powsadzać całe to tałatajstwo. Albo i lepiej.

– Za bardzo to się pan nie wychyla, tu, zobaczy pan, stoją przecież kamery, mikrofony. No i co tak się patrzycie? Człowieka nie widzieliście? Rąk i nóg normalnych?

– Oni nie potrzebują teraz kamer, żeby kłamać. Komputery mają, sztuczną inteligencję. Pan widzi, co się dzieje. Film można zrobić, zdjęcie zupełnie wymyślone, wszystko jak prawdziwe. Nie do odróżnienia to jest.

– Pan ma rację, tak kłamać, za komuny tak nie było. Niedopuszczalne po prostu.

– O, dokładnie. Esbecja tak się nie zachowywała. Jakieś resztki honoru ci ludzie mieli.

– A by było, Niemcy już szampana otwierali. Niemcy i Ruskie. Bo nikt mi nie powie, że Niemcy teraz wielcy wrogowie Ruskich.

– Pełna zgoda, proszę pana. Ale nasi wiedzą, co robić. Zawsze wiedzieli. I w końcu się uda. Jaką ja czuję ulgę teraz, jaki spokój, to pan sobie nawet nie wyobraża. Bo ja cały dzień chodziłam i obgryzałam paznokcie. Jak po południu dowiedziałam się, co oni wymyślili… no do męża mówię tak: nie czytaj. Nie oglądaj. Nie dziś. Bo jak to zobaczysz, to cię to powali, chłopie. Dziecko nieślubne, gwałty, Matko Boska! Żyłka chłopu pęknie, myślę, a niewiele trzeba, ciśnienie bez leków sto sześćdziesiąt na sto, cholesterol to nawet nie pytajcie. A ja cię tu jeszcze potrzebuję, ty masz się nigdzie nie wybierać, mówię do niego. Jutro sobie zobaczysz, mówię, i wyłączam telewizor, chowam gazetę.

Nikt nie zwrócił na niego uwagi. Ludzie zlewali się w ogrzewającą się nawzajem masę, szczęśliwi w niewyodrębnieniu. Przypominali kolejkę dzieciaków przed koncertem ukochanej piosenkarki. Wszyscy byli tacy sami, bo bardzo chcieli być tacy sami, bo w byciu takim samym jak wszyscy widzieli jedyny ratunek.

Choć nie, nie wszyscy byli tacy sami, bo w tłumie stała też ona. Zobaczył ją dopiero po chwili. Trzymała się z boku, w męskiej czarnej kurtce. Dłonie schowała w za dużych kieszeniach.

To już nie była ta twarz, w którą spoglądał tyle godzin w półmroku mieszkania przy Rynku Podgórskim, licząc zmarszczki. Tamta twarz miała w sobie wyczerpanie, znużenie, siłę, godność i gniew. Gdy teraz na niego popatrzyła, nie dostrzegł żadnej z tych rzeczy. Dostrzegł coś innego, na co nie było słowa, bo człowiek nie chce i nie umie wymyślić na to słowa.

– Nie jesteś bezdomna – powiedziała wtedy do Dziewczynki, ściskając ją, przytulając do siebie z całych sił.

Stał już w drzwiach, gotowy, aby uciec w ciepły krakowski wieczór, w te knajpy, w których każdy zna każdego i każdy pełni określone funkcje, gdy usłyszał odpowiedź:

– Mamo, prawie nikt nie jest bezdomny, zobacz. A ty musiałaś to wszystko zrobić, żebyśmy my nie były.

– Tak bardzo bym chciała, żebyś poczuła się bezpieczna – wyszeptała Matka Dziewczynki.

– Ale nigdy się nie poczuję.

Teraz popatrzyła mu w oczy, a potem się odwróciła. Było jej zupełnie obojętne, że on tu jest.

– A ta kobieta, co te kłamstwa powtarza, jak ona śmie, tak znieważać, pomawiać, co to za łajza jest, że ona robi takie rzeczy, i to za esbeckie pieniądze – powiedział ktoś w tłumie.

– No to sama sobie pani odpowiedziała. Za pieniądze esbeckie. A jak się nazywa ktoś, kto wszystko za pieniądze zrobi? Kurwa się nazywa, ot i co, za przeproszeniem.

Nikt jej nie rozpoznawał, właśnie dlatego, że na zdjęciach, które obiegły dziś wszystkie media, widać było to zmęczenie i złość, i gniew, i determinację, i miłość. Których już dzisiaj nie miała.

Była zupełnie sama. Nikt nie był tak sam, jak ona. Nawet on. Nikt.

Jeszcze raz na niego popatrzyła. Odłączyła się od tłumu i ruszyła w stronę, z której on przyszedł.

Jakby swoim nadejściem pokazał jej, gdzie ma iść.

Zemsta i nienawiść są zadziwiające, są falami tsunami, którym nie można zejść z drogi.

O Boże, pomyślał. O Boże jedyny.

21.30. Prezydent

Żarty rzucane na fotelu u makijażystki były wśród polityków pewną niepisaną tradycją przed publicznymi występami. Kolejną, do której nie umiał się dostosować, która wydawała mu się kiepska.

Inni politycy, oddając się w ręce tych obojętnych kobiet, rzucali nieświeże i brzydkie zaklęcia – cudów tu pani nie zrobi, najlepiej, jakby tu pani jakiegoś DiCaprio namalowała, dziewczyny, a wy tak codziennie musicie się męczyć?

Albo jeszcze bardziej wprost, jeszcze mocniej: a co pani dzisiaj robi, gdybym nie był żonaty, tak miło to mnie dawno nikt nie dotknął.

Prezydent wiedział, że makijażystki tego nie znoszą. Na fotelu mówił niewiele albo prawie nic. Po prostu zamykał oczy. Czuł się zaklejany, przykrywany. Poddawał się temu uczuciu. Wyobrażał sobie nową twarz w miejscu starej, podobną, ale inną. Trochę lepszą. Poważniejszą. Trwalszą.

Teraz też poddawał się temu bezwolnie.

Widział w końcu, gdzie jest, na czym dokładnie polega jego przypadek. On, Prezydent, został zamurowany żywcem w pionowym sarkofagu mającym formę jego ciała. Został zamurowany w swoim własnym pomniku. W punkcie metr na metr.

Wszystkie piekła to małe punkty, pomyślał Prezydent.

I rzecz, którą planował – w końcu to zrozumiał – była próbą wydostania się na zewnątrz.

Reporter wszystko mu wytłumaczył. Prezydent był zaskoczony tylko przez chwilę, bo wiedział, że nigdy nie widać zbyt dobrze tego, co najbliżej.

Podskoczył od nagłego dotyku, serce zabiło mu bardzo mocno i głośno.

– Co się tak cykasz? – zapytała.

Poderwał się, odwrócił. Stała za nim, trzymając w ręku wacik i butelkę z podkładem. Był pewien, że nie usłyszał, jak makijażystka wychodzi z pokoju.

