Dla Wednesday

Speak to me.

Let me have a look inside these eyes while I’m learning.

Please don’t hide them just because of tears.

Let me send you off to sleep with a “There, there, now

stop your turning and tossing”.

Let me know where the hurt is and how to heal.

Spare me? Don’t spare me anything troubling.

Trouble me, disturb me with all your cares and your worries.

Speak to me and let our words build a shelter from the storm[1].

[1]
Mów do mnie,

Pozwól mi zajrzeć w głąb twych oczu, kiedy się uczę.

Nie skrywaj ich z powodu łez,

Zaśnij wsłuchany w moje „Już dobrze, teraz leż spokojnie”.

Powiedz, gdzie cię boli i jak ukoić ten ból.

Oszczędź mnie? Nie szczędź mi niepokoju.

Dręcz mnie i obarczaj troskami.

Mów do mnie i niech

Nasze słowa staną się schronieniem przed burzą.

Fragment piosenki Trouble Me autorstwa Natalie Merchant i Dennisa Drew z grupy 10.000 Maniacs. (Przyp. red.).

Ta książka jest fikcją. Dlatego pozwoliłam sobie na dowolność w kwestii chronologii.

PROLOG

Beckey Caterino wpatrywała się w najdalsze zakątki studenckiej lodówki. Z narastającą irytacją omiatała wzrokiem etykietki w poszukiwaniu swoich inicjałów na czymkolwiek: opakowaniu serka wiejskiego, gotowym daniu, bajglu, wegańskim hot dogu czy choćby kawałku marchewki.

KP, Kayleigh Pierce. DL, Deneshia Lachland. VS, Vanessa Sutter.

– Suki. – Energicznie zatrzasnęła drzwi lodówki, aż zabrzęczały butelki piwa. Poczęstowała kopniakiem najbliższą rzecz, jaka jej się nawinęła. Tak się złożyło, że był to kosz na śmieci.

Ze środka wypadły puste kubeczki po jogurcie. Po ziemi potoczyły się zmięte torebki po niskotłuszczowym popcornie. Zgniecione butelki po dietetycznej coli. Wszystko podpisane permanentnym markerem, oznaczone dwiema literkami.

BC.

Beckey patrzyła na puste opakowania po jedzeniu, które kupiła za swoje skromne środki. Wszystko wyżarły jej koszmarne współlokatorki, podczas gdy ona siedziała całą noc w bibliotece, przygotowując pracę semestralną, która miała jej zapewnić pięćdziesiąt procent końcowej oceny z chemii organicznej. O siódmej rano czekały ją konsultacje z wykładowczynią. Miała zyskać pewność, że idzie w słusznym kierunku.

Spojrzała na zegarek.

Godzina 4:57.

– Przeklęte suki! – wrzasnęła w stronę sufitu. Zapaliła wszystkie światła, a bosymi stopami niemal wypaliła ślady na wykładzinie w korytarzu. Była wykończona, ledwo utrzymywała równowagę. Torebka czipsów doritos i dwie olbrzymie cynamonowe bułeczki z automatu zamieniły się w żołądku w stwardniały beton. Jedyne, co wyciągnęło ją z biblioteki o tej porze do akademika, to obietnica normalnego posiłku.

– Wstawaj, złodziejko! – Walnęła pięścią w drzwi Kayleigh tak mocno, że otworzyły się szeroko.

W pokoju wisiał dym palonej trawki. Kayleigh wyjrzała spod kołdry, a leżący obok niej facet przewrócił się na bok.

Markus Powell. Chłopak Vanessy.

– Cholera! – Kayleigh wyskoczyła z łóżka. Była całkiem naga, jeśli nie liczyć skarpetki na lewej nodze.

Beckey waliła pięściami w ściany w drodze do swojej sypialni. Najmniejszej sypialni, którą zajęła z własnej woli, ponieważ nie umiała stanąć okoniem wobec trzech swoich rówieśnic dysponujących o wiele zasobniejszymi kontami.

– Nie możesz powiedzieć o tym Nessie! – Wciąż naga Kayleigh biegła za nią. – To nic nie znaczyło, Beck. Urżnęliśmy się i…

„Urżnęliśmy się i…”.

Każda idiotyczna historyjka, którą opowiadały te wredne pindy, zaczynała się od tych trzech słów. Kiedy Vanessa została przyłapana na robieniu laski chłopakowi Deneshii. Kiedy brat Kayleigh nasikał w garderobie. Kiedy Deneshia „pożyczyła” od niej majtki. Zawsze były pijane, ujarane albo bzykały się z kim popadnie, ponieważ to nie był college, to był Dom Wielkiego Brata, z którego nie można cię wywalić na bruk i w którym każdy łapie rzeżączkę.

– Beck, wyluzuj. – Kayleigh pocierała się po nagich ramionach. – Ona i tak chciała z nim zerwać.

Beckey mogła albo zacząć wrzeszczeć na całe gardło, albo wypaść stąd jak oparzona.

– Beck…

– Idę pobiegać. – Otworzyła szufladę, by znaleźć skarpetki, ale wszystkie były nie do pary. Oczywiście. Jej ulubiony sportowy stanik leżał pod łóżkiem. Wyjęła z kosza brudne szorty do biegania, włożyła dwie różne skarpetki, jedną z dziurą na pięcie, ale perspektywa nabawienia się pęcherza mniej ją dołowała, niż gdyby miała tu zostać i szaleć w ataku wściekłości na wszystko i wszystkich.

– Beckey, nie bądź taką jędzą. Ranisz moje uczucia.

Beckey zignorowała te jęki. Owinęła słuchawki wokół szyi, dziwiąc się, że jej iPod leżał dokładnie tam, gdzie powinien. Kayleigh była dyżurną męczennicą w akademiku, wszystkie występki popełniała w imię wyższego dobra. Spała z Markusem, ponieważ Vanessa złamała mu serce. Spisała wyniki testu od Deneshii tylko dlatego, że jej matka byłaby zrozpaczona, gdyby córka zawaliła kolejny rok. Wyżarła Beckey makaron z serem, ponieważ jej ojciec martwił się, że jest za chuda.

– Beck… – zmieniła strategię. – Dlaczego nie chcesz ze mną rozmawiać? O co ci chodzi?

Beckey już się zbierała, by jej to wyjaśnić, gdy nagle jej wzrok padł na szafkę nocną, gdzie zawsze kładła spinkę do włosów. Teraz jej nie było.

Poczuła, że uchodzi z niej powietrze.

Kayleigh uniosła ręce w geście sugerującym niewinność.

– Ja jej nie wzięłam.

Na chwilę Beckey poraził widok idealnie okrągłych otoczek jej piersi, które spoglądały na nią niczym druga para oczu.

– No dobrze, stara, wyjadłam twoje gówniane żarcie z lodówki, ale nigdy nie tknęłabym twojej spinki. Wiesz o tym.

Beckey poczuła, że w jej piersi otwiera się czarna dziura. Spinka była zrobiona z taniego plastiku, kupuje się takie w zwykłych drogeriach, ale dla niej znaczyła więcej niż cokolwiek innego na świecie, ponieważ była ostatnią rzeczą, jaką dała jej mama, zanim wsiadła do auta, ruszyła do pracy i zginęła przez pijanego kierowcę, który jechał pod prąd na drodze międzystanowej.

– Ej, Blair i Dorota, intrygujcie ciszej. – W drzwiach swojej sypialni stanęła Vanessa. Była spuchnięta od snu, oczy miała jak szparki. Omiotła wzrokiem nagą Kayleigh i zwróciła się do Beckey: – Dziewczyno, nie możesz biegać w porze gwałtów.

Zostawiając za plecami zołzy, ruszyła przed siebie. Korytarz, kuchnia, salon. Wypadła za drzwi na kolejny korytarz. Potem trzy piętra w dół i przez główny pokój rekreacyjny do szklanych drzwi frontowych, które otwierało się kartą magnetyczną, żeby wejść do środka, ale chrzanić to. Musiała uciec od tych trzech potworów. Jak najdalej od ich codziennej wrogości. Od ich kąśliwości, sterczących cycków i taksujących spojrzeń.

Krople rosy osiadały jej na nogach, gdy przecinała trawiasty dziedziniec kampusu. Przeskoczyła betonową barierkę i wbiegła na główną drogę. Powietrze było jeszcze chłodne. Jedna po drugiej gasły latarnie uliczne. Wstawał świt. Drzewa spowijał jeszcze cień. Usłyszała czyjś kaszel w oddali. Wzdrygnęła się nagle.

Pora gwałtów.

Jakby je obchodziło, czy zostanie zgwałcona. Jakby się przejmowały, że ledwo wystarcza jej pieniędzy na jedzenie, że musi pracować więcej od nich, uczyć się więcej, biegać więcej, lecz zawsze, bez względu na to, jak bardzo się starała, i tak lądowała dwa kroki od miejsca, które było dla reszty punktem wyjścia.

Blair i Dorota.

Popularna dziewczyna i wierna pulchna pokojówka z Plotkary. Nietrudno zgadnąć, której z nich przypisano czyją rolę.

Włożyła słuchawki. Wcisnęła PLAY na iPodzie przyczepionym do poły bluzy. Zaczął raper Flo Rida.

Can you blow my whistle baby, whistle baby…[2].

Jej stopy uderzały w ziemię w tempie zgodnym z rytmem piosenki. Minęła frontową bramę, która oddzielała kampus od smutnego małego centrum. Nie było tu barów ani innych miejsc spotkań dla studentów, ponieważ uniwersytet mieścił się w hrabstwie, w którym sprzedaż alkoholu była zakazana. Tata twierdził, że przypomina serialowe Mayberry, tyle że jest bardziej białe i nudne. Sklep żelazny. Przychodnia dla dzieci. Komisariat. Sklep odzieżowy. Starszy mężczyzna, właściciel bistra, polewał chodnik szlauchem. Słońce wznosiło się ponad czubki drzew, przesycając wszystko niesamowitą pomarańczowoczerwoną poświatą. Na widok Beckey mężczyzna uchylił bejsbolówki w geście powitania. Potknęła się na szczelinie w asfalcie, ale złapała równowagę. Patrzyła prosto przed siebie, udając, że nie widzi, jak mężczyzna rzuca szlauch i rusza jej z pomocą, ponieważ myśli Beckey krążyły wokół prawdy, że wszyscy ludzie na świecie to dupki, a jej życie jest beznadziejne.

– Beckey – powiedziała jej mama, wyjmując z torebki plastikową spinkę do włosów – tym razem mówię serio. Masz mi ją oddać.

Spinka do włosów. Dwa grzebienie połączone zawiasami z jednym ułamanym zębem, cętkowane jak kot. Julia Stiles nosiła taką w Zakochanej złośnicy. Beckey oglądała to z mamą setki razy, ponieważ był jednym z nielicznych filmów, które obie uwielbiały.

Kayleigh nie ukradłaby spinki z nocnego stolika. Była bezduszną zołzą, ale wiedziała, ile ta rzecz znaczy dla Beckey. Pewnego wieczoru nawaliły się i Beckey opowiedziała jej całą historię. Że była na lekcji angielskiego, kiedy dyrektor przyszedł po nią do klasy. Że na korytarzu czekała na nią policjantka, a ona przeraziła się na jej widok, bo nigdy wcześniej nie miała kłopotów, ale okazało się, że chodzi o coś innego. Gdzieś w głębi duszy czuła, że stało się coś strasznego, ponieważ kiedy policjantka zaczęła mówić, słyszała tylko niektóre słowa, jakby rozmawiały przez telefon, a na linii były zakłócenia.

Matka… droga międzystanowa… pijany kierowca…

Odruchowo sięgnęła wtedy po spinkę we włosach. To była ostatnia rzecz, jakiej dotknęła mama przed wyjściem z domu. Poluzowała ją, przeczesała palcami włosy, by ją strząsnąć. Ścisnęła w dłoni plastikową spinkę tak mocno, że złamała jeden z ząbków. Pomyślała wtedy, że mama ją zabije. „Masz mi ją oddać”. Ale potem dotarło do niej, że mama nie może jej zabić, ponieważ sama nie żyje.

Zbliżając się do końca Main Street, otarła łzy. W lewo czy w prawo? W stronę jeziora, gdzie mieszkali profesorowie i zamożni ludzie, czy w stronę niewielkich parceli z dużymi przyczepami kempingowymi i skromnymi domkami?

Skręciła w prawo, oddalając się od jeziora. W iPodzie Flo Rida ustąpił miejsca Nicki Minaj. Żołądek Beckey trawił czipsy kukurydziane i bułeczki cynamonowe, jego zawartość raz po raz podchodziła jej do gardła. Wyłączyła muzykę, słuchawki opadły na szyję, a palące płuca sygnalizowały, że zaraz odmówią posłuszeństwa. Zignorowała te sygnały. Łapała powietrze otwartymi ustami, oczy ją szczypały na wspomnienie, jak siedziały z mamą na kanapie, chrupały niskokaloryczny popcorn i śpiewały z Heathem Ledgerem Can’t Take My Eyes Off You[3].

You’re just too good to be true…[4]

Beckey przyspieszyła. W tej smutnej dzielnicy w powietrzu wisiał zapach stęchlizny. Nazwy ulic odnosiły się do śniadaniowych potraw. SW Omelet Road. Hashbrown Way. Dziwne, ulica Omletowa czy Plackowa? Nigdy nie chodziła w tym kierunku, zwłaszcza o tej godzinie. Pomarańczowoczerwone światło przeszło w brudny brąz. Na ulicy stały zdezelowane furgonetki i stare auta. Z domów obłaziła farba. Wiele okien było zabitych deskami. Poczuła palący ból pięty. A to niespodzianka. Przez dziurawą skarpetkę robił się pęcherz. Przypomniała sobie, jak Kayleigh wyskakiwała z łóżka w samej skarpetce. Jej skarpetce.

Zwolniła kroku. Po chwili stanęła na środku ulicy. Oparła ręce na kolanach i pochyliła się, by złapać oddech. Czuła tysiące igieł w stopie, jakby żądlił ją szerszeń uwięziony w bucie. Nie zdoła wrócić na kampus bez zdarcia pięty, a o siódmej rano miała spotkanie z doktor Adams w sprawie pracy semestralnej. Nie wiedziała, która godzina, ale wiedziała jedno: doktor Adams będzie zła, jeśli się nie zjawi. To nie liceum. Wykładowcy mogli dać nieźle popalić studentowi, który marnował ich czas.

Kayleigh musi po nią przyjechać. Była żałosna, ale nigdy nie odmawiała, gdy wzywano ją na ratunek, nawet jeśli chodziło tylko o jej zamiłowanie do dramatyzowania. Beckey sięgnęła do kieszeni, ale w tej samej chwili pamięć podsunęła jej inny obrazek: w bibliotece chowa telefon do plecaka, a po powrocie do akademika upuszcza plecak na podłogę w kuchni.

Była bez telefonu. Nie mogła wezwać Kayleigh na pomoc.

Słońce stało już wyżej nad drzewami, ale Beckey czuła osaczający ją mrok. Nikt nie wiedział, gdzie jest. Nikt nie czekał na jej powrót. Znalazła się w nieznanej okolicy. Nieznanej złej okolicy. Zapukanie do czyichś drzwi i prośba o skorzystanie z telefonu wyglądałoby jak początek telewizyjnego programu kryminalnego. Beckey niemal słyszała w uszach głos narratora:

– Współlokatorki Beckey pomyślały, że potrzebuje czasu, by się uspokoić. Doktor Adams założyła, że Beckey nie przyszła na umówiony termin, ponieważ nie dokończyła pisemnej pracy. Nikt nie przypuszczał, że wściekła studentka pierwszego roku zapukała do drzwi gwałciciela kanibala…

Gryzący odór zgnilizny przywrócił ją do rzeczywistości. Na skrzyżowanie u wylotu ulicy wjechała śmieciarka i zatrzymała się ze zgrzytem hamulców. Z tyłu zeskoczył mężczyzna w kombinezonie, przetoczył kubeł w stronę śmieciarki i umieścił go na podnośniku. Beckey patrzyła, jak zawartość kubła wpada do kontenera, a w środku uruchamia się system zgniatania śmieci. Facet w kombinezonie nawet nie spojrzał w jej kierunku, ale Beckey nagle poczuła, że jest obserwowana.

Pora gwałtów…

Odwróciła się, próbując przypomnieć sobie, czy skręciła tu w prawo, czy w lewo. Nie widziała znaku z nazwą ulicy. Wrażenie, że jest obserwowana, jeszcze się spotęgowało. Omiotła spojrzeniem domy, wnętrza furgonetek i aut osobowych. Nie napotkała niczyjego wzroku. W oknach nie poruszyła się żadna kotara. Żaden gwałciciel kanibal nie stanął w progu, oferując jej pomoc.

Mózg skłonił ją do tego, czego kobiety nie powinny robić: zbeształ za panikowanie, stłumił wewnętrzne przeczucie, kazał pchać się w sytuację budzącą strach, zamiast natychmiast uciekać.

Beckey rozważała argumenty za i przeciw:

Zejdź ze środka ulicy. Trzymaj się blisko domów, ponieważ są w nich ludzie. Krzycz wniebogłosy, jeśli ktoś się zbliży. Wracaj do kampusu, bo tam będziesz bezpieczna.

Dobre rady, tylko gdzie jest kampus?

Przecisnęła się bokiem między zaparkowanymi autami i znalazła się nie na chodniku, lecz na wąskim skrawku porośniętej chwastami ziemi między dwoma domami. W mieście nazwałaby to uliczką, ale to przypominało raczej opuszczoną działkę. Na ziemi leżały niedopałki i potłuczone butelki po piwie. Za domami zobaczyła skoszone pole, a tuż za wzniesieniem terenu rozciągał się las.

Wybranie takiej trasy wydawało się sprzeczne ze zdrowym rozsądkiem, ale Beckey znała plątaninę ścieżek przecinających ten las. Spodziewała się, że spotka tam studentów o osobowości typu A, jadących na rowerach, zmierzających nad jezioro poćwiczyć tai-chi albo biegających przed porannymi zajęciami. Spojrzała w górę, kierując się położeniem słońca. Idąc na zachód, dotarłaby do kampusu. Z pęcherzem czy bez i tak musiała wrócić do akademika, ponieważ nie mogła sobie pozwolić na oblanie chemii organicznej.

Beknęła głośno i poczuła w ustach kwaśny posmak z nutką cynamonu. Treść żołądka podeszła do gardła. Przypomniały o sobie przekąski z automatu. Musiała wrócić do akademika, zanim zwymiotuje. Nie chciała rzygać w trawie jak kot.

Idąc między dwoma domami, drżała tak bardzo, że zaczęła dzwonić zębami. Na otwartej przestrzeni przyspieszyła kroku. Przy każdym dotknięciu piętą ziemi pęcherz szczypał niemiłosiernie, a Beckey krzywiła się, co przynosiło chwilową ulgę. Potem nastał czas zaciskania zębów. Truchtając, czuła na plecach palące spojrzenie tysięcy oczu, które prawdopodobnie wcale jej nie obserwowały.

Prawdopodobnie.

W lesie temperatura wyraźnie spadła. W jej polu widzenia pojawiały się i znikały cienie. Bez trudu znalazła jedną ze ścieżek, po której biegała miliony razy. Wyciągnęła rękę w stronę iPoda, ale zmieniła zdanie. Chciała wsłuchać się w ciszę lasu. Przez gęste korony drzew przedarł się ledwie jeden promień słońca. Pomyślała o dzisiejszym poranku. Stoi przed lodówką. Zimne powietrze ze środka schładza jej rozpalone policzki. Puste torebki po popcornie i butelki po coli walają się po podłodze. Zwrócą jej za jedzenie. Zawsze oddawały pieniądze. Nie były złodziejkami. Po prostu nie chciało im się chodzić do sklepu ani przygotować listy produktów, gdy Beckey proponowała, że zrobi dla nich zakupy.

– Beckey?

Na dźwięk męskiego głosu odwróciła głowę, ale reszta jej ciała poruszała się do przodu. Zobaczyła jego twarz w ułamku sekundy między potknięciem a upadkiem. Wyglądał na życzliwego i zatroskanego. Wyciągnął do niej rękę.

Uderzyła głową o coś twardego. Poczuła krew w ustach. Nagle straciła ostrość widzenia. Próbowała przewrócić się na bok, ale nie była w stanie. Zahaczyła o coś włosami. Coś je ciągnęło, szarpało. Sięgnęła ręką za głowę. Spodziewała się znaleźć tam spinkę mamy. Zamiast tego poczuła drewno, potem stal, po chwili z zamazanego obrazu wyłoniła się twarz mężczyzny, a do Beckey dotarło, że przedmiot, który tkwi w jej czaszce, to młotek.

[2] Możesz dmuchnąć w mój gwizdek, mała? Cytat z piosenki Whistle rapera Tramara Dillarda, znanego jako Flo Rida. (Przyp. red.).

[3] Nie mogę oderwać od ciebie oczu. Piosenkę tę wykonał po raz pierwszy Frankie Valli (1967), później doczekała się wielu wersji. (Przyp. red.).

[4] Jesteś zbyt cudowna, żeby być prawdziwa. Cytat z piosenki Can’t Take My Eyes Off You. (Przyp. red.).

ATLANTA

1

Will Trent szukał wygodnej pozycji dla swoich długich nóg. Przy stu dziewięćdziesięciu centymetrach wzrostu ledwo mieścił się w mini cooperze swojej partnerki. Czubek jego głowy stykał się z szyberdachem, ale fotelik dziecięcy na tylnym siedzeniu znacznie ograniczał miejsce z przodu. Will musiał trzymać kolana razem, by przypadkiem nie przełączyć dźwigni na bieg jałowy. Pewnie wyglądał jak człowiek guma, lecz w tej chwili uważał się raczej za pływaka raz po raz zanurzającego się w rozmowie, którą Faith Mitchell toczyła sama ze sobą. Zamiast powtarzać sekwencję ramię-ramię-oddech, odpłynął myślami, w regularnych odstępach czasu rzucając pytanie:

– Że co?

– O trzeciej w nocy piszę zjadliwą jednogwiazdkową opinię o wyciskarce do cytrusów – Faith oderwała dłonie od kierownicy, by wykonać gest pisania na klawiaturze – i wtedy uświadamiam sobie, że włożyłam do zmywarki kapsułkę do prania, co jest kompletnym wariactwem, bo przecież pralnia jest na górze, a dziesięć minut później gapię się w okno i myślę: „Czy majonez to naprawdę instrument muzyczny?”.

Will usłyszał w jej głosie pytającą intonację, nie wiedział jednak, czy Faith oczekuje od niego odpowiedzi. Próbował odtworzyć w pamięci treść rozmowy. Ćwiczenie okazało się trudne. Siedzieli w aucie prawie od godziny, a Faith zdążyła powiedzieć – niekoniecznie w tej kolejności – o wygórowanych cenach kleju w sztyfcie, o centrach rozrywki rodzinnej Chuck E. Cheese i o torturach, które przeżywała, gdy inni rodzice zamieszczali zdjęcia swoich dzieci wracających do szkoły, podczas gdy ona ciągle miała w domu malucha.

Will przechylił głowę, wpływając z powrotem w nurt rozmowy.

– Dochodzimy do momentu, w którym Mufasa wpada do wody i ginie. – Teraz Faith najwyraźniej mówiła o filmie. – Emma zaczyna wrzeszczeć wniebogłosy zupełnie jak Jeremy, kiedy był w jej wieku, i wtedy uświadomiłam sobie, że urodziłam dwoje dzieci oddzielonych w czasie dwoma wersjami Króla Lwa.

Will znowu odpłynął. Gdy Faith wspomniała o swojej dwuletniej córce, poczuł ściskanie w brzuchu. Poczucie winy rozsiało się jak śrut w klatce piersiowej.

Omal nie zabił Emmy.

Jak do tego doszło? On i jego dziewczyna opiekowali się Emmą. Sara siedziała w kuchni nad papierami. Will siedział w salonie z Emmą. Pokazywał jej, jak zmienić maleńką baterię w minirobocie Hex Bug. Zabawka leżała rozłożona na części na stoliku kawowym. Will trzymał na czubku palca bateryjkę rozmiarów miętusa, by pokazać ją Emmie. Wyjaśniał, że powinni bardzo uważać, by nie zostawiać tego gdzie popadnie, ponieważ Betty, jego suczka, mogła przypadkiem ją połknąć. Nagle, zupełnie bez ostrzeżenia, Emma nachyliła się i wciągnęła bateryjkę do buzi.

Will był agentem Georgia Bureau of Investigation, w skrócie GBI, czyli stanowej agencji śledczej. Doświadczał sytuacji, w których ważyły się życie i śmierć, a jedynym czynnikiem przeważającym szalę była jego błyskawiczna reakcja.

Kiedy bateria zniknęła w buzi Emmy, sparaliżowało go z przerażenia.

Palec sterczał mu w powietrzu bezradnie. Serce złożyło się jak rower wokół słupa telefonicznego. Widział tylko w zwolnionym tempie, jak Emma siada sobie wygodnie z uśmieszkiem na anielskiej buzi i szykuje się do połknięcia bateryjki.

Wtedy Sara uratowała ich wszystkich. Kiedy Emma zaczęła łykać baterię, zanurkowała niczym drapieżny ptak, wsadziła Emmie palec do ust i wyciągnęła baterię.

– W każdym razie stoję w kolejce do kasy i zerkam tej dziewczynie przez ramię, a ona bluzga w esemesach do swojego chłopaka. – Faith przeszła do opowiadania innej historii. – Potem odchodzi, a ja już na zawsze zostaję z pytaniem, czy jej chłopak rzeczywiście wylądował w łóżku z jej siostrą.

Bark Willa omal nie wybił szyby, gdy mini weszło w ostry zakręt. Zbliżali się do więzienia stanowego. Tam miała czekać Sara. Poczucie winy wobec Emmy ustąpiło miejsca niepokojowi związanemu z perspektywą spotkania.

Will znowu zaczął się wiercić na siedzeniu. Plecy koszuli odkleiły się od skórzanego oparcia. Chociaż raz nie pocił się z gorąca. Pocił się na myśl o swoim związku z Sarą.

Wszystko układało się doskonale, z drugiej strony szło coraz gorzej.

Z pozoru nic się nie zmieniło. Nadal spędzali więcej nocy razem niż osobno. Podczas weekendu konsumowali wspólnie jej ulubiony posiłek, niedzielne śniadanie nago, oraz jego ulubiony posiłek, niedzielne drugie śniadanie nago. Sara całowała go tak samo. Czuł, że kocha go tak samo. Nadal rzucała brudne rzeczy kilka centymetrów od kosza na pranie, nadal zamawiała sałatkę, po czym wyjadała mu połowę frytek, ale coś było nie tak. Bardzo nie tak.

Kobieta, która przez ostatnie dwa lata wierciła mu dziurę w brzuchu, zmuszając do mówienia o rzeczach, o których nie chciał mówić, nagle oznajmiła, że jeden temat rozmów jest zabroniony.

Oto jak do tego doszło:

Sześć tygodni temu wrócił do domu po pracy. Sara siedziała przy stole kuchennym. Nagle zaczęła mówić o przebudowie domu. Wręcz o demolce, dzięki której miałaby więcej miejsca dla siebie, co było komunikatem nie wprost, że powinni zamieszkać razem, co z kolei skłoniło Willa do złożenia propozycji nie wprost, że powinni pobrać się w kościele, bo to uszczęśliwiłoby jej matkę.

I wtedy usłyszał trzask, gdy ziemia zamarzła jej pod stopami i lód skuł wszystkie powierzchnie, a z ust Sary buchnęła para, kiedy zamiast powiedzieć: „Tak, kochany, z radością za ciebie wyjdę!” – wydobyła z siebie ton bardziej lodowaty niż sople zwisające z sufitu: „A co, kurwa, moja matka ma do tego?!”.

Kłócili się, co było trudne dla Willa, ponieważ nie bardzo wiedział, co jest przedmiotem ich sporu. Zainkasował kilka słownych ciosów pod adresem swojego domu tak bardzo dla niej nieodpowiedniego, co przemieniło się w spór o pieniądze, który poprawił jego pozycję, ponieważ Will był biednym pracownikiem budżetówki, a Sara… cóż, Sara obecnie też była biedną pracownicą sfery budżetowej, ale przedtem zamożną panią doktor.

Kłótnia trwała do momentu, aż nadeszła pora spotkania z rodzicami Sary przy brunchu. Wtedy Sara wprowadziła na następne trzy godziny moratorium na rozmowy o małżeństwie czy wspólnym zamieszkaniu. Te trzy godziny rozciągnęły się na cały dzień, potem na resztę tygodnia. W tej chwili mijało już sześć tygodni, odkąd Will mieszkał z wystrzałową współlokatorką, która nadal pragnęła z nim seksu, ale rozmawiać chciała tylko o tym, co zamówić na kolację, o determinacji młodszej siostry do marnowania sobie życia i jak łatwe było przyswojenie dwudziestu algorytmów pomagających w ułożeniu kostki Rubika.

Faith wjechała na parking więzienia, mówiąc:

– No jasne, cała ja, właśnie teraz musiałam dostać okres.

Na czas manewru parkowania zamilkła. Jej ostatnie zdanie nie brzmiało jak fraza kończąca dłuższy wywód. Czy Faith oczekiwała odpowiedzi? Na pewno tak.

Will zdecydował się na ogólnikową wersję:

– Do bani.

Faith wyglądała na zaskoczoną, jakby dopiero się zorientowała, że ma w aucie pasażera.

– Co jest do bani?

Teraz Will pojął, że Faith zdecydowanie nie oczekiwała odpowiedzi.

– Jezu, Will. – Przełożyła dźwignię skrzyni biegów w pozycję parkowania. – Może następnym razem uprzedzisz mnie, że zamierzasz słuchać mojego ględzenia?

Wysiadła z auta i pomaszerowała w stronę wejścia dla personelu więzienia. Will patrzył na jej plecy, ale wyobrażał sobie, jak jego partnerka psioczy pod nosem. Zamachała identyfikatorem w stronę kamery przed bramą. Will potarł twarz i wciągnął w płuca rozgrzane powietrze we wnętrzu auta. Czy wszystkie kobiety w jego życiu były obłąkane, czy raczej on był idiotą?

Tylko idiota mógł zadać takie pytanie.

Otworzył drzwi i z trudem wygramolił się z mini. Głowę miał mokrą od potu. W ostatnim tygodniu października temperatura poza samochodem była niewiele niższa od tej w środku. Poprawił broń w kaburze. Znalazł swoją marynarkę między fotelikiem Emmy na tylnym siedzeniu a paczką starych krakersów serowych w kształcie rybek. Rozerwał torebkę i wsypał do ust całą zawartość, zerkając na więzienny autobus wyjeżdżający na drogę. Pojazd podskoczył na wyboju. Za okratowanymi oknami twarze osadzonych prezentowały różny stopień cierpienia.

Rzucił pustą torebkę po krakersach na tylne siedzenie, jednak po namyśle wziął ją ze sobą, ruszając w stronę wejścia dla personelu. Omiótł wzrokiem niski przygnębiający budynek. Więzienie Stanowe Phillips było więzieniem o średnim rygorze zlokalizowanym w Buford, godzinę drogi od Atlanty. Na dziesięciu oddziałach przebywało około tysiąca mężczyzn. W siedmiu oddziałach były podwójne cele, w pozostałych były cele pojedyncze, podwójne oraz izolatki dla osadzonych z kategorii MH/SM. MH oznaczało osadzonych ze zdiagnozowanymi problemami psychicznymi. SM – osadzonych wymagających szczególnego traktowania lub kurateli. Należeli do nich gliniarze i pedofile, dwie najbardziej znienawidzone grupy osadzonych w każdym więzieniu.

Był powód, dla którego więźniów kategorii MH i SM łączono w jedną grupę. Dla osoby postronnej pojedyncza cela mogła wydawać się luksusem. Dla więźnia pojedyncza cela oznaczała spędzanie dwudziestu godzin w ciągu doby w pozbawionym okien betonowym boksie o wymiarach dwa na cztery metry. I to po przełomowym procesie sądowym uznającym wcześniejsze przepisy określające zasady więziennej izolacji w Georgii za niehumanitarne.

Cztery lata wcześniej w Phillips oraz dziewięciu innych więzieniach stanowych w wyniku tajnej operacji FBI czterdziestu siedmiu skorumpowanych funkcjonariuszy więziennych straciło posady. Wszystkich pozostałych przerzucono w inne miejsca. Nowy naczelnik nie tolerował żadnych wyskoków, co miało swoje dobre i złe strony w zależności od zapatrywań na nieodłączne zagrożenia wynikające z przetrzymywania wściekłych odizolowanych mężczyzn. W więzieniu po dwóch dniach zamieszek wprowadzono bezwzględny zakaz opuszczania cel. W wyniku rozruchów sześciu funkcjonariuszy i trzech osadzonych odniosło poważne rany, a jeden z więźniów został zamordowany w stołówce.

I właśnie to morderstwo przywiodło ich do Phillips.

Według prawa stanowego GBI odpowiadało za dochodzenia w sprawie wszystkich śmierci, do jakich dochodziło za kratami. Osadzeni wywożeni autobusem nie mieli bezpośredniego związku z morderstwem, odegrali jednak pewną rolę w samych zamieszkach. Otrzymali coś, co nazwano „Terapią dieslową”. Naczelnik pozbywał się krzykaczy, rozrabiaków, pionków w rywalizujących gangach. Usunięcie wichrzycieli było korzystne dla więzienia, lecz zdecydowanie nie służyło odsyłanym mężczyznom. Tracili jedyne miejsce, które mogli nazwać domem, a jechali w inne, znacznie bardziej niebezpieczne. Zupełnie jakby zaczynali naukę w nowej szkole, w której zamiast wrednych dziewczyn i dręczycieli byli gwałciciele i zabójcy.

Na bramie wejściowej wisiała metalowa tablica z napisem „Departament Więziennictwa Stanu Georgia[5]”. Will wrzucił puste opakowanie po krakersach do kosza przy drzwiach i wytarł ręce w spodnie, by pozbyć się żółtego nalotu. Potem otrzepał spodnie, by usunąć z nich ślady dłoni.

Kamera wisiała pięć centymetrów nad jego głową. Musiał się cofnąć, by pokazać odznakę. Chwilę później rozległ się brzęczyk, a po nim szczęk metalu i Will wszedł do środka. Umieścił broń w skrytce i schował kluczyk do kieszeni. Potem musiał wyjąć go razem z całą zawartością kieszeni, by przejść przez kontrolę bezpieczeństwa. W głąb korytarza poprowadził go milczący funkcjonariusz, który przekazał mu komunikat ruchem brody: „Siema, brachu, twoja partnerka czeka tam, chodź za mną”.

Strażnik powłóczył nogami, zamiast iść normalnie. Był to nawyk nabyty w tej pracy. Po co się spieszyć, skoro wszystko w tym miejscu wygląda tak samo?

Więzienie brzmiało jak typowe więzienie. Osadzeni wrzeszczeli, walili w kraty, protestując przeciwko zakazowi opuszczania cel oraz/lub generalnej niesprawiedliwości. Will poluzował krawat. Pot spływał mu po karku. Więzienia celowo projektowano tak, by trudno było je ogrzać lub ochłodzić. Szerokie korytarze i ostre zakręty. Ściany z pustaków i linoleum na podłodze. Kible bez klapy w każdej celi i wydzieliny męskich ciał w ilościach mogących wzburzyć leniwy nurt rzeki Chattahoochee.

Faith czekała na niego pod zamkniętymi drzwiami, z opuszczoną głową zapisując coś w notesie. Gadatliwość pomagała jej w pracy. Zbierała informacje, gdy Will zajmował się strzepywaniem ze spodni śladów po krakersach.

Skinęła głową milczącemu strażnikowi, który zajął miejsce po drugiej stronie drzwi, po czym zwróciła się do Willa:

– Amanda właśnie przyjechała. Chce obejrzeć miejsce przestępstwa przed rozmową z naczelnikiem. Sześciu agentów z biura terenowego w północnej Georgii przez trzy godziny sprawdzało podejrzanych. Wchodzimy, jak tylko zawężą ich listę. Sara mówi, że będzie gotowa, kiedy my będziemy gotowi.

Will spojrzał przez szybę w drzwiach.

Sara Linton stała pośrodku stołówki w białym kombinezonie z tyveku. Długie kasztanowe włosy schowała pod niebieską bejsbolówką. Była lekarką medycyny sądowej pracującą dla GBI. Taki obrót spraw uszczęśliwiał Willa jeszcze sześć tygodni temu. Sara rozmawiała z Charliem Reedem, szefem techników kryminalistycznych w GBI. Klęczał, fotografując krwawy ślad buta. Gary Quintana, asystent Sary, trzymał przy śladzie miarkę, by na podstawie fotografii dało się określić prawdziwe wymiary.

Sara wyglądała na zmęczoną. Pracowała na miejscu przestępstwa od czterech godzin. Kiedy rano Will wyszedł pobiegać, z łóżka wyrwał ją telefon. Zostawiła Willowi liścik z serduszkiem dorysowanym na dole kartki.

Patrzył na nie dłużej, niż komukolwiek by się przyznał.

– Dobra – zaczęła Faith – zamieszki zaczęły się dwa dni temu. O jedenastej pięćdziesiąt osiem w sobotę.

Will oderwał myśli od Sary. Czekał na to, co jeszcze powie jego partnerka.

– Dwaj osadzeni zaczęli okładać się pięściami. Pierwszy strażnik, który próbował ich rozdzielić, dostał łokciem w skroń i upadł na podłogę, rozbijając sobie głowę. I w tedy zaczęła się jazda. Drugiego strażnika poddusili. Trzeciego, który przybiegł na ratunek kolegom, unieszkodliwili ciosem w głowę. Ktoś złapał paralizatory, ktoś inny klucze, i zaczęła się regularna rozróba. Najwyraźniej zabójca był na coś takiego przygotowany.

Will pokiwał głową przy słowie „najwyraźniej”, ponieważ zamieszki w więzieniach zaczynały się jak wysypka. Na początku zawsze pojawiało się ostrzegawcze swędzenie i zawsze był facet – albo grupa facetów – który wyczuwając to swędzenie, obmyślał plan, jak wykorzystać zamieszki dla własnej korzyści. Rozszabrować kantynę? Dać wycisk – czyli nauczkę – strażnikom? Pozbyć się kilku rywali?

Pytanie brzmiało, czy do zabójstwa doszło przypadkiem, czy było zaplanowane, ale trudno o tym przesądzić, gdy się stoi za drzwiami stołówki. Will znowu zerknął przez okienko. Naliczył trzydzieści stołów piknikowych, każdy na dwanaście osób, wszystkie przyśrubowane do podłogi. Po ziemi walały się tace, papierowe serwetki, psujące się resztki jedzenia. Zobaczył zaschnięte plamy po różnych płynach. Przeważała zaschnięta krew. Wybite zęby. Spod jednego ze stołów wystawała zastygła ręka. Will założył, że to ręka ofiary. Ciało mężczyzny leżało pod drugim stołem w pobliżu kuchni, plecami do drzwi. Jego biały więzienny uniform z niebieskimi pasiastymi elementami nadawał miejscu przestępstwa aurę masakry w lodziarni.

– Słuchaj – zaczęła Faith – jeśli ciągle martwisz się historią z Emmą i baterią, to przestań. Nie twoja wina, że wyglądają smakowicie.

Will domyślił się, że na widok Sary wysłał jakiś podświadomy sygnał, który Faith wyłapała.

– Małe dzieci są jak najgorsi współwięźniowie. Kiedy nie leżą ci na twarzy albo nie rozwalają chałupy, to drzemią, srają lub wymyślają, jak jeszcze cię wkurwić – powiedziała Faith.

Milczący strażnik uniósł brodę, potwierdzając prawdziwość jej słów.

Faith zwróciła się do niego:

– Da pan znać naszym ludziom, że tu jesteśmy?

Facet pokiwał głową. Jasna sprawa, paniusiu, służba nie drużba. Potem odszedł, powłócząc nogami.

Will obserwował Sarę przez szybę w drzwiach. Robiła notatki na podkładce z klipsem. Rozpięła kombinezon i przewiązała rękawy wokół talii. Zdjęła czapkę z daszkiem. Związała włosy w luźny koński ogon.

– To Sara? – zapytała Faith.

Will spojrzał na nią z góry. Często zapominał o jej mikrym wzroście. Jasne włosy. Niebieskie oczy. Wiecznie rozczarowane spojrzenie. Z rękami na biodrach i głową zadartą tak, że brodą sięgała jego klatki piersiowej, przypominała mu Pearl Pureheart, przyjaciółkę Mighty Mouse z kreskówki, o ile Pearl zaszłaby w ciążę jako piętnastolatka, a potem znowu w wieku trzydziestu dwóch lat.

To był pierwszy powód, dla którego Will nie rozmawiał z nią o Sarze. Faith nachalnie matkowała każdemu, kto wpadał na jej orbitę – od podejrzanego w areszcie po kasjerkę w supermarkecie. Will miał trudne dzieciństwo. Wiedział o świecie rzeczy, o których inne dzieci nie miały pojęcia, nie wiedział jednak, jak to jest mieć matczyną opiekę.

Po drugie: Faith była świetną policjantką. Potrzebowałaby zaledwie dwóch sekund na rozwiązanie sprawy Nagle Milczącej Dziewczyny.

Wskazówka numer jeden: Sara była wyjątkowo logiczną i spójną osobą, w przeciwieństwie do psychotycznej byłej żony Willa nie wypadła z wrót piekieł. Kiedy była wściekła, zirytowana, rozdrażniona czy szczęśliwa, niezawodnie wyjaśniała Willowi powód takiego nastroju i co dalej zamierza z tym zrobić.

Wskazówka numer dwa: Sara nie bawiła się w gierki. Nie uznawała cichych dni, nie dąsała się, nie rzucała wrednych żarcików, które trzeba było interpretować. Will nigdy nie musiał zgadywać, co Sara myśli, ponieważ jasno mu to komunikowała.

Wskazówka numer trzy: Sara nie była wrogiem instytucji małżeństwa. W poprzednim życiu była dwukrotnie zamężna, dwa razy z tym samym mężczyzną. I nadal byłaby żoną Jeffreya Tollivera, gdyby nie został zamordowany pięć lat temu.

Rozwiązanie: Sara nie miała obiekcji wobec samego małżeństwa.

Miała obiekcje co do ślubu z Willem.

– Lord Voldemort – powiedziała Faith, gdy jej uszu dobiegł stukot wysokich obcasów zastępczyni dyrektora, Amandy Wagner.

Amanda szła korytarzem z telefonem w rękach. Wiecznie pisała wiadomości albo dzwoniła po informacje do starych kumpelek z pracy, tworzących przerażającą grupę kobiet, w większości emerytek. Will wyobrażał je sobie, jak siedzą w dobrze zakonspirowanej kryjówce, gdzie sumiennie dziergają na drutach kapturki na granaty ręczne w oczekiwaniu na wezwanie.

Jedną z nich była matka Faith.

– Hm… – Amanda z ośmiu metrów zauważyła smugi po krakersach na spodniach Willa. – Agencie Trent, jesteś jedynym włóczęgą, który wypadł z pociągu, czy mamy szukać innych?

Will odchrząknął.

– Okay. – Faith zaczęła przerzucać notatki, przychodząc mu z odsieczą. – Ofiara to Jesus Rodrigo Vasquez, trzydzieści osiem lat, pochodzenia latynoskiego, sześć lat na pełne dziesięć za AWD po wykryciu metamfetaminy w trakcie ER trzy miesiące temu.

Will przetłumaczył sobie w głowie skrótowy opis Faith: Vasquez, skazany za napad z bronią w ręku, odsiedział sześć lat i został zwolniony warunkowo, trzy miesiące temu test na obecność narkotyków dał wynik pozytywny, więc odesłano go z powrotem do więzienia, by odsiedział resztę dziesięcioletniego wyroku.

– Afiliacja? – zapytała Amanda.

W tłumaczeniu: Czy należał do gangu?

– Szwajcaria – odparła Faith. Czyli pozostawał neutralny, dopowiedział w myślach Will. – Kartoteka pełna prób duposzmuglu. – Przyłapany wiele razy na próbie ukrycia telefonu komórkowego w odbycie. – Gość musiał być niezłym rozrabiaką. Uważam, że ktoś go sprzątnął, bo za dużo kłapał dziobem.

– I problem rozwiązany. – Amanda zastukała w szybę. – Doktor Linton?

Sara przerwała pracę, zebrała kilka rzeczy i otworzyła drzwi.

– Kończymy zbieranie dowodów. Nie potrzebujecie kombinezonów, ale na miejscu jest mnóstwo krwi i płynów. – Wręczyła im ochraniacze na buty i maski na twarz, i przy okazji tego wręczania ścisnęła Willowi palce. – Stężenie pośmiertne minęło, ciało weszło w etap rozkładu. Ten fakt plus temperatura wątroby ofiary i wyższa temperatura otoczenia dają nam czas śmierci fizjologicznej pokrywający się z raportem, że Vasquez został zaatakowany w przybliżeniu czterdzieści osiem godzin temu, co wskazywałoby, że śmierć nastąpiła po wybuchu zamieszek.

– Pięć minut czy pięć godzin? – zapytała Amanda.

– Boisko do bejsbola mają do dyspozycji od południa do czwartej w soboty. Jeśli chcecie zawęzić czas, musicie polegać na zeznaniach świadków. – Sara poprawiła Willowi maskę i przypomniała Amandzie: – Oczywiście sama nauka nie może podać precyzyjnie czasu zgonu.

– Oczywiście. – Amanda nie przepadała za stadionami bejsbolowymi.

Sara przewróciła oczami, spoglądając na Willa. Ton Amandy nie przypadł jej do gustu.

– Z Vasquezem wiążą się trzy miejsca przestępstwa: dwa główne tutaj, jedno w kuchni. Vasquez walczył.

Will sięgnął ręką za Sarę, by przytrzymać drzwi. Woń kału i uryny, wizytówka zbuntowanych więźniów, wypełniała całe pomieszczenie.

– Dobry Boże. – Faith przycisnęła grzbiet dłoni do maski ochronnej na twarzy. Generalnie z trudem znosiła wizyty na miejscu przestępstwa, ale smród był tak dojmujący, że nawet Willowi łzawiły oczy.

Sara zwróciła się do swojego asystenta:

– Gary, możesz przynieść mniejsze szczypce nastawne z furgonetki? Musimy odkręcić stół przed zabraniem ciała.

Kucyk Gary’ego podskakiwał pod siatką na włosy, gdy jego uszczęśliwiony właściciel wychodził z sali. Gary pracował w GBI niespełna pół roku. To nie było najgorsze miejsce przestępstwa, w jakim pracował, ale wszystko, co działo się w murach więziennych, było dobijające.

W aparacie Charliego błysnął flesz, na co Will zamrugał.

– Udało mi się zobaczyć nagranie z kamery bezpieczeństwa – powiedziała do Amandy Sara. – Dziewięć sekund nagrania pokazuje początek kłótni i dochodzi do punktu krytycznego zamieszek. Wtedy jakaś niezidentyfikowana osoba pojawia się za kamerą i wyłącza zasilanie.

– Na ścianie, kablu i kamerze brak przydatnych odcisków palców – dodał Charlie.

– Awantura zaczęła się przy ladzie – ciągnęła Sara. – Po chwili zrobiło się naprawdę gorąco. Sześciu osadzonych z konkurencyjnego gangu włączyło się do bójki. Vasquez siedział przy tamtym stole w rogu. Jedenastu ludzi z jego stołu zerwało się i pobiegło, żeby obejrzeć walkę z bliska. W tym momencie pada zasilanie.

Will ocenił odległość. Kamera znajdowała się na tyłach stołówki, więc żaden z jedenastu mężczyzn nie mógł prześlizgnąć się z powrotem niezauważony.

– Tędy. – Sara poprowadziła ich to stołu w kącie. Dwanaście tac stało przed dwunastoma plastikowymi stołkami. Jedzenie było zepsute. Rozlane mleko zdążyło już skwaśnieć. – Vasquez został zaatakowany od tyłu. Uderzenie tępym narzędziem spowodowało złamanie z wgnieceniem kości czaszki. Narzędziem zbrodni był prawdopodobnie niewielki ciężki przedmiot. Ktoś wziął mocny zamach. Siła uderzenia spowodowała, że głowa Vasqueza opadła w przód. Tu są ślady, które mogły powstać, gdyby przednie zęby Vasqueza wbiły się w tacę.

Will spojrzał za siebie na kamerę. To wyglądało na sprawkę dwóch ludzi. Jeden odciął zasilanie kamery, drugi unieszkodliwił obiekt.

Maska Faith unosiła się i opadała z każdym oddechem.

– Pierwszy cios miał zabić czy ogłuszyć? – zapytała.

– Trudno mi ocenić intencje – odparła Sara. – Cios był mocny. Nie wizualizowałam rany szarpanej, ale złamanie z wgnieceniem jest dokładnie takie, jak brzmi jego nazwa: złamana kość przemieszcza się do wewnątrz i uciska mózg.

– Jak długo był przytomny? – zapytała Amanda.

– Z dowodu wnioskuję, że był przytomny do samego końca. Nie potrafię określić dokładnie jego stanu. Mdłości? Z pewnością. Zaburzone widzenie? Możliwe. Na ile był świadomy? Nie sposób ustalić. Każdy reaguje inaczej na rany głowy. Z medycznego punktu widzenia za każdym razem, kiedy mówimy o uszkodzeniu mózgu, wiemy tylko tyle, że nic nie wiemy.

– Oczywiście. – Amanda skrzyżowała ramiona.

Will też skrzyżował ramiona. Każdy mięsień miał napięty. Skóra wydawała się naprężona do granic wytrzymałości. Bez względu na to, ile widział w życiu miejsc zbrodni, jego ciało nigdy nie zaakceptowało faktu, że przebywanie w pobliżu okrutnie zamordowanej ludzkiej istoty jest czymś naturalnym. Smród gnijącego jedzenia i ekskrementów mógł znieść. Metaliczny posmak, jaki nadawało krwi utleniające się żelazo, pozostawał mu w gardle przez tydzień.

– Vasquez został skatowany – ciągnęła Sara. – Trzy trzonowce z lewej strony są wybite przy samym korzeniu, lewa strona szczęki i kość oczodołowa złamane. Wstępne oględziny wskazują na złamanie czterech lewych żeber. Rozprysk krwi na ścianie i suficie układa się w półkole. Mamy tu trzy pary odcisków stóp, szukamy więc dwóch napastników, najprawdopodobniej praworęcznych. Przypuszczam, że narzędziem mógł być zamek szyfrowy w skarpetce, więc na dłoniach napastników nie będzie widocznych śladów uszkodzeń. Po pierwszym ataku Vasquez został boso. Nie znaleźliśmy w stołówce ani jego butów, ani skarpetek. Napastnicy mieli na sobie więzienne tenisówki z identycznym wzorem na podeszwie. Udało nam się sporo wywnioskować z układu odcisków butów i stóp. Potem zabrali go do kuchni.

– A ten tatuaż? – zapytała Amanda, wpatrując się w odciętą rękę. – To tygrys? Kot?

– Z bazy danych na temat tatuaży wynika, że tygrys symbolizuje nienawiść do policji albo złodzieja wchodzącego przez okno lub dach – wtrącił Charlie.

– Skazaniec, który nienawidzi policji. Niezwykłe zjawisko. – Amanda machnęła do Sary. – Dalej, doktor Linton.

Sara dała im znak, by podeszli z nią do frontowej części stołówki. Na przenośniku taśmowym stały puste tace, co oznaczało, że niektórzy osadzeni skończyli lunch przed wybuchem zamieszek.

– Vasquez miał około metra siedemdziesięciu wzrostu, ważył niewiele ponad sześćdziesiąt kilogramów. Niedożywiony, ale to nic dziwnego, bo był narkomanem. Brał prochy dożylnie. Są ślady wkłuć na lewym ramieniu, między palcami lewej stopy, prawej arterii szyjnej, można więc założyć, że był praworęczny. W kuchni w części do przygotowywania posiłków leżał tasak i było mnóstwo krwi. To wskazuje, że lewa ręka została odrąbana tutaj.

– Chyba nie odrąbał jej sobie sam? – zapytała Amanda.

Sara pokręciła głową.

– Mało prawdopodobne. Buty i odciski stóp wskazują, że był przytrzymywany.

– Brak znaków szczególnych w podeszwach tenisówek. Jak mówiła Sara, są standardowe. Każdy więzień ma taką parę – dodał Charlie.

Sara podeszła do ostatniego miejsca, w którym znalazł się Vasquez, i kucnęła przed stołem. Poszli za nią wszyscy prócz Amandy.

Nozdrza Willa zadrgały. Ciało leżało tam w skwarze prawie dwa dni. Proces rozkładu postępował. Skóra oddzielała się od kości. Ktoś ewidentnie wepchnął ciało pod stół jak brudne rzeczy pod łóżko, pomagając sobie nogami. Smugi krwi i ślady gofrowanych podeszew wskazywały, w którym miejscu zrobiło to co najmniej dwóch ludzi.

Gołe stopy Vasqueza były umazane krwią. Leżał na boku zgięty w pasie. Jedną rękę miał wyciągniętą prosto. Krwawy kikut, który jeszcze niedawno był drugą ręką, został wetknięty w brzuch. Dosłownie. Zabójcy Vasqueza dźgnęli go tyle razy, że jego skrwawiony brzuch otworzył się jak makabryczny kwiat, w którego zagłębieniu kikut tkwił niczym łodyga.

– Brak naruszenia dowodów, przyczyna śmierci to prawdopodobnie wykrwawienie albo wstrząs – powiedziała Sara.

Facet naprawdę wyglądał na wstrząśniętego. Miał szeroko otwarte oczy i otwarte usta. Gdyby nie opuchnięty i czarny półksiężyc w miejscu, gdzie krew zgromadziła się w najniższym punkcie czaszki, miałby zupełnie zwyczajną twarz. Ogolona głowa. Wąsy jak u aktora z filmów porno. Na szyi krzyżyk na cienkim złotym łańcuszku. Ponieważ krzyż był symbolem religijnym, stanowy departament więziennictwa zezwolił na jego noszenie. Łańcuszek był delikatny. Może prezent od matki, od córki albo od przyjaciółki. Fakt, że zabójcy zabrali buty i skarpetki Vasqueza, a zostawili krzyżyk, mówił coś Willowi.

– Cholera, ale masakra. – Faith przytknęła ręce do maseczki, starając się zapanować nad odruchem wymiotnym. Jelita Vasqueza zwisały z jamy brzusznej jak surowa kiełbasa. Kał wypłynął z niego i zasechł w czarną masę wielkości sflaczałej piłki do koszykówki.

– Zorientuj się, czy zrobili już kipisz w celi Vasqueza. – Amanda spojrzała na Faith. – Jeśli tak, chcę wiedzieć, kto to zrobił i co znaleźli. Jeśli nie, ty czyń honory.

Faith nigdy nie trzeba było dwa razy powtarzać, by oddaliła się od martwego ciała.

– Will. – Amanda już pisała coś w telefonie. – Skończ tutaj, potem zacznij drugą turę przesłuchań. Ci faceci mieli wystarczająco dużo czasu, żeby ustalić wersję wydarzeń. Załatw to szybko i rozwiąż sprawę. To nie jest szukanie igły w stogu siana.

Will pomyślał, że wręcz przeciwnie. Mieli około tysiąca podejrzanych, każdy z nich był kryminalistą.

– Tak jest, szefowo.

Sara skinieniem głowy dała mu znak, by poszedł za nią do kuchni, opuściła maskę i powiedziała:

– Faith wytrzymała dłużej, niż przypuszczałam.

Will także opuścił maseczkę. W kuchni panował podobny bałagan. Wszędzie leżały tace, resztki jedzenia, wszystko zbryzgane krwią. Żółte plastikowe markery na bloku rzeźniczym znaczyły miejsce, w którym Vasquez stracił rękę. Tasak leżał na ziemi. Było widać, że krew polała się z bloku jak wodospad.

– Żadnych odcisków palców na ostrzu – oznajmiła Sara. – Owinęli rączkę folią spożywczą, potem wrzucili ją do zlewu.

Will zobaczył, że odpływ pod zlewem był rozkręcony. Ojciec Sary był hydraulikiem. Umiała poradzić sobie z syfonem.

– Wszystko, co znajduję, świadczy o przytomności umysłu w ukrywaniu śladów – powiedziała.

– Po co brać rękę do stołówki?

– Raczej rzucili ją przez całą salę.

Will usiłował stworzyć wstępną teorię na temat przebiegu przestępstwa.

– Kiedy zaczęła się rozróba, Vasquez został na swoim miejscu przy stole – oznajmił. – Nie wstał, ponieważ nie należał do żadnej grupy. – Osadzeni stworzyli własny odpowiednik NATO. Atak na sojusznika oznaczał przystąpienie do walki. – Rzuciło się na niego tylko dwóch gości, nie cały gang.

– Czy to zawęża grono podejrzanych? – zapytała Sara.

– Osadzeni mają tendencję do wewnętrznej segregacji. Vasquez oficjalnie nie nawiązywałby relacji z więźniami spoza swojej rasy. – Stóg siana znacząco zmniejszał objętość. – To wygląda na zbrodnię wariantową. „Jeśli zaczną się zamieszki, wtedy go zabijemy”.

– Chaos tworzy sposobność.

Will potarł szczękę, przyglądając się krwawym odciskom butów i stóp na podłodze. Vasquez walczył zajadle.

– Musiał mieć jakieś informacje, na których im zależało. Nie odrąbujesz człowiekowi ręki ot, tak sobie. Najpierw go osaczasz, potem mu grozisz, i dopiero gdy nie daje ci tego, czego chcesz, bierzesz tasak i odrąbujesz mu dłoń.

– Ja bym tak zrobiła.

Will się uśmiechnął. Sara odwzajemniła jego uśmiech.

Telefon zawibrował mu w kieszeni. Will nie odebrał.

– Vasquez był znany z tego, że przemyca telefony w otworach ciała. Czy dlatego mogli mu wypruć flaki?

– Nie tyle wypruli mu flaki, ile dźgali nożem raz za razem. Jeśli szukali telefonu, ciosy zamkiem w skarpecie w żebra przyniosłyby efekt podobny do próby Valsalvy. Nie bez powodu strażnicy więzienni każą ci kasłać w skłonie. Zwiększone ciśnienie w jamie brzusznej redukuje siłę uciskową zwieracza odbytu i telefon wypadłby przy pierwszym ciosie – stwierdziła Sara. – Poza tym wyciąganie go przez brzuch nie ma sensu. Gdybym szukała telefonu w twoim tyłku, zaglądałabym ci do tyłka.

Faith wykazała się niesłychanym wyczuciem czasu.

– Czy to prywatna rozmowa? – zapytała.

Will wyjął telefon. Nieodebrane połączenie było od Faith.

– Przypuszczamy, że zabójcy Vasqueza czegoś szukali. Informacji. Może namiarów na skrytkę.

– Cela Vasqueza była czysta – oznajmiła Faith. – Żadnej kontrabandy. Sądząc po kolekcji plakatów, był fanem półnagich pań i naszego Pana Jezusa Chrystusa. – Pomachała Sarze na pożegnanie i poprowadziła Willa na tył stołówki. Przytknęła dłonie do nosa, by odciąć się od smrodu. – Nick i Rasheed zawęzili listę podejrzanych do osiemnastu. Żaden nie ma na koncie zabójstwa, ale jest dwóch skazanych za nieumyślne spowodowanie śmierci i jeden za przegryzanie palców.

– Swoich czy cudzych?

– Cudzych. O dziwo, nie ma wiarygodnych relacji naocznych świadków, ale mnóstwo kapusiów przedstawiło wiele durnych teorii spiskowych. Wiedziałeś, że Tajny Rząd kieruje siatką pedofilską poprzez system więziennych bibliotek?

– Tak – odparł Will i zapytał: – Czy według ciebie to zabójstwo wygląda na sprawę osobistą?

– Jak najbardziej. Szukamy dwóch mężczyzn pochodzenia latynoamerykańskiego, mniej więcej w wieku Vasqueza z jego najbliższego kręgu?

Will pokiwał głową.

– Kiedy ostatni raz przeszukano jego celę?

– Szesnaście dni temu zrobili nieoczekiwany nalot. Naczelnik sprowadził osiem zespołów, by przewrócili cele do góry nogami. Biuro szeryfa wysłało dwunastu zastępców. Szok i groza. Nikt nie widział, jak nadchodzą. Skonfiskowali ponad czterysta telefonów, może dwieście ładowarek, zwyczajowe dragi i broń, ale telefony okazały się największym problemem.

Will wiedział, o czym mówi Faith. Telefony komórkowe w celi mogły być groźne, chociaż nie wszyscy więźniowie używali ich do niecnych celów. Stan odciął możliwość korzystania z połączeń stacjonarnych i zaczął pobierać opłaty w wysokości co najmniej pięćdziesięciu dolarów za karty do telefonów, około pięciu dolarów za piętnastominutową rozmowę i prawie tyle samo za każde doładowanie. Z drugiej strony można było pożyczyć telefon od współwięźnia za dwadzieścia pięć dolców za godzinę.

Co do niecnych celów, to smartfony można było wykorzystać do szukania informacji o życiu osobistym strażników, nadzorowania działalności organizacji przestępczych za pośrednictwem szyfrowanych wiadomości, wymuszania pieniędzy w zamian za ochronę rodzin osadzonych, i co najważniejsze, zbierania pieniędzy. Aplikacje takie jak Venmo i PayPal zastąpiły papierosy i paczki czipsów ziemniaczanych shebangs jako więzienną walutę. Najbardziej rozwinięte gangi używały bitcoina. Aryan Brotherhood, Irish Mob Gang i United Blood Nation zgarniały miliony za pośrednictwem stanowego systemu więziennictwa.

Zagłuszanie sygnałów telefonów komórkowych było w Stanach Zjednoczonych nielegalne.

Will przytrzymał drzwi Faith, gdy wychodzili na zewnątrz. Prażące promienie słońca zalewały pusty spacerniak. Za wąskimi oknami cel widział cienie. Słyszał krzyki. Opresja zamknięcia była niemal namacalna, jak śrubokręt powoli wwiercający się w sklepienie czaszki.

– Administracja. – Faith wskazała jednopiętrowy budynek pokryty płaskim dachem. Wybrali dłuższą drogę. Poszli chodnikami, zamiast przeciąć pokryty czerwoną glinką plac pełniący funkcję spacerniaka.

Minęli trzech strażników opartych o siatkę i zapatrzonych gdzieś w dal. Nie mieli kogo pilnować. Byli równie znudzeni jak więźniowie. A może czekali na odpowiedni moment. Strażnicy więzienni nie słynęli z umiejętności wybaczania i zapominania.

Faith zniżyła głos do szeptu:

– Naczelnik wpadł w szał z powodu telefonów. Zarządził izolację. Zawiesił wyjścia na spacerniak, zamknął kantynę, zabronił wizyt, wyłączył komputery i telewizory, zamknął nawet bibliotekę. Przez dwa tygodnie ci goście mogli tylko nawzajem się nakręcać.

– Brzmi jak idealny przepis na zamieszki. – Will otworzył kolejne drzwi. Minęli przeszklone biura. Wszystkie krzesła były puste. Zamiast biurek stały składane stoły, by nikt niczego nie ukrył. Większość prac administracyjnych wykonywali osadzeni. Trudno było przebić ich stawkę trzech centów za godzinę.

Biuro naczelnika nie miało okna wychodzącego na korytarz, jednak zza drzwi Will rozpoznał pozornie spokojny ton Amandy. Wyobraził sobie wściekłość jej rozmówcy. Naczelnicy więzień nie lubili nadzoru. Akurat ten miał też inny powód do wściekłości. Były to skonfiskowane telefony. Nie ma nic bardziej upokarzającego, gdy na żywo, prosto z więzienia, któremu ten naczelnik szefuje, jakiś osadzony wypowiada się dla stacji telewizyjnej.

– Ile połączeń wyszło stąd w trakcie zamieszek? – zapytał Will.

– Jedno do CNN, jedno do 11-Alive, ale z powodu skandalu podczas wyborów nikt się tym nie przejął.

Dotarli do długiego i szerokiego korytarza z jeszcze dłuższym rzędem więźniów. Will przypuszczał, że to ich osiemnastu podejrzanych. Stali w pozie przypominającej trójkąty równoramienne. Tułów był pochylony, nogi proste, ciężar ciała spoczywał na czole opartym o ścianę, ponieważ dwaj nadzorujący strażnicy najwyraźniej zachowali się jak wkurzone dupki.

Zgodnie z procedurą obowiązującą podczas przymusowego zamknięcia, każdy więzień poza celą musi być zakuty w coś, co zwano czteroczęściowym garniturem. Skute kajdankami nadgarstki mocowano do łańcucha na brzuchu. Kostki skuwano trzydziestocentymetrowym łańcuchem, który wymuszał krótki krok i szuranie stopami. Gdy ktoś jest skuty w ten sposób, a potem zmuszony do oparcia się czołem o ścianę z pustaków, to odczuwa ogromne napięcie szyi i barków. Łańcuch na brzuchu zwiększał napięcie w krzyżu, ponieważ ręce ciągnęła siła grawitacji. Wyglądało na to, że więźniowie stali tak już od jakiegoś czasu. Strużki potu spływały po ścianie. Will widział drżenie ich nóg. Łańcuchy dzwoniły jak pięciocentówki w suszarce.

– Jezu – mruknęła Faith.

Idąc za nią wzdłuż szeregu, Will zobaczył szeroki wachlarz tatuaży robionych niepewną ręką więziennym tuszem. Wszyscy więźniowie wyglądali na facetów po trzydziestce, co miało sens. Z własnego doświadczenia wiedział, że mężczyźni przed trzydziestką popełniają mnóstwo głupstw. Jeśli facet nadal siedział w więzieniu po przekroczeniu trzydziestki, to albo poważnie coś spieprzył, albo ktoś go wydymał, albo świadomie podejmował złe decyzje, które trzymały go w tym systemie.

Faith nie zadała sobie trudu, by zapukać do drzwi pokoju przesłuchań. Agenci specjalni Nick Shelton i Rasheed Littrell siedzieli przy stole zawalonym teczkami.

– …mówię ci, że ta dziewczyna miała tyłek jak centaur. – Rasheed urwał swoją opowieść, gdy Faith wparowała do środka. – Przepraszam, Mitchell.

Faith zmarszczyła brwi i trzasnęła drzwiami.

– Nie jestem półkoniem.

– O cholera, to jest centaur? – Rasheed zaśmiał się dobrodusznie. – Siema, Trent.

Will uniósł brodę w geście powitania.

Faith przerzuciła papiery na stole.

– To wszystkie teczki? – zapytała.

Można powiedzieć, że teczka więźnia zawiera historię jego życia: raporty z aresztowań, wytyczne dotyczące wyroków, szczegóły transportu, dokumentację medyczną, ocenę zdrowia psychicznego, ocenę stwarzanego zagrożenia, poziom wykształcenia, programy odwykowe, rejestr wizyt, kary dyscyplinarne, dane o preferencjach religijnych i orientacji seksualnej.

– Jakiś kandydat? – zapytała.

Rasheed przekazał im na korytarzu najważniejsze informacje o osiemnastu podejrzanych. Will zwrócił w jego stronę głowę, jakby słuchał go z najwyższą uwagą, ale tak naprawdę zastanawiał się, co powiedzieć Nickowi Sheltonowi.

Lata temu, gdy Nick został przydzielony do biura terenowego GBI na południowym wschodzie, blisko współpracował z nieżyjącym mężem Sary. Jeffrey Tolliver był szefem policji w Grant County. W college’u grał w futbol i był ponoć piekielnie dobry. Streszczenia Nicka opisujące ich dochodzenia brzmiały jak scenariusz filmowy. Jeffrey Tolliver był legendarnym samotnym jeźdźcem, a Nick jego towarzyszem Tonto, gdyby Tonto mówił jak Kurak Leghorn ze Zwariowanych melodii, nosił się jak jeden z Bee Geesów w złotych łańcuchach i zbyt obcisłych dżinsach. Obaj rozbili siatkę pedofilską, handlarzy narkotyków i zabójców. Jeffrey mógł przekuć swoje sukcesy w wyższą pensję w znacznie większym mieście, ale porzucił sławę i zaszczyty na rzecz służby w Grant County.

Sara pewnie wyszłaby za niego po raz trzeci, gdyby nie zginął w trakcie ich drugiej małżeńskiej próby.

– To coś, co warto sprawdzić – powiedziała Faith. W przeciwieństwie do Willa słuchała relacji Rasheeda w najwyższym skupieniu. – Coś jeszcze? – zapytała.

– Nie. – Nick podrapał się po brodzie à la Barry Gibb. – Pokój jest wasz. Rash i ja mamy trzech świadków, do których chcemy wrócić.

Faith zajęła krzesło, które zwolnił Rasheed, i zaczęła wybierać teczki najbardziej obiecujących podejrzanych. Will zobaczył, że od razu zagląda do rejestru kar dyscyplinarnych. Wyznawała pogląd, że historia lubi się powtarzać.

Nick spojrzał na Willa i spytał:

– Co tam u Sary?

Will szybko przeanalizował wszystkie możliwe upokarzające odpowiedzi.

– Jest w stołówce. Idź do niej – powiedział w końcu.

– Dzięki, stary. – Nick ni to uścisnął, ni to poklepał go na pożegnanie.

Will dumał nad tym gestem, który skojarzył mu się ze skrzyżowaniem wolkańskiego chwytu obezwładniającego z pogładzeniem psa po zadzie.

Faith odczekała, aż drzwi zamkną się ze szczękiem zamka.

– Było ci nieswojo? – zapytała.

– Zależy, którą część konia zapytasz. – Will położył rękę na gałce drzwi, ale ich nie otworzył. – Jaka jest nasza rola? Ci goście nie będą zachwyceni, że przesłuchuje ich kobieta.

– Pewnie masz rację. – Faith wyjęła jedną teczkę ze stosu. – Maduro.

Will otworzył drzwi. Na zewnątrz czekał strażnik, do którego powiedział ściszonym głosem:

– Albo odsuniesz tych gości od ściany, albo zaraz wyplujesz płuca.

Strażnik spojrzał krzywo na Willa, ale jak większość tych, którzy lubią wykorzystywać swoją przewagę, był tchórzem. Odwrócił się w stronę więźniów i wrzasnął:

– Osadzeni, na podłogę!

Rozległ się zgodny jęk ulgi. Mężczyźni musieli odkleić się od ściany z pustaków. Wszyscy mieli na czołach odciśnięte czerwone ślady i szklisty wzrok. Niektórzy z trudem usiedli, inni osunęli się na podłogę.

– Maduro, ty nie siadasz! – zawołał Will.

Niski i dość krępy mężczyzna zatrzymał się w przysiadzie i okręcił się na stopie z kostkami oplątanymi krótkim łańcuchem. Trzydzieści centymetrów to niewiele, w przybliżeniu dwa banknoty jednodolarowe zetknięte ze sobą węższym bokiem. Maduro z trudem poruszał się na zesztywniałych nogach. Przytrzymywał łańcuch na brzuchu, by nie wrzynał mu się w kości biodrowe. Na czole miał krwawe punkciki, ślady po długotrwałym kontakcie z pustakiem szorstkim jak pumeks. Przeszedł przez próg i wyczekująco stanął przed stołem.

Więzienia w Georgii działały w reżimie paramilitarnym. Jeśli osadzeni nie byli skuci, musieli chodzić z rękami splecionymi na plecach. Mieli stać prosto. Utrzymywać w celach nieskazitelny ład i słać porządnie prycze. A najważniejsze, że byli zobowiązani zwracać się z szacunkiem do strażników:

– Tak jest, proszę pana.

– Nie, proszę pana.

– Czy mogę podrapać się po jajach, proszę pana?

Maduro patrzył na Willa w oczekiwaniu na dalsze polecenia.

Will skrzyżował ręce na piersi i pozwolił Faith przejąć pałeczkę. Ci goście byli podejrzani o zabójstwo. Nie mieli prawa wybierać przesłuchującego.

– Siadaj – nakazała Faith, po czym sprawdziła identyfikator więźnia i zdjęcie w papierach. – Hector Louis Maduro. Cztery lata za włamania do B&Es z perspektywą przedłużenia odsiadki o półtora roku za uczestnictwo w zamieszkach. Zostałeś poinformowany o swoich prawach?

– Español. – Maduro odchylił się ciężko na krześle. – Tengo derecho legal a un traductor. O te podrías sacar la camisa y te chupo esas tetas grandes.

Ojciec Emmy był w drugim pokoleniu Amerykaninem meksykańskiego pochodzenia. Faith znała hiszpański, mogła więc posłać go na drzewo w dwóch językach.

– Yo puedo traducir por ti, y puedes hacerte la paja con esa verguita de nada cuando vuelves a tu celda, pendejo de mierda.

Maduro uniósł brwi.

– A niech mnie, paniusiu, nie nauczyli cię tego pieprzonego języka w szkółce dla białych dziewczynek.

Faith przeszła do meritum:

– Byłeś wspólnikiem Jesusa Vasqueza.

– Posłuchaj – Maduro pochylił się do przodu, chwytając dłońmi brzeg stołu – tu jest wielu więźniów, którzy ci powiedzą, że są niewinni, ale ja nie jestem niewinny. Mam na sumieniu te włamania, za które zostałem skazany, ale jedno ci powiem: widziałem tu mnóstwo niesprawiedliwych działań personelu wobec osadzonych i osadzonych względem osadzonych, a jako chrześcijanin wiem, co jest dobre, a co złe, więc kiedy zobaczyłem, że więźniowie połączyli siły, by upomnieć się o przestrzeganie praw człowieka w…

– Przerwę twoją tyradę i zapytam: znałeś Jesusa Vasqueza? – powiedziała Faith.

Maduro nerwowo zerknął na Willa, który zachowywał obojętny wyraz twarzy. Nauczył się, że podczas przesłuchania cisza jest doskonałym początkiem rozmowy.

– Kiedyś przyłapali cię z telefonem komórkowym – ciągnęła Faith. – W kartotece masz dwie kłótnie z…

Nagle do pokoju wpadł jak burza Nick. Pot spływał mu po bokobrodach, było widać, że biegł. W zaciśniętej dłoni trzymał zmiętą kartkę.

– Maduro, znikasz stąd! – nakazał.

Faith rzuciła Willowi pytające spojrzenie, a on tylko wzruszył ramionami. Nick był agentem od dwudziestu lat. Widział wszystko, od skrajnych potworności po szczyty głupoty. Jeśli coś tak nim wstrząsnęło, to powinno wstrząsnąć wszystkimi.

– Rusz się. – Nick pchnął Maduro w stronę strażnika w korytarzu. – Zaprowadź ich wszystkich do cel.

Drzwi się zamknęły. Nick się nie odzywał. Rozprostował na stole kartkę i zrosił ją potem kapiącym z czoła. Dyszał ciężko.

Faith rzuciła Willowi kolejne pytające spojrzenie, a on odpowiedział takim samym wzruszeniem ramion jak pięć sekund temu.

Faith otworzyła usta, ale Nick uprzedził ją i zaczął mówić:

– Jeden z więźniów, niejaki Daryl Nesbitt, przekazał mi ten list. Chce pójść na układ. Mówi, że wie, kto zabił Vasqueza, i jak zdobywają telefony.

Tym razem Will spojrzał na Faith pytająco. To był pozytywny zwrot akcji. A skoro tak, dlaczego Nick był taki wkurzony?

– Co jeszcze jest w tej notce? – zapytała Faith trzeźwo.

Nick nie odpowiedział, co było jeszcze dziwniejsze. Zamiast tego odwrócił kartkę do góry nogami i podsunął ją Faith.

Przebiegła tekst wzrokiem, referując najważniejsze informacje:

– Chce iść na układ. Wie, gdzie są ukryte telefony…

– Trzeci akapit – przerwał jej Nick.

Faith zaczęła czytać:

– Jestem ofiarą spisku przedstawicieli wymiaru sprawiedliwości w małym mieście. Spisek powstał po to, by wsadzić mnie do więzienia na resztę życia za zbrodnię, której nie popełniłem.

Will nie zaglądał jej przez ramię. Obserwował twarz Nicka. Agent Shelton przeżywał konflikt wewnętrzny. Jedyne, czego wydawał się pewien, to chęć uniknięcia wzroku Willa.

– To gówniane hrabstwo przypominało szybkowar – czytała dalej Faith. – Biała studentka została napadnięta i w kampusie zapanowała psychoza. Żadna kobieta nie czuła się bezpieczna. Szef musiał kogoś aresztować. Kogokolwiek, bo inaczej straciłby posadę. Sfabrykował dowód, żeby mnie wrobić. – Odwróciła się, by spojrzeć na Willa. Najwyraźniej już przebiegła wzrokiem dalszy ciąg listu i nie spodobało jej się to, co zobaczyła.

Will nie spuszczał wzroku z Nicka, który poczuł ogromną potrzebę wytarcia ozdobnych metalowych nosków swoich niebieskich kowbojek. Obserwował, jak agent wyjmuje chusteczkę higieniczną, schyla się i zaczyna polerować metal jak pucybut.

Faith kontynuowała czytanie:

– Jestem niewinny. Nie byłoby mnie tutaj, gdyby nie ten walnięty gliniarz i jego jeszcze bardziej walnięty wydział. Wszyscy w Grant County uwierzyli w przeklęte kłamstwa Szefa.

Faith czytała dalej, ale Will usłyszał już wszystko, co musiał wiedzieć.

College. Grant County. Szef.

Nesbitt pisał o Jeffreyu Tolliverze.

[5] Georgia Department of Corrections, w skrócie GDOC. (Przyp. red.).

2

Faith musiała skorzystać z męskiego kibla, ponieważ jedyna damska toaleta znajdowała się w skrzydle, w którym odbywały się odwiedziny. Umyła ręce nad cuchnącą umywalką, spryskała twarz zimną wodą. Tylko metalowy czyścik byłby w stanie usunąć więzienny brud z porów jej skóry.

Nawet w budynku administracyjnym powietrze było ciężkie od desperacji. Słyszała krzyki z oddziału izolatek. Płacz. Wycie. Błaganie. Poczuła mrowienie wywołane dylematem „uciekaj albo walcz”. W chwili, gdy przekroczyła bramę, jej ciało uruchomiło funkcję „uciekaj”. Taką miała pracę, że najczęściej była jedyną kobietą w otoczeniu mężczyzn. Jednak gdy się jest jedyną kobietą w męskim więzieniu, to sprawa wygląda całkiem inaczej. Nie mogła oddalić się za bardzo od mężczyzn, których znała jako porządnych facetów. A za porządnych uważała takich, którzy nie zgwałcą jej zbiorowo.

Strząsnęła wodę z dłoni, symbolicznie strząsając z siebie strach. Cały wysiłek umysłowy powinna skierować na Daryla Nesbitta, ponieważ nie zamierzała wywrócić życia Sary do góry nogami z powodu jakiegoś kryminalisty, który chciał zwrócić na siebie uwagę.

Otworzyła drzwi. Nick i Will mieli kamiennego twarze. Zorientowała się, że nie rozmawiali, ponieważ po co mieliby rozmawiać, skoro mogli w milczeniu rozmyślać nad tym, co usłyszeli?

– Ten dupek Nesbitt plecie bzdury, prawda? – zaczęła. – Jest więźniem. Oni zawsze są niewinni. Gliniarze są zawsze nieuczciwi. Chrzanić go. Mam rację?

Nick skinął głową prawie niedostrzegalnie.

Will popatrzył spode łba.

Faith zwróciła się do Nicka:

– Co wiesz o Nesbitcie?

– Wiem, że jest skazany za pedofilię, ale nie grzebałem głębiej w jego kartotece.

Prześwietlenie Daryla Nesbitta było pierwszą czynnością, jaką Faith miała zamiar wykonać, zanim zacznie biegać dokoła jak kurczak z obciętą głową.

– Dlaczego? – Obserwowała, jak żuchwa Nicka porusza się po jednej stronie twarzy. Dlatego Will patrzył na niego wilkiem. Nick nie byłby tak zdenerwowany, gdyby uważał, że Daryl Nesbitt kłamie. Nie wpadłby jak burza do pokoju przesłuchań. Nie byłby blady jak kreda. Wszystko, co zrobił do tej pory, przypominało wielki świecący neon w kształcie strzały wskazujący słowo MOŻE!

– Miejmy to za sobą. – Faith ruszyła na korytarz. Nie sprawdzała, czy Will idzie za nią. I tak nie zamierzał mówić z nią szczerze. W oparciu o poprzednie doświadczenia z Willem mogła pokusić się o postawienie bliskiej pewności tezy, co dzieje się w jego w głowie. Próbował wymyślić, jak ukryć to wszystko przed Sarą.

Faith z całego serca popierała tę zmowę milczenia. Na miłość boską, przecież pięć lat temu Sara widziała śmierć swojego męża, a wychodzenie z żałoby było dla niej drogą przez piekło. W końcu znalazła szczęście z Willem. Kiedyś pewnie się pobiorą, o ile Will znajdzie w sobie odwagę, by jej to zaproponować. Nie było powodu mówić Sarze o Darylu Nesbitcie, chyba że wypłynie coś konkretnego.

Faith weszła do ostatniego biura po lewej stronie na końcu korytarza.

Nesbitt siedział na krześle przy rozkładanym stole. Mężczyzna rasy białej, około trzydziestu pięciu lat, z brązowymi włosami przetykanymi siwizną, w okularach z mostkiem sklejonym taśmą. Nie był skuty, nie miał ani kajdanek, ani łańcuchów. I nie miał połowy jednej nogi. Proteza poniżej kolana stała oparta o ścianę. Wyglądał jak ćpun, który marzył kiedyś o tym, że zostanie mistrzem deskorolki, a skończył w areszcie za napad na Dunkin’ Donuts. Przed nim leżały na stole starannie ułożone wycinki z gazet.

Nick dokonał prezentacji:

– Daryl Nesbitt, agenci specjalni Trent i Mitchell.

Nesbitt przeszedł od razu do rzeczy.

– Ta – postukał palcem w stertę artykułów – miała dwadzieścia dwa lata. – A ta – wskazał drugi stos – dziewiętnaście.

Faith usiadła przy stole naprzeciwko Nesbitta na jedynym wolnym krześle w pokoju. Mężczyzna cuchnął rozkładem, ale może ona też tak cuchnęła. Jej ubranie i włosy wchłonęły smród ze stołówki. Biuro było małe, niewiele większe niż jedna z cel. Nick stanął za więźniem i oparł się plecami o ścianę. Will stał w progu za Faith.

Pozwoliła ciszy wybrzmieć, by Nesbitt wiedział, kto tu rządzi. Ostentacyjnie nie spojrzała na wycinki, ale coś zdążyła zauważyć. Dziesięć kupek z wycinkami, na każdej pięć, może sześć artykułów. Dwie wyglądały na nowe, osiem pozostałych zżółkło ze starości. Jeden komplet wycinków wyblakł niemal całkowicie. Jasnoszare słowa na stronie tytułowej wyglądały jak duchy. Faith dostrzegła logo „Grant Observera”. Nick nie powiedział ani słowa o artykułach, ale on niewiele mówił o czymkolwiek.

– Jeśli przeczytacie… – zaczął Nesbitt.

– Chwileczkę. – Faith musiała zacząć przesłuchanie od spełnienia wymogów formalnych. – Jesteś osadzony, ale nadal masz prawo zachować…

– Zrzekam się swoich praw. – Nesbitt uniósł ręce wierzchem dłoni na zewnątrz. – Chcę dobić targu. Nie mam nic do ukrycia.

Faith mocno wątpiła w prawdziwość tej deklaracji. Gdyby zobaczyła Nesbitta na ulicy, natychmiast rozpoznałaby w nim więźnia. Świdrujący wzrok. Gniew ulokowany w przygarbionych plecach. Jeśli czegoś nie ukrywał, to ona źle wybrała profesję.

Ponownie wskazał artykuły.

– Przeczytaj je. Wtedy zrozumiesz.

Faith przebiegła wzrokiem tytuły z pierwszego zbioru artykułów: Ciało nastolatki znalezione w lesie; Zaginiona studentka; Matka błaga policję o poszukiwanie zaginionej córki.

Przejrzała pozostałe kupki z wycinkami. Miały podobną strukturę. Wszystkie były ułożone w odwrotnej kolejności chronologicznej. Najpierw wiadomość o znalezionym ciele, na końcu informacja o kobiecie, która nie pojawiła się w pracy, na wykładzie czy na rodzinnej kolacji. Ktoś zebrał te historie dla Nesbitta. W więzieniu nie było dostępu do gazet, więc te artykuły ktoś mu przysłał. A ponieważ były to nie ksera, ale wycinki z gazet, Faith założyła, że zrobiła to jego matka albo bliski krewny.

Sprawdziła daty przy stopce z nazwiskiem autorów. Artykuły z Grant County pochodziły sprzed ośmiu lat. Pozostałe dotyczyły późniejszych okresów.

– To nie są aktualne sprawy – skwitowała.

– Z oczywistych powodów mam ograniczone możliwości. – Nesbitt wskazał dwa komplety najnowszych artykułów. – Ta zaginęła trzy miesiące temu. Jej ciało znaleziono w zeszłym miesiącu. Tę znaleziono wczoraj rano. Wczoraj rano!

Dwa ostatnie słowa wywrzeszczał, a Faith nie odpowiedziała od razu. Odczekała długą chwilę, by dać mu do zrozumienia, że krzyków nie toleruje.

– Skąd wiesz o ostatnim ciele, skoro od wybuchu zamieszek jesteś odizolowany?

Nesbitt otworzył usta i równie szybko je zamknął. Musiał mieć dostęp do smartfona.

– Kobieta nazywała się Alexandra McAllister. Jej ciało znaleźli turyści.

Faith chciała skonfrontować tę informację z Willem. Zerknęła na niego przez ramię, podając mu nazwę miasta, w którym znaleziono ciało:

– Sautee Nacoochee.

Will skinął głową, ale całą uwagę skupił na obserwacji Nesbitta. Miał wewnętrzny radar wykrywający kłamców. Sądząc z wyrazu jego twarzy, nie patrzył na kłamcę.

Faith przebiegła wzrokiem artykuł o zaginięciu Alexandry McAllister sprzed ośmiu dni. Kobieta wybrała się na wycieczkę i już nie wróciła. Poszukiwania odwołano z powodu złej pogody. Sautee leży w White County, co oznaczało, że śledztwem kierowało biuro szeryfa. Faith oglądała w telewizji materiał o zwłokach kobiety znalezionych w lesie. Reporter poinformował, że policja nie podejrzewa udziału osób trzecich.

– Kto ci to przysłał? – zapytała Nesbitta.

– Przyjaciel, ale to nieważne. Mam cenną informację. – Nesbitt splótł ręce. Pod paznokciami miał czarne obwódki przypominające pleśń na fudze wokół płytki w łazience. – Wiem, kto zabił Jesusa Vasqueza.

– Pewnie dowiemy się tego do końca dnia – zablefowała Faith, chociaż nie mijała się z prawdą. Po przejrzeniu kartotek osiemnastu więźniów była niemal pewna, że są blisko znalezienia winnych. – Karty gwarantujące wyjście na wolność z mamra bardzo dużo kosztują.

– Oszczędzę wam czas. Proszę tylko o sprawiedliwe traktowanie.

Nesbitt ewidentnie miał coś w zanadrzu. Więźniowie nie dzwonią do matek tylko po to, by życzyć im szczęścia z okazji urodzin. Zawsze chodzi o coś więcej.

– Spójrz na to. – Nesbitt jeszcze raz wskazał artykuły. – Możesz zostać policjantką, która aresztuje seryjnego mordercę. Te kobiety zostały porwane już po moim skazaniu. To jest facet, którego szukacie. Nie ja. Ja jestem niewinny.

– To różni cię od reszty osadzonych.

– Nie słuchasz mnie, do cholery. – Głos Nesbitta był na tyle głośny, że wywołał echo w ciasnym pokoju. Zacisnął zęby, by zapanować nad wybuchem. Siedział wystarczająco długo, by wiedzieć, że złością nie osiągnie tego, na czym mu zależy. Jednocześnie długa odsiadka mocno osłabiła umiejętności panowania nad sobą. – Nie pasuję do tego budynku – ciągnął. – Byłem w złym miejscu w złym momencie. Gliniarze dorwali mnie, bo młoda biała studentka zginęła i trzeba było kogoś zamknąć. To było profilowanie pod konkretne zamówienie.

– Statystycznie białe kobiety częściej padają ofiarą zabójstw dokonywanych przez białych mężczyzn – stwierdziła Faith.

– Nie o takim profilowaniu mówię! – Porywczość Nesbitta znowu wzięła górę. – Czemu mnie nie słuchasz, ty durna suko?

Faith poczuła za plecami, że Will skręcił się jak grzechotnik.

Nick oderwał się od ściany.

Nesbitt został otoczony, ale nadal miał zaciśnięte pięści. Tyłkiem ledwo dotykał siedziska krzesła. Faith pomyślała o wszystkich miejscach, w jakie mógł ją trafić, zanim Will i Nick go powstrzymają. Zaraz jednak odsunęła od siebie te myśli, ponieważ miała zadanie do wykonania. Kiedyś powiedziała Willowi, że więźniowie są jak niemowlęta. Jeśli cokolwiek potrafiła robić, to okiełznać rozwydrzonego dzieciaka.

– Czas minął – oznajmiła, układając dłonie w literę T. – Nesbitt, jeśli mamy kontynuować rozmowę, musisz coś dla mnie zrobić. – Widziała, że wprawdzie gotuje się z wściekłości, ale jednak słucha. – Weź głęboki wdech, a potem powoli wypuść powietrze.

Wyglądał na zdezorientowanego, i o to jej chodziło.

– Pięć razy. Zrobimy to razem. – Faith wciągnęła powietrze w płuca, by dać mu przykład. – Wdech i wydech.

Nesbitt w końcu posłuchał. Jego pierś uniosła się i opadła raz, potem drugi, aż wreszcie gniewne błyski w oczach zaczęły gasnąć.

Faith zrobiła piąty wydech i poczuła, jak tętno jej zwalnia.

– A teraz wyłóż mi swoją sprawę. Dlaczego zwróciłeś się z tym do agenta Sheltona zamiast do naczelnika?

– Naczelnik to chujowa dupa wołowa. Znam prawo. GBI nadzoruje śledztwa w sprawie skorumpowanych funkcjonariuszy wymiaru sprawiedliwości. – Nesbitt wypluł z siebie te słowa, ale starał się stonować emocje. – Jestem ofiarą policyjnej korupcji. Wytypowali mnie, bo byłem biedny. I notowany. Spędzałem za dużo czasu z dziewczętami.

Dziewczęta.

– Ile lat miały te młode damy? – zapytała Faith.

– Nie o tym mówimy, Chryste Panie. – Nesbitt uniósł pięści, ale opanował się, zanim zdążył huknąć nimi w stół. Bez zachęty ze strony Faith wziął głęboki wdech, po czym wypuścił powietrze ze świstem przez zaciśnięte zęby. Miał cuchnący oddech. Faith zauważyła jego lepką skórę.

Zerknęła ponad jego ramieniem. Nick włożył okulary, by odczytać fragmenty dotyczące Grant County. Osiem lat to szmat czasu. Artykuł był tak stary, że trzymał go w obu rękach, by nie podrzeć papieru. Z wyrazu jego twarzy widziała, że każde słowo miało siłę potężnego ciosu w brzuch.

– Jak powiedziałam – zwróciła się do Nesbitta – w sprawie Vasqueza sporo już wiemy, a jeśli zdecydujemy się na śledztwo w tych sprawach, to już dałeś nam artykuły, więc nie mamy o czym…

– Zaczekaj! – Nesbitt wyciągnął do niej rękę, ale zatrzymał się w ostatniej chwili. – Poczekaj chwilę, dobrze? Mam więcej.

Faith nie zdjęła dłoni ze stołu, chociaż instynkt podpowiadał jej, że trzeba się cofnąć. Spojrzała na zegarek.

– Masz minutę.

– Vasqueza zabili za sieć dystrybucji. – Nesbitt oblizał nerwowo wargi w oczekiwaniu na jej reakcję. – Mogę powiedzieć, jak przemycali telefony. Gdzie je chowali. Jak krąży kasa. Nie będę zeznawał, ale zdradzę wam miejsce, gdzie będą przy następnej dostawie telefonów.

Faith uznała za stosowne powiedzieć coś oczywistego:

– Sami możemy zniszczyć sieć dystrybucji. Zrobiliśmy tak cztery lata temu. Prawie pięćdziesięciu funkcjonariuszy służby więziennej siedzi z tego powodu za kratkami.

– Macie kolejny rok na śledztwo? – zapytał Nesbitt. – Czy GBI chce tracić czas, pieniądze, energię, wciągać w to FBI i DEA, i biuro szeryfa, i tajnych agentów, by przygotować policyjną prowokację za grube miliony, która doprowadzi do totalnej kompromitacji policji z tymi wszystkimi złymi gliniarzami na ławie oskarżonych, których będzie się pokazywać na okrągło w telewizji?

Facet odrobił pracę domową. Pieniądze. Agenci federalni. Publiczne upokorzenie. Każdy element wyliczanki budził strach w sercu każdego policjanta w randze powyżej sierżanta.

– Mogę podać wam biznes z telefonami na srebrnej tacy – ciągnął Nesbitt. – Dam wam tydzień na przyjrzenie się tym sprawom z gazet. Tydzień zamiast roku śledztwa. I dorwiecie seryjnego zabójcę. Musicie tylko…

– Przestań chrzanić! – Nick przechylił do tyłu krzesło Nesbitta i rzucił go na ścianę.

Faith była tak wstrząśnięta, że wstała i odruchowo sięgnęła do paska, ale jej broń leżała w skrytce przy wykrywaczu metali.

– Agencie Shelton! – zagrzmiała, używając policyjnej wersji swojego głosu. – Niech pan się cofnie od…

– Ty pedofilskie ścierwo. – Nick złapał Nesbitta za koszulę i pociągnął w górę. – Wiesz, że stąd nie wyjdziesz. Artykuł o tobie zawierałby informację, że twój wyrok został dwukrotnie utrzymamy w mocy. Nikt nie uwierzył w twoje brednie. Ani przysięgli. Ani sąd apelacyjny. Ani stanowy Sąd Najwyższy.

– I co z tego? – wrzasnął Nesbitt. – Sandra Bland nie żyje![6] John Hinckley[7] jest wolny! O.J. gra w golfa na Florydzie! Chcesz mi wmówić, że nasz system prawny jest sprawiedliwy?

Nick przysunął twarz tak blisko twarzy Nesbitta, że zetknęli się nosami. Zamierzył się pięścią.

– Morda w kubeł albo zrobię z ciebie miazgę.

Will położył Nickowi rękę na ramieniu. Faith nie widziała, jak się przesuwał, ale nagle znalazł się obok Sheltona. Zobaczyła, jak porusza palcami, jakby poklepywał Nicka w podobny sposób, jak Nick poklepał go w tamtym pokoju przesłuchań.

Analizowała w myślach wszystkie złe scenariusze rozwoju sytuacji, gdy nieoczekiwanie atmosfera w pokoju uległa zmianie. Nick odwrócił się powoli. Spojrzał na Willa. Miał dzikie oczy i nagle ta dzikość zniknęła. Miał napięte mięśnie i nagle napięcie z nich zeszło. Rozprostował zaciśnięte pięści. Cofnął się o krok.

– Jezu! – Nesbitt podskakiwał na jednej nodze, usiłując zwiększyć dystans między nimi.

Will postawił krzesło i pomógł Nesbittowi usiąść.

Faith w duchu błagała Nicka, by wyszedł, ale on zajął poprzednią pozycję za więźniem i włożył ręce do przednich kieszeni dżinsów.

– Dupek. – Nesbitt wygładził pogniecioną koszulę. Był wyraźnie wstrząśnięty.

Faith czuła to samo. Nie tak to robili. Nigdy nie widziała, by Nick wybuchł w ten sposób. I nigdy więcej nie chciała tego oglądać.

– Dobrze. – Ledwo usłyszała własny głos. W uszach pulsowało jej przyspieszone bicie serca. Musiała powtórnie skierować przesłuchanie na właściwe tory między innymi dlatego, że nie chciała zeznawać przed prokuratorem oskarżającym Nicka o przemoc wobec osadzonego. – Słucham cię, Nesbitt. Opowiedz o tych artykułach. Co my tu mamy?

Nesbitt otarł usta rękami.

– Pozwolisz, żeby to uszło mu na sucho? – zapytał.

– Niby co? – Faith pokręciła głową z udawanym niedowierzaniem, robiąc z siebie najgorszą policyjną szuję. – Ja niczego nie widziałam. – Nie musiała spoglądać na Willa, by wiedzieć, że on też kręci głową. – Nesbitt, to twoja szansa. Albo zaczniesz gadać, albo wychodzimy – dodała.

– Zostałem wrobiony. – Nesbitt znowu wytarł usta. – Jak Boga kocham, mówię prawdę. Wrobili mnie.

– Okay. – Faith czuła strugi potu na plecach. Musiała pokazać temu facetowi, że jest słuchany. – Kto cię wrobił? Opowiedz mi o tym.

– Ci zafajdani małomiasteczkowi gliniarze. Kontrolowali wszystko, co działo się w tym hrabstwie. Prokurator, sędzia, przysięgli… wszyscy kupili to ich kowbojskie przekonanie o własnej nieomylności. – Odwrócił się, chcąc się upewnić, że wszyscy wiedzą, o jakich kowbojskich bredniach mówi.

– Ostrożnie, synu. – Głos Nicka zabrzmiał poważnie. – Chyba nie chcesz wypuścić dżina z butelki i rozpętać piekła.

Złość Nesbitta ustąpiła miejsca desperacji.

– A co mam do stracenia, ty durny, pieprzony buraku?

Faith czekała na drugi wyskok Nicka, ale on tylko uniósł brodę i powędrował spojrzeniem w stronę korytarza.

Przyjrzała się Nesbittowi. Cienie pod oczami. Głębokie bruzdy na czole. Wyglądał jak stary człowiek. Życie za kratami dodaje lat każdemu, ale życie za kratami z niepełnosprawnością musiało być nowym kręgiem piekła.

W ciszy zabębniła palcami w stół.

– Skąd wiesz o telefonicznym biznesie Vasqueza?

– Przez sześć lat byłem tu sprzątaczem. Nikt mnie nie zauważa, ale ja widzę wszystkich. Mogę dać wam nazwiska, miejsca, dostawców i dilerów. – Nesbitt kolejno prostował palce dłoni. – Myślicie, że naczelnik znalazł wszystkie telefony? Tutaj nikt się nie wysra bez sygnału komórkowego.

Faith przebiegła wzrokiem artykuły z Grant County, które potwierdzały słowa Nicka.

– Dwie twoje apelacje zostały odrzucone. Wiesz, że sędziowie nie lubią przyznawać, że inni sędziowie się pomylili. Jaką korzyść miałbyś z tego śledztwa?

– Wszyscy na nim skorzystają. To brudni gliniarze. Zapuszkowali nie tego, co trzeba. Wrobili mnie i pozwolili uciec prawdziwemu mordercy. To zło zaczęło się w Grant County, ale potem rozlało się na cały stan i dlatego inne kobiety też nie żyją. – Nesbitt rozparł się na krześle z zadowoloną miną. Wyczuł zmianę w nastawieniu. – Przez następny tydzień obowiązuje tu izolacja. I jak mówiłem, dam wam tyle czasu na wgląd w tę sprawę.

– Potrzebujemy czegoś na początek – odparła Faith. – Jakiegoś dowodu na potwierdzenie, że faktycznie możesz dać nam to, co proponujesz.

– Podam wam lokalizację jednego schowka, kiedy się przekonam, że potraktowaliście to śledztwo poważnie.

– Zdefiniuj to. Co znaczy „poważne potraktowanie śledztwa”?

Samozadowolenie na twarzy Nesbitta jeszcze się pogłębiło.

– Będę wiedział.

Faith nie przestawała bębnić palcami w stół, usiłując przejrzeć tę grę.

– Załóżmy teoretycznie, że odkryjemy dowody na niewłaściwe postępowanie wymiaru sprawiedliwości. Wtedy i tak nie ma gwarancji, że cię stąd wyciągniemy.

Nesbitt potwierdził jedno z jej podejrzeń.

– Namiastką wyjścia z tego piekła będzie dla mnie to, że te szemrane dranie tu wylądują.

– Przykro mi, że cię rozczaruję, ale Jeffrey Tolliver umarł pięć lat temu.

– Myślisz, że nie wiem? Całe zafajdane hrabstwo go opłakiwało. Na środku Main Street jest tablica ku jego czci, jakby był bohaterem, a ja wam mówię, że był trucizną. – Nesbitt znowu zaczął się nakręcać, tym razem świętym oburzeniem. – Tolliver był szefem tej szajki. Nauczył ich, jak łamać prawo, żeby uszło im na sucho. Wciąż to robią. Chcę, żeby zdjęli tę przeklętą tablicę. Chcę nasrać na jego nazwisko, a potem podpalić i gówno, i tablicę.

Faith musiała to zakończyć, zanim Nick znowu wkroczy do akcji.

– Bez względu na to, jak solidne podstawy mają twoje informacje, stan nie zainwestuje w wendetę. My prowadzimy śledztwa kryminalne. Wnosimy sprawę do sądu. Nie możemy działać wstecz i oskarżać nieżyjących.

– Ta parszywa szmata zakabluje Tollivera na widok kajdanków. – Nesbitt dźgnął palcem jeden z artykułów z Grant County.

DETEKTYW ZEZNAJE W SĄDZIE.

– Ciągle jest policjantką – dodał. – I ciągle robi numery, jakich nauczyła się od Tollivera, rozwalając wszystko, czego się tknie. Usunięcie złych gliniarzy to wasze zadanie. Zdejmiecie ją, a zaręczam, że pociągnie Tollivera i całą resztę za sobą.

Nawet bez artykułów zaimek „ona” zawężał się do jednej osoby. W historii Grant County była tylko jedna kobieta w wydziale dochodzeniowo-śledczym. Lena Adams została zatrudniona zaraz po akademii. Nadzieje z nią związane utonęły w szambie dróg na skróty i brzydkich trików.

Faith wiedziała o tym, ponieważ Lena już była obiektem śledztwa GBI. Will był wtedy agentem prowadzącym. Kiedy Sara dowiedziała się o tym, omal go nie zostawiła. Miała powód. Nesbitt nie mylił się co do tego, że Lena Adams niszczy wszystko, czego dotknie.

To przez nią Jeffrey Tolliver został zamordowany.

Faith oparła głowę na dłoniach, czytając kartotekę Daryla Erica Nesbitta. Była gruba niczym Biblia, większość stanowiła dokumentacja medyczna powiązana z amputacją. Faith pękała głowa od hermetycznego żargonu medycznego. Bolały ją plecy. Bardziej huśtała się, niż siedziała na czymś, co mogło uchodzić za ławkę w więziennej kaplicy. Podniosła wzrok, by spojrzeć na Willa. Robił to, co zwykle. Oparty o ścianę niby słuchał, ale nie słuchał. Nick referował Amandzie to, co usłyszeli od Nesbitta, i wyjaśniał, dlaczego czekał z tym tak długo.

Faith zastanawiała się, czy Nick ujawni, że rzucił się na osadzonego, ale wolał skupić się na tym, jak bardzo pewny siebie jest Nesbitt. Tego dnia wieczorem, kiedy próbowała zasnąć, analizowała w pamięci każdą sekundę przesłuchania i rugała się w myślach za krycie Nicka. To był instynktowny odruch, wrodzony jak wymioty przy zatruciu pokarmowym.

Najgorsze było jednak coś innego. Wiedziała, że następnym razem postąpiłaby tak samo.

Zamrugała, by odzyskać jasność widzenia. Zignorowała niski pomruk w jednym z pytań Amandy. Rozejrzała się po kaplicy, która została urządzona z myślą o wszystkich wyznaniach, z Jezusem w najróżniejszych odmianach oraz metalowym durszlakiem, który był chyba ukłonem w stronę pastafarian, religii oddającej cześć Latającemu Potworowi Spaghetti, która po wielu sprawach sądowych została w końcu uznana za oficjalną w stanie Georgia. Na pulpicie było wyryte graffiti. Kolorowe nalepki udawały witraż na jednym kawałku okna. Wilgotne małe pomieszczenie robiło tak przygnębiające wrażenie, że sam papież stałby się w nim ateistą.

– Szefowo. – Nick postanowił zaprezentować swój punkt widzenia. – Tolliver był porządny jak mało kto. Wiesz o tym. Był jednym z najlepszych gliniarzy, w ogóle najlepszych ludzi w tym przeklętym stanie. Więcej niż raz powierzyłem mu swoje życie. I zrobiłbym to znowu, gdyby nadal był wśród nas. Do cholery, chętnie bym się z nim zamienił miejscami.

Faith znów spojrzała na Willa. Trudno konkurować z duchem. Wysłuchiwanie, jak Jeffrey stawiany jest w jednym szeregu ze świętymi, musiało potwornie boleć.

– Nie ma sposobu na odłączenie jednego od drugiego? Nie da się wepchnąć Adams pod autobus, ale utrzymać Tollivera z dala od tej sprawy?

Nick potrząsnął głową.

Faith zrobiła to samo. Daryl Nesbitt był zdeterminowany, by zszargać imię Jeffreya razem z imieniem Leny. Kolejny pokaz wrodzonego talentu tej obrzydliwej suki. Zawsze udawało jej się skazić wszystkich w swoim otoczeniu.

– W porządku. – Amanda kiwnęła głową. – Nesbitt proponuje dwie rzeczy. Po pierwsze: nazwiska zabójców Vasqueza. Po drugie: informacje o szmuglu telefonów do więzienia. W zamian daje nam tydzień na otwarcie sprawy nieżyjących kobiet z tych artykułów i dochodzenie w Grant County. Tak?

– Tak – odparł Nick.

Faith potwierdziła skinieniem głowy.

Will ciągle podpierał ścianę.

– Zacznijmy od zabójstwa Vasqueza – ciągnęła Amanda. – Dwóch podejrzanych. Maduro i kto jeszcze?

– Stawiam na Michaela Padillę – powiedział Nick. – To zabijaka z objawami psychozy. Przeniesiony z więzienia Gwinnett po odgryzieniu palca współwięźniowi.

Faith przypomniała sobie, że wyczytała to nazwisko w przeglądanych dokumentach.

– Nie będzie przesadą uznać, że gość odgryzający palce mógłby odrąbać rękę – skwitowała.

– Nick, sprawdź, czy możesz napuścić Maduro na Padillę. Jeśli rozwiążemy sprawę zabójstwa Vasqueza, powalimy Nesbitta na kolana.

Faith była wstrząśnięta. Amanda nie wiedziała o protezie Nesbitta, a ona nie wiedziała, jak w naturalny sposób poruszyć ten temat.

Amanda zwróciła się do Nicka:

– Sara nie może się dowiedzieć, zrozumiano?

– Tak, szefowo. – Nick miał zacięte usta. W drodze z kaplicy poklepał Willa po ramieniu. Faith nie wiedziała, czy to był wyraz wsparcia i podziękowania za interwencję w konfrontacji z Nesbittem, czy zwykłe klepnięcie. Jedyne, co mogła zrobić, to starać się jak najrzadziej wymawiać nazwisko Jeffreya Tollivera.

– Faith, streść mi sprawę – poleciła Amanda.

– Tu wszystko się komplikuje. Grant County nigdy nie oskarżyło Nesbitta o morderstwo.

– Nie? – Amanda uniosła brwi.

– Formalnie śledztwo nadal jest otwarte i uważane za nierozwiązane. Było mnóstwo poszlak, które doprowadziły do uznania Nesbitta za zabójcę. Ale tak czy inaczej, były to przypuszczenia, a nie twarde dowody. Na jego niekorzyść dodatkowo przemówił fakt, że po jego zamknięciu przestały się dziać złe rzeczy.

– Jak w przypadku Wayne’a Williamsa, seryjnego zabójcy dzieci.

– Właśnie. Nesbitt został aresztowany i skazany za inne, niemające związku z tą sprawą przestępstwa wykryte w trakcie tego śledztwa, ale przypuszcza się, że je popełnił. Gdybym musiała posłużyć się truizmem, powiedziałabym, że Nesbitt gra w szachy zamiast w warcaby. Uważa, że jeśli oczyścimy go z zarzutu zabójstwa, otworzy mu to drogę do dalszych kroków, czyli walki o wycofanie pozostałych zarzutów.

– Jakie to zarzuty?

– Początkowo złapali go z mnóstwem dziecięcej pornografii w laptopie. Mówimy o dzieciach w wieku od ośmiu do jedenastu lat. – Faith odsunęła od siebie myśli o własnych dzieciach. – Nesbitt został skazany na pięć lat z możliwością skrócenia kary po trzech latach, ale nigdy do tego nie doszło, bo ten idiota sam sobie podstawia nogę. Zaczął stwarzać problemy zaraz po przekroczeniu bramy więzienia. Bójki, kontrabanda, okradanie złych ludzi. W końcu znokautował strażnika, który wybudził się ze śpiączki dwa tygodnie później. Za usiłowanie zabójstwa funkcjonariusza więziennego Nesbittowi dodali dwie dziesiątki do poprzedniego wyroku.

– No to kłania się czas Bucka Rogersa – powiedziała Amanda, odwołując się do starego slangowego zwrotu, który oznaczał, że data zwolnienia z mamra była tak odległa, że wydawała się fantazją. – Nesbitt nie ma wiele do stracenia, przez te długie lata narobił sobie mnóstwo problemów. Jakie masz wrażenie? Czy według ciebie on naprawdę uważa, że stąd wyjdzie?

– On ma nogę amputowaną poniżej kolana.

– Czy ten fakt wpływa na twoją odpowiedź?

– Nie. – Faith próbowała postawić się na miejscu Nesbitta. – Siedzi za kratkami za atak na strażnika i nie ma znaczenia, co stanie się z jego pierwotną sprawą. Brak związku przyczynowego między domniemanym pogwałceniem konstytucji a działaniem przeciwko strażnikowi. Tutaj jednak zaczynają się szachy. Zabierzmy chmurę wiszącą nad Nesbittem w związku ze śledztwem dotyczącym Grant County. Jeśli Nesbitt doprowadzi do usunięcia zarzutów za dziecięcą pornografię z kartoteki, wtedy przestanie go obejmować areszt ochronny. I może złożyć wniosek o przeniesienie. Tak, ma wyrok za usiłowanie zabójstwa strażnika, ale wyobrażam sobie scenariusz, w którym powołuje się na ograniczoną poczytalność z powodu niepełnosprawności. To może dać mu bilet do więzienia o złagodzonym rygorze, które będzie jak klub country w porównaniu z tym, co jest tutaj.

– Uważasz, że pogrywa z nami dla lepszych warunków odsiadki?

– Myślę, że pogrywa. Bez dwóch zdań. Więzień to więzień. Nie robiłby tego, gdyby nie przygotował sobie przynajmniej dwudziestu różnych wariantów. Instynkt podpowiada mi, że zemsta na Grant County to jego główny motyw, ale jest wiele innych korzyści, które może odnieść po wznowieniu pierwszej sprawy. Zwrócenie na siebie uwagi. Specjalne traktowanie. Wyjazdy do komisariatu, do sądu.

– Will, chcesz coś dodać? – zapytała Amanda.

– Nie.

Amanda zwróciła się do Faith:

– Powiedz mi o petycjach Nesbitta o złagodzenie kary po procesie.

– Złożył dwie apelacje po wyroku za dziecięcą pornografię. Dotyczyły dwóch różnych kwestii. – Zajrzała do notatek. – W pierwszej twierdził, że wstępne przeszukanie w jego domu, kiedy ujawniono zawartość twardego dysku, było owocem zatrutego drzewa. Przedstawiciele organów ścigania nie mieli ani nakazu, ani konkretnego powodu, by wejść na teren jego posesji. Nic nie wskazywało na niego jako podejrzanego.

– A druga?

– Nawet jeśli mieli powód do wejścia, powinni ograniczyć się do poszukiwania podejrzanego, broni albo ewentualnej zakładniczki, a nie sprawdzania zawartości komputera. Na przeszukanie komputera potrzebowali nakazu.

Amanda znowu uniosła brwi. Adwokaci Nesbitta mieli mocne podstawy do apelacji.

– Co dalej?

Policzki Faith poczerwieniały, a Will nadstawił uszu. Czuł przez skórę, że robi się gorąco.

– Jeden z detektywów zeznał na procesie, że ona otwierała kolejno szuflady biurka w poszukiwaniu broni i przypadkowo trąciła laptop. Ekran się uaktywnił, ona zobaczyła zdjęcia z pornografią dziecięcą i oskarżyli Nesbitta o posiadanie nielegalnych materiałów.

– Lena Adams. – Zdegustowany ton Amandy mówił sam za siebie.

Żadne z nich nie kupiło tej historyjki. Dlatego Nick tak się zagotował podczas niedawnego przesłuchiwania Nesbitta. Co do Faith, to nie uwierzyłaby Lenie Adams, nawet gdyby ta nieuczciwa policjantka przysięgła na stos Biblii, że słońce wzeszło na wschodzie.

Faith poczuła nagłą potrzebę wyartykułowania tej oczywistości.

– Jeśli w trakcie śledztwa odkryjemy, że Lena kłamała w kwestii znalezienia pornografii dziecięcej w komputerze Nesbitta, wtedy każda sprawa, nad jaką pracowała, zostanie wzięta pod lupę. A Nesbitt zyska piekielnie mocny argument, by oskarżenie o posiadanie pornografii dziecięcej zniknęło z jego kartoteki. W ten sposób pomożemy pedofilowi.

– Przed chwilą powiedziałaś, że zostanie w więzieniu.

– Ale to będzie przyjemniejsze więzienie.

– Spalimy za sobą ten most, kiedy go przejdziemy. – Amanda odmierzyła krokami odległość między pulpitem a ścianą z rękami splecionymi pod brodą. – Opowiedz mi o artykułach z gazet.

Faith chciała pociągnąć jeszcze wątek z Nesbittem, ale Amanda miała rację.

– Wszystkie artykuły pochodzą z „Atlanta Journal-Constitution”, z wyjątkiem tych o Grant County, które ukazały się w „Grant Observer”. Kiedy zapytałam Nesbitta, skąd je ma, powiedział, że przysłał je „przyjaciel”.

– Matka? Ojciec?

– Z dokumentacji wynika, że matka Nesbitta zmarła z przedawkowania, gdy był dzieckiem. Wychował go ojczym, ale w stanowym więzieniu w Atlancie przesiedział prawie dekadę. Nie piszą do siebie, nie rozmawiają przez telefon. Nesbitt nie ma innej rodziny. Odkąd siedzi, nikt go nie odwiedził. Nie dzwoni, nie wysyła maili. Chyba że używa przeszmuglowanego telefonu. Wtedy wszystko jest możliwe.

– Poproszę o informację w sprawie poczty Nesbitta. Jest komisariat, gdzie sprawdzają korespondencję więźniów na okoliczność podejrzanych działań. – Amanda napisała polecenie w telefonie, pytając Faith: – Skąd ten tygodniowy termin, jaki daje nam Nesbitt? Co ma się stać za tydzień?

– W więzieniu zniosą nakaz izolacji. Może jego informacje o szmuglowanych telefonach staną się nieistotne, gdy więźniowie znowu zaczną wychodzić z cel. Może spuszczą mu łomot, kiedy się dowiedzą, że gadał z glinami. – Faith wzruszyła ramionami. – Może siedzi już na tyle długo, by wiedzieć, że bezwład jest wrogiem postępu.

– Może. – Amanda wsunęła telefon do kieszeni. – Powinnam martwić się o Nicka?

Faith poczuła ściskanie w żołądku.

– Każdy potrzebuje czasem troski.

– Dziękuję, agentko Ciasteczko z Wróżbą. – Amanda zakręciła nadgarstkiem, by posunąć rozmowę naprzód. – Wróćmy do artykułów.

– W sumie osiem prawdopodobnych ofiar. Ale ten bilans nie obejmuje Grant County. – Faith znowu zajrzała do notatek. – Wszystkie to białe kobiety między dziewiętnastym a czterdziestym pierwszym rokiem życia. Studentki, urzędniczki, ratowniczka medyczna, przedszkolanka, technik weterynarii. Mężatki. Rozwiedzione. Singielki. Artykuły zaczynają się od Grant County. Inne przypadki obejmują osiem ostatnich lat i dotyczą różnych miejsc: Pickens, Effingham, Appling, Taliaferro, Dougall, i jeśli Nesbitt nie myli się co do ostatniego przypadku, to także White County.

– Ktoś chyba rzucał strzałkami w mapę stanu – stwierdziła Amanda, odwracając się i podchodząc do pulpitu. – Co z modus operandi?

– Zaginięcie tych kobiet zgłaszali przyjaciele lub bliscy. Znajdowano je od ośmiu dni do trzech miesięcy później, zwykle w zalesionej okolicy. Ciała nie były ukryte, po prostu leżały na ziemi. Niektóre na plecach. Inne twarzą w dół, na boku. Wiele zostało rozszarpanych przez dzikie zwierzęta, zwłaszcza te na północy stanu. Wszystkie miały na sobie swoje ubrania.

– Zgwałcone?

– Z artykułów to nie wynika, ale jeśli mówimy o zabójstwie, to gwałt jak najbardziej wchodzi w rachubę.

– Przyczyna śmierci?

Faith nie musiała zaglądać do notatek, ponieważ wszystkie zgony zostały opisane w ten sam sposób.

– Żaden z koronerów nie dopatrzył się konkretu, dlatego mamy: nieznana, brak dowodu przestępstwa, nieokreślona, i te frazy się powtarzają.

Amanda zmarszczyła brwi, ale najwyraźniej nie była zaskoczona. Na poziomie hrabstwa tylko koronerzy mieli prawo oficjalnie uznać śmierć za podejrzaną i poprosić lekarza sądowego o wykonanie sekcji. Koronerzy byli wybieranymi urzędnikami i do sprawowania tej funkcji nie potrzebowali dyplomu z uczelni medycznej. Tylko jeden koroner w Georgii był lekarzem, pozostali reprezentowali różne profesje. Byli wśród nich właściciele zakładów pogrzebowych, nauczyciele, fryzjer, właściciel myjni samochodowej, technik systemów grzewczych, mechanik łodzi motorowych i właściciel strzelnicy.

– W niektórych artykułach są spekulacje na temat zabójstwa – ciągnęła Faith – ale żadnych konkretów. Może miejscowi policjanci nie zgadzali się z koronerem i prokurowali przecieki do prasy, by podgrzać śledztwo. Musiałabym pojechać do tych hrabstw i poprosić o akta sprawy, potem porozmawiać ze śledczymi i świadkami, popytać, czy byli jacyś podejrzani. To osiem lokalnych komórek organów ścigania, z którymi trzeba będzie negocjować.

Faith przemilczała zamieszanie, jakie wywołaliby tymi posunięciami. GBI było agencją stanową na tej samej zasadzie jak FBI agencją federalną. Z nielicznymi wyjątkami lokalne sprawy nie podlegały ich jurysdykcji. Nawet zabójstwa. Nie mogli wejść do nich jak gdyby nigdy nic i przejąć nadzór nad śledztwem. Mogli to zrobić tylko na prośbę miejscowego szeryfa albo prokuratora lub otrzymać polecenie od gubernatora.

– Mogę uruchomić swoje nieoficjalne źródła. Opowiedz mi o ofiarach. Blondynki? Ładne? Zwyczajne? Niskie? Grube? Śpiewały w chórze? Grały na flecie? – Amanda szukała czegoś, co łączyło te kobiety.

– Na razie opieram się na fotografiach z gazet – odparła Faith. – Niektóre miały jasne włosy. Inne ciemne. Niektóre nosiły okulary, inne nie. Jedna miała aparat na zębach. Niektóre z nich miały krótkie włosy, inne długie.

– Czyli co wiemy? – Amanda zaczęła podsumowanie. – Wyjąwszy Grant County, mamy osiem różnych kobiet w różnym wieku, reprezentujących różne zawody i różne typy urody, wszystkie znaleziono martwe, bez widocznych przyczyn śmierci, w różnych miejscach stanu, gdzie są tysiące otwartych spraw zaginionych kobiet, w kraju, gdzie rocznie ginie około trzystu tysięcy kobiet i dziewcząt.

– Las – odezwał się Will, a gdy Amanda i Faith obejrzały się, by na niego spojrzeć, dodał: – To je łączy. Ich ciała zostały porzucone w zalesionej okolicy.

– Dwie trzecie tego stanu pokrywają lasy – odparła Amanda. – Byłoby trudno nie porzucić ciała w lesie. W porze polowań telefony się urywają.

– Musimy wiedzieć, jak umarły – ciągnął Will. – Nie zostały zamordowane brutalnie, ich ciała nie noszą widocznych śladów przemocy. Nie zostały porzucone na widoku, jak to robią seryjni zabójcy. Zabójstwo było wtórne wobec gwałtu.

Faith spróbowała ująć jego teorię prostym językiem:

– Twierdzisz, że to nie seryjny zabójca. Raczej seryjny gwałciciel, który zabija ofiary, by nie mogły go zidentyfikować?

– Nie używajmy słowa „seryjny” tak lekko – wtrąciła Amanda. – Daryl Nesbitt to pedofil z wyrokiem, który sobie z nami pogrywa. Jedyną „seryjną” rzeczą są twoje śniadania.

Faith spojrzała w zapiski. Wiedziała, że Amanda ma rację. Z drugiej strony tak długo już była policjantką, że ufała swojej intuicji. Czuła, że wbrew pozorom Amandę trawi ten sam niepokój, który nią targał.

– Znacie wyniki obecnie przeprowadzanych badań próbek, które przed laty pobrano od zgwałconych kobiet? – zapytał Will.

– Oczywiście – odparła Amanda. – Dokonaliśmy kilkudziesięciu aresztowań na ich podstawie.

– Sara opowiedziała mi o artykule, który przeczytała w jednym ze swoich czasopism. Jacyś doktoranci przeanalizowali metodykę przestępców w rozwiązanych sprawach. Mówimy o całym kraju. Ustalili, że zdecydowana większość seryjnych gwałcicieli nie trzyma się jednego sposobu działania. Czasem facet jest brutalny, czasem nie. Czasem zabiera kobietę w inne miejsce, czasem nie. Ten sam sprawca może raz użyć noża, raz rewolweru, może związać ofiarę sznurem, a następnym razem skrępować opaskami zaciskowymi. Można więc powiedzieć, że modus operandi seryjnego gwałciciela to sam gwałt.

Faith poczuła nagle przytłaczający bezsens tych spekulacji. Na każdym wykładzie uczono ich, że śledztwo należy prowadzić pod kątem modus operandi sprawcy.

– I? – zapytała Amanda.

– Jeśli wszystkie przypadki z artykułów Nesbitta są powiązane, to łączenie ofiar z uwagi na ich pracę czy hobby nie doprowadzi nas do zabójcy.

– Powinniśmy sprawdzić raporty o gwałtach na tych terenach. – Faith pomyślała, że intuicja Willa jest słuszna. – Mogą tam być inne ofiary, które zgwałcił, a których nie zabił. Może nie widziały jego twarzy. Może z jakichś innych powodów postanowił je puścić.

– Chcesz przejrzeć tysiące zgłoszeń gwałtów z ostatnich ośmiu lat? – zapytała Amanda. – A co z kobietami, które zostały zgwałcone, ale tego nie zgłosiły? Mamy chodzić od drzwi do drzwi?

Faith skwitowała tę zgryźliwość ciężkim westchnieniem.

– Musimy się dowiedzieć, jak umarły ofiary – powiedział Will. – Zabił je, nie zostawiając widocznych śladów wskazujących na przyczynę śmierci. To niełatwe. Na kościach widać ślady po naboju czy nożu. Uduszenie prawie zawsze powoduje złamanie kości gnykowej. Badanie toksykologiczne wykazałoby otrucie. Jak on je zabija?

Faith przekonywała teoria Willa.

– Jeśli to gwałciciel, który morduje, a nie morderca, który…

– Akademicka rozprawa, na której się opierasz, pozostaje tym, czym jest, czyli akademicką rozprawą – wpadła jej w słowo Amanda, przerywając tę dyskusję. – Wracajmy do Nesbitta. Dlaczego skupił się właśnie na tych artykułach?

– Pytanie, czy to on się na nich skupił – odparła Faith. – To oczywiste, że współpracuje z kimś zza krat. Musimy odkryć, kim jest ten przyjaciel i jakimi kierował się kryteriami przy wyborze akurat tych artykułów.

– Przyjaciel może być zabójcą. Albo naśladowcą – podsunął Will.

– Albo świrem. Albo pomocnikiem – dodała Faith. – Nesbitt mówił, że będzie wiedział, czy zaczęliśmy poważne śledztwo, a do tego trzeba mieć kogoś za murami. Prywatnego detektywa. Strażnika więziennego. Albo, Boże, litości, kogoś w organach ścigania.

– Na razie nie posuwajmy się tak daleko – napomniała ją Amanda. – Nesbitt gra wszechwiedzącego, ale dowie się o śledztwie tak samo jak reszta świata. Reporterzy telewizyjni rzucą się na sprawę wielokrotnych zabójstw. Nie tylko lokalni, ci ogólnokrajowi też, a takiej medialnej obserwacji wolałabym uniknąć. Odtąd wszystko zostaje między nami. Będziemy niewykrywalni dla radarów, dyskretni i bezszelestni.

Faith nie mogła nie przyznać jej racji, ale tylko dlatego, że chciała pozbawić Daryla Nesbitta tego wszystkiego, czego od nich oczekiwał.

– To bardzo subiektywne odczucie, bo co to znaczy „poważne śledztwo”? Kto je zdefiniuje? Skazany miłośnik dziecięcej pornografii? Nie sądzę.

– W tej chwili zajmujemy się tym, co mamy – powiedziała Amanda. – Nick weźmie zabójstwo Vasqueza. Ja namierzę przyjaciela Daryla Nesbitta za murami. Wy dwoje macie wyciągnąć od Leny jej wersję śledztwa w Grant County. Wtedy nosiła jeszcze mundur. Wyobrażam sobie, że zapisywała nawet temperaturę powietrza. Bądźcie ostrożni, bo nawet zepsuty zegar wskazuje właściwą godzinę dwa razy na dobę, a my możemy jej potrzebować. Przegrupujemy się po południu i ruszymy.

– Zaraz – odezwał się Will. To, co powiedział potem, zaskoczyło i Amandę, i Faith. – Sara ma prawo wiedzieć, co się dzieje.

– A co się dzieje? – zapytała Amanda. – Pedofil rzuca szaleńcze oskarżenia. Mamy artykuły z gazet, które nie układają się w żaden wzór. Jeśli chodzi o mnie, to nie wiem, czy nie jest to sztuczka wymyślona przez więźnia, żebyśmy szukali wiatru w polu. A wy?

– Sara była lekarzem sądowym w Grant County. Może pamięta…

– A jak zareaguje na oskarżenie, że Jeffrey Tolliver kierował grupą złych gliniarzy? Spójrz, co zrobił Nick. W ciągu dwudziestu lat nie widziałam go tak wściekłego. Myślisz, że Sara przyjmie to spokojniej? Zwłaszcza że Lena Adams jest w to uwikłana. – Amanda urwała na chwilę, szykując się do zadania ostatecznego ciosu. – Ostatnim razem nieźle ci wyszło, prawda?

Will milczał, ale wszyscy wiedzieli, że Sara wpadła w furię, gdy dał się wciągnąć w kombinacje Leny. Nie bez powodu. Tak się jakoś składało, że ludzie znajdujący się najbliżej Leny ginęli tragicznie.

– Potrzebujemy informacji, Wilburze. Jesteśmy śledczymi, więc prowadźmy śledztwo. – Ton Amandy wyraźnie wskazywał, że to koniec dyskusji. – Lena Adams nadal jest w Macon. Jedźcie tam i wyciśnijcie z niej prawdę. Chcę dostać kopie akt jej spraw i raportów z sekcji zwłok, notatniki, serwetki, po prostu wszystko, co ma. Jak mówiłam, bądźcie uprzejmi, ale pamiętajcie, że to Adams rzuciła tę parującą kupę nawozu na nasze kolana. Jeśli coś pójdzie nie tak, rzucimy jej tym gównem w twarz. – Faith była gotowa wyjść z nią z kaplicy, ale Will ani drgnął, zupełnie jak betonowy blok. – Jeśli zgodzisz się trzymać Sarę z dala przez jakiś czas – dodała Amanda – poproszę koronera z White County, żeby wziął ją do tej najnowszej sprawy.

Will podrapał się po brodzie.

– Pięć minut temu powiedziałaś, że znajdziemy sprawcę po sposobie, w jaki zabija. Jeśli Sara robiła sekcję pierwszej ofiary, mogłaby rozpoznać podpis zabójcy na tej ostatniej.

– To dorosła kobieta, nie różdżka radiestezyjna.

– Tak, ale…

– A wy oboje pracujecie dla mnie. Moja sprawa. Moje warunki. – Amanda wyjęła telefon z kieszeni. Zakończyła dyskusję, pokazując im czubek głowy. Pisała jeszcze po wyjściu z kaplicy.

Will usiadł na ławce. Drewno zaskrzypiało.

– Dziewięćdziesiąt procent wszystkich moich kłótni z Sarą dotyczyło tego, że o czymś jej nie mówię – odezwał się po chwili.

Wartość podana przez Willa wydała się Faith zaniżona, ale nie chciała spierać się o detale.

– Nie umiałabym żyć w zdrowym związku, gdyby mój partner wycinał mi głupie numery, ale to jeden z tych rzadkich przypadków, kiedy zgadzam się z Amandą. Co właściwie ukrywasz przed Sarą? W tej chwili mamy tylko masę znaków zapytania.

Will znowu potarł szczękę.

– Mówisz: poczekaj parę godzin, zobacz, do czego się dokopiemy, ale tak czy owak, powiedz jej prawdę dziś wieczorem? – zapytał.

„Dziś wieczorem” było dla Faith czymś nowym.

– Naprawdę chcesz, żeby Sara zamartwiała się przez następnych sześć godzin czymś, co może okazać się głupstwem?

W końcu Will zaczął powoli kiwać głową.

Faith spojrzała na zegarek.

– Dochodzi południe. Zjemy lunch w drodze do Macon.

Will znowu skinął głową, tym razem jednak wyraził wątpliwość:

– A co, jeśli wyjdzie z tego poważna sprawa?

Faith nie musiała odpowiadać. Najgorsze, gdyby się okazało, że na ich terenie działał seryjny zabójca, o którym nie mieli pojęcia. Druga sprawa była bardziej osobista. Niesłuszne skazanie było skandalem mającym wiele warstw. Media rzuciłyby się do zdejmowania ich po kolei, warstwa po warstwie.

Korupcja. Śledztwa. Przesłuchania. Proces sądowy. Wyroki. Relacje na żywo i filmy dokumentalne.

– Sara będzie patrzyła, jak znowu mordują jej męża – podsumował Will.

[6] Sandra Bland, czarnoskóra 28-latka zatrzymana przez policję w Teksasie w lipcu 2015 roku za brak użycia kierunkowskazu, stawiała opór, odmawiając wyjścia z auta. Została aresztowana i trzy dni później znaleziona w celi powieszona. Wokół jej śmierci narosło wiele kontrowersji. (Przyp. red.).

[7] John Hinckley Jr. w 1981 roku dokonał zamachu na prezydenta Ronalda Reagana. Uznany za niepoczytalnego, w 2016 roku został zwolniony z opieki psychiatrycznej i odzyskał wolność. (Przyp. red.).

GRANT COUNTY – WTOREK

3

Jeffrey Tolliver skręcił w lewo za college’em i wjechał w Main Street. Uchylił okno, by wpuścić trochę świeżego powietrza. Zimny powiew omiótł wnętrze auta. Z policyjnego skanera wydobywały się ciche trzaski. Jeffrey zmrużył oczy, oślepiany promieniami porannego słońca. Pete Wayne, właściciel bistra, pozdrowił go, dotykając ronda kapelusza czubkami palców.

W tym roku wiosna przyszła wcześnie. Derenie tworzyły białe parawany wzdłuż chodników, kobiety z kółka ogrodniczego posadziły kwiaty w żardynierach przy drodze, przed sklepem żelaznym ustawiono pawilon z asortymentem ogrodniczym. Na przenośnym drążku przed sklepem odzieżowym wisiały ubrania oznaczone napisem WYPRZEDAŻ. Nawet ciemne chmury w oddali nie psuły urody tej ulicy.

Grant County nie zawdzięczało nazwy Ulyssesowi S. Grantowi, generałowi z Północy, który przyjął kapitulację generała Lee w Appomattox, lecz Lemuelowi Prattowi Grantowi, który pod koniec dziewiętnastego wieku przedłużył linię kolejową z Atlanty przez południową Georgię do wybrzeża. Dzięki nowym połączeniom komunikacyjnym na mapie pojawiły się takie miasta jak Heartsdale, Avondale i Madison. Równinne pola i żyzne gleby dostarczały najlepszej kukurydzy, bawełny i orzeszków ziemnych w stanie. Biznesy rozkwitły, by obsługiwać coraz liczniejszą klasę średnią.

Po każdym okresie wzrostu przychodzi krach. Pierwszy nastąpił wraz z nadejściem Wielkiego Kryzysu. Jedynym sposobem na przetrwanie trzech miast było zjednoczenie. W ramach oszczędności połączono służby oczyszczania miasta, straż pożarną i wydziały policji. To pomogło im przetrwać kryzys i doczekać następnego boomu gospodarczego, który wiązał się z budową bazy wojskowej w Madison. Potem przyszedł kolejny boom, kiedy Avondale zostało zapleczem technicznym dla linii Atlanta – Savannah. Kilka lat później władze Heartsdale przekonały władze stanowe, by ufundowały college dla lokalnej społeczności na końcu Main Street.

Ten rozkwit nastąpił na długo przed przyjazdem Jeffreya, który wiedział, jakie mechanizmy polityczne doprowadziły do obecnej degradacji. Obserwował to w rodzinnym miasteczku w Alabamie. Komisja rządowa BRAC zdecydowała o zamknięciu bazy w Madison. Reaganomika dosięgła także branży kolejowej i cały węzeł w Avondale padł. Potem przyszły umowy handlowe, niekończące się wojny, światowa ekonomia nie tylko straciła na wartości, ale gwałtownie pikowała, ominęła toaletę i wpadła wprost do kanału ściekowego. Gdyby nie college, który stał się uniwersytetem technologicznym specjalizującym się w przemyśle rolnym, Heartsdale podzieliłoby los każdego innego prowincjonalnego amerykańskiego miasteczka.

Można to nazwać starannym planowaniem albo łutem szczęścia, ale Grant Tech był siłą napędową hrabstwa. Studenci podtrzymywali przy życiu lokalne biznesy, które tolerowały studentów, póki płacili rachunki. Pierwszym poleceniem, jakie dostał od burmistrza Jeffrey po objęciu funkcji szefa policji, było dbanie o dobrostan uczelni, o ile chce utrzymać stołek.

Dzisiaj Jeffrey wątpił, by uczelnia była szczęśliwa. W lesie znaleziono ciało. Dziewczyna była młoda, prawdopodobnie studentka, z całą pewnością martwa. Policjant, który był na miejscu znalezienia ciała, powiedział, że to wygląda na wypadek. Dziewczyna miała na sobie strój do biegania i leżała na wznak. Prawdopodobnie potknęła się o korzeń i rozbiła sobie głowę o kamień.

Nie pierwszy raz studentka umierała za kadencji Jeffreya jako szefa tutejszej policji. Na uniwersytet przyjęto ponad trzy tysiące studentów. Z samej statystki wynikało, że każdego roku umrze niewielka liczba młodych ludzi. Jedni z powodu zapalenia opon mózgowych czy zapalenia płuc, drudzy z powodu samobójstwa czy przedawkowania, inni – głównie młodzi mężczyźni – z powodu własnej głupoty.

Przypadkowa śmierć w lesie była niewątpliwie tragiczna, ale w tym konkretnym przypadku coś Jeffreyowi nie pasowało. Sam biegał po tym lesie i nieraz potykał się o korzenie, choć niechętnie się do tego przyznawał. Taki upadek mógł prowadzić do różnych obrażeń. Do złamania nadgarstka, jeśli udało się podeprzeć i zamortyzować upadek. Do złamania nosa, jeśli biegacz nie zdążył się podeprzeć. Można było rozwalić sobie czoło albo bark, jeśli upadło się na bok. Można było zrobić sobie krzywdę na wiele sposobów, ale przekoziołkowanie i wylądowanie płasko na plecach było bardzo mało prawdopodobne.

Skręcił we Frying Pan Road, główną arterię okolicy nazywanej IHOP, ponieważ wszystkie ulice nosiły nazwy pozycji w menu International House of Pancakes. Pancake Place. Belgian Waffle Way. Hashbrown Way.

Jeffrey zobaczył migające światła radiowozu rozświetlające południowo-zachodni róg Omelet Road. Zaparkował lincolna w poprzek ulicy. Gapie stali na trawnikach przed domami. Słońce ciągle było jeszcze nisko na niebie. Niektórzy mieli już na sobie ubrania do pracy, inni wracali z nocnej zmiany w pobrudzonych kombinezonach.

Jeffrey zwrócił się do Brada Stephensa, jednego z młodszych funkcjonariuszy:

– Rozwiń taśmę, żeby ludzie się cofnęli.

– Tak jest. – Podekscytowany Brad zaczął szarpać się z kluczykiem, by otworzyć bagażnik. Był młody i nowy w pracy. Mama nadal prasowała mu mundur. Przez ostatnie trzy miesiące wypisywał mandaty i sprzątał po wypadkach, to była jego pierwsza sprawa z ofiarą śmiertelną.

Idąc w górę ulicy, Jeffrey omiótł wzrokiem teren i zobaczył przy drodze dużo starych samochodów osobowych oraz furgonetek. IHOP to była dzielnica klasy pracującej, ale szczerze mówiąc, o wiele przyjemniejsza niż ta, w której on się wychował. Naliczył tylko kilka okien zabitych deskami. Większość trawników przed domami wyglądała porządnie. Podświetlenie domów działało, żarówki świeciły. Farba łuszczyła się na elewacji, ale zasłony w oknach były czyste, a wszyscy mieszkańcy karnie wystawili kubły na śmieci przy krawężniku.

Podniósł pokrywę najbliższego kubła. Był pusty.

Dostrzegł swoją ekipę stojącą na rozległej otwartej przestrzeni rozciągającej się za domami. Las znajdował się tuż za wzniesieniem, około stu metrów dalej. Jeffrey zszedł z ulicy. Chodnika tu nie było. Przeszedł przez pustą parcelę, uważnie patrząc pod nogi na wydeptanej w trawie ścieżce. Niedopałki papierosów. Butelki po piwie. Zgniecione kawałki folii aluminiowej. Schylił się, by przyjrzeć się temu z bliska. Uderzyła go w nozdrza woń kociej uryny.

– Szefie. – Lena Adams wybiegła mu na spotkanie. Niebieski mundur młodej policjantki był tak duży, że sięgał jej pod brodę. Jeffrey zanotował w pamięci, by następnym razem przy zamawianiu mundurów wziąć pod uwagę rozmiary dla kobiet. Lena nie narzekała, ale on czuł wstyd z powodu tego niedopatrzenia.

– Ty odebrałaś zgłoszenie? – zapytał.

– Tak, szefie. – Zaczęła czytać z notatek. – Połączenie z komórki przyszło na dziewięć-jeden-jeden o godzinie piątej pięćdziesiąt osiem i zaraz wysłali mnie na miejsce. Przyjechałam tu dwie po szóstej, a o szóstej trzy spotkałam zgłaszającą na środku pola. Funkcjonariusz Brad Stephens zjawił się o szóstej zero cztery. Wtedy Truong zaprowadziła nas tam, gdzie zobaczyła ciało. O szóstej zero osiem stwierdziłam, że ofiara nie żyje. Oszacowałam ułożenie ciała, przy głowie ofiary zobaczyłam wielki kamień pokryty krwią. O szóstej zero dziewięć zadzwoniłam do detektywa Wallace’a. Potem odgrodziliśmy miejsce wokół ciała taśmą i czekaliśmy na Franka. Przyjechał o szóstej dwadzieścia dwie.

Frank zadzwonił do niego z drogi, dlatego Jeffrey znał już szczegóły, ale dał Lenie znać, by kontynuowała. Jak najwięcej praktyki, to najlepszy sposób, żeby się czegoś nauczyć.

Lena zaczęła czytać:

– Ofiara to biała kobieta w wieku między osiemnaście a dwadzieścia pięć lat, ubrana w czerwone szorty do biegania i granatową koszulkę z logo Grant Tech. Znalazła ją inna studentka, Leslie Truong, dwadzieścia dwa lata. Truong chodzi tą ścieżką cztery, pięć razy w tygodniu nad jezioro ćwiczyć tai-chi. Nie znała ofiary, ale była wstrząśnięta. Zaproponowałam, że wezwę auto, które zawiezie ją do pielęgniarki w kampusie. Powiedziała, że woli pójść pieszo i odreagować. Wygląda mi na nawiedzoną. Ezoteryzm i takie tam.

Jeffrey zacisnął szczęki.

– Pozwoliłaś jej samej wrócić do kampusu?

– Tak, szefie. Miała zgłosić się do pielęgniarki. Zmusiłam ją, żeby obiecała…

– To przynamniej dwadzieścia minut marszu, Leno. Poszła sama.

– Mówiła, że chce…

– Stop. – Jeffrey starał się utrzymać spokojny ton. Policjanci zdobywali doświadczenie, głównie ucząc się na błędach. – Nie rób tego więcej. Odwozimy świadków do rodziny lub przyjaciół. Nie każemy pokonywać w pojedynkę ponad trzech kilometrów.

– Ale ona…

Jeffrey pokręcił głową, ale to nie był odpowiedni moment na naukę empatii.

– Chcę z nią porozmawiać jeszcze dziś. Nawet jeśli nie znała ofiary, przeżyła wstrząs na jej widok. Musi wiedzieć, że ktoś się tym zajmuje i dba o ludzi.

Lena skinęła zdawkowo głową.

Jeffrey odpuścił.

– Kiedy tu przyjechałaś, ofiara leżała na wznak?

– Tak. – Lena przerzuciła kciukiem kilka kartek. Miała już gotowy, choć dość nieudolny szkic przedstawiający położenie ciała względem kępy drzew. – Skała była po prawej stronie głowy, broda lekko zwrócona w lewo. Ziemia wokół była nienaruszona. Ofiara nie odwróciła się, wylądowała na plecach i uderzyła się w głowę.

– Niech koroner to oceni. – Jeffrey wskazał kawałki folii. – Ktoś niedawno palił tu metamfetaminę. Ćpuny mają swoje przyzwyczajenia. Znajdź wszystkie zgłoszenia o incydentach z ostatnich trzech miesięcy i sprawdź, czy możemy połączyć jakieś nazwisko z tą folią.

Lena wzięła długopis do ręki, ale nie zaczęła pisać.

– Dzisiaj odbierają śmieci – ciągnął Jeffrey. – Dopilnuj, żebyśmy pogadali z załogą śmieciarki. Chcę wiedzieć, czy zauważyli coś podejrzanego.

Lena spojrzała w stronę ulicy, potem na las.

– Ofiara się potknęła, szefie. Uderzyła głową w wielki kamień. Jest na nim mnóstwo krwi. Po co nam świadkowie?

– Byłaś tam, kiedy to się stało? Właśnie to widziałaś?

Nie odpowiedziała. Jeffrey ruszył przez pole, a Lena musiała truchtać, by dotrzymać mu kroku. Pracowała w policji od trzech i pół roku, była bystra i zazwyczaj słuchała, więc Jeffrey w każdej sytuacji starał się ją czegoś nauczyć.

– Zapamiętaj, co powiem, bo to ważne. Ta młoda kobieta ma rodzinę. Rodziców, rodzeństwo, przyjaciół. To my ich powiadomimy, że ona nie żyje. Muszą wiedzieć, że dołożyliśmy wszelkich starań, by wyjaśnić przyczynę jej śmierci. Każdy przypadek traktujesz jak potencjalne zabójstwo, póki nie upewnisz się, że nim nie jest.

Lena wreszcie wprawiła długopis w ruch. Zapisywała każde słowo. Jeffrey zobaczył, że słowo „zabójstwo” podkreśliła dwukrotnie.