– Nigdy nie udaje im się to tak, jak powinno – powiedziała tonem, jakiego nie słyszał od lat. Co prawda pozbawionym sympatii, ale dającym zgodę na samą jego obecność, samo jego istnienie. – Pomogę ci.

Zaczął płakać. Starał się robić to jak najciszej, ale płacząc, pękał, a pękając, trudno panować nad wydawanymi odgłosami. Trudno panować nad ciałem. Płakał, strasznie. Płakał, a ktoś pukał do drzwi. Podeszła do nich i zawołała:

– Chwileczkę!

A potem znów odwróciła się do niego. Niewiele widział przez łzy. Nie mógł złapać jej spojrzenia.

Płakał i płakał.

– Czego chcesz? Czego chcesz, kurwa? – Słowa były bryłami gruzu, odpadającymi z walącego się budynku.

Oparła się o toaletkę, częściowo zasłaniając sobą lustro. Tak, aby nie mógł siebie zobaczyć. Widział jej brzuch, widział biały i szorstki materiał żakietu i pozłacane guziki.

– I co, teraz ci wszystko oddałem? Oddałem ci wszystko, cały ten procent? Tak, masz, co chciałaś? – krztusił się.

– Uspokój się. Przestań ryczeć. Człowieku, uspokój się. Ja pierdolę, co za wstyd. Przestań się sam zawstydzać.

Potrząsały nim ogromne, niewidzialne ręce. Kopały go niewidzialne nogi. Próbowały wytrząsnąć z niego coś, czego nie można było z niego wytrząsnąć, bo to coś było nim samym, niczym więcej.

Codziennie się modlił, żeby nie było żadnego życia pozagrobowego. A teraz był pewien, że ono jest. Że wygląda właśnie tak. Że to, co właśnie czuje, zostanie rozciągnięte na całą wieczność.

– Nic mnie już nie obchodzi. Rób sobie, co chcesz, mów sobie, co chcesz. Chłopie. Serio.

– Zbratałaś się z moim najgorszym wrogiem. Z kimś, kto mnie najbardziej nienawidzi.

– Uspokój się. Nie rycz. To ja jestem twoim najgorszym wrogiem. To ja cię najbardziej nienawidzę. Gorzej już nie będzie. Luzik. Spoko. Nie bój się.

– To są wstrętni ludzie. Prokurator, Cerata. To są ohydni, wstrętni ludzie!

– Wszyscy są wstrętni. Wszyscy ludzie. Już nie rycz. Już nie płacz. Ciii. Jak twoja Mamusia? Jeszcze żyje czy już serducho nie wytrzymało?

Przycisnęła jego głowę do swojej piersi, a on się temu poddał. Znów był zupełnie bezwolny.

– Marzyłem, że utnę jej głowę – powiedział Prezydent.

– No i dobrze. Już nie rycz. Śmieciu. Już nie rycz. Już dobrze. To ja nienawidzę cię najbardziej. Nikt nie nienawidzi cię tak jak ja.

Mówiła to i głaskała go po tych wstydliwych miejscach na czaszce, na których nie miał już włosów.

Wspomnienie, wyraźniejsze niż obraz w najwyższej rozdzielczości. Prawdziwsze od rzeczywistości. Zapach tapicerki zajechanego auta, starego passata ojca. Zawieszone na lusterku drzewko bez zapachu. I zapach dziewczyny siedzącej obok. Zapach potu, ale niezdrowo przyjemny. Kolana w czarnych rajstopach. Zielona spódnica. Czarna sportowa kurtka. Czerwony lakier na paznokciach, nierówno położony, z odpryskami. W domu miał małe dziecko. Bał się brać to dziecko na ręce. Jego życie wykluwało się do swojej prawdziwej istoty. Nikt go nie szanował, nikt w niego nie wierzył, wszyscy byli na niego źli. Wszystkich zawodził. Wszystkich wkurwiał.

Uczucie, którego nigdy nie zapomniał. Którego nigdy się nie pozbył. Niewystarczalność. Świadomość bycia nieumiejętnym. Brak kontroli nad własnymi kończynami, nad głową, nad całym ciałem. Matka mówiła mu przez całe dzieciństwo, że jest wyjątkowy, że wespnie się najwyżej. Twierdziła, że powiedział jej to sam Jezus. Że Jezus odwiedził ją, gdy była w ciąży, tak jakby Jezus tak po prostu nie miał nic lepszego do roboty, niż odwiedzać ciężarne kobiety i pieprzyć im bzdury o nienarodzonych dzieciach. Ale Matka tak właśnie twierdziła. To nie była metafora. To nie było echo jej modlitw. Jezus do niej przyszedł. Sam Jezus się do niej pofatygował. Jak do sąsiadki. Tak se pogadać. A on, choć nawet jako dziecko nie wierzył w tę wizytę, całe swoje życie starał się dać potwierdzenie tym słowom. Wspiąć się na ten szczyt, o którym mówiła matka. Ale niedawno skończył już trzydzieści lat. Siedząc w starym passacie, miał niewiele, właściwie prawie nic. Ożenił się z kobietą, w której bardzo się zakochał i której chyba wydawało się przez chwilę, że jest zupełnie kimś innym. Miał z tą kobietą małe dziecko. Dziecko ciągle płakało, dziecko nie dawało mu spać. Dziecko nie przestawało płakać, gdy brał je na ręce, więc szybko je odkładał. Był zły na dziecko, że nawet ono ma do niego pretensje. Żona nie była szczęśliwa. Dziecko nie było szczęśliwe. Matka nie była szczęśliwa, nie rozumiała Żony. Mówiła mu wprost:

– Wnuczkę mi dała, i tyle dobrze, a reszta trudno.

Inni ludzie mieli to, co on i czuli, że mają dokładnie to, czego oczekiwali. To, co trzeba mieć. Chciał do nich podchodzić i zdzierać im z twarzy te uśmiechy, jak tapety ze ścian. Chciał do nich podchodzić i zabierać im ich dzieci, i robić tym dzieciom potworne rzeczy; dzięki Bogu, wyobrażał sobie te potworne rzeczy tylko w trwających ułamki sekund klatkach, zbyt krótkich, aby zrozumieć, co właściwie sobie wyobraża. Każdy był jego wrogiem. Próbował pytać innych, czy życie jest tylko takie, jakie jest, i co właściwie ma zrobić. Pytał Ojca. Pytał Protasa. Żaden nie umiał mu odpowiedzieć. Żaden nie umiał mu niczego wytłumaczyć. Jakby nie było niczego do tłumaczenia.

Płakał, ale nie przynosiło mu to ulgi. Płacz bardzo go bolał. Płacz go nie oczyszczał, płacz był wbrew jego ciału.

– Już. Cicho. Uspokój się. Chłopie, no. Ciiii – powtarzała jego Żona.

Tak bardzo chciał być znowu na plaży i siedzieć dupą na mokrym piasku, i patrzeć na ciemność, jak ta powoli się poddaje.

Tak bardzo chciał położyć się na tym piasku i dać się przykryć fali.

Dopiero po kilku latach poznał Mistrza. Gdyby poznał go wcześniej, wszystko byłoby inaczej. Ratunek zawsze przychodzi za późno.

Siedział w starym passacie, tapicerka śmierdziała papierosami, bo Ojciec palił tu po kryjomu. Kolana dziewczyny w czarnych rajstopach miały w sobie coś z niezrealizowanych gróźb. Miały w sobie coś z kamieni, coś z pięści. Toczyły wojnę z miękkością jej ud. Ale dziewczyna w ogóle nie była tego świadoma. Dziewczyna była dzieckiem i odpowiadała na jego pytania tak, jak dziecko odpowiada na pytania dorosłego. Gdyby poznał Mistrza wcześniej, to by się nie wydarzyło. Dopiero Mistrz wszystko mu wytłumaczył. Kochany Mistrz. Nigdy mu się nie przyznał. Bał się, że Mistrz go opuści. A Mistrz i tak go opuścił. Mistrz został sam w lesie, nagi i bezbronny jak zwierzę. Prezydent płakał i płakał. Chciał przestać, ale nie mógł. Ze zgrozą zdał sobie sprawę, że ona musiałaby wydać mu rozkaz. Musiałaby powiedzieć do niego, aby przestał płakać. I wtedy by przestał.

Bezbronny jak zwierzę.

Dziewczyna w samochodzie, ona też była bezbronna jak zwierzę.

– Nie jestem szczęśliwy – odezwał się wtedy w samochodzie do dziewczyny w zielonej spódnicy i czarnej sportowej kurtce. Do dziewczyny, która sama była bezbronna jak zwierzę.

Była tak upiornie młoda, nie miała najmniejszego pojęcia, co to znaczy być szczęśliwą albo nieszczęśliwą. Czasami było jej smutno, albo i nie.

Dopiero on ją tego nauczył. Chociaż wcale nie miał takiej intencji.

– Czuję, że zrobiłem już wszystko, co mogłem. Że to tyle. Że to sufit. Znasz to uczucie? – zapytał dziewczynę, choć doskonale znał odpowiedź.

Dziewczyna była przerażona tym, co słyszała. Wiedziała, że dostaje coś, na co nie jest gotowa.

Dotknął jej kolana, bo się nie bał. Wsunął palce pod jej spódnicę, bo się nie bał.

Popatrzył jej w oczy, bo się nie bał.

Prezydent, który nie był jeszcze Prezydentem, bał się wielu rzeczy, ale nie bał się tej dziewczynki.

– Wyglądałaś bardzo pięknie w kościele – powiedział jej to, bo się nie bał.

– Byłam w mundurze – odpowiedziała, jakby chciała przypomnieć samej sobie, jak właściwie wyglądała.

Uśmiechnął się. Wciąż była w mundurze, tylko ukrytym pod pikowaną kurtką. Kurtka i mundur, bardzo dużo ubrań jak na jedną dziewczynę, pomyślał. Nie bał się potem zdejmować tych ubrań. Nie bał się ich zdejmować, jednego po drugim.

W siedzibie hufca był pokój, a on miał klucz do tego pokoju. W pokoju był tapczan, stary i brzydki tapczan jak z jakiegoś opustoszałego akademika.

– Tylko ty mnie rozumiesz, wiesz? – Dotknął dłonią jej policzka, i był sam sobą zdziwiony, że tak doskonale wie, co robić, bo się nie bał.

Czy ona się bała? Kompletnie go to nie obchodziło.

Płakał i płakał, i płakał.

– Ciiii – powiedziała Żona Prezydenta.

On dalej płakał. Może pękła ta narośl, ukryta za zasłoną świata, a tak naprawdę w nim samym. Może nie płakał, tylko tryskał jej zawartością.

– Przestań płakać. Już mam dość. Jesteś obrzydliwy – powiedziała głośniej.

– Rozkaż mi – zaskomlał Prezydent.

Żona Prezydenta westchnęła, jeszcze bardziej poirytowana.

– Rozkazuję ci.

I Prezydent przestał płakać.

Najpierw przestał się trząść. A potem przestał wydawać dźwięk.

Twarz miał pokrytą brązowymi zaciekami. Podkład częściowo ściekł mu na marynarkę. Żona podeszła do drzwi. Zapukała.

– Potrzebujemy drugiej marynarki! – krzyknęła, a potem odwróciła się do Prezydenta. – Posłuchaj. Uspokój się. Niczego nie chcę. Mam wszystko, żeby przeżyć następne pięć lat. Mam wszystko, żeby się uśmiechać, podpisywać, przyjmować. Można powiedzieć, że jestem zadowolona.

Na toaletce leżały nawilżane chusteczki, takie do mycia niemowlaków, do mycia ich pup z gówna. Wziął chusteczkę do ręki, zaczął wycierać sobie twarz. Odruchowo chciał powiedzieć jakieś zdanie i zacząć je od „ja”. Zdanie miało dotyczyć Łucji, a może Dziewczynki, a może Matki Dziewczynki, a może jego Matki. Prezydent nie wiedział jednak, kogo tak naprawdę miało dotyczyć, nie umiał go wymyślić ani tym bardziej wypowiedzieć.

Żona Prezydenta wyjęła chusteczkę z jego dłoni i sama zaczęła go wycierać. Przyniesiono nową marynarkę. Wzięła ją przez szparę w drzwiach. On wstał. Zdjęła mu marynarkę. Pomogła włożyć nową. Wygładził materiał. Usiadł.

– Wygrzebiesz się z tego. Wszystkiemu zaprzeczysz. Wytoczysz procesy. Zapłacisz forsę. Dasz mieszkania. Udzielisz wywiadu. Może przyznasz się częściowo. Przyznasz się tak trochę, tak tyci. Popłaczesz się. Wygrzebiesz się z tego. Byli gorsi od ciebie. Będą gorsi od ciebie. Mieli gorsze, jak to nazwałeś, kłopoty. Wygrzebiesz się. Biedny debilu. Pedofilu.

– A to nie jest tak, że wszyscy są tak samo źli? – zapytał Prezydent.

– Jeszcze czego – żachnęła się.

W siedzibie hufca był pokój. On miał klucz. To zawsze działo się w tym pokoju. Gdyby poznał wcześniej Mistrza. Gdyby poznał wcześniej Łucję. Był bardzo głodny posłuszeństwa. Był bardzo głodny podziwu. Był niewyobrażalnie głodny tego, aby w czyichś oczach być dużym i silnym.

Gdy po raz pierwszy stanęła przed nim w tym pokoju, rozebrana, zauważył, że stoi bardzo dziwnie, na piętach, ale jakby na palcach, jakby próbowała napiętymi barkami wznieść się do góry, jakby nie ufała ziemi, na której stała.