– Sprawdzę raporty o narkomańskich incydentach w tym miejscu i pogadam z załogą śmieciarki.

– Jak nazywa się ofiara?

– Nie miała przy sobie dokumentów, ale Matt już rozpytuje w college’u.

– Dobrze. – Wśród śledczych w czynnej służbie Matt Hogan miał w sobie najwięcej współczucia. W patrolu też byli porządni ludzie. Jeffreyowi poszczęściło się z większością pracowników, których zastał, obejmując swoją funkcję. Tylko paru było kompletnie nieprzydatnych, ale mieli odejść z końcem roku. Po czterech latach udowadniania, że nadaje się na tę posadę, Jeffrey czuł, że zyskał prawo pozbycia się zgniłych jabłek.

– Szefie. – Frank stał pośrodku pola. Był starszy od Jeffreya o dwadzieścia lat, wyglądem przypominał astmatycznego morsa.

Gdy otrzymał taką propozycję, odmówił objęcia stanowiska szefa policji. Nie lubił zajmować się polityką i znał swoje ograniczenia. Jeffrey miał pewność, że pomoże mu we wszystkim, co dotyczy pracy. Nie wiedział, jak z innymi obszarami życia.

– Brock. – Frank zakasłał, nie wyjmując papierosa z ust. – Brock właśnie przyjechał. Idzie do ciała. To tam, jakieś sześćdziesiąt metrów za wzniesieniem.

Dan Brock był koronerem w hrabstwie. Pracował w zakładzie pogrzebowym. Jeffrey uważał go za kompetentnego, ale może być trochę rozkojarzony, bo jego ojciec dwa dni temu zmarł na zawał serca. Brock senior został znaleziony u stóp schodów, co nie zaskoczyło Jeffreya. Facet był pijakiem ukrywającym nałóg. Cuchnął alkoholem.

– Uważasz, że da radę? – zapytał.

– Ciągle to przeżywa, biedak. Był mocno związany z tatusiem. – Z niewiadomego powodu Frank nagle wyszczerzył zęby w szerokim uśmiechu. – Myślę, że da radę.

Jeffrey odwrócił się i poznał przyczynę radości Franka.

Przez pustą parcelę szła Sara Linton. Miała ciemne okulary przeciwsłoneczne, kasztanowe włosy związane w koński ogon. Była ubrana w białą koszulkę z długimi rękawami i krótką spódniczkę do kompletu.

– Świetnie – mruknęła Lena. – Barbie tenisistka przybywa z odsieczą.

Jeffrey posłał jej ostrzegawcze spojrzenie. W trakcie rozwodu popełnił błąd i poskarżył się na Sarę w obecności Leny. Potraktowała to jak przyzwolenie na krytykę i rzucała pod adresem Sary różne obraźliwe uwagi.

– Dopilnuj, żeby Brock nie zgubił się w lesie. Powiedz mu, że przyjechała Sara.

Lena niechętnie poszła wykonać polecenie.

Frank przydeptał papierosa czubkiem buta, gdy Sara weszła na pole.

Jeffrey mógł przez chwilę z przyjemnością pogapić się na nią. Obiektywnie rzecz biorąc, była piękna. Miała długie szczupłe nogi. Poruszała się z gracją. Była najbardziej inteligentną kobietą w licznym gronie niesamowicie inteligentnych kobiet, jakie spotkał. Po rozwodzie wmówił sobie, że Sara go nienawidzi, dopiero niedawno przekonał się, że żywi względem niego uczucie znacznie gorsze od nienawiści. To było głębokie rozczarowanie.

W lepszych chwilach Jeffrey był w stanie przyznać, że też jest sobą rozczarowany.

– Za to, co zrobiłeś, chętnie waliłbym cię w jaja do końca życia, a i tak byłaby to za lekka kara – powiedział Frank.

– Dzięki, stary. – Jeffrey poklepał go po ramieniu w geście pozbawionym wdzięczności. Rodzina Sary wrosła w lokalną społeczność jak uniwersytet. Frank grywał w karty z jej ojcem. Jego żona była wolontariuszką razem z matką Sary. Jeffrey mógłby obciąć głowę maskotce szkoły średniej i mniej by mu się za to dostało.

– Dobrze cię widzieć, złotko. – Frank pozwolił Sarze pocałować się w policzek. – Dopiero co wróciłaś z Atlanty?

– Postanowiłam zostać na noc. Cześć. – Sara rzuciła to ostatnie słowo w stronę Jeffreya jak obelgę. – Mama powiedziała mi o ciele. Uznała, że Brock może potrzebować pomocy.

Jeffrey był świadom, że obecność Franka odziera ich z prywatności. I że dzisiaj jest wtorek. O tej porze zwykle Sara była gotowa do pracy.

– Trochę za wcześnie na tenisa – zauważył.

– Grałam wczoraj. Tędy? – Nie czekała na odpowiedź, tylko ruszyła ścieżką w las.

Frank szedł ramię w ramię z Jeffreyem.

– Sara właśnie przyjechała z Atlanty, ale ma na sobie wczorajsze ciuchy. Ciekawe, co to oznacza. – Jeffrey poczuł w ustach metaliczny smak plomb, a Frank tym razem zwrócił się, czy raczej zawołał do Sary: – Co u Parkera? Znowu wsiadłaś do jego samolotu?

Metal zamienił się w krew.

Sara nie odpowiedziała, więc Frank poinformował Jeffreya:

– Parker latał na myśliwcach w marynarce wojennej. Prawdziwy facet w stylu tych z Top Gun. Teraz jest prawnikiem, jeździ maserati. Eddie wszystko mi o nim powiedział.

Jeffrey doskonale potrafił sobie wyobrazić, jak ojciec Sary radośnie przekazuje tę informację znad talii kart, mając absolutną pewność, że Frank nie omieszka dobić Jeffreya szczegółami.

Frank znowu się zaśmiał. Potem zakasłał, ponieważ miał płuca pełne papierosowej smoły.

Jeffrey próbował przywrócić powagę. Szli przecież w miejsce, gdzie leżała martwa młoda kobieta. Spojrzał na zegarek.

– Ofiara została znaleziona pół godziny temu. Lena odebrała zgłoszenie – powiedział w stronę pleców Sary.

Koński ogon poruszył się, gdy skinęła głową na potwierdzenie, nie odwracając się do Jeffreya. Pomyślał, że dobrze ją tu mieć. Pełniła funkcję koronera przed Brockiem i w przeciwieństwie do właściciela zakładu pogrzebowego była lekarzem. Ta sprawa potrzebowała opinii eksperta na temat ofiary. Jeffrey nikomu tak nie ufał jak Sarze. To, że zaufanie nie było odwzajemnione, dotarło do niego dopiero niedawno.

Od złożenia pozwu rozwodowego przez Sarę upłynął rok. Jeffrey uważał, że w końcu jej gniew się wypali. Zamiast tego przybrał cechy wiecznego ognia. Myśląc racjonalnie, rozumiał powód tej zawziętości. Nie dość, że okazał się niewiernym dupkiem, to jeszcze upokorzył ją w trakcie całej tej historii. Sara przyłapała go ze spuszczonymi spodniami, w ich łóżku, w ich domu, z inną kobietą. Każda normalna żona wpadłaby w szał. Najbardziej przerażające było to, co Sara zrobiła potem.

Jeffrey krzyknął, żeby poczekała, ale ona nie miała zamiaru go słuchać. Owinął się kocem wokół pasa i pobiegł za nią. Wypadając z domu, chwyciła kij bejsbolowy, który Jeffrey trzymał przy frotowych drzwiach. Potykając się na schodach werandy, patrzył bezradnie, jak kij marki Louisville Slugger unosi się nad jej głową. Sara stała przy jego fordzie mustangu z tysiąc dziewięćset sześćdziesiątego ósmego roku. Głos, jaki Jeffrey wydobył z siebie, przypominał skowyt.

Jednak Sara nie zniszczyła mu auta. Rzuciła kij na ziemię i podeszła do swojej hondy accord. Zamiast odjechać, przez otwarte okno włożyła rękę do środka, zwolniła hamulec ręczny, przestawiła bieg na jałowy i sprawiła, że samochód stoczył się do jeziora.

Jeffrey był tak wstrząśnięty, że upuścił koc.

Nazajutrz Sara wynajęła adwokata od spraw rozwodowych, kupiła kabriolet bmw Z4 i złożyła rezygnację ze stanowiska koronera w Grant County. Burmistrz Clem Waters zadzwonił do Jeffreya i odczytał mu wiadomość. Była krótka. Jedno zdanie. Żadnych wyjaśnień, ale całe miasteczko wiedziało już o sprawie i Clem nawymyślał Jeffreyowi.

Potem nawymyślała mu Marla Simms, sekretarka w komisariacie.

Pete Wayne nawymyślał mu jako trzeci, gdy Jeffrey przyszedł do jego bistra na lunch.

Nie chcąc pozostać w tyle, Jeb McGuire, miejscowy aptekarz, obsłużył Jeffreya w absolutnym milczeniu, gdy realizował jego receptę na leki na nadciśnienie.

Cathy Linton, bogobojna matka Sary, regularnie chodząca do kościoła i uważająca siebie za wzorzec moralności, na parkingu pokazała mu dwa środkowe palce.

Kiedy wylądował w zawilgoconym pokoju w Kudzu Arms pod Avondale, cieszył się z ciszy. Wypił mnóstwo szkockiej, obejrzał mnóstwo głupich programów telewizyjnych i powoli zaczął rozumieć, że to wszystko jego wina. Bardziej niż samego cudzołóstwa żałował jednak, że dał się przyłapać. Dorastał w małym mieście i powinien wiedzieć, że zdradzając Sarę, niszczył swoje relacje z całym hrabstwem.

Gdy weszli w głąb lasu, Frank znowu zaniósł się gwałtownym kaszlem. Powietrze stało się wyraźnie chłodniejsze. Ruchome cienie pełzały po ziemi. W oddali Jeffrey zobaczył żółtą taśmę policyjną owiniętą wokół drzew. Lena odgrodziła spory obszar wokół ciała.

Sara poślizgnęła się na kamieniu. Jeffrey odruchowo złapał ją w talii. Pomyślał, jak wyglądałoby to rok temu. Sara sięgnęłaby ręką za siebie i ścisnęła mu dłoń albo posłała uśmiech. Tak czy inaczej, zrobiłaby coś innego, niż zrobiła teraz, gdy odsunęła się demonstracyjnie.

Kiedy trawersowali wzniesienie, Frank zarzęził jeszcze mocniej, aż wreszcie przystanęli przed żółtą taśmą. Ofiara leżała około pięciu metrów dalej. Była drobna, miała może sto sześćdziesiąt pięć centymetrów wzrostu, ważyła niewiele ponad pięćdziesiąt kilogramów.

Zamknięte oczy. Usta lekko rozchylone. Ciemnobrązowe włosy. Strój do biegania. Kamień obok jej głowy tkwił w połowie w ziemi. Miał rozmiar piłki futbolowej. Pokrywała go pajęczyna zaschniętej krwi. Z prawego nozdrza wyciekła czerwona strużka. Na nadgarstkach i kostkach nie było widocznych śladów. Żadnych sińców, ale dziewczyna nie żyła od niespełna godziny. Sińce nie są widoczne od razu.

Jeffrey zamierzał powtórnie się upewnić, że Lena nie odwracała ciała, kiedy usłyszał łkanie. Obejrzał się. Dan Brock stał oparty o drzewo, zakrywał twarz dłońmi i trząsł się jak osika.

– Brock. – Sara podbiegła do niego, zdejmując okulary przeciwsłoneczne. Miała podkrążone oczy. Lepiej, żeby Top Gun nie przyzwyczajał się do zarwanych nocy. – Tak mi przykro z powodu twojego taty.

Brock otarł łzy. Wyglądał na zażenowanego, ale tylko z powodu obecności Jeffreya i Franka, którzy przyglądali się tej scenie.

– Nie wiem, co we mnie wstąpiło – powiedział cicho. – Przepraszam.

– Dan, nie musisz przepraszać. Nie umiem sobie nawet wyobrazić, przez co teraz przechodzisz. – Sara wyjęła z rękawa chusteczkę. Zawsze miała słabość do Brocka. Życie go nie rozpieszczało. Był dziwny, wychował się w zakładzie pogrzebowym, przez całą szkołę tylko Sara siadała z nim w porze lunchu przy stole w stołówce.

Brock wydmuchał nos i posłał Jeffreyowi skruszone spojrzenie.

– Sara ma rację, Brock. W takim momencie życia to normalna reakcja. – Jeffrey pochodził z rodziny alkoholików. Powinien wykazać więcej współczucia. – Zajmiemy się tu wszystkim. Wracaj do mamy.

Grdyka Brocka poruszyła się w górę i w dół, gdy próbował wykrztusić jakieś słowa. Skończyło się na skinieniu głową. Potem odwrócił się i odszedł.

– O rany – mruknęła pod nosem Lena.

Jeffrey spojrzeniem kazał jej się zamknąć. Była za młoda i nie rozumiała, co znaczy strata kogoś bliskiego. Niestety, współczucia trzeba uczyć się boleśnie na własnej skórze.

– Dobra, uporajmy się z tym, zanim spadnie deszcz. – Sara sięgnęła po zestaw, którego nie zabrał Brock. Probówki, torebki na dowody, aparat marki Nikon, kamera wideo Sony, latarki. Wyjęła parę rękawiczek. – Ofiarę znaleziono pół godziny temu?

Jeffrey podniósł żółtą taśmę, by Sara mogła pod nią przejść. Przekazał informacje otrzymane od Franka przez telefon.

– Zawiadomiła nas Leslie Truong, studentka z tutejszego college’u. Szła nad jezioro i usłyszała muzykę dobiegającą ze słuchawek ofiary.

Sara zauważyła słuchawki leżące na ziemi przy głowie dziewczyny. Były podłączone do różowego iPoda shuffle, przypiętego do brzegu koszulki.

– Wyłączyłaś muzykę? – zapytała Lenę.

Lena uniosła podbródek na tak. Jeffrey miał ochotę złapać ją za kołnierz munduru i potrząsnąć. Lena musiała wyczuć jego dezaprobatę.

– Nie chciałam, żeby bateria się wyczerpała, gdyby było tam coś ważnego – wyjaśniła niechętnie.

Sara poszukała wzroku Jeffreya z niemym pytaniem w oczach: serio?

Nigdy nie lubiła Leny. To, co Jeffrey brał za młodzieńczą ignorancję, której można się wyzbyć, Sara uważała za rozmyślną nieuleczalną arogancję.

Problem z Sarą Linton polegał na tym, że nigdy nie popełniła głupiego błędu. Nauka w szkole średniej nie była pasmem suto zakrapianych imprez. W college’u nigdy nie obudziła się obok chłopaka z bractwa studenckiego, którego imienia nie mogła sobie przypomnieć. Zawsze wiedziała, co chce zrobić ze swoim życiem. Skończyła szkołę średnią rok wcześniej. Studia pierwszego stopnia zrobiła w trzy lata, zyskując podwójną specjalizację. Potem ukończyła z trzecim wynikiem na roku Emory Medical School. Zamiast rozpocząć prestiżowy staż na chirurgii w Atlancie, wróciła do Grant County, by pracować jako pediatra w niedofinansowanej wiejskiej społeczności.

Nic dziwnego, że całe hrabstwo nim gardziło.

Sara zapytała Lenę:

– Znaleziono ją w takiej pozycji? Na wznak?

– Tak. Zrobiłam zdjęcia swoim BlackBerry.

– Prześlij je i wydrukuj zaraz po powrocie na komisariat.

Jeffrey skinął głową. Lena nie zamierzała słuchać poleceń Sary. Ten problem musiał poczekać na stosowniejszy moment.

– Sposób, w jaki upadła, nie ma sensu – zwrócił się do Sary.

W jej oczach dostrzegł błysk. Była zbyt przyzwoita, by nie zgodzić się z nim w obecności jego podwładnych.

– Możesz wyjaśnić, jak upadła twarzą ku górze? – zadał pytanie naprowadzające.

Sara spojrzała za siebie na wystający korzeń. Na ziemi było widać głęboką bruzdę, która pasowała do brudnego czubka lewego buta ofiary.

– Etiologia upadków jest dobrze udokumentowana. Zajmują drugie miejsce wśród przyczyn urazów niezamierzonych, zaraz po wypadkach samochodowych. Klasyfikuje się je według określonej skali. Ten jest upadkiem na równej powierzchni. Urazowe uszkodzenia mózgu występują w dwudziestu pięciu procentach takich upadków. Mniej więcej trzydzieści procent ofiar takich upadków doświadcza niekontrolowanego przesunięcia. Stopniując urazy, mamy: złamanie skrętowe nadgarstka, złamanie biodra albo urazowe uszkodzenie mózgu. Dziesięć procent ofiar rotuje o sto osiemdziesiąt stopni. Środek ciężkości przemieszcza się wtedy poza tułów i stopy, które decydują o utrzymaniu równowagi. Uszkodzenia powstają w wyniku pochłaniania energii w chwili uderzenia, czyli energia kinetyczna jest równa masie ciała i prędkości, co ma związek z wysokością upadku.

Jeffrey kiwał głową, chociaż niewiele rozumiał ze słów Sary. Postanowił zaryzykować:

– Lewa stopa zahaczyła o korzeń, denatka poruszała się do przodu, obróciła się w powietrzu i uderzyła tyłem głowy w skałę.

– Możliwe. – Sara kucnęła obok ciała. Uniosła powieki dziewczyny. Przyłożyła wierzch dłoni do jej czoła.

Jeffreyowi wydało się to dziwne, jak przesąd każący matkom wierzyć, że dotykiem dłoni rozpoznają gorączkę u dziecka. Sara miała wybitnie ścisły umysł, czasami konkretny aż do przesady. Jeśli chciała sprawdzić temperaturę, używała termometru.

– Byłaś tu pierwsza? – zapytała Lenę.

Lena skinęła głową.

Sara przycisnęła palce do boku szyi dziewczyny, a jej początkowo zatroskana twarz gwałtownie się zmieniła pod wpływem szoku, który przeszedł w gniew. Jeffrey chciał zapytać, co się dzieje, kiedy Sara przytknęła ucho do klatki piersiowej denatki.

Jeffrey usłyszał ciche klikanie.

W pierwszej chwili pomyślał, że ten dźwięk generuje owad lub jakieś małe zwierzątko. Nagle zrozumiał, że wydobywa się z ust ofiary.

Klik, klik, klik, klik.

Dźwięk powoli zacichł.

– Przestała oddychać. – Sara ruszyła do działania. Padła na kolana, położyła dłonie na środku klatki piersiowej dziewczyny, splotła palce, wyprostowała ręce w łokciach i zaczęła uciski nasadą dłoni.

– Ona żyje?! – zawołał Jeffrey w nagłym przypływie paniki.

– Wezwij karetkę! – Wrzask Sary wprawił wszystkich w ruch.

– Cholera! – Frank wyjął telefon. – Jasna cholera!

– Leć po defibrylator! – krzyknęła Sara do Leny.

Lena przeszła pod żółtą taśmą.

Jeffrey opadł na kolana, odchylił głowę dziewczyny i zajrzał do ust, by się upewnić, że drogi oddechowe są czyste. Czekał na sygnał Sary, nabrał powietrza w płuca i wdmuchnął je do ust ofiary.

Większość powietrza wróciła do niego. Ponownie sprawdził gardło. Nie było niczym zablokowane.

– Powietrze wchodzi? – zapytała Sara.

– Nie bardzo.

– Powtórz. – Sara wróciła do uciskania, licząc głośno.

Jeffrey słyszał, jak dyszy z wysiłku, próbując wtłoczyć krew do serca dziewczyny.

– Karetka będzie za osiem minut – powiedział. – Zejdę i przywołam ich tutaj.

– Trzydzieści – skończyła liczenie.

Jeffrey zrobił dwa krótkie wdechy. Miał wrażenie, że wdmuchuje powietrze przez słomkę. Wchodziło, ale zdecydowanie za mało.

– Pół godziny – powiedziała Sara, zaczynając kolejną turę ucisków. – Lena nie raczyła sprawdzić pulsu, do cholery?!

Nie oczekiwała odpowiedzi, a Jeffrey nie mógł jej udzielić. Odczekał, aż Sara znowu policzy do trzydziestu, pochylił się i wtłoczył do ust dziewczyny powietrze z taką siłą, na jaką mógł się zdobyć.

Nagle poczuł w ustach wymiociny. Głowa dziewczyny poleciała do przodu, trafiając go w twarz tak mocno, że zobaczył gwiazdy. Odskoczył gwałtownie. Nos pulsował mu z bólu. Zamrugał, miał w oczach krew, w ustach też. Próbował ją wypluć.

Sara zaczęła macać mu spodnie. Nie miał pojęcia, co wyprawia, aż wreszcie z przedniej kieszeni wyjęła szwajcarski scyzoryk.

– Nie mogę oczyścić dróg oddechowych. – Otworzyła ostrze. – Przytrzymaj nieruchomo głowę – nakazała.

Jeffrey strząsnął z siebie słabość i mocno ujął głowę dziewczyny. Jej biała skóra stała się fioletowo-niebieska, usta przybierały barwę oceanu.

Sara przymierzyła się, wykonała drobne poziome nacięcie u podstawy szyi i z otworu wydostała się krew. Sara robiła polową tracheotomię, omijając zator w gardle.

Jeffrey wyciągnął z kieszeni pióro kulkowe, odkręcił zbiorniczek i wyjął nabój z atramentem. Pusta plastikowa obudowa pióra posłuży jako rurka, przez którą dziewczyna będzie mogła oddychać.

– Cholera – syknęła Sara. – To jest… sama nie wiem, co to jest.

Kciukami rozszerzyła skórę w miejscu nacięcia. Świeża krew ustąpiła miejsca ziarnistej masie upchniętej w przełyku. Jeffrey zobaczył niebieskie żyłki między czerwonymi żyłkami, zupełnie jakby dziewczyna połknęła barwnik.

– Muszę ominąć zator. – Sara rozerwała cienką koszulkę dziewczyny. Sportowy stanik był za mocny, nacięła więc materiał ząbkowanym ostrzem, by dał się rozerwać.

Jeffrey patrzył, jak tuż pod nacięciem do tracheotomii Sara naciska palcami górę mostka. Odliczyła kilka pierwszych żeber, tak jak odliczała uciśnięcia. Dziewczyna była tak szczupła, że Jeffrey widział zarys kości pod skórą.

Sara przycisnęła lewy kciuk w miejsce tuż pod obojczykiem. Oparła na nim nasadę prawej dłoni i nacisnęła z całej siły.

Ręce zaczęły jej drżeć. Kolana oderwały się od ziemi.

Jeffrey usłyszał krótki trzask.

Sara powtórzyła ten manewr nieco niżej.

Rozległ się kolejny trzask.

– To było pierwsze i drugie żebro – wyjaśniła. – Musimy działać szybko. Wywichnę nożem spojenie rękojeści mostka. Uniosę rękojeść mostka i nacisnę mostek. Ty górną częścią pióra ostrożnie odsuniesz na bok żyły i tętnice. Mogę dostać się do tchawicy między pierścieniami tchawicznymi.

Jeffrey nie nadążał za jej poleceniami.

– Po prostu powiedz, kiedy mam to zrobić.

Sara podwinęła rękawy. Otarła pot spływający do oczu i uspokoiła ręce. Małym ostrzem scyzoryka zrobiła pionowe dziesięciocentymetrowe nacięcie poniżej pierwszego.

Ciemna krew wylała się przez brzegi nacięcia. Żołądek podszedł Jeffreyowi do gardła na widok jasnej bieli kości w ciele dziewczyny. Mostek był płaski i gładki, o grubości niewiele ponad centymetr, rozmiarem i kształtem przypominał skrobaczkę do szyb. Jeffrey wykazywał znajomość anatomii potrzebną futboliście. Znał wszystkie miejsca, gdzie uderzenie bolało najbardziej. Mostek składał się z trzech odcinków: płaskiej góry, długiego środka i krótkiego wyrostka na dole, nieco przypominającego ogonek. Kości były ze sobą zrośnięte, ale przy odpowiedniej sile można było je rozerwać.

Jeśli Jeffrey rozumował słusznie, Sara zamierzała podważyć płaski wierzchołek mostka jak wieczko w puszce zupy.

Otworzyła ząbkowane ostrze.

– Trzymaj ją. Zrobię nacięcie wzdłuż złącza, żeby łatwiej było to wywichnąć.

Jeffrey przycisnął ręce do barków dziewczyny.

Sara znowu uklękła i zaczęła nacinać kość jak indyczą nogę.

Jeffrey przygryzł wewnętrzną stronę policzka. Smak krwi znowu przyprawił go o zawrót głowy.

– Jeff? – głos Sary przywołał go do porządku.

Złapał ramiona dziewczyny, gdy Sara operowała ostrzem. Ofiara była drobna i krucha. Jej ciało podskakiwało przy każdym brutalnym ruchu noża.

– Trzymaj mocniej.

Sara powiedziała tylko tyle i aż tyle. Wsadziła ostrze pod złączeniem kości.

Jeffrey mimowolnie zadzwonił zębami, usłyszawszy zgrzyt.

Sara znowu użyła całej siły. Nasadą prawej dłoni wcisnęła mostek głębiej. Lewą rękę zacisnęła na rękojeści noża i pociągnęła do siebie, starając się unieść kość ząbkowanym ostrzem. Jej ramiona zadrżały z wysiłku.

Nic nie otworzyło się jak wieczko puszki. Przypominało to raczej dźganie nożem metalowej pokrywy i próbę otwarcia jej na siłę.

– Ciągnij w górę i naciskaj razem ze mną – poleciła Sara.

Jeffrey nakrył jej dłonie swoimi dłońmi. Pochylił się naprzód niepewnie, z obawy przed zmiażdżeniem dziewczyny.

– Mocniej.

Nacisnął i pociągnął mocniej, chociaż każdy mięsień w nim protestował. Dziewczyna była taka drobna. Pewnie dopiero co przestała być nastolatką. Otwarcie jej klatki piersiowej kłóciło się Jeffreyowi z poczuciem człowieczeństwa.

– Mocniej – powtórzyła Sara. Pot kapał jej z czubka nosa. Jeffrey czuł w dłoniach drżenie jej barków. – Jeszcze mocniej, Jeffreyu. Ona umrze, jeśli nie wtłoczymy jej powietrza do płuc.

Nacisnął w dół całym swoim ciałem i pociągnął w górę najmocniej, jak umiał. Ostrze zaczęło się składać, ale Jeffrey zrozumiał, że to nie ono ustępuje. To kość poddawała się naporowi.

Łączenie pękło jak muszla ostrygi.

Jeffrey starał się zapanować nad odruchem wymiotnym. Powstałe z pęknięcia wibracje powędrowały w górę ramion i dotarły do zębów. Jeszcze gorszy był odgłos pękającej chrząstki i odrywania ścięgna przy wyszarpywaniu kości.

– Tutaj. – Sara wskazała wnętrze nacięcia. – To żyła. To tętnica. Musisz użyć czubka pióra, żeby twoja ręka mi nie przeszkadzała.

Jeffrey widział żyłę i tętnicę zawieszone z przodu pierścieniowatej tchawicy jak dwie różowe słomki. Do jednej z nich były przyczepione maleńkie czerwone twory. Druga wyglądała na gładką. Nie potrafił opanować drżenia palców, gdy piórem próbował delikatnie odsunąć oba naczynia krwionośne.

– Teraz się nie ruszaj. – Sara trzymała plastikowy zbiorniczek pióra między kciukiem a resztą palców. Łokieć przyciskała ciasno do tułowia. Pochyliła się i wepchnęła srebrną końcówkę pióra do tchawicy, aż jedna trzecia dolnej części korpusu znalazła się w środku. – Zabierz rękę.

Jeffrey ostrożnie cofnął dłoń. Żyła i tętnica wróciły na miejsce.

Sara nabrała powietrza w płuca. Zacisnęła usta na obudowie pióra i wdmuchnęła strumień powietrza wprost do tchawicy.

Nic się nie stało.

Sara wzięła kolejny wdech i znowu wtłoczyła powietrze przez rurkę pióra.

Pochylili się napięci w oczekiwaniu jakiegoś dźwięku. Słyszeli ptasie głosy i szelest liści, aż w końcu – co trwało jak wieczność – doczekali się świstu powietrza, który wydobył się z rurki.

Klatka piersiowa dziewczyny uniosła się, zaczerpując powietrza. Wstrząsnął nią dreszcz. Potem opadła wolno, prawie niedostrzegalnie. Jeffrey wstrzymał oddech, licząc sekundy do następnego oddechu. Udało się. Płuca dziewczyny znowu napełniły się powietrzem.

Teraz oddychał razem z nią i obserwował, jak siny kolor ustępuje jej z twarzy i wraca w nią życie.

Sara zdjęła rękawiczki laboratoryjne. Pogładziła dziewczynę po głowie.

– Już dobrze, skarbie. Oddychaj. Już dobrze – szeptała.

Jeffrey nie wiedział, czy Sara mówi do ofiary, czy do siebie. Ramiona zaczęły jej drżeć, łzy napłynęły do oczu.

Jeffrey wyciągnął do niej rękę.

Wzdrygnęła się i odsunęła. Nigdy w życiu nie czuł się tak potwornie bezużyteczny. Opuścił rękę, która opadła bezwładnie na ziemię.

Pozostało mu tylko wraz z Sarą w milczeniu czekać na przyjazd karetki.

ATLANTA

4

– Tesso! – Sara praktycznie krzyczała do telefonu. – Tessie, czy mogłabyś po prostu…

Młodsza siostra nie miała zamiaru słuchać. Ciągnęła swoją chaotyczną opowieść w tempie dorosłych postaci z Fistaszków.

Wah-wah-wah-wah, wah-wah-wah-wah.

Sara przełączyła rozmowę na głośnik i położyła telefon na półce przy umywalce. Obmyła twarz różowym mydłem z dozownika. Tani papier toaletowy rozpadł się jej w rękach. Jeśli wkrótce stąd nie wyjdzie, będą musieli zamknąć ją w celi.

Tessa usłyszała hałas.

– Co ty wyprawiasz?

– Odświeżam się w łazience dla gości w Więzieniu Stanowym w Phillips. – Sara oderwała kawałek mokrego ręcznika papierowego przyklejonego do twarzy. – Pięć ostatnich godzin babrałam się we krwi, moczu i kale.

– Zupełnie jak w college’u.

Sara zaśmiała się cicho, by siostra jej nie usłyszała.

– Tessie, rób, co chcesz robić. Jeśli chcesz kształcić się na położną, kształć się. Nie potrzebujesz mojej aprobaty.

– Bzduura.

Sara nie mogła tego powtórzyć, ponieważ tak naprawdę zawsze szukały u siebie aprobaty. Sara nie mogła spać, kiedy Tessa była na nią wściekła. Tessa nie mogła normalnie funkcjonować, kiedy Sara była z niej niezadowolona. Na szczęście im były starsze, tym rzadziej to się zdarzało, chociaż tym razem było inaczej.

Tessa wymykała się spod kontroli. Miała przylecieć do domu miesiąc temu, ale opóźniła powrót. Napisała wiadomość do męża, że chce rozwodu. Przez aplikację FaceTime powiedziała swojej pięcioletniej córce, że wróci na Święto Dziękczynienia. Wróciła do mieszkania nad garażem u rodziców. Jednego dnia chciała iść na uzupełniające studia magisterskie. Następnego chciała zostać położną. W rzeczywistości potrzebowała dobrego terapeuty, który pomógłby jej zrozumieć, że ta zmiana niczego nie zmieni.

Jak mówi stare porzekadło, dokądkolwiek pójdziesz, twoje problemy podążą za tobą.

– Siostrzyczko, powinnaś to wiedzieć – ciągnęła Tessa. – Georgia ma jeden z najwyższych wskaźników śmiertelności okołoporodowej w kraju. Dla czarnych kobiet jest jeszcze wyższy. Mają sześciokrotnie wyższe prawdopodobieństwo śmierci podczas porodu niż białe kobiety.

Sara nie wtrąciła, że zna te dane, ponieważ jako jedna ze stanowych lekarzy medycyny sądowej odpowiadała za sporządzanie tej przygnębiającej statystyki, którą teraz siostra kłuła ją w oczy.

– To argument przemawiający za większą liczbą lekarzy, nie położnych.

– Nie próbuj zmieniać tematu. To dowiedzione, że poród domowy jest równie bezpieczny, jak ten w szpitalu.

– Tessa… – Zamknij się, Saro. Po prostu się zamknij. – Badania, z których czerpałaś te dane, dotyczą Zjednoczonego Królestwa. Ciężarne kobiety na terenach wiejskich muszą jechać ponad godzinę do…

– W Afryce Południowej…

Wah-wah-wah-wah, wah-wah, wah-wah.

Sara nie mogła znieść kolejnej podnoszącej na duchu opowieści, jak dołączenie do świeckich misjonarek w RPA uczyniło z niej Lepszego Człowieka. Jakby inni mieli zapomnieć o sześciu latach, które przebalowała, studiując współczesną poezję angielską, a potem o kolejnych pięciu latach spędzonych w firmie hydraulicznej ich ojca, kiedy to udało jej się przelecieć każdego przystojniaka na obszarze trzech hrabstw.

Nie żeby Sara miała coś przeciwko bzykaniu przystojniaków – w weekend sama przeleciała jednego wielokrotnie – było jednak coś, wobec czego pozostawała nieprzejednana, a czego nigdy nie powiedziałaby głośno.

W tym, że ktoś zostaje położną, rzecz jasna nie widziała nic złego. Uważała raczej, że Tessa pracująca jako położna to idealny przepis na katastrofę. Uwielbiała młodszą siostrę, ale Tessa pewnego razu wyrzuciła but przez okno, kiedy pękła w nim sznurówka. Nie umiała ułożyć kostki Rubika, nawet kiedy miała przed oczami schemat. Jej pomysłem na zrównoważoną dietę był kawałek selera w makaronie z serem. I ta kobieta miała zachować profesjonalny spokój i we właściwy sposób wykorzystać zdobytą wiedzę podczas trudnego i potencjalnie niebezpiecznego porodu?

– Jeśli nie będziesz mnie słuchać, to się rozłączę – powiedziała Tessa.

– Ja cię słu…

Tessa zakończyła połączenie.

Sara ścisnęła telefon z taką siłą, z jaką chciała w tej chwili ścisnąć szyję siostry.

Sprawdziła godzinę. Charlie pewnie się zastanawiał, czy nie wpadła do kibla. Spięła na nowo włosy i poprawiła T-shirt z długimi rękawami. T-shirt Willa. Tkanina odstawała na ramionach, rękawy były za długie. Przejechała palcami po materiale. Przebrała się w świeże spodnie, ale smród ze stołówki przywarł do niej jak najgorsze perfumy.

Kiedy otworzyła drzwi, Charlie cierpliwie siedział przy jednym ze stołów dla gości. Bez pytania złapał jej torbę. Uśmiech pod zawadiacko podkręconymi wąsami był szczery. Charlie był kochany, ale mógł utrudnić Sarze życie, kiedy dołączyła do zespołu. Przez lata durzył się w Willu, który nie miał o tym pojęcia, tak jak niczego nie dostrzegł, gdy ona zaczęła się w nim durzyć. Nie zrozumiałby aluzji, nawet gdyby ktoś podał mu ją na tacy.

– Wszystko dobrze? – zapytał Charlie.

– Tak, potrzebowałam chwili dla siebie.

Charlie posłał jej uśmiech człowieka, który słyszał wszystko zza cienkich drewnianych drzwi.

– Przepraszam – powiedziała Sara. Do obowiązków Charliego nie należało czekanie pod damską toaletą, ale był bardziej czujny niż zwykle, ponieważ pracowali w męskim więzieniu. – Czy Gary skończył rejestr dowodów?

– Jeśli jeszcze nie skończył, to pewnie niedługo to zrobi. – Charlie przytrzymał drzwi. Od promieni słońca woda na twarzy Sary natychmiast wyparowała. Znaleźli się poza murami więzienia, szli przez parking, ale budynek ciągle rzucał na nich ponury cień. Sara nadal słyszała krzyki, ponieważ tam, gdzie ludzie siedzą zamknięci w klatkach, zawsze są krzyki.

Charlie włożył okulary przeciwsłoneczne.

– Widziałaś tego nowego gościa od daktyloskopii? – zapytał.

– Tego, który wygląda jak sportowa wersja Roba Lowe’a?

– Zaprosił mnie na drinka. Prawie spakowałem walizkę. – Charlie potrząsnął głową. – Taka ze mnie Charlotte.

– Charlotte zawsze wiedziała, czego chce. – Sara starała się utrzymać swobodny ton rozmowy. – Rozmawiałeś ostatnio z Willem?

Charlie zdjął okulary.

– O czym?

Jej pytanie zdradziło za wiele. I było bezcelowe. Will nie opowiadał sam z siebie o swoich uczuciach. Zwykle to ona znajdowała sposób na wyciągnięcie go ze skorupy, ale osiągnęła już limit swoich możliwości. Kochała Willa każdą cząstką swojego jestestwa. Pragnęła spędzić z nim resztę życia. Niczego więcej nie chciała. Nie oczekiwała fajerwerków ani parad. Zależało jej, żeby wreszcie zadał to cholerne pytanie. „Chcę, żeby twoja matka była szczęśliwa” zabrzmiało jak życiowy cel, a nie jak oświadczyny. Fakt, że upłynęły czterdzieści trzy dni od tamtej chwili, a Will nie podjął ponownie tego tematu, doprowadzał Sarę do szału. Nie chciała milczącego męża. I sama nie zamierzała być milczącą żoną.

– Co się dzieje, Saro? – zapytał Charlie.

Na szczęście w tej samej chwili jej telefon zawibrował. Dostała wiadomość od Willa, czyli ikonkę przedstawiającą słuchawkę telefonu ze znakiem zapytania. Większość wiadomości, które wymieniali, była obrazkowa. Will był dyslektykiem. Czytał, ale niezbyt szybko. Sara wiedziała, że reszta świata esemesuje z pomocą emotikonów, lubiła jednak alternatywną wizję rzeczywistości, że ona i Will stworzyli własny język.

– Muszę zadzwonić – powiedziała.

– Pomogę Gary’emu uporać się z robotą. – Charlie przyspieszył kroku, by zostawić ją samą. – Powinniśmy być gotowi za pięć minut.

– Ja skończę za dwie. – Sara była pewna, że Will chce ustalić, co zamówić na kolację. Bał się, że umrze z głodu, jeśli nie zje czegoś raz na godzinę.

Poza tym Will wcale nie unikał rozmów na inne bardzo ważne tematy w ciągu tych czterdziestu trzech dni.

Odebrał po pierwszym sygnale. Zamiast rzucić do słuchawki „halo”, zapytał:

– Możesz rozmawiać?

Coś było nie tak.

– Wszystko w porządku?

– Tak, w porządku. – Brzmiał niepewnie. – Musimy pogadać. Nie chcę, żebyś się złościła. Źle zrobiłem, że tak długo z tym zwlekałem. Przepraszam.

Sara zasłoniła oczy dłonią. Czterdzieści trzy cholerne dni. Nie mogła uwierzyć, że dzwoni teraz, by o tym porozmawiać.

– Kochany, stoję na parkingu przed więzieniem.

Był zaskoczony, ale właśnie taki cel chciała osiągnąć swoim lodowatym tonem.

– Saro, ja…

– Will. – Miała już w sobie całe hałdy wkurzenia z powodu rozmowy z Tessą, Will tylko wywołał iskrę. – Miałeś, cholera, sześć tygodni na…

– Daryl Nesbitt.

To nazwisko zabrzmiało jak kompletny bełkot.

Po chwili przestało być bełkotem.

Mózg Sary wyświetlił serię obrazów jak w wizjerze aparatu fotograficznego. Nagle wróciła do Grant County. Idzie przez pole. Czuje na sobie wzrok Jeffreya. Klęczy w lesie. Czeka na karetkę. Ma zakrwawione ręce. Powietrze świszczy w plastikowej oprawce pióra Jeffreya. Lena biegnie przez polanę z defibrylatorem, którego nie będą już potrzebować.

Przycisnęła powieki palcami. Wycisnęła z nich łzy.

– Saro?

– Co z Nesbittem?

– Jest tutaj. Wysunął zarzuty przeciwko Lenie Adams. – Will urwał, jakby oczekiwał jakiejś reakcji ze strony Sary. – I… uhm… mówił też coś, mówił bardzo złe rzeczy o…

– Jeffreyu – dopowiedziała Sara przez ściśnięte gardło.

– Tak. – Will znowu umilkł. – Naprawdę straszne rzeczy – dodał.

Sara dotknęła dłonią gardła. Mimowolnie pomyślała, jak Jeffrey gładził ją po szyi, kiedy leżeli w łóżku. Odsunęła od siebie to wspomnienie.

– Nesbitt twierdzi, że został wrobiony? Że policja działała nielegalnie?

– Tak.

Pokiwała głową, ponieważ to nie były nowe zarzuty.

– Próbował dochodzić roszczeń majątkowych od Jeffreya w sądzie cywilnym. – Ostatecznie chciał pozwać Sarę. W tamtym czasie ciągle nie mogła pogodzić się ze śmiercią Jeffreya. Za dużo spała, za dużo płakała, łykała za dużo tabletek nasennych, obojętna, czy się obudzi, czy nie. – Sprawa została oddalona. Czego chce teraz?

– Proponuje informacje w zamian za wznowienie śledztwa.

Sara nie przestawała kiwać głową. W ten sposób jej ciało próbowało nadać temu jakiś sens w oczekiwaniu na to wszystko, co miało nadejść, i budowało gotowość do akceptacji.

– Jakie informacje?

Will podał szczegóły, ale zabrzmiało to jak nonsens. Sara omal nie utonęła w żałobie po stracie Jeffreya. Przeniosła się do Atlanty, by uciec od jego ducha czyhającego na każdym rogu. Spotkała Willa. Zakochała się. Stała u progu nowego życia i teraz to…

– Saro?

Usiłowała odsunąć na bok emocje i poddać to, co usłyszała, analizie logicznej. Postawiła sobie trudny cel. Serce tłukło jej się w piersi jak oszalałe.

– Będziesz musiał porozmawiać z Leną o sprawie Nesbitta.

– Tak – odpowiedział po chwili wahania.

– A Lena ci powie, że Nesbitt bredzi, bo zawsze bredził. A może nie, ponieważ Lena jest kłamczuchą i złą policjantką. Ale Nesbitt to pedofil, poza tym siedzi, więc komu ludzie uwierzą?

– Tak. – Will ciągle mówił dziwnym głosem, ale w tej chwili wszystko było dziwne. – Jest coś jeszcze.

– Jasne.

– Nesbitt twierdzi, że są inne ofiary. Pierwsza to…

– Rebecca Caterino. – Imię i nazwisko tej dziewczyny wryły jej się w pamięć. – Nazywali ją Beckey.

– Nesbitt mówi, że było więcej ofiar już po jego aresztowaniu. – Will znowu urwał. – Według niego seryjny zabójca grasuje na terenie całego stanu.

Sara nadal nie była w stanie racjonalnie przeanalizować tego wszystkiego, co słyszy. Zakryła dłonią usta. Każda cząstka jej ciała wołała o zakończenie tej rozmowy.

– Wierzysz mu?

– Sam nie wiem. Faith i Amanda powiedziały, żebym nic ci nie mówił, póki nie zbierzemy więcej informacji, ale ja czułem, że chciałabyś wiedzieć. Natychmiast. Dopiero teraz pojawiła się możliwość pogadania z tobą. Jestem w łazience. Faith czeka na mnie w aucie. – Przerwał, oczekując jej reakcji, ale Sarze brakowało słów. – Chciałaś, żebym ci o tym powiedział, prawda?

Sara nie umiała szczerze odpowiedzieć na to pytanie.

– Coś jeszcze?

– Przekonałem Amandę, żeby pozwoliła ci zbadać ostatnią ofiarę. Domniemaną ofiarę. Tego nadal nie jesteśmy pewni. – Will przełknął ślinę. – Amanda chce, żebyś nie zakładała niczego z góry. Tak przypuszczam. Gdybyś zobaczyła coś, jakiś szczegół, coś charakterystycznego, co przypomni ci sprawę z Grant County, ale ja…

– Czy Faith też chciała mnie okłamać?

Will milczał.

Sara omiotła wzrokiem parking. Zobaczyła czerwone mini Faith obok wejścia dla personelu. Jej przyjaciółka siedziała na miejscu pasażera z głową pochyloną nad kolanami. Pewnie czytała akta sprawy Daryla Nesbitta, ponieważ już powiedziała Willowi, żeby ją okłamał, czyli tę część pracy miała z głowy.

– Will?

Sara słyszała jego oddech, ale nadal nie odpowiadał.

Przygryzała wargę, by przestała drżeć. Spojrzała na swoją rękę.

Kości nadgarstka. Kości śródręcza. Paliczki bliższe, środkowe, dystalne.

Dłoń tworzyło dwadzieścia siedem kości. Sara postanowiła, że jeśli wymieni je w myślach wszystkie, a Will nadal się nie odezwie, wtedy ona się rozłączy i pójdzie.

Will odchrząknął.

Łódeczkowata. Księżycowata. Trójgraniasta. Grochowata. Czworoboczna większa. Czworoboczna mniejsza.

– Saro? – W końcu Will przerwał milczenie. – Czy zrobiłem coś złego?

– Nie.

Zakończyła rozmowę, włożyła telefon do kieszeni i poszła dalej przez parking. Czuła się jak rozmyta, jakby wyszła pięć centymetrów poza ciało. Jedna jej część znajdowała się w teraźniejszości, żyjąc swoim życiem z Willem. Druga część wróciła do Grant County. Jeffrey. Frank. Lena. Las. Ofiara. Ponure okoliczności sprawy.

Walczyła z napływającymi obrazami. Szukała solidnego, sprawdzalnego oparcia.

Gary i Charlie stali z tyłu furgonetki techników kryminalistycznych.

Faith nadal tkwiła w swoim mini.

Amanda siedziała w swoim białym audi A8 z telefonem przyciśniętym do ucha. Jej przyprószona siwizną tapirowana fryzura zdefasonowała się nieco, gdy Amanda oparła się o podgłówek. Na widok Sary przywołała ją gestem dłoni.

Okno od strony pasażera się uchyliło.

– Jedziesz ze mną. Jest interesująca sprawa w Sautee – powiedziała Amanda.

„Chce, żebyś nie zakładała niczego z góry”.

Sara sięgnęła do klamki. Działała jak na autopilocie. Jej mózg był zbyt przeładowany, by przetwarzać cokolwiek oprócz poleceń dla mięśni. Otworzyła drzwi i zaczęła wsiadać.

– Saro? – Will biegł w stronę auta. Wyglądał dokładnie tak, jak sama się czuła. Niemile zaskoczony. Dyszał ciężko, gdy w końcu stanął przed nią. Ogarnął wzrokiem Amandę, Charliego, Faith. Wszyscy pewnie wiedzieli o Nesbitcie i wszyscy zgodnie postanowili ukryć to przed Sarą.

– Chcę sałatkę na kolację – powiedziała Sara.

Zawahał się, po chwili skinął głową.

Przycisnęła dłoń do jego piersi. Serce waliło mu jak szalone.

– Zadzwonię do ciebie z drogi do domu. – Jak zawsze to robiła, pocałowała go w usta, a potem wsiadła do auta Amandy. Will zamknął drzwi. Sara zapięła pasy. Will jej pomachał. Sara mu odmachnęła.

Amanda wyjechała z parkingu i skręciła w lewo w główną drogę. Odezwała się dopiero na międzystanowej:

– Sautee leży w White County, jakieś osiemdziesiąt kilometrów stąd. Wczoraj około szóstej rano w Unicoi State Park znaleziono ciało dwudziestodziewięcioletniej Alexandry McAllister. Osiem dni temu matka zgłosiła jej zaginięcie. Poszukiwania na szeroką skalę nie dały rezultatów. Dziś rano dwoje ludzi spacerowało po lesie z psem, który znalazł ciało na gęsto zadrzewionym terenie między dwoma szlakami. Koroner oficjalnie uznał to za śmierć wskutek nieszczęśliwego wypadku. Instynkt mi podpowiada, że jest inaczej.

„Jest coś jeszcze”.

– Podzwoniłam w parę miejsc, żeby pozwolili nam zerknąć na ciało – ciągnęła Amanda. – Wcisnęliśmy się w szczelinę, ale w każdej chwili mogą nas wypchnąć, więc musimy działać ostrożnie.

„Więcej ofiar. Inne kobiety. Seryjny zabójca”.

Sara widziała Daryla Nesbitta raz w życiu. Siedział obok swojego adwokata na sali sądowej. Ona stała z Buddym Confordem, człowiekiem, którego wynajęła, by ją reprezentował w sprawie cywilnej wytoczonej Jeffreyowi przez Nesbitta o zaspokojenie jego roszczeń majątkowych. Chwiała się na nogach tak bardzo, że Buddy musiał ją podtrzymywać. Strata Jeffreya sprawiła, że jej świat się zatrzymał. Zawsze uważała się za silną. Była inteligentna, energiczna, wymagająca wobec siebie. Zabójstwo Jeffreya zmieniło ją na poziomie molekularnym. Kobieta, której nikt prócz najbliższych nigdy nie widział płaczącej, nie była w stanie przejść jednej alejki w sklepie spożywczym bez kolejnego wybuchu płaczu. Stała się podatna na emocje w stopniu wcześniej niewyobrażalnym.

„Czy zrobiłem coś złego?”.

Sara podparła głowę ręką. Co ona zrobiła Willowi? Najpierw milczała, potem złościła się, że nie odpowiada, na koniec zażyczyła sobie sałatki na kolację. W tej chwili Will pewnie już panikował. Wyjęła z kieszeni telefon. Włączyła klawiaturę, by do niego napisać, ale co mogła mu powiedzieć? Nie było emotikona, który wyraziłby to, co chciała zrobić: wrócić do domu, wślizgnąć się do łóżka i spać, póki to wszystko się nie skończy.

– Wszystko w porządku? – zapytała Amanda.

Sara wybrała numer Willa. Wsłuchiwała się w sygnały.

Tym razem odebrał.

– Halo?

Słyszała w tle hałas dobiegający z ruchliwej drogi. Faith siedziała na miejscu dla pasażera w swoim mini, co oznaczało, że Will prowadził, więc rozmawiali przez głośnik.

Sara starała się przybrać swobodny ton.

– Cześć, skarbie. Zmieniłam zdanie co do sałatki.

Will odchrząknął. Oczami wyobraźni zobaczyła, jak drapie się palcami po żuchwie. To był jeden z jego niewielu nerwowych nawyków.

– Dobrze.

Sara czuła, że Amanda chłonie każde słowo. Faith pewnie też, ponieważ tak się dzieje, kiedy ludzie mają tajemnice.

– Przywiozę coś z McDonalda.

Will znowu chrząknął. Sara nigdy nie proponowała jedzenia z McDonalda, ponieważ to nie było prawdziwe jedzenie.

– Dobrze.

– Jestem… – urwała.

Wkurzona. Przestraszona. Zła. Zraniona. Cierpiąca z powodu Jeffreya, ale absolutnie i nieodwołalnie zakochana w tobie i przykro mi, że nie wiem, co powiedzieć więcej, dopowiedziała w duchu.

Spróbowała jeszcze raz.

– Dam ci znać, kiedy będę wracać.

Will przez chwilę zwlekał z odpowiedzią.

– Dobrze.

Sara zakończyła rozmowę. Trzy „dobrze” i prawdopodobnie pogorszyła sprawę. Dlatego nienawidziła kłamstwa, krętactwa czy wymówek, jakich użyła Amanda, by zataić przed nią tę informację, traktując Sarę jak dziecko, które nie mogłoby znieść prawdy o zajączku wielkanocnym.

Nesbitt. Jeffrey. Przeklęta Lena Adams.

Najbardziej zabolało ją milczenie Faith. Za ukrywanie tej informacji mogła złościć się na Amandę, jak złościłaby się na węża, że syczy. Will się przyznał, ponieważ nawet amebę można nauczyć unikania negatywnych bodźców. Faith była jej przyjaciółką. Nigdy nie rozmawiały o Willu, ale rozmawiały o wielu innych sprawach. Poważnych sprawach, na przykład upiornych doświadczeniach Faith z ciąży w wieku piętnastu lat. Albo rozpaczy Sary po śmierci Jeffreya. Wymieniały się przepisami, których nigdy potem nie wypróbowywały. Plotkowały o pracy. Faith narzekała na swoje życie seksualne. Sara bawiła jej córeczkę.

– Możesz otworzyć okno? Zalatuje tu…

– Kiblem? – dopowiedziała Sara i uchyliła okno, by odetchnąć świeżym powietrzem. Patrzyła na migające szpalery drzew. Ten widok przeniósł ją do tamtego dnia i do tamtego lasu. Osobisty wizjer w głowie podsunął jej obraz: ona na kolanach, Jeffrey naprzeciw niej.

Pragnęła, by ją objął, co było druzgocącym doświadczeniem. Jedyna osoba, od której chciała ukojenia, była jedyną osobą, która nie mogła jej tego dać. Ostatecznie zadzwoniła do siostry. Tessa przyszła do niej do pracy i siedziała tam, kiedy Sara płakała przez kilka minut.

– Strasznie jesteś milcząca – zagadnęła Amanda.

– Czyżby? – rzuciła Sara sarkastycznie.

– O czym tak myślisz?

Sara nie miała zamiaru tego zdradzać.

– Te regularne zagłębienia na skraju drogi, które dudnią, gdy najedziesz na nie kołami, jak się nazywają?

– Akustyczne pasy ostrzegawcze.

Sara wstrzymała na chwilę oddech.

– Zawsze przypominają mi, jak przeciągam palcami po brzuchu Willa. Mięśnie jego brzucha są takie…

– Może muzyka? – Radio Amandy było nastawione na stację z piosenkami Franka Sinatry. Z głośników popłynęła znajoma bossa nova…

The girl from Ipanema goes walking…[8]

Sara zamknęła oczy. Oddychała za płytko. Kręciło jej się w głowie. Musiała uspokoić oddech. Rozprostowała dłonie zaciśnięte w pięści na kolanach. Wróciła myślami do Grant County.

Rebecca Caterino została znaleziona dokładnie rok i jeden dzień po tym, jak Sara złożyła papiery rozwodowe w sądzie. Dla upamiętnienia rocznicy pojechała do Atlanty na spotkanie z mężczyzną. Nie był to zapadający w pamięć mężczyzna, ale ona powiedziała sobie, że chce się zabawić, nawet jeśli to ją zabije. Potem wypiła za dużo wina. I zdecydowanie za dużo whisky. I skończyła z głową w muszli toaletowej.

Następne, co pamięta, to przebudzenie w swoim pokoju z dzieciństwa z koszmarnym kacem. Jej auto stało na podjeździe. Tessa z ojcem przyjechali po nią do Atlanty. Sara nigdy nie przesadzała z piciem. Tessa dokuczała jej przy śniadaniu. Eddie zapytał, czy podobała jej się podróż do Rygi. Cathy powiedziała, żeby pomogła Brockowi. Jedynym czystym ubraniem, jakie znalazła w starej komodzie, był strój do tenisa rodem ze Słodkiej doliny.

– To znasz? – Amanda pogłośniła dźwięk. Sinatra przeszedł teraz do My Kind of Town[9]. – Mój ojciec często mi to śpiewał.

Sara nie zamierzała wchodzić w koleiny wspomnień Amandy. Miała własne wspomnienia, z którymi musiała się zmagać.

Jeffrey był mężczyzną w rodzaju Franka Sinatry. Szanowanym. Kompetentnym. Podziwianym. Ludzie w naturalny sposób lgnęli do niego, chcieli za nim podążać. Jeffrey traktował to spokojnie, z pewnym dystansem. Poszedł do Auburn, gdzie dostał stypendium sportowe. Skończył studia na kierunku historia Ameryki. Wybrał zawód policjanta, ponieważ jego mentor był policjantem. Przeprowadził się do Grant County, ponieważ rozumiał specyfikę małych miasteczek.

Sara dokładnie pamiętała, kiedy zobaczyła go pierwszy raz. Zgłosiła się na ochotnika jako lekarka na mecz futbolu w szkole średniej. Jeffrey, nowy trener drużyny, witał się ze wszystkimi obecnymi. Był oszałamiająco przystojnym mężczyzną. Nigdy dotąd Sara nie poczuła tak instynktownego, tak pierwotnego impulsu, zupełnie jakby los kusił ją największą z możliwych atrakcji. Przyglądała mu się wystarczająco długo, by dokonać kalkulacji. I doszła do wniosku, że prześpi się z nim przed końcem weekendu.

A Jeffrey wybrał ją.

Od samego początku czuła się przy nim inna. Wyróżniona. Nie na miejscu. Łatwa, ponieważ przespała się z nim na pierwszej randce. Wybrakowana, ponieważ Jeffrey był pierwszym mężczyzną, z którym była od czasu brutalnego gwałtu w Atlancie.

Powiedziała Jeffreyowi, że wróciła do Grant County, ponieważ chciała służyć wiejskiej społeczności. Skłamała. Od trzynastego roku życia marzyła o tym, by zostać najlepszym chirurgiem dziecięcym w Atlancie. Każdą wolną chwilę spędzała z nosem w podręczniku albo przy biurku.

Dziesięć minut w łazience dla personelu w szpitalu Grady złamało jej życie.

Została skuta kajdankami. Zakneblowana. Zgwałcona. Dźgnięta nożem. Zaszła w ciążę, która okazała się ciążą pozamaciczną, przez co już nigdy nie będzie miała dzieci. Po jakimś czasie odbył się proces, a potem nieznośne oczekiwanie na werdykt i jeszcze bardziej nieznośne oczekiwanie na zasądzenie wyroku. I wreszcie powrót do Grant County, budowanie nowej kariery, nowego życia, nowej normalności.

A potem ten piękny inteligentny mężczyzna, który zwalił ją z nóg.

Początkowo nie powiedziała Jeffreyowi o gwałcie, ponieważ czekała na odpowiedni moment. Potem zrozumiała, że on nie nastąpi. Tym, co Jeffreya najbardziej do niej przyciągało, była jej siła, której miała więcej od innych. Nie mogła przyznać, że została złamana. Że zrezygnowała z marzeń. Że była ofiarą.

Trzymała to w tajemnicy przez cały czas ich pierwszego małżeństwa. W trakcie rozwodu była nawet zadowolona, że nie wyjawiła tego sekretu. Ukrywała to, gdy ponownie zaczęli się spotykać i znowu zakochali się w sobie. Strzegła swojej tajemnicy tak długo, że kiedy wreszcie wyznała Jeffreyowi prawdę, poczuła taki wstyd, jakby była winna tego dramatu.

Piosenka w radiu przywołała ją do teraźniejszości. Pierścionek Amandy dźwięczał, gdy stukała w kierownicę w rytm ody Sinatry do Chicago…

One town that won’t let you down[10].

Zaczęła szukać chusteczki. Rękaw koszuli Willa był pusty. Charlie wziął jej torbę z przyborami. Torebkę zostawiła w furgonetce. Mogła zadzwonić do Charliego i poprosić, żeby zostawił ją i zamknął w jej biurze, ale na myśl o wyjęciu telefonu z kieszeni i wybraniu numeru poczuła straszliwe znużenie.

Potrzebowała Willa. Pragnęła położyć się z nim na łyżeczkę na kanapie. Usiąść mu na kolanach i poczuć na sobie jego ramiona. W tej chwili był pewnie w połowie drogi do Macon. Jechali w przeciwnych kierunkach.

Dokładnie pamiętała moment, w którym powiedziała mu o gwałcie. Znała go ledwie od paru miesięcy. Wtedy był jeszcze żonaty. Ona ciągle była niepewna. Stali w ogrodzie od frontu u jej rodziców. Było potwornie zimno. Jej charty dygotały. Pragnęła, żeby Will ją pocałował, ale on oczywiście nie miał zamiaru tego zrobić, póki ona nie pocałowała go pierwsza. Wyznanie przyszło w sposób naturalny. Na tyle naturalny, na ile mogło. Powiedziała Willowi, że postanowiła nie mówić mężowi o gwałcie, ponieważ nie chciała, by Jeffrey uznał ją za słabą.

Wtedy Will powiedział, że zawsze uważał ją za silną.

Był dobry. Atrakcyjny fizycznie. Przenikliwy. Nie był jednak typem mężczyzny przyciągającym uwagę. Należał do tych, którzy na przyjęciu stoją w kącie i głaszczą psa gospodarza. Jego humor sprowadzał się głównie do autoironii. Martwił się o uczucia innych. Milczał, ale zawsze pozostawał czujny. Przypuszczała, że była to konsekwencja jego koszmarnego dzieciństwa. Will dorastał w rodzinach zastępczych. Rzadko mówił o tamtych czasach, ale Sara wiedziała, że cierpiał z powodu niewyobrażalnej przemocy. Jego skóra zdradzała tę historię: ślady po przypalaniu papierosami, rażeniu prądem, poszarpane brzegi blizn po otwartych złamaniach. Wstydził się tych blizn, jakby żenowało go, że był dzieckiem tak bardzo przez kogoś znienawidzonym.

Sara niechętnie czyniła porównanie między dwiema wielkimi miłościami swojego życia, ale różnili się wprost kolosalnie. Co do Jeffreya, to Sara wiedziała, że są dziesiątki, może nawet setki kobiet, które mogłyby go kochać tak mocno jak ona.

Z Willem było zupełnie inaczej. Była jedyną kobietą na ziemi, która mogła kochać go tak, jak na to zasługiwał.

– Mamy jeszcze pół godziny. Chcesz posłuchać czegoś innego? – zapytała Amanda.

Sara przestawiła radio na Pop2K i podkręciła głośnik. Opuściła okno do końca. Ostry podmuch owiał jej skórę. Zamknęła oczy, by nie piekły jej tak bardzo.

Amanda wytrzymała dziesięć sekund Red Hot Chili Peppers.

Radio zamilkło. Okno po stronie Sary powędrowało w górę.

– Will powiedział ci o Nesbitcie – odezwała się Amanda.

Sara uśmiechnęła się, ponieważ dojście do tego wniosku zajęło Amandzie sporo czasu.

– A myślałam, że jesteś detektywem.

– Też tak myślałam – odparła Amanda tonem wyrażającym niechętny szacunek. – Ile wiesz?

– Wszystko, co wie Will.

Te słowa ubodły Amandę. Nie przywykła do sytuacji, w której Will wybierał drugą stronę. Mimo tych zastrzeżeń powiedziała:

– Kartoteka Nesbitta jest w mojej teczce za siedzeniem.

Sara odwróciła się i wyciągnęła rękę po dokumentację. Położyła ją sobie na kolanach. Segregator miał co najmniej pięć centymetrów grubości. Pominęła to, czego się spodziewała – że wściekły dupek zarobił dwadzieścia kolejnych lat w mamrze – i przeszła do części medycznej. Nie potrzebowali nakazu, by dokładnie to przestudiować. Jako więzień Nesbitt nie miał prawa do prywatności. Sara rzuciła okiem na opisy jego wcześniejszych hospitalizacji oraz wizyt w więziennej izbie chorych.

Nesbitt miał nogę amputowaną poniżej kolana. Ten rodzaj amputacji oznaczano skrótem BKA[11]. W trakcie ośmiu lat za kratkami oglądało go dziesiątki, może setki lekarzy. Nie było ciągłości leczenia i opieki. Łatwiej spotkać jednorożca niż specjalistę od leczenia ran. Więźniowie dostawali, co dostawali, a przy odrobinie szczęścia nie zajmował się nimi lekarz uciekający przed postępowaniem o naruszenie etyki zawodowej albo zatrudniony przez prywatnego pracodawcę, który dostarczał usługi opiekuńcze na poziomie niezbędnego minimum.

Sara przewertowała kartki, szukając rachunków. Więźniom naliczano pięć dolarów dopłaty za wizytę bez względu na to, czy cierpieli na zastoinową niewydolność serca, czy mieli usuwany wrastający paznokieć. Nesbitt był winien stanowi Georgia dwa tysiące sześćset pięćdziesiąt pięć dolarów. Jego konto w kantynie i zapłata w wysokości trzech centów za godzinę były pomniejszane o raty do czasu całkowitego uregulowania długu. Gdyby kiedykolwiek wyszedł z więzienia, te pieniądze nadal byłyby ściągane z każdej zarobionej sumy. W ciągu ośmiu ostatnich lat Nesbitt wymagał pięciuset trzydziestu jeden wizyt u lekarza i dwudziestu ośmiu pobytów w szpitalu. To więcej niż jedna wizyta w tygodniu.

– Nesbittowi amputowano stopę po wypadku samochodowym – powiedziała Sara. – Od chwili odsiadki stracił dziesięć centymetrów nogi. Źle dobrano mu protezę, a zła proteza to jak niedopasowany but. Tarcie i ocieranie klinuje normalne ciśnienie włośniczkowe, przez co następuje niedokrwienie tkanki. Jeśli taki stan się przedłuża, a w więzieniu to nieuniknione, wdaje się martwica.

– A potem?

– A potem – Sara przewertowała dokumentację, która wyglądała jak opis przypadku medycznego z Trzeciego Świata – oceniasz uszkodzenia na podstawie widocznych objawów. Stopień pierwszy dotyczy samej powierzchni skóry, na której widać po prostu czerwoną plamę. Drugi stopień obejmuje dwie górne warstwy skóry. Zasadniczo wygląda jak pęcherz. Trzeci stopień to owrzodzenie obejmujące wszystkie warstwy skóry. Jest otwartą raną. Widać wtedy tkankę tłuszczową, ale kość i mięsień są niewidoczne. Jest za to biała albo żółtawa tkanka martwicza, którą trzeba regularnie wycierać.

– Ropa?

– Raczej oślizgła warstewka. Strasznie cuchnie. Trzeba utrzymywać to w czystości, inaczej rozwiną się bakterie beztlenowe. – Sara wyczytała w dokumentacji, że ta bakteria regularnie pojawiała się w nodze Nesbitta. Więźniowie nie mieli prawa trzymać w celach lekarstw, trudno było o sterylnie czyste ubrania, zwłaszcza przy pięciu dolarach za wizytę. – Stopień czwarty – ciągnęła – to w pełni rozwinięty wrzód. Można zajrzeć do środka nogi i zobaczyć kość, mięsień i ścięgno. A właściwie nie można ich zobaczyć, bo na skórze pojawia się czarna twarda tkanka bliznowata o grubości podeszwy buta. Trzeba ją przepiłowywać. Wydziela ohydną woń. Wyobraź sobie gnijące mięso. Właśnie na tym to zasadniczo polega. Mięsień jest zniszczony, a kość zostaje zarażona. W ciągu ośmiu lat Nesbitt znalazł się w takim stanie cztery razy i za każdy razem ucinali mu kawałek nogi.

– Czy to najlepszy sposób na leczenie czegoś takiego?

Sara zaśmiałaby się, gdyby sytuacja nie była tak dramatyczna.

– Tak, jeśli mówimy o czasach wojny secesyjnej. Ale mamy dwudziesty pierwszy wiek. Złotą zasadą jest metoda zamknięcia z zastosowaniem próżni. Idealnie byłoby zastosować hiperbaryczną terapię tlenową, by przywrócić ukrwienie tego obszaru. W najlepszym wypadku proces wyleczenia rany trwałby długie miesiące.

– Stan nigdy by za to nie zapłacił.

Sara pozwoliła sobie na gorzki śmiech. Stan ledwo płacił za czyste prześcieradła.

– Nesbitt ma w tej chwili stopień trzeci, wrzód o pełnej grubości. Gdybyś stanęła blisko niego, wyczułabyś gnicie. Od utraty stawu kolanowego dzieli go jedno zakażenie, może dwa, co doprowadzi do kolejnych problemów. Nawet dobrzy kandydaci z trudem przystosowują się do protezy powyżej kolana.

– Będzie tracił nogę po kawałku, aż nic nie zostanie?

– Do tego nie dojdzie, bo posadzą go na wózku inwalidzkim. Nie będzie miał dostępu do fizjoterapii, możliwość ruchu zostanie ograniczona. Nie można być dobrze nawodnionym, pijąc wodę toaletową. Już teraz ma kilkanaście kilogramów za dużo. Ciśnienie krwi, poziom cholesterolu i glukozy we krwi są podwyższone. Cukrzyca czai się za rogiem.

– Kolejny krąg piekła?

– Samo dno – odparła Sara. – Może monitorować w celi poziom cukru we krwi, ale za każdym razem będzie musiał iść na zastrzyk do izby chorych. Możesz sobie wyobrazić, jak dobrze działa ten system. Setki więźniów umierają co roku z powodu cukrzycowej kwasicy ketonowej. Nesbittowi grozi kaskada zdarzeń, które skrócą mu życie o dekady. Nie mówiąc już o traumie, jakiej doświadczył.

– Masz wiele współczucia dla pedofila, który próbował dochodzić od twojego męża roszczeń majątkowych.

Sara zorientowała się, że Amanda poszukała informacji na własną rękę. Wzmianki o procesie cywilnym nie było w dokumentacji Nesbitta.

– Przekazuję ci opinię medyczną, nie osobistą.

Sara słyszała z tyłu głowy natrętny głos matki: „Wszystko, cokolwiek uczyniliście jednemu z braci moich najmniejszych, mnie uczyniliście”[12].

– Dziwne, że Nesbitt nie wykorzystał swoich problemów zdrowotnych jako karty przetargowej – zauważyła Amanda. – Moglibyśmy przenieść go do szpitala, by wyleczyć mu ranę.

– To kropla w morzu. Całościowa opieka nad nim kosztowałaby ponad milion dolarów. – Sara zaczęła wyliczać: – Specjalista od leczenia ran. Ortopeda specjalizujący się w ratowaniu kończyn i amputacjach. Kardiolog. Chirurg naczyniowy. Odpowiednio dobrana proteza. Fizjoterapia. Dopasowywanie i poprawki raz na kwartał. Całkowita wymiana raz na trzy lata. Zdrowe odżywianie. Leczenie bólu.

– Rozumiem. Nesbitt też musi to rozumieć. Dlatego tak mocno skupia się na zemście. Chce zszargać reputację służb w Grant County.

– Chodzi ci o Jeffreya.

– Chodzi mi o Lenę Adams. Nesbitt chce ją zobaczyć za kratkami.

– Kto by się spodziewał, że coś mnie łączy z pedofilem. – Sara odnalazła informację o ostatniej wizycie Nesbitta w szpitalu. – Jeśli nie zdarzy się cud, w ciągu następnych dwóch tygodni dostanie sepsy. Kiedy objawy się zaostrzą, wezmą Nesbitta do szpitala. Potem odeślą go do więzienia. Tam jego stan się pogorszy. Znowu zabiorą go do szpitala. Cztery razy tak było. On wie, co go czeka.

– To wyjaśnia tygodniowy termin, który nam wyznaczył – stwierdziła Amanda. – Pamiętasz coś ze śledztwa w Grant County?

– Mogę je przedstawić tylko z perspektywy lekarza medycyny sądowej. – Sara usiłowała być dyplomatyczna. W owym czasie większość jej rozmów z Jeffreyem szybko zamieniała się w kłótnię i obrzucanie wyzwiskami. – Pracowałam jako doradczyni miejscowego koronera. Stosunki między mną a Jeffreyem były napięte.

Amanda skręciła gwałtownie w boczną ulicę. Sara straciła rachubę czasu. Właśnie dotarły do zakładu pogrzebowego w Sautee. Amanda objechała budynek i zaparkowała przed głównym wejściem. Wyjęła telefon, by zawiadomić kogoś, że już jest na miejscu.

Przed wejściem stał jeszcze jeden samochód. Czerwony chevrolet tahoe. Sara przyjrzała się dwupiętrowemu budynkowi. Białe listwy wykończeniowe, cynkowe rynny, a w środku była Alexandra McAllister. Miała dwadzieścia dziewięć lat. Zaginęła osiem dni temu. Jej ciało znalazło dwoje spacerowiczów z psem.

Zamiast w milczeniu kontemplować przeszłość, Sara powinna przycisnąć Amandę o szczegóły dotyczące teraźniejszości.

– Dwie minuty. – Amanda skończyła rozmowę. – Rodzina zaraz wychodzi.

Sara zadała pytanie, które powinno paść pół godziny temu:

– Uważasz, że Nesbitt ma rację? To seryjny zabójca?

– Każdy chce pracować przy sprawie seryjnego zabójcy. Moja rola to ukierunkowanie zespołu, by przestał polować z packą na muchy i zajął się szukaniem zepsutego mięsa.

Frontowe drzwi się otworzyły. Sara i Amanda zamilkły, obserwując mężczyznę i kobietę wychodzących z budynku. Byli dobrze po pięćdziesiątce. Przygnieceni cierpieniem. Sara domyśliła się, że to rodzice Alexandry McAllister. Byli ubrani na czarno. Pewnie wybierali trumnę. Może zostali delikatnie zachęceni do wybrania też poduszki i kolorowej satynowej wyściółki. Usłyszeli prośbę o przywiezienie ubrania, jakie ich córka nosiła. I łagodne przypomnienie o uzupełnienie stroju bielizną, butami i biżuterią. Musieli podpisać papiery, wypisać czek, zostawić fotografie, ustalić datę i godzinę kolejnej wizyty oraz ceremonii i pogrzebu. Żadnej z tych rzeczy rodzice nigdy nie chcieliby robić dla swoich dzieci.

Nie chciałaby też robić tego żadna żona dla swojego męża.

Amanda czekała, aż McAllisterowie odjadą. Wtedy zapytała:

– Co się stało z aktami spraw Jeffreya?

Sara mimo woli przypomniała sobie kunsztownie pochylone pismo Jeffreya. Jakaś cząstka niej zakochała się w nim z powodu tego finezyjnego charakteru pisma.

– Wszystko jest w magazynie.

– Potrzebuję tych akt. Zwłaszcza notesów – rzuciła Amanda i wysiadła z auta.

Zamiast wejść głównym wejściem, poszła za róg budynku. Sara zastanawiała się nad logistyką przewiezienia papierów Jeffreya do Atlanty. Jeffrey prowadził skrupulatne zapiski, dlatego nie spodziewała się problemów w odszukaniu właściwych pudeł. Mogła poprosić Tessę, zapewne jednak siostra nadal była w nastroju do kłótni. Sara wiedziała, że sytuacja z Willem będzie napięta. Poza tym nie chciała odkładać na jutro rozmowy z Faith. Nagle jej lista rzeczy do zrobienia stała się czarną listą.

Boczne drzwi nie były zamknięte. Przed budynkiem brakowało jakichkolwiek zabezpieczeń, nie zainstalowano nawet kamery. Amanda po prostu otworzyła drzwi i weszły do środka. Najwyraźniej dostała instrukcje, jak iść. Skręciła w prawo w długi korytarz, potem zeszła schodami do piwnicy.

Panował tam chłód. W powietrzu wisiała woń środków antyseptycznych. Sara zobaczyła pod schodami biurko i szafy na dokumenty pod ścianą. Harmonijkowe drzwi przesłaniały otwarty szyb windy towarowej. Z chłodni dobiegało ciche buczenie. Na podłodze leżały płytki z szarego laminatu z wielkim odpływem pośrodku. Z kranu nad industrialnym stalowym zlewem powoli kapała woda.

Sara spędziła wiele czasu w zakładach pogrzebowych. O ile nie była fanką stanowego turnieju I ty możesz być koronerem! jako procedury wyboru na to stanowisko, zawsze ją cieszyło, kiedy wybierano mężczyznę – bo zwykle to byli mężczyźni – prowadzącego zakład pogrzebowy. Licencjonowani właściciele zakładu pogrzebowego mieli podręcznikową wiedzę o anatomii. I zwykle szybciej przyswajali niuanse podczas czterdziestogodzinnego kursu, organizowanego dla przyszłych koronerów.

Amanda spojrzała na zegarek.

– Nie guzdrajmy się tu za bardzo – powiedziała.

Sara nie miała zamiaru się guzdrać, ale nie chciała być poganiana.

– Tutaj mogę tylko dokonać wstępnych oględzin wzrokowych. Jeśli się okaże, że potrzebna jest pełna sekcja, będę musiała zabrać ją do nas.

– Rozumiem – odparła Amanda. – Pamiętaj, że w tej chwili oficjalna przyczyna śmierci to wypadek. Nie możemy jej stąd zabrać, chyba że koroner zmieni wstępne ustalenia. – Miała swoje metody na przekonanie ludzi do zmiany zdania, o czym Sara dobrze wiedziała.

Rozległ się donośny warkot, gdy winda zaczęła zjeżdżać do piwnicy. Sara zobaczyła parę czarnych butów z dziurkowanymi czubkami. Czarne spodnie garniturowe. Czarną marynarkę. Kamizelkę zapiętą kilka centymetrów pod szyją. Czarny krawat i biała koszula dopełniły całości.

Winda stanęła. Harmonijkowe drzwi się złożyły. Mężczyzna, który z niej wysiadł, wyglądał dokładnie tak, jak Sara to sobie wyobrażała. Siwe włosy zaczesane do tyłu, starannie przystrzyżone wąsy. Dobrze po siedemdziesiątce. Wydawał się staroświecki. Otaczała go aura posępności, pasująca do właściciela zakładu pogrzebowego.

– Dzień dobry paniom. – Wytoczył z windy nosze na kółkach i postawił je pośrodku piwnicy. Leżało na nich ciało okryte białym prześcieradłem. Bawełniany materiał był gruby, widniało na nim logo Dunedin Life Service Group, międzynarodowego molocha posiadającego połowę domów pogrzebowych w stanie Georgia.

– Witam, pani wicedyrektor, witam panią, doktor Linton. Nazywam się Ezra Ingle. Proszę wybaczyć, że kazałem paniom czekać. Odradzałem to, ale rodzice uparli się, że chcą zobaczyć córkę. – Jego miękki appalaski akcent zdradził Sarze, że Ezra Ingle jest stąd. Kiedy uścisnął jej dłoń na powitanie, zrobił to z wypraktykowaną pewnością.

– Dziękuję, panie Ingle. Doceniam, że pozwolił mi pan spojrzeć sobie przez ramię.

Ezra Ingle posłał Amandzie nieufne spojrzenie, chociaż najwyraźniej się znali. Co bardzo Sarze odpowiadało. To był dobry moment na zintensyfikowanie napięcia.

– Rodzice potwierdzili, że córka była doświadczoną turystką. Czasem spędzała cały dzień na samotnej wędrówce po lesie. – Podszedł do biurka i wyjął papiery. – To powinno panią przekonać, że jestem staranny i skrupulatny.

– Dziękuję. Na pewno tak jest. – Sara nie mogła winić Ezry Ingle’a, że czuje się, jakby ktoś nadepnął mu na odcisk. Mogła tylko zminimalizować jego psychiczny dyskomfort.

Dokumentacja została sporządzona na maszynie do pisania. Sara nadal czuła świeży zapach korektora, którym Ingle poprawił literówkę.

Ciało leżało niecałe pięćdziesiąt metrów od potoku Smith Creek w Unicoi State Park na północnym wschodzie stanu. Park miał powierzchnię ponad czterystu hektarów. Smith Creek był dopływem rzeki Chattahoochee, liczył sobie ponad dziesięć kilometrów. Ciało leżało na osi wschód–zachód, około pięćdziesięciu pięciu metrów od górskiego szlaku rowerowego o długości dwunastu kilometrów o stopniu trudności od umiarkowanego do bardzo wymagającego. Trasa miała kształt ósemki i była oznakowana białym kolorem.

Sara przewróciła kartkę.

Potok przepływał czterdzieści pięć metrów poniżej ciała leżącego na stoku o nachyleniu dwudziestu pięciu stopni. Ofiara miała na sobie profesjonalny strój turystyczny. Stopień rozkładu był umiarkowany, ponieważ temperatura otoczenia wynosiła w ubiegłym tygodniu od czternastu do dwudziestu jeden stopni Celsjusza. Subaru outback denatki został zlokalizowany przy wjeździe do parku w pobliżu drogi stanowej siedemdziesiąt pięć, około siedmiu kilometrów od miejsca znalezienia ciała. Telefon i torebka leżały zamknięte w aucie. Kluczyki do auta znajdowały się w zapiętej wewnętrznej kieszonce kurtki przeciwdeszczowej. Bidon ze stali nierdzewnej, zapełniony w połowie, znaleziono niecałe dwa metry poniżej ciała.

– Panie Ingle – zaczęła Sara – szkoda, że moi nauczyciele nie byli tak dokładni jak pan. Pański raport wstępny jest niezwykle szczegółowy.

– Wstępny – powtórzył Ingle.

Sara zerknęła na Amandę z nadzieją na pomoc. Zobaczyła tylko czubek jej głowy. Amanda pisała coś w telefonie albo okazywała wyjątkową nieuprzejmość, jak mówiło się w miejscowym żargonie. Telefon Sary zawibrował w kieszeni, ale w tej chwili nie było dla niej nic ważniejszego niż to, co miała przed oczami.

– Jeśli mogę… – Ingle położył na drewnianym biurku ponad dwadzieścia fotografii.

Jego dokumentacja była niezwykle zwięzła. Ciało in situ z czterech stron. Odsłonięty tułów zdradzający działanie drapieżnych zwierząt. Ręce. Szyja. Oczy z okularami przeciwsłonecznymi, jakie miała na sobie, i bez okularów. Nic z bezpośredniej bliskości prócz wnętrza gardła. To zdjęcie było nieco rozmyte, ale nie wskazywało na żadne widoczne blokady w gardle.

– Następne zdjęcia pokazują najbardziej możliwe wyjaśnienie. Tamtego dnia szlak rowerowy był zatłoczony, zakładam więc, że poszła na przełaj przez las, żeby dojść do Smith Creek Trail o mniejszym natężeniu ruchu. Trudno tamtędy przejść. Pełno tam jeżyn i innych zarośli. W pewnej chwili upadła. Przypuszczam, że uderzyła głową o kamień. Trochę ich tam jest. Rana głowy ją obezwładniła. Przyszła ulewa. Na odwrocie zobaczy pani prognozę pogody. Tamtej nocy lało jak z cebra. Biedaczka robiła, co mogła, żeby się osłonić, ale w końcu się poddała.

Sara oglądała drugi komplet zdjęć wydrukowanych na drukarce atramentowej. Jak w przypadku pierwszego, czernie i brązy były stonowane, a światło słabe. Alexandra McAllister była skręcona w pasie, zgięte kolana skierowane w las, a tułów zwrócony w kierunku strumienia. Uwagę Sary przykuła fotografia tułowia w zbliżeniu. Ślady po zwierzętach były wyraźnie widoczne, ale niespotykane. Jeśli nie było otwartej rany, mięsożercy zwykle wybierali otwory ciała – wargi, nos, waginę, odbyt. Fotografia wskazywała, że ciało zostało uszkodzone w obrębie brzucha i klatki piersiowej.

Ingle wyprzedził jej pytanie:

– Jak widać, miała na sobie bardzo dobrą kurtkę przeciwdeszczową. Firma Arc’teryx, goreteksowa membrana, całkowicie nieprzemakalna, ciasno spięta przy rękawach i kapturze. Problem polegał na tym, że zamek z przody był zepsuty, więc go nie zapięła. Spodnie firmy Patagonia z tkaniny wodoodpornej dla wspinaczy, nogawki spięte w kostkach, włożone w cholewkę butów trekkingowych.

Sara rozumiała, dlaczego Ingle wymieniał wszystkie te detale. W jego scenariuszu zabezpieczony kaptur ochronił twarz. Okulary przeciwsłoneczne ochroniły oczy. Szczelne zamknięcie rękawów kurtki i nogawek spodni podziałało jak bariera przeciw owadom i zwierzętom. To pozostawiało drapieżnikom tylko jeden obszar ciała. Z powodu zepsutego zamka poły kurtki były rozchylone, a podkoszulek wyglądał jak top z dekoltem w kształcie litery V. Zapewne więcej niż jedno stworzenie walczyło o dostęp do ciała. To by wyjaśniło, dlaczego jej ciało zostało tak rozciągnięte.

– Mamy tu mnóstwo lisów wirginijskich – wyjaśnił Ingle. – Kilka lat temu chory na wściekliznę pokąsał kobietę.

– Pamiętam. – Sara wyjęła parę rękawiczek z pudełka na biurku. – Jak dotąd wszystko, co pan mówi i co przeczytałam, wskazuje na nieszczęśliwy wypadek.

– Cieszę się, że pani podziela moją opinię. Jak dotąd – powiedział Ingle.

Sara patrzyła, jak odchyla grube białe prześcieradło. Spod niego ukazało się kolejne, ciasno spowijające ciało jak mumię od ramion w dół. Miało zapewne służyć ukryciu przed oczami rodziców Alexandry tego, czego nie powinni zobaczyć. Ingle rozciął nożycami cienki materiał. Ruchy miał pewne, ale ostrożne. Poruszał się od klatki piersiowej ku stopom.

Nie ulegało wątpliwości, że zajął się Alexandrą McAllister bardzo starannie, zanim pokazał ją rodzicom. Jej nagie ciało pachniało środkiem dezynfekcyjnym. Miała nalaną twarz, która nie osiągnęła jeszcze punktu zniekształcenia. Uczesane włosy. Ingle musiał rozmasować stężenie pośmiertne widoczne na twarzy, by wyglądała możliwie jak najbardziej naturalnie. Roztropnie nałożył makijaż, by zamaskować ślady po przerażających ostatnich godzinach życia młodej kobiety. Te dowody poczucia przyzwoitości przypomniały Sarze Dana Brocka z Grant County. Zwłaszcza po śmierci ojca Brock okazywał żałobnikom niemal świętą dobroć.

Sara doświadczyła jej osobiście po śmierci Jeffreya.

Ingle złożył cienkie prześcieradło. Pod spodem była jeszcze jedna warstwa. Owinął tułów plastikiem, by płyny nie przesiąkły przez tkaninę. Przypominało to garnek pełen spaghetti przykryty folią aluminiową.

– Pani doktor? – Ingle zwlekał z usunięciem folii do ostatniej chwili. Nawet zastosowane środki zapobiegawcze nie chroniły przed zapachem.

– Dziękuję. – Sara rozpoczęła oględziny od głowy. Oceniła otwarte złamanie kości czaszki. Zawroty głowy. Nudności. Zaburzenia widzenia. Stupor. Utrata świadomości. Nie mogła ocenić, w jakim stanie była ofiara po urazie, bo każdy mózg inaczej reaguje w takiej sytuacji. Wspólnym mianownikiem jest fakt, że czaszka to zamknięty pojemnik. Kiedy zaczyna się obrzęk mózgu, w czaszce brakuje przestrzeni, zupełnie jakby ktoś nadmuchiwał balon w szklanej kuli.

Sara uniosła powieki denatki. Szkła kontaktowe stopiły się z rogówką. Zobaczyła wybroczyny, czerwone plamki, oznakę uszkodzenia i przerwania naczynek krwionośnych pod spojówką. To mógł być efekt uduszenia, mogło też oznaczać, że obrzęk spowodował ucisk pnia mózgu, doprowadzając do upośledzenia oddychania i śmierci. Sekcja zwłok mogła wykazać złamanie kości gnykowej, wskazując na ucisk manualny, ale to nie była sekcja zwłok.

W tej chwili Sara nie widziała powodu do sugerowania sekcji.

Palpacyjnie zbadała szyję. Struktura wydawała się sztywna. Istniało wiele wyjaśnień tego zjawiska, od odgięciowego urazu kręgosłupa szyjnego podczas upadku po powiększenie węzłów chłonnych.

– Ma pan latarkę? – zapytała.

Ingle wyjął z kieszeni latarkę w kształcie długopisu.

Sara otworzyła usta denatki. Wszystko wyglądało jak na zdjęciu. Przycisnęła język i zajrzała głębiej z pomocą latarki. Nic. Włożyła palec wskazujący do gardła najgłębiej, jak mogła.

– Czuje pani jakąś przeszkodę? – zapytał Ingle.

– Nie, nic. – Jedyną pewność dałaby dysekcja tchawicy. I znowu nie było powodu, by to zrobić. Sara nie zamierzała przysparzać tej rodzinie więcej bólu z powodu teorii pedofila mającego w tym osobisty interes. – Jestem gotowa – zwróciła się do Ingle’a.

Mężczyzna powoli zaczął odrywać folię pokrywającą tułów.

Odgłos zasysania rozszedł się po sali i odbił od niskiego sufitu. Brzuch wyglądał, jakby w środku wybuchł granat. Smród był tak obrzydliwy, że Sara zakasłała. Łzy pociekły jej z oczu. Obejrzała się na Amandę. Nadal widziała czubek głowy, ale teraz Amanda pisała jedną ręką. Drugą zatkała nos, by nie czuć smrodu.

Sara nie miała tego luksusu. Wzięła kilka głębokich oddechów, zmuszając ciało do zaakceptowania faktu, że przez kilka chwil inaczej nie będzie. Ingle wydawał się niewzruszony, tylko kąciki jego ust uniosły się lekko w dyskretnym uśmiechu.

Sara wróciła do oględzin ciała.

Granicę między obszarem ochronionym przez wodoodporny materiał a miejscem, gdzie tułów okrywała bawełniana koszulka, można było dokładnie wyznaczyć linijką. Wszystko powyżej obojczyków i poniżej bioder było nietknięte, ale brzuch i klatka piersiowa to zupełnie inna sprawa.

Wnętrzności zostały wywleczone z jamy brzusznej. Piersi rozerwane. Brakowało większości organów. Żebra były obgryzione do czysta. Sara widziała ślady po zębach. Odciągnęła lewe ramię od ciała, by obejrzeć szlak jatki od rozerwanej na strzępy piersi do boku. Dół pachowy był wypatroszony. Nerwy, żyły i tętnice wystawały niczym przewody zepsutej instalacji elektrycznej. Sara uniosła prawą rękę i zobaczyła ten sam typ uszkodzeń.

– Co pan sądzi o axilla? – zapytała.

– Pyta pani o pachy? Lisy bywają wyjątkowo bezwzględne, zwłaszcza gdy ze sobą walczą. Mają pazury ostre jak brzytwa. Mogły wpaść w szał.

Sara pokiwała głową, chociaż nie bardzo zgadzała się z taką oceną.

– Tutaj. – Ingle podszedł do biurka. Z górnej szuflady wyjął szkło powiększające. – Zobaczy pani strzępki niebieskiej tkaniny z bawełnianej koszulki. Nie miałem czasu, żeby je wszystkie zebrać.

– Dziękuję. – Sara wzięła lupę i pochyliła się nad noszami. Ślady pazurów i zębów były wyraźne. Nie wątpiła, że kilka, może kilkanaście małych zwierząt pożywiło się ciałem. Chciała się przyjrzeć ranom pod pachami.

Drapieżniki przyciąga krew w tkance mięśniowej. Dół pachowy nie gwarantuje uczty. Nerwy, żyły i tętnice w splocie ramiennym biegną od rdzenia kręgowego przez szyję, nad pierwszym żebrem do pachy. Istnieje bardziej skomplikowana metoda opisu tych struktur, ale zasadniczo splot barkowy kontroluje mięśnie ramion. Poszczególne nitki można odróżnić po kolorze. Żyły i tętnice są czerwone. Nerwy od perłowobiałych po żółtawe.

Pod szkłem powiększającym Sara widziała, że żyły i tętnice zostały rozerwane zębami przyciąganymi krwią. W przeciwieństwie do nich nerwy wyglądały jak precyzyjnie przecięte jakimś ostrzem.

– Saro? – Amanda w końcu oderwała się od telefonu i spojrzała na nią.

Sara potrząsnęła głową i zwróciła się do Ingle’a:

– Co z zadrapaniem na plecach?

– Z raną?

– W notatkach napisał pan „zadrapanie”.

– Rana. Skaleczenie – odpowiedział. – Myślę, że o coś zadrapała sobie kark. Może o skałę? Ubranie nie było rozdarte, ale ja już widziałem takie przypadki. Efekt tarcia.

Używał słów „rana”, „skaleczenie” i „zadrapanie” wymiennie. To tak samo, jakby powiedzieć, że pies jest kurczakiem, który jest jabłkiem.

– Możemy ją przekręcić na bok? – zapytała Sara.

Ingle umieścił folię z powrotem na brzuchu i przekręcił ramiona, a Sara przekręciła biodra i nogi. Zaczęła badanie, wodząc wąską smużką światła z latarki po plecach denatki. Stężenie pośmiertne zaciemniło ten obszar ciała. Zasinienie biegło wzdłuż kręgosłupa. Skóra była naciągnięta i popękana na skutek postępującego rozkładu.

Sara odliczyła kręgi szyjne od podstawy czaszki. Przypomniała sobie, jak na studiach medycznych uczyła się anatomii z pomocą mnemotechnicznych rymowanek.

Sprawdziła trzeci, czwarty i piąty kręg szyjny.

Nerw przeponowy, kontrolujący ruchy przepony w górę i w dół, odchodzi od nerwów kręgowych przy trzecim, czwartym i piątym kręgu szyjnym. Podczas oceny uszkodzeń rdzenia kręgowego, jeśli te nerwy są nienaruszone, wiadomo, że pacjent nie potrzebuje respiratora. Każde uszkodzenie poniżej piątego kręgu prowadzi do paraliżu nóg. Uszkodzenie powyżej piątego kręgu paraliżuje nogi i ręce, a także uniemożliwia pacjentowi samodzielne oddychanie.

Sara znalazła uszkodzenie z notatek Ingle’a bezpośrednio pod piątym kręgiem.

Zadrapanie – ponieważ skóra była w tym miejscu otarta – miało rozmiar paznokcia kciuka. Było głębsze z jednego końca, zanikało z drugiego jak kometa. Sara zrozumiała, dlaczego Ingle zlekceważył ten ślad. Wyglądał jak przypadkowy uraz, jakie wciąż przytrafiają się ludziom. Wystarczy otrzeć szyję o coś ostrego czy szorstkiego. Podrapać za mocno swędzące miejsce. A potem prosi się męża czy żonę, by to obejrzeli, ponieważ człowiek nie ma pojęcia, skąd ten ból szyi.

To uszkodzenie było jednak czymś więcej. Zadrapanie wyraźnie służyło ukryciu ranki. Nawet nie ranki, lecz nakłucia. Obwód otworu był równy mniej więcej jednej czwartej rozmiaru słomki do napojów. Sara natychmiast pomyślała o szydle przy szwajcarskim scyzoryku. Okrągłe narzędzie ze spiczastym końcem nadawało się idealne do robienia dziurek w skórze. Jej ojciec używał podobnego do zatapiania główek gwoździ w drobnych elementach drewnianych.

Kiedy przycisnęła nakłucie, z otworu wydobył się wodnisty ciemnobrązowy płyn.

– To tłuszcz? – zapytał Ingle.

– Tłuszcz byłby bardziej gumowaty i biały. To płyn mózgowo-rdzeniowy – powiedziała Sara. – Jeśli mam rację, to zabójca użył metalowego narzędzia, by uszkodzić rdzeń kręgowy, i przeciął nerwy splotu ramiennego, by unieruchomić ręce.

– Chwila moment. – Wystudiowany spokój Ingle’a nagle zniknął. – Po co ktoś miałby paraliżować tę nieszczęsną dziewczynę?

Sara wiedziała to doskonale, ponieważ miała już do czynienia z takim uszkodzeniem.

– Żeby nie mogła się bronić, kiedy ją gwałcił.

[8] Dziewczyna z Ipanemy idzie ulicą. Cytat z piosenki The Girl from Ipanema Antonio Carlosa Jobima. (Przyp. red.).

[9] To jest moje miasto. Tytuł piosenki Franka Sinatry. (Przyp. red.).

[10] Jedno miasto, które nigdy cię nie zawiedzie. Cytat z piosenki Franka Sinatry My Kind of Town. (Przyp. red.).

[11] Below knee amputation – amputacja poniżej kolana. (Przyp. red.).

[12] Ewangelia według św. Mateusza 25, 40, w: Biblia Tysiąclecia. (Przyp. red.).

GRANT COUNTY – WTOREK

5

Jeffrey szedł podjazdem w stronę głównej bramy college’u. Deszcz wdzierał się bokami pod parasol. Niebiosa otworzyły się, gdy siedział w biurze dziekana, wysłuchując wykładu o optyce. Kevin Blake był chodzącą encyklopedią korporacyjnego bełkotu, czy mówił w ogólnym zarysie o obieraniu kursu, wychodzeniu poza schematy myślowe, czy też deklarował się jako gorący zwolennik podejścia holistycznego.

Tłumacząc to na zrozumiały język, rektor chciał wygłosić płomienne oświadczenie, że należy abstrahować od tragicznego incydentu w lesie i pomóc studentom ruszyć w ozdrowieńczą podróż ku przyszłości. Jeffrey wyraźnie dał mu do zrozumienia, że on nie jest gotowy na taką podróż. Poprosił o tydzień. Blake dał mu czas do końca dnia. Po tej wymianie zdań nie mieli sobie nic więcej do powiedzenia. Jeffrey miał ograniczone pole manewru. Mógł albo wyjść na deszcz, by się uspokoić, albo wyrzucić Blake’a przez okno.

Kusiło go to drugie, ale ostatecznie wybrał przechadzkę mimo deszczu, który lunął, gdy czekali na karetkę. Jeffrey był dopiero w połowie drogi do bramy, a już miał kompletnie mokre skarpetki. Ściana deszczu spływała z czaszy ciężkiego policyjnego parasola. Mocniej chwycił rączkę. Minęły cztery godziny od tamtej chwili w lesie, a jego ręka ciągle nosiła w sobie pamięć łamiącej się kości w piersi tej dziewczyny. Nie przywykł do słuchania poleceń, ale wszystko, co Sara kazała mu robić, wszystko, co zrobili razem, ocaliło to życie.

Czy potrwa ono jeszcze godziny, dni czy lata, miało się dopiero okazać.

Dziewczyna nazywała się Rebecca „Beckey” Caterino. Miała dziewiętnaście lat. Była jedyną córka owdowiałego ojca. Studiowała chemię środowiskową. Mogła nigdy nie obudzić się po operacji, którą przeszła po zdarzeniu wyglądającym na nieszczęśliwy wypadek.

I właśnie ów „wypadek” był przyczyną różnicy zdań między Jeffreyem a dziekanem. Bez względu na naukowe wyjaśnienia Sary dotyczące klasyfikacji upadków, Jeffrey wyczuwał coś podejrzanego w tym, że dziewczyna wylądowała na plecach. Utwierdził go w tym niepokojący telefon od ojca Beckey. Pan Caterino zjawił się w szpitalu trzydzieści minut po córce i przekazał medyczne informacje, które Sara musiała Jeffreyowi wytłumaczyć. W rezultacie wyszło na to, że Beckey Caterino absolutnie nie mogła obrócić się w powietrzu. Albo od razu upadła na plecy, albo ktoś ją tam położył.

Jeffrey nie potrafił wyjaśnić, dlaczego to drugie wydawało mu się prawdopodobne. Żaden dowód nie wskazywał na udział osób trzecich, ale wystarczająco długo siedział w tej robocie, by wiedzieć, że czasem instynkt wyczuwa więcej, niż widzą oczy.

Przeanalizował sekwencję zdarzeń, którą złożył w całość na podstawie zeznań. Współlokatorki Caterino powiedziały, że wyszła około piątej, a zgłoszenie na numer alarmowy nastąpiło godzinę później. Dziewczyna często biegała. Jeffrey zajrzał do statystyk. Kobieta w grupie wiekowej Caterino mogła przebiec w tempie rekreacyjnym tysiąc sześćset metrów w dwanaście minut. Przy założeniu, że pobiegła prosto do IHOP, nie zbaczając z drogi ani nie przystając, pokonanie dwóch tysięcy czterystu metrów zajęłoby jej osiemnaście minut.

Pozostają czterdzieści dwie minuty na coś złego.

Jeśli Caterino była zamierzonym celem, należało ustalić, kto chciałby ją skrzywdzić. Były chłopak zły na nią z powodu zerwania? A może były chłopak miał nową dziewczynę, która chciała wymazać jego przeszłość? Czy Caterino kłóciła się ze współlokatorkami? Czy rywalizowała z kimś zajadle w nauce? Czy jakiś profesor miał na jej punkcie obsesję i nie spodobała mu się jej odmowa?

Jeffrey wysłał Franka, by wybadał Chucka Gainesa, karykaturę szefa ochrony kampusu. Matt Hogan przesłuchiwał wszystkich w akademiku. Brad Stephens sprawdzał Leslie Truong, kobietę, która znalazła Caterino w lesie. Lena rozmawiała z doktor Sibyl Adams. Tak się złożyło, że siostra Leny wykładała na tej uczelni, a Caterino była jej studentką. Sibyl zaproponowała, że przyjdzie dzisiaj wcześnie rano, by sprawdzić pracę Caterino z chemii organicznej.

Jeffrey nie był pewien, czy Beckey zdoła w najbliższym czasie dostarczyć cokolwiek. Sara skierowała karetkę do centrum urazowego, które mieściło się w Macon. Wyposażenie Heartsdale Medical Center ledwo wystarczało do poradzenia sobie z ranami i zadrapaniami. Kiedy Jeffrey zapytał Sarę o rokowania, nie zareagowała. Była wściekła na Lenę, że nie wyczuła pulsu u Caterino. Skupiwszy całą złość na młodej policjantce, tym razem pominęła Jeffreya jako cel kąśliwych uwag, co powitał z wyraźną ulgą.

Odsunął się, by przepuścić samochód, i wyszedł przez bramę uniwersytetu. Przed nim rozciągała się Main Street. Deszcz bił o ziemię z takim impetem, że krople odskakiwały od asfaltu na kilkadziesiąt centymetrów. Posterunek policji znajdował się po lewej. Na wzniesieniu po prawej stała klinika dziecięca Heartsdale, swoisty pomnik złej architektury lat pięćdziesiątych.

„Więzienie o zaostrzonym rygorze” było najlepszym określeniem na to ceglane gmaszysko. Nic z zewnątrz nie wskazywało, by w środku było to miejsce przyjazne dla dzieci. Wąskie okna. Okapy z brązowego tworzywa sztucznego nadawały naturalnemu światłu odcień jasnego brązu. Ceglasto-szklany ośmiokąt przybierał na jednym końcu kształt czopa czyraka, gdzie mieściła się poczekalnia. Latem zdarzało się, że termometr wskazywał tam ponad trzydzieści pięć stopni. Doktor Barney, właściciel kliniki, utrzymywał, że wysoka temperatura pomaga pacjentom wypocić wszelkie dolegliwości. Sara absolutnie nie zgadzała się z tym poglądem, ale doktor Barney, zanim został jej szefem, przez długie lata był jej pediatrą, więc nie umiała otwarcie go krytykować.

Facet nie wiedział, jakie ma szczęście.

Jeffrey szedł po stromym podjeździe. Na parkingu z boku budynku stało srebrne bmw Z4 turbo Sary. Zaparkowała je ukosem jak w salonie samochodowym, by było widoczne w pełnej krasie od drzwi komisariatu. Wprawdzie wykastrować Jeffreya nożem mogła tylko raz, jednak policzkować go widokiem wartego osiemdziesiąt tysięcy dolarów kabrioletu mogła za każdym razem, gdy wychodził z pracy.

A skoro mowa o kastracji, to pod wąskim okapem nad bocznymi drzwiami kliniki stała Tessa Linton. Miała na sobie dżinsowe szorty i obcisłą koszulę z długimi rękawami z logo „Linton i Córki, Usługi Hydrauliczne” na obfitym biuście. Jak zwykle długie jasnorude włosy były zwinięte i upięte na czubku głowy. Jeffrey posłał jej wymuszony uśmiech. Kiedy to nie podziałało, zaoferował schronienie pod parasolem.

– Kopę lat – zagadnął.

Tessa milczała, gapiąc się beznamiętnie w dal.

Spośród wszystkich mieszkańców miasteczka to właśnie u Tessy spodziewał się największego zrozumienia dla jego grzechu, bo była kobietą z przeszłością. Z teraźniejszością również. Ulice Grant County były zasłane sercami złamanymi przez Tessę Linton. Oboje uznali się za bratnie dusze, kiedy Sara pierwszy raz przyprowadziła Jeffreya do domu, by go przedstawić rodzinie. Tessa ostrzegła go żartobliwie, by nie ważył się złamać serca jej starszej siostrze. Jeffrey odpowiedział równie żartobliwie, że to nie zdrada, jeśli za każdym razem chodzi o inną kobietę. Żartowali w podobnym stylu przez lata. Potem Sara przyłapała go na gorącym uczynku. A Tessa przebiła mu opony w mustangu.

– U Sary wszystko dobrze? – zapytał. – Mieliśmy trudny poranek.

– Ojciec już po mnie jedzie.

Jeffrey przezornie omiótł wzrokiem ulicę, potem zaproponował Tessie parasol.

– Możesz zostawić go przy drzwiach.

W odpowiedzi skrzyżowała ręce na piersiach.

Jeffrey patrzył na ścianę deszczu na parkingu. Woda spływała kaskadami z niedużego daszku nad wejściem. Gdyby Tessa wyszła spod niego, natychmiast by zmokła do suchej nitki. Jeffrey powinien zostawić ją na pastwę żywiołu, ale męska galanteria wygrała. Poza tym wątpił, czy parasol będzie tu, gdy on wróci.

– Jak się mieszka w domu starego Coltona? – zapytała nagle Tessa.

Jeffrey chciał ją zapytać, skąd wie o kupnie domku, ale potem uświadomił sobie, że wie o tym całe miasto.

– Konstrukcja jest porządna. Zamierzam przerobić kuchnię i odmalować ściany.

Na twarzy Tessy pojawił się uśmiech.

– Woda w sedesie jeszcze się spuszcza?

Jeffrey poczuł ucisk w dołku. Nie mógł sprowadzić do siebie fachowca, bo nikt do niego nie oddzwaniał. Eddie Linton nałożył na niego hydrauliczną omertę.

– Ta stara kamionkowa rura kanalizacyjna jest pełna korzeni. Za miesiąc będziesz srał do wiadra – powiedziała Tessa.

Jeffreya ledwo było stać na kredyt hipoteczny. Oszczędności zjadła zaliczka.

– Daj spokój, Tessa. Pomóż mi się z tym uporać.

– Potrzebujesz mojej pomocy? – Tessa zeszła z krawężnika. Na ulicy pojawiła się furgonetka jej ojca. – Kup metalowe wiadro. Plastik pochłania smród.

Jeffrey walczył z parasolem, który nie chciał się złożyć. Eddie wjechał na parking. Jeffrey wiedział, że facet trzyma w schowku rugera kaliber 380.

Furgonetka gwałtownie skręciła przed budynkiem.

Jeffrey opuścił parasol, szarpnięciem otworzył drzwi i omal nie wpadł na Nelly Morgan.

– Hm. – Kierowniczka administracyjna kliniki cmoknęła z dezaprobatą, po czym okręciła się na pięcie i odeszła.

Jeffrey darował sobie sarkastyczną uwagę. Nelly była odporna na sarkazm.

Doktor Barney wręcz przeciwnie.

– Dobrze wyglądasz, synu – rzucił, ostentacyjnie zamykając drzwi gabinetu.

Jeffrey przyjrzał się swojemu odbiciu w lustrze nad umywalką w holu. Deszcz zrobił swoje. Koszula całkiem przemokła, włosy z tyłu głowy sterczały jak kaczy kuper.

– Co ty tu robisz? – Molly Stoddard, pielęgniarka Sary, jeszcze bardziej była zła, że go tu widzi.

Jeffrey poprawił włosy.

– Muszę porozmawiać z Sarą.

– Musisz czy chcesz? – Molly spojrzała na zegarek, chociaż należała do tych kobiet, które zawsze wiedzą, która godzina. – Ma komplet pacjentów. Musisz…

– Molly. – Drzwi gabinetu Sary otworzyły się nieco. – Uruchom nebulizator Jimmy’ego Powella. Zaraz przyjdę. – Molly posłała mu kolejne gniewne spojrzenie i poczłapała korytarzem, a Sara zwróciła się do Jeffreya: – Co z dziewczyną?

– Operacja trwa. Ona…

Sara zniknęła w gabinecie.

Jeffrey zastanawiał się, czy wejść do niej, czy nie. Znowu przygładził włosy. Minął na korytarzu pełną dezaprobaty młodą matkę. Jej niemowlę też spojrzało na niego wilkiem. Jeffrey potrzebował diagramu wskazującego powiązania różnych ludzi z Sarą, dzięki czemu wiedziałby, jak intensywna jest ich nienawiść do niego.

Zastał ją za biurkiem z długopisem w ręce. Wypisywała receptę. Jej gabinet był wielkości gabinetu doktora Barneya, ale Sara pomniejszyła go wizualnie, wieszając na ścianach zdjęcia swoich pacjentów. Było ich ponad sto. Na drewnianych panelach ściennych pozostało niewiele miejsca na kolejne fotografie. Większość stanowiły oficjalne zdjęcia szkolne. Część fotografii była nieupozowana, przeważnie z kotkami czy psami, ale trafił się nawet myszoskoczek. Chaotyczny styl wnętrzarski królował w całym gabinecie. Kosz na śmieci był przepełniony. Podręczniki leżały rozłożone na podłodze. Stosy kart z wykresami temperatury leżały na dwóch krzesłach oraz na szafach pełnych dokumentacji. Gdyby Jeffrey nigdy tego nie widział, uznałby, że została obrabowana.

Zgarnął stos teczek, by zrobić sobie miejsce na krześle.

– Wpadłem na Tessę przed wejściem.

– Zamknij drzwi. – Odczekała, aż wstanie, zamknie drzwi i znowu usiądzie, żeby zapytać: – Pozbędziesz się w końcu Leny?

Jeffrey miał w zanadrzu własne pytanie:

– Ile czasu zajęło ci znalezienie pulsu?

– Ja przynajmniej sprawdziłam.

– Lena też sprawdziła po przybyciu na miejsce. Widziałem to w jej notatkach.

– A porównałeś kolor tuszu? – odparowała i machnęła ręką, że nie oczekuje odpowiedzi. – Powiedz, co mówią w szpitalu. Co z dziewczyną?

Jeffrey odczekał chwilę, by kąśliwy ton głosu Sary wybrzmiał między nimi. W ciągu roku poznał z bliska dwie różne Sary. Tę w przestrzeni publicznej charakteryzowały powściągliwość w mowie i szacunek w zachowaniu. Ta w sytuacjach prywatnych przy każdej okazji była dla niego jak granat w tyłku.

Odłożył teczki na piętrzący się stos innych dokumentów.

– Ta dziewczyna to Rebecca Caterino. Nazywają ją Beckey. Szpital nie może ujawniać o niej informacji…

– Ale?

– Ale… – Jeffrey zawiesił głos, by spowolnić Sarę. – Rozmawiałem z jej ojcem. Neurochirurg wykona…

– Kraniotomię, by zmniejszyć ciśnienie w czaszce? – zapytała Sara. – Co z substancją w jej gardle?

– Pulmonolog powiedział, że to wyglądało na…

– Niestrawione ciasto?

Jeffrey z całej siły zacisnął dłonie na podłokietnikach.

– Masz zamiar kończyć wszystkie moje…

Sara nie chciała dłużej udawać.

– Po co tu przyszedłeś, Jeffreyu?

Musiał opanować irytację, by sobie przypomnieć.

– Zauważyłaś, że miała sparaliżowane nogi?

– Sparaliżowane? – W końcu przykuł jej uwagę. – Wyjaśnij to.

– Chirurg powiedział ojcu Beckey, że córka ma przerwany kręgosłup.

– Kręgosłup czy rdzeń kręgowy?

Jeffrey niespiesznie wyjął z kieszeni notes i przewrócił kartki, by znaleźć stronę z tą informacją.

– Podczas oceny jej stanu stopy i nogi nie reagowały na bodźce, a rezonans magnetyczny wykazał małe nakłucie po lewej stronie rdzenia kręgowego.

– Nakłucie? – Sara pochyliła się nad blatem biurka. – Podaj konkrety. Skóra też została nakłuta?

– To wszystko, co wiem. – Jeffrey zamknął notes. – Ojciec był wstrząśnięty, a chirurdzy niewiele mieli do powiedzenia. Wiesz, jak jest na początku w takich sytuacjach. Sami nie wiedzą, czego nie wiedzą.

– Wiedzą więcej, niż mówią. Znasz lokalizację nakłucia?

Jeffrey znowu zajrzał do notatek.

– Poniżej piątego kręgu.

– Czyli nie potrzeba respiratora. Chociaż tyle. – Sara odchyliła się na krześle. Jeffrey widział, że analizuje wszelkie możliwe konsekwencje. – Dobrze, uszkodzenia rdzenia kręgowego. Większość to rezultat obrażeń fizycznych. Kontuzje. Wypadki samochodowe. Rany postrzałowe i kłute. Inne zdarzenia też, ale zwykle nie są to potknięcia i upadki. Do przerwania rdzenia kręgowego potrzeba mnóstwo siły. Czy kręgosłup mógł się złamać i zostawić ślad? A może wylądowała na czymś ostrym? Znalazłeś coś na miejscu, gdzie leżała, co mogłoby spowodować głęboką ranę?

– Kiedy rozmawiałem z ojcem, wszystko zdążył zmyć deszcz.

– Nie kazałeś zabezpieczyć miejsca namiotem?

– Po co? – zapytał Jeffrey, ponieważ to było sedno problemu. – Po co miałbym podejmować dodatkowe działania, skoro to wyglądało na wypadek? Zauważyłaś coś, co wzbudziło twoje podejrzenia?

– Masz rację.

Jeffrey złożył dłoń z trąbkę i przyłożył sobie do ucha, jakby nie dosłyszał jej słów.

Uśmiechnęła się z ociąganiem. Jeffrey nie znosił sytuacji, kiedy musiał się dopraszać o jej pozytywną reakcję niczym gimnazjalny smarkacz próbujący zrobić wrażenie na czirliderce.

– Ta sprawa jest podejrzana, prawda? Nie tylko ja tak uważam?

Sara pokręciła głową, ale Jeffrey widział, że podziela jego wątpliwości.

– Chcę zobaczyć wyniki rezonansu magnetycznego – powiedziała. – Nakłucie jest dziwne. To może zmienić wszystko. Albo wszystko wyjaśnić. Potrzebuję więcej informacji.

– Ja też. – Jeffrey poczuł, że część napięcia schodzi mu z piersi. Jedną z rzeczy, których mu brakowało po rozstaniu z Sarą, były rozmowy o tym, co go gnębi. – Kevin Blake domaga się oświadczenia już dzisiaj. Chce uspokoić nastroje, rozproszyć obawy. Poniekąd przyznaję mu rację, zarazem jednak uważam, że coś nam umyka. I zachodzę w głowę, co to może być. Niestety wciąż nie mamy dowodu, który podsunąłby nam pytanie nadające sensowny kierunek śledztwu.

– Wątpię, by dziewczyna mogła nam pomóc – powiedziała Sara. – Nawet jeśli przeżyje operację, nawet jeśli będzie w stanie się komunikować, amnezja wywołana urazem uczyni z niej bezwartościowego świadka.

– Pogadam z Leslie Truong. To ona znalazła Caterino. Może coś zapamiętała.

– Może… – Sara wyglądała, jakby chciała coś dodać.

– O co chodzi? – zapytał.

– Tylko rozmawiamy, tak?

– Tak.

Rytmicznie zaczęła stukać piórem w biurko.

– Zapytaj o badanie ginekologiczne.

– Myślisz, że została zgwałcona? – Jeffreya zdziwił ten nagły przeskok. – Mówimy o porządnej dziewczynie. Widziałaś jej strój, nie miała nawet makijażu, cały wieczór spędziła w bibliotece. Ona nie jest typem imprezowiczki, po której można się spodziewać takiej historii.

Pióro znieruchomiało.

– Chcesz powiedzieć, że istnieje typ kobiety odpowiedniej do zgwałcenia?

– Nie, to jakieś wariactwo. – Jeffrey wiedział, że Sara celowo przeinaczyła jego słowa. – Mówię, żebyś spojrzała na dowody. Caterino nie została związana. Nie ma na ciele śladów zasinienia. Była kompletnie ubrana. Wokół wszystko było nienaruszone. Był biały dzień, w lesie, ze dwieście metrów od ruchliwej ulicy.

– A ona siedziała wieczorem w bibliotece zamiast w barze. I nie była ubrana jak imprezowiczka, która sama prosi się o kłopoty.

– Nie wkładaj mi w usta słów, których nie powiedziałem. Przecież się nie prosiła o gwałt! – obruszył się Jeffrey. – Dobra, może źle się wyraziłem. Chodzi mi o to, że nie należała do tej kategorii młodych kobiet, które z uwagi na tryb życia są mocno zagrożone takimi zdarzeniami. Caterino jest dobrą studentką, nie ma kontaktu z dragami. Można powiedzieć, że jest jak ty, zawsze z nosem w książkach. Na litość boską, poszła pobiegać o świcie, nie wystawała w zaułkach, by zarobić na psychotropy.

Sara zacisnęła usta. Wzięła głęboki wdech. Jeffrey widział, jak nozdrza rozszerzają jej się przy wydechu.

– Wiesz co? To już nie moje zadanie – powiedziała.

– Jakie zadanie?

– Nie omawiam już z tobą śledztw. Nie sufluję ci podejrzeń. Nie zamierzam ci radzić, jak zneutralizować Kevina Blake’a. Już nie jestem emocjonalnym rusztowaniem podtrzymującym twoje życie, skończyłam z tym.

– Co to znaczy, do licha?

– To znaczy, że nie muszę cię słuchać, martwić się o ciebie, pomagać ci, nawet na ciebie patrzeć. – Sara dźgnęła palcem blat biurka. – Jutro urodziny twojej matki. Pamiętałeś?

– Cholera – syknął.

– Kwiaciarnie zamykają o czwartej. Nie realizują dostawy tego samego dnia, więc jeśli nie chcesz wysłuchiwać jej łkania w słuchawce, od razu zadzwoń do kwiaciarni, zanim zapomnisz.

Jeffrey spojrzał na zegarek. Miał pięć godzin. Nie zapomni.

– To jedno. Nigdy cię nie prosiłem…

– Pamiętałeś o siedemnastej rocznicy Oposa i Nell w przyszłym miesiącu? – Sara najwyraźniej pamiętała. – Kiedy byliśmy u nich ostatnio, obiecałeś im, że przyjedziesz na przyjęcie. I że napiszesz toast. Obiecałeś pokazać Jaredowi, jak rzucać podkręconą piłkę. Potrzebujesz szczepienia przeciwko grypie. Przeciwciała w szczepionce dla ciebie powinny zostać dokładnie odmierzone. Powinieneś przebadać się na okoliczność chorób przenoszonych drogą płciową. Twoje badania lekarskie straciły ważność. Potrzebujesz leków na nadciśnienie? Umów się na wizytę do swojego lekarza pierwszego kontaktu, zanim recepta się przeterminuje.

– Wiem o tym wszystkim – skłamał. – Już umówiłem wizyty. Przemowę mam w laptopie.

– Gówno prawda.

– A ty, Saro? Może dla odmiany pogadamy o tym, jaka ty jesteś pokręcona? – Kolanami uderzył w biurko, gdy przysunął się z impetem w jej stronę. – Co z tym nowym facetem, z którym prowadzałaś się w Atlancie? Parker? To nie jest imię. To ołówek automatyczny, jaki dostajesz w prezencie od dziadka.

Sara wybuchnęła śmiechem.

– Au, tu mnie masz.

Jeffrey chciał wygarnąć jej wszystko, nawet jeśli miała to być ostatnia rzecz, jaką zrobi w życiu.

– Wyglądasz koszmarnie. W ogóle czesałaś się dzisiaj? Na kilometr widać, że masz kaca. Nie spałaś chyba od tygodnia, ledwo się trzymasz. Próbuję rozmawiać z tobą jak z dorosłym człowiekiem o…

– Jeffreyu – powiedziała, jakby jego imię uwięzło jej w gardle. Sara nigdy nie krzyczała, kiedy była wściekła. Dawała upust złości, sycząc jak wąż. – Wynoś się z mojego gabinetu.

– Nie zachowuj się jak zołza. – Jeffrey walnął ręką w biurko. Nie miała prawa złościć się na niego akurat teraz. – Jezu, Saro. Chciałem porozmawiać z tobą o śledztwie, a ty robisz aferę o…

– Nie jestem koronerem. Nie jestem twoją doradczynią czy konsultantką. I postarałeś się, żebym nie była twoją żoną.

Jeffrey zaśmiał się z przymusem.

– To nie ja złożyłem pozew o rozwód.

– Nie, ty tylko mnie okłamywałeś, kiedy pytałam, dlaczego późno wracasz, dlaczego nagle wychodzisz, żeby odebrać telefon, dlaczego zmieniłeś hasło do poczty, dlaczego wyłączałeś powiadomienia w telefonie, dlaczego włączyłeś tryb prywatny na ekranie laptopa. – Gardło miała tak ściśnięte, że z trudem wydobywała głos. – Przez ciebie myślałam, że mi odbija. Upokorzyłeś mnie na oczach całego miasteczka. I ciągle kłamiesz w sprawie…

– Popełniłem jeden błąd. Jeden.

– Jeden. – To słowo zabrzmiało jak prychnięcie. Cokolwiek mówił, nie chciała wierzyć, że to był tylko głupi błąd.

– Wiesz co, kochanie? Prawda jest taka, że już nie jestem twoim mężem. – Wstał z krzesła. – I nie muszę słuchać tych bzdur.

– To idź.

Jeffrey nie chciał, by do niej należało ostatnie zdanie.

– Ty też masz swoje za uszami, Saro. – Gdy rozpostarła szeroko ramiona, jakby zachęcała go do oddania celnego strzału, rozpoczął kanonadę: – Może trzeba było spędzać niedziele w łóżku z mężem, zamiast jeździć do rodziny na lunch? Dać do zrozumienia mamie, żeby nie wpadała niezapowiedziana sześć razy w tygodniu? Poprosić tatę, żeby przestał za moimi plecami kończyć prace, które ja zacząłem i mogłem dokończyć w swoim tempie? Nie dzielić się z siostrą wszystkimi szczegółami naszego życia seksualnego? I chociaż raz, jeden raz w naszym małżeństwie, przedłożyć moje potrzeby i moje uczucia nad uczucia i potrzeby wszystkich członków twojej cholernej rodziny?

Sara zaczęła opróżniać szuflady, wyrzucając papiery i materiały biurowe na podłogę.

Jeffrey spoglądał na coraz większy bałagan. Zupełnie jak wtedy, gdy wpadła w szał w aucie i podarła swoje rzeczy zamiast jego.

– Co ty wyprawiasz?

– Szukam tego. – Rzuciła na biurko kalkulator. – Potrzebuję pomocy przy zliczeniu, ile razy pieprzę twoje emocje.

Jeffrey zacisnął szczęki tak mocno, że czuł własny puls na twarzy.

– Wsadź sobie ten kalkulator w swój sztywniacki tyłek.

– A ty się pieprz.

– Jest mnóstwo kobiet, które zrobią to dla mnie.

– Bez kitu, sukinsynu.

– Wal się.

Jeffrey zagłuszył odpowiedź Sary, zamykając drzwi przesuwne z takim impetem, że drewniane ościeże pękło, a fotografie zatrzepotały od podmuchu powietrza.

W holu wpadł na żywą ścianę bieli. Pielęgniarki, asystenci lekarzy, doktor Barney w kitlu zgromadzili się przy dyżurce pielęgniarek. Wszyscy obrzucili go wzrokiem pełnym obrzydzenia, ponieważ Sara zrobiła to tak przemyślnie, że tylko jego kwestie niosły się przez korytarz.

To nie był rozwód. To był rytuał karuzeli jak w Ucieczce Logana.

Buty Jeffreya skrzypiały przy każdym kroku, a mokre skarpetki opadły do kostek. Miał wrażenie, że z głowy bucha mu para. Pchnął drzwi ramieniem. Ulewa nadal szalała. Niebo przeszyła błyskawica. Chmury były czarne jak jego myśli.

Rozejrzał się za parasolem. Leżał pośrodku parkingu i był wygięty. Jeffrey pobiegł w zacinającym deszczu i porwał parasol z ziemi, a w tej samej chwili zadzwonił telefon. Zignorował dzwonek, mocując się z metalową konstrukcją.

– Cholera! – Cisnął bezużyteczny parasol w stronę zamkniętych drzwi. Deszcz lał mu się na głowę. Jeffrey powlókł się w stronę podjazdu. Zerknął na samochód Sary, ale nie był aż tak lekkomyślny, by dać jej satysfakcję i zrobić coś idiotycznego.

Obejrzał się na parasol. Jeszcze raz spojrzał na samochód.

Telefon zadzwonił ponownie.

Jeffrey wyciągnął go z kieszeni.

– Jezu, czego?

Po drugiej stronie dało się wyczuć wahanie. Ktoś nabrał powietrza. Jeffrey bez sprawdzania identyfikatora dzwoniącego wiedział, że to Lena.

– Co jest, Lena? Czego chcesz?

– Szefie? – Jej wahanie sprawiło, że miał ochotę rzucić telefonem o ziemię i zmiażdżyć go butem. Widział ją po drugiej stronie ulicy. Stała za przeszklonymi drzwiami wejściowymi komisariatu. – Szefie? – powtórzyła.

– Wiesz, że tu jestem, Leno. Widzisz mnie przez szybę. O co chodzi?

– Dziewczyna… – Lena urwała. – Ta druga studentka.

– Zapomniałaś, jak używać przymiotników?

– Leslie Truong zaginęła. Jest świadkiem, znalazła Beckey Caterino w lesie. Nie dotarła do pielęgniarki. Nie ma jej w akademiku ani na zajęciach. Nigdzie nie możemy jej znaleźć.

ATLANTA

6

Will prowadził w milczeniu, podczas gdy Faith przepisywała szczegóły z artykułów od Daryla Nesbitta do swojego notesu. Słyszał skrobanie pióra kulkowego po papierze. Faith lubiła zakreślać w kółku ważne słowa. Dźwięk drażnił jak paznokieć przeciągnięty po szybie. Will tęsknił za jakąś miłą odmianą, ale nigdy nie włączali radia w samochodzie. Faith nie chciała słuchać Bruce’a Springsteena, a Will nie zdzierżyłby *NSYNC.

Prócz sporadycznych „hę?”, „phi?”, „że jak?”, Faith sprawiała wrażenie zadowolonej z przedłużającej się ciszy. Mózg Willa produkował pomysły na zagajenie rozmowy, która kręciłaby się wokół Faith. Jak sprawy z ojcem Emmy? Czy mamy siedzące w domu i mamy pracujące naprawdę są jak dwa rywalizujące gangi? Jakie są słowa dziecięcej piosenki o rodzinie rekinów? Cokolwiek, byle tylko uwolnić się od obsesyjnego analizowania każdego słowa, które usłyszał od Sary w ciągu ostatniej godziny.

Nie żeby miał wiele danych do przetwarzania. Podczas trzech krótkich rozmów jego zabawna i elokwentna dziewczyna nagle zaczęła mówić szyfrem, którego nie złamałby sam Alan Turing. W więzieniu wprawdzie nie rzuciła słuchawką, gdy zadzwonił do niej z łazienki, ale rozmowa skończyła się wystarczająco gwałtownie, by Will puścił się wariackim pędem po korytarzach. Miał szczęście, że żaden strażnik nie strzelił mu w plecy. Wtedy Sara dosłownie strzeliła go w twarz.

Sałatka?

McDonald?

Co?!

W ciężkich chwilach w dzieciństwie wyobrażał sobie, że jego mózg jest jak stos tacek na lunch. Zawsze był wielkim miłośnikiem jedzenia serwowanego w przegródkach. Pizza w dużej prostokątnej, kukurydza, smażone kulki ziemniaczane i mus jabłkowy w kwadratowych. Wyobrażanie sobie tacek dawało mu jasno zdefiniowane sektory, w których mógł umieszczać swoje problemy, by zająć się nimi później. Albo wcale. Ten system przechowywania pozwolił mu przejść przez straszne doświadczenia. Kiedy opiekun w rodzinie zastępczej traktował go brutalnie lub nauczyciel krzyczał na niego i wyzywał od głupków, Will umieszczał złe emocje w jednej z przegródek, a kiedy wszystkie były już zapełnione, dokładał do rosnącego stosu kolejną tacę.

Teraz zupełnie nie wiedział, gdzie umieścić te trzy rozmowy z Sarą. Dwie ostatnie nie miały sensu. Sara zwykle odmawiała rozmów o kolacji przed porą lunchu. Nigdy, ale to przenigdy nie przywiozłaby mu czegokolwiek z McDonalda. Zostawała jeszcze pierwsza rozmowa, która trwała krócej niż minutę. Sara, sądząc po tonie głosu, najpierw była zdezorientowana, potem zła, potem mówiła jak robot, a na koniec była bliska płaczu.

Will potarł brodę.

Coś ewidentnie mu umykało.

Sara powiedziała mu, że stoi na środku parkingu. Dlatego skończyła rozmowę. Nie chciała pęknąć przy świadkach. Wbrew opowiadaniu o otwartych liniach komunikacji, miała tendencję do dwoistości zachowania. Publicznie zawsze zachowywała spokój i opanowanie. Prywatnie potrafiła wpaść w szał, jakiego nikt by u niej nie podejrzewał. Will mógł policzyć na palcach jednej ręki przypadki, gdy widział Sarę w takim stanie. Zdarzało się to, gdy była zła czy urażona, ale zawsze pękała za zamkniętymi drzwiami.

Zerknął w lusterko wsteczne. Zostawiał za sobą wstęgę drogi. W tej chwili dzieliła go od Sary pewnie połowa stanu. Wyjął telefon z kieszeni. Mógł zlokalizować ją dzięki aplikacji, ale i bez niej wiedział, gdzie jest. Aplikacja nie była w stanie zdradzić mu myśli Sary.

Spojrzał na telefon. Ekran blokady pokazywał jej zdjęcie z psami. Betty wcisnęła się Sarze pod brodę. Bob i Billy, dwa ogromne charty Sary, pchały się jej na kolana. Miała na nosie przekrzywione okulary. Obłożona psami usiłowała rozwiązywać krzyżówkę. Zaczęła się śmiać i Will zrobił jej zdjęcie. Uznała, że wyszła idiotycznie, i błagała, żeby je usunął. Will zrobił z niego tapetę na telefon, ale w tej chwili to nie miało znaczenia, ponieważ…

Dlaczego nie wysłała mu wiadomości?

– Boże, Will. Jak ty tu siedzisz? – zapytała Faith. – Jakim cudem tu się mieścisz?

Will zerknął na nią z ukosa. Starała się odsunąć siedzenie jak najdalej, by zyskać trochę przestrzeni na nogi.

– Fotelik Emmy przeszkadza.

– Dlaczego go nie odsunąłeś?

– To twoje auto.

– A ty jesteś wielkoludem. – Faith uklękła na siedzeniu i zaczęła majstrować przy foteliku.

Will wsunął telefon do kieszeni. Próbował podtrzymać rozmowę.

– Myślałem, że trudno wstawić taki fotelik.

– To żadna filozofia. – Faith odsunęła fotel do tyłu i rozprostowała nogi w powstałej przestrzeni. – Wiesz, ile sobót spędziłam jako mundurowa, zatrzymując rodziców, by sprawdzili siedzenia? Nie uwierzyłbyś, jacy ludzie są głupi. Jedna para…

Will starał się skupić na historii, która przybrała nieoczekiwany obrót z prochami w tle i koniecznością wezwania hycla. Odczekał, aż Faith będzie musiała nabrać powietrza, po czym wskazał głową jej notes.

– Coś zwróciło twoją uwagę? – zapytał.

– Zastanawiają mnie telefony komórkowe. – Skupiła się na ofercie Daryla Nesbitta dotyczącej wymiany informacji. – Taka operacja musi być przemyślana bardziej niż zwykle. Przed zamieszkami naczelnik skonfiskował czterysta telefonów. To o wiele więcej niż można przemycić w tyłku. Widziałam tego dupka. Widziałam telefon. Nie rozumiem, jak to działa z czysto fizycznego punktu widzenia. Spójrz na mój telefon.

Will rzucił okiem na iPhone’a X w jej dłoni i skomentował:

– Zmieściłyby się w nim ze trzy tysiące dolarów.

– Pewnie dałabym radę wnieść dwa za jednym razem.

Telefon Faith zasygnalizował nadejście wiadomości. Potem następną. I kolejną.

Will domyślił się, że za tymi dźwiękami stoi Amanda. Wysyłała każde zdanie w oddzielnej wiadomości, ponieważ konwencja genewska nie obejmowała członków jej zespołu.

Faith przekazała Willowi ich treść:

– Amanda pisze, że Nesbitt ma poważne problemy z nogą, stąd ten tygodniowy termin. A skoro napisała, to pewnie oznacza, że są w zakładzie pogrzebowym.

Will spojrzał na zegarek. Amanda miała dobry czas. Szacował, że do Leny mają jeszcze około dziesięciu minut jazdy. Zdążyli już wpaść do siedziby wydziału policji w Macon z nadzieją, że zaskoczą Lenę Adams. Tymczasem ona ich zaskoczyła. Okazało się, że jest w domu na urlopie macierzyńskim, a konkretnie w ósmym miesiącu ciąży.

– Ja prowadzę rozmowę z Leną – powiedziała Faith.

Will nie rozważał strategii, ale odparł:

– To ma sens. Ona jest w ciąży. Ty masz dwoje dzieci.

– Nie będę się bratać z tą pindą poprzez macierzyństwo – rzuciła gniewnie Faith. – Nienawidzę kobiet w ciąży. Szczególnie tych w pierwszej. Są takie zadowolone z siebie, jakby wydarzyło się coś magicznego i bum, nagle noszą w sobie życie. Wiesz, jak ja magicznie sprokurowałam sobie Jeremy’ego? Dałam się nabrać piętnastoletniemu napalonemu matołowi, że nie zajdę w ciążę, jeśli to będzie tylko czubek. – Will w milczeniu studiował wyświetlacz GPS na desce rozdzielczej, a Faith mówiła: – Powinnam pokierować rozmową z Leną, bo poznałam twoją byłą żonę, kłamliwą dwulicową francę. I czytałam twoje notatki z dwóch ostatnich śledztw w sprawie Leny.

– Tylko za pierwszym razem to było śledztwo. Została oczyszczona z zarzutu przestępstwa. Przynajmniej takiego, które mógłbym udowodnić. – Will uświadomił sobie, że broni nie tylko siebie. – Drugi raz to był czysty zbieg okoliczności. Lena została przyłapana z gośćmi, którzy…

– Została przyłapana – powtórzyła Faith, posyłając mu znaczące spojrzenie. – Nie wdeptujesz w psią kupę, jeśli nie idziesz za psem.

Will znał ten temat z wybiegu dla psów.

– Wystarczy patrzeć pod nogi – powiedział.

Faith jęknęła.

– Nie dostrzegasz w Lenie zła. Nie widzisz zła w nikim podobnym do niej.

Will musiał w duchu przyznać, że być może Faith ma rację. Zawsze miał słabość do wściekłych i zwichrowanych kobiet. Osobą, którą najczęściej krzywdziły, były one same.

Musiał też przyznać, że nie przyjechali do Macon na sesję terapeutyczną. Mieli uzyskać od Leny informacje, a on doskonale wiedział, jakie trudne zadanie ich czeka.

– Jest zmienna – powiedział.

– Jak demon?

– Jak osoba, której ufasz, póki nie przestaniesz jej ufać. Rozmawiasz z nią i to, co mówi, ma sens, a potem nagle, nie wiadomo kiedy i dlaczego, jest zła, urażona, przewrażliwiona, i masz do czynienia ze złą, urażoną, przewrażliwioną osobą.

– Brzmi milusio.

– Najgorsze, że czasami bywa naprawdę dobrą policjantką. – Urwał, gdy Faith prychnęła z niedowierzaniem. – Ma instynkt, umie rozmawiać z ludźmi. Nie oszukuje bez przerwy, tylko czasem.

– Trochę skorumpowana to jak trochę w ciąży – skwitowała Faith. – Mnie najbardziej zależy na notatkach Leny. To była jedna z jej pierwszych dużych spraw. Amanda ma rację. Kiedy zaczynasz, zapisujesz wszystko, jak leci, każdą drobnostkę. Tam Lena mogła popełnić jakiś błąd. Możesz ją dorwać dzięki jej własnym słowom.

Will wiedział, że Faith ma rację. W pierwszych latach pracy notes był niczym pamiętnik. Szef do niego nie zaglądał, bo to nie był oficjalny raport ani uporządkowane przedstawienie faktów. Tam zapisywało się luźne myśli, niedające spokoju szczegóły, które należało wyjaśnić. A potem adwokat wnioskował o dopuszczenie notesu jako dowodu, sędzia wyrażał zgodę i spocony z nerwów człowiek siedział na miejscu dla świadka, próbując wyjaśnić, że DQ to bistro, gdzie chodzi się na lunch, a nie inicjały drugiego podejrzanego, który może być prawdziwym zabójcą.

– Lena jest cwana – powiedział. – Kiedy poprosimy o notatki, od razu się zorientuje, że chcemy ją powiązać z tą sprawą. A miała sporo czasu na zastanowienie. Mnóstwo ludzi widziało nas na komisariacie. Ktoś na pewno dał jej cynk, że GBI o nią pyta.

– Gliny to straszni plotkarze – westchnęła Faith. – Ale nie mówiliśmy każdemu, która sprawa nas interesuje. Lena ma pewnie na koncie wiele spraw, o które może się martwić. Jej szczęście w końcu się wypali, a ja już będę czekać z kajdankami.

Willa zaskoczyła pasja w głosie Faith.

– Kiedy się tak do niej uprzedziłaś?

– Ona ma trzydzieści dwa lata. Za sobą, wraz z nauką w akademii policyjnej, piętnaście lat doświadczenia w tej robocie. Wyczerpała już kredyt zaufania. Poza tym – Faith uniosła palec, chcąc podkreślić wagę swoich słów – jestem przyjaciółką Sary. A wróg mojego przyjaciela to moje nemezis.

– Churchill chyba wyraził to inaczej.

– On walczył tylko z nazistami. My mówimy o Lenie Adams.

Will zignorował to porównanie. Nie przyznał, że tyrada Faith wzmacniała jej wcześniejsze argumenty. Im bardziej atakowała Lenę, tym bardziej Will szukał dla Leny usprawiedliwień. Miał taką fatalną przypadłość, że rozumiał powody, dla których zrobiła to, co zrobiła. Żadnego z błędów nie popełniła kierowana złym zamiarem. Po prostu była szczerze przekonana, że postępuje właściwie.

Przypomniał sobie jedną z najważniejszych lekcji, jakich udzieliła mu Amanda. Najbardziej niebezpiecznym policjantem w każdym śledztwie jest ten, który sądzi, że zawsze ma rację.

– Myślę, że powinieneś powiedzieć Sarze o Darylu Nesbitcie – odezwała się Faith.

Will okręcił głowę jak wieżyczkę strzelecką.

Faith wzruszyła ramionami.

– Masz rację. Nie powinniśmy tego ukrywać. Ona musi to usłyszeć.

Will rozważał, czy przyznać się, czy nie.

– W więzieniu wydawałaś się pewna swoich racji. To znaczy przyznałaś rację Amandzie.

– No cóż, plotę różne bzdury z niewyspania. – Telefon Faith zadźwięczał trzy razy. Otworzyła wiadomość. – Amanda. Nic na temat korespondencji Nesbitta, więc nic nie wiemy o przyjacielu, który przysłał mu artykuły. Sara właśnie zaczęła wstępne oględziny Alexandry McAllister. Amanda chce, żebyśmy informowali ją na bieżąco w sprawie Leny. Rany, Mandy, dzięki za przypomnienie. Nigdy nie przyszło mi do głowy, żeby cię informować o efektach naszych działań.

Faith zaczęła odpisywać, cmokając raz po raz z irytacji. Will założył, że odpowiedź będzie bardziej wyważona niż jej komentarz sprzed chwili.

– Serio, powinieneś powiedzieć Sarze – wróciła do przerwanego wątku. – Musimy zatankować. Poczekam w sklepie i dam ci trochę prywatności.

Will patrzył przed siebie na drogę. Wiedział, że Faith nie odpuści.

– Już jej powiedziałem.

Faith powoli przyłożyła róg telefonu do czoła i zacisnęła powieki.

– Jaja sobie robisz?

– Zadzwoniłem z łazienki, zanim wyjechaliśmy.

– Wielkie dzięki, Will. Będzie na mnie wkurzona. Co jest… – Faith westchnęła. – Dobra, wiem, co myślisz. Byłaby wkurzona na ciebie, a ty jesteś jej chłopakiem, więc to ty powinieneś jej powiedzieć, co zrobiłeś, a ja jestem jej przyjaciółką i nic jej nie powiedziałam, więc będzie na mnie, ale na litość boską, ta sztuka zdrowych relacji to piekielnie trudna sprawa. Nie wiem, jak ty to robisz.

Will nie był pewien, czy robi cokolwiek.

– Zaraz ją przeproszę – powiedziała Faith, zaczynając pisać w telefonie. – Bardzo by mi pomogło, gdybyś jej powiedział, że mówiłam, żeby jej powiedzieć, zanim dowiedziałam się, że sam już jej powiedziałeś.

– To prawda.

– Nie podoba nam się, że Nick sponiewierał Nesbitta, tak?

Will nie nadążył za tak nagłą zmianą tematu. Niemal zapomniał o wybuchu Nicka. Był orędownikiem gróźb, ale rękoczyny wobec podejrzanego były przekroczeniem granicy.

– Zgadza się.

– Kiepska sprawa, bo musimy go kryć, żeby on też nas krył, jeśli będzie trzeba. Nie żebyśmy kiedykolwiek zrobili coś takiego, ale to kolejna gówniana rzecz w tym już i tak gównianym dniu. – Faith wrzuciła telefon do uchwytu na kubki. – Potrzebuję czegoś więcej niż tylko artykułów o tych martwych kobietach. Korzystały z aplikacji randkowych? Miały konta w mediach społecznościowych? Pracowały w biurze czy w domu? Potrzebuję dokumentacji ze śledztw, raportów koronerów, zdjęć, zeznań świadków, szkiców z miejsca zdarzenia, raportów toksykologicznych. Teraz wiem tylko, że osiem kobiet znaleziono w lesie, a Amanda ma rację co do lasów. Spójrz przez okno. Jak ktoś może umrzeć w Georgii i nie być w lesie?

Will wyglądał przez okno prawie godzinę. Nie był tak przekonany jak Faith. Ktoś zobaczył w tych ciałach jakąś prawidłowość. On, może ona, poświęcił osiem lat życia tym sprawom. Nikt nie robi takich rzeczy, chyba że ma obsesję na tym punkcie. Intuicja podpowiadała Willowi, że docierając do korzeni tej obsesji, znajdą odpowiedź na wiele pytań.

– Jeśli wyjdziemy poza naszą jurysdykcję, ktoś zacznie gadać. Sama powiedziałaś, że gliniarze uwielbiają plotki. Chcemy, żeby się rozeszło, że szukamy potencjalnego seryjnego zabójcy?

Od odpowiedzi uwolniły Faith kolejne sygnały telefonu o nadejściu wiadomości. Jęknęła głośno, czytając ich treść.

– Amanda chce wykorzystać twoją relację z Sarą, żeby nawiązać kontakt z Leną.

Will poczuł, jak marszczą mu się brwi. Sara winiła Lenę za śmierć Jeffreya. Jedynym sposobem nawiązania kontaktu z Leną był kij bejsbolowy.

– To pedofil, nie? – Faith wróciła do Daryla Nesbitta. – Jakaś część mnie mówi sobie: dalej, Nick, obij mu ryja. Druga część mnie przypomina sobie, że on nadal ma prawa. Przysięgaliśmy na konstytucję, nie na to, co wydaje się słuszne. Nesbitt nie przestaje być człowiekiem. Prawdopodobnie był molestowany w dzieciństwie i stąd to wszystko.

Will włożył ostatnie zdanie Faith do odpowiedniej przegródki w mózgu.

– Nie żeby istniał związek przyczynowy między przemocą wobec dzieci a stawaniem się pedofilem – dodała Faith, przypominając sobie, do kogo mówi. – Po pierwsze: świat byłby pełen pedofilów, gdyby źródłem była przemoc wobec dzieci. Po drugie: każdy pedofil rozmawiający z psychologiem pewnie będzie siedział, a większość więźniów miała gówniane dzieciństwo. To chyba warunek wstępny na drodze za kratki, chyba że jesteś psychopatą. – Faith znowu się poprawiła. – Nie można jednak pominąć głupoty. Aresztowałam całą armię idiotów z dobrych domów.