Wiedział, że ją boli. Próbował być delikatny, ale niespecjalnie umiał i nie chciało mu się uczyć. Był szybki. Ściskał ją i wdychał. Nie pachniała zbyt pięknie, pachniała kwaśno. Trochę jak jego koledzy w szatni. Pachniała brzydką młodością.

Za pierwszym razem, gdy skończył, od razu wstał i wyszedł na dwór, zostawiając ją nagą na tapczanie, wyszedł na zaskakująco zatłoczoną ulicę, poczuł, że ma bardzo miękkie kolana, że z ciała zeszło jakieś wrodzone napięcie. Jakby na sekundę umarł i ożył na nowo, odrobinę inny.

Nigdy nie protestowała. A on się zabezpieczył, zabezpieczył się słowami. Mówił jej, że dostanie za to wszystko nagrodę. Zapewniał, że jej pomoże. Że zostanie jego sekretarką, zostanie jego asystentką, zostanie jego prawą ręką, i że ją kocha, no chyba raz jej to powiedział. Inne kłamstwa mówił częściej. Na przykład, że chciałby zostawić dla niej żonę. Że do żony nie czuje już nic. Do niej natomiast czuje wszystko.

W pokoju z tapczanem wisiał mały Jezus na małym krzyżu. Wisiał i widział, ale nic nie mówił, i może dlatego za drugim razem Prezydent, który nie był prezydentem, zdjął go ze ściany. W końcu Jezus był kolegą Matki, mógł na niego kablować.

Bolało ją, a potem nie. On tak czy siak traktował jej ciało gwałtownie, przedmiotowo. Nie umiał być czuły. Nie umiał dotrzeć do drugiej osoby przez dotyk. Nikt mu nie powiedział, że o to chodzi w dotyku. Nikt nie mówi tego mężczyznom. Nikt nie mówi też tego kobietom, ale kobiety to po prostu wiedzą. Wiedzą to i cierpią.

Za którymś razem zapytała go, czy nie powinien w zasadzie mieć prezerwatywy.

Wściekł się. Więc ona też była niezadowolona, nawet ona. Więc ona też się czepia. One wszystkie są takie, poczuł wtedy Prezydent. Wściekł się na nią i okazał jej tę wściekłość. Nikt nic nie widział. Nikt nic nie powiedział. Wściekł się i był dla niej okrutny. I nawet on widział swoje okrucieństwo, ale gdy już raz go użył, nie mógł przestać, bo okrucieństwo rośnie przy wyciąganiu z pudełka, okrucieństwo wystawione na powietrze zmienia kształt, nie da się go wepchnąć z powrotem.

Jakie, kurwa, prezerwatywy? O czym ty mówisz? Jakie prezerwatywy? Myślisz, że nie umiem nad sobą panować? Tak myślisz? ŻE JA NIE UMIEM NAD SOBĄ PANOWAĆ?

Teraz w garderobie Żona zaczęła go z powrotem malować. W jej gestach była powolność, skrupulatność i doświadczenie. Malowała go, jakby sprzątała. Bardzo, bardzo długo nic nie mówiła, tak długo, że Prezydent miał wrażenie, jakby minęły całe długie, bolesne dni, jakby minął cały ocean czasu. Wreszcie powiedziała:

– Jesteśmy na zero.

– I teraz co?

– Teraz sobie zdychaj.

Najlepiej jest umierać znienacka. Nie wiedzieć, że już nic nigdy się nie przydarzy, że to tyle, ot co.

Ale Prezydent miał umierać być może jeszcze kilkadziesiąt lat.

Miał dobre geny i całe pokłady tchórzostwa.

– Wiesz, że uwielbiam bardzo szybko jeździć samochodem?

Pokręcił głową. Nie wiedział o tym. Nic o niej nie wiedział. Nawet teraz.

– Jeżdżę czasami nocą na taki tor pod Krakowem. Ścigają się tam różni ludzie. Pomyślałbyś, że to tylko naćpane dresiki, ale nie. Są tam też kobiety, przeróżne. Starsze, młodsze. Bogate, mniej bogate. Jest jedna pani już na emeryturze, która dopiero niedawno zrobiła prawo jazdy. Wnuk kupił jej smarta. I ona w dzień jeździ tym smartem, grzecznie, nigdy nie łamie przepisów, zresztą trudno złamać przepisy smartem. Ale tak naprawdę zrobiła kurs jazdy rajdowej, wypożycza taką toyotę cellic. Kiedy jeździ, krzyczy wniebogłosy. Czasami nawet słychać, chociaż to niemożliwe.

Prezydent nie miał pojęcia, o czym jego Żona w ogóle mówi. Obsypywała go słowami, których nie potrafił połączyć. Był zdezorientowany jak małe dziecko, zbite, a potem przytulone. Tak, dokładnie tak się czuł.

– Powinieneś tam kiedyś pojechać. Zobaczyć prawdziwie szybką jazdę. Moim zdaniem takie porsche cayenne fajnie wygląda, zwłaszcza w niecodziennym kolorze, ale tam jest raczej bezużyteczne.

Żona Prezydenta skończyła makijaż. Skrupulatnie odłożyła wszystkie kosmetyki na miejsce. Bardzo dokładnie wytarła dłonie nawilżaną chusteczką.

– Jesteś gotowy.

– Nie zrezygnuję – powiedział Prezydent. Nie wiedział, do kogo to mówi. Mistrza nigdzie nie było. Prezydent nie wiedział, czego Mistrz chciałby w tej sytuacji. Mistrz po prostu nie żył. Nie było żadnej sali gimnastycznej. Nie było żadnego ruskiego lasu.

Mistrz nie żył, Mistrz eksplodował razem z dziadowskim samolotem nad ruską polaną udającą lotnisko. Rozpadł się na krwawe kawałki.

To, czy ktoś spowodował tę katastrofę intencjonalnie, czy nie, nie miało znaczenia.

Gdyby Mistrz żył, Prezydent nigdy nie zostałby Prezydentem.

– Rezygnujesz, nie rezygnujesz, rób, co chcesz. – Wzruszyła ramionami.

Potem, po okrucieństwie, którego dopuścił się na dziewczynce, Prezydent zaczął jej unikać. Na mszach, którymi zawiadował, mówił jej tylko „dzień dobry”. Dziewczynka odpowiadała na te powitania kiwnięciem głowy. Niczego od niego nie chciała. Chyba. W każdym razie nie próbowała nawiązać z nim żadnego kontaktu. Prezydent czuł ulgę. Spróbował, a teraz miał dość. Wziął, co było do wzięcia, trochę płytkiej ulgi, pozorne pokrzepienie. Tę krótką chwilę na ulicy, chwilę miękkich kolan. W głowie nazywał to romansem. Mieli romans. Romanse się zdarzają, myślał wtedy, i mężczyźni czasami je mają. Miał romans, ale był na tyle rozsądny, że go zakończył. Przecież miał rodzinę, małe dziecko i był mężczyzną. Myślał tak do momentu, gdy jego Matka popatrzyła na niego tak samo jak wtedy, gdy bez powodu uderzyła go w twarz.