Will patrzył z tęsknotą na radio.

Telefon Faith rozbrzmiał serią sygnałów dźwiękowych.

– Amanda pisze, że wstępne oględziny Alexandry McAllister wskazują na nieszczęśliwy wypadek. Dotąd Sara nie znalazła niczego, co zaprzeczałoby tej tezie. Ciągle szuka, ale pobieżnie. – Faith podniosła wzrok znad telefonu. – Kiedy Sara zrobiła cokolwiek pobieżnie?

Willowi przyszło do głowy kilka przykładów, ale nie zamierzał ich zdradzać.

– Jeśli McAllister nie została zamordowana, to może artykuły są wybrane losowo i nasze śledztwo to daremny trud.

– Nadal mamy oskarżenia Nesbitta pod adresem Leny. Oboje wiemy, że pewnie są prawdziwe, bo ona jest złą policjantką i robi złe rzeczy, żeby wrabiać ludzi.

Will patrzył przed siebie na drogę. Poczuł wsysający go wir Leny. Metafora Faith z psim gównem znalazła jeszcze mocniejsze podstawy.

Telefon Faith znowu zadźwięczał.

– Amanda i ja nadajemy na tych samych falach. Napisała: nie cackajcie się z Leną.

Kolejny sygnał.

– Wielkie litery. CHCĘ JEJ NOTATEK. Tak jest, kochana.

Kolejny sygnał.

– Dowiedzcie się czegoś użytecznego, żeby wpłynąć na Nesbitta.

Kolejny sygnał.

– Zapytaj Willa, czy ma plan gry.

Faith znowu jęknęła.

– Dobra, babciu, tyle wystarczy. – Wyciszyła telefon i odłożyła go do uchwytu na kubek. – Czy to cię nie dobija?

GPS poinformował o zbliżającym się zjeździe. Will zwolnił i zmienił pas.

Faith odczekała kilka sekund.

– Nie odpowiesz na moje pytanie?

Will poczuł, jak zaciskają mu się szczęki. Żołądek też. Właściwie wszystko w środku zamieniło się w supeł. Gdyby mógł porozmawiać z Faith, a potem sprowadzić na nią amnezję, chętnie wyrzuciłby z siebie wszystko.

– Musisz je doprecyzować.

Tą prośbą nie zyskał tyle czasu, na ile miał nadzieję, bo Faith od razu przeszła do sedna:

– Chodzi o Jeffreya. Myślałam, jak ja bym się czuła, gdyby kobieta, którą kocham, nagle musiała obcować z duchem byłego męża, i to by mnie zabijało. Naprawdę by mnie zabijało.

Will wzruszył ramionami. GPS nakazał skręt w drugi zjazd. Will zmienił pas. Zobaczył przed sobą rozwidlenie.

– Domyślam się, że jest powód, dla którego nie oświadczyłeś się Sarze, prawda? – zapytała Faith.

Will czekał na kolejną wskazówkę z nawigacji satelitarnej.

– Pierwsza zasada klubu gliniarzy: nie zadawaj pytania, jeśli nie spodoba ci się odpowiedź. – Faith wyłączyła głos w GPS-ie. Wiedziała, że rozróżnianie kierunków nie jest dla Willa łatwe. – Tędy. – Wskazała, gdzie ma jechać.

Will posłuchał.

– Jeśli moje słowa mają jakieś znaczenie, to Sara naprawdę cię kocha. Mówi do ciebie „kochanie” i w jej wykonaniu to nigdy nie brzmi banalnie. Rozpromienia się, gdy cię widzi. Nawet dzisiaj rano. Stała w miejscu prawdziwej jatki, ale na twój widok uśmiechnęła się jak Rose w Titanicu, kiedy pierwszy raz zobaczyła Jacka.

Will zmarszczył brwi.

– Dobra, Jack umiera, ale rozumiesz, o co mi chodzi. Tędy. – Wskazała następny zakręt. – A Duke i jak jej tam… ta z Pamiętnika? Cholera, nieważne, oboje na końcu umierają. – Pokazała Willowi kolejny zakręt. – Uwierz w ducha. Nie. Patrick Swayze tam ginie. Gwiazd naszych wina. Jaśniejsza od gwiazd. Love story. Hm, musisz przyznać, że musiała umrzeć, bo fatalnie grała. Och, wiem, Narzeczona dla księcia. Westley tylko prawie umarł. Skręć tutaj.

– Jak sobie życzysz.

Faith wskazała skrzynkę pocztową w oddali.

– Moja strona ulicy. Trzy czterdzieści dziewięć.

Will zaparkował na ulicy przed domem sąsiadów. Lena i jej mąż mieszkali w jednopiętrowym jasnobrązowo-białym domku wyglądającym jak wszystkie inne domki w tej okolicy. Jedno drzewo na podwórku. Skrzynka pocztowa na słupku z kwiatkami wokół podstawy. Podjazd był stromy. Jared Long, mąż Leny, zaparkował motocykl w poprzek chodnika. Właśnie zwijał węża ogrodowego. Najwyraźniej przed chwilą skończył mycie swojej maszyny. To był jeden z najpiękniejszych motocykli, jakie Will widział w życiu.

– Uh – westchnęła Faith.

– To chief vintage. – Will nie miał pojęcia, że Faith kręcą motocykle. – Sześć biegów, silnik Power Plus 105ci, chłodzony powietrzem, dwucylindrowy, dwuskokowy…

– Zamknij się.

Will zrozumiał, że się pomylił. Faith nie pożerała wzrokiem motocykla. Patrzyła pożądliwie na Jareda, który miał na sobie tylko szorty kąpielowe i ciało dwudziestopięciolatka spędzającego trzy godziny dziennie na siłowni.

Will był wystarczająco pewien swojej męskości, by przyznać obiektywnie, że ten młody koleś jest oszałamiająco przystojny. Niepewność budził fakt, że Jared był wierną kopią swojego niesamowicie przystojnego biologicznego ojca, który – tak się złożyło – nazywał się Jeffrey Tolliver. Mąż Sary umarł, nie wiedząc, że Jared jest jego synem, co było tragedią na miarę Rose i Jacka, jeśli spojrzeć na to z punktu widzenia prawie martwego Westleya.

– Przeklęta Lena. – Faith opuściła osłonę przeciwsłoneczną, by spojrzeć w lusterko. – Jakim cudem ta pinda ma życie J.Lo, mając naturę Lizzie Borden?[13]

Will wysiadł z auta. Idąc ku Jaredowi, sprawdził telefon. Nadal nie miał żadnej wiadomości od Sary. Żadnej uśmiechniętej buźki. Żadnego serduszka.

Wyłączył telefon.

Miał zadanie do wykonania. Nie mógł przerywać pracy co pięć minut, by sprawdzać połączenia jak zadurzony smarkacz.

– Hej, stary, kopę lat. – Jared powitał Willa szerokim uśmiechem. – Co ty tu robisz?

– Szukam Leny. – Will wyprostował ramiona. Przynajmniej był wyższy od Jareda. – Jest tu gdzieś?

– Jest w domu. Dobrze cię widzieć. – Jared uścisnął mu mocno dłoń. A potem poklepał po plecach, ponieważ wyglądało na to, że wszyscy mężczyźni z miasteczek Południa poklepywali innych mężczyzn jak psy. – Co u cioci Sary?

– Jest… – Wargi Willa zrobiły coś szalonego. – Pobieramy się.

– Wow, świetnie, stary. Przekaż jej, że jestem… – Jared skrzywił się nagle. Jakaś siła wciągnęła Faith z powrotem do środka mini. To znaczy zapomniała odpiąć pasy. – Kiedy to będzie?

– Niedługo. – Will oblał się potem. Modlił się w duchu, by Faith tego nie słyszała. – Na razie nikomu ani słowa, dobrze?

– Jasne. – Jared uśmiechnął się do nadchodzącej wolnym krokiem Faith. – Co słychać? Jestem Jared, mąż Leny.

– Mitchell. Faith, mów mi Faith. – Na szczęście nie omdlała z wrażenia. – Miło cię poznać, Jared.

– Ciebie też. – Jared skrzyżował ramiona i mięśnie wypuczyły się w złą stronę. Chłopak najwyraźniej zaniedbywał ćwiczenie z prostowaniem ramion na wyciągu. – Przejechaliście kawał drogi z Atlanty. Prowadzicie tu jakąś sprawę?

Will zerknął na Faith, która natychmiast uruchomiła policyjną część swojego mózgu.

– Nikt nie dzwonił do Leny z komisariatu? – zapytała.

– Wyłączyłem jej telefon. – Głową wskazał dom. Niebieska toyota RAV4 stała przed garażem. – Biedactwo śpi od dwóch godzin. Nosi w brzuchu nowe życie. To wspaniałe.

– Wspaniałe – powtórzyła Faith jak echo. Czar przystojniaka prysł. – Musimy z nią porozmawiać. Mógłbyś ją obudzić? – Ruszyła stromym podjazdem, nie czekając na odpowiedź.

Jared rzucił Willowi pytające spojrzenie.

Will próbował się uśmiechnąć. Czuł, jak wargi rozciągają mu się niczym plastik wokół sześciopaku coli. Chwycił puste wiadro stojące przy motocyklu i skinął na Jareda, by poszedł za nim.

Jared zarzucił sobie szlauch na ramię.

– Chodzi o jedną ze spraw Leny? – zapytał.

Will uświadomił sobie, że Jared nie wspomniał o wyłączeniu swojego telefonu. Patrolował ulice na motocyklu. Należał do innego oddziału. Kiedy Lena nie odebrała telefonu, następny telefon na pewno był do niego.

– Chcemy, by spojrzała na sprawę ze swojej perspektywy – powiedział Will. – Na pewne zechce pomóc.

– Nie zdenerwujcie jej, dobrze? Stała się bardzo wrażliwa. Dziecko i wszystko inne, no wiesz. Ostatnia prosta jest dla niej bardzo trudna.

Willa dobiegło długie i pełne oburzenia westchnienie Faith.

– Obiecuję, że nie powiem nic, co mogłoby ją zdenerwować – powiedział.

– Dzięki, stary. – To niedomówienie przyniosło Willowi kolejną dawkę poklepywania po ramieniu.

Zobaczył, jak przechodząc obok samochodu Leny, Faith dotyka jego tylnego skrzydła. Po chwili Jared zrobił to samo. Żadne z nich pewnie nawet nie uświadomiło sobie, co zrobili. Pamięć mięśniowa pochodziła z pracy patrolowej. Uczono ich, by pozostawiali swoje DNA i odciski palców na tylnej części każdego pojazdu, jaki zatrzymywali, na wypadek gdyby później trzeba było ustalać łańcuch dowodowy.

Lena pracowała w komisariacie. Na tylnym panelu samochodu miała dziesiątki odcisków palców.

– Mnóstwo schodów – stwierdziła Faith, wspinając się na werandę od frontu. Z jej radosnego tonu Will wywnioskował, że wyobraża sobie, jak Lena ciągnie wózek po takiej pochyłości. Faith miała wiele przemyśleń na temat dziecięcych wózków.

Will pozwolił się wyprzedzić Jaredowi. Pamiętał te schody sprzed roku. Pracował wtedy pod przykrywką. Nie wiedział, do czyjego domu wchodzi. Usłyszał huk wystrzału. I znalazł Lenę z krwią na rękach.

Jared przytrzymał drzwi wejściowe. Wyjął wiadro z rąk Willa i postawił je obok szlaucha tuż przy drzwiach.

– Powiem Lee, że jesteście. Jeśli nie zobaczymy się przed moim wyjściem, to życzę miłego dnia. Muszę wziąć prysznic przed pracą.

– Dzięki – odparła Faith.

Will spojrzał na węża ogrodowego, na którym znalazły się resztki ściętej trawy. Szlauch już się rozwijał, ponieważ Jared nie oplótł obu końców trzykrotnie i nie skręcił razem przyłączy, a właśnie tak powinno się przechowywać ten sprzęt.

– Cicho. – Faith uniosła brwi, które sięgnęły niemal linii włosów.

Will domyślił się, że Faith ocenia każdy fragment domu Leny. Przestrzeń ogólnodostępna miała otwarty plan, salon znajdował się od frontu, jadalnia i kuchnia na tyłach, między nimi znajdowało się wyjście na korytarz. Wszystko wyglądało schludnie i porządnie oprócz kuchni, która zatrzymała się na tym samym etapie odnawiania, na jakim była, gdy Will widział ją ostatni raz. Nieodmalowane szafki. Podłoga laminowana w paczkach nadal czekała na ułożenie. Przynajmniej prawdziwy zlew zastąpił wiadro ustawione pod kranem.

Will pozwolił sobie na małostkowe poczucie satysfakcji. Wywnioskował, że Jeffrey Tolliver należał do mężczyzn, którzy nie kończą szybko prac remontowych. W przeciwieństwie do niego Will nie mógł spać, jeśli nie zakitował ostatniej dziury po gwoździu i nie położył trzeciej warstwy farby.

– Psst – powtórzyła Faith i kiwnęła głową w stronę fotografii pokazującej Lenę całującą w usta inną kobietę.

– To Sibyl, jej siostra bliźniaczka. Umarła parę lat temu – wyjaśnił Will.

Faith wyglądała na lekko rozczarowaną.

– Will? – Lena szła w ich kierunku korytarzem. Dla utrzymania równowagi opierała się rękami o ścianę. Była filigranową kobietą, ale teraz jej twarz zaokrągliła się, a ciemnobrązowe włosy zmatowiały. Jared miał rację w kwestii trudnej końcówki ciąży. Zwykle jasnobrązowa cera Leny przybrała szary odcień. Oczy były przekrwione. Lena wyglądała na wyczerpaną i udręczoną. Jej wydęty brzuch przypominał Willowi piłkę do softballu wepchniętą w słomkę.

– O rany – powiedziała Faith z emfazą i zamilkła na chwilę, by to słowo wybrzmiało w przestrzeni. – Ale brzuch ci się obniżył. Spodziewasz się bliźniąt?

– Nie, och, jednego. – Lena posłała Willowi przerażone spojrzenie, którego sensu nie bardzo rozumiał. Gładziła dłońmi brzuch w sposób, w jaki człowiek uspokajałby przestraszonego psa. – Kim jesteś? – zwróciła się do Faith.

– Faith Mitchell, partnerka Willa. – Faith przywitała się energicznym uściskiem dłoni. – Przepraszam, że tak się wtrąciłam. Sama mam dwoje dzieci. Uwielbiałam być w ciąży. – Faith zaczęła pogrywać sobie z Leną. – Powiedziałaś, że jeszcze miesiąc? – Jej głos był pełen fałszywego entuzjazmu. – To bardzo trudny czas. Już niedługo twoje życie diametralnie się zmieni na zawsze. Moje pierwsze urodziłam dwa tygodnie po terminie. Myślałam, że wybuchnę. Mówią, że ten ból się zapomina, ale mój Boże, to jak siedzenie na pile stołowej. Mam nadzieję, że Jared lubi przytulanki.

Faith się zaśmiała. Lena także. Tylko jedna z nich zrobiła to szczerze.

– Usiądziemy? – zasugerował Will.

Lena z ulgą poczłapała w stronę kanapy.

Faith odczekała do ostatniej chwili, po czym zapytała:

– Mogę prosić o szklankę wody?

Lena zastygła w pozycji pośredniej między stojącą a siedzącą.

– Ja ci przyniosę – zaoferował się Will, mając nadzieję, że Faith odczyta z jego miny prośbę, by z tym skończyła.

Nie pomogło. Faith paplała dalej, gdy wstał i poszedł do kuchni.

Bez trudu znalazł w szafce szklankę, ponieważ drzwiczki szafek leżały na lodówce. Odwrócił się w stronę kranu. Podłoga była zamieciona, ale coś weszło mu w podeszwy butów. Fuga. W posadzce były miejsca, z których zerwano płytki. Położenie paneli miało sens, zwłaszcza przy dziecku. Will nie wiedział, jak ważna jest prosta i równa powierzchnia, póki nie zaczął puszczać po podłodze piłeczki tenisowej w tę i z powrotem z Emmą, która potrafiła bawić się w to przez pięć godzin.

– I Beyoncé – mówiła Faith. – Pół roku zajął jej powrót do wagi sprzed ciąży. A człowiek myślał, że ktoś z jej możliwościami upora się z tym prędzej.

Will rzucił jej ostrzegawcze spojrzenie. Podszedł do kanapy i podał Lenie szklankę. Lena wyglądała, jakby bardziej potrzebowała tej wody niż Faith.

– Mamy kilka pytań o jedną z twoich spraw w Grant County – zwrócił się do Leny.

– Grant County? – Lena wydała się zaskoczona. – Myślałam, że chodzi o przejęcie narkotyków przez policję w zeszłym miesiącu.

Will zauważył, że Faith odnotowuje w pamięci ten fakt, by potem to sprawdzić. Wygładził krawat, siadając naprzeciw Leny.

– Nie, to było osiem lat temu. Facet nazywał się…

– Daryl Nesbitt.

Nie zaskoczyło go, że Lena domyśliła się, o kogo chodzi. Takich spraw łatwo się nie zapominało.

– Co teraz mówi ten kłamliwy pedofil? – zapytała.

Faith z teatralną emfazą zaczęła szukać notatnika w torebce.

Lena zwróciła się do Willa:

– Czy Nesbitt próbuje naciskać na was, żebyście wznowili śledztwo?

– Po co miałby to robić? – zapytał Will.

– Bo właśnie tak działa. Kombinuje. Manipuluje ludźmi. To kawał skurwysyna. – Lena starała się odstawić szklankę na stolik kawowy, ale przeszkadzał jej brzuch.

Will ją wyręczył.

– Dzięki. – Opadła na oparcie kanapy z westchnieniem ulgi. Ręce ułożyła na brzuchu. – Nesbitt wnosił dwie apelacje. I obie zostały odrzucone. Wtedy pozwał Jeffreya o odszkodowanie, zrobił to niecałe trzy miesiące po jego śmierci. Pracowałam z prokuraturą okręgową za kulisami, żeby przekupić Nesbitta. Sara była wtedy wrakiem człowieka. Wszyscy byliśmy wrakami.

– Przekupić. – Faith trzymała notes i długopis w gotowości. Wróciła do gry. – Co się stało?

– Nesbitt żył w darowanym czasie. Niepełnosprawność przekłamała jego dokumentację medyczną. Do tego doszło usiłowanie zabójstwa strażnika i Nesbitt dostał czwórkę.

Lena mówiła o systemie oceny, jaki stosowano w Georgia Diagnostic and Classification State Prison, by przydzielić więźniów do odpowiednich palcówek. Większość jedynek kwalifikowała do pobytu w więzieniu o złagodzonym rygorze. Przewaga czwórek oznaczała skierowanie do więzienia o zaostrzonym rygorze. Pierwsza część systemu ocen dotyczyła kondycji fizycznej: siły górnej i dolnej części ciała, stanu słuchu i wzroku. Druga część systemu klasyfikacji odnosiła się do konkretów: wysokości wyroku, historii ewentualnych zaburzeń psychicznych, niepełnosprawności, zdolności do pracy, upośledzenia, zdolności do przewozu. Nesbitt zaczął od deficytu z powodu amputacji, ale system dawał pole manewru. Próbą zabójstwa załatwił sobie najwyższą kartę.

– Nie dziwię się, że wykombinował, jak wciągnąć w to GBI – stwierdziła Lena. – Nesbitt wie, jak poruszać się w tym systemie. Dzięki procesowi cywilnemu załatwił sobie wakacje od więzienia stanowego. Stan Georgia płacił nam za przechowywanie jego żałosnego dupska w trakcie procesu. Nie chcieli regulować rachunków za każdy transport na przesłuchanie czy zgłaszanie wniosków.

– Jak przekupiliście Nesbitta? – zapytała Faith.

– Frank Wallace, tymczasowy szef po Jeffreyu, zwrócił się do prokuratora okręgowego. Nie chcieliśmy Nesbitta w naszym więzieniu. Nie dość, że to pedofil, to jeszcze trafił w czuły punkt. Dupek ciągle bredził o mnie i o Jeffreyu, zupełnie jakby się prosił, żeby go wykończyć.

Will czekał na tę część opowieści, w której Lena wyjaśni, co z tym zrobiła.

– Prokuratura okręgowa zaangażowała w to biuro gubernatora. Kiedy ktoś dręczy wdowę po gliniarzu, ludzie zaczynają odpowiadać na twoje telefony. Tego dnia, na który zaplanowano rozpoczęcie procesu, przekonaliśmy Nesbitta do wycofania pozwu w zamian za przeklasyfikowanie go do więzienia o średnim rygorze. Gubernator zatwierdził wniosek. Departament więziennictwa też. Sędzia oddalił pozew.

Will potarł brodę. Był skłonny uwierzyć, że Lena jest notoryczną kłamczuchą, ale teraz przedstawiała konkretne i możliwe do udowodnienia szczegóły. Sara nie wspomniała o tym w trakcie pierwszej rozmowy telefonicznej. Ale trudno przekazać tyle informacji w czasie krótszym niż minuta.

Lena wydawała się czytać w jego myślach.

– Sara nie wiedziała, co się dzieje za kulisami. Jak mówiłam, była kompletnie zdruzgotana. Nie ma wątpliwości, że Nesbitt przegrałby proces. Nie miał żadnych dowodów, żadnych świadków. Dziwię się, że w ogóle znalazł prawnika, ale skądś miał pieniądze. Gdyby to ode mnie zależało, walczyłabym z Nesbittem do upadłego, ale Sara ledwo się trzymała. Frank i ja rozmawialiśmy o tym. Jeffrey chciałby, żebyśmy zaopiekowali się Sarą. Więc zaopiekowaliśmy się nią.

Will poczuł mrowienie na karku. Wiedział, jak działa Lena. Była rozsądna, niemal współczująca, ale przekonał się niejeden raz, że takie sentymenty nie trwają u niej długo.

– Czasem więźniowie składają pozwy cywilne, by zdobyć informacje o swoich sprawach karnych. Dzięki temu mogą oficjalnie przesłuchać świadków, a także domagać się przedstawienia akt sprawy i raportów wewnętrznych. I mogą dostać twoje notatki – powiedziała Faith.

– Tak, mogą – odparła Lena.

W tonie jej głosu zaszła subtelna zmiana. Will niemal zobaczył, jak Lena nastawia antenę.

Faith najwyraźniej też to wyczuła i natychmiast skorygowała metodę urabiania Leny.

– Dlaczego Nesbitt poprosił o więzienie o średnim rygorze zamiast lekkiego?

– Z usiłowaniem zabójstwa strażnika w kartotece nie miał szans na najlżejszy rygor. – Lena wzruszyła ramionami. – Mówiłam, że facet zna system. I rozgrywa długą partię, planując z wyprzedzeniem. Jest sprytny. Szczęście, że udało się nam przyłapać go na dziecięcej pornografii.

– Co do tego… – zaczęła Faith.

– Jeśli chcecie zapytać mnie o komputer, to podtrzymuję wersję z raportu wstępnego, moje zeznania pod przysięgą i moje zeznania z procesu. Szukałam broni w szufladach biurka, przypadkowo potrąciłam laptop i zobaczyłam na ekranie zdjęcia nagich dzieci. Możecie przeczytać odpis protokołu sądowego w sądzie apelacyjnym. Sędziowie byli jednomyślni. Nie mieli wątpliwości, że mówię prawdę.

Siedząc naprzeciwko niej, Will nie potrafił powiedzieć, czy Lena kłamie, czy nie, ale czuł, że sama jest w stu procentach przekonana o swojej szczerości. Na tym polegał jeden z wielu problemów wynikających z faktu, że się jest Leną Adams. Zawsze była ofiarą samej siebie.

– Nie przyjechaliśmy, żeby cię pytać, jak znalazłaś to porno – skłamała Faith. – Chcemy zajrzeć do oryginalnego śledztwa. Masz akta, a może swoje zapiski z tej sprawy?

– Nie.

– Nie? – powtórzyła Faith, ponieważ policjanci nie pozbywali się swoich notatników. Will trzymał je na strychu, Faith u matki, której prywatne archiwum sięgało lat siedemdziesiątych, gdy rozpoczęła pracę w wydziale policji w Atlancie. Nigdy nie wiadomo, kiedy dana sprawa wróci. Bywa, że obraca się przeciwko prowadzącym śledztwo.

– Zniszczyłam wszystkie notatniki przed przeprowadzką do Macon.

– Zniszczyłaś?! – unisono zawołali Faith i Will. Byli wstrząśnięci.

– Tak, chciałam zostawić wszystko za sobą. – Lena puściła oko do Willa. – Nowy początek.

Will wiedział, dlaczego chciała zacząć wszystko od nowa. Można spalić za sobą ileś tam mostów, zanim człowiek opali sobie stopy. Policja w Grant County okazała się toksyczna, gdy Will prowadził śledztwo w jej sprawie. Lena miała szczęście, że Macon nie wywąchało tego skażenia.

Jednak zniszczenie notatników było nie nowym początkiem, lecz zniszczeniem obciążającego dowodu. W każdym razie tak to wyglądało.

– Kiedy dokładnie je zniszczyłaś? – zapytała Faith.

– Dokładnie? – Lena wzruszyła ramionami. – Nie pamiętam.

– Przed procesem cywilnym czy po procesie?

– To mogło być przed. A może po? – Lena znów wzruszyła ramionami, ale chytry uśmieszek zdradzał, że bawi ją ta gra. – Wiesz, jak to jest, Faith. Ciążowy umysł. W tej chwili jestem kompletnie skołowana.

Faith pokiwała głową, ale nie potakująco. Lena ją rozgryzła. Dalsze udawanie nie miało sensu.

– Nesbitt mógłby domagać się udostępnienia twoich notatek w procesie cywilnym.

– Na pewno to zrobił – odparła Lena. – Wszystkie sporządzone przeze mnie oficjalne raporty znalazły się w komputerze głównym komisariatu.

– Ale twoje notatniki mogły zawierać informacje wyjściowe.

– Racja.

– Tam mogłaś zanotować to wszystko, co wydawało się dziwne, ale nie nadawało się do umieszczenia w oficjalnym raporcie.

– Zgadza się.

– Ale twoje notatki zniknęły.

– Uległy zniszczeniu. – Lena nie próbowała już ukryć uśmiechu. Prawdziwa Lena nareszcie mogła się ujawnić i mieć powód do zadowolenia. – Czy mogę coś jeszcze zrobić dla GBI?

Faith zmrużyła oczy. Nie zamierzała tak łatwo odpuścić.

– Rebecca Caterino. Pamiętasz ją?

– Słabo. – Lena stłumiła ziewanie. – Przepraszam, ale naprawdę jestem zmęczona.

– To nie potrwa długo. – Faith przewróciła kartki. – Podejrzewaliście Nesbitta o atak na Beckey Caterino i…

– Leslie Truong – usłużnie podsunęła nazwisko drugiej ofiary w sprawie z Grant County. – Była porządną dziewczyną. Obie były porządne. Obie były dobrymi studentkami. Lubiane, choć nie należały do tych najpopularniejszych. Moja siostra uczyła je obie, co nie było takie nadzwyczajne. Sibyl stała wtedy nisko w hierarchii wydziału. Chemia organiczna była przedmiotem obowiązkowym. Myślę, że Leslie miała stałego chłopaka, a Beckey zerwała z dziewczyną mniej więcej rok wcześniej, ale według jej koleżanek nie randkowała ani nie spotykała się z nikim.

Will podążył za spojrzeniem Leny. Patrzyła na zdjęcie swojej siostry. Sibyl całowała na nim swoją dziewczynę z przymkniętymi oczami. Wyglądała na bardzo szczęśliwą. Bliźniaczki miały taki sam latynoski wygląd. Były identyczne, miały nawet taki sam pieprzyk z boku nosa. Po śmierci siostry Lena musiała boleśnie poczuć, że straciła część siebie.

– To absurdalne – ciągnęła Lena – ponieważ z tamtego czasu najbardziej pamiętam swoją wściekłość na Sibyl. Strasznie się martwiłam, że ludzie odkryją jej homoseksualizm. A teraz myślę: a kogo to, kurwa, obchodzi? Naprawdę. Dla dziecka, które rośnie w moim brzuchu, pragnę tylko dwóch rzeczy: żeby było zdrowe i szczęśliwe.

Faith dała jej chwilę, zanim zapytała:

– Powiedziałaś, że martwiłaś się o Sibyl. Czy była związana z Beckey?

– Och, nie. Sibyl była absolutnie oddana Nan – zaoponowała Lena, po czym przyznała: – Byłam przeczulona na punkcie jej lesbijstwa. Wiesz, jak to jest, kiedy jesteś gliną. I kobietą. Ciągle byłam nowa w tej robocie, młodsza niż Jared jest dzisiaj. Frank i Matt byli starszymi śledczymi. Stara szkoła. Bardzo konserwatywni, chyba że chodziło o zdradzanie żon, porzucanie dzieci albo picie w pracy. Martwiłam się, że jeśli odkryją prawdę o Sibyl, to mnie nie zaakceptują. Byłam bardzo młoda i zależało mi na akceptacji. Teraz mam inne podejście. To twoje zmartwienie, że ja cię nie akceptuję.

Will nie wytknął jej, że w ten sposób wraca do punktu wyjścia. Kiedy odeszli od tematu jej notatek, zmienna Lena znowu się zmieniła.

– Pamiętam, że Jeffrey dużo rozmawiał z matką Truong. Dobrze sobie radził w relacjach z ludźmi. Miał w sobie empatię, cierpliwość. Zdobył od niej mnóstwo marginalnych informacji, które nie znalazły się w oficjalnych raportach.

Will czekał, aż Faith rzuci jakiś trafny komentarz o informacjach zawartych w zniszczonych notatnikach Leny, ale tym razem pozwoliła jej mówić.

– Jeffrey był świetny w zdobywaniu zaufania ludzi. – Lena potrząsnęła głową, jakby chciała strząsnąć z siebie smutek. – Nieważne… Mniej więcej tydzień przed atakiem na Caterino do matki zadzwoniła rozgorączkowana Leslie. Podejrzewała, że współlokatorki ją okradają. Co jest możliwe, bo tak się zdarza, kiedy człowiek mieszka ze współlokatorkami, więc kto wie, czy ten fakt miał jakieś znaczenie.

– Czy chodziło o jedną konkretną rzecz, która Leslie zginęła, czy wiele rzeczy? – zapytała Faith.

– Nie jestem pewna.

– A Rebecca Caterino? Czy jej coś zginęło?

– Może tak? Może nie? – Lena wzruszyła ramionami. – Przepraszam, osiem lat to kawał czasu.

– Racja. – Faith przeszyła Willa wzrokiem mówiącym: właśnie dlatego trzyma się notatki.

Lena dostrzegła to spojrzenie.

– Biorąc pod uwagę, z czym mieliśmy do czynienia, współlokatorka złodziejka nie była naszym priorytetem.

– Pamiętasz, kiedy sprawa Caterino zmieniła się w śledztwo? – zapytała Faith.

– Nieszczególnie – przyznała Lena. Ten zwrot akcji mógł mieć swoje odzwierciedlenie w jej zapiskach. – Jeffrey od początku powtarzał, że coś jest nie tak. Był najlepszym gliniarzem, z jakim pracowałam. Kiedy twierdził, że coś jest nie tak, człowiek go słuchał.

– Miałaś to samo wrażenie w sprawie Caterino?

– Nie. Szczerze mówiąc, wtedy byłam głupia pod wieloma względami. Nie chcę zwalać tego na Franka, ale on zawsze powtarzał, że profilowanie rasowe ma uzasadnienie. Mówił mi to prosto w twarz. Mnie. – Lena wskazała swoją brązową twarz. – Inny klasyczny cytat, którym raczył innych, brzmiał: nigdy nie prowadziłem śledztwa w sprawie gwałtu, w którym kobieta faktycznie została zgwałcona. Nieźle, co? – powiedziała Lena, patrząc na zbulwersowaną Faith. – Will, jak to możliwe choćby z punktu widzenia statystyki? Pracujesz w mieście z college’em, który co roku przyjmuje prawie dwa tysiące studentek, i twierdzisz, że przez prawie trzy dekady twojej pracy żadna kobieta nie padła ofiarą gwałtu?

Faith chciała wrócić do poprzedniego tematu.

– Co cię przekonało, że Jeffrey ma rację w sprawie Caterino? – zapytała.

– Leslie Truong. To jedna z najbardziej makabrycznych spraw, z jakimi miałam do czynienia, a zajmuję się przestępstwami seksualnymi w mieście sześciokrotnie większym i pełnym naprawdę złych mężczyzn.

– Myślałam, że przydzielili cię do wydziału narkotykowego – powiedziała Faith.

– Poprosiłam o przeniesienie. – Lena pogładziła się po brzuchu. – Czułam, że w tym wydziale mogę zrobić więcej dla ofiar napaści.

– Tak, ciąża sprzyja wejrzeniu w kobiecą stroną natury – zauważyła Faith.

– Może. – Lena najwyraźniej wyczuła sarkazm, ale go zignorowała. – Zostałam zgwałcona siedem lat temu. Teraz spodziewam się córki. Nie naprawię dla niej świata, ale mogę starać się uczynić go bezpieczniejszym.

Will zobaczył, że Faith przełyka ślinę. To był jeden z darów Leny. Umiała wymierzyć cios bez unoszenia pięści.

– Nieważne, pokonaliście taki kawał drogi nie po to, żeby wysłuchiwać mojej filozofii życiowej. Chcecie wiedzieć, czy uważam, że Nesbitt odpowiada za to, co spotkało Rebeccę Caterino i Leslie Truong? Absolutnie tak. Czy mogę to udowodnić? Absolutnie nie. Dlaczego uważam, że to on? Ponieważ to ustało, kiedy poszedł siedzieć. To wszystko, co mam do powiedzenia na ten temat.

Faith milczała, więc Will przejął inicjatywę:

– A co, jeśli jest więcej takich przypadków? Więcej ofiar?

Lena spojrzała na niego nieufnie, po czym odparła:

– Nie w Grant County. Nesbitt miał swój podpis. Nigdy więcej tego nie widzieliśmy. I uprzedzę twoje kolejne pytanie. Jeffrey kazał mi przejrzeć akta spraw z pięciu ostatnich lat, nie tylko w Grant, ale także w sąsiednich hrabstwach, by się upewnić, że nie przeoczyliśmy innej ofiary.

Will niechętnie przyznał w duchu, że to była dobra policyjna robota.

– Nesbitt skierował naszą uwagę na osiem innych przypadków, które się wydarzyły już po jego osadzeniu. Uważa, że są powiązane.

– Serio? – zaśmiała się Lena. – I wierzycie pedofilowi, który chciał zamordować strażnika więziennego, bo…?

– Nesbitt został skazany za posiadanie pornografii dziecięcej – odezwała się Faith. – Sprawy Caterino i Truong formalnie pozostają nierozwiązane.

– Tu nie chodzi o sprawę. Tu chodzi o Nesbitta, który znowu próbuje zniszczyć reputację Jeffreya. – Lena uważnie przyjrzała się Willowi, a on wyczuł jej nagły przypływ paranoi, nim zadała pytanie: – Czy to Sara cię nasłała?

Will odchrząknął. Nie zamierzał mówić jej czegokolwiek o Sarze.

– To bez związku.

– Tak, a piekło właśnie zamarzło.

– Leno…

– Teraz to widzę. Trochę to trwało, ale… – Lena zaśmiała się ostro i jej nastrój uległ zmianie. – Chryste, co za przebiegła gra. Sara uważa, że znalazła słaby punkt, tak? Przyjechaliście, żeby przycisnąć mnie w sprawie Nesbitta. Dlatego chcecie moich notatek. Uważacie, że jestem na tyle głupia, by zapisać coś, co sprowadziłoby na mnie kłopoty.

Faith znowu przejęła inicjatywę.

– Jesteśmy tu, ponieważ prowadzimy śledztwo w sprawie serii…

– Mitchell – przerwała jej Lena, jakby dopiero teraz zostały sobie przedstawione – od kiedy jesteście partnerami? – Gdy Faith milczała, Lena spytała, mrużąc oczy: – Zabiłabyś dla niego, prawda? – Pokiwała głową, jakby już znała odpowiedź. – Sara myśli, że rozumie, jak to jest, ale ona nie jest policjantką. Źli ludzie, szefowie, zbiry i kryminaliści, cywile, a nawet ofiary, cokolwiek robią, choćby tylko oddychają, to ma cię to wkurzyć, nakręcić jeszcze bardziej. A potem ktoś robi ci krzywdę albo gorzej, bo krzywdzi twojego partnera, a tobie nie wolno zareagować. I wtedy strzelasz we wszystkich kierunkach, w jakie cię popchnie pragnienie zemsty.

– Sztuka polega na tym, żeby w pierwszej kolejności nie dopuścić, by ktokolwiek został skrzywdzony – powiedziała Faith.

– Wiesz, że to nie takie proste. Próbuję coś ci doradzić, ponieważ widziałam, jak Jeffrey podskakuje na każde pstryknięcie palców Sary. I co? Właśnie to doprowadziło go do śmierci.

Will potarł brodę. Kątem oka widział nadciągające czerwone chmury.

– Chyba pamięć cię zawodzi w tej sprawie – stwierdziła Faith.

Lena zignorowała tę uwagę i zwróciła się do Willa:

– Daj spokój, stary. Pokaż, że masz jaja. Sara używa Nesbitta, żeby wodzić cię za nos.

– Dobra. – Faith schowała notes do kieszeni. – Na nas już czas. Wychodzimy.

Lena uśmiechnęła się z wyższością.

– Muszę to Sarze przyznać. Sprawia wrażenie sztywniary i wzoru wszelkich cnót, ale ta wredna suka ma cipę jak muchołówka.

Will zacisnął pięści.

– Uważaj na słowa – wycedził.

– A ty uważaj na siebie – odparowała Lena. – Jesteś zaślepiony seksem tak samo jak Jeffrey.

Will wstał tak gwałtownie, że omal nie przewrócił krzesła.

– Dobra. – Faith też wstała. – Jeśli ktoś ma zdzielić ciężarną w twarz, to będę to ja.

– Wychodzicie. – Za plecami Leny wyrósł Jared. Musiał słyszeć tę wymianę gróźb i obelg z korytarza. Miał na sobie mundur. Położył dłoń na rękojeści broni. – Natychmiast.

Will odchylił połę marynarki. On też miał broń.

– Jezu! Dobra, już wychodzimy. – Faith złapała Willa za ramię i pchnęła w stronę drzwi. – Chodź.

Will pozwolił się prowadzić tylko dlatego, że drugim rozwiązaniem był rozlew krwi.

– Przekaż cioci Sarze moje gratulacje! – zawołał prowokująco Jared.

Willa świerzbiły ręce, żeby zetrzeć ten uśmieszek z twarzy Jareda paroma celnymi ciosami. Faith musiała wypchnąć go za drzwi, a potem w dół schodów. Will odwrócił się i spiorunował Jareda wzrokiem. Starłby smarkacza na miazgę jedną ręką.

– Mitchell. – Lena stanęła w progu za mężem. – Powiadomię cię, jeśli przypomnę sobie coś ważnego. Jaka szkoda, że nie mam notatek, które by mi odświeżyły pamięć.

– Boże – jęknęła Faith. – Zamknij się.

Will czuł jej dłoń na plecach. Pozwolił się poprowadzić w dół podjazdu do samochodu. Faith otworzyła drzwi po stronie pasażera. Odczekała, aż wsiądzie, i usiadła za kierownicą. Wrzuciła pierwszy bieg. Koła jej auta wyżłobiły zagłębienia we frontowym ogrodzie Leny i Jareda, gdy zrobiła szeroki zwrot o sto osiemdziesiąt stopni.

– Przeklęta pinda! – Faith kurczowo trzymała kierownicę obiema rękami. – Nienawidzę tej zdziry! Nienawidzę jej tak bardzo, że ta nienawiść wysysa ze mnie tlen.

Will spojrzał na swoje pięści. Był tak wściekły, że ledwo je widział. Pieprzony gnojek. I pieprzona Lena. Zwłaszcza ona. Will nigdy dotąd nie uderzył kobiety. Nawet kiedy perfidnie nękała go jego eksżona, nigdy tak do końca nie stracił kontroli nad sobą, a teraz tylko najwyższym wysiłkiem woli opanował chęć, by wrócić tam i ciosem pięści raz na zawsze usunąć z wrednych ust Leny imię Sary.

– Weź głęboki wdech – powiedziała Faith. – To przejdzie.

Will nie chciał, żeby to przeszło, póki kogoś nie zdzieli.

– I jeszcze jeden – ciągnęła Faith.

Will czuł, jak paznokcie wbijają mu się we wnętrze dłoni. Nie był jednym z jej podejrzanych, którzy potrzebowali krótkiej przerwy.

– Okay… – Z tonu Faith wynikało, że jest gotowa iść dalej. – Skupmy się na tym, co udało nam się ustalić, zanim sprawy wymknęły się spod kontroli. Mamy dwa nowe szczegóły.

Will zazgrzytał zębami. Miał gdzieś nowe szczegóły.

– Po pierwsze: kto dał Nesbittowi pieniądze na wynajęcie adwokata? – ciągnęła niezrażona Faith. – Nikt nie pozywa żony nieżyjącego policjanta za wynagrodzenie uzależnione od wygrania sprawy.

Will okazał się głupcem, gdy sądził, że Lena ma jakieś zalety. Nie było w niej nic dobrego. Dał się jej wkręcić i nawet nie wiedział kiedy.

– Po drugie – powiedziała Faith, nieświadoma wciąż buzującego w nim gniewu – matka Truong zeznała, że jej córka podejrzewała współlokatorki o kradzież. To mógł być ten drań, który wziął sobie trofeum.

Will mocniej zacisnął pięści. Miał ochotę coś zniszczyć. Rozwalić. Unicestwić.

– Moglibyśmy sprawdzić, czy kobiety z artykułów od Nesbitta były…

– Jezu, Faith! – wybuchnął Will. – Po jaką cholerę? Amanda już nam powiedziała. Śmierć McAllister była przypadkowa. Współlokatorki o lepkich rękach i nieetyczny adwokat to nie są tropy. I masz rację co do lasów. Rosną tu wszędzie. – Gdy zacisnęła usta, spytał już z mniejszą złością, za to z rosnącym znużeniem: – Po co, Faith? Po kiego grzyba o tym gadać? Jaki to ma sens?

Faith milczała.

Dopiero teraz usłyszał sygnał przypominający o zapięciu pasów. Pociągnął za klamrę. Pas zablokował się w tunelu. Will szarpnął mocniej.

– To wszystko bzdety i tyle. Jedna wielka ściema. Sara to mówiła. Amanda to mówiła. Ty to mówiłaś. Lena kłamie, Nesbitt kłamie i… – Will nie mógł zapiąć pasa. Dźwięk ostrzegawczy przewiercał mu uszy jak szpikulec. – Tu nic nie ma, prawda? Lena gówno nam dała. Mówiłaś, że tak będzie. Powiesz coś? Odpowiesz mi w końcu?

– Tak.

– Tak – powtórzył. – Co oznacza, że zmarnowaliśmy cały dzień, słuchając przeklętego pedofila, a potem wrednej kłamliwej suki. I umierając, ponieważ tak, Faith, oto odpowiedź na twoje pytanie: tak, do cholery, wszystko, co ma związek z Jeffreyem, kompletnie mnie dobija. I to moja wina, bo Amanda miała rację, żeby wstrzymać się z mówieniem Sarze. Ale ja jej nie posłuchałem, więc Sara myślała o Jeffreyu przez cały dzień, nie przysłała mi ani jednej wiadomości, a teraz będę musiał jej powiedzieć, że według Leny to ona knuje, żeby ją zamknąć za krzywoprzysięstwo. I nie wciskaj mi, że mam kłamać o tym, co wydarzyło się u Leny, ponieważ ja nie kłamię! Kurwa! – Wreszcie odpuścił i przestał mocować się z pasem, a metalowa klamra natychmiast odskoczyła i uderzyła w okno. Will wyrżnął pięścią w deskę rozdzielczą. A potem powtórzył jeszcze kilka razy, skandując przy tym: – Kurwa! Kurwa! Kurwa!

Znów się zamierzył i znieruchomiał porażony własną agresją. Pięść zawisła w powietrzu jak młotek. Pocił się i sapał jak maszyna parowa. Auto trzęsło się przy każdym uderzeniu. Co on wyczyniał? Nigdy tak się nie zachowywał. Dotąd to on był tym, który powstrzymywał innych przed takimi wybuchami.

Faith zwolniła, zjechała na pobocze, stanęła i zaciągnęła hamulec. Dała Willowi chwilę na ochłonięcie.

Nie trwało to długo. Wstyd wygrał z innymi emocjami. Will nie był w stanie nawet na nią spojrzeć.

– To najdłuższa przemowa, jaką od ciebie usłyszałam, odkąd się znamy – zauważyła.

Will otarł usta grzbietem dłoni. Poczuł krew. Skóra na kłykciach pękła pod wpływem uderzeń.

– Przepraszam.

– Nie przejmuj się, serio. To ostatnie nowe auto, którym będę jeździć, póki moja córka nie skończy college’u.

Will przejechał palcami po desce rozdzielczej, by sprawdzić, czy nie zniszczył obudowy.

– Wierzyć mi się nie chce, że poduszka powietrzna nie wystrzeliła – dodała Faith.

– Prawda?

Wyjęła z torebki paczkę chusteczek higienicznych i oznajmiła:

– Nowa zasada: nigdy więcej nie będziemy rozmawiać z Leną Adams.

Will wytarł krew chusteczką. Jak miał opowiedzieć o tym Sarze? Sam nawet nie wiedział, kiedy przesłuchanie przyjęło zły obrót. Czy Lena pogrywała z nimi od samego początku? Była niczym skorpion przekraczający rzekę na ich grzbietach.

Telefon Faith zaczął dzwonić.

– To Amanda – oznajmiła.

Will potarł dłońmi twarz. Amanda, co oznaczało Sarę. Co miał jej powiedzieć? Że woli Burger Kinga od McDonalda? Że już cieszy się na sałatkę? Że wysłanie mu wiadomości zajęłoby jej dwie sekundy, a wtedy on może nie wpadłby w spiralę wściekłości i nie wyżyłby się na aucie Faith?

Telefon nie przestawał dzwonić.

– Odbierz – powiedział Will.

Faith wcisnęła przycisk.

– Jesteśmy oboje. Przełączam cię na głośnik – powiedziała.

– Gdzie się podziewaliście? Dzwonię i piszę od dwudziestu ośmiu minut – powiedziała zdenerwowana Amanda.

Faith zaklęła pod nosem na widok dziesiątek powiadomień w telefonie.

– Przepraszam, przesłuchiwaliśmy Lenę i…

– Sara znalazła coś podczas badania. Alexandra McAllister została zgwałcona i zamordowana. Nie ma co do tego wątpliwości. Sara potwierdziła, że jest związek ze sprawami z Grant County.

Will spojrzał na Faith, która zakryła usta w geście niedowierzania.

Nagle wszystko, co mówiła Lena, nabrało znaczenia. Co im umykało? Ktoś zapłacił adwokatowi za pozew o odszkodowanie od Jeffreya. Leslie Truong ginęły rzeczy, ale one zawsze giną. Może Caterino też coś zginęło, a może nie. Nie mogli wrócić i poprosić Leny o wyjaśnienie. Lena zniszczyła notatniki. Will omal nie wyciągnął broni na jej męża. Faith zaklepała sobie pierwszeństwo w walnięciu jej w twarz. Było wykluczone, aby któreś z nich kiedykolwiek mogło się znaleźć w tym samym pomieszczeniu z Leną Adams.

– Jest coś jeszcze – powiedziała Amanda. – Z departamentu więziennictwa dostałam informację, kto przysyłał te artykuły Darylowi Nesbittowi. To ten sam dobroczyńca, który opłacił proces cywilny o dochodzenie roszczeń majątkowych od Tollivera.

– Rozumiem. – Faith w końcu odzyskała głos. – Kto to był?

– Gerald Caterino. Ojciec Rebeki Caterino.

[13] Lizzie Borden, oskarżona w 1892 roku o zamordowanie siekierą swojego ojca i macochy w Fall Rover w stanie Massachusetts. (Przyp. red.).

7

Gina Vogel podniosła wzrok znad laptopa i zapatrzyła się w okno. Jej oczy potrzebowały chwili, by dostosować się do patrzenia w dal. Drzewa, karmnik, dzwonki wietrzne. Osiągnęła już wiek, w którym okulary do czytania przestały być przyszłym upokorzeniem, a stały się absolutnie konieczną teraźniejszością.

Znowu przeniosła wzrok na ekran. Litery nadal były zamazane. Dostosowała wielkość czcionki do rozmiaru literki E na tablicy służącej do badania ostrości wzroku. Otworzyła wyszukiwarkę i wpisała frazę: „jeśli zmienię czcionkę w swoim mailu, czy inni to zobaczą”, ponieważ nie chciała, by jej smarkaty szef myślał, że otwiera maila od babci.

Google potrzebował więcej informacji, niż Gina była w stanie dostarczyć.

Zamknęła laptopa i odłożyła go na stolik kawowy. Znowu spojrzała na drzewa. Okulista zalecił, by przynajmniej dwa razy na godzinę spoglądała w dal. W zeszłym roku ta rada brzmiała idiotycznie, ale teraz Gina obsesyjnie zerkała na drzewa co dziesięć minut, ponieważ jej wzrok tak się pogorszył, że musiała podchodzić do telewizora, gdy bohater na ekranie wysyłał albo czytał jakąś wiadomość.

Wstała, by rozprostować i rozciągnąć plecy. To była kolejna część ciała, która ją zdradziła. Miała dopiero czterdzieści trzy lata, ale wyglądało na to, że wszystkie wieloletnie ostrzeżenia od lekarzy w kwestii lepszego odżywiania i aktywności fizycznej były w pełni uzasadnione.

Kto by przypuszczał?

Prawe kolano potrzebowało kilku kroków, żeby się rozruszać. Za długo siedziała na kanapie. Praca w domu miała swoje zalety, ale od tej chwili będzie musiała siadać przy biurku. Zwijanie się na kanapie w kłębek po kociemu było przyjemnością dla młodych.

Włączyła telewizor w kuchni i obejrzała prognozę pogody, lecz kiedy prezenter wiadomości zaczął mówić o ciele kobiety znalezionym w lesie, zmieniła kanał na HGTV. Jedyne ciała, o jakich chciała teraz słyszeć, należały do bliźniaków z programu Cudotwórcy.

Otworzyła lodówkę, ułożyła piramidę z warzyw w zgięciu ręki i włożyła do zlewu, by je umyć. Przez chwilę rozważała skorzystanie z Uber Eats, ale z rachunku prawdopodobieństwa wynikało, że jeśli nie stanie się nic nadzwyczajnego, to za jakiś czas skończy czterdzieści cztery lata, potem czterdzieści pięć, a to już prawie pięćdziesiąt, co oznacza konieczność zjedzenia zdrowej sałatki na kolację zamiast ociekającego tłuszczem cheeseburgera z frytkami.

Czy na pewno?

Odkręciła wodę, zanim zdążyła zmienić zdanie, wyjęła z szafki durszlak i odruchowo sięgnęła do miseczki nad zlewem. Jej palce nie natrafiły na atłasową gumkę do włosów. Gina była zorganizowaną osobą. Zawsze trzymała tę gumkę w tej miseczce. Była różowa w białe stokrotki. Gina podkradła ją swojej siostrzenicy na plaży na rodzinnych wakacjach ponad dziesięć lat temu.

Przeszukała blaty, przestawiając pojemniki i mikser. Schyliła się i zajrzała pod szafki. Przeszukała torebkę wiszącą na oparciu kuchennego krzesła. Zajrzała do sportowej torby leżącej przy drzwiach. Następnie obejrzała dokładnie każdy centymetr podłogi w korytarzu. Sprawdziła półki w łazience. Otworzyła wszystkie szuflady w komodzie swojej sypialni. Potem w drugiej. Potem w salonie. Sprawdziła nawet lodówkę, ponieważ kiedyś zostawiła telefon obok mleka.

– Cholera. – Stanęła pośrodku kuchni z rękami na biodrach.

Nigdy nie nosiła tej gumki na zewnątrz z powodu zawstydzającego koloru i świetnej pamięci rozwydrzonej siostrzenicy oraz pojemności jej płuc.

Wzięła klucze z konsoli przy drzwiach, wyszła z domu i przeszukała samochód. Otworzyła nawet bagażnik.

Ani śladu atłasowej różowej gumki.

Wróciła do domu. Zaryglowała drzwi. Rzuciła klucze na stolik w korytarzu. Czuła w ciele niepokojące mrowienie. Czy ktoś był w jej domu? Miała to dziwne uczucie w zeszłym tygodniu, jakby ktoś poprzestawiał rzeczy. Ale nic nie zginęło, nawet gumka była na swoim miejscu.

Wczoraj zobaczyła otwarte okno, ale na zewnątrz było ładnie. W ciągu dnia zostawiała otwarte okna i możliwe, że zapomniała zamknąć to jedno. To było bardziej prawdopodobne wyjaśnienie niż złodziej gumek grasujący w okolicy. Kto chciałby jej laptop, iPad, pięćdziesięciopięciocalowy telewizor, skoro o kradzież prosiła się dziesięcioletnia różowa gumka do włosów w stokrotki leżąca w miseczce nad zlewem?

Gina wróciła do kuchni. Nie mogła pozbyć się tego nieprzyjemnego wrażenia. To było coś, czego nie da się opisać słowami, ponieważ przy każdej próbie zwerbalizowania ludzie by ją wyśmiali i uznali za głupią.

I chyba rzeczywiście była głupia. Zostawiła lecącą wodę. Korek zatkał odpływ. Dwie sekundy dzieliły ją od zalania kuchni.

Gina nie tylko traciła młodość.

Traciła rozum.

8

Faith nie znosiła, kiedy mężczyźni powoływali się na swój status ojca, męża czy brata jako powód do zajęcia stanowiska w kwestiach dotyczących kobiet, jakby wychowywanie dziewczynki nagle im uświadamiało, że gwałt i molestowanie seksualne to coś bardzo złego. Natomiast sama była przekonana, że jako matka wrażliwego syna i siostra okropnego starszego brata została solidnie wyedukowana, jak radzić sobie z mężczyznami w trudnym momencie. Nie należało ich pytać o samopoczucie ani zmuszać do mówienia. Wystarczy pozwolić im słuchać ich nudnej muzyki w radiu i zabrać do baru ze śmieciowym jedzeniem.

Siedziała w samochodzie, podczas gdy Will płacił za swoją zdobycz w sklepie ogólnospożywczym. Ciągle miał zaciśnięte szczęki. Powracała mu dzikość, którą miał w sobie, zanim w jego życie wkroczyła Sara.

Faith spojrzała na wymianę wiadomości z Sarą w telefonie:

Właśnie powiedziałam Willowi, żeby Ci powiedział, ale on już Ci powiedział. Saro, przepraszam, że okazałam się złą przyjaciółką, wybacz mi, proszę.

Dzięki. W porządku. Wszyscy mamy trudny dzień. Pogadamy później.

Odpowiedź nadeszła pięć minut temu. Była miła, najzupełniej normalna, chyba że spędziło się pół dnia z Willem.

Faith biedziła się nad odpowiedzią. Miały umowę dotyczącą Willa. Sara na samym początku powiedziała, że nie powinny rozmawiać o nim w kontekście prywatnym, ponieważ Faith jest jego partnerką i zawsze będzie trzymać jego stronę.

Teoretycznie rozumiała ten argument. Praca stawiała ich w trudnych sytuacjach, broń, którą nosili, nie była na pokaz. W tej chwili Faith doceniała tę zasadę, ponieważ obserwowanie Willa sprawdzającego telefon co dziesięć minut, póki go nie wyłączył, zrodziło w Faith chęć rzucenia się Sarze do gardła.

Odłożyła telefon do uchwytu na kubki. Przeprowadziła na sobie test. Wróciła myślami do Leny Adams, by sprawdzić, czy jej ślepa nienawiść zmalała choć odrobinę.

Nie zmalała.

Drzwi się otworzyły. Will wgramolił się do środka. Ściskał w objęciach paczki doritos, cheetos, bugles i zjedzonego w połowie hot doga, którego włożył do ust przed zamknięciem drzwi. Wyjął z kieszeni marynarki puszkę dr. peppera dla siebie i dietetyczną colę dla Faith. Jego zakupowy szał najwyraźniej nie objął plastrów z opatrunkiem. Will bywał irytująco skąpy. Krwawiącą rękę owinął papierem toaletowym ze sklepowej toalety.

– Masz taśmę klejącą? – Wskazał końcówkę zwisającą smętnie jak brudny sznureczek tamponu. – To się ciągle luzuje.

Faith dramatycznie westchnęła, otworzyła schowek w podłokietniku i w podręcznej apteczce znalazła opatrunki.

– Elsa czy Anna?

– Nie ma Olafa?

Faith znowu westchnęła ciężko. Znalazła ostatniego Olafa, zapewniając sobie napad wrzasku, kiedy Emma odkryje zniknięcie ulubionego bałwana.

– Myślałam o Lenie i Jaredzie – powiedziała.

Will zaczął odwijać prowizoryczny opatrunek. Tani papier toaletowy przykleił się do rany.

– Jared musiał być w szkole średniej, kiedy Lena pracowała nad sprawą Caterino. – Faith rozerwała opakowanie zębami. – To brutalna matematyka.

– Przystojniak z niego – odpowiedział Will.

– Nie da się ukryć. – Faith przyłożyła opatrunek do krwawiącego kłykcia. – Faceci, których uważasz za skomplikowanych i niezrozumianych w wieku dwudziestu lat, okazują się dupkami, kiedy przekraczasz trzydziestkę.

Will spojrzał na radio. Faith nastawiła je na radiostację E-Street.

– Uwielbiam słuchać starych chrząkających facetów – powiedziała.

Will wyłączył muzykę.

– Czego się dowiedziałaś o Geraldzie Caterino?

Faith sięgnęła po telefon. Miała kilka minut na analizę mnóstwa informacji, które znalazła.

– Nienotowany, żadnego mandatu nawet za złe parkowanie. Jest właścicielem firmy zajmującej się architekturą krajobrazu. Mają ładną stronę internetową. Biznes wygląda na czysty. Jest kierownik biura, dwóch szefów ekipy. Chcesz zobaczyć?

Will wziął od niej telefon i przewinął stronę firmy. Wszedł w zakładkę WŁAŚCICIEL. Zdjęcie Geralda Caterino pokazywało mężczyznę w wieku około pięćdziesięciu pięciu lat, wyglądał zatem na ojca dwudziestosiedmioletniej córki. Resztki ciemnych włosów były przetykane siwizną. Miał krzaczaste wąsy i okulary w metalowych oprawkach.

– Z biogramu wynika, że jego konik to praca w ogrodzie, czytanie z synem i szukanie sprawiedliwości dla córki. Spójrz tutaj. – Kliknęła w link i na ekranie pojawiła się strona z Facebooka. – Sprawiedliwość dla Rebeki – przeczytała na głos. Nigdy nie była pewna, jak szybko Will jest w stanie sam coś przeczytać. – Caterino utworzył tę stronę pięć lat temu. Obserwuje ją około czterystu osób, jest mnóstwo odsyłaczy na inne strony na Facebooku poświęcone zaginionym albo zamordowanym kobietom. To głównie rodzice pomstujący na policję za lenistwo, niekompetencję, głupotę czy robienie za mało.

– Trzydzieści jeden polubień pod żartem o pączku. – Will przewinął stronę w dół. – Zamieścił te same artykuły, które dał nam Nesbitt?

– Najnowszy jest z „Atlanta Journal-Constitution” i dotyczy Alexandry McAllister znalezionej wczoraj.

– Jest czujny – zauważył Will. – Kiedy ktoś coś zamieści, on od razu odpowiada w ciągu paru minut.

– Przygotuj się. Teraz będzie najgorsze. – Faith weszła w historię wyszukiwania, znalazła stronę SPRAWIEDLIWOŚĆ DLA REBEKI, wskazała menu i zaczęła czytać: – ZBRODNIA. ŚLEDZTWO. DOWÓD. TUSZOWANIE. – Kliknęła w podmenu w kategorii TUSZOWANIE i przeczytała niebieskie słowa w hiperłączach: – Jeffrey Tolliver. Lena Adams. Frank Wallace. Matt Hogan.

Will wybrał nazwisko losowo. Towarzyszące mu fotografie zostały poddane obróbce Photoshopem, by przypominały zdjęcia z kartoteki policyjnej. Na każdej twarzy widniało czerwone kółko, jakie oglądało się na papierowej tarczy na strzelnicy.

Jeffrey Tolliver miał między oczami imitację dziury po kuli.

Faith widziała te zdjęcia, kiedy Will robił zakupy w sklepie, ale nadal budziły w niej głęboki niepokój. Z prawnego punktu widzenia chronił je zapis o wolności słowa. Nie sposób było stwierdzić, czy Caterino zrobił to dla żartu, fantazjując nieco, czy zachęcał do użycia przemocy wobec policji.

Jako przedstawicielce organów ścigania Faith brakowało dobrej woli, by zastosować wobec niego przywilej wątpliwości.

– Mnóstwo ludzi robi w Internecie różne rzeczy tylko dlatego, że mogą – zauważył Will.

W samochodzie zapanowała cisza. Will szukał racji obu stron, ale Faith widziała, że jest równie poruszony jak ona. Nie odrywał wzroku od telefonu. Pewnie się zastanawiał, jak zareagowałaby Sara na widok zdjęcia nieżyjącego męża z dziurą po kuli wygenerowaną Photoshopem.

– Nie chcę, żeby Sara to zobaczyła, chyba że to będzie konieczne – odezwał się w końcu.

– Zgoda.

– Coś tam jeszcze jest? – Will oddał jej telefon. – Cokolwiek?

Faith wzięła głęboki wdech. Nigdy nie wyszłaby z domu, gdyby nie umiała sobie radzić z takimi treściami.

– Przejrzałam zakładkę zbrodnia/dowód. Facet lubi przysłówki. Roi się tam od dzikich domysłów i bzdurnych teorii spiskowych, ale faktów jest niewiele. Caterino przede wszystkim naskakuje na policję i powtarza, że wszyscy powinni dostać karę śmierci za to, że nie zrobili tego, co do nich należało. To wygląda tak, jakby świnka Peppa udawała Johna Grishama.

– Kara śmierci?

– Uhm.

W aucie znowu zapadła cisza, którą przerwał Will:

– Kim jest? Akolitą? Naśladowcą? Świrem? Mordercą? – Zadawał pytania, które chodziły im już po głowie rano w więziennej kaplicy.

– Myślę, że jest zdruzgotanym ojcem, którego córka została brutalnie zaatakowana, a on wini policję za zrujnowanie życia jej i jemu. Jeśli już, to nazwałabym go raczej nienawidzącym gliniarzy Don Kichotem.

– Mówiłaś, że Caterino założył tę stronę pięć lat temu. Beckey została napadnięta osiem lat temu. Czekał z tym trzy lata. Co go pchnęło do działania?

– Przekonajmy się, co nam powie.

Faith wrzuciła bieg. Zdążyła już wpisać adres do systemu nawigacji. Lena wyświadczyła im jedną przysługę, ściągając ich w tę część stanu. Gerald Caterino mieszkał w Milledgeville, około pół godziny drogi z Macon. Faith zadzwoniła do biura jego firmy, udając zainteresowanie wyceną usługi w ogrodzie. Powiedziano jej, że dzisiaj Gerald pracuje zdalnie. Faith odszukała rejestr stanowych zeznań podatkowych i zlokalizowała wart dwieście czterdzieści tysięcy dolarów dom Caterino w starej części miasta.

Will otworzył paczkę doritos.

– Musimy dowiedzieć się czegoś więcej o sprawie Leslie Truong. Z tego, co mówi Amanda, Sara znalazła u Alexandry McAllister ten sam typ rany kłutej w rdzeniu kręgowym co u Beckey Caterino. A co z Leslie Truong?

– Założę się, że Lena zrobiła szkic w notatniku – powiedziała Faith. – Przeklęta pinda.

– Ta informacja będzie w aktach.

Faith słuchała, jak Will przeżuwa czipsy.

Mówiąc o aktach, miał na myśli akta Jeffreya. Sara miała wyciągnąć je z magazynu. To znajdowało się na długiej liście zadań, które Amanda zleciła swojemu zespołowi na dzisiaj. Na szczęście Emma spędzała ten tydzień u ojca. Dochodziła trzecia po południu, a Faith nie spała od trzeciej nad ranem. Myślała tylko o jednym: wejść do domu, zdjąć stanik i czytać o nieszczęśliwych wypadkach w windach, aż ściemni się na tyle, by pójść spać.

– O seryjnym zabójcy mówimy od trzech zabójstw w górę – zauważył Will.

– Będzie więcej, jeśli dostaniemy zgodę na ekshumację ciał kobiet z artykułów. – Faith miała nadzieję, że to nie ona będzie musiała prosić rodziny o zgodę na wydobycie z grobów ich nieżyjących dzieci. – Załóżmy, że Gerald Caterino zgodzi się z nami porozmawiać. Powiemy mu, że przypadek McAllister został zakwalifikowany jako zabójstwo?

– Jeśli sytuacja nas zmusi – odparł Will. – Nie powinniśmy ujawniać zbyt wielu szczegółów.

– W porządku, mnie to pasuje.

Mózg Faith ciągle nie mógł przetworzyć informacji przekazanej przez Amandę. Napaść na kobietę, sterroryzowanie jej, zgwałcenie i zamordowanie były wystarczającym złem. Torturowanie i wywołanie paraliżu, by nie mogła się bronić podczas gwałtu, było zupełnie nowym poziomem potworności.

– Sara znalazła rany od noża na brzuchu i w okolicach pach. Zabójca musiał wiedzieć coś o zachowaniu zwierząt, prawda? Rozciął skórę McAllister, by zwabione krwią drapieżniki pożarły dowód – powiedziała.

Will wrzucił do ust garść czipsów. Nie nawiązywał do Sary w tej rozmowie. A może tak jak Faith nadal przetwarzał makabryczne szczegóły. Większość zabójców wpadała nie dlatego, że zostawiali na miejscu zbrodni ziarnko piasku z odległej wyspy, na której byli tylko oni. Wpadali przez własną niedbałość lub głupotę.

Ten zabójca nie należał ani do jednej, ani do drugiej grupy.

– Brad Stephens. – Will otworzył paczkę cheetos. – Nie ma go na liście gliniarzy w zakładce TUSZOWANIE.

– Musiał być prosto po akademii, kiedy to się stało. – Faith doskonale wiedziała, jak to jest. – Pewnie odwalał czarną robotę, zbierał raporty, wypełniał formularze, wypytywał ludzi, chodził od drzwi do drzwi, rozmawiał z pośrednimi świadkami.

– Mógł wszystko widzieć.

Faith zerknęła na partnera. Strzepywał okruszki z krawata. Im więcej rozmawiali o sprawie, tym lepiej brzmiał.

– Pokaż mi swój tok myślenia. Jak byś powiązał Geralda Caterino z Bradem Stephensem?

– Dobra. Jestem Gerald Caterino – zaczął Will. – Moja córka została bardzo poważnie ranna. Muszę natychmiast zadziałać, tak? Leczenie, rehabilitacja, opieka i tak dalej. I przez cały czas myślę, że gość, który to zrobił, siedzi za kratkami. Dwie jego apelacje sąd odrzuca. Mijają trzy lata. Moje życie kręci się wokół córki, ale wtedy gość, którego uważam za winnego, pisze do mnie, że tego nie zrobił.

Faith pokiwała głową, ponieważ taki scenariusz wydawał się najbardziej prawdopodobny.

– Nie uwierzyłbyś mu.

– Absolutnie nie. – Will wrzucił resztkę chrupek do ust. Przeżuł je, przełknął i ciągnął dalej: – Ale jestem tatą i nie mogę tego tak zostawić. Zwraca się do mnie gość, który, w co wierzę, skrzywdził moją córkę, ale twierdzi, że zrobił to ktoś, kto jest na wolności i być może krzywdzi inne kobiety. Co robię?

– Jesteś białym mężczyzną z klasy średniej, więc zakładasz, że policja ci pomoże. – Faith podała mu puszkę z dietetyczną colą, żeby ją otworzył. – Pięć lat temu Matt Hogan już nie żył. Tolliver też. Frank Wallace był tymczasowym szefem. Lena była nadinspektorem. Brad starszym dzielnicowym.

Will oddał jej otwartą puszkę.

– Frank nie kiwnąłby palcem. Lena mogła próbować pomóc, ale w żaden znaczący sposób.

Faith wyobraziła sobie, jak Lena usiłuje kontrolować sytuację, a potem obserwuje, jak wszystko wylatuje w powietrze niczym na przydrożnej minie.

– Proces cywilny nie zapewniłby Nesbittowi wglądu do akt Truong i Caterino. Nesbitt był tylko domniemanym sprawcą. Jego skazanie oparło się na dziecięcej pornografii.

– Racja, ale jest tylko kilka sposobów, by osobiście podać gliniarza do sądu. Nadużycie siły. Pogwałcenie czwartej poprawki w wyniku nieuzasadnionego przeszukania i konfiskaty. Zarzut dyskryminacji i/lub nękania – powiedział Will. – Nie możesz oprzeć swojej sprawy na jednym złym postępku, musisz wykazać wzorzec zachowania. Tak zyskali dostęp do akt sprawy Caterino i Truong. Powiedzieli sędziemu, że muszą zajrzeć do historii poprzednich śledztw, by ustalić model postępowania.

Faith pociągnęła łyk coli. Co do legalnych strategii, ta była właściwa.

– Gerald Caterino musiał się wkurzyć, gdy Daryl Nesbitt wycofał pozew w zamian za odsiadkę w więzieniu o średnim rygorze.

– Ale nie zerwał z nim kontaktu – dodał Will. – Wysłał mu artykuły do więzienia.

– Tylko artykuły – stwierdziła Faith, przypominając mu szczegóły, które podała im Amanda. – Żadnych listów, żadnych notatek. Tylko artykuły w kopercie z numerem skrytki pocztowej jako adresem zwrotnym.

– Departament więziennictwa przechowuje rejestry przez trzy lata. Nie wiemy, czy korespondowali wcześniej.

Faith wiedziała, że Gerald Caterino jest jedyną osobą, która mogła zapełnić te informacyjne luki. O ile zgodzi się z nimi porozmawiać.

– Nadal nie powiązałeś tego z Bradem Stephensem.

– To łatwe. Frank i Lena nie pomogą, więc zaczynam szukać słabego punktu w organach ścigania Grant County. Kogoś, kto tam wtedy był. Kogoś, kto niczego nie zainwestował w karierę. Brad Stephens to mój jedyny wybór.

Faith nie kupiła tej argumentacji.

– Chcesz powiedzieć, że zwróciłby się przeciwko Jeffreyowi?

– Nigdy, ale Lenę zgniótłby na miazgę.

– Myślałam, że Brad i Lena byli partnerami?

– Owszem, ale on jest Dudleyem Doskonałym.

Faith zrozumiała. Brad widział wszystko w czarno-białych barwach, co mogło czynić go porządnym gliniarzem, lecz niekoniecznie partnerem. Nikt nie chciał pracować z donosicielem.

– Musimy pogadać z Bradem – powiedział Will.

– Dopisz go do listy zadań po rozmowie ze wszystkimi śledczymi, koronerem i najbliższymi krewnymi powiązanymi z każdą sprawą z artykułów Daryla Nesbitta.

Will przyłożył do ust rożek torebki bugles i wysypał resztkę okruchów. Potem wyjął z kieszeni garść jolly ranchers na deser i Faith odwróciła wzrok. Nie mogła na to patrzeć.

Nawigacja satelitarna nakazała skręt w prawo.

Jechali przez starą dzielnicę mieszkaniową. Wzdłuż ulic rosły wysokie derenie, a w ogródkach od frontu gęste krzewy i ozdobne drzewa. Wszystko przypominało Faith sąsiedztwo w jej dzielnicy, gdzie setki dwupoziomowych domków w stylu ranczo zbudowano dla powracających do kraju weteranów drugiej wojny światowej. Jej dom należał do nielicznych, które zachowały dawną formę i nie udawały rezydencji. Pensja Faith ledwo pokryła wymianę zepsutego bojlera. Gdyby babcia nie zostawiła jej swojego domu, Faith musiałaby mieszkać z matką. Żadna z nich nie wyszłaby z tego cało.

Faith zwolniła, by odczytać numery na skrzynkach na listy.

– Szukamy numeru osiem-cztery-siedem-dwa.

– Tam. – Will wskazał budynek po drugiej stronie ulicy.

Gerald Caterino mieszkał w dość skromnym dwupiętrowym domu w stylu kolonialnym. Starannie przystrzyżony trawnik porastała trawa z gatunku zoysia, która powoli przechodziła w stan spoczynku z powodu zmiany pór roku. Kwiaty, których nazwy Faith nie znała, wręcz wylewały się z terakotowych donic. Podjazd wyłożony kruszonym kamieniem okalały z obu stron płyty brukowe. Faith stanęła pod zamkniętą bramą z kutego żelaza. Po drugiej stronie ogrodzenia chłopiec bawił się piłką do koszykówki. Miał około ośmiu lat. Faith przypomniała sobie opis Caterino ze strony internetowej jego firmy. Założyła, że to syn, z którym według opisu Caterino lubił czytać.

– Na górze. – Will skinął w stronę kamery bezpieczeństwa.

Faith zlustrowała wzrokiem front domu. Dwie kamery pokrywały swoim zasięgiem oba rogi domu.

– Czegoś takiego nie kupisz na Amazonie – zauważył Will.

Faith przyznała mu rację. Wyglądały na profesjonalny sprzęt, jaki widzi się w banku.

Zamknięta brama wjazdowa nabrała nowego znaczenia. Faith całe życie mieszkała w Atlancie. Dla niej brama oznaczała po prostu bramę. Przypomniała sobie, że są w Milledgeville, gdzie roczny wskaźnik zabójstw wynosił zero, a mieszkańcy reszty sielskich domów przy tej zadrzewionej ulicy pewnie nawet nie zamykali drzwi.

– Jego córka została brutalnie napadnięta osiem lat temu – powiedziała.

– Wini nas za to, co się stało potem.

– Nie nas osobiście. Wini Grant County.

Will nie odpowiedział, ale nie musiał. Aktywność Geralda Caterino w sieci wyraźnie wskazywała, że dla niego nie ma różnicy.

Faith dała sobie dwie sekundy na przypomnienie rany postrzałowej umieszczonej między oczami na fotografii Jeffreya Tollivera.

– Gotowy? – zapytała.

Will wysiadł z auta.

Faith wzięła torebkę z tylnego siedzenia i dołączyła do Willa przy bramie. Will oparł łokcie o górę bramki. Patrzył, jak chłopiec rzuca piłkę do kosza. Spudłował, i to znacznie, ale i tak spojrzał w stronę Willa, jakby oczekiwał aprobaty.

– No, no, niewiele brakowało. – Will lekko skinął Faith, wskazując tył domu. – Możesz to powtórzyć?

Uszczęśliwiony chłopiec pobiegł za kozłującą piłką.

Faith musiała stanąć na palcach, by zobaczyć dom. Na tyłach była zabudowana weranda. Cienie skrywały mężczyznę siedzącego przy stole. Na widok Faith pochylił się do przodu. Padły na niego promienie słońca. Resztki ciemnych włosów były przetykane siwymi pasemkami. Wąsy starannie przycięte. Okulary w metalowych oprawkach miał na czubku głowy.

– Czego chcecie? – Gniewny ton głosu Geralda Caterino sprawił, że Faith zjeżyły się włoski na karku.

– Panie Caterino – zaczęła, pokazując identyfikator nad ogrodzeniem – Nazywam się Faith Mitchell, jestem agentką specjalną. To agent specjalny Will Trent. Pracujemy w GBI. Chcielibyśmy z panem porozmawiać.

Gerald Caterino nie ruszył się z miejsca.

– Heath, idź sprawdź, co u siostry – zwrócił się do chłopca.

Heath rzucił piłkę i pobiegł pędem do domu.

Faith usłyszała lekki szczęk, po czym brama wolno się otworzyła.

Weszła pierwsza i ruszyła podjazdem, gotowa na wszystko, co może nastąpić. Ogród z tyłu domu był równie rozległy, co pilnie strzeżony. Faith zobaczyła prawie dwumetrowy płot z siatki drucianej wokół całego ogrodu. Pod okapem dachu wisiały kolejne kamery. Kute ogrodzenie pasujące do bramy okalało piękny basen. Na kamiennym pomoście stał zamocowany do podłoża fotel pionizujący. Na obudowaną werandę prowadził podjazd. Schodów nie było. W garażu stał samochód przystosowany do przewozu osób na wózku. Obok niego parkowała furgonetka ze sprzętem ogrodowym na pace.

Drzwi z moskitierą miały konstrukcję z kutego żelaza pasującą do reszty. Dziwne, ponieważ moskitierę łatwo można rozedrzeć. Ale Faith nie przyszła tu oceniać jakości systemu zabezpieczeń. Heath nie zamknął drzwi za sobą. Faith i tak nie mogła postawić stopy na werandzie bez wyraźnego zaproszenia ze strony gospodarza.

Kamery monitoringu. Brama. Wysokie ogrodzenie. Tarcze strzelnicze na zdjęciach policjantów z Grant County. Rana od kuli na głowie Jeffreya Tollivera.

Rebecca Caterino została napadnięta prawie przed dekadą, czyli mnóstwo czasu na życie w stanie najwyższej gotowości. Faith widziała, co rozpacz potrafi zrobić z rodzinami, zwłaszcza z ojcami. Mimo tych zabezpieczeń Gerald Caterino nie wstał, by sprawdzić ich odznaki przed otwarciem bramy. Jego aktywność w sieci pełna była antypolicyjnej propagandy. Zastanawiała się, czy Caterino nie wstaje, ponieważ pod blatem stołu ma broń przyklejoną taśmą. Po chwili uznała, że chyba popada w paranoję. Potem przypomniała sobie, że właśnie dzięki paranoi codziennie wraca do swojej córki cała i zdrowa.

Uświadomiła sobie, że znaleźli się w martwym punkcie.

– Panie Caterino, potrzebuję pańskiej werbalnej zgody na wejście na teren pańskiej nieruchomości.

Skrzyżował muskularne ramiona na piersiach. Skinął lekko głową.

– Pozwalam – rzucił oschle.

Will wyciągnął rękę i otworzył bramę. Faith trzymała torebkę ciasno przy sobie. Złe przeczucia przeszły w tsunami czerwonych lampek w głowie. Wszystko, co miało związek z Geraldem Caterino, było przesycone napięciem i bliskie eksplozji. Caterino siedział na brzegu krzesła. Ciągle miał skrzyżowane ramiona. Laptop na stole był zamknięty. Stos kart do komputera leżał obok. Caterino miał na sobie czarne szorty z wieloma kieszeniami i czarną koszulkę polo. Z rozpiętego dekoltu wyglądała biała skóra. Odkryte części ciała pokrywała opalenizna, będąca efektem pracy na powietrzu.

Faith rozejrzała się dokoła. Nad drzwiami kuchennymi dostrzegła kamerę kopułową. Weranda była długa i wąska. Wokół stołu, przy którym siedział Caterino, stały trzy krzesła. Czwarty bok był przeznaczony dla wózka.

Faith pokazała odznakę. Caterino powoli włożył okulary na nos. Uważnie studiował jej odznakę, porównał fotografię z dokumentu z wyglądem Faith na żywo. Will podał swoją i stał się przedmiotem równie starannej weryfikacji tożsamości.

– Po co przyjechaliście? – zapytał Caterino.

Faith przestąpiła z nogi na nogę. Caterino nie zaprosił ich, żeby usiedli.

– Daryl Nesbitt.

Caterino stężał momentalnie. Zamiast przyznać, że przez pięć ostatnich lat przesyłał mu artykuły, popatrzył przed siebie na ogród. Słońce igrało na powierzchni basenu, zamieniając go w lustro.

– Czego chce tym razem?

– Sądzimy, że chce przeniesienia do więzienia o łagodniejszym rygorze.

Caterino pokiwał głową, jakby to wyjaśnienie miało sens. I pewnie miało. Kiedy ostatnim razem Nesbitt poszedł na układ, przeniesiono go z więzienia o zaostrzonym rygorze. To kosztowało Caterino około stu tysięcy za obsługę prawną.

– Panie Cate… – zaczęła Faith.

– Moja córka leżała w tym lesie przez pół godziny, zanim ktoś się zorientował, że ona żyje. – Caterino spojrzał na Faith, potem na Willa. – Wiecie, ile te minuty znaczyłyby dla jej powrotu do zdrowia? Dla jej życia?

Faith uważała, że na to pytanie nie ma odpowiedzi, ale on kurczowo trzymał się tego.

– Trzydzieści minut – powtórzył Caterino. – Moja córeczka była sparaliżowana, ranna, nie mogła mówić, nie mogła nawet mrugnąć, i nikt z tych przeklętych gliniarzy nie zadał sobie trudu, żeby sprawdzić, czy jeszcze żyje. Wystarczyło dotknąć jej twarzy albo wziąć ją za rękę. Gdyby nie zjawiła się tam ta lekarka pediatra…

Faith starała się nadać swojemu głosowi łagodny ton, by stał się przeciwwagą dla goryczy Caterino.

– Co jeszcze Brad Stephens mówił panu o tym dniu?

Caterino potrząsnął głową.

– Nędzny śmieć zrobił to, co reszta. Kiedy prosisz, żeby zgodzili się zeznawać, milkną. Ta cienka niebieska linia jest jak pętla wokół mojej szyi.

– Panie Caterino, jesteśmy tu, by poznać prawdę – powiedziała Faith. – Jedyna linia, która nas interesuje, to ta, która oddziela dobro od zła.

– Mowa-trawa. Wy, policyjne gnojki, zawsze kryjecie jeden drugiego.

Faith pomyślała o Nicku rzucającym Nesbitta na ścianę.

– Przeklęte mendy. – Caterino wypuścił spomiędzy zaciśniętych zębów długi strumień powietrza. – Nie powinienem was tu wpuszczać. Znam swoje prawa. Nie muszę z wami gadać.

Faith postanowiła zagrać rodzicielską kartą.

– Ja też mam syna. Ile lat ma Heath? – zagadnęła.

– Sześć. – Caterino poprawił laptop leżący na stole. – Moja była partnerka, jego matka, nie mogła sobie z tym poradzić, kiedy Beckey spotkało to nieszczęście. Nie rozstaliśmy się w przyjaźni. Wtedy byłem naprawdę wściekły.

Faith pomyślała, że naprawdę wściekły jest w tej chwili.

– Przykro mi to słyszeć.

– Przykro? – powtórzył. – A niby dlaczego, do cholery?

Faith wiedziała, że za to nie odpowiada, a jednak poczuła się odpowiedzialna. Na stronie „Sprawiedliwość dla Rebeki” widziała mnóstwo fotografii przedstawiających Beckey przed atakiem i po ataku. Była piękną młodą kobietą, która do końca życia będzie cierpieć z powodu nieodwracalnego uszczerbku na zdrowiu po tamtym dniu w lesie. Paraliż dolnej części ciała. Zaburzenia mowy. Zaburzenia wzroku. Urazowe uszkodzenia mózgu. Według informacji zawartych na stronie napad uczynił z niej osobę niepełnosprawną intelektualnie do tego stopnia, że wymagała całodobowej opieki.

Tamte trzydzieści minut w lesie były prawdopodobnie ostatnimi trzydziestoma minutami w życiu Rebeki Caterino, kiedy była zupełnie sama.

Gerald Caterino przesunął okulary na czubek głowy. Znowu spojrzał w stronę basenu. Musiał odchrząknąć, zanim wydobył z siebie głos.

– Dwanaście lat temu naprawdę sądziłem, że najgorsza rzecz, jaka mnie w życiu spotkała, to strata żony. I oto osiem lat temu moja córka idzie do college’u i wraca jak… – Głos mu się załamał. – Wie pani, co jest gorsze od tych dwóch rzeczy, specjalna agentko Faith Mitchell?

Faith widziała, że już grał kiedyś w tę grę. Nie sposób zgadnąć, co jest gorsze od straty ukochanej osoby. Człowiekowi pozostawała tylko modlitwa, by takie nieszczęście nigdy mu się nie przytrafiło.

– A pan, specjalny agencie Willu Trent? Co może być gorszego? Co gorszego moglibyście teraz mi zrobić?

– Moglibyśmy dawać panu nadzieję – powiedział Will bez wahania.

Caterino wyglądał, jakby otrzymał cios znienacka. Oczy zaszły mu łzami. Kiwnął głową, jego wzrok znowu powędrował w stronę basenu.

– Bardzo mi przykro, panie Caterino. Nie jesteśmy tu po to, by dać panu nadzieję – powiedział Will.

Gerald Caterino znowu odchrząknął. Faith uświadomiła sobie, że to, co brała za gniew, mogło pomagać Geraldowi Caterino radzić sobie ze strachem. Od lat próbował pomścić córkę. Bał się, że spędzi kolejnych pięć, dziesięć, trzydzieści lat bez zamknięcia sprawy.

– Wyjaśni nam pan, dlaczego wysłał te artykuły Darylowi Nesbittowi? – zapytał Will.

Caterino pokręcił głową.

– Ten przebiegły gnojek jest tak perfidny, że nadaje się do służby w policji.

– Dlaczego akurat te artykuły? – Will nie dawał za wygraną.

Caterino podniósł na niego wzrok.

– Jakie to ma znaczenie?

– Dlatego tu jesteśmy, panie Caterino. Prowadzimy śledztwo w sprawie śmierci opisanych w tych artykułach – ciągnął Will.

– Śledztwo? – Caterino zaśmiał się z niedowierzaniem. – Wiecie, ile pieniędzy straciłem na prywatnych detektywów? Bilety lotnicze, bilety kolejowe, noclegi w hotelach, by porozmawiać z innymi rodzicami? Psycholodzy więzienni, emerytowani policjanci, nawet przeklęty jasnowidz, a wszystko dlatego, że wy, leniwe policyjne kanalie, nie robicie, co do was należy.

Faith nie miała zamiaru pozwolić mu dłużej dyskredytować policji.

– Na pewno wie pan, że wczoraj rano znaleziono w lesie ciało Alexandry McAllister.

Caterino wzruszył ramieniem.

– W wiadomościach mówili, że to wypadek.

Faith czekała na milczącą aprobatę Willa.

– Nie ujawniliśmy jeszcze tej informacji, ale śmierć McAllister została zakwalifikowana jako zabójstwo – oznajmiła.

Caterino zmarszczył brwi. Był zdezorientowany, bo nie przywykł do słuchania rzeczy, które chciał usłyszeć.

– Dlaczego?

– Lekarz sądowy znalazł ranę kłutą na karku.

Caterino wstał powoli. Otworzył usta, ale nie powiedział ani słowa. Na jego twarzy odmalowało się oszołomienie, niedowierzanie, pomieszanie.

– Panie Caterino? – odezwała się Faith.

– Czy to… – Zakrył dłonią usta. Krople potu pokryły jego łysiejącą czaszkę. – Czy to było nakłucie piątego kręgu?

– Tak – potwierdził Will.

Gerald Caterino wbiegł bez słowa do wnętrza domu.

Faith patrzyła, jak biegnie długim korytarzem. Potem skręcił w prawo i zniknął.

– O rany.

Faith w myślach odtwarzała przebieg rozmowy.

– Ostrzegł nas, żebyśmy nie dawali mu nadziei.

– A my daliśmy mu tę nadzieję.

Nagły dreszcz przeszedł Faith wzdłuż kręgosłupa. Najpierw uznała, że Caterino musiał nagle skorzystać z toalety. Potem pomyślała, że poszedł po broń. Ciągle nie dawała jej spokoju internetowa aktywność Caterino i przerobione zdjęcia policjantów. Mnóstwo ludzi gadało o zabijaniu gliniarzy. Niektórzy nawet śpiewali o tym piosenki. Niewielki odsetek był gotów zamienić groźby w czyn. Odróżnienie ich było proste. Pierwsza grupa niczego nie robiła. Druga celowała w głowę i naciskała spust.

Faith spojrzała na Willa, by sprawdzić, czy tylko ona ma wariackie myśli.

– Zabójstwo czy samobójstwo? – zapytał.

Tym pytaniem potwierdził jej obawy.

– Heath jest w domu. Beckey pewnie też – powiedziała.

– Idę z tobą.

Faith weszła do domu. Kuchnia była skąpana w świetle. I wyglądała znajomo. Na szafkach i szufladach zamontowano zamki z blokadami zabezpieczającymi przed dziećmi. Gniazdka elektryczne były zasłonięte, twarde kanty wyłożone gąbką. Sześcioletni Heath był za duży na takie środki bezpieczeństwa. Musiały zostać zainstalowane ze względu na córkę Caterino, dwudziestosiedmioletnią Beckey.

Faith odwróciła się w poszukiwaniu Willa. Przyglądał się kamerze bezpieczeństwa na półce między książkami kucharskimi. Wspiął się na palce, by sprawdzić górę szafek. Uniósł kciuk i wyprostował palec wskazujący w geście naśladującym broń.

– Witam. – Do kuchni weszła kobieta w pielęgniarskim uniformie. Trzymała za uszko pusty kubeczek dla dzieci z ustnikiem. – Jesteście gośćmi Geralda? Ten głupiec właśnie poleciał po schodach na górę.

Faith poczuła lekką ulgę, bo pojawiła się inna osoba, świadek. Dokonała zgodnej z przepisami prezentacji. Pokazała odznakę. Kobieta nie wydała się ani zdziwiona, ani zaniepokojona obecnością agentów specjalnych w kuchni.

– Jestem Lashanda. – Umyła kubeczek nad zlewem. – Opiekuję się Beckey za dnia.

Faith uznała, że powinna wykorzystać tę okazję.

– Jak ona się ma? – zapytała.

– Dzisiaj jest dobrze. – Lashanda uśmiechnęła się promiennie. – Cierpi na depresję w wyniku urazu mózgu i czasem to po niej widać. Ale dzisiaj ma dobry dzień.

Heath wparował w podskokach do kuchni, zanim Faith zdążyła dopytać, co oznacza zły dzień w przypadku Beckey. Chłopiec wyszczerzył zęby w szerokim uśmiechu.

– Zobacz! – Heath pokazał Willowi rysunek, na którym widniał zdumiewająco udany jak na dzieło sześcioletniego chłopca tyranozaur.

Will przyjrzał się rysunkowi.

– To niesamowite, chłopie. Sam to narysowałeś?

Heath zawstydził się i schował za nogą Lashandy.

– Uroczy. – Faith spojrzała na opiekunkę. – Ile ma lat?

– Sześć, ale za dwa miesiące skończy siedem. Kochany aniołek jest bożonarodzeniowym dzieckiem.

– Jesteś duży jak na swój wiek. – Faith schyliła się, by znaleźć się na poziomie chłopca. – Założę się, że umiesz dodawać. Ile jest dwa dodać dwa?

– Cztery! – Heathowi wrócił uśmiech. Jeden z jego stałych przednich zębów rósł krzywo.

– Którą ręką piszesz? – zapytała Faith.

– Prawą! – Heath pomachał prawą ręką w powietrzu.

– Zawiązałeś dzisiaj swoje buty sam?

– Tak! – Chłopiec wyrzucił ręce w górę jak Superman. – I pościeliłem łóżko, umyłem zęby, nawet ten, co się rusza, i…

– Już dobrze, mały mężczyzno, oni nie chcą słuchać o wszystkim, co robiłeś po kolei w ciągu dnia. – Lashanda zmierzwiła mu włosy. – Może przejdziemy do pokoju? Nie wiadomo, jak długo Geralda nie będzie.

Faith była zadowolona, że może iść za nią. Nagłe zniknięcie Caterino nadal budziło jej niepokój. Gdyby nie jego obłąkańcza strona internetowa, nazwałaby go dziwakiem. Tyle że ta obłąkańcza strona istniała.

– Tędy. – Lashanda poprowadziła ich długim korytarzem. Minęli jadalnię. Na stole leżały podręczniki.

– Praca domowa? – zapytała Faith.

– Heath uczy się w domu. Jego nauczycielka niedawno wyszła.

Faith wiedziała, że jest mnóstwo uzasadnionych i ważnych powodów domowej edukacji dzieci, ale w trakcie kariery zawodowej nierzadko miała do czynienia ze świrami, którzy chcieli trzymać swoje dzieci jak najdalej od szkół publicznych z obawy, że usłyszą tam na przykład moralne potępienie kazirodztwa i niewolnictwa.

Na ścianach nie wisiały gigantyczne swastyki. Faith zobaczyła oprawione fotografie Beckey na różnych etapach życia. Poznała typowe szkolne ujęcia z jabłkami, stertami książek i obracającymi się globusami. Beckey była biegaczką. Na jednym zdjęciu stała z grupką dziewcząt w strojach do biegania. Na innym przerywała taśmę na linii mety.

Fotografie urywały się nagle po szkole średniej. Faith zauważyła, że nie ma tu żadnych zdjęć Heatha. Gerald wspominał o nim w swoim biogramie na stronie internetowej, ale tam też nie było zdjęcia chłopca.

Spojrzała w górę, kiedy weszli do pokoju. Sufit znajdował się na wysokości co najmniej sześciu metrów. Druga kondygnacja miała balkon. Wnętrze było wyposażone w windę zapewniającą dostęp do obu poziomów.

Faith rzuciła okiem na zegarek. Geralda Caterino nie było od czterech minut. Obejrzała się na Willa, który spoglądał w górę na poddasze. Najwyraźniej oceniał sytuację z taktycznego punktu widzenia. Faith ucieszyła się na myśl, że nie jest jedyną paranoiczką w pokoju.

– Beckey – powiedziała Lashanda. – Spójrz tutaj. Twój tata ma gości.

Wózek Beckey Caterino stał zwrócony ku wielkim oknom z widokiem na teren za domem. Kwietny ogród, betonowe figurki zwierząt i fontanna z pewnością powstały, by sprawić jej radość. Faith zauważyła przy karmniku kolibra z rubinowym gardziołkiem.

– Beckey? – powtórzyła Lashanda.

Rebecca Caterino poruszyła rękami, odwracając wózek. Na jej kolanach leżała szczotka do włosów. Beckey miała na sobie różową domową sukienkę. Pastelowe niebieskie skarpetki pokrywał wzorek w różowe króliczki.

– Czeeść. – Uśmiechnęła się połową ust. Jedno oko spoglądało na Faith. Drugie wydawało się puste. Faith rozpoznała symptomy paraliżu twarzy. Jej babcia przeszła przed śmiercią serię udarów. Ta młoda kobieta była o kilka dekad za młoda na taki los.

– Pozwól, że to zrobię. – Lashanda wytarła usta Beckey chusteczką higieniczną. Faith dostrzegła bladą bliznę w kształcie litery T idącą w poprzek gardła i w dół do mostka. – To pani Mitchell i pan Trent.

– Miło – Beckey musiała przełknąć ślinę, zanim zdążyła dokończyć zdanie – was poznać.

– Ciebie też, Beckey. – Faith powstrzymywała się przed tym, by zwracać się do tej dorosłej kobiety jak do dziecka. Emanowała z niej dziecięca niewinność. Była chudziutka. Miała niezborne ruchy, biorąc do rąk szczotkę do włosów. Dało się zauważyć, że przed chwilą wzięła kąpiel. Miała mokre włosy i świeże ubranie.

Heath wspiął się na kolana siostry i położył jej głowę na piersiach. Faith przypomniała sobie, jaki słodki był Jeremy w tym wieku. Z tym że jej uroczy synek był o krok od przedzierzgnięcia się w sadystę, który zarzuca matkę seriami „dlaczego?”.

– Masz. – Beckey podała szczotkę Lashandzie. – Warkocz.

– Moja słodka, wiesz, że nie umiem tego robić. – Lashanda zwróciła się do Faith: – Chce mieć włosy zaplecione jak Elsa. Obejrzałam filmik na YouTubie, ale nie wyszło mi najlepiej.

Will odchrząknął.

– Mogę to zrobić, jeśli chcesz – zaproponował.

Uśmiechnęła się i wyciągnęła do niego rękę ze szczotką.

– Mogę odwrócić twój wózek? – spytał.

Skinęła głową, uśmiechając się jeszcze szerzej.

Will odwrócił Beckey tak, że spoglądała w głąb pokoju. To dało mu lepszy widok na poddasze. Delikatnie szczotkował długie włosy, a Heath obserwował tę scenę.

– Trzeba rozdzielić na trzy pasma – podpowiedział.

Will szybko poradził sobie z zadaniem. Faith przypomniała sobie, że Sara w weekendy nosiła tak samo splecione włosy. Istniała alternatywna Faith, która byłaby z Willem, gdyby nie ciągnęło jej wciąż i wciąż do nieodpowiedzialnych i płodnych kretynów. Teraz pozostawała jej nadzieja na mężczyznę, który będzie pamiętał, by pić wodę.

– Chwileczkę – powiedziała Lashanda – przyniosę coś, czym zwiążemy końcówkę.

Will przytrzymał koniuszek warkocza palcami, podczas gdy pielęgniarka przeszukiwała biurko. Puścił oko do Heatha.

– Tutaj. – Gerald Caterino wychylił się przez balustradę. – Jestem gotowy. Nie pozwólcie, by ktoś za wami poszedł – zastrzegł i zniknął z pola widzenia.

Will przekazał końcówkę warkocza Lashandzie, która odpowiedziała na jego pytające spojrzenie wzruszeniem ramion.

– Cały Gerald – powiedziała. – Robi wszystko po swojemu.

Will nie pozwolił Faith pójść schodami przed nim. Na półpiętrze stanął i poprawił marynarkę. W kaburze u pasa nosił glocka. Ponieważ Faith zakładała, że cały dzień spędzi, pracując w więzieniu, swój rewolwer umieściła w worku Crown Royal, który włożyła do torebki. W imię zachowania nadmiernej ostrożności rozpięła zamek w torebce. Poluzowała sznurek worka, w którym był rewolwer.

Przypomniała sobie czasy, gdy pracowała na patrolach ulicznych. Mandaty. Kradzieże aut. Przemoc domowa. Codzienna rutyna do chwili, kiedy coś wykraczało poza rutynę. Ludzie byli ludźmi i człowiek nigdy nie wiedział, co naprawdę myślą, póki tego nie zdradzili swoim zachowaniem.

Will dostrzegł następną kamerę u szczytu schodów. Paranoja Faith znowu doszła do głosu. Gerald Caterino mógł obserwować ich nadejście. Nienawidził policjantów. Pielęgnował w sobie urazę. I zdążył już udowodnić swoją nieprzewidywalność.

Skręcili w lewo. Will zatrzymał się, przyklęknął i podniósł z podłogi kłębek różowych kłaczków. Izolacja. Wskazał sufit. Schody na strych zostały niedawno opuszczone.

– Nie podoba mi się to – powiedział.

Faith podzielała te odczucia.

– Panie Caterino? – zawołała.

– W sypialni – dobiegł ich głos Geralda. – Upewnijcie się, że jesteście sami.

Jego głos dochodził z przeciwnej strony poddasza, na końcu niezmiernie długiego korytarza.

Zniknął im już dwa razy. Na dole miał broń. Na górze pewnie też. Był na strychu. Powtarzał im, żeby przyszli sami.

Faith szła za Willem w stronę sypialni. Mijając kolejne drzwi, obracali czujnie głowy. Łazienka. Pralnia. Heath udekorował ściany obrazkami z dinozaurami i postaciami z Toy Story. Przestrzeń Beckey była wypełniona sprzętem medycznym, szpitalnym łóżkiem i podnośnikiem. Pusta sypialnia naprzeciwko pokoju Beckey służyła najpewniej pielęgniarce z nocnej zmiany. Faith zadawała sobie pytanie, ile to wszystko kosztowało. Beckey na pewno miała orzeczenie o niepełnosprawności, ale to było niczym powiedzenie, że odma opłucnowa pourazowa kwalifikuje się do owinięcia bandażem elastycznym.

W końcu znaleźli się na poddaszu użytkowym. Wokół telewizora leżały porozrzucane zabawki. Faith poznała nowszą wersję konsoli do gier, jaką miała w domu. By dostać się do ostatniej części korytarza, musiała przekroczyć plastikową osłonę na przewody wielkości progu zwalniającego. W środku nie było kabli. Bariera miała zatrzymywać wózek Beckey.

– Cholera – mruknął Will.

Faith zajrzała mu przez ramię do sypialni. W środku panowała ciemność. Okna były zastawione otwartymi regałami pełnymi złożonych ubrań. Słońce przeświecało przez szczeliny na styku poszczególnych modułów.

Will zrobił sześć długich kroków i wszedł do pokoju. Faith została w korytarzu. Patrzyła, jak ocierał usta wierzchem dłoni. Plaster z bałwankiem Olafem odkleił się od skóry. Klej przegrał walkę z potem.

– Panie Caterino, czy na łóżku leży broń?

– Och, tak, rzeczywiście, zaraz…

– Ja ją wezmę – powiedział Will i zszedł z jej linii wzroku.

Faith wyjęła już broń z torebki i trzymała ją w dłoni gotową do użycia. Już miała wkroczyć do środka, gdy Will znowu pojawił się w progu.

Trzymał w rękach browninga Hi-Power kaliber 9 milimetrów. Faith nie znała się na broni tak jak Will, wiedziała jednak, że ten model ma skomplikowany system wyjmowania magazynka. Albo Gerald Caterino umiał obchodzić się z bronią, albo ktoś sprzedał mu więcej broni, niż potrzebował.

Will wyjął magazynek i włączył górne światło.

Faith włożyła pistolet do torebki, ale trzymała rękę w środku. Po przejściu przez próg odruchowo sprawdziła każdy element przestrzeni. Okna – czysto. Drzwi – czysto. Caterino – czysty. To musiała być jego sypialnia. Brak dekoracji. Wielkie niezasłane łóżko. Dwa różne stoliki nocne, telewizor na ścianie, regały modułowe, łazienka za drugimi drzwiami. Inne drzwi, za którymi pewnie mieściła się garderoba, były zamknięte. W zamku ryglowym tkwił klucz.

– Niech pani zamknie drzwi – polecił Gerald.

Faith niechętnie pchnęła drzwi.

– Nie lubię mówić o tym w obecności Heatha. I nie jestem pewien, ile Beckey wie i co może pamiętać. Samego ataku nie pamięta, ale boję się, jak mogłaby zareagować, gdyby o tym usłyszała. Albo to zobaczyła.

Przekręcił klucz i otworzył drzwi.

Faith otworzyła usta.

Ściany garderoby pokrywały wycinki z gazet, wydruki, zdjęcia, diagramy i zapiski. Wszystko przypięte kolorowymi pinezkami. Czerwone, niebieskie, zielone i żółte sznureczki łączyły różne kawałki układanki. Z tyłu stały pudła na dokumenty ułożone w stosy po sam sufit. Caterino uczynił z garderoby centrum operacyjne i przerażała go myśl, że dzieci mogły to zobaczyć.

Faith poczuła, że serce jej krwawi. Każdy kawałek papieru, każda pinezka, każda nitka stanowiły symbol jego udręki.

– Trzymam ten klucz ukryty na strychu. Heath lubi bawić się moim brelokiem z kluczami. Kiedyś omal tu nie wszedł. Ufam Lashandzie, ale można odwrócić jej uwagę. Gdyby Heath kiedykolwiek to zobaczył… Nie chcę, żeby wiedział. Dopiero wtedy, gdy będzie gotowy. A teraz wszystko wam pokażę.

Faith domknęła drzwi sypialni i przekręciła gałkę. Wyjęła telefon, po czym weszła za Willem do garderoby. Włączyła funkcję nagrywania. Dla formalności zapytała:

– Panie Caterino, czy zgadza się pan, żebym sfilmowała to wszystko telefonem?

– Tak, oczywiście. – Gerald zaczął prezentację, najpierw wskazując fotografie. – Zrobiłem je pierwszego dnia pobytu Beckey w szpitalu, jakieś dwanaście godzin po ataku. To nacięcie tutaj to ślad po tracheotomii. W tym miejscu złamali jej mostek, żeby ratować życie. – Przesunął palec dalej. – To są zdjęcia z jej prześwietlenia. Na tym wyraźnie widać złamanie kości czaszki. Spójrzcie na kształt.

Faith zrobiła zbliżenie prześwietlenia, które wisiało obok starszego zdjęcia z miejsca przestępstwa.

– Dostał pan kopie akt śledztwa w sprawie pańskiej córki od Brada Stephensa? – zapytała Faith.

Gerald otworzył usta i zaraz je zamknął.

– Dostałem je. Tylko to się liczy.

Faith odpuściła. Przynajmniej oszczędził jej trochę czasu. Potem zrobiła zbliżenie na protokoły z zeznań świadków, notatki ze śledztwa, raporty koronera, dokumentację z resuscytacji.

Will trzymał ręce w kieszeni. Pochylił się naprzód, przyglądając się fotografii młodej kobiety stojącej przy Golden Gate Bridge.

– To Leslie Truong? – zapytał.

– Odmówiono mi wglądu do jej akt, ponieważ teoretycznie sprawa nadal jest otwarta – wyjaśnił Gerald. – To zdjęcie dała mi jej matka Bonita. Kiedyś ciągle rozmawialiśmy. Teraz już rzadziej. Po przekroczeniu pewnej granicy to człowieka zjada, wiecie? Wasze życie staje się… – Nie musiał kończyć myśli. Ściany opowiadały historię jego życia po napadzie na Beckey.

Faith odwróciła się, powoli nagrywając materiały na ścianie sektor po sektorze. Gerald wydrukował z Internetu wiele stron. Zobaczyła wpisy z Facebooka i Twittera, maile. Zrobiła jeszcze większe zbliżenie, by mieć pewność, że widać będzie autorów. Większość maili została wysłana z adresu dmasterson@Love2CMurder.

– Czy uzyskał pan dostęp do którejś ze spraw opisanych w tych artykułach? – zapytała Faith.

– Pisałem prośby, powołując się na prawo do informacji, ale w aktach niczego nie znalazłem, ledwo kilka stron o każdej kobiecie. – Wskazał sektor na ścianie poświęcony korespondencji. – Wszystkie te zdarzenia zostały uznane za wypadek. Tak byłoby z Beckey, gdyby nie przeżyła. Nie żeby jej życie wyglądało jak przedtem. I nigdy więcej nie będzie tak wyglądać. – Rozpacz w jego głosie była niczym gigantyczne imadło zamykające się na tym pokoju.

– Panie Caterino – zaczął Will – przesłał pan te konkretne artykuły Nesbittowi z konkretnego powodu. Dlaczego je pan wybrał?

– Rozmawiałem z rodzinami. – Gerald pobiegł na koniec garderoby i stanął przy pudłach z papierami. – Spójrzcie, tutaj są moje notatki z rozmów. Weźcie je.

Faith zmieniła położenie telefonu. Chciała nagrać też Geralda.

– Wykonałem tysiące telefonów – powiedział. – Kiedy tylko znajdowano jakąś kobietę, odnajdywałem jej rodzinę i rozmawiałem z jej bliskimi. Zawęziłem liczbę ofiar do ośmiu.

Wskazał coś za plecami Faith, ale ona się nie odwróciła. Rozpoznała twarze kobiet z artykułów prasowych, ale zdjęcia na ścianie były inne, bardziej osobiste, takie, jakie trzyma się w ramce na biurku.

Gerald zaczął wyliczać po kolei, wskazując fotografie.

– Joan Feeney. Bernadette Baker. Jessica Spivey. Rennie Seeger. Pia Danske. Charlene Driscoll. Deaundra Baum. Shay Van Dorne.

Faith utrwalała każdą fotografię w zbliżeniu, starając się ciągle mieć w kadrze Geralda, który rozpoczął kolejną serię wyliczanki.

– Opaska na głowę. Grzebień. Klamra do włosów. Opaska do włosów. Szczotka. Gumka. Grzebień.

– Moment, o czym pan mówi? – zapytała Faith.

– To rzeczy, które im zginęły. Nie sprawdzaliście tego? Nie czytała pani o tym?

– Panie…

– Nie! – wrzasnął. – Niech mnie pani nie próbuje uspokajać. Mówiłem tej przeklętej policjantce, że Beckey zginęła zapinka do włosów, którą dostała od matki. Szylkretowa. Beckey przypadkowo ułamała jeden ząb. Zawsze trzymała ją na stoliku nocnym. Tego ranka, kiedy wyszła… – Pospiesznie wrócił przed ścianę. – Patrzcie, tu jest wyraźnie napisane. Kayleigh Pierce, jej współlokatorka. To jej oficjalne zeznanie.

Faith podążyła za nim z kamerą.

– Kayleigh powiedziała, że rano, kiedy znaleziono Beckey, to znaczy przedtem, kiedy się ubierała do wyjścia, powiedziała… – Geraldowi Caterino zabrakło powietrza. – Powiedziała…

– W porządku, panie Caterino. Proszę na mnie spojrzeć. – Popatrzył na nią z rozdzierającą serce rozpaczą. – Proszę się nie spieszyć. Słuchamy pana. Nigdzie się nie wybieramy.

– Dobrze, dobrze. – Stukał pięścią w klatkę piersiową, próbując się uspokoić. – Kayleigh powiedziała, że Beckey nie mogła znaleźć swojej spinki na stoliku nocnym. Nie było jej tam wtedy rano. A Beckey zawsze tam ją kładła. Nawet przed wyjazdem do college’u kładła spinkę na stoliku obok łóżka. Nie chciała jej zepsuć, ale chciała ją nosić, kiedy potrzebowała bliskości Jill, rozumiecie?

– Jill to jej matka?

– Tak. – Gerald wskazał zdjęcie Beckey przed atakiem. Czytała w łóżku. Miała włosy spięte z tyłu. – Nigdy nie znaleźli tej spinki. Dziewczyny, Kayleigh i inne współlokatorki, przewróciły wszystko do góry nogami i nic. Jeszcze zanim policja zrobiła przeszukanie. Nie żeby szukali bardzo sumiennie, ponieważ w tamtej chwili kompletnie się tym nie przejęli. Ale dziewczyny wiedziały, ile ta spinka znaczyła dla Beckey, więc kiedy leżała w szpitalu, szukały jej. I nie znalazły. A kiedy gliniarze raczyli w końcu na serio zainteresować się sprawą, też jej nie znaleźli.

Faith ugryzła się w język. Nie wierzyła, by Lena Adams zapomniała o takim szczególe.

– Ci gliniarze – ciągnął Gerald. – Tolliver, on był najgorszy. Robił wrażenie współczującego i życzliwego, jakby się tym przejmował, ale chciał tylko odhaczyć rubryczkę i zamknąć sprawę, żeby dalej brać pieniądze.

Faith znała wysokość policyjnej pensji. Nie ona motywowała do działania.

– Powiedział mi, ten zakłamany sukinsyn powiedział mi… – Gerald Caterino urwał, próbując zebrać się w sobie. – Tolliver wrobił Nesbitta. Mówię wam, jak jest. Gdybym mógł to udowodnić, pozwałbym całe miasto. Wiecie, że college wypłacił pieniądze, prawda? I hrabstwo. Wiedzieli, że policja jest skorumpowana. Dlatego zapłacili kupę pieniędzy.

Faith nagle odczuła zadowolenie, że filmuje człowieka, który pozwał policję.

– Był proces o odszkodowanie? – zapytała.

– Nie chcieli procesu, ponieważ wiedzieli, że wyjdą na jaw wszystkie obciążające ich szczegóły. Nie widzicie tego? Firma ubezpieczeniowa, miasto, adwokaci, nawet moi, brali udział w tuszowaniu sprawy.

Z doświadczenia Faith wynikało, że prawnicy stawali na głowie, by wywalczyć jak najwyższe odszkodowanie.

– Hrabstwo doszło ze mną do porozumienia – ciągnął Gerald – ale nie chcieli przyznać się do błędu, chociaż wiedzieli, że go popełnili. My wiemy. Trzydzieści cholernych minut. Trzydzieści minut życia mojej córki. W tej chwili łamię tę umowę o zachowaniu poufności. Powinienem pójść do mediów. Nadal mogę. Niech spróbują wydrzeć mi te pieniądze. Rzucam im wyzwanie.

Faith przesunęła kciuk, by zasłonić mikrofon, chociaż było już za późno.

Gerald zwrócił się do niej.

– Ma pani syna. Jak będzie się pani czuła, wysyłając go do college’u? Ufa im pani, tak? Ufa policji. Ufa, że każdy tam na miejscu zadba o pani syna. A jeśli tego nie zrobią, muszą za to zapłacić.

Will odchrząknął.

– Ile zapłacili?

– Za mało. – Gerald Caterino rozejrzał się po pokoju. Wargi zaczęły mu drżeć. – Za mało, dranie. – Głos mu się załamał, po chwili przeszedł w szloch. Gerald zakrył usta, by go powstrzymać. Przegrał tę nierówną walkę. Zgiął się wpół i zawył z rozpaczy. Kolana ugięły się pod nim. Opadł na podłogę. Zakrył twarz rękami. Zaniósł się płaczem jak dziecko.

Faith wyłączyła nagrywanie. Will powstrzymał ją, gdy chciała podejść do Geralda. W kącie obok kosza na śmieci znalazł pudełko chusteczek higienicznych. Z kosza wysypywały się zużyte chusteczki.

Gerald wciskał głowę w wykładzinę. Jego szloch wypełnił cały pokój. Uspokajanie go nie było odpowiedzią. Nie można uspokoić nadziei.

Will kucnął przy nim i podsunął mu chusteczkę.

– Przepraszam. – Gerald wziął ją i otarł oczy. – To mi się czasem zdarza. Nie umiem tego powstrzymać.

Will pomógł zbolałemu ojcu wstać.

Gerald wydmuchał nos. Twarz mu poczerwieniała. Był zawstydzony.

Faith dała mu kilka sekund przed powrotem do teraźniejszości.

– Panie Caterino, na dole, kiedy mój partner wspomniał o uszkodzeniu piątego kręgu, ta informacja podziałała na pana jak detonator.

Caterino wydmuchał ponownie nos i poprawił koszulę.

– Beckey miała nakłucie. – Wskazał czarno-białą fotografię na ścianie. – Chciałem przynieść ją wam na dół, ale pomyślałem, że lepiej będzie sprowadzić was na górę i pokazać to wszystko. Tyle tego jest, a ja… ja nie…

– Już dobrze. – Faith starała się go uspokoić. – Dobrze, że pozwolił nam pan to zobaczyć. To ważne, by zachować całą pańską ciężką pracę w oryginalnym stanie.

– Dobrze. Ma pani rację. – Gerald znowu wskazał ścianę. – Tu jest to nakłucie.

Faith ponownie uruchomiła nagrywanie. Zrobiła zbliżenie na czarno-białą fotografię wydruku badania rezonansem magnetycznym. Nawet jej niewytrenowane oko było w stanie dostrzec uszkodzenie rdzenia kręgowego, przypominające przebicie opony w kreskówce, skąd zamiast powietrza uchodził płyn.

– Nikt nie potrafił tego wyjaśnić – powiedział Gerald.

– Czy jest coś jeszcze w sprawie pańskiej córki, o czym powinniśmy wiedzieć?

– Wszystko przepadło. Tropy prowadziły donikąd. Nie ma z kim o tym rozmawiać. Nikt nie będzie o tym rozmawiał. – Gerald wyrzucił zużytą chusteczkę. – Tolliver stawał na głowie, żebyśmy nigdy nie poznali prawdy o Beckey i Leslie. Ukrywał informacje, twierdził, że zagubiły się gdzieś w biurokratycznym młynie. A ta jego klakierka, Lena Adams… wiedzieliście, że zniszczyła wszystkie swoje notatki? Wyobrażacie sobie, co tam było? To ta suka, która nawet nie sprawdziła, czy moja córka żyje, czy nie. Wszyscy stali tam, śmiali się i żartowali, a ona cierpiała z powodu strasznego uszkodzenia mózgu.

Faith nie chciała dalej w to brnąć.

– Proszę powiedzieć coś więcej o spince Beckey.

– Tak. Zginęła. Co samo w sobie nic nie znaczy, prawda? Ale potem rozmawiałem z Bonitą…

– Matką Leslie Truong? – Faith znowu próbowała go spowolnić. – Co powiedziała?

Łzy Geralda obeschły. Na nowo owładnęła nim złość.

– Leslie zginęła opaska, którą zawsze wkładała przy myciu twarzy wieczorem.

– To jedyna rzecz, która zniknęła?

– Tak. – Zawahał się, po czym przyznał: – Nie wiem. Może jakieś koszulki, ubrania też, ale na pewno opaska. Leslie specjalnie zadzwoniła do Bonity, żeby się wyżalić. Powiedziała, że to głupie kraść coś o tak małej wartości. Dlatego strasznie ją to rozzłościło, bo po co ktoś miałby zabierać coś takiego?

Faith wróciła do pozostałych domniemanych ofiar i innych skradzionych przedmiotów.

– Shay Van Dorne ukradli szczotkę?

– Grzebień. Siedziała w aucie, kiedy się zorientowała, że go nie ma. Tak się zdenerwowała, że powiedziała o tym matce. – Wrócił do fotografii kobiet z artykułów. – Joan Feeney. Nosiła opaskę na siłowni. Powiedziała siostrze, że nie może znaleźć fioletowej, swojej ulubionej. Seeger siedziała w samochodzie jak Van Dorne. Rozmawiała przez telefon z siostrą, kiedy wspomniała, że zniknęła jej niebieska elastyczna opaska na włosy, którą trzymała na konsoli.

Faith dała mu znak skinieniem głowy, by kontynuował.

– Danske miała srebrną szczotkę, pamiątkę po babci. Zniknęła z komody. Driscoll trzymała szczotkę do włosów w schowku. Nie było jej tam, gdy jej mąż tam zajrzał. Spivey trzymała klamrę do włosów na biurku. Spinała nią grzywkę. Baker miała grzebień z napisem CHILLAX z kryształków. Siostra Baum mówi, że Deaundra zawsze dobierała kolor atłasowej gumki do koloru ubrania. Kiedy ją znaleziono, miała na sobie zieloną koszulkę, ale nie miała gumki. A kiedy siostra przejrzała jej rzeczy, znalazła różne gumki – czerwone, żółte, pomarańczowe. Zielonej nie było.

Faith pomyślała o adwokacie obrony używającym tego nagrania jako dowodu, że Gerald Caterino zasugerował te myśli zrozpaczonym bliskim nieżyjących kobiet. W bardziej surowej interpretacji można to było uznać za manipulowanie świadkiem. W imię czego?

Szczotka. Grzebień. Gumka. Opaska. Zapinka. W samochodzie, torebce i domu Faith miała wszystkie te rzeczy, niektórych nawet po kilka sztuk. Bardzo łatwo stwierdzić po fakcie, że jedna z tych rzeczy zginęła.

Zwłaszcza jeśli desperacko szuka się jakiegoś związku.

Will najwyraźniej podzielał jej wątpliwości. Czekał, aż Faith skończy nagrywanie.

– Kiedy dzwonił pan do rodzin, jak to się odbywało? – zapytał.

– Niektórzy nie chcieli ze mną rozmawiać. Z innymi nie wyszło. Miałem listę pytań, które były sitem do odsiewania tego, co nieistotne. Tak zawęziłem liczbę ofiar do ośmiu. – Podszedł do przeciwległej ściany i zerwał z niej kartkę z notatnika. – Używałem tego.

Faith odczytała listę:

1. Przedstaw się (zachowaj spokój!).

2. Wyjaśnij, co spotkało Beckey (tylko fakty!).

3. Zapytaj, czy mają jakiekolwiek podejrzenia co do przyczyny śmierci ich bliskich (zachowuj się normalnie!).

4. Zapytaj, czy ich bliskie wspominały, że coś im zginęło.

5. Poproś, żeby potwierdzili, że tej rzeczy faktycznie nie ma.

– Za każdym razem, gdy czytam o podobnej historii, zaczynam działać – wyjaśnił Gerald. – W Internecie jest mnóstwo rzeczy. Ludzi łatwo namierzyć. Najpierw dzwonię. Przez lata rozmawiałem z dziesiątkami bliskich ofiar. Uważam, że coraz lepiej mi to wychodziło. Trzeba ich wyczuć, upewnić się, że są otwarci na tę wersję. Strata dziecka to potworne doświadczenie, ale jeszcze potworniejsza jest świadomość, że zostało nam odebrane.

Faith przeczytała listę powtórnie. To był podręcznikowy przykład pytań naprowadzających.

– To ostatnie. Numer pięć. Mówił im pan, czego mają szukać? Że chodzi o coś związanego z włosami?

– Tak. Czego innego mieliby szukać? – Teraz rzucił się ku przeciwległej ścianie i wskazał wydruk maili z adresu Love2CMurder. – To lista rzeczy, jakie robią seryjni zabójcy. Po pierwsze: zbierają trofea. To robi ten, który napadł na Beckey. Prześladuje je. Zabiera im coś. Potem je atakuje i robi tak, żeby wyglądało na wypadek.

– Zaraz – powiedziała Faith. – Co pan ma na myśli, mówiąc: prześladuje?

– Parę tygodni przed śmiercią każda z tych kobiet mówiła komuś z rodziny, przyjaciółce czy koleżance z pracy, że mają dziwne wrażenie, jakby ktoś je obserwował.

Faith zatrzymała się nad tą nową informacją. Przychodziły jej do głowy różne wyjaśnienia, wśród nich i to, że całkiem spory procent kobiet dopada poczucie zagrożenia i podatności na przemoc.

– Pytania o wrażenie, że jest się obserwowaną, nie ma na pańskiej liście.

– Wiem, że zawsze coś się zataja. Pozwalałem, żeby sami mi mówili.

– Tak po prostu?

– Byłem ostrożny. – Gerald Caterino wskazał wydruki maili od Love2CMurder. – Ten gość jest emerytowanym policyjnym śledczym. Jednym z nielicznych porządnych. Pomagał mi w tych prywatnych poszukiwaniach. Powiedział, że największym błędem kobiet jest to, że nie słuchają swojego instynktu.

Faith przyjrzała się mailom. DMasterson korespondował z Geraldem przynajmniej od dwóch lat. Zobaczyła pliki PDF z fakturami.

– Wspomniał pan wcześniej, że płacił pan prywatnemu detektywowi. To on?

– Nie. Mówiłem o Chipie Shepherdzie. Pracowałem z nim pięć lat temu. To inny emerytowany glina. Zapłaciłem mu za trzy miesiące. Pracował przez sześć. Jego dokumentacja jest tutaj. – Kopnął stos pudeł. – Chip niczego nie znalazł. Zawsze tak jest. Nigdy niczego nie znajdują. Przez pięć lat wypruwałem z siebie flaki, żeby nie zamknęli tej sprawy. Interes idzie dobrze, ale to za mało. Oszczędności się wyczerpały. Nie mam emerytury. Dom ma obciążoną hipotekę. Pieniądze z odszkodowania są w zarządzie powierniczym, żeby zapewnić Beckey opiekę. Całe moje życie skupia się na myśleniu o opiece nad nią i Heathem, a resztę sił poświęcam na to.

Faith westchnęła głęboko. Pokój wydawał się coraz bardziej klaustrofobiczny, zupełnie jakby się zmniejszał. Faith pomyślała, że znalazła odpowiedź na pytanie, jakie Will zadawał od chwili, kiedy dziś rano przerzucali się teoriami w więziennej kaplicy.

Zaczęła łagodnie.

– Panie Caterino, dlaczego wysłał pan Darylowi Nesbittowi te artykuły z gazet? W kopercie nie było żadnego listu, żadnej notki. Tylko artykuły.

– Ponieważ… – Ugryzł się w język chwilę za późno. – Ciągle twierdzi, że jest niewinny. Chciałem, żeby poczuł się jak w potrzasku, tak samo bezradny jak ja.

Faith wierzyła, że w ten sposób chciał torturować Nesbitta, ale w tym kryło się znacznie więcej.

– Przepraszam, że pytam, ale skąd ma pan pewność, że Daryl Nesbitt nie jest tym, który skrzywdził pańską córkę?

– Nigdy nie powiedziałem, że…

– Panie Caterino, pięć lat temu wydał pan mnóstwo pieniędzy na prawników, żeby zapłacić za cywilny proces o roszczenie majątkowe wobec Jeffreya Tollivera.

Na twarzy Geralda odmalowało się zaskoczenie.

– Bardzo często – ciągnęła Faith – cywilne sprawy wykorzystuje się, by policjanci zeznawali, co można potem użyć przeciwko nim w procesie karnym.

Usta Geralda Caterino zamieniły się w wąską linię.

– Pięć lat temu założył pan konto Beckey na Facebooku i stronę internetową – ciągnęła Faith. – Przez ostatnich pięć lat zbierał pan artykuły o zaginionych kobietach, co według pana ma związek z atakiem na pańską córkę.

– Te kobiety…

– Nie – przerwała mu Faith. – Zaczął pan swoje dochodzenie pięć lat temu. Niektóre z tych spraw sięgają ośmiu lat wstecz. Co sprawiło, że pięć lat temu uwierzył pan, że Daryl Nesbitt nie napadł na Beckey? Musiał pan mieć istotny powód.

Gerald przygryzł wargi, by zapanować nad ich drżeniem. Nie mógł powstrzymać łez, gdy znowu napłynęły mu do oczu.

Faith powoli prowadziła go dalej.

– Zamieszcza pan posty na różne tematy, panie Caterino, ale nigdy nie pisze pan o synu.

Caterino wytarł łzy.

– Heath rozumie, że Beckey musi być w centrum uwagi.

Faith nie odpuszczała.

– Zauważyłam kamery wokół domu i w środku. Czy to niebezpieczna okolica, panie Caterino?

– Świat jest niebezpiecznym miejscem.

– Sąsiedztwo wygląda na bardzo spokojne. – Faith umilkła na chwilę. – To każe mi się zastanowić, czego pan strzeże.

Gerald wzruszył ramionami w geście obrony.

– Kamery bezpieczeństwa i brama nie są wbrew prawu – powiedział.

– Nie są – zgodziła się Faith – ale chciałam panu powiedzieć, że jestem pod wrażeniem pańskiego synka. Jest bystry. Znacznie wyprzedza w rozwoju swoich rówieśników. Czy pediatra mówił panu o tym? Chłopiec jest na poziomie ośmiolatka.

– W Boże Narodzenie skończy siedem.

– Racja. Ma urodziny około trzydziestu dziewięciu tygodni po ataku na Beckey.

Gerald wytrzymał jej spojrzenie przez kilka sekund, po czym wbił wzrok w ziemię.

– Oto co myślę – ciągnęła Faith. – Pięć lat temu Daryl Nesbitt napisał do pana z więzienia.

Mięśnie w gardle Geralda zacisnęły się widocznie.

– Myślę, że zobaczył pan list i dotarło do pana, że Daryl Nesbitt polizał skrzydełko koperty, żeby ją zakleić. Jego ślina była na odwrocie znaczka. – Faith starała się zrobić to najdelikatniej, jak mogła. – Czy zrobił pan test DNA Daryla Nesbitta z materiału pozyskanego z koperty, panie Caterino?

Gerald trzymał spuszczoną głowę, brodą dotykając klatki piersiowej. Obfite łzy kapały mu z oczu na podłogę.

– Wie pan, co by mnie przerażało, panie Caterino? Co skłoniłoby mnie do zamontowania kamer bezpieczeństwa, ogrodzenia i bramy, a także spania z bronią przy łóżku?

Gerald wziął głęboki oddech, ale nie oderwał wzroku od podłogi.

– To coś, co nie dawałoby mi spać po nocach – powiedziała Faith – to paniczny strach, że człowiek, który zaatakował moją córkę, odkryje, że dziewięć miesięcy później urodziła jego syna.

9

Sara spojrzała na wyświetlacz w kuchence.

Godzina 19:42.

Zupełnie straciła poczucie czasu, zajmując się Alexandrą McAllister. Najpierw trzeba było spełnić wymogi proceduralne, by Ezra Ingle zamienił w raporcie oficjalną przyczynę śmierci. Potem Amanda nawiązała kontakt z biurem szeryfa, by złożyć formalną prośbę o przejęcie dochodzenia przez GBI. Potem Sara musiała przetransportować ciało do siedziby GBI, by tam przeprowadzić sekcję zwłok. Potem podyktowała swój raport, zatwierdziła i złożyła podpisy pod listami dowodów, zaleceniami dla laboratorium i techników. Potem młodszy lekarz sądowy poprosił ją o przejrzenie wyników sekcji Jesusa Vasqueza, więźnia zamordowanego podczas buntu. A na koniec Sara zasiadła przy swoim biurku, Bóg wie na jak długo, by uporządkować myśli. To był bardzo trudny dzień.

Nie wiedziała, że już tak późno, póki nie wyszła z budynku i nie spojrzała w czarne bezksiężycowe niebo.

Wstała z barowego stołka w kuchni. Psy spojrzały na nią z kanapy, gdy zaczęła chodzić od ściany do ściany. Czuła się kompletnie bezużyteczna. Tessa jechała z Grant County z aktami Jeffreya. Trafiła na końcówkę popołudniowego szczytu. W tej chwili Sarze pozostawało tylko czekanie. Psy były nakarmione i wybiegane. Mieszkanie ogarnięte. Przygotowała sobie kolację, której nie mogła przełknąć. Włączyła telewizor, potem go wyłączyła. To samo zrobiła z radiem. Była tak podminowana, że aż swędziała ją skóra.

Porwała telefon z blatu i jeszcze raz przejrzała ostatnie wiadomości do Willa. Ikonka telefonu ze znakiem zapytania. Talerz ze znakiem zapytania. A potem tylko znak zapytania.

Will nie odpisał.

Sara powtarzała sobie to, co oczywiste. Will też stracił rachubę czasu. Zajmowali się sprawą zabójstwa. Możliwe, że wielokrotnymi zabójstwami. Lena pewnie wywróciła wszystko do góry nogami, jak robiła to zawsze, więc Sara nie powinna doszukiwać się drugiego dna w jego milczeniu. Ani w tym, że po prostu wyłączył telefon. Prawie dziesięć razy uruchamiała aplikację Find My, próbując zlokalizować go na mapie, i za każdym razem otrzymywała ten sam wynik: adres Leny i liczbę minut, potem godzin, które upłynęły od jego wizyty w tamtym miejscu.

Usłyszała walenie do drzwi.

– Siostro? – Pukanie Tessy przypominało raczej kopniaki. – Pospiesz się.

Sara otworzyła drzwi i zobaczyła Tessę żonglującą trzema pudłami. Na dole drzwi zostały ślady po butach.

– Nie pomagaj mi, poradzę sobie. – Tessa rzuciła wszystko na stół w jadalni. Na szczęście Jeffrey przykleił pokrywki pudeł. – Nie uwierzyłabyś, jakie korki. Mam bąbel na dłoni od ciągłego używania klaksonu, a teraz umieram z pragnienia.

Sara domyśliła się z jej tonu, że wcale nie chodzi o wodę. Wahała się przez chwilę, zanim otworzyła dolną szafkę. Will miał jej za złe picie, jakby jeden kieliszek merlota miał z niej uczynić Judy Garland.

– Szkocka. – Tessa wyciągnęła ponad nią rękę i złapała butelkę. – Nalej mi małą szklaneczkę. Jak dla dziecka. Dzisiaj muszę jeszcze wrócić. Co z tym papierowym ręcznikiem?

– Nie pytaj. – Will suszył papierowe ręczniki do ponownego użycia, ponieważ jej inteligentny i seksowny chłopak najwyraźniej dorastał w czasach wielkiego kryzysu. – Dlaczego musisz wracać jeszcze dzisiaj?

– O dziewiątej rano mam rozmowę z położną, o której ci mówiłam. Przyjmuje stażystów na praktyki. Trzymaj kciuki, żeby padło na mnie. – Tessa wyjęła z szafki dwie szklaneczki. – Lemuel zadzwonił, kiedy wjeżdżałam do miasta, jakby nie wystarczyło, że korek wzbudził we mnie mordercze instynkty.

Sara napełniła szklaneczki. Sobie nalała podwójną porcję. Mąż Tessy nadal był w Afryce Południowej z ich córką.

– Jak Izzie?

– Cudowna jak zwykle. – Tessa pociągnęła łyk. – Lem dostał papiery rozwodowe. Znosi to lepiej, niż przypuszczałam.

Sara pociągnęła ją w stronę stołu, żeby mogły usiąść.

– A chcesz, żeby znosił to źle?

– Jestem zmęczona. – Tessa opadła na krzesło obok Sary. – To wykańczające żyć w małżeństwie, kiedy nie chcesz być z mężem. Czasami bywa strasznie napuszonym dupkiem.

Sara w duchu zaprotestowała przeciw określeniu „czasami”.

– Wiem, że nigdy nie widziałaś w nim tego, co ja – stwierdziła Tessa. – Powiedzmy, że jest jak Taco Bell. Musisz zapłacić za dodatkową porcję mięsa. – Gdy Sara wzniosła szklaneczkę w geście toastu, spytała: – Gdzie Will?

– Pracuje. – Sara spojrzała na pudła. Pudła Jeffreya. Na etykietkach widniało jego znajome pismo. Chciała wyciągnąć rękę i dotknąć tych słów. – Poprosił, żebym za niego wyszła. – Tessa zakrztusiła się drinkiem, a ona dodała: – Sześć tygodni temu.

– Ile razy rozmawiałaś ze mną od tamtego czasu?

Sara rozmawiała z siostrą przynajmniej raz dziennie, czasem częściej. Ale o tym nigdy.

– Uważasz, że nie wyszło mi z Jeffreyem za pierwszym razem, bo nie poświęcałam mu wystarczająco dużo uwagi?

– Nie bardzo wiem, co to znaczy.

– To znaczy, że zawsze byłam u rodziców albo robiłam coś z tobą, albo…

– Małżeństwo to nie rumspringa[14]. Nie musisz opuszczać swojej rodziny. – Odstawiła szklankę i wzięła Sarę za rękę. – Siostro, pamiętasz, że tam byłam? To ja jeździłam za nim po mieście, włamałam się do jego komputera i przekupiłam recepcjonistów w motelu, ponieważ wariowałaś z powodu jego kłamstw, że to była tylko jedna kobieta i właściwie tylko ten jeden raz, kiedy obie wiedziałyśmy, że chodziło raczej o pięć kobiet i pięćdziesiąt razy.

Sara pamiętała tę porażającą przepaść między ciągłymi obietnicami Jeffreya a jego zachowaniem. Bez Tessy bawiącej się w detektywa pewnie nigdy nie poznałaby prawdy.

– Wiem – powiedziała.

– Jeffrey cię zdradzał, bo myślał tylko o tym, czego mu brakuje, a nie o tym, co ma. – Tessa ścisnęła dłoń Sary. – Zmienił się dla ciebie. Bardzo się starał być takim mężczyzną, na jakiego zasługiwałaś. Za pierwszym razem to było piekło na ziemi, ale dzięki temu drugie podejście było o wiele słodsze.

Sara kiwała głową, ponieważ Tessa miała rację.

– Kiedy Will mi się oświadczył, to tak naprawdę wcale nie były oświadczyny. Na jego usprawiedliwienie mogę powiedzieć, że to była dziwna rozmowa. Zaczęłam gadać o przebudowie jego domu, dobudowaniu piętra.

– Świetny pomysł. Mogłabyś zrobić wszystko po swojemu.

– Tak mu powiedziałam. A wtedy on wypalił: „Będziemy musieli pobrać się w kościele. Chcę, żeby twoja matka była szczęśliwa”.

– A co mama, do cholery, ma z tym wspólnego? – Tessa zmarszczyła brwi. – Czy on chce, żeby tata zagrał Lohengrina na pikolo?

Sara pokręciła głową.

– Nie wiem, czego chce.

– I to jest prawdziwy problem. Nie rozmawiasz z nim o tym, co jest naprawdę ważne. Udajesz, że to się nie wydarzyło.

Sara sama już nie wiedziała, co robi.

– Nie chcę poruszać tego tematu. To ja zawsze popycham sprawy naprzód, daję impuls. Chcę, żeby chociaż raz zrobił to Will. Ale wtedy myślę sobie, że może zmienił zdanie. Może czuje, że uniknął kłopotów.

– Bzdura. Wiesz, co do ciebie czuje. – Tessa dopiła drinka. – Nie poruszasz tego tematu, bo nie chcesz o tym rozmawiać. Nie ma w tym nic złego. Wyświadcz mu uprzejmość i po prostu powiedz, że nie jesteś gotowa.

– Ja chcę, żeby to on wyświadczył mi uprzejmość.

– Uważaj, bo się nie doczekasz.

Dlatego Sara nie poruszała tego tematu we wcześniejszych rozmowach z siostrą.

– Nie żeby to miało coś wspólnego z Willem, twoimi uczuciami do niego czy z powodami, dla których nie rozmawiasz z nim o małżeństwie, ale mogę pomóc ci z papierami Jeffreya, jeśli chcesz – zaproponowała Tessa.

– Nie, jedź do domu i odpocznij. – Sara w końcu wyciągnęła rękę i dotknęła jednego z pudeł. Poczuła ciepło rozchodzące się w palcach. – Czeka mnie cała noc czytania.

– Dwie pary oczu są szybsze niż jedna.

– Tu będzie mnóstwo żargonu, technicznych spraw.

– Umiem to przeczytać.

Sara za późno zarejestrowała ostry ton siostry.

– Tessie, wiem, że…

– Nie jestem Amelia Bedelia[15]. Rozumiem żargon. Znam podstawy anatomii. Czytałam mnóstwo blogów o położnictwie.

Sara próbowała pokryć śmiech kaszlem.

– Śmiejesz się ze mnie?

Sara stłumiła kolejny atak rozbawienia.

– Jezu Chryste. – Tessa gwałtownie poderwała się z krzesła. – Muszę wysłuchiwać tego od Lemuela. Nie zniosę tego samego od ciebie.

– Przepraszam. – Sara znowu się zaśmiała. – Nie chciałam… Proszę cię, nie…

Było za późno. Tessa z trzaskiem zamknęła za sobą drzwi.

Sara zaniosła się śmiechem.

Natychmiast dopadło ją poczucie winy, że okazała się taką wredną jędzą. Powinna wstać i pobiec za siostrą na korytarz, ale nie była w stanie poruszyć nogami. Spojrzała na pudła. Trzy. Jeffrey podpisał je osiem lat temu, zanim znowu się zeszli. Zanim odbudowali wspólne życie. Zanim patrzyła, jak życie powoli uchodzi z jego cudownych oczu.

REBECCA CATERINO NR 1/1

LESLIE TRUONG NR 1/1

THOMASINA HUMPHREY NR 1/1

Sara znalazła w kuchni nożyczki. Postawiła na stole butelkę szkockiej, znalazła pilota i włączyła łagodną muzykę. W teczce miała notatnik z żółtymi kartkami i długopis. Usiadła przy stole, przecięła taśmę i otworzyła pierwsze pudełko.

Czyżby ze środka wydobył się zapach uwięziony między kartkami?

Jeffrey używał balsamu owsianego do rąk, kiedy myślał, że nikt nie patrzy. Nie używał wody kolońskiej, ale jego płyn po goleniu miał cudowną leśną woń. Sara pamiętała szorstkość jego policzków w nocy. Delikatny dotyk jego palców błądzących po jej ciele. Zamknęła oczy, próbując przywołać brzmienie głębokiego barytonu, który tak ją zachwycił, potem doprowadzał do szału, a potem sprawił, że znowu się w nim zakochała.

Czy to zdrada?

Czy wspominając Jeffreya, zdradzała Willa?

Oparła głowę na rękach. Łzy poleciały same. Wytarła oczy. Nalała sobie drinka. Wyjęła z pudła pierwszy stos papierów i zaczęła czytać.

[14] U amiszów tzw. czas wyboru, kiedy po 16. urodzinach nastolatki opuszczają dom, by poznać świat zewnętrzny poza wspólnotą. Trwa około dwóch lat do czasu decyzji o powrocie i pełnym członkostwie w Kościele lub odejściu. (Przyp. red.).

[15] Główna bohaterka serii książek dla dzieci autorstwa Peggy Parish. Jest gosposią, która wszystkie polecenia bierze dosłownie, co prowadzi do mnóstwa zabawnych nieporozumień. (Przyp. red.).

GRANT COUNTY – ŚRODA

10

Jeffrey przeglądał zawartość akt śledztwa w sprawie Rebeki Caterino. Papiery z wypadku w lesie pokryły całą powierzchnię biurka. Zeznania jej współlokatorek z akademika. Raporty Brada i Leny. Streszczenie Franka. Jego własne wspomnienia. Zdjęcia z BlackBerry Leny. Dokumentacja Sary dotycząca reanimacji. Wstępne ustalenia nagryzmolone przez Dana Brocka, który nadal pełnił oficjalnie funkcję koronera w tej sprawie, chociaż tutaj koroner nie był potrzebny.

Przynajmniej na razie.

Zamknął akta i wrzucił je do kartonu za biurkiem. Na etykietce był napis OGÓLNE, chociaż Jeffrey czuł się nie w porządku, odkładając tę dziewczynę na bok. Po chwili „nie w porządku” przeszło wręcz w „źle”.

Nie był do końca pewien, co wpłynęło na tę zmianę w odczuciach. Może fakt, że jedyna osoba, która w sprawie tego zdarzenia mogła wypełnić luki nieznanymi dotąd szczegółami, zniknęła.

Leslie Truong opuściła miejsce, gdzie leżało ciało Caterino, wczoraj rano około szóstej. Dwuipółkilometrowy marsz powrotny do kampusu zająłby jej dwadzieścia, może trzydzieści minut. Mniej więcej w tym czasie zerwała się ulewa. Jeffrey powtarzał sobie, że Truong schowała się pod drzewem albo poślizgnęła w lesie. Skręciła kostkę. Złamała nogę. To był jedyny powód, dla którego mogła nie pojawić się u pielęgniarki. Czekała, aż ktoś ją odnajdzie.

Połowa jego ludzi i wolontariusze z college’u przez całą noc szukali w lesie zaginionej kobiety. Jeffrey miał na koncie udział w wyczerpujących poszukiwaniach zaginionych nastolatek, ale tym razem było inaczej. Truong była studentką ostatniego roku, bliską zdobycia dyplomu z dziedziny chemii polimerów. Kiedy poszukiwania w lesie nie przyniosły rezultatu, Jeffrey pojechał do jej mieszkania poza kampusem. Niebieska toyota prius stała na parkingu za budynkiem, w którym mieszkała Leslie Truong. Jej torebka była zamknięta w sypialni. Trzy studentki, z którymi dzieliła mieszkanie, nie miały pojęcia, gdzie jest. Lista przyjaciół i znajomych, którą dały Jeffreyowi, okazała się ślepą uliczką.

Truong zabrała do lasu telefon. Z tego samego telefonu zadzwoniła na numer alarmowy, by zgłosić znalezienie Caterino. Baterie padły, a może telefon zamókł. Na jej numer nie można się było dodzwonić. Z oficjalnego raportu Leny wynikało, że Truong była zdenerwowana swoim odkryciem, nie na tyle jednak, by potrzebowała towarzystwa w drodze do pielęgniarki w college’u. Lena zaproponowała, że znajdzie kogoś, kto ją odwiezie. Truong odparła, że woli wrócić do kampusu piechotą.

Oczywiście, to była wersja wydarzeń Leny.

Jeffrey nadal miał w lesie ludzi, którzy starali się wykorzystać światło dzienne. Największą trudność w poszukiwaniach stanowił fakt, że nikt nie wiedział, którą ścieżkę wybrała Truong. W gęstym lesie było ich kilka. I to przy założeniu, że poszła ścieżką. Możliwe, że zaczęła przedzierać się przez zarośla na skróty, chcąc jak najszybciej znaleźć się w bezpiecznym miejscu po doznanym szoku. Jeffrey wyobraził sobie, że Leslie Truong czeka gdzieś pod drzewem. Może właśnie w tej chwili ktoś się na nią natknął.

Możliwe, że żaden z tych wariantów nie był prawdziwy i że ktoś ją uprowadził.

Jeffrey gubił się w meandrach myśli, jak w przypadku Rebeki Caterino. W nocy analizował możliwą przyczynę zniknięcia Leslie Truong. W jednym momencie wydawało mu się, że dziewczyna schowała się gdzieś po traumie związanej ze znalezieniem ciała. Chwilę później gotów był uznać, że stało się coś złego i Leslie została uprowadzona.