Zamknęła drzwi do kuchni i powiedziała:

– Ta dziewucha jest w ciąży.

– Wiesz to od Jezusa? – zapytał Prezydent. Myślał, że odbierze to jako kpinę, że go uderzy, ale zamiast tego spojrzała na niego jak na wariata.

– Nie przejmuj się, synku. Załatwimy to. Po prostu nie rób więcej głupot.

I tyle. Nie wracali więcej do tematu. Nie wracali do niego przez następne kilkanaście lat. Matka to załatwiła. Zaufał jej, że to załatwi. Aż do momentu, kiedy w tej samej kuchni powiedziała mu, swojemu synowi, Prezydentowi Polski:

– Ta dziewucha. Ona wróciła. Ona coś chce. Jest problem. Ale nie przejmuj się, załatwimy to.

– Miałaś to załatwić wtedy – odpowiedział jej. – A jednak nie załatwiłaś.

Musiał zostać Prezydentem, aby odezwać się do Matki w ten sposób.

Musiał zostać Prezydentem, by powiedzieć jej:

– Teraz ja to załatwię.

No ale wyszło, jak wyszło.

Jak zwykle pojawił się na scenie przez pomyłkę.

Pół biedy, gdyby ktoś się śmiał, ale nikt się nie śmiał.

Teraz Żona oglądała jego twarz, zadowolona ze swojego dzieła.

– Idziemy. Jesteś gotowy – orzekła i otworzyła drzwi, przez które od razu wpadł Robert.

– No naprawdę, wszyscy już czekamy. – Wyglądał, jakby miał dostać zaraz zawału serca.

Za nim wpadł Bartek, nerwowo wymachiwał rękami.

– Ostateczne wyniki będą chyba lepsze. Pięćdziesiąt trzy do czterdziestu siedmiu, mniej więcej, takie sygnały dostajemy z PKW.

W korytarzu było pełno innych ludzi. Biła od nich fala gorąca, jakby byli ogromnym piecem.

Prezydent wstał.

Wyszedł przed tych ludzi, następnie wszedł w nich. Dał się im otoczyć.

Robiono mu zdjęcia i bito mu brawo. Ale Prezydent słyszał tylko śmiech. Widział białe i czerwone balony, przyczepione do ścian. Całe mnóstwo balonów.

Na scenie stali Car i Premier. Nie musieli się zmuszać do uśmiechu. Byli naprawdę zadowoleni.

Z sufitu posypało się konfetti, z głośników eksplodował hymn Polski, ściany zadrżały od burzy oklasków.

Prezydent średnio je słyszał.

Wspominano potem ten moment wielokrotnie. Z racji tego, co miało się stać za chwilę, analizowano go, rozbierano na poszczególne sekundy. Ale musiało upłynąć wiele czasu, zanim zwrócono uwagę na taki detal jak wyraz twarzy Prezydenta.

Jeden z komentatorów, związany z prawą stroną sceny politycznej, ale bardziej umiarkowany, stwierdzi potem na antenie jednego z youtube’owych podcastów:

– Było widać, że naprawdę cieszy się z tej drugiej kadencji. Biła od niego pewność. Było widać, że facet ma po prostu plan. Nigdy się nie dowiemy, co chodziło mu wtedy po głowie. Ale dziś jest jasne: ci wszyscy, którzy próbowali go szkalować, lżyć, na małe sposoby, na większe sposoby, wszyscy ci ludzie nie umieli, nie chcieli dostrzec, że to był inteligentny człowiek, sprawny i ambitny polityk. Że najlepsze było dopiero przed nim.

Ale teraz trwało teraz, teraz Prezydent dochodził do mównicy.

Przemówienie, które napisał Bartek, krzyczało dużą czcionką z przymocowanego do mównicy tabletu. Zaczynało się od zdania: „Zrobiliśmy, wszyscy razem, dobrą robotę”.

Prezydent przeczytał, głosem, który go samego zadziwiał, mocnym i pewnym:

– Zrobiliśmy, wszyscy razem, dobrą robotę.

I, co oczywiste, znowu dostał oklaski.

Czytał dalej o tym, co było, i o tym, co miało się stać. Czytał o Polsce, która zwyciężała bez przerwy i która miała zwyciężać w nieskończoność. Czytał o uczciwości i prawdzie oraz dobrych i złych uczynkach. Czytał o pomaganiu tym, którzy wylosowali złe karty, i nieprzeszkadzaniu tym, którzy wylosowali dobre. Czytał o wspólnej odpowiedzialności za to, co codzienne i prawdziwe. Czytał zdania, które znał, czytał zdania, które wypowiedział kiedyś Mistrz. Czytał zdania o Mistrzu. Dziękował Mistrzowi, a gdy mu dziękował, na ekranie za nim pojawiła się wielka twarz Mistrza, dobra i przyjazna. Prezydent odwrócił się w stronę tej twarzy i wyglądał, jakby był bardzo wzruszony, chociaż nikt nie wiedział, co Prezydent tak naprawdę czuł.

Nikt nie wie, co czują tak naprawdę inni ludzie, a zwłaszcza co czują Prezydenci.

Prezydent nie odniósł się do oskarżeń, które padły raptem dwie godziny wcześniej na łamach „Gazety Krajowej”, oskarżających go o ukrywanie nieślubnego dziecka, spłodzonego z nieletnią wówczas kobietą, a następnie o zastraszanie i kupowanie milczenia tej kobiety za pomocą państwowego majątku i działań służb specjalnych. Te oskarżenia miały jednak okazać się bezpodstawne, i to w ciągu następnych kilku minut. „Gazeta Krajowa” miała zapłacić milion złotych kary – i był to dopiero początek jej kłopotów. Niektórzy mówili potem, że to, co stało się chwilę później, stanowiło kluczowy moment w jej długim upadku. Tonący puścił się kurczowo trzymanej brzytwy, napisał ktoś w jakimś artykule, nieważne kto.

Dopiero parę tygodni później Portal opublikował ostrożny tekst dziennikarki, która wcześniej pracowała w „Gazecie Krajowej”. Artykuł dotyczył ukrytej tragedii, która wydarzyła się w dzień wyborów prezydenckich – zatrzymania lobbystki Łucji T., oskarżanej o wyprowadzanie za pomocą sieci spółek majątku państwowego. Łucja T. popełniła samobójstwo, chociaż dziennikarka wskazywała na nieprawidłowości przy zatrzymaniu oraz rzekomą osobistą relację Prezydenta z denatką. Nieliczni, którzy zwrócili uwagę na ten tekst – kompletnie przykryty tą prawdziwą Tragedią, która miała się wydarzyć w ciągu nadchodzących kilkunastu minut – nie zostawili na dziennikarce suchej nitki. Nawet ci, którzy pozornie należeli do jej obozu.