Nie miał pojęcia, dlaczego coś złego – jakiekolwiek zło – przydarzyło się jednej i drugiej. Truong była lubiana w kampusie, tak jak Caterino. Jeffrey rozmawiał z jej współlokatorkami, jej szefem w kawiarni i administratorką budynku, w którym Leslie mieszkała. Kobieta okazała się bardziej matką całego domu niż zarządczynią.

Bonita Truong, która mieszkała w San Francisco, nie widziała się z córką od dość dawna. Dla matki nie było w tym nic niezwykłego, tym bardziej że utrzymywały kontakt telefoniczny. Jeffrey pomyślał, że są dwa powody, dla których młody człowiek jedzie na studia na drugi koniec kraju. Albo próbuje uciec jak najdalej od rodziców, albo rodzice wychowali dziecko, które rozwinęło skrzydła i zaczęło samodzielne życie.

Jeffrey miał głębokie przekonanie, że Leslie Truong należała do tej drugiej kategorii. Gdyby miał scharakteryzować zaginioną studentkę na podstawie niewielu zebranych informacji, powiedziałby, że Leslie była rozsądna, pracowita i zrównoważona. Cztery, czasem pięć dni w tygodniu wstawała o świcie i szła nad jezioro ćwiczyć tai-chi. Lena opisała ją jako nawiedzoną, ale Leslie absolutnie nie była typem dziewczyny, która celowo zapadłaby się pod ziemię. Tyle że nigdy wcześniej nie natknęła się w lesie na ciało, które wyglądało na martwe.

Jeffreya męczył jeden szczegół, który mógł mieć znaczenie w tej sprawie albo być kompletnie bez znaczenia. Podczas rozmowy telefonicznej wczoraj wieczorem Bonita Truong powiedziała mu, że jej córka była zła na współlokatorki. Zginęły niektóre z jej ubrań. Ktoś wziął sobie jej ulubioną opaskę na głowę i nie oddał. Wyglądało na to, że Leslie używała różowej opaski do okiełznania włosów przy myciu twarzy wieczorem. Jeffrey znał ten zwyczaj ze wspólnego mieszkania z Sarą. Często kłócili się o niebieską opaskę, którą zostawiała na brzegu umywalki, gdzie i bez tego było mało miejsca. Jeffrey kupił jej nawet koszyk na różne drobiazgi. Skończyło się tym, że Sara trzymała w nim zabawki dla psów.

Jeffrey okręcił się na krześle, by wyjrzeć przez okno. Bmw Z4 już zniknęło i nie kłuło go w oczy. Zegarek wskazywał parę minut po szóstej. Klinika otwierała się o ósmej. Jeffrey spojrzał na kalendarz. Była ostatnia środa miesiąca, więc Sary i tak nie byłoby dziś w pracy. Zwykle zostawała w domu i przekopywała się przez stosy papierów, które zgromadziła w ciągu miesiąca.

Znowu spojrzał na zegarek. Za trzy godziny Bonita Truong miała wylądować w Atlancie. Jazda z Atlanty potrwa kolejne dwie. Jeffrey musiał wprowadzić rotację w ekipie poszukującej, by ludzie mogli złapać choć trochę snu. W komisariacie nie było nikogo prócz Brada Stephensa. Młody funkcjonariusz zgłosił się do pilnowania aresztantów. Jeffrey wyobrażał sobie, że gdyby poszedł do aresztu, zastałby Brada śpiącego jak aresztanci. Dlatego postanowił tam nie chodzić.

Wstał zza biurka i rozprostował plecy. Kubek z kawą był pusty. Wszedł do sali odpraw. W środku panował mrok. Jeffrey zapalił światła i udał się do kuchni.

Ben Walker, poprzednik Jeffreya, miał biuro na tyłach komisariatu tuż obok pokoju przesłuchań. Jego biurko miało rozmiar lodówki przemysłowej, a siedzenie przed nim było równie komfortowe jak nabijanie na pal. Co rano Walker wzywał Franka i Matta do siebie, rozdzielał im zadania, a potem kazał wyjść i zamknąć drzwi z drugiej strony. Te drzwi otwierały się tylko w południe, kiedy Walker szedł na lunch do bistra, oraz o piątej po południu, kiedy wychodził do bistra w drodze do domu. Kiedy Walker przeszedł w końcu na emeryturę, jego biurko trzeba było przeciąć na dwie części, by zmieściło się w drzwiach. Nikt nie potrafił wyjaśnić, jakim cudem Walker wepchnął je do gabinetu.

Co do Bena Walkera, to istniało wiele niewytłumaczalnych kwestii. Samo biurko było doskonałą lekcją poglądową, jak nie należy być szefem. Pierwszy tydzień na nowym stanowisku Jeffrey spędził, przenosząc biuro w bezpośrednie sąsiedztwo pokoju operacyjnego. Wyciął otwór w ścianie, by zyskać okno, przez które widział swoich ludzi, i co ważniejsze, by oni mogli widzieć jego. Na szybach wisiały żaluzje, które zamykał bardzo rzadko. Drzwi cały czas były otwarte, chyba że ktoś potrzebował prywatności. W tak niedużym mieście istniała wielka potrzeba prywatności.

Zadzwonił telefon. Jeffrey podniósł słuchawkę wiszącą na ścianie w kuchni.

– Policja Grant County.

– Cześć, stary. – W słuchawce rozległ się głos Nicka Sheltona. – Słyszę, że szykują się u ciebie jakieś kłopoty.

Jeffrey nalał sobie świeżej kawy.

– Wieści szybko się rozchodzą.

– Mam szpiega w szpitalu w Macon.

Jeffrey wyraźnie usłyszał kropkę na końcu tego zdania, wyczuł jednak, że jest coś jeszcze.

– O co chodzi, Nick?

– Gerald Caterino.

– Ojciec Rebeki Caterino? – Jeffrey nastawił w telefonie powiadomienie na szóstą trzydzieści, by o tej godzinie zadzwonić do niego. Z tonu Nicka wynikało, że powinien zrewidować ten plan. – Powinienem się martwić?

– Tak, wczoraj wieczorem facet zostawił wiadomość dyżurnemu. Odebrałem ją dziś rano i pomyślałem, że ci pomogę.

– Nie wiedziałem, że potrzebuję pomocy.

– Chodzi o kolejność zdarzeń.

Nick był ostrożny, ale Jeffrey pojął, o co mu chodzi. Ktoś w szpitalu powiedział Geraldowi Caterino, że kiedy na miejscu pojawiła się Lena, uznała jego córkę za martwą. Ten szczegół mógł doprowadzić do procesu sądowego.

– Okay, dzięki za info.

– Nie ma problemu, brachu. Daj znać, jeśli będziesz czegoś potrzebował.

Jeffrey odwiesił słuchawkę. Czuł, jak ból skrada się w górę karku i zaraz ściśnie mu głowę jak obręczą. Powinien posłuchać własnego rozkazu i też się przespać. Przynajmniej zdążył przemyśleć kolejne kroki, które musiał podjąć. Upewnić się, że wszyscy zgadzają się co do przebiegu wydarzeń wczorajszego ranka w lesie. Ponownie przeczytać notatki Franka, Leny i Brada. Dopilnować, żeby zawartość jego notatnika zgadzała się z relacjami innych. Zadzwonić do burmistrza i ostrzec go, że coś złego wisi w powietrzu. Uprzedzić Kevina Blake’a na uniwersytecie o nadchodzącym piekle.

Zatopił wzrok w czerni kubka. Kawa falowała leciutko przy brzegu. Jeffrey nie mógł uwolnić się od rozpamiętywania tamtych chwil, gdy kości łamały się pod jego dłońmi. Rebecca Caterino leżała trzydzieści minut dłużej na plecach w lesie. Wydawało mu się, że upłynęło zaledwie kilka sekund, kiedy Sara znalazła sposób na przywrócenie dziewczynie oddechu, ale według jej notatek minęły prawie trzy minuty.

W sumie trzydzieści trzy minuty, wszystko według jego kalkulacji.

Jeffrey chciał przeprosić Geralda Caterino. I Beckey. Chciał zrelacjonować im szczegółowo, co się stało; powiedzieć, że ludzie popełnili błędy, nawet bardzo głupie, ale wszystkie były niezamierzone.

Niestety, prawnicy nie zadowalali się przeprosinami.

– Szefie. – Frank zdjął kubek z haczyka. – Wiadomo coś o Leslie Truong?

– Ani śladu.

– Nic dziwnego. – Frank zakasłał. – Wiesz, jak potrafią histeryzować takie studentki. Pewnie szlocha gdzieś w domku na drzewie albo robi coś podobnego.

Jeffrey zrezygnował z prób nauczenia tego starego psa choćby jednej nowej sztuczki.

– A teraz przypomnij sobie dokładnie wczorajszy poranek od chwili, w której dostałeś wezwanie w sprawie Caterino.

Frank wyczuł pismo nosem.

– Proces?

– Możliwe.

– Sara może im wyjaśnić, jak trudno było znaleźć puls. Nie wiadomo, ile razy dziewczyna balansowała na granicy życia i śmierci. Przy takich obrażeniach głowy można kilkakrotnie znaleźć się w stanie śmierci klinicznej. – Frank dolał Jeffreyowi kawy, potem napełnił swój kubek. – Współczuję Sarze. Dobrą stroną rozwodu z tobą było to, że już nie musiała ratować twojego żałosnego tyłka.

Jeffrey nie był w nastroju do takich rozmów.

– Będziesz mi to wypominał przez resztę mojego życia?

– Naturalną koleją rzeczy ja pierwszy wyciągnę kopyta na długo przed tobą.

– Chyba chodzi ci o selekcję naturalną. Chcesz mi wmówić, że kiedy co drugi miesiąc jeździsz do Biloxi na swoje hazardowe rajdy, to nie maczasz ogóra?

– Morał z tych wyjazdów jest taki: świnie tyją, wieprze idą pod nóż. – Frank uniósł kubek, jakby spełniał toast, i wyszedł.

Jeffrey wylał resztkę kawy do zlewu. Był zbyt roztrzęsiony, by przyjąć kolejną dawkę kofeiny.

W sali zastał Marlę Simms. Sekretarka komisariatu ścierała kurz ze swojego służbowego IBM Selectric. Kupił jej komputer, ale z tego, co wiedział, Marla ani razu go nie włączyła. Wszystkie jego pisma utrwalała odręcznie metodą Palmera albo dziobała na maszynie do pisania. Niektórzy młodsi policjanci wzdrygali się za każdym razem, gdy odpalała maszynę. Uderzenie czcionki o papier brzmiało jak wystrzał.

Wahadłowe drzwi aneksu kuchennego zaskrzypiały. Do środka weszła Lena Adams, poprawiając kaburę w pasie.

– Lena, do mnie.

Spojrzała na niego jak przestraszony jelonek.

Jeffrey usiadł za biurkiem. Jego wzrok spoczął na półce pełnej podręczników, i co gorsza, na starym zdjęciu jego matki.

– O kurwa.

– Szefie?

– Moja… – Jeffrey machnął ręką. Wczoraj zapomniał zadzwonić do kwiaciarni. Dzisiaj czekał go rozpaczliwy telefon od matki wyrzucającej mu, że zapomniał o jej urodzinach. – Zamknij drzwi. Siadaj.

Lena przysiadła na brzeżku krzesła.

– Coś nie tak? – zapytała.

Jeffrey miał w uszach zrzędliwy głos Sary ostrzegający, że Lena z góry zakłada, że ma problem, ponieważ zwykle robiła coś złego.

– Daj mi swój notes.

Lena sięgnęła do kieszonki na piersi, ale ręka jej znieruchomiała.

– Czy zrobiłam…

– Po prostu daj mi ten notes.

Notes, który mu dała, wyglądał jak każdy inny notes noszony przez każdego innego policjanta, ponieważ Jeffrey kupował je setkami i przechowywał w ogólnodostępnym miejscu. Formalnie rzecz biorąc, notesy były własnością wydziału policji, ale Jeffrey miał nadzieję, że nigdy nie trzeba będzie tej zasady sprawdzać na sali sądowej.

Przerzucił kilka ostatnich kartek z opisem szczegółów z nocnych poszukiwań Leslie Truong. Mógł zapoznać się z nimi w oficjalnym raporcie Leny. To, czego szukał, znalazł na pierwszych stronach.

Lena przekreśliła pierwotne JANE DOE, co oznaczało kobietę o niezidentyfikowanej tożsamości, i napisała REBECCA CATERINO. Nie zmieniła pierwotnej diagnozy – nieszczęśliwy wypadek.

Jeffrey sprawdził, że jej zapiski zgadzały się z jej oficjalną wersją zdarzeń.

5:58 – telefon na 911.

6:02 – L.A. jedzie na miejsce.

6:03 – L.A. spotyka świadka Leslie Truong na polu za domami.

6:04 – przyjazd B.S., z L.A. i Truong odnajdują ciało.

6:08 – L.A. sprawdza puls ofiary na szyi i nadgarstku i stwierdza zgon. Pozycja ciała na szkicu.

6:09 – L.A. dzwoni do Franka.

6:15 – B.S. zabezpiecza teren.

6:22 – przyjazd Franka.

6:28 – przyjazd szefa.

– Brad przyjechał, kiedy rozmawiałaś z Leslie Truong. Czy sprawdził puls, kiedy znaleźliście ciało? – zapytał Jeffrey.

– Ja… – Lena przestała zachowywać się defensywnie. Teraz obmyślała strategię. – Nie pamiętam.

Na miejscu zdarzenia Lena była starsza stopniem. Jeśli poleciła Bradowi, żeby nie sprawdzał pulsu drugi raz, wtedy Brad nie śmiałby tego zrobić.

– Następnym razem, kiedy będziesz chciała przejechać autobusem innego gliniarza, upewnij się, że masz wystarczająco dużo paliwa.

Lena spuściła wzrok.

Jeffrey przyglądał się jej notesowi. Wczoraj okłamał Sarę w sprawie potwierdzenia szczegółów. Każda linijka tekstu zajmowała jedną linijkę na stronie. Tusz miał ten sam kolor. Albo Lena miała zdumiewającą zdolność przewidywania, albo zrobiła dokładnie to, z czego zdała Jeffreyowi sprawozdanie.

Przewrócił stronę. Lena naszkicowała ułożenie ciała. Zapisała, że ubranie było na swoim miejscu. Nic nie wyglądało podejrzanie. Była bardzo skrupulatna, chociaż coś przeoczyła.

– Dlaczego wyłączyłaś iPoda? – zapytał.

Lena zrobiła minę osoby złapanej w pułapkę.

Jeffrey rzucił notes na stół.

– Nie masz kłopotów. Chcę tylko znać prawdę.

W końcu Lena wzruszyła ramionami.

– Nie wiem. Myślę, że… że próbowałam robić wszystko jak należy, a to mogłam zrobić przypadkowo. Mam iPoda shuffle, z którym biegam, i nie ładuję go jak trzeba, więc bateria się wyczerpuje i…

– Zrobiłaś to z przyzwyczajenia – powiedział.

Lena skinęła głową.

Jeffrey odchylił się na krześle. Przychodziło mu do głowy wiele rzeczy, które robiło się z przyzwyczajenia.

– Kiedy sprawdziłaś puls na szyi i nadgarstku, przypominasz sobie, czy poprawiłaś jej ubranie?

– Nie, szefie. – Kręciła głową, zanim skończył pytanie. – Tego bym nie zrobiła. Koszulkę miała w normalnej pozycji, to znaczy… – Przyłożyła rękę do biodra. – Jedna strona sięgała dotąd, druga dotąd, co jest chyba normalne, kiedy ktoś się przewraca.

– A spodenki?

– Były podciągnięte do pasa. Naprawdę. Nie dotykałam jej rzeczy.

Jeffrey złączył palce dłoni.

– Wyczułaś jakiś zapach?

– Jaki?

Jeffrey miał świadomość wielu rzeczy jednocześnie. Że Lena jest kobietą. Że on jest jej szefem. Że drzwi są zamknięte. Że właśnie zaczną rozmawiać o bardzo krępujących sprawach. Ale ona była policjantką, oboje byli profesjonalistami, a on nie mógł traktować jej inaczej, niż traktowałby mężczyznę w mundurze.

– Przy ilu sprawach o napaść na tle seksualnym pracowałaś? – zapytał.

– Prawdziwych? To znaczy takich, kiedy faktycznie doszło do gwałtu?

Głowa Jeffreya znowu zaczęła pulsować.

– Mów.

– Żadna z nich nie wyszła poza etap papierkowej roboty. – Wzruszyła ramionami. – Wiadomo, jakie są studentki. Pierwszy raz daleko od domu, przesadzają z piciem, zaczynają coś, a potem nie wiedzą, jak przestać. Następnego dnia rano przypominają sobie o swoim chłopaku w domu albo panikują, że rodzice się dowiedzą.

Skoro miała zamiar brzmieć jak Frank, to Jeffrey miał zamiar rozmawiać z nią jak z Frankiem.

– Wyczułaś, by uprawiała seks? – Zmusił się, by nie odwrócić wzroku, gdy twarz i szyja Leny spąsowiały. – Lubrykanty, prezerwatywy, nasienie, pot, mocz, męska woda kolońska? – wymienił możliwości.

– N…nie. – Lena odchrząknęła. Po chwili zrobiła to znowu. – Jeśli w ogóle, to pachniała czystością.

– Jaką czystością?

– Jakby dopiero wzięła prysznic. – Lena zajrzała do notesu. Potem włożyła go do kieszeni. – To dziwne, prawda? Wybiegła z college’u, nie było zimno, ale na pewno nie było gorąco, przebiegła prawie dwa kilometry, więc dlaczego pachniała czystością, a nie potem?

– Powiedz mi, jak pachnie czystość.

Lena namyślała się przez chwilę.

– Jak mydło?

– Czy myślisz, że to mógł być napad na tle seksualnym?

Lena natychmiast pokręciła głową.

– Wykluczone. Rozmawiałam o niej z siostrą. Beckey była kompletnym nerdem. Spędzała noce w bibliotece. Zawsze siedziała w pierwszej ławce.

Jeffrey nie był zadowolony, że wróciły do niego własne słowa, które wypowiedział w rozmowie z Sarą.

– Nie ma znaczenia, kim jest. Naszym zadaniem jest ustalenie, co ją spotkało. Znajdź raporty o wszystkich nierozwiązanych przypadkach gwałtów z hrabstw Grant, Memminger i Bedford. Skup się na każdej kobiecie, która została zaatakowana w lesie lub w pobliżu lasu, zwłaszcza jeśli fizycznie odpowiada wyglądowi Caterino. Pamiętaj, że gwałciciele mają swój typ. Poza tym zrób mi kopię swojego notesu. Wszystkich ważnych stron. I niech to zostanie między nami, rozumiesz?

Lena wyglądała, jakby chciała polemizować, ale pokiwała głową.

– Tak jest, szefie.

– Chcę porozmawiać z twoją siostrą. Sprawdź, czy może tu przyjechać jeszcze przed południem.

Lena otworzyła usta. Potem je zamknęła.

– Moja siostra jest niewidoma.

– Mogę pojechać do niej do domu.

– Nie! – Lena wykrzyczała to słowo. Błyskawicznie oblała się szkarłatnym rumieńcem. – Przepraszam, szefie. Zaraz do niej zadzwonię. Pewnie jest w drodze na wykład. Porusza się samodzielnie i dobrze się czuje, ale proszę nie rozmawiać z nią o sprawach osobistych. Ona bardzo dba o swoją prywatność.

Jeffrey nie miał zamiaru wnikać w intymne szczegóły życia Sibyl Adams.

– Daj znać, kiedy siostra się zjawi. I zostaw drzwi otwarte.

– Tak jest, szefie. – Lena wracała na swoje miejsce ze spuszczoną głową.

Wtedy, jakby za mało miał już od rana kłopotów, Jeffrey zobaczył Sarę rozmawiającą z Marlą przy kontuarze.

Sara spojrzała w jego stronę. Pomachała mu. Jeffrey zmarszczył brwi.

Sara wydawała się niezrażona. Odeszła od Marli i stanęła tuż pod drzwiami jego gabinetu. Trzymała w ręce teczkę.

– Przepraszam za sposób, w jaki powiedziałam to, co powiedziałam.

– Ale nie za to, co powiedziałaś?

– Uhm. – Uśmiechnęła się cierpko.

Jeffrey dał jej znak, żeby weszła. Znowu mignęło mu przed oczami zdjęcie matki i poczuł, że ból głowy osiąga wyższy poziom.

Sara zamknęła drzwi, odstawiła teczkę i usiadła na krześle.

– Trzy rzeczy. Pierwsza to przeprosiny.

– To były prawdziwe przeprosiny?

– Druga: doktor Barney w końcu odchodzi na emeryturę. Wykupuję jego praktykę. Zaczniemy informować o tym pacjentów w przyszłym tygodniu. Pewnie będę musiała zatrudnić drugiego lekarza. Uznałam, że powinieneś dowiedzieć się z wyprzedzeniem.

Jeffrey nie był zaskoczony. Sara mówiła o przejęciu praktyki po doktorze Barneyu od lat. Teraz, kiedy nie pomagała mu spłacać kredytu studenckiego, miała wystarczająco dużo pieniędzy.

– A numer trzy?

– Rozmawiałam rano z chirurgiem, który operował Beckey Caterino. Cały czas miała zaburzenia rytmu serca. Zgodził się, żebym zerknęła na jej zdjęcia. Podałam mu twój prywatny adres mailowy.

– Dlaczego nie swój?

– Ponieważ jako lekarz jestem zobowiązana prawem do przestrzegania ustawy o ochronie prywatności pacjenta.

– A nie przyszło ci do głowy, że mnie jako oficera policji wiąże konieczność przestrzegania Konstytucji Stanów Zjednoczonych?

Sara wzruszyła ramionami, ponieważ wiedziała, że dopięła swego.

– Co mówił chirurg? – zapytał Jeffrey.

– Że pęknięcie czaszki wyglądało nietypowo. Nie wchodził w szczegóły. Próbowałam przycisnąć go w sprawie rany kłutej rdzenia kręgowego, ale nie chciał spekulować. Albo nie chciał zostać wezwany na świadka.

Jeffrey domyślał się, że nie jest jedynym człowiekiem, który się obawia, że proces zniszczy mu karierę.

– Nick mnie dzisiaj ostrzegł, że ojciec może złożyć pozew.

– Nie winię go o to. Życie jego córki zmieniło się bezpowrotnie. Już zawsze będzie wymagała profesjonalnej opieki medycznej. Ojciec albo zbankrutuje, próbując zajmować się nią w domu, albo będzie musiał ją oddać do zakładu opieki. Wyobrażasz sobie, jak by to wyglądało.

Jeffrey pomyślał, ile czasu zmarnowali, stojąc wokół, gdy Beckey Caterino walczyła o życie.

– Myślisz, że trzydzieści minut zrobiłoby różnicę?

Sara przybrała dyplomatyczny wyraz twarzy.

– Kiedy przy niej uklękłam, miała już objawy bradykardii i spowolnienia oddechu. – Jeffrey czekał. – Oddech i tętno były niebezpiecznie niskie.

– Przeczytałem twoje zapiski z akcji reanimacyjnej. Trzy minuty bez tlenu to długo.

Sara mogła go teraz zmiażdżyć. Trzy minuty to punkt odniesienia dla poważnych urazów mózgu. Jeffrey znalazł tę informację w sieci, ona nauczyła się tego na studiach medycznych.

– Liczy się każda sekunda – powiedziała tylko, po czym wielkodusznie zmieniła temat. – Wyświadcz mi przysługę. Brock nie wie, że dzwonię i rozmawiam z różnymi ludźmi. Nie dotarł do ciała, nie mówiąc już o analizie na miejscu, ale nie chcę, żeby myślał, że wchodzę w jego buty.

Brock nie widziałby problemu, nawet gdyby Sara przydepnęła mu szyję.

– Wyczułaś coś od Caterino?

– Chodzi ci o stosunek? – Sara rozważała tę możliwość poprzedniego dnia, zanim wdali się w jednostronną awanturę, nie był więc zdziwiony, że rozwinęła tę myśl. – Jeśli Rebecca padła ofiarą napaści na tle seksualnym, przez trzydzieści minut była całkowicie zamroczona. I sparaliżowana, więc nie mogła się ruszyć. Ale ubranie miała nietknięte. Nie było śladu walki, otarć, uszkodzeń na udach. Niczego nie wyczułam. Ale szczerze mówiąc, nie miałam zamiaru zajmować się jej obwąchiwaniem, kiedy zorientowaliśmy się, że żyje.

Jeffrey docenił liczbę mnogą.

– Zapytałem Leny, czy wyczuła…

Sara parsknęła gardłowym śmiechem.

– I jak poszło?

– W porządku. To profesjonalistka, Saro. Musisz ją szanować.

Rozejrzała się po gabinecie. Dała sobie chwilę na cofnięcie się z linii, po przekroczeniu której znowu rzuciliby się sobie do gardeł.

– Lena powiedziała, że Caterino pachniała czystością. Jak mydło.

Sara przygryzła dolną wargę.

– Dobrze, zastanówmy się nad tym. Co by to oznaczało, gdyby Rebecca Caterino została napadnięta?

Jeffrey otworzył szufladę. Nie obawiał się przekroczenia tej linii. Rzucił kalkulator w jej kierunku na wypadek, gdyby potrzebowała pomocy w zliczaniu, ile razy ma wszystko gdzieś.

– W porządku – powiedziała tylko.

To przyznanie nie poprawiło mu samopoczucia.

– Minął rok.

– Owszem.

– Chcę usłyszeć o twoim aucie.

– To bmw Z4 z silnikiem rzędowym sześciocylindrowym.

Jeffrey już torturował się w myślach pozostałymi detalami.

– Twoja honda miała cztery lata. Dopiero ją spłaciłaś.

Sara znowu rozejrzała się po gabinecie.

– Kiedy kupiłam hondę, byłam żoną gliniarza. Kiedy tamtego dnia wyszłam z domu, wiedziałam, że już nie chcę nią być.

– To, co zrobiłem, to był głupi błąd. To nic nie znaczyło.

– Och, dzięki za wyjaśnienie. To zmienia postać rzeczy.

Jeffrey sięgnął po kalkulator i wrzucił go do szuflady.

– Rebecca Caterino. Ty pierwsza.

Sara podparła głowę ręką. Widział, że potrzebuje tego tak samo jak on.

– Powiedzmy, że Beckey została zaatakowana. To by znaczyło, że ktoś szedł za nią przez miasto aż do lasu i tam zaatakował. Może ogłuszył ją gałęzią albo kamieniem. Ona pada na ziemię. On ją gwałci. A potem… co właściwie? Wyjął kostkę mydła i ją wyszorował?

– A te mokre chusteczki dla niemowląt?

– Są też inne. Takie ze środkiem dezynfekującym. Możesz kupić teoretycznie bezzapachowe, ale nigdy nie są bezwonne. – Sara zaczęła kiwać głową. Teraz zobaczyła więcej. – Jeśli użył prezerwatywy, to najpewniej nie zostawił śladów spermy. Jeśli ona była nieprzytomna, nie broniła się, więc nie znaleźlibyśmy na jego rękach i twarzy typowych śladów walki.

– Powiedziałaś, że mógł iść za nią od samego college’u. Była piąta rano, gdy Caterino poszła pobiegać.

Sara podążyła za tokiem jego myślenia.

– To znaczy, że na nią czekał. Obserwował ją. Czy ona zawsze biegała rano?

Jeffrey wrócił myślami do raportów, które niedawno przeczytał.

– Nie zawsze, ale się zdarzało. Pokłóciła się z jedną ze współlokatorek. Nie powiedziały, o co poszło. Beckey wybiegła, żeby się uspokoić.

Nagle jego uwagę przykuła postać gościa. Po drugiej stronie kontuaru w recepcji stała Lena Adams. Miała ciemne okulary i jasnoróżowy sweter. Tylko to doprowadziło go po chwili do wniosku, że nie patrzy na Lenę Adams.

Sara też się odwróciła.

– Byłam z Sibyl wolontariuszką w STEM Club w szkole średniej.

– Jaka jest?

– Wiesz, jak lustro odwraca nasze odbicie, że prawa strona jest lewa, a lewa – prawa?

Jeffrey w lot chwycił znaczenie słów Sary. Poruszył myszką komputera, by wyprowadzić ekran z trybu uśpienia. Zalogował się na konto w Gmailu.

– Muszę iść z nią porozmawiać. Jeśli chcesz, możesz tutaj poczekać na maila.

Sara skwitowała tę propozycję uniesieniem brwi.

– Dajesz mi dostęp do swojego komputera?

– A czemu nie, Saro? Nie mam nic do ukrycia. – Sprawdził jeszcze raz konto, by się upewnić, czy to na pewno to, o którym Sara wiedziała. – Rób, co chcesz. Czekaj. Nie czekaj. Wszystko mi jedno.

Sala odpraw zaczęła się zapełniać, gdy Jeffrey szedł w stronę recepcji. Otworzył wahadłowe drzwi.

– Pani Adams?

– Doktor Adams – poprawiła go Marla nieco za głośno. Prawdopodobnie założyła, że ślepota Sibyl idzie w parze z niedosłuchem. – Była w drodze na uczelnię, gdy Lena zadzwoniła i poprosiła o przyjazd na komisariat.

– Dziękuję, Marlo. – Jeffrey wyciągnął rękę. Po chwili ją cofnął.

– Halo? – Sibyl brzmiała jak łagodniejsza i mniej zasadnicza wersja swojej siostry. – Komendant Tolliver?

– Tak. – Jeffrey czuł się jak głupiec. Jedynym sposobem wyjścia z tej sytuacji była szczerość. – Przepraszam, doktor Adams. Nie wiem, jak się w tym odnaleźć. Co mogę zrobić, żeby poczuła się pani możliwie komfortowo?

Sibyl uśmiechnęła się promiennie.

– Tu jest potwornie głośno. Możemy wyjść na zewnątrz?

– Oczywiście.

Z pomocą laski Sibyl trafiła na drzwi.

Jeffrey otworzył je dla niej.

– Dziękuję, że zechciała pani przyjechać. Wiem, że jest pani zajęta przed przerwą wiosenną.

– To jest teraz ważniejsze. – Sibyl uniosła brodę ku słońcu. Deszcz przestał padać. Wiał lekki, rześki wiatr. Akcent Sibyl był bardziej miękki niż Leny, mimo to od razu zdradzał jej pochodzenie z południa Georgii. – Co chce pan wiedzieć o Beckey i Leslie?

– Znam najważniejsze fakty. Obie były dobrymi studentkami. Pani je uczyła.

– W tym semestrze miałam zajęcia z Beckey. Wczoraj rano miałyśmy spotkać się o siódmej. Przestrzegłam ją zwyczajowo, żeby nie marnowała mojego czasu, ale byłam szczerze zaskoczona, gdy się nie pojawiła. Była pracowita i szanowała innych.

– A Leslie?

– To samo. Pracowita, zmotywowana. Starała się o przyjęcie na studia podyplomowe. Napisałam jej list polecający. – Po chwili dodała: – Prawdę mówiąc, nie bratam się ze studentami. Jestem niewiele od nich starsza i staram się o stałą posadę. Nie chcę być ich przyjaciółką, jestem ich nauczycielką. Moja praca polega na tym, że mam być ich mentorką.

Jeffrey rozumiał jej punkt widzenia. Mimo oporu Leny czuł ogromną satysfakcję za każdym razem, gdy zdołał wbić jej do głowy jakąś pożyteczną informację.

– Wie pani coś o życiu towarzyskim Beckey i Leslie? Może widziała je pani…

Sibyl uśmiechnęła się na tak sformułowane pytanie.

– Słyszę całkiem sporo. Szkoły żywią się plotkami. Mogę więc powiedzieć, że Leslie kłóciła się ze swoimi współlokatorkami. Mam jedną z nich na moich zajęciach o trzeciej, czyli wprowadzeniu do chemii organicznej. Joanna Gordon. Skarżyła się ostatnio na sytuację mieszkaniową. Wygląda na to, że ginęły jej rzeczy.

Jeffrey przypomniał sobie, że Bonita Truong wspomniała o skargach swojej córki na to, że zginęły jej ubrania i opaska na głowę. Cieszyło go, że większością kradzieży w kampusie zajmowała się tamtejsza ochrona.

– Określiłaby pani Leslie jako wybuchową czy temperamentną?

– Domyślam się, że pyta pan, czy mogłaby uciec w przypływie złości?

Jeffrey zmarszczył brwi, ale przypomniał sobie, że Sibyl nie może tego zobaczyć.

– Wczorajsze zdarzenie było trudnym przeżyciem. Wiele dziewczyn w jej wieku nie poradziłoby sobie z tym, co zobaczyły.

– Sądzę, że to dotyczy również wielu chłopców, ale czy rozmawialibyśmy o tym, gdyby ktoś nie miał z tym problemu?

Jeffrey wzdrygnął się, ale tego Sibyl też nie mogła widzieć.

– Polegam na wyrazie twarzy, żeby zniwelować zakłopotanie.

– Wiem. – Uśmiechnęła się.

Jeffrey spojrzał na ulicę. Zobaczył grupkę studentów zmierzających na zajęcia.

– Czy jest coś, co wydaje się pani dziwne w tej sprawie? – zapytał.

– Uważa pan, że utrata wzroku wyostrzyła inne zmysły?

– Nie. Pani uczy i ma studentów od lat. Wiem, że nauczyciele świetnie potrafią przejrzeć swoich podopiecznych. I wcale nie oczami.

Uśmiechnęła się znowu.

– Ma pan rację. Powiem, dlaczego według mnie Leslie by nie uciekła. Praca się dla niej liczy. Większość życia poświęciła na osiągnięcie tego poziomu. Zdobyła pozycję na uczelni. Należy do zespołu muzycznego. Zgłosiła się do pracowni matematycznej. Ma obowiązki. Wiem, że ktoś obcy może uznać te zobowiązania za obciążenie, ale Leslie tak do tego nie podchodziła. Kobietom w świecie nauki jest bardzo trudno. Musi to pan wiedzieć od Sary.

– Wiem.

– Trzeba walczyć dwa razy intensywniej dla zyskania połowy szacunku, a po przebudzeniu następnego dnia toczy się te same bitwy od nowa. Leslie chciała to robić. Wiedziała, na co się pisze. Cieszyło ją to wyzwanie.

Jeffrey ciągle wpatrywał się w drugi koniec ulicy. Nie chciał myśleć o „optyce”, ale gdy jedna studentka zaginęła, a druga została ciężko ranna, to grupa policjantów wypytująca o rozhisteryzowane młode dziewczyny fatalnie by wpłynęła na wizerunek policji. I z pewnością takiego wizerunku swojej formacji sobie nie życzył.

– Wie pan, że ona jest lesbijką? – zapytała Sibyl.

Jeffrey uniósł brwi.

– Leslie?

– Nie, Beckey. Słyszałam, jak mówiła Kayleigh o mailu od „Drogiej Jane”, swojej szkolnej miłości. Powiedziała to tak, jakby to już była historia. Kayleigh namawiała ją, żeby wróciła. Beckey na to, że chce się skoncentrować na nauce.

Jeffrey nie wiedział, dlaczego Lena nie zawarła tej informacji w raporcie.

– Mówi pani o jej współlokatorce Kayleigh Pierce?

– Zgadza się. Tak między nami, to sądzę, że Beckey durzyła się w Kayleigh. Odnotowałam wyraźną zmianę w tonie jej głosu. Nie jestem pewna, czy Kayleigh czuła to samo. W tym wieku to trudne. Uczucia są bardzo intensywne.

– Czy Leslie Truong jest lesbijką?

– Miała chłopaka, ale to oczywiście jeszcze o niczym nie świadczy. To nadal bardzo małe miasto, a ja pracuję w bardzo konserwatywnym środowisku.

Jeffrey poczuł nagłą potrzebę przeproszenia jej w imieniu całego miasteczka.

– Tu są dobrzy ludzie, ale ma pani rację. Nie jesteśmy tak otwarci na mniejszości, jak powinniśmy.

– Twierdzi pan, że należę do mniejszości? – Sibyl przyłożyła dłoń do twarzy. – O nie.

Jeffrey zorientował się dopiero po dłuższej chwili, że Sibyl żartuje. Może dlatego, że zaczął się zastanawiać, czy nie ma do czynienia z przestępstwem z nienawiści. O czym pomyślałby o wiele wcześniej, gdyby Lena Adams wykonała łatwą detektywistyczną pracę, jak jej siostra, i zorientowała się, że Rebecca Caterino jest lesbijską.

– Dziękuję, doktor Adams. Doceniam, że zechciała pani ze mną porozmawiać.

– To wszystko? – Sibyl była zdziwiona. – Kiedy Lee wspomniała o Leslie, pomyślałam, że chce pan zapytać o Tommi.

– Kim jest Tommi?

– Thomasina Humphrey. Sara nie mówiła panu o niej?

Jeffrey przyglądał się jej twarzy, ale nie zobaczył w niej przebiegłości. Sibyl po prostu zakładała, że Jeffrey wie coś, o czym nie wiedział.

I o czym Sara powinna mu powiedzieć.

Sibyl chyba wyczuła jego myśli.

– Nie powinnam tego mówić. Przepraszam.

– W porządku. Gdyby pani zechciała…

– Powinnam już iść. Powodzenia, komendancie Tolliver. Przykro mi, że nie okazałam się bardziej pomocna.

Jeffrey ledwo powstrzymał się, by nie złapać jej za ramię.

Patrzył, jak Sibyl Adams idzie chodnikiem, badając laską drogę. Dołączyła do niej studentka. Potem druga. Wkrótce stała się częścią tłumu.

Jeffrey zamknął oczy i wystawił twarz do słońca jak Sibyl. Usłyszał przejeżdżającą ciężarówkę. Wiatr się wzmógł, szarpał mu włosy. Wytężał umysł, by przypomnieć sobie, czy kiedykolwiek trafił na jego biurko raport z nazwiskiem Thomasiny Humphrey.

Nic.

Wrócił na komisariat. Sara ciągle siedziała w jego biurze. Otworzyła swój laptop i pracowała. Monitor jego komputera ustawiła tak, by widzieć, czy mail już przyszedł.

Jeffrey zamknął drzwi i oparł się o nie plecami, trzymając dłoń na gałce.

– Thomasina Humphrey – powiedział, a Sara uniosła lekko głowę, ewidentnie rozpoznając to nazwisko. – Czy jest coś, czego mi nie mówisz?

– Oczywiście. – Sara najwyraźniej chciała na tym zakończyć.

Jeffrey spojrzał na salę odpraw. Wszystkie krzesła były zajęte. Połowa jednostki szwendała się przed salą w oczekiwaniu na Jeffreya. Nie zamierzał wdawać się w kolejną kłótnię, w której byłby jedynym histerycznym idiotą słyszanym przez wielu świadków.

– Saro.

Zdjęła okulary. Zamknęła laptop. Okręciła się w fotelu, by spojrzeć na niego.

– Sibyl przyprowadziła ją do mnie pięć miesięcy temu, pod koniec października. Tommi nie wyszła z sali po zakończeniu porannych zajęć. Zaczęła krwawić. Udawała, że to miesiączka, ale Sibyl wyczuła, że coś jest nie tak. Porozmawiała z nią. Długo to trwało, ale Tommi w końcu przyznała, że poprzedniej nocy została zgwałcona.

Jeffrey odczekał chwilę, by nie dać się ponieść emocjom, ponieważ gwałt był przestępstwem, Sara o nim wiedziała, a mimo to nie zgłosiła mu tego.

– Znała napastnika?

– Nie.

– Zgłosiła to?

– Nie.

– Powiedziałaś, żeby to zrobiła?

– Raz, ale odmówiła, a ja nie naciskałam.

– Bo?

– Bo była dobrą studentką. Była ostrożna. Siedziała z nosem w książkach.

– Naprawdę uważasz, że to odpowiedni moment, by rzucać mi te słowa w twarz?

– Nie, ale musisz mnie posłuchać, Jeffreyu, ponieważ to wyjaśni wiele rzeczy. – Sara wstała. Podeszła do niego. – Pamiętasz książkę, którą mi czytałeś? Tę o Hiroszimie?

W jej głosie było coś tak intymnego, że Jeffrey przeniósł się w myślach do tamtej chwili. Oboje leżeli w łóżku. Uwielbiał czytać jej wieczorami. Pokazywał fotografie z książki i czytał co bardziej przejmujące fragmenty.

– Powiedziałeś mi o cieniach, pamiętasz?

Pamiętał. Temperatura wybuchu atomowego była tak wysoka, że wszystko na drodze wyparowało, pozostawiając po sobie jedynie ślad na murze albo chodniku. Człowiek o lasce. Człowiek siedzący na schodach. Fabryki, urządzenia, maszyny. Wszystko pozostawiło po sobie cienie widoczne do dzisiaj. Wieczne cienie.

– Tak jest z gwałtem – powiedziała Sara. – To czarny cień, który wypala cię w środku. Zmienia twoje DNA. Idzie za tobą przez resztę życia.

– Było źle?

– Bardzo źle. Znałam Tommi wcześniej. Była jedną z moich pacjentek. Dlatego Sibyl przyprowadziła ją do mnie. Myślała, że jej pomogę.

– Pomogłaś?

– Zszyłam ją, dałam leki przeciwbólowe, obiecałam, że nikomu nie powiem. Tego bała się najbardziej: że jej ojciec pozna szczegóły, że dowiedzą się jej przyjaciele, nauczyciele, cały kampus. Czy jej pomogłam? – Sara wyglądała na udręczoną tym pytaniem. – Nie możesz pomóc nikomu, kto przez to przechodzi. Możesz próbować zapewnić im poczucie bezpieczeństwa. Możesz słuchać. Jedyną rzeczą, jaką tak naprawdę możesz zrobić, to mieć nadzieję i modlić się, żeby te dziewczyny i kobiety znalazły sposób, by pomóc sobie same.

– Rozumiem – odezwał się Jeffrey – ale dlaczego Sibyl przywołała Tommi w kontekście Leslie Truong?

– Następnego dnia Tommi zniknęła ze szkoły. Zostawiła wszystkie swoje rzeczy. Nie wróciła. Z nikim się nie skontaktowała. Wyłączyła telefon. Po prostu zniknęła.

– Kevin Blake nie…

– Rodzice wypisali ją z roku. Nie wiem, co się stało z jej rzeczami.

– Ale Sibyl…

– Zostaw tę sprawę.

– Tommi Humphrey była ofiarą przestępstwa. Z tego, co mówisz, wynika, że bardzo poważnego. A teraz zaginęła Leslie Truong. Kto wie, co się stało z Beckey Caterino. To się łączy, Saro. Musimy sprawdzić te wątki.

– Chcesz wrócić do każdego przypadku gwałtu w tym mieście? Jak znajdziesz te kobiety, które były zbyt zdruzgotane albo zbyt przerażone, by to zgłosić? Jak namierzysz dziewczyny, które rzuciły studia, ponieważ piętnaście, dwadzieścia, trzydzieści minut ich życia wymazało każdą wartościową sekundę z dwudziestu wcześniejszych lat?

Rzadko widywał Sarę mówiącą z taką pasją o czymś tak strasznym. Zawsze zastanawiał się nad Tessą. Zaliczyła wiele pijackich nocy w liceum i college’u. Pamiętał pięciogodzinną jazdę na Florydę w środku nocy, by odwieść miejscowego szeryfa od oskarżenia jej o pijaństwo i agresywne zachowanie.

Wiedział, że musi starannie dobrać słowa.

– Jeśli istnieje związek między tym, co spotkało Tommi Humphrey, a tym, co się stało z Beckey Caterino czy Leslie Truong…

– Zostaw ją w spokoju, Jeffreyu. Proszę. Dla mnie.

Był gotów zgodzić się z nią, ponieważ rozpaczliwie chciał robić coś – cokolwiek – byle tylko odzyskać jej zaufanie.

Wtedy jego komputer zasygnalizował dźwiękiem nadejście nowego maila.

Sara stanęła przy jego biurku. Włożyła okulary. Wykonała kilka kliknięć. Jeffrey zobaczył odbicie zdjęć w szkłach jej okularów.

– Podejdź tu – powiedziała.

Stanął za nią. Domyślił się, że patrzy na slajd z rezonansu magnetycznego. Rozpoznał kręgi szyjne wystające spod czaszki, ale rdzeń biegnący za nimi przypominał kawałek liny postrzępionej na środku. Jakby sterczały z niej przerwane włókna. Coś, co przypominało pęcherzyki z płynem, pokrywało cały ten obszar.

– To nakłucie rdzenia kręgowego – stwierdziła Sara. – Coś ostrego i spiczastego weszło w skórę tędy. – Jeffrey poczuł ucisk palców Sary na karku. – Nogi zostały sparaliżowane. Wszystko od pasa w dół. – Sara dotknęła biodra. – Ten uraz powstał w wyniku celowego działania. Nie doszłoby do niego przy upadku. Przypuszczam, że narzędzie było podobne do szydła albo przebijaka, ale nie powołuj się na mnie.

Jeffrey wstrzymał się od pytań. Sara otworzyła następny plik. To było zdjęcie rentgenowskie.

– Pęknięcie czaszki. – Kliknęła, by uzyskać powiększenie.

Jeffrey wiedział, jak powinna wyglądać nieuszkodzona czaszka. Pęknięcie było widoczne z tyłu, w miejscu, gdzie większość mężczyzn zaczyna łysieć. Strzaskana kość przypominała aureolę z promieni słonecznych. Półokrągły kawałeczek opierał się o mózg.

Sara kucnęła, przysuwając się blisko monitora.

– Tutaj – powiedziała.

Jeffrey pochylił się nad nią. Śledził wzrokiem ruchy jej palca, gdy pokazywała mu półkolisty kształt u podstawy pęknięcia.

Wiedział, że nie stwierdzi z całą pewnością, co się stało, więc zapytał:

– Najbardziej prawdopodobne przypuszczenie?

– To nie przypuszczenie. Beckey Caterino została uderzona w tył głowy młotkiem.

ATLANTA

11

Sara nie mogła skończyć drugiej szklaneczki szkockiej. Czuła kwaśny smak w ustach. Była roztrzęsiona w sposób trudny do opisania słowami. Notatki Jeffreya. Akta Jeffreya. Kartki z wywiadów Jeffreya w terenie. Proste linie narysowane przez Jeffreya na mapie topograficznej Heartsdale. Jego duch siedział naprzeciwko niej przy stole, gdy czytała jego słowa sprzed ośmiu lat. Imiona i nazwiska wróciły z zaskakującą klarownością.

Little Bit. Chuck Gaines. Thomasina Humphrey.

Subtelne pismo stanowiło jaskrawy kontrast z jego twardym wnętrzem. Jeffrey był ucieleśnieniem wysokiego, ciemnowłosego przystojniaka. Miał pewność siebie futbolisty połączoną z przenikliwą inteligencją. Nawet w precyzyjnym technicznym żargonie policyjnego raportu, streszczeniu przesłuchania świadka czy zapisie treści rozmowy telefonicznej wyczuwało się jego osobowość.

Wzięła do ręki jeden z kołonotatników Jeffreya. Miał format bibliotecznej karty katalogowej. Na okładce zapisał daty przy sprawach zawartych w środku. Sara otworzyła notes. Jako śledczy i szef policji Jeffrey podwoił stan liczebny przedstawicieli organów ścigania w Grant County. Każda sprawa, nad którą pracował, zostawiła ślad w jego notatkach. Skrupulatnie prowadził całą dokumentację. Sara przejrzała nagłówki na pierwszych kilkudziesięciu stronach.

Harold Niles/włamanie. Gene Kessler/kradzież roweru. Pete Wayne/ukradzione napiwki.

$80.000.

Ta suma miała osobną stronę. Jeffrey podkreślił ją podwójną linią i wziął w kółko. Znaki miały trzeci wymiar. Czubek pióra kulkowego zostawił wgłębienia w papierze przypominające alfabet Braille’a.

Sara pomyślała o sprawach, z którymi mogły wiązać się te pieniądze. Nie włamanie. Rower też nie. Potem odniosła tę kwotę do życia Jeffreya. Jego dom kosztował więcej niż osiemdziesiąt tysięcy. Studencki kredyt wynosił nieco mniej. Jego saldo dla karty kredytowej, przynajmniej kiedy ostatnio je widziała, wynosiło około pięciu procent tej sumy.

Uśmiechnęła się.

Tylko jedna rzecz kosztowała tyle od tamtego czasu, i to było jej pierwsze bmw Z4. Kupiła to auto, by go upokorzyć. Nieszczęśliwa mina Jeffreya, jaką robił na widok jej sportowego samochodu, dawała Sarze więcej nadzmysłowych wrażeń niż każdy orgazm, jaki kiedykolwiek jej zafundował. A Jeffrey był świetny w dawaniu jej orgazmów.

Przerzuciła kartkę.

Rebecca Caterino/DOA[16].

DOA zostało przekreślone jedną linią i zmienione na:

próba zabójstwa/napaść na tle seksualnym.

Napięcie panujące między Jeffreyem a Sarą zmieniło się od czasu spraw Caterino/Truong. Sara znalazła sposób, by pogodzić się z tym, że Jeffrey odmówił powiedzenia prawdy, ile razy i z iloma kobietami ją zdradził. Jak z wieloma jej emocjonalnymi zmianami, spokój przyszedł do niej od rodziny. Przypomniała sobie rozmowę z matką w wieczór po znalezieniu Beckey, zanim jeszcze przypuszczalny wypadek stał się przedmiotem policyjnego śledztwa.

Siedziała u rodziców przy kuchennym stole. Miała otwarty laptop. Próbowała uzupełnić karty pacjentów, ale czuła się tak przytłoczona, że w końcu poddała się i położyła głowę na stole.

Cathy usiadła przy niej i złapała ją za ręce. Miała zrogowaciałą skórę. Była ogrodniczką, wolontariuszką, złotą rączką i wszystkim innym, co wymagało od niej zakasania rękawów i wzięcia się do pracy. Sara tłumiła łzy cisnące się do oczu. Była zasmucona z powodu tej nieszczęsnej dziewczyny w lesie. Wściekła na Lenę. Roztrzęsiona, ponieważ ta tragedia wymogła na niej bliskość z Jeffreyem. I zawstydzona tym, jak rzuciła mu w twarz zniewagi w gabinecie w klinice niczym chamska eksżona.

– Moje najdroższe dziecko – powiedziała jej matka – pozwól, że wezmę na siebie brzemię twojej nienawiści. Pozwól mi zrobić to dla ciebie, byś ty mogła iść dalej.

Sara zażartowała o tonach nienawiści do Jeffreya, którą będzie musiała dźwigać, ale gdy pomyślała o silnych plecach matki niosących jej brzemię nienawiści, jej żal, jej upokorzenie, jej rozczarowanie i jej miłość – ponieważ najtrudniejszy w tej sytuacji był fakt, że Sara nadal bezgranicznie kochała Jeffreya – to natychmiast zmalał ciężar minionego roku, który odcisnął na niej tak bolesne piętno.

Podniosła wzrok znad notatek Jeffreya. Pociągnęła łyk szkockiej. Otarła oczy. Wróciła do czytania.

Rebecca Caterino/DOA/próba zabójstwa/napaść na tle seksualnym.

Jeffrey udokumentował przyjazd na miejsce w lesie, rozmowę o kontrolowaniu tłumu z Bradem, skrótowy raport od Leny. Jak większość policjantów posługiwał się skrótami. Lena była L.A., Frank – F.W. i tak dalej.

Na marginesie zapisał numer telefonu. Bez imienia. Sam numer. Sara natychmiast założyła, że należy do kobiety, z którą Jeffrey wtedy się spotykał. Odchyliła się na krześle. Starała się ugasić iskierkę zazdrości, która towarzyszyła tej myśli.

Przewróciła kartkę.

POROZMAWIAĆ Z SL RE: 30 MINUT.

Jeffreya prześladowała myśl o trzydziestu minutach, które Beckey Caterino przeleżała w lesie. Sarze też nie dawało to spokoju. Trzydzieści minut to dużo czasu, pół złotej godziny, podczas której życie pacjenta zależy od czynności podjętych dla jego ratowania. Sara wykręciła się od odpowiedzi, kiedy Jeffrey zapytał, czy owe trzydzieści minut zrobiłyby różnicę w przypadku Beckey. Z medycznego punktu widzenia nawet trzydzieści sekund może stanowić wielką różnicę. Tragedia polega na tym, że tego nigdy nie wiadomo.

Spojrzała do notatnika. Pod jej inicjałami Jeffrey napisał: Thomasina Humphrey.

Połączyła te dwa szczegóły i nagle znalazła się z powrotem w biurze Jeffreya. Czekała na maila, który miał zostać przesłany na jego komputer, kiedy Jeffrey wrócił po rozmowie z Sibyl Adams. Była wtedy bliska tego, by powiedzieć mu o swoim gwałcie. Chciała chronić Tommi przed bólem przesłuchania. Była pewna, że atak na dziewczynę nie ma nic wspólnego z Leslie Truong, i równie pewna, że nie może mieć związku z Beckey Caterino.

Myliła się.

Wertowała strony w poszukiwaniu czegoś, co mogło im teraz pomóc. Brock nadal pełnił funkcję koronera, zatem wszystkie raporty i ustalenia z laboratorium powinny znajdować się tam, gdzie przechowywał wszystkie dokumenty. Jeffrey zanotował niektóre spostrzeżenia Sary, ale co jej umknęło? Co umknęło Jeffreyowi? Jakiś szczegół? Dowód, którego nie dostrzegli, który zignorowali, co pozwoliło sadystycznemu zabójcy uniknąć sprawiedliwości?

Była wdową po Jeffreyu. Odziedziczyła po nim nieruchomość. Wyglądało na to, że odziedziczyła także poczucie winy.

Usłyszała szczęk klucza w zamku w drzwiach wejściowych.

Zamknęła notatnik. Włożyła wszystkie dokumenty do pudła. Kiedy Will wszedł do mieszkania, czekała na niego, stojąc przy stole.

Zauważyła kilka rzeczy jednocześnie: że wziął prysznic; że przebrał się w dżinsy i koszulę; że ma napiętą twarz.

Przełknęła serię pytań, które cisnęły jej się na usta: Gdzie się podziewałeś? Dlaczego nie zadzwoniłeś? Dlaczego pojechałeś do siebie, żeby wziąć prysznic przed przyjściem tutaj? Co się dzieje, do cholery?

Zobaczyła, że Will robi własne rozpoznanie. Omiótł wzrokiem pokój, zarejestrował jej niedokończoną kolację, butelkę szkockiej, pudła z rzeczami Jeffreya.

Wzięła głęboki wdech i powoli wypuściła powietrze, usiłując zapobiec wiszącej w powietrzu karczemnej awanturze.

– Cześć – zagadnęła.

Will kucnął. Psy podbiegły do niego na przywitanie. Betty tańcowała wokół jego stóp. Charty Sary przywarły do jego nóg. W powietrzu wisiało napięcie, jakby oboje tonęli w oddzielnych basenach.

Sara zauważyła rozcięcie na kłykciu środkowego palca Willa. Z rany sączyła się krew.

– Powiedz mi, proszę, że to pamiątka po uderzeniu Leny – zażartowała.

Podszedł do lodówki. Otworzył drzwi. Zapatrzył się w półki.

Nie mogła wytrzymać jego milczenia. Zadała mu pytanie, na które musiał odpowiedzieć.

– Jak poszło?

Will wziął głęboki oddech, jak ona przed chwilą.

– Lena uważa, że chcesz ją wkopać.

– Bo chcę – przyznała, czując jednak irytację, że według Leny nie ma nic innego do roboty niż szukanie sposobności na uprzykrzenie jej życia. – Co jeszcze?

– Prawie walnąłem ją w twarz. Potem omal nie wyciągnąłem broni na Jareda. Potem obiłem auto Faith. Och, a przed tym wszystkim powiedziałem Jaredowi, że się pobieramy.

Sara otworzyła usta. Pierwsza część była w oczywisty sposób hiperbolą. Ostatnie zdanie, o ile był to nowy, pokręcony sposób Willa na oświadczyny, nie zadziałało.

– Dlaczego powiedziałeś Jaredowi, że się pobieramy?

Will otworzył zamrażarkę. Zajrzał do środka.

– Jadłeś kolację? – zapytała Sara.

– Przekąsiłem coś w domu.

Nie podobał jej się ton, jakim wymówił to słowo. Tu był jego dom, to było miejsce, które dzielili.

– Jest jogurt.

– Powiedziałaś, żebym nie podkradał ci jogurtu.

Sara nie wytrzymała.

– Jezu, Will, nie jestem inspektorem Javertem od jogurtu. Jeśli jesteś głodny, zjedz jogurt.

– Mogę zjeść lody.

– Lody to nie to samo co jogurt. Nie mają żadnych wartości odżywczych.

Will zamknął drzwi zamrażarki. Odwrócił się do niej.

– Co? – zapytała. – Co się z tobą dzieje?

– Myślałem, że wprowadziłaś moratorium na rozmowy.

Sara miała ochotę go kopnąć.

– To okropne, kiedy człowiek, z którym jesteś w związku, nie mówi, co myśli.

– Czyli nadszedł moment lekcji?

Sara pomyślała, że nadszedł moment, w którym wszystko może pójść źle, bardzo źle.

– Lepiej dajmy już spokój.

– Dlaczego nic do mnie nie napisałaś?

– Napisałam. – Sara złapała swój telefon i pokazała ekran. – Trzy razy i zero odzewu, ponieważ, jak sądzę, wyłączyłeś telefon. – Will tylko potarł brodę palcami. – W tej chwili nie jestem w stanie znieść twojej mrukliwości i długiego milczenia. Czy możesz rozmawiać ze mną jak normalny człowiek?

Oczy Willa zapłonęły gniewem.

Gniew był czymś, z czym mogła sobie poradzić. Wcześniej pokłóciła się z siostrą. Była wściekła na Lenę. Urażona, że Faith ją okłamała. Nieszczęśliwa z powodu Jeffreya. Przerażona, że przeoczyła coś w Grant County, co pozwoliło szaleńcowi wymknąć się sprawiedliwości. I zdesperowana, by wyprostować wszystko z mężczyzną, którego miała zamiar poślubić, o ile on ruszy tyłek i poprosi ją, jak należy.

– Kłótnia albo szybki numerek – powiedziała.

– Co?

– Masz dwie rzeczy do wyboru: albo kłócisz się ze mną, albo mnie przelecisz.

– Saro…

Podeszła do niego, ponieważ to zawsze ona musiała wszystko robić. Położyła mu dłonie na ramionach i pojrzała w oczy.

– Albo porozmawiamy o wszystkim, o czym nie rozmawiamy, albo idziemy do sypialni.

Zacisnął szczęki, ale jego mina mówiła, że może ulec.

– Will. – Odgarnęła mu włosy do tyłu. Miał gorącą skórę. Czuła lekką woń wody po goleniu, co oznaczało, że nawet jeśli był na nią wściekły, ogolił się dla niej, wiedząc, że woli u niego gładką twarz.

Pocałowała go delikatnie w usta. Nie zaprotestował, więc pocałowała go znowu, tym razem dając do zrozumienia, że ustami może zrobić o wiele więcej.

Podjął grę, ale po chwil ją przerwał. Odsunął się. Popatrzył na nią. Widziała, że wszystkie tematy, których tak oboje się obawiali, bulgoczą pod powierzchnią i zaraz wypłyną.

Nie przetrwałaby kolejnej kłótni. Znowu go pocałowała. Wsunęła mu ręce pod koszulę. Powiodła palcem po napiętych mięśniach.

– Chodź, zrobimy sześć na dziewięć – szepnęła mu do ucha.

Wstrzymał oddech. Puls mu przyspieszył. Poczuła na nodze jego reakcję na tę zachętę.

– Saro… – powiedział chrapliwie – czy powinniśmy…

Musnęła wargami jego ucho. Pocałowała w szyję, zaczęła rozpinać koszulę. Nadal czuła jego opór, chociaż położył dłoń na jej piersi. Chwyciła zębami płatek jego ucha.

Will znowu wstrzymał oddech.

– Teraz trochę ostrzej – powiedziała.

Tym razem, kiedy go pocałowała, oddał pocałunek mocniej. Złapał ją w talii i przyparł do szafki. Przywarła do niego całym ciałem, a on ujął jej piersi. Z uwolnionych zmysłów popłynęła fala pragnienia.

I wtedy cofnął się o krok. Na odległość wyciągniętego ramienia.

– Przepraszam. To poszło za daleko.

– Ale co? – Potrząsnęła głową.

– To mój limit, Saro. Dalej nie mogę.

– O czym ty… – Sara mówiła te słowa do jego pleców, ponieważ Will odchodził od niej. – Will.

Za Willem zamknęły się drzwi.

Sara rozejrzała się po kuchni, usiłując odtworzyć w głowie to, co zaszło.

Jaki limit?

I co znaczyło: „dalej nie mogę”?

Próbowała zapiąć bluzkę, lecz drżące palce odmawiały posłuszeństwa. Will drażnił się z nią, prowadził jakąś grę. Pewnie stał teraz za drzwiami, oczekując, że za nim pobiegnie. Kiedyś już odegrali taką scenę, kiedy Sara osiągnęła granice swojej wytrzymałości. Wściekła się na Willa za ukrywanie różnych rzeczy i okłamywanie jej, powiedziała mu, żeby się wynosił i Will posłuchał, ale kiedy otworzyła drzwi, siedział na korytarzu i czekał na nią. Powiedział wtedy:

– Nie mam w sobie wiele do porzucenia.

Sara potarła twarz dłońmi. Nie miała zamiaru zostawiać Willa. Nie mogła w tej chwili zrywać tych więzów. Musiała to naprawić bez względu na wszystko. Jeśli to oznaczało przepraszanie nadąsanego dorosłego mężczyzny, to przeprosi tego nadąsanego dorosłego mężczyznę.

Podeszła do drzwi i otworzyła je zamaszyście.

Korytarz był pusty.

[16] Dead On Arrival – w kodzie policyjnym: martwy w chwili przybycia. (Przyp. red.).

GRANT COUNTY – ŚRODA

12

Jeffrey usiadł naprzeciwko Kayleigh Pierce w akademiku, w którym mieszkała z Rebeccą Caterino. Nie miał czasu pluć sobie w brodę za niesłuchanie swojego instynktu. W niespełna dobę sprawa Caterino przeszła zmianę statusu z DOA w wypadek i z wypadku w próbę zabójstwa oraz napaść na tle seksualnym. Teraz potrzebował więcej faktów. Wszystko, co zrobili do tej pory, to stwarzanie pozorów działania. Teraz znał twardą prawdę.

Caterino została wybrana przez napastnika na obiekt ataku. Człowiek nie spaceruje z młotkiem, o ile nie chce go użyć. Albo ktoś szedł za dziewczyną od samego kampusu, albo ktoś, kto planował dokonać aktu przemocy, zobaczył ją po drodze i poszedł za nią do lasu.

A teraz Leslie Truong, świadek, któremu jego przeklęty zespół pozwolił odejść na piechotę z miejsca przestępstwa, zaginęła, prawdopodobnie padając ofiarą uprowadzenia.

Jedyne, co mu pozostało, to rozpoczęcie wszystkiego od nowa.

– Nie wiem, co mam powiedzieć? – Kayleigh miała zwyczaj stosowania tonu wznoszącego na końcu zdania, co brzmiało, jakby sama zadawała pytanie, zamiast na nie odpowiadać.

– Wiem, że już rozmawiałaś z moimi ludźmi – powiedział. – Opowiedz mi, co wydarzyło się wczoraj rano. Wszystko, co sobie przypomnisz, będzie pomocne.

Kayleigh skubnęła kawałek wiszącej skórki na pięcie. Miała na sobie niebieską jedwabną piżamę. Po wewnętrznej stronie nadgarstka Jeffrey zobaczył tatuaż z chińskimi znakami, a jej krótkie blond włosy były w nieładzie po nocy.

– Mówiłam, że spałam?

Jeffrey zajrzał do notatnika. Zastanawiał się, czy poinformować Kayleigh, że jej koleżanka została zaatakowana. Posłuchał intuicji, która mu podpowiadała, że kiedy Kayleigh o tym usłyszy, jej wartość jako świadka zmaleje właściwie do zera. Dziewczyna miała tendencję do brania wszystkiego do siebie. Co wcale nie było dziwne. W tym wieku człowiek spogląda na świat wyłącznie przez pryzmat swojego ego.

– Mów – zachęcił ją.

– Beck wściekła się na nas? Na wszystkie? Wrzeszczała jak wariatka, kopała różne rzeczy i rzucała przedmiotami?

W kuchni panował bałagan, mimo to Jeffrey widział, że kosz ze śmieciami został kopnięty. Na obudowie zobaczył wgniecenie, a śmieci zostawiły na podłodze śluzowaty ślad. Jedynym oszczędzonym przedmiotem wydawał się plecak z brązowej skóry leżący obok lodówki.

– Dlaczego Beckey się wściekła?

– Kto to wie? – Kayleigh wzruszyła ramionami, ale Jeffrey wyczuł, że dziewczyna nie tylko wie dlaczego, ale i na kogo Beckey była wściekła. – Kopniakiem otwiera moje drzwi? Wpada i wyzywa nas od suk, jakby nas nienawidziła? Idę za nią do jej pokoju, żeby się dowiedzieć, o co jej chodzi? Tylko że ona nie chce mi powiedzieć?

– Pokój Beckey jest na końcu korytarza?

– Tak. – Kayleigh wreszcie zdołała użyć właściwej intonacji. – Kiedy pierwszy raz tu weszłyśmy, zobaczyłyśmy, że ten pokój jest najmniejszy, i już się zbierałyśmy do kłótni o lepsze pokoje, a Becks mówi: „Ja wezmę ten mały”, i od razu jesteśmy przyjaciółkami.

– Spotykała się z kimś?

– Zerwała z dziewczyną latem? A potem nikogo nie było. Żadnych randek. W kampusie jest kupa dupków?

– Czy ktoś miał na jej punkcie obsesję?

– Niemożliwe. Becks nawet nie chodziła do barów ani na imprezy? – Kayleigh potrząsnęła głową tak mocno, że jej krótkie włosy zatańczyły na głowie. – Gdyby ktoś miał obsesję, od razu poszłabym na policję. Taką prawdziwą policję, nie do tych ochroniarzy w kampusie.

Jeffreya ucieszyło, że dziewczyna zauważa tę różnicę.

– Czy Beckey kiedykolwiek mówiła ci, że czuje się zagrożona? Albo że ktoś ją obserwuje?

– O Boże, ktoś ją obserwował? – Kayleigh spojrzała na kuchnię, na drzwi, na korytarz. – Powinnam się martwić? Czy coś mi grozi?

– To rutynowe pytania. O to samo pytałbym podczas rozmowy z kimkolwiek innym. – Jeffrey widział, jak bardzo zaniepokoiła się Kayleigh. Najpewniej za godzinę każda kobieta w kampusie będzie zadawać sobie pytanie, czy powinna się bać. – Kayleigh, skupmy się na wczorajszym poranku. Czy Beckey powiedziała coś, gdy poszłaś za nią do jej pokoju?

– Wkładała strój do biegania? Nie było w tym nic dziwnego, bo ona biega, ale o tej porze? Wtedy Vanessa mówi: „Nie wychodź o tej godzinie gwałtów”. Wtedy to było nawet zabawne, ale teraz się martwimy, skoro ona jest w szpitalu? A jej tata Gerald zadzwonił dziś rano i płakał, co było trudne do zniesienia, bo ja nigdy nie słyszałam mojego taty płaczącego, i zrobiło mi się strasznie smutno? – Kayleigh potarła oczy palcami, ale pozostały suche. – Musiałam powiedzieć wykładowcom, że nie przyjdę na zajęcia do końca tygodnia. To takie absurdalne? Becks idzie pobiegać, uderza się w głowę i jej życie jest… jest… sama nie wiem? To takie smutne. Trudno mi wstać z łóżka, bo ciągle myślę: a gdyby padło na mnie? Ja też lubię biegać.

Jeffrey przekartkował notes.

– Deneshia powiedziała mi, że Beckey przesiedziała zeszłą noc w bibliotece.

– Ciągle tam przesiadywała. Strasznie się bała, że straci stypendium? – Kayleigh wyjęła kilka chusteczek z pudełka na stole. – Dużo mówiła o pieniądzach. Dużo? To znaczy nie tak, jak mówi się o pieniądzach, kiedy się je ma?

Jeffrey znał to z własnego życia. Dorastając w Sylacauga, wiedział, że jest biedny, ale dopiero pierwszego dnia w Auburn zobaczył, jak wygląda prawdziwe przeciwieństwo codziennej biedy.

– To jej plecak? – zapytał.

Kayleigh zajrzała do kuchni.

– Tak?

Jeffrey włożył notes do kieszeni i wszedł do kuchni. Musiał przestąpić puste opakowania po jogurcie i czipsach. Plecak był zrobiony z porządnej skóry z inicjałami BC na klapie. Domyślił się, że to prezent na koniec szkoły średniej, ponieważ studentka z biednej rodziny nie wydałaby pieniędzy na taką rzecz.

Jeffrey ostrożnie kładł zawartość plecaka na niewielkim skrawku wolnego miejsca na kontuarze. Długopisy. Papiery. Wydruki. Prace zaliczeniowe. Telefon z klapką był starszym modelem. Jeffrey odsłonił ekran. Bateria była niemal rozładowana. Beckey nie miała nieodebranych połączeń. Historia ostatnich połączeń została usunięta. Sprawdził listę kontaktów. Daryl. Deneshia. Tata.

– Kto to jest Daryl? – zapytał.

– Mieszka poza kampusem? – Kayleigh wzruszyła ramionami. – Wszyscy go znają? Uczył się tu, ale rzucił dwa lata temu, bo próbował zostać zawodowym skateboardzistą?

– Ma jakieś nazwisko?

– Na pewno ma, ale nie znam?

Jeffrey zapisał numer telefonu Daryla w notesie. Ten numer miał zostać dopisany do rejestru dowodów, czego Lena nie zrobiła wczoraj, przepytując współlokatorki Beckey Caterino w akademiku.

Włożył rękę do plecaka. Znalazł jeden podręcznik do chemii organicznej, drugi do włókiennictwa, trzeci do etyki w nauce. Laptop był nowszym modelem, sądząc z wagi. Podniósł klapę. Dokument na ekranie nosił nazwę RCATERINO-CHEM-FINAL.doc.

Przesuwał strona po stronie pracę pisemną. Była równie nudna i drobiazgowa, jak wszystkie prace, które sam napisał w college’u.

Spojrzał na Kayleigh. Ciągle skubała skórę na stopie.

– Możesz tu podejść i sprawdzić, czy czegoś nie brakuje? – poprosił.

Dźwignęła się z kanapy. Przyczłapała do niego. Spojrzała na podręczniki, papiery i resztę rzeczy.

– Chyba nie? Ale jej bananowa zapinka powinna leżeć przy łóżku?

– Bananowa zapinka?

– Taka do włosów?

Jeffrey poczuł, jak zapala mu się czerwone światełko. Leslie Truong zginęła opaska na głowę. A teraz okazuje się, że zginęła zapinka Beckey Caterino.

Nie chciał naprowadzać Kayleigh.

– Leży przy łóżku? – zapytał tylko.

– Nie, bo o to poszło? – Kayleigh wydawała się zdezorientowana. – Beckey nie mogła jej znaleźć? Potem szukałyśmy jej wszystkie i nie mogłyśmy znaleźć? Powiedziałam o tym tej policjantce?

W tutejszej policji była tylko jedna kobieta.

– Funkcjonariuszce Adams?

– Tak, powiedziałam jej, że spinka Beckey, ta od mamy, nie leżała na stoliku nocnym obok łóżka, gdzie zawsze ją odkładała. Beckey najpierw się na mnie wściekła, ale potem zrozumiała, że jej nie wzięłam, bo nie ruszyłabym czegoś, co było dla niej takie ważne, bo opowiedziała mi historię, jak dostała ją od mamy i że to była ostatnia rzecz, jaką dostała, bo mama pożyczyła jej tę spinkę, a potem zginęła i Beckey zachowała ją na zawsze?

Jeffrey usiłował przeprowadzić w myślach rozbiór tego przydługiego zdania.

– Powiedziałaś funkcjonariuszce Adams, że Beckey zgubiła zapinkę?

– Tak.

Teraz Jeffrey kończył każde zdanie znakiem zapytania.

– Zapinka należała do matki Beckey?

– Tak.

– I Beckey zawsze trzymała ją na stoliku nocnym?

– Tak.

– Ale kiedy rano jej szukała, zapinki tam nie było?