– Dość już tego szkalowania. Już go zabiliście. I my was za to rozliczymy. Dostaniecie wyroki. Będziecie ukarani – powiedział Car tydzień po Tragedii, tej, która miała się wydarzyć już zaraz, już za chwilę; powiedział to na antenie państwowej telewizji, ubrany w czarny garnitur. – Powiedziałbym, że jesteście jak zwierzęta. Ale ja znam i kocham zwierzęta. Znam i kocham na przykład mojego kota, z czego tak często się wszyscy śmiejecie. I mój kot, ta mała zabawna istotka, jednak zdolna do wielkiej miłości, wielkiego przywiązania, nie życzyłby sobie, on i wszyscy jego mali bracia, oni nie życzyliby sobie, aby porównywać ich do was – powiedział Car, a potem rozpłakał się przed kamerą. A trzeba wiedzieć, że Car nie płakał przed kamerą nawet po śmierci swojego jedynego, ukochanego brata.

Ale teraz trwało teraz, teraz Prezydent stał na mównicy i istniał w najlepsze, co prawda czuł się, jakby już istnieć przestał, ale uczucia to ulotna, tajna i subiektywna sprawa. Gdy skończył przemawiać, uścisnął dłoń Cara, a następnie pocałował Żonę w policzek. Naprawdę pocałował jej policzek, a nie tylko powietrze obok. Policzek Żony był ciepły. Czemu miał być zimny? Żona żyła, tak jak on, istniała w najlepsze.

Wszyscy bili mu brawo.

Wszyscy naprawdę bili mu brawo.

Nikt nie uważał, że Prezydent jest na scenie przez pomyłkę. Chociaż Prezydent o tym nie wiedział.

Matka Prezydenta również biła mu brawo, chociaż dochodziła do siebie, wciąż zamknięta w tym ukrytym gabinecie.

Wtedy w śmierdzącym papierosami i przegraną passacie ojca, trzydziestoletni przyszły Prezydent ściskał kurczowo kierownicę i nie wiedział, dlaczego czuje to, co właściwie czuje. Co każe mu popatrzeć na tę szesnastoletnią dziewczynę i ostrzec ją, mówiąc:

– Nie możesz nikomu o tym powiedzieć.

Gdy Prezydent śnił, śnił o nawiedzonych domach z przegniłymi, niekończącymi się piwnicami albo o tym, że ktoś ucina mu głowę, a on dalej biegnie, podrygując przy tym jak zdekapitowany kurczak.

Matka w jego fantazji biegała tak samo. Też była kurczakiem z uciętą głową.

W końcu byli matką i synem.

Schodząc z mównicy, Prezydent jeszcze raz przypomniał sobie siedzenie samemu na piasku i wpatrywanie się w świt. I pomyślał, na króciutki moment, że może nie stracił jeszcze wszystkiego. Że to wszystko, co się wydarzyło, cały ten koszmar, jego samotność, było próbą, było Golgotą – ale dopóki żyje, może to zmienić, odwrócić, wykorzystać. Może popatrzeć w oczy całej tej nienawiści, całej tej stracie. Że jest człowiekiem i jako człowiek może jeszcze kiedyś kogoś pokochać, a ktoś może pokochać jego. Że owszem, może być teraz nagi, schowany w lesie, drżący z przerażenia. Ale oni jeszcze go nie znaleźli. Że nic nigdy nie jest stracone, póki się żyje i póki się chce.

W końcu po tym, gdy kopano go na sali gimnastycznej, gdy zostawiono go na zimnej podłodze, on potem wstał.

Prezydent pomyślał, że ostatecznie jednak podjął pewną decyzję.

Mógł przecież wyjść przed tych wszystkich ludzi i się poddać. Podnieść ręce. Mógł przeprosić i zrezygnować.

Planował to, chciał tego.

Ale tego nie zrobił.

On.

Tak, stracił wszystkie swoje miłości. Tak, miał obok siebie tylko nienawiść i chorobę. Tak, prawie nikt, kto znał go naprawdę, nie patrzył na niego tak, jak patrzy się na drugiego człowieka. Życzliwie. Nikt poza Sebastianem.

Spalono go żywcem, ale coś po nim zostało. No i ostatecznie wygrał wybory.

Sześćdziesiąt do czterdziestu, pięćdziesiąt trzy do czterdziestu siedmiu, pięćdziesiąt jeden do czterdziestu dziewięciu.

To nie miało znaczenia.

Wygrał wybory.

On.

Nie Ten Drugi.

On.

– Proszę państwa, wybaczcie mi teraz, ale muszę odpocząć. Przede mną świetne, ale ciężkie pięć lat – powiedział, wziął swoją Żonę za jej ciepłą dłoń i pociągnął ją w dół, pomiędzy ludzi.

Pomiędzy te oklaski, które nie były przez pomyłkę. W końcu Prezydent sam przyznał to w myślach. To nie falstart. Tu nie ma żadnego innego, właściwego Prezydenta.

Jestem tylko ja.

Sebastian znalazł się przy nim momentalnie.

Tydzień później Sebastian udzieli wywiadu, w którym będzie płakał. Ten biedny, dobry Sebastian. Który zawiódł wszystkich, zawiódł Prezydenta i zawiódł też siebie. Każdy z nas prędzej czy później zawodzi samego siebie, ale ta prawda nie ma żadnej użyteczności dla kogoś, kto miał jedno zadanie, jedną odpowiedzialność, i nie umiał im podołać.

Sebastian nie powie jednak w tym wywiadzie ani nigdy później, dlaczego tak naprawdę zawiódł.

Nigdy nikomu nie powie, że to on podarował tej kobiecie stary, ale wciąż sprawny milicyjny pistolet. Że zrobił to na jej prośbę.

Prezydent wszedł w tłum, na chwilę. Uścisnął kilka dłoni, ciepłych i serdecznych. Zrobił sobie parę selfie. Rozdał parę uśmiechów. Sebastian delikatnie go odwrócił i poprowadził miękko, ale stanowczo przed siebie. Prezydent, jego Żona i Sebastian znowu zaczęli wędrówkę korytarzami siedziby Partii w stronę wyjścia ewakuacyjnego, placu odgrodzonego szlabanem, na którym stały zaparkowane samochody.

To był potwornie długi dzień, w którym wydarzyło się całe życie, pomyślał Prezydent.

I znowu na krótki moment poczuł ukłucie rozdzierającego smutku i bezradności.

Przez następny rok wszyscy będą zadawać mnóstwo pytań. Jedno z nich będzie brzmieć: gdzie był ochroniarz o imieniu Kamil? Ochroniarz, który miał stać przy szlabanie i pilnować wejścia na parking z tyłu budynku.

Niektórzy będą mówić, że Kamil przysnął. Zdarzało mu się to wcześniej, przysypiać w pracy. Poza tym był na nogach dwadzieścia cztery godziny, przywołano go do Warszawy z nocnej zmiany w ośrodku prezydenckim w Juracie, w którym Prezydent spędził swoją ostatnią noc.

Kamil nigdy nie udzieli żadnego wywiadu, nie będzie gościem żadnego podcastu. Nikogo nie będzie przepraszał, nie wyzna, że kogoś zawiódł. Przesłuchiwany przez wewnętrzną komisję, będzie utrzymywał, że wcale nie zasnął. Że to niemożliwe, zasnąć na stojąco. Wyzna coś gorszego – że po prostu się pomylił.

– Byłem pewien, że ta kobieta jest sprzątaczką – powie Kamil. – Bo tak właśnie wyglądała, jak sprzątaczka.

– Nie zapytał jej pan, co tam robi? – zdziwi się przesłuchujący go Prokurator.

Kamil powtórzy, zdruzgotany własną pomyłką:

– Wyglądała jak sprzątaczka. Nie wyglądała jak ktoś, kto jest jakkolwiek niebezpieczny.

– A jak wyglądają według pana sprzątaczki? Jest jakiś jeden wspólny wygląd dla wszystkich sprzątaczek? – zapyta go Prokurator.

I Kamil mu odpowie, a Prokurator pomyśli wtedy, że ten człowiek jest nie do końca sprawny intelektualnie. Bo Kamil odpowie:

– Moim zdaniem one zawsze wyglądają na nieszczęśliwe.

A potem Kamil zniknie, bo są jeszcze miejsca i życia, które pozwalają na zniknięcie. Zniknie, chociaż mnóstwo ludzi będzie publicznie żądać dla niego dożywocia, a nawet kary śmierci.

Tu i teraz działo się tu i teraz. Prezydent wyszedł na podwórko. Nie zwracając uwagi na Żonę, odwrócił się do Sebastiana i zapytał:

– Gdzie jest to miejsce, w którym mam być zaopiekowany?

A Sebastian się uśmiechnął – na ułamek sekundy popatrzył też na stojącą obok Żonę Prezydenta, ale Prezydent tego nie zauważył – i powiedział:

– Jest niedaleko. Będzie pan zadowolony.

To miejsce miało być luksusowym ośrodkiem spa położonym za Legionowem, nad Zalewem Zegrzyńskim, nieopodal domu, w którym mieszkał Car. Ośrodek należał do przyjaciela Sebastiana; ludzie w nim pracujący wiedzieli od tygodnia, że tuż po wieczorze wyborczym Prezydent przyjedzie do nich odpocząć.

Właściciel tego ośrodka, przyjaciel Prezydenta, też wystąpił potem w jakimś podcaście.

Ale prawie nikt go nie obejrzał.

– Tam ktoś stoi – powiedziała Żona Prezydenta.

Żona Prezydenta od razu rozpoznała kto to. I od razu zrozumiała skalę swojego błędu.

Uważaj, czego sobie życzysz, pomyślała. No tak. Uważaj, komu pomagasz.

Wszystko wydarzyło się w okamgnieniu. Wszystkie tragedie dzieją się w okamgnieniu.

Mimo to Prezydent zdążył się zdziwić.

Był zdziwiony, że ją poznał, Matkę Dziewczynki, chociaż od tamtej pory jej nie widział.

Ludzie mogą się zestarzeć, ludzie mogą przeżyć mnóstwo złych i dobrych rzeczy, mogą schudnąć, przytyć, mogą kompletnie zmienić wygląd, ale jest w nich coś niezmiennego.

Na przykład to, jak stoją, jak próbują wzbić się do góry za pomocą napiętych ramion, jakby nie ufali ziemi.

Prezydent zdążył się zdziwić, ale nie zdążył już niczego więcej.

To była dziwna ostatnia myśl jak na człowieka, którego mózg pracował bez przerwy, którego umysł był jak zakład produkujący i spalający sterty śmieci, chociaż nikt tak naprawdę o tym nie wiedział, bo mnóstwo ludzi miało Prezydenta za bezmyślnego.

Ale każda ostatnia myśl każdego człowieka musi być dziwna, jeśli się nad tym zastanowić.

22.40. Reporter

Reporter nigdy nikomu nie powiedział, że za nią poszedł, za Matką Dziewczynki.

Był z tego nawet trochę dumny – z tego, że są rzeczy, których umiał jednak nikomu nie powiedzieć.

Trzymał język za zębami również dlatego, że to prowokowałoby pytania.

Skoro domyślił się, co ona chce zrobić, skoro wiedział, że może mieć broń, to czemu jej nie powstrzymał.

I owszem, mógłby powiedzieć: bałem się, że do mnie strzeli. Ale to nie byłaby żadna odpowiedź.

W ogóle prawda była jeszcze inna.

Reporter szedł za nią tylko przez jakiś czas. Przecież to nie było takie proste, tam musiał ktoś stać, pilnować szlabanu. To nie było w ogóle takie proste, wiedzieć, że jest parking i że jest szlaban. Ale przecież ona musiała tutaj być niejednokrotnie. Wpuszczana tylnym wejściem, tak aby nikt jej nie widział. I stał tam ochroniarz, ten chudy niegramotny chłopak o imieniu Kamil, ale ten ochroniarz z jakiegoś powodu nie zareagował, kiedy kucnęła i prześlizgnęła się pod szlabanem. Potem wszyscy mówili, że ten ochroniarz przysnął. Że zdarzało mu się przysypiać w pracy. Ale czy na pewno? Nie wyglądał, jakby spał. Czy ktoś, kto ma szalony plan, albo nie ma planu, tylko po prostu idzie zrobić coś szalonego, może liczyć na tego typu zbiegi okoliczności?

Myśląc o tym później – a dużą część swojego późniejszego życia Reporter spędził na myśleniu właśnie o tym – doszedł do wniosku, że sam nie wiedział, co wtedy widział.

I nie był też pewien, czy ona czegoś do niego nie powiedziała, Matka Dziewczynki.

Zdanie, tak ciche, że prawie bezkształtne.

– Trzeba to robić, dopóki nie będzie trzeba tego robić.

I on jej odpowiedział:

– Nie, nie trzeba tego robić.

Ale doskonale zdawał sobie sprawę z bezskuteczności własnych słów, więc się odwrócił i zaczął bardzo szybko biec.

Padło pięć strzałów. Jeden trafił Żonę Prezydenta. Drugi trafił Prezydenta. Trzeci poszedł w powietrze. Po trzecim zaklinowała się broń. Czwarty i piąty strzał padły z broni Sebastiana. Matka Dziewczynki zginęła na miejscu.

Reporter biegł bardzo długo.