– Tak.

– Pokażesz mi?

Kayleigh poprowadziła go korytarzem. Starał się ignorować gryzącą woń trawki, potu i seksu wiszącą w pokojach. Żadne łóżko nie było posłane. Ubrania leżały na podłodze. Zauważył fajeczki do marychy, bieliznę i zużyte prezerwatywy obok koszy na śmieci.

– Tutaj. – Kayleigh stanęła przed sypialnią na końcu korytarza. – Już szukałyśmy, nie? Żeby zawieźć ją Beckey do szpitala? Ale nie znalazłyśmy?

Jeffrey wszedł do pokoju. Beckey może nie była porządnicka, ale jej rozgardiasz nie umywał się do bałaganu panującego u jej współlokatorek. Jeffrey zobaczył stolik nocny. Szklanka z wodą. Lampka. Otwarty tomik poezji z uszkodzonym grzbietem. Jeffrey nie uległ pokusie zamknięcia książki. Opadł na czworakach i zajrzał pod szafkę. Nic. Zajrzał pod łóżko. Jedna skarpetka. Stanik. Koty z kurzu i drobne śmieci.

– Czy Beckey zna Leslie Truong? – zapytał.

– Tę zaginioną? – Kayleigh zmarszczyła brwi. – Nie sądzę? Bo niby skąd? Taką, co już kończy?

– Mogły wpaść na siebie w bibliotece?

– Może? Ale to duża biblioteka?

Telefon Jeffreya zadzwonił. Jeffrey zaklął w duchu na widok numeru. Matka dzwoniła do niego już trzy razy. Pewnie piła czwartego drinka i użalała się nad sobą, że jej jedyny syn jest kretynem bez serca.

Jeffrey wyciszył sygnał.

– Szefie? – W korytarzu pojawiła się Lena. – Przeszłam się ponownie po akademiku. Nikt nie przypomniał sobie niczego nowego.

Jeffrey podniósł się z podłogi. Dolną połowę nogawek spodni pokrył kurz. Starał się go strzepnąć.

– Musimy wracać na komisariat.

Lena odsunęła się, by mógł przejść. Jeffrey zdążył już dać Kayleigh swoją wizytówkę. Wyobrażał sobie, że dziewczyna skorzysta z niej na wieść, że jej koleżanka z akademika jest ofiarą czegoś więcej niż wypadku. Zakładał, że wieści już krążą po kampusie. Sibyl Adams miała rację, że szkoła żyje plotkami. Może ktoś wygadał się komuś niechcący. W tej chwili tylko taki scenariusz umożliwiłby Jeffreyowi posunięcie tych spraw naprzód.

Rozejrzał się po korytarzu w poszukiwaniu Brada. Miał za zadanie przepytać mieszkańców akademika po raz drugi. Jeffrey dostrzegł go, gdy wychodził z jednego z pokoi.

– Plecak Caterino jest w kuchni. Wciągnij wszystko do rejestru dowodów.

– Tak jest, szefie.

Jeffrey wyjął notes. Wybrał numer Daryla. Telefon zadzwonił raz, potem w słuchawce rozległ się komunikat od operatora informujący, że numer jest już nieaktywny.

Patrzył na telefon, jakby tam szukał odpowiedzi. Ponownie sprawdził numer. Ponownie go wybrał. I ponownie usłyszał ten sam komunikat. Numer był już nieaktywny.

– Co jest, szefie? – zapytała Lena.

Jeffrey minął windę i wszedł na schody. Istniało wiele wyjaśnień nieaktywnego numeru Daryla. Większość studentów klepała biedę. Telefony na kartę nie były rzadkością. Tak jak rzadkością nie był brak pieniędzy na doładowanie konta.

Mimo to zbieżność tych faktów budziła jego niepokój.

Na zewnątrz Lena musiała niemal truchtać, by dotrzymać mu kroku, gdy szli przez dziedziniec.

– Twoje auto stoi chyba gdzie indziej? – zapytała.

– Owszem. – Jeffrey nie zwolnił tempa. – Przeszukałaś plecak Beckey Caterino?

– Byłam… – Twarz Leny wystarczyła za odpowiedź. – Miała wypadek, tak przynajmniej myślałam, więc…

– Stałem na tym polu dwadzieścia cztery godziny temu i powiedziałem ci, że zawsze traktujemy wypadek jak potencjalne zabójstwo. Tak czy nie? – Jeffrey nie miał nastroju do wysłuchiwania jej wymówek. – Co z tą zapinką?

– Uhm…

– Uznałaś, że brakująca spinka nie jest godna mojej uwagi?

– Ja…

– Nie ma tego w twoim oficjalnym raporcie, Leno. Jest w twoim notesie? – Gdy zaczęła rozpinać kieszonkę na piersi, dodał: – Nie dopisuj tego po fakcie. To będzie wyglądało podejrzanie.

– Podejrzanie dla…

– Czeka nas gigantyczny proces. Zdajesz sobie z tego sprawę? – Jeffrey zniżył głos do szeptu, gdy mijali grupę studentów. – Rebecca Caterino leżała przez pół godziny, a my staliśmy tam z palcami w tyłkach. Położysz dłoń na Biblii w obliczu sędziego i szczerze przysięgniesz, że zrobiłaś wszystko, co w twojej mocy, od chwili jej znalezienia?

Lena była wystarczająco inteligentna, by nawet nie próbować odpowiedzieć.

– Tak myślałem.

Jeffrey otworzył drzwi biura ochrony kampusu.

Chuck Gaines trzymał swoje wielkie stopy – na oko rozmiar czterdzieści sześć – na biurku. Jadł jabłko i oglądał odcinek Biura. Jeffrey nigdy nie widział, by facet odszedł od biurka w godzinach pracy poza pójściem do toalety czy na lunch. Nie raczył nawet wstać, gdy Jeffrey wszedł do budynku.

– Daryl – rzucił Jeffrey, podając imię z telefonu Beckey Caterino. – Studiował tu. Muszę mieć jego nazwisko.

Chuck wypchał policzek kawałkiem gryzionego jabłka.

– Potrzebuję więcej danych, szefie.

– Skateboardzista. Dwadzieścia parę lat. Rzucił studia dwa lata temu.

– Wiesz, ilu…

Jeffrey zepchnął mu stopy z biurka. Cisnął jabłkiem o ścianę. Pchnął krzesło obrotowe oparciem do ściany. Potem zbliżył twarz do twarzy Chucka.

– Odpowiedz na moje pytanie.

– Jezu Chryste. – Chuck uniósł ręce w geście poddania. – Daryl?

Jeffrey cofnął się o krok.

– Skateboardzista. Zniknął dwa lata temu. Ponoć wszyscy w kampusie go znali.

– Nie znam Daryla, ale… – Chuck przesunął się razem z krzesłem na drugi koniec biurka i wyjął z szuflady stos kartek okolicznościowych. – Może tutaj coś będzie.

Jeffrey miał w komisariacie podobny zbiór kartek z wywiadów w terenie. Każdy policjant miał własny stosik z idiotami, nieformalny rejestr nazwisk i szczegółów na temat podejrzanych osób, które jeszcze nie dorobiły się kartoteki policyjnej.

– Dobrze, zobaczmy. – Chuck zdjął gumkę recepturkę z kartek poświęconych kampusowym idiotom. Żadna z nich nie była napisana jego ręką. Tę robotę odwalali za niego podwładni strażnicy, którzy faktycznie patrolowali teren kampusu. Przeglądał kartki, aż znalazł tę, której szukał. – Jest. Pacan, który ciągle jeździ na desce koło biblioteki. Rozwala metalowe poręcze schodów. Starszy, ponad dwadzieścia pięć lat. Dłuższe brązowe włosy. Rozbiera oczami wszystkie dziewczyny, im młodsza, tym lepiej, ale kto by go winił? Nie ma nazwiska. Wynika stąd, że wszyscy nazywają go Little Bit. Drobny diler zioła. Nic poważnego.

Rebecca Caterino była studentką. Jeffreya nie zaskoczył zapach marihuany w jej akademiku. Jeśli Daryl był jej dilerem, to by wyjaśniło, dlaczego jego telefon na kartę nie odpowiadał. Dilerzy często zmieniali numery.

Jeffrey wyjął kartkę z rąk Chucka. Little Bit. Skateboardzista. Bliżej trzydziestki. Diler trawki. Zapiski pokrywały się z informacjami, jakie przed chwilą usłyszał.

Chuck przejechał na krześle całe biuro i podniósł jabłko z podłogi. Wgryzł się w nie i z pomocą obu rąk wrócił przed biurko.

– Coś jeszcze, szefie?

– Thomasina Humphrey.

Z miny Chucka wynikało, że zna to nazwisko.

– Uhm, ona.

– Tak, ona. Co wiesz?

Chuck spojrzał na Lenę po raz pierwszy. Potem odwrócił wzrok.

– Głównie pogłoski. Zniknęła. Dzieciaki gadały brednie, jak zwykle. Ponoć przyłączyła się do sekty. Próbowała się zabić. Kto wie, co się naprawdę zdarzyło?

Jeffrey założyłby się, że Chuck wie, ale dzisiaj już zdążył raz faceta upokorzyć. Prędzej czy później czekały ich inne sprawy wymagające współpracy. Musiał zostawić Chuckowi trochę godności.

– Masz dostęp do szczegółów o Humphrey? – zapytał.

– Może. – Chuck postukał w klawiaturę. Znalazł czystą kartkę. Zapisał adres i numer telefonu. – Tam zostały przesłane jej kopie dokumentów z uczelni. Nie wiem, czy nadal można ją tam znaleźć.

Jeffrey zobaczył, że to adres w Avondale. To zgadzało się ze słowami Sary. Tommi była jedną z jej pacjentek w poradni. Dlatego Sibyl Adams zadzwoniła do Sary z prośbą o pomoc.

Chuck włożył jabłko do ust.

– Następnym razem wystarczy poprosić.

Jeffrey włożył adres do kieszeni płaszcza i wyszedł.

Czuł, że Lena drepcze za nim jak niezdarny szczeniak.

– Szefie – zaczęła.

Zatrzymał się tak gwałtownie, że wpadła na niego.

– Przejrzałaś te nierozwiązane sprawy gwałtów, jak ci kazałem?

– Wysłałam wnioski do sąsiednich hrabstw. Powinni przysłać mi akta nie później niż dziś po południu. W Grant County jest tylko dwanaście przypadków.

– Tylko – powtórzył Jeffrey. – To dwanaście kobiet, Leno. Dwanaście życiorysów, które zostały nieodwracalnie zmienione. Nie chcę więcej słyszeć od ciebie słowa „tylko” w tej sprawie.

– Tak jest, szefie.

– Mieszkamy w miasteczku uniwersyteckim, na litość boską. Tysiące młodych kobiet przewija się przez ten kampus co roku. Naprawdę uważasz, że wszystkie kłamią? Że pieprzą się z jakimś chłopakiem, potem tego żałują, a ty jako policjantka nie musisz im pomagać?

– Szefie, ja…

– Sprawdź, jak idzie realizacja mojego wniosku o udostępnienie kart medycznych Rebeki Caterino. To musi iść drogą oficjalną. Daj mi znać, kiedy Bonita Truong zjawi się w komisariacie. Chcę porozmawiać z nią najszybciej, jak to możliwe. Może się dowiedzieć o Beckey Caterino wyłącznie ode mnie.

– Tak, szefie, ale… – Lena zawiesiła głos, rozważając swoje „ale”. – Kiedy powiemy ludziom, że to nie był wypadek?

– Kiedy będę gotowy. Wyjmij notes. Zrób listę.

Lena sięgnęła do kieszonki.

Jeffrey nie czekał na nią.

– Wróć do współlokatorek Caterino i sprawdź, czy są jakieś jej zdjęcia z tą spinką we włosach. Zrób to samo z Leslie Truong. Jej zginęła opaska na głowę. Dziewczyny mogą mieć zdjęcia. Potem namierz tego Daryla Little Bita czy jak go tam zwał. Mamy prawdopodobny powód do zatrzymania. Jeśli znajdziesz u niego zioło, aresztuj go. Jeśli nie, zabierz na przesłuchanie. I nie wracaj do domu wieczorem, jeśli nie streścisz dla mnie wszystkich raportów o gwałtach na terenie trzech hrabstw. Chcę to mieć na biurku jak najszybciej, rozumiesz?

– Tak jest, szefie.

Jeffrey ruszył w stronę swojego auta stojącego na parkingu dla personelu. Telefon znowu zadzwonił. Znowu matka. Do tej pory pewnie już sporo wypiła. Jeffrey wyciszył dźwięk dzwonka. Wsiadł do auta. Wrzucił wsteczny bieg i wyjechał z parkingu.

W drodze do Avondale próbował zaplanować kolejne kroki. Będzie musiał oficjalnie ogłosić, że Rebecca Caterino została napadnięta. Społeczność uczelni przeżyje wstrząs. I powinna. Jakiś wariat zaatakował bezbronną kobietę młotkiem.

– Chryste – szepnął do siebie. Intensywnie myśląc o tym, przypomniał sobie horror łamania mostka Caterino. Nie wyobrażał sobie, jak można wbić drugiemu człowiekowi młotek w czaszkę.

Potrząsnął rękami, chcąc pozbyć się tych upiornych myśli.

Matka Leslie Truong miała zjawić się na komisariacie za kilka godzin z pytaniami, na które uczciwie chciał odpowiedzieć. Trzeba było też wziąć się za tego skateboardzistę Little Bita. Jeśli łobuz rozprowadzał marihuanę w kampusie, a był tym Darylem z telefonu Rebeki Caterino, to ona prawdopodobnie była jego klientką. Wykluczenie go z kręgu podejrzanych albo potwierdzenie podejrzenia o napaść to priorytet.

I na koniec była jeszcze Lena Adams. Jeffrey musiał wrócić do każdej zdobytej przez nią informacji i zweryfikować jej pracę. Jeśli o niego chodziło, to oficjalnie usunął boczne kółka z jej rowerka. Jeśli Lena nie udowodni mu, że potrafi jechać prosto i pewnie, każe jej spakować manatki.

Jego telefon zaczął dzwonić. Znowu matka. Ewidentnie poszła w tango, ale nie mógł jej winić. Był fatalnym synem. Co więcej, był fatalnym szefem, fatalnym mentorem, fatalnym mężem.

Roztrząsał swoje błędy i gafy, póki nie minął tablicy witającej go w granicach miasta Avondale o populacji liczącej cztery tysiące trzystu ośmiu mieszkańców. Sprawdził adres, który dostał od Chucka. Powinien przepuścić tę informację przez własny system, by się upewnić, że Humphreyowie nadal mieszkają w tym miejscu, ale nie musiał zadawać sobie trudu. Widok samochodu stojącego przed domem upewnił go, że dziewczyna tam jest.

Srebrne bmw Z4 Sary stało przed skrzynką pocztową. Dach był opuszczony, co nie dziwiło przy pięknej pogodzie.

– O w mordę. – Jeffrey zaparkował za sportowym autem za osiemdziesiąt tysięcy. Odczekał kilka sekund, aż irytacja mu minie. Jeśli Sara chce jeździć z opuszczonym dachem, puszczając z głośników Dolly Parton, smutną wersję podrasowanej wieśniaczki, to z Bogiem.

Otworzył notes. Spisał rzeczy do zrobienia, których listę ułożył w myślach w drodze do Avondale. Nie prowadził notatek tak skrupulatnie, jak powinien. Zawsze truł Lenie i Bradowi, by notowali jak najwięcej, bo tak chronią swoje tyłki. Nie podobał mu się ten tok myślenia, ale jeśli Gerald Caterino naprawdę miał zamiar pozwać organy ścigania, on też będzie musiał kryć swój tyłek.

Zamknął notes i schował pióro. Wysiadł z auta i spojrzał na dom. Kiedyś w Avondale mieszkali głównie przedstawiciele niebieskich kołnierzyków, pracownicy węzła kolejowego. Ta praca pozwoliła im awansować do klasy średniej i architektura ich domów odzwierciedlała ten awans społeczny. Wszystkie ściany wyłożone cegłami. Okna w aluminiowych ramach. Betonowe podjazdy. Wszystkie wygody z tysiąc dziewięćset siedemdziesiątego piątego roku.

Humphreyowie nie dokonali żadnych zmian w zewnętrznym wyglądzie domu. Biała farba zżółkła, ale nie odłaziła. Samochód na podjeździe to starszy model minivana. Drzwi frontowe były czarne o wysokim połysku.

Jeffrey zastukał raz i nie zdążył więcej, ponieważ drzwi się otworzyły.

Kobieta stojąca na progu wyglądała na wymizerowaną. Była tylko trochę starsza od niego, ale całkiem już osiwiała. Włosy miała ciasno spięte przy głowie, pod oczami wyraźne cienie. Ubrana była w domową sukienkę zapinaną z przodu na zamek błyskawiczny. Jej wzrok sprawił, że Jeffrey poczuł się winny z powodu przyjazdu. Przypuszczał, że Sara jeszcze pogłębi w nim poczucie winy.

– Pani Humphrey?

Spojrzała na podjazd, potem na ulicę.

– Widział pan niebieskiego forda pikapa?

– Nie, proszę pani.

– Jeśli przyjedzie mój mąż, musi pan wyjść. On nie chce, żeby ktokolwiek niepokoił Tommi tą sprawą. Rozumie pan?

– Tak, proszę pani.

Kobieta otworzyła drzwi szerzej, by wpuścić go do środka.

– Są w ogrodzie na tyłach domu. Proszę się pospieszyć.

Jeffrey znalazł się we wnętrzu, jakie spodziewał się zobaczyć: prostokąt podzielony na małe pokoje z długim korytarzem pośrodku wiodącym na drugi koniec domu. Zerknął na fotografie wiszące na ścianach. Wywnioskował z nich, że Tommi to jedyne dziecko Humphreyów. Zdjęcia pokazywały szczęśliwą młodą kobietę, zwykle w gronie przyjaciół. Grała na flecie w marszowej orkiestrze dętej. Brała udział w naukowych konkursach. Miała kilka psów, potem kota, potem chłopaka, który zabrał ją na bal absolwentów. Ostatnie zdjęcie przedstawiało ją z kartonowym pudłem przed jednym z pokoi w akademiku Grant Tech.

Więcej zdjęć nie było.

Jeffrey otworzył przesuwne szklane drzwi. Zobaczył Sarę przy stole piknikowym z chorobliwie chudą młodą kobietą. Była bardzo blada, ciemne włosy obcięła na krótko. Tommi Humphrey nie miała jeszcze dwudziestu pięciu lat, ale wyglądała jednocześnie starzej i młodziej. Paliła papierosa. Nawet z odległości kilku metrów Jeffrey dostrzegł drżenie jej dłoni.

Sary nie zdziwił jego widok.

– To Jeffrey – przedstawiła go.

Tommi odwróciła się powoli, lecz nie spojrzała na niego.

Jeffrey poszedł za przykładem Sary, która wskazała mu miejsce po drugiej stronie stołu.

Usiadł na ławce i oparł dłonie na kolanach. W czasie swojej policyjnej kariery przesłuchiwał wiele ofiar gwałtów. Pierwsze, czego się nauczył, to elementarnej prawdy, że nie ma tu określonego wzorca zachowania. Jedne okazywały złość. Niektóre popadały w stan fugi dysocjacyjnej, czyli wypierały z pamięci traumatyczne zdarzenie. Inne pragnęły zemsty. Większość rozpaczliwie chciała wyjść. Były i takie, które śmiały się, opowiadając swoją historię. Jeffrey widział równie nieprzewidywalne reakcje u weteranów wojennych. Trauma to trauma, każdy reaguje inaczej.

Sara odezwała się do Jeffreya, ale patrzyła na Tommi.

– Kochanie, to, co mi przed chwilą powiedziałaś, jest bardzo ważne. Możesz powtórzyć to Jeffreyowi?

Jeffrey zacisnął dłonie pod stołem. Pozostało mu jedynie siedzieć bez ruchu i czekać.

– Jeśli tak będzie ci łatwiej, ja mogę mu opowiedzieć. Pozwoliłaś mi na to. Chcemy zrobić to tak, jak będzie dla ciebie najlepiej.

Tommi odłożyła papierosa na krawędź pełnej niedopałków popielniczki. Słyszalny świst, z jakim oddychała, świadczył, że jest nałogową palaczką. Jeffrey pomyślał o wszystkich zdjęciach w korytarzu. Sara miała rację, porównując to zdarzenie do wybuchu atomowego. Przed napadem Tommi tryskała energią, była lubiana i szczęśliwa. Teraz była upiornym cieniem dawnej siebie.

– Możemy wyjść w tej chwili, jeśli tego chcesz – powiedziała Sara. – Ale bardzo by nam pomogło, gdyby Jeffrey mógł to usłyszeć opowiedziane twoimi słowami. Przysięgam na własne życie, że nic się nie stanie. To nieoficjalna rozmowa. Nie składasz zeznania. Nikt się nie dowie o naszym spotkaniu. Prawda?

To pytanie Sara zadała Jeffreyowi. Walczył ze sobą nie dlatego, że nie zgadzał się z Sarą, ale z obawy, że jeśli powie coś nie tak, to ponownie złamie tę młodą kobietę. Mógł zaryzykować tylko jedną odpowiedź:

– Prawda.

Tommi zaciągnęła się papierosem i zatrzymała dym w płucach. W końcu podniosła wzrok, chociaż nie spojrzała Jeffreyowi w oczy. Jej spojrzenie powędrowało dalej, gdzieś ponad jego ramieniem. Wypuściła kłęby dymu.

– Byłam na przedostatnim roku – rzuciła mrukliwie, i było coś ostatecznego w sposobie, w jaki mówiła o sobie w czasie przeszłym. – Wracałam z kampusowego klubu fitness. Nie wiem, która była godzina. Było ciemno. – Włożyła papierosa do ust. Jeffrey zobaczył, że ma place przebarwione od nikotyny. – Usłyszałam kogoś za sobą. Zamachnął się czymś. Celował w głowę. Nie widziałam, co to było. Było twarde. Ogłuszył mnie. Potem złapał, zaciągnął do furgonetki i zmusił mnie do wypicia czegoś.

Jeffrey pochylił się do przodu, wytężając słuch, by nie uronić ani słowa.

– Zakrztusiłam się. Wyplułam to. – Tommi położyła dłoń na szyi. – To było w butelce. Płyn…

Jeffrey patrzył na łzy spływające jej z oczu. Chciał podać jej swoją chusteczkę, ale Sara uprzedziła go, wyjmując swoją z rękawa.

Tommi nie wytarła oczu, tylko ścisnęła chusteczkę w pięści.

– To był gatorade. Albo inny izotonik. Niebieski. Szyja zrobiła mi się lepka od tego.

Jeffrey zobaczył, jak drżą jej palce, gdy dotknęła szyi, by pokazać mu to miejsce.

– Był wściekły, że to wyplułam. Uderzył mnie w tył głowy. Powiedział, że mam nie walczyć. Nie walczyłam.

Wytrząsnęła z paczki nowego papierosa i próbowała odpalić go od starego. Ledwo udało jej się zetknąć obie końcówki drżącymi dłońmi. Włożyła tlącego się papierosa do ust.

– A potem znaleźliśmy się w lesie. Nie wiem jak. Chyba jednak połknęłam trochę tego gatorade i to mnie oszołomiło. Potem się ocknęłam. Siedział tam. Czekał. Zobaczył, że się obudziłam. Zasłonił mi usta ręką, ale ja nie krzyczałam.

Znowu się zaciągnęła. Zatrzymała dym w płucach i wypuszczała go po trochu przy każdym słowie.

– Powiedział, że mam się nie ruszać. Że nie mogę się ruszyć. Że mam się zachowywać jak sparaliżowana.

Jeffrey otworzył usta. W powietrzu unosiła się chmura nikotyny.

– Miał jakiś przedmiot. Jakby drut do dziergania. Przyłożył mi do szyi. Powiedział, że sparaliżuje mnie na zawsze, jeśli go nie posłucham.

Jeffrey poszukał wzrokiem spojrzenia Sary. Nie był w stanie rozszyfrować wyrazu jej twarzy. Zupełnie jakby chciała zniknąć.

– Nie ruszałam się. Trzymałam ręce wzdłuż tułowia. Nogi prosto. Chciał, żebym miała otwarte oczy. Więc miałam otwarte oczy. Nie chciał, żebym na niego patrzyła. Nie patrzyłam na niego. Było ciemno. Nic nie widziałam. Czułam tylko… rozdarcie. Rozrywanie. – Papieros zwisał jej między wargami, dym przesłonił twarz. – Wreszcie skończył, a potem mnie umył. Paliło mnie. Byłam pocięta. Krwawiłam. Wytarł mi twarz. Ręce. Nic nie mówiłam. Nie ruszałam się. Udawałam. Ubrał mnie, zapiął bluzkę, podciągnął mi majtki, zapiął dżinsy. Powiedział, że jeśli komuś powiem, to zrobi to samo innej. Jeśli będę cicho, nie zrobi tego.

Sara spuściła głowę. Miała zamknięte oczy.

– Starałam się na niego nie patrzeć – ciągnęła Tommi. – Myślałam, że jeśli nie będę mogła go zidentyfikować, to mnie puści. I puścił. Zostawił mnie w lesie. Na plecach. Zostałam tam. Kazał mi zachować się jak sparaliżowana. Byłam nadal jak sparaliżowana. Nie mogłam się ruszyć. Nie wiem, czy oddychałam. Myślałam, że umarłam. Chciałam umrzeć. To wszystko. Tak to było.

Jeffrey nie spuszczał wzroku z Sary. Miał pytania, ale nie wiedział, jak je zadać.

Sara wzięła głęboki oddech. Otworzyła oczy.

– Tommi, pamiętasz, jakiego koloru była ta furgonetka? Może zapamiętałaś inny szczegół? – zapytała.

– Nie. Było ciemno. Furgonetka była ciemna.

– A miejsce, w którym zostawił cię w lesie? Potrafisz podać przybliżoną lokalizację?

– Nie. – Tommi strzepnęła popiół. – Nie pamiętam, jak wstałam i jak dotarłam do kampusu. Wzięłam prysznic, zmieniłam ubranie, ale tego też nie pamiętam. Jedyne, co pamiętam po fakcie, to myśl, że dostałam okres. I byłam szczęśliwa, bo…

Nie musiała wyjaśniać, dlaczego ucieszyła się z powodu okresu.

Sara nabrała powietrza.

– Pamiętasz może, czym cię umył? – zapytała.

– Myjką. Pachniała jak wybielacz. Moje włosy… – spojrzała na papierosa – tam, na dole, były rozjaśnione.

– Zabrał myjkę ze sobą?

– Zabrał wszystko.

Sara spojrzała na Jeffreya. Jeśli jeszcze czegoś chciał, miał jedyną okazję, by to dostać.

– Tommi, Jeffrey ma jeszcze kilka pytań. Tylko kilka, dobrze?

Dostał wyraźną wskazówkę. Starał się nadać swojemu głosowi łagodne brzmienie.

– Czy zanim to się stało, czułaś, że ktoś cię obserwuje?

Zwinęła papierosa w popielniczce.

– Trudno mi myśleć o tamtej mnie. Myśleć o czasie sprzed tamtej nocy. Nie znam tej osoby. Nie pamiętam, kim była.

– Rozumiem. – Jeffrey powiódł wzrokiem w głąb domu. Zobaczył matkę Tommi stającą przy kuchennym zlewie. Obserwowała ich z wielką uwagą i z napięciem widocznym w każdym mięśniu twarzy. – Pamiętasz, czy coś ci zginęło? Jakaś osobista rzecz albo…

Spojrzała mu w oczy zaskoczona.

– Czy możesz…

Tylne drzwi otworzyły się z hukiem. W progu stanął potężny mężczyzna w kombinezonie roboczym. Trzymał w ręce klucz francuski.

Jeffrey stał już z dłonią na broni, zanim mężczyzna zdołał otworzyć usta.

– Co ty tu robisz? – zapytał mężczyzna napastliwym tonem. – Trzymaj się z daleka do mojej córki!

– Panie Humphrey… – zaczął Jeffrey.

Sara złapała go za rękę. To wystarczyło, by wytrącić go z rytmu.

– Coś ty za jeden? – Humphrey zszedł po schodach. – Dlaczego ją niepokoisz?

– Jestem oficerem policji – powiedział Jeffrey.

– Nie potrzebujemy tu glin. – Humphrey machał ręką z kluczem, idąc przez ogród. – To prywatna sprawa. Nie możesz zmusić jej do rozmowy z tobą.

Jeffrey obejrzał się na Tommi. Jak gdyby nigdy nic próbowała zapalić kolejnego papierosa, obojętna na to, co dzieje się wokół niej.

– Wynocha stąd, zasrańcu – rzucił Humphrey, idąc w jego kierunku.

Jeffrey po cichu liczył, że zamachnie się na niego kluczem. Facet najwyraźniej terroryzował swoją rodzinę. Żona się go bała. Córka była kompletnie złamana.

– Jeff. – Uścisk Sary stał się mocniejszy. – Chodźmy stąd.

Niechętnie dał się poprowadzić wzdłuż bocznej ściany domu. Zanim dotarli do ogrodu od frontu, już kalkulował, jak wrócić.

– Stop. – Sara szarpnęła go za rękę, jakby przywoływała do porządku niesfornego psa na smyczy. – Zamiast poprawiać, pogarszasz tylko sytuację.

– Ten facet…

– Jest zdruzgotany. Próbuje chronić córkę. Robi to źle, ale nie umie inaczej.

Jeffrey zobaczył, że matka Tommi zasłania kotary w oknach od frontu. Szlochała.

– Stop. – Sara puściła jego dłoń. – Pobicie ojca tej dziewczyny pomoże ci, ale w żaden sposób nie pomoże jej.

Jeffrey położył dłonie na dachu swojego auta. Czuł się bezużyteczny. Chciał znaleźć potwora, który zniszczył tę dziewczynę, i złamać go jak patyk na kolanie.

Sara skrzyżowała ramiona. Czekała.

– Wiedziałaś o tym? O tym, że jej gwałciciel przyłożył jej drut do karku?

– Nie kiedy to się stało. Powiedziała mi teraz, przed twoim przyjściem.

– Nigdy nie zapytałaś jej o szczegóły w trakcie leczenia? Kiedy jeszcze mogłem coś z tym zrobić?

– Nie. Nie chciała o tym rozmawiać.

– To było pięć miesięcy temu, tak? Po sfinalizowaniu naszego rozwodu? Chciałaś mnie ukarać? O to ci chodziło?

– Wsiadaj do auta. Nie będę stać na ulicy. – Gdy Jeffrey wsiadł, huknęła drzwiami tak energicznie, że podwozie się zatrzęsło. – Naprawdę sądzisz, że ukrywałabym coś takiego przez mściwość?

Jeffrey spojrzał na dom.

– Powinnaś skłonić ją, by złożyła doniesienie, Saro.

– Nie miałam zamiaru zmuszać brutalnie zgwałconej kobiety do zrobienia czegokolwiek prócz tego, czego potrzebowała, by poczuć się bezpiecznie. – Sara pochyliła się, żeby zasłonić mu widok na dom Humphreyów. – Po tym wszystkim Tommi, poza wizytami lekarskimi, wychodziła tylko dziesięć metrów do ogrodu za domem. Nie może spać po nocach. Płacze, jeśli ojciec spóźnia się z pracy do domu. Reaguje nerwowo na dźwięki, zapachy, cokolwiek, od widoku listonosza po sąsiada, którego zna od dwudziestu lat. Co spotkało Tommi w lesie, to jej historia. I ma pełne prawo nie chcieć o tym mówić.

– Dobrze to na nią działa, nie ma co. Ona jest praktycznie katatoniczką.

– To jej wybór. Chcesz ją pozbawić prawa wyboru? – zapytała. – O którym policjancie na swoim komisariacie możesz z czystym sumieniem powiedzieć, że potraktowałby jej doniesienie tak, jak powinno zostać potraktowane?

– Cholera. – Jeffrey przekręcił kluczyk w stacyjce, ale nie chciał ruszyć. – Dlaczego w ogóle tu jesteś? Kazałaś mi trzymać się od niej z daleka.

– Wiedziałam, że nie posłuchasz, dlatego chciałam ją przygotować na twoją wizytę. – Po chwili dodała: – Tak przy okazji, nie ma za co. To najgorsza rzecz, jaką musiałam zrobić innej kobiecie.

– Czyżbyś została patronką ofiar gwałtu?

– Jestem jej lekarką. Ona jest moją pacjentką. – Sara uderzyła się pięścią w klatkę piersiową. – Moją pacjentką. Nie twoim świadkiem.

– Twoja pacjentka mogła mi powiedzieć w zeszłym roku, że sadysta gwałci kobiety w kampusie. Mogła uchronić Beckey Caterino od napaści.

– Tak samo jak ty uchroniłeś Leslie Truong przed zniknięciem?

– To cios poniżej pasa.

– Wszystko jest ciosem poniżej pasa – skonstatowała Sara. – Wszystko jest straszne. Takie jest życie, Jeffreyu. Możesz zrobić tylko tyle, ile możesz. Nie oczekuj od Tommi, że weźmie na siebie ciężar odpowiedzialności na całe zło, jakie się stało. Ona ledwo umie zająć się sobą. I nie rozwiążesz tego problemu, bijąc jej ojca w zastępstwie człowieka, który naprawdę ją skrzywdził.

– Nie chciałem… – Jeffrey ledwo powstrzymał się przed walnięciem pięścią w kierownicę. – Nie miałem zamiaru go uderzyć.

Sara nie skomentowała tego jawnego przejawu iluzji.

Chociaż jej milczenie bywało wkurzające, czasami używała go roztropnie. Jeffrey poczuł, jak napięcie mija, ciało się rozluźnia. Umysł zaczął się rozjaśniać. Na tym polegała biała magia Sary. Dzięki niej nie czuł, jakby świat miał zamiar wgnieść go w ziemię. Zrobiłby wszystko, żeby te chwile trwały jak najdłużej.

Obejrzał się na dom. Miał nadzieję, że pewnego dnia Tommi Humphrey odnajdzie spokój.

Sara odchrząknęła.

– Tommi powiedziała, że napastnik uderzył ją czymś w głowę. Nie widziała tego, ale ten cios ją obezwładnił.

Jeffrey znowu przypomniał sobie wgłębienie w kształcie półksiężyca na prześwietleniu czaszki Rebeki Caterino.

– Młotek – powiedział.

– Tommi nie przesadzała, mówiąc o rozjaśnieniu włosów łonowych. Następnego ranka jeszcze czułam ten zapach, chociaż wzięła prysznic.

Jeffrey skinął jej, by mówiła dalej, ponieważ desperacko chciał to przedyskutować.

– Mam wrażenie, że napastnik ją obserwował. Wyczuł swoją szansę, kiedy wyszła z klubu fitness. Miał ze sobą młotek. Miał nasączoną wybielaczem szmatę gotową do usunięcia jego DNA. Co oznacza, że zaplanował wszystko z wyprzedzeniem i czekał na odpowiedni moment.

Jeffrey miał podobny scenariusz dla Caterino.

– Myślę, że obserwował też Beckey. Wyszła z biblioteki przed piątą rano. Miała spotkanie z Sibyl o siódmej. Jeśli znał rozkład jej dnia, mógł czekać pod akademikiem, by za nią iść. Kiedy zobaczył, że wyszła pobiegać, postanowił wykorzystać okazję.

– Czyli można założyć, że napastnik jest starszy, cierpliwszy. Umie wtopić się w tło. Chce mieć poczucie kontroli. Jest metodyczny. Przygotowany.

Jeffrey chciał, żeby się myliła, ponieważ takich przestępców najtrudniej znaleźć.

– Wyczułaś wybielacz od Beckey? – zapytał.

– Nie. – Sara na moment zapadła w zadumę. – Jak to rozumiesz, że pięć miesięcy temu napastnik, atakując Tommi, miał ze sobą młotek i ścierkę z wybielaczem, a wczoraj z Beckey użył młotka i prawdopodobnie wytarł ją czymś bezzapachowym?

– Zmienia modus operandi, ulepsza swoje metody. – Jeffrey nawet nie chciał wyobrażać sobie konsekwencji dla miasta. – Co z gatorade?

– Niebieskie. Niestrawione jedzenie blokujące gardło Beckey miało niebieski kolor odpowiadający barwie gatorade.

– Czyli wymiotowała. – Jeffrey wyrzucił koszulę i spodnie, jakie miał na sobie wczoraj rano. Musiał wyciągnąć je z kubła na wypadek, gdyby były potrzebne jako dowód. – W napoju musiał być jakiś narkotyk.

– Rohypnol? GHB? – podsunęła Sara. – Chciał ją unieruchomić. Obie substancje mogły wywołać utratę kontroli nad mięśniami, senność, utratę pamięci, rodzaj euforii.

– Pigułka gwałtu – powiedział Jeffrey, ponieważ pracując w mieście z kampusem, dobrze znał te substancje. – Napastnik kazał jej trzymać otwarte oczy. Chciał, żeby wiedziała, co robi, ale nie chciał, żeby próbowała go powstrzymać.

– Odurzenie odebrało jej świadomość. Tommi mówiła, że czekał, aż ona obudzi się w lesie. Musiała na przemian odzyskiwać i tracić świadomość. Prócz fizycznych szczegółów gwałtu, o których ci opowiedziała, jest coś o wiele więcej.

Jeffrey pokręcił głową. W tej chwili nie był gotowy na słuchanie tego „więcej”.

– A ten drut, którym groził Tommi? Czy tym samym mógł sparaliżować Beckey?

– Nie – odparła zdecydowanie Sara. – Nakłucie, które widzieliśmy na rezonansie Beckey, było za małe w obwodzie. Użył czegoś innego.

– Nauczył się używać czegoś innego – stwierdził Jeffrey. – Sądzisz, że ma wiedzę medyczną?

– Sądzę, że ma Internet. Chociaż co do tego uczenia się to masz rację. Przemoc wobec Tommi wygląda jak eksperymentowanie. Kazał jej, by udawała sparaliżowaną. W przypadku Beckey upewnił się, że nie będzie miała wyboru. Chce, żeby były świadome gwałtu, ale nie chce, żeby walczyły. Na tym polega jego perwersja. Miał pięć miesięcy na udoskonalenie tej metody.

Jeffrey zapatrzył się w pustą ulicę przed sobą. Leslie Truong nadal była zaginiona. Przeczesywali las zeszłej nocy, ale teren był zbyt rozległy na poszukiwania w ciemności. Mogła leżeć gdzieś pół żywa, pół martwa.

– Są jakieś inne dziewczyny, twoje pacjentki, o których mi nie mówisz? – zapytał.

– Nie.

Jeffrey nie miał czasu na poczucie ulgi.

– Z pewnością ma to związek z jego fantazjami. On najpierw przygotowuje strategię, potem działa. Poluje na nie. Tropi. Ten człowiek jest drapieżnikiem.

– Co miałeś na myśli, pytając Tommi, czy coś jej zginęło?

– Caterino miała zapinkę do włosów, która była dla niej bardzo ważna. Nie było jej tam, gdzie zwykle leżała. Leslie Truong zginęła opaska na głowę, ale to trochę inna sytuacja. Zniknęły też jakieś ubrania. Leslie myślała, że jej współlokatorki kradną jej rzeczy. – Jego telefon zadzwonił. Bał się spojrzeć na identyfikator, ale tym razem to nie była matka. Dzwonili z komisariatu. – Co jest?

– Leslie Truong – powiedział Frank. – Studentka znalazła jej ciało w lesie.

Jeffrey poczuł, jakby kawałek metalu utkwił mu w piersi.

– Jest źle? – zapytał.

– Źle. Przywieź Sarę.

ATLANTA

13

Will siedział przy biurku w siedzibie GBI i próbował skupić się na słowach widniejących na leżącej przed nim kartce. Przykładał do niej piętnastocentymetrową metalową miarkę, by okiełznać w poziomie każdą linię, ale litery nadal przeskakiwały i uciekały mu jak pchły. Już dawno temu przestał używać notatnika. Nagrywał swoje obserwacje w telefonie, potem drukował strony, a na koniec bindował je w całość. Boleśnie przekonał się, że nie powinien ufać programowi do sprawdzania pisowni. Korekta była ostatnią przeszkodą. Szczególnie problematyczne były formy ściągnięte. Zwykle rozpoznałby znajome frazy i zauważył problemy. W tej chwili nie był nawet pewien, czy rozpoznałby w lustrze własną twarz.

Odchylił się na krześle i potarł dłońmi oczy, przeganiając resztki snu. Bolały go plecy. Czuł, jakby miał poobijany mózg, kłykieć krwawił przy każdym zgięciu palców.

Zeszłej nocy wylądował u Faith i spał w łóżku Jeremy’ego w jego spłowiałej pościeli w motywy z Gwiezdnych wojen. Stopy zwisały mu z materaca. Przypomniał mu się dom dziecka. I dobrze, w końcu czemu nie piętrzyć własnych nieszczęść?

Na całym świecie było za mało lunchowych tac, by mógł powkładać w ich przegródki wszystko, co zdarzyło się z Sarą poprzedniej nocy. Nigdy nie szufladkował jej jako kobiety choćby w minimalnym stopniu przypominającej jego byłą żonę, ale nagle Sara zaczęła robić to, co robiła Angie, a co przyprawiało go o szaleństwo, gniew, frustrację i nienawiść do samego siebie jednocześnie.

Jego relacja z Angie była naznaczona niepokojem. Angie była z nim. Była z kimś innym. Znikała. Wracała. Doprowadzała go do ostateczności. Odpychała go i przyciągała. Urabiała go na swoje kopyto, odkąd miał jedenaście lat. W trakcie ich wspólnego życia Will nigdy nie czuł się bezpiecznie.

I teraz czuł, jakby balansował nad przepaścią z Sarą.

Od chwili, w której wszedł do jej mieszkania, wiedział, że wyjdzie stamtąd wkurzony, dlatego odłożył na później to spotkanie. Od początku wszystko było nie tak. Nawet muzyka, której słuchała. To był Paul Simon. Will nie wiedział, co z tym zrobić. Myślał, że całkiem nieźle ocenia nastroje Sary na podstawie muzyki, którą wybiera. Dolly Parton oznaczała, że Sara jest smutna. Lizzo zagrzewał ją przy wyjściu na siłownię. Beyoncé towarzyszyła jej przy bieganiu. Słuchała NPR Tiny Desk Concerts, kiedy siedziała nad dokumentacją medyczną, Adele, kiedy była w romantycznym nastroju, i Pink, kiedy miała ochotę na seks.

Will uznał Paula Simona za sygnał, że Sara myśli o Jeffreyu.

Pudła z dokumentacją jej zmarłego męża stały na stole w jadalni, kiedy wszedł do środka. Na tym samym stole, przy którym on i Sara jadali posiłki. Tym samym, na którym pierwszy raz się kochali.

Szczęk klucza w zamku ewidentnie zmusił ją do gorączkowego chowania rzeczy Jeffreya. Z poziomu płynu w butelce szkockiej wywnioskował, że wypiła więcej niż jednego drinka. Miała przekrwione oczy. Wyglądała na zdruzgotaną. Nie musiał się domyślać powodu. Kilka lat temu podsłuchał, jak Sara mówiła swojej siostrze o pięknym charakterze pisma Jeffreya Tollivera. Była dziwnie sfiksowana na tym punkcie.

Spojrzał na swoje wydrukowane zapiski. Aplikacja do dyktowania była darem niebios. Jego charakter pisma przypominał dziecięce kulfony, nawet podpis bazgrał jak kura pazurem. Emma lepiej kaligrafowała od niego, a przecież mogła używać wyłącznie kredek.

– Wilburze. – Amanda zastukała do drzwi i od razu je otworzyła. Zasznurowała wargi, szykując się do wydania polecenia, ale na widok stroju Willa zmieniła zdanie. – Byłeś w drodze do taniego sklepu po cygaretki?

Will nie chciał jechać do siebie dziś rano. Miał na sobie to, w czym spał i co włożył, jadąc do mieszkania Sary: jasnoniebieską koszulę i parę dżinsów.

Amanda inaczej niż zwykle czekała na odpowiedź.

– Tak – powiedział.

Zmarszczyła czoło, ale darowała sobie komentarz.

– Mamy komplet w sali odpraw. Piętnaście minut. Bądź gotów mówić całymi zdaniami.

Will patrzył, jak zamykają się za nią drzwi. Liczył w myślach, ile czasu zajmie mu jazda z siedziby GBI przy Pantherville Road do miasta i z powrotem.

O wiele dłużej niż kwadrans.

Ktoś zapukał do drzwi. Will czekał, aż się otworzą, ponieważ nikt nie potrzebował wezwania do wejścia. Pukanie pełniło raczej funkcję jednosekundowego ostrzeżenia, że ktoś właśnie wchodzi.

Drzwi pozostały jednak zamknięte.

– Tak? – zawołał Will.

Do pokoju weszła Sara i przestrzeń natychmiast się skurczyła. Sara zamknęła za sobą drzwi i oparła się o nie plecami, nie zdejmując ręki z gałki, jakby potrzebowała zapewnienia, że ma drogę ucieczki.

W nocy Will ułożył sobie trzy najbardziej prawdopodobne scenariusze i własne wersje porannej reakcji na widok Sary:

1. W sali odpraw, ona z przodu, on na końcu. Ona patrzy na niego. On patrzy na nią. Oboje wracają do swoich zajęć.

2. W kostnicy, ona raportująca wyniki sekcji zwłok Alexandry McAllister, on słuchający cierpliwie za plecami innych.

3. W korytarzu, ona w drodze do swojego gabinetu, on z Faith. Ignorują się, ponieważ oboje są profesjonalistami.

Żaden z tych scenariuszy się nie wydarzył. I nie mógł się spełnić, ponieważ Sara zaczęła płakać.

– Kochany, tak mi przykro – zaczęła, a Will poczuł w gardle kamień. – Szukałam cię – ciągnęła. – Czekałam u ciebie w domu. Pojechałam do Amandy. W końcu zobaczyłam twoje auto pod domem Faith. Tak się martwiłam, ale nie… nie wiedziałam, że potrzebujesz przestrzeni. Czy nadal jej potrzebujesz?

Will pomyślał o jej szalonej jeździe po nocy. Szukała go. Znalazła. I wróciła do domu.

– Will. – Obeszła biurko, uklękła, ujęła dłoń Willa. – Jestem ciebie pewna. Nas. Nigdy nie pomyślałam, że tak bardzo chcesz usłyszeć takie słowa z moich ust. Że tak bardzo tego potrzebujesz. Przepraszam.

Will próbował odchrząknąć. Kamień ani drgnął.

– Powinnam wcześniej wysłać ci wiadomość, powinnam zadzwonić. Powinnam do ciebie pojechać. – Przycisnęła wargi do jego dłoni. – Zignorowałam osobę, której najbardziej potrzebuję. Powiedz mi, proszę, jak to naprawić.

Willowi przychodziło do głowy wiele rzeczy, ale nie wiedział, jak poprosić choćby o jedną, by nie wydać się zazdrosnym albo, co gorsza, żałosnym: „Powiedz mi, że chcesz spędzić ze mną resztę życia. Powiedz mi, że jestem jedynym mężczyzną, z którym chcesz być. Powiedz, że kochasz mnie bardziej niż Jeffreya”.

– Wiem, że nie mam prawa cię o to prosić, ale porozmawiaj ze mną – powiedziała Sara.

Will w końcu zdołał przełknąć kamień, który w żołądku zmienił się w kwas akumulatorowy.

– W porządku – wykrztusił.

– Wcale nie. – Sara przysiadła na piętach. – Kocham cię. Jesteś moim życiem. Ale… – Will poczuł, jak pokój staje się jeszcze ciaśniejszy. – Kochałam Jeffreya. Nadal bym z nim była, gdyby nie umarł.

Will spojrzał na swoją dłoń, którą trzymała Sara. Jego druga dłoń ciągle krwawiła. Oparł ją na biurku. Nie miał pojęcia, co zaraz usłyszy od Sary, ale z trudem powstrzymał się, by jej nie przerwać.

– Co nie czyni z ciebie mojego drugiego wyboru, nagrody pocieszenia, zastępcy czy kogokolwiek innego, o kim teraz myślisz.

Sara nie miała pojęcia, o czym myślał.

– Kochanie, nie muszę być z kimś. Mogłabym żyć w pojedynkę już do końca. – Podniosła się z pięt, by jej twarz znalazła się na wysokości jego twarzy. – Wybieram ciebie, kochany. Wybieram ciebie na tak długo, jak będziesz chciał. Chcę ciebie. Chcę być z tobą.

Mówiła rzeczy, które chciał usłyszeć, ale nie bardzo wiedział, jak na to zareagować. Ciągle czuł się zraniony i urażony sposobem, w jaki go potraktowała. Wiedział, że kwas akumulatorowy w żołądku będzie jątrzyć coraz bardziej, jeśli nie znajdzie skutecznego sposobu na pozbycie się go.

– Angie to robiła. To co ty – powiedział.

Sara wyglądała, jakby ją spoliczkował.

– Wyjaśnij mi to. – Po jej twarzy płynęły już łzy.

Nie był pewien, czy może dalej ją ranić.

– Naciskała na mnie.

Sara przygryzła dolną wargę.

– Chciała, żebym był wobec niej brutalny. Ale nie… – Nie znosił gorzkiego smaku imienia Angie na ustach. – Nie chciała, żebym ją bił czy… to znaczy nie jak… Ale to był jedyny sposób, w jaki to ze mną robiła: brutalny. I nie kończyła. Próbowałem, ale… Chryste.

To było dla niego za trudne. Will ścisnął skórę na kłykciu, z którego poleciała krew. Patrzył, jak ścieka po palcu i skapuje na biurko. Znowu spojrzał na Sarę.

Czekała na ciąg dalszy.

– To jak… – Miał poczucie winy, ponieważ to nie było wyłącznie jego osobiste nieszczęście. Angie także. Wiedział bardzo dużo o jej życiu, ciemnych, mrocznych, straszliwych rzeczach, jakich inni mogli się tylko domyślać. Nie bez powodu tak przyciągała ją przemoc. Czasem myślał o sobie jak o puszce Pandory należącej do Angie. Na tym polegał problem ich relacji. Znali swoje najbardziej intymne sekrety. Nie chciał popełnić tego błędu z Sarą. – Sam nie wiem.

Delikatnie założyła mu włosy za ucho.

– Wiedziałam, odkąd kochałam się z tobą pierwszy raz, że ona nigdy nie pozwoliła ci w nią wejść.

Will czuł zażenowanie. Angie miała wiele sposobów na dobijanie go psychicznie. Przypominał nieustannie odradzającego się zamachowca samobójcę, ale to Angie sprawowała kontrolę nad detonatorem.

– Jesteś we mnie. Masz moje serce. Masz każdą moją cząstkę – powiedziała.

Will spojrzał na wydruk na biurku. Litery były nieostre. Gdyby coś mu się stało, wszystko, co po nim zostanie, to ryzy zadrukowanych kartek z głupimi błędami, które wychwyciłoby dziecko z trzeciej klasy.

– Przepraszam – powiedział.

– Kochany, nie masz za co przepraszać. To ja popełniłam błąd. Wczoraj źle zachowałam się wobec ciebie. Jestem szczęśliwa, wdzięczna losowi, że cię mam. – Łagodnie ujęła jego twarz i zwróciła ku sobie. – Jesteś inteligentny, zabawny, przystojny i seksowny. I uwielbiam sposób, w jaki pozwalasz mi dojść za każdym razem.

Will zacisnął szczęki. Nie prosił o komplementy i głupio mu było, że ona uznała inaczej.

– Wiem, że w tej chwili nie jest dobrze, ale czy mogłoby już być? – Sara pogładziła go po stężałych szczękach. W jej dotyku nie było seksualnego podtekstu. Nawiązywała z nim ponowną więź, próbowała rozproszyć wątpliwości. – Co mam zrobić, żebyś był mnie pewien?

Will nie znał odpowiedzi. Sara miała rację. Było mu źle. Tylko jedna rzecz mogła poprawić mu samopoczucie: zakończenie tej rozmowy. Przyciągnął Sarę do siebie, żeby usiadła mu na kolanach. Objęła go ramionami. Oparła głowę o jego pierś. Wsłuchiwała się w bicie jego serca. Oddychał powoli, starając się uspokoić tempo uderzeń. Miał mętlik w głowie. Tęsknił za poczuciem bezpieczeństwa, które tylko Sara umiała mu dać.

Po dwóch stuknięciach do drzwi w progu stanęła Faith.

– O cholera – rzuciła na widok Sary na kolanach Willa.

Will znieruchomiał, ale Sara po prostu uniosła głowę.

– Spotkanie się zaczyna? – zapytała.

– Tak. Tak, tak, tak. – Faith splotła dłonie. – Właśnie tak.

Okręciła się na pięcie i tak pospiesznie zamknęła drzwi, że przytrzasnęła sobie obcas.

– Przywiozłam ci z domu garnitur – powiedziała Sara. – Kiedy nie pojawiłeś się rano, pomyślałam, że będziesz potrzebował ubrań na zmianę.

Will znalazł pociechę w myśli, że czekała na jego powrót do domu.

Spojrzała na jego krwawiącą rękę i powiedziała:

– Chcę to oczyścić, zanim wyjdziesz. – Gdy Will odchrząknął, dodała: – Pójdę po swoje notatki przed odprawą. – Wstała i poprawiła sukienkę, lekką i zwiewną tam, gdzie należy.

Will uświadomił sobie, że Sara nie ma na sobie codziennego stroju służbowego, który składał się z jasnych luźnych spodni i granatowej koszuli z logo GBI. Długie kręcone włosy spływały jej na ramiona, chociaż zwykle nosiła je spięte. Miała buty na wysokich obcasach. Oczy wyraźnie podkreślone kredką. Użyła nawet szminki.

Gdyby zauważył to zaraz po jej wejściu do biura, wtedy może nie musiałby jej mówić, że pomysł Angie na dobrą zabawę polegał na domaganiu się od Willa brutalności.

– Do zobaczenia na odprawie. – Pogładziła go po policzku ostatni raz i wyszła.

Wpatrywał się w drzwi tak długo, że krew na blacie biurka zdążyła zakrzepnąć. Zebrał notatki. Z przyzwyczajenia sięgnął po marynarkę, którą zwykle wieszał na oparciu krzesła. Próbował skoncentrować myśli na sprawie. Lena Adams. Gerald, Beckey i Heath Caterino. Będzie musiał o nich opowiedzieć w obecności innych ludzi, takich, którzy go znali. Niektórzy wiedzieli o jego kłopotach z czytaniem.

Amanda nigdy nie prosiła go o prowadzenie odpraw. Zwykle pozwalała Faith prowadzić, ponieważ akurat ona to uwielbiała. Will nie wiedział, czy Amanda karze go za brak odpowiedniego stroju, czy stawia przed nim wyzwanie jak jego dawni nauczyciele, którzy uważali, że pomagają mu wyjść ze skorupy, podczas gdy tak naprawdę fundowali mu największy koszmar.

Rozejrzał się za Faith na korytarzu. Potem zajrzał do jej biura. Znalazł ją w kuchni. Nalewała sobie kawy.

– Przepraszam za to – powiedział.

– Za co?

W ten sposób zamknęli temat.

Will poszedł za Faith do sali odpraw. Usiadła przy jednym z biurek w pierwszym rzędzie. Will czuł, że musi zrewidować swoją opinię na temat rozmów, jakie mogą prowadzić. Nie żeby zeszłej nocy o czymkolwiek rozmawiali. Kiedy zapukał do jej drzwi, Faith nie powitała go pytaniem, co tu robi. Nakarmiła go potężną porcją lodów i katowała do północy grą komputerową Vice City.

– Siema. – Charlie Reed zajął miejsce obok Faith.

Rasheed był następny. Przyniósł dwa kubki kawy, najwyraźniej przeznaczone wyłącznie dla niego. Gary Quintana, asystent Sary, dołączył do pozostałych siedzących w pierwszym rzędzie jak klasowi pupile nauczycieli.

Will stał oparty plecami o ścianę. On nie był pupilkiem nauczycieli.

– Dzień dobry, stary. – Nick Shelton poklepał go po ramieniu, przechodząc obok i powtarzając ten dziwny rytuał z poklepywaniem i łapaniem. Miał tak dopasowane dżinsy, że Will wyobraził go sobie, jak zakłada je w pozycji leżącej. Nick usiadł kilka krzeseł dalej od Charliego. Otworzył teczkę ze żłobkowanej skóry, jakby ukradł ją Patsy Cline.

– Cześć. – Sara puściła do niego oko, wchodząc do sali.

Patrzył, jak zmierza do pierwszego rzędu. Spięła włosy, odsłaniając smukłą szyję. Usiadła obok Faith i uścisnęła ją jednym ramieniem, a Faith z radością oddała uścisk. To była kobieca wersja męskiego żółwika dla załagodzenia sytuacji.

Will sądził, że powinien usiąść choćby po to, by uniknąć gniewu Amandy. Wybrał drugi rząd za Sarą, miejsce z brzegu, by widzieć jej profil. Czytała swoje notatki. W roztargnieniu nakręcała na palce jeden kosmyk.

Will zmusił się do odwrócenia od niej wzroku.

Sala odpraw była typowym pomieszczeniem w agencji rządowej. Prostokątna, z poprzecieraną wykładziną i podwieszanym sufitem, któremu zdarzyło się już opadać. Okna sięgające od podłogi do sufitu wychodziły na parking. Na szybach zaschły krople deszczu. Biurka chwiały się albo skrzypiały, albo jedno i drugie. Wiszący nad głowami projektor był reliktem przeszłości, jednak Amanda nie pozwalała się go pozbyć. Telewizor był stary, jeszcze z kineskopem, połączony z przenośnym odtwarzaczem wideo wielkości drewnianej palety. Jedyną oznaką, że żyją w dwudziestym pierwszym wieku, były cztery tablice interaktywne z przodu sali. Interaktywne wyświetlacze mogły być podłączone do komputerów, tabletów, a nawet telefonów.

Will poznał robotę Faith. Zobaczył obraz z garderoby/archiwum zbrodni Geralda Caterino. Wszystkie zdjęcia, wydruki, raporty policyjne i notatki, nagrane jej telefonem, rzuciła na cztery tablice.

Nadal nie miał pojęcia, jak Faith domyśliła się, że Heath Caterino jest synem Beckey. Ślina na odwrocie koperty Daryla Nesbitta z więzienia potwierdziła jej hipotezę. Gerald pokazał im wyniki badań DNA wykonanych w laboratorium specjalizującym się w zmuszaniu mężczyzn do płacenia alimentów. Wszystkie markery genetyczne jednoznacznie wykluczyły ojcostwo Daryla Nesbitta. Nie był ojcem Heatha, co oznaczało, że nie zgwałcił Beckey Caterino.

Nic dziwnego, że ojciec dziewczyny od pięciu lat spał z bronią pod poduszką.

Will usłyszał stukot kopyt Amandy w korytarzu. Pisała wiadomości w telefonie, nawet kiedy zajęła miejsce na mównicy. W końcu podniosła głowę, ale nie wygłosiła żadnego wstępu, tylko od razu przeszła do rzeczy.

– Mamy kilka niewiadomych, ale coś już ustaliliśmy. Za chwilę doktor Linton przekaże wam, że mamy ważne poszlaki wiążące dwie ofiary w Grant County z zabójstwem Alexandry McAllister. To jest to. Dla celów naszego spotkania traktujemy Caterino, Truong i McAllister jak ofiary przestępstwa popełnionego prawdopodobnie przez tego samego nieznanego sprawcę. Co do innych ofiar z artykułów w gazetach, to nie mamy nic oprócz przypuszczeń. Dla tych, którzy zajmują się liczbami, o seryjnym zabójcy mówimy przy trzech ofiarach. Dla tych, którzy nie umieją liczyć, mamy dwie martwe kobiety, bo Rebecca Caterino z całą pewnością żyje. Will? Mówisz pierwszy. Potem doktor Linton, Faith, a później Nick i Rasheed zreferują, co ustalili w sprawie zabójstwa Vasqueza w więzieniu.

Willowi zebrało się na mdłości. Poluzowałby krawat, gdyby go na sobie miał. O co chyba chodziło Amandzie.

– Przesłuchaliśmy… – zaczął.

– Mównica.

Cholera.

Will poczuł się jak dziesięciolatek wywołany do tablicy przy całej klasie. Położył papiery na mównicy. Popatrzył na gmatwaninę słów. Pod wpływem stresu stracił wątek. W tej chwili mógł zidentyfikować tylko cyfry. Na szczęście wczorajszy dzień był tak wyczerpujący, że wrył mu się w każdy zwój mózgu.

– O jedenastej czterdzieści pięć wczoraj przed południem Faith i ja przesłuchaliśmy Lenę Adams w jej domu w Macon w Georgii. Zachowywała się dość agresywnie.

Ktoś prychnął. Will podejrzewał, że to Faith.

– Faith udało się wydobyć od niej dwie istotne informacje. Pierwsza: powództwo cywilne wniesione przez Daryla Nesbitta opłacił dobroczyńca. Po dokładniejszym zbadaniu sprawy okazało się, że dobroczyńcą był Gerald Caterino. Druga: Bonita Truong, matka Leslie, powiedziała podczas rozmowy telefonicznej z Geraldem Caterino, że tydzień przed zaginięciem córka zdenerwowała się przypuszczalną kradzieżą osobistej rzeczy. Gerald Caterino poinformował nas, że to była opaska na głowę. Kiedy Faith go przycisnęła, powiedział wymijająco, że mogło być więcej skradzionych rzeczy. Chodziło o jakieś ubrania. Ale opaska może mieć znaczenie. Według notatek Caterino, które sporządził po rozmowach z rodzicami i innymi osobami, kobietom z artykułów także zginęły różne rzeczy do włosów: grzebień, szczotka czy zapinka. Na tablicy widać listę.

– Mogę? – Sara podniosła rękę. Will nie wiedział, czy próbuje przyjść mu z odsieczą, ale ucieszył się z tego przerywnika. – Według tego, co przeczytałam w aktach spraw z Grant County, i Caterino, i Truong trzymały zagubione czy też ukradzione akcesoria do włosów w stałym miejscu. Beckey zawsze kładła zapinkę na nocnym stoliku. Leslie trzymała różową opaskę w koszyku z płynem do demakijażu, którego używała codziennie wieczorem. Powiedziałabym, że należy podejść do tego z rezerwą, ponieważ to informacje z zapisków Leny, ale…

– Czekaj! – Faith zareagowała z opóźnieniem. – Powtórz to.

Sara otworzyła jedną z teczek i uniosła dwie fotografie. Na obu były dwie różne dziewczyny z włosami ściągniętymi do tyłu w inny sposób.

– Te zdjęcia przedstawiają akcesoria do włosów.

– Masz notatniki Leny? – zapytała Faith.

– W pudłach były tylko fotokopie, ale tak.

– Ha! – Faith potrząsnęła wzniesioną pięścią. – Teraz możesz mi skoczyć, ciężarna gadzino!

– Doktor Linton, czy może pani podzielić się treścią tych zapisków? – poprosiła Amanda, po czym dodała: – Teraz pani kolej. Will, to wszystko. Dziękuję za jak zwykle staranną pracę.

Sara ścisnęła mu dłoń, gdy zajęła jego miejsce na mównicy.

– Zacznę od Thomasiny Humphrey.

Faith przewróciła kartki notesu, szukając czystej strony. Will usiadł obok niej. Otarł pot z karku. Kłykieć znowu zaczął krwawić.

Sara zaczęła mówić:

– Tommi miała dwadzieścia jeden lat, gdy została zaatakowana. Dorastała w lokalnej społeczności. Od czternastego roku życia była moją pacjentką w przychodni, więc znałam ją całkiem dobrze. Przed napaścią była dziewicą, co nie jest niczym nadzwyczajnym, około sześciu i pół procent kobiet przyznaje, że ich pierwsze doświadczenie seksualne wiąże się z gwałtem. Przeciętna wieku ofiary wynosi piętnaście lat. – Sara podniosła zdjęcie Thomasiny Humphrey stojącej przed tablicą z prezentacją naukową. – Nie mogę stwierdzić z całą pewnością, że była pierwszą ofiarą napastnika, ale mogła być pierwszą ofiarą, na której zrealizował swoje fantazje. Z pewnością działał według szczegółowego planu, kiedy ją zaatakował.

Will słuchał, jak Sara przywołuje wszystkie szczegóły znalezione w pudłach Jeffreya. Widział, że jest rozstrojona. Zastanawiał się, czy dlatego, że znała ofiarę, czy dlatego, że sama dobrze wiedziała, co to znaczy paść ofiarą gwałtu.

– Dzień po napadzie na Tommi – ciągnęła Sara – Sibyl Adams zadzwoniła do mnie do kliniki. Późnym przedpołudniem, przed lunchem. Spotkałam się z nią i Tommi w przychodni. Nie mieli wtedy porządnej izby przyjęć, a szpital był zamknięty. Ale mieli większość sprzętu, jakiego potrzebowałam, i mogli zapewnić prywatność, bym mogła pomóc Tommi. Muszę przyznać, że to była jedna z najgorszych napaści seksualnych, jakie widziałam. Dziewczyna wykrwawiłaby się na śmierć, gdyby Sibyl nie uparła się, żeby wezwać mnie na pomoc.

Faith poprawiła się na krześle. Will zobaczył, jak ściska długopis.

– Stąpam po cienkim lodzie, ponieważ Tommi była moją pacjentką – ciągnęła Sara. – Mam wiele poufnych informacji, których nie mogę ujawnić. Kiedy Tommi była przesłuchiwana, otrzymałam jej ustną zgodę na rozmowę o tym napadzie z policją pod warunkiem, że nie będzie żadnego formalnego zgłoszenia. To, co mogę wam powiedzieć, wyczytałam z zapisków w notatnikach, które przeglądałam wczoraj wieczorem.

Will widział, że Sara unika wymieniania imienia Jeffreya.

Włożyła okulary i zerkając do zapisków, zaczęła mówić:

– Tommi została zgwałcona oralnie, waginalnie i analnie. Miała złamane trzy zęby trzonowe. W kilku miejscach doszło do pęknięcia odbytu i stłuczenia okrężnicy. Większość krwi pochodziła z szyjki macicy, która łączy pochwę z jamą macicy. Niewiele brakowało do wypadnięcia pochwy. Przegroda odbytniczo-pochwowa uległa perforacji, a jelito cienkie wklinowało się w tylną ścianę pochwy. To się nazywa przetoka. Zawartość jelit zaczęła wyciekać do pochwy. To właśnie wyczuła Sibyl. Wiedziała, że to coś więcej niż okres.

Faith otworzyła usta. Nie mogła złapać powietrza. Wreszcie z trudem spytała:

– Naprawiłaś to?

– Nie jestem chirurgiem, a nawet gdybym była, to przy tych uszkodzeniach tkanki nie można było wykonać żadnej operacji. Tommi musiała odczekać cztery miesiące, zanim wszystko wygoiło się na tyle, by do akcji wkroczyli chirurdzy. Kiedy ją przesłuchiwaliśmy, dochodziła do siebie po dwóch pierwszych zabiegach. W sumie miała serię ośmiu operacji, przy których potrzebni byli urolog, neurolog, ginekolog i chirurg plastyczny.

– Cztery miesiące? Żyła z tym przez cztery miesiące? – Faith była wstrząśnięta.

– Tak. – Sara zdjęła okulary. Cierpienie na jej twarzy przyprawiło Willa o ból w klatce piersiowej. – Przy wstępnym leczeniu moim priorytetem było zatamowanie krwawienia, a potem zapewnienie jej maksymalnego komfortu. Chciałam natychmiast przetransportować ją na urazówkę, ale odmówiła. Tommi była pełnoletnia, miała więc prawo odmówić leczenia. Udało mi się w końcu przekonać ją, żeby pozwoliła mi zadzwonić do jej matki. Do szpitala przyjechali oboje rodzice. Tommi nie pozwoliła mi wezwać karetki. Uparła się, że ojciec zawiezie ją do Grady.

– Jezu, to ponad dwie godziny drogi – powiedziała Faith.

– Była w stanie stabilnym. Podałam jej morfinę i sterydy. Poświęciłam tyle czasu, ile mogłam, na usunięcie drzazg z tkanki miękkiej. Martwiłam się możliwością infekcji, zwłaszcza przy wycieku z jelita. Poprosiłam Tommi o zgodę na zachowanie drzazg, ale odmówiła. Pod paznokciami miała fragmenty skóry, które mogły należeć do napastnika, jeśli go zadrapała, ale też nie pozwoliła ich zabrać. Poprosiłam o zgodę na pobranie wymazu z pochwy, odbytu i jamy ustnej, gdzie napastnik mógł zostawić swoje DNA. Odmówiła.

Will potarł brodę. Policyjna część jego natury była rozczarowana, ale ludzka strona wiedziała, że czasem jedynym sposobem na poradzenie sobie ze złem jest ucieczka jak najdalej.

– Drzazgi – powiedziała Faith. – Z czego?

Sara uniosła następną fotografię.

– Z tego.

GRANT COUNTY – ŚRODA

14

Jeffrey był w drodze do kampusu, gdy jego telefon znowu zadzwonił. Nakazał Frankowi, by nikt nie prowadził rozmów o znalezieniu ciała Leslie Truong ani przez telefon, ani przez radio. Kiedy doświadczony detektyw twierdzi, że coś wygląda źle, człowiek od razu wie, że jest bardzo źle. Jeffrey nie chciał, by szczegóły zabójstwa wyciekły do prasy. W tej chwili miał trzy ofiary. Dwie nadal żyły.

Ledwo.

Spojrzał na wyświetlacz. Na ekranie migotał numer z Sylacauga. Matka dzwoniła z telefonu sąsiadów. Jeffrey wyciszył dźwięk, ale Sara zdążyła zobaczyć identyfikator dzwoniącego. Jeśli odczuwała jakąkolwiek satysfakcję, że jego matka dzwoniła trzy razy w ciągu piętnastu minut jazdy z Avondale, nie okazała tego.

W milczącym porozumieniu on i Sara zajęli swoje terytorium w aucie. Nie miał pojęcia, co się dzieje teraz w jej głowie. Co do niego, to robił, co mógł, żeby nie myśleć o tym, co usłyszał od Sary w drodze w tamtą stronę.

Sara uciekła się do medycznego żargonu, gdy mówiła o fizycznych konsekwencjach ataku na Tommi Humphrey. Kiedy skończyła, Jeffrey czuł smak krwi w ustach. Chciał zapisać każde słowo, by upamiętnić wszystko, co spotkało dwudziestojednoletnią dziewczynę, na wypadek gdyby kiedykolwiek stała się na tyle silna, by złożyć oficjalne doniesienie o popełnieniu przestępstwa.

Czas działał na jej niekorzyść. Samo porwanie było poważnym przestępstwem, ale przepisy o przedawnieniu obowiązujące w stanie Georgia zawężały jej pole manewru do siedmiu lat. Gwałt przedawniał się po piętnastu latach. Niestety, Tommi nie wyraziła zgody na pobranie przez Sarę próbek po napadzie. Drzazgi, wymazy z policzka, materiał spod paznokci – każdy z tych materiałów dowodowych dałby Tommi więcej czasu. Według prawa oskarżenie o porwanie, kwalifikowaną sodomię i kwalifikowaną napaść na tle seksualnym można było wnieść w każdej chwili nawet po upływie czasu przedawnienia, o ile istniały próbki DNA do identyfikacji podejrzanego.

Jeśli za czternaście lat od dzisiaj adwokat zapyta, dlaczego Tommi Humphrey zwlekała tak długo ze złożeniem doniesienia i skąd ma pewność co do szczegółów, Jeffrey chciał tam być ze swoim staroświeckim notatnikiem ze znacznikiem czasu, by wepchnąć je dupkowi do gardła.

Jego telefon znowu zadzwonił. Jeffrey włączył tryb głośnomówiący.

– Co jest, Leno? – zapytał.

– Znalazłam gościa znanego jako Little Bit – powiedziała. – Nazywa się Felix Floyd Abbott. Ma dwadzieścia trzy lata. Zaczął uciekać na tej swojej przeklętej desce. Goniłam go prawie kilometr. Miał przy sobie kilka torebek z marihuaną. Akurat poniżej dozwolonej ilości.

– Przymknij go. Niech się trochę przestraszy. Później z nim pogadam. – Jeffrey skończył rozmowę. Felix Floyd Abbott, nie