Uciekał tak szybko, jak tylko się dało. Umiał biec długo i szybko, w końcu kiedyś biegał maratony.

Zatrzymał się, kiedy ciało dosłownie odmówiło mu posłuszeństwa.

Ruszyła fala oskarżeń. Oberwało się nawet lekarzowi, który poinformował Matkę Dziewczynki, że jej córka połknęła śmiertelną dawkę benzodiazepin.

Ale dawka nie okazała się śmiertelna. Dziewczynka cudem przeżyła i wyszła ze śpiączki po dwóch tygodniach.

I nigdy też nie udzieliła żadnego wywiadu, nikomu. Dziewczynka zniknęła, bo są jeszcze sposoby, aby zniknąć, i są życia, w których można to zrobić.

Reporter nigdy nie próbował się dowiedzieć, co się z nią stało. Gdy o niej myślał, wyobrażał ją sobie jako wolną osobę.

Żona Prezydenta pojawiła się publicznie po raz pierwszy na pogrzebie męża. Na wózku inwalidzkim, ubrana cała na czarno.

Wywiadu na temat tragedii udzieliła dużo, dużo później. Poruszała się już wtedy o kulach. Milimetr wyżej i również by nie przeżyła, mówił lekarz, który ją operował i który z kolei udzielał bardzo wielu wywiadów.

Gdy umiera kobieta, z mężczyzną bywa różnie. Ale gdy umiera mężczyzna, jego żona zawsze żyje dalej. I żyje, i żyje. I żyje.

Oskarżano wszystkich, ale nie Reportera, bo to przecież nie on był podpisany pod artykułem, który opublikowano w „Krajowej”, tylko Dziennik.

Dziennik, który ustąpił ze stanowiska, publikując gwałtowną ekspiację.

Ale tamtego wieczoru, pod koniec tego długiego dnia, to wszystko jeszcze się nie wydarzyło.

To była tylko przyszłość.

Teraz trwało Teraz.

Teraźniejszość była nocą, chłodną i cierpką, i pustą. Miejsce, do którego dobiegł Reporter, wyglądało jak po końcu świata. Reporter nie miał pojęcia, gdzie jest. Chyba przebiegł jakiś most, więc mogła to być jakaś nowa, deweloperska Praga. Albo Gocław. Cokolwiek. W oknach paliły się nieliczne światła. Pod blokiem brodaty facet w średnim wieku wyprowadzał psa i wpatrywał się w ekran telefonu.

– Słucham – powiedział, czując, że ktoś do niego podchodzi, nawet nie podniósł wzroku.

– Czy mógłbym użyć pańskiego telefonu? – zapytał Reporter.

– Przepraszam, ale chyba pana pojebało. – Facet powiedział to tak spokojnie, jakby żartował.

– Proszę pana, to alarmowa sytuacja. Muszę zadzwonić do mojego syna.

Facet dopiero teraz na niego popatrzył.

Na telefonie widać było czarny front portalu internetowego „Krajowej”.

– Tak, wiem, zastrzelono Prezydenta – wydyszał. – Ale dzieją się też inne tragedie. W ogóle dzieją się inne sprawy, zawsze i wszędzie.

Reporter, zadziwiony, obserwował, jak twarz mężczyzny – lekko spuchnięta, z przykrym trądzikiem, pokryta nieregularnym zarostem, twarz typowego męskiego młodego nieszczęśnika – zaczyna się zmieniać, przekształcać w twarz kogoś, kogo Reporter doskonale znał. Reporter otworzył usta, ale zaraz je zamknął.

– Tak naprawdę Prezydent żyje – powiedział mężczyzna.

Pies pokiwał łbem, jakby na znak, że zgadza się z mężczyzną.

Reporter nie rozumiał tak bardzo, że nawet nie zdołał powiedzieć, że nie rozumie.

– Prezydent i Łucja żyją, oboje. Są gdzieś indziej. W trochę innym świecie. Jednak żyją i są. Są szczęśliwi. Żyją w miłości, wielkiej i jasnej. Udało się. Łucja otworzyła swoje serce. Prezydent, który nie jest już Prezydentem, też. Czasami miłość zwycięża. Czasami potrzeba wielu lat wielkiego bólu, aby otworzyła drzwi. Czasami trzeba nawet umrzeć, aby przyszła. Nie zawsze, ale czasami tak.

– O czym ty, kurwa, mówisz, chłopie? – Reporter potrząsnął głową, jakby chciał przepędzić sprzed oczu to, co wziął za marę.

Ale mężczyzna stał przed nim dalej, jeszcze bardziej realny.

– Każdy zasługuje na miłość. Każdy, kto się urodził. – Jego głos brzmiał jak pięść bijąca o skórzaną powierzchnię worka treningowego w wielkiej, pustej przestrzeni.

A Reporter w końcu chyba zrozumiał.

– Nawet taka szuja? – zapytał, mając na myśli jednocześnie Prezydenta i siebie. Miał w sobie ogromny płacz, który ostatkiem sił trzymał się środka ciała. Kiedy ten płacz puści, utopi moje serce, pomyślał Reporter.

– Każdy jest dzieckiem Boga. Jezus powiedział: przyjdźcie do mnie wszyscy. Trędowaci, złodzieje, oszuści, mordercy, kurwy, kłamcy, wszyscy. Tyrani, kaci, zdrajcy, podpalacze, krzywdziciele, wszyscy. Każdy jest dzieckiem Boga. Jeszcze raz: każdy, każdy jest dzieckiem Boga – powiedział mężczyzna i podał Reporterowi telefon.

Reporter znał numer Ksawerego na pamięć.

Stał obok tego obcego faceta, próbował wpisać roztrzęsionym palcem cyfry i robiąc to, myślał o słowie „odpokutować”. Co to właściwie znaczy: „odpokutować”? Czy jest sens używać słów oznaczających sytuacje, które tak naprawdę nigdy nie mają miejsca, podczas gdy na wiele zdarzeń, tragedii, splotów okoliczności, wypadków i cudów nie ma tak naprawdę słów?

– Odpokutować znaczy kochać – odpowiedział na jego myśli mężczyzna.

Ale Reporter nie skupiał się już na tym, co mówił mężczyzna. Zamiast tego myślał, co powie Ksaweremu, gdy ten odbierze.

„Wszystko jest w porządku, Ksawery. Ty i ja, jesteśmy okej. Jest okej” – tak brzmiało zdanie, które napisał sobie w głowie.

Czy pod zwrotem „w porządku” również kryła się sytuacja, która tak naprawdę nigdy nie miała miejsca? Czy Ksawery i on też byli teraz w innym miejscu?

Reporter przestał o tym myśleć, gdy Ksawery w końcu odebrał.

KONIEC

Różne miejsca, głównie Warszawa, 2024

Przypisy

1. Krzysztof Kąkolewski, Generałowie giną w czasie pokoju, t. III, Radzymin 2006. [wróć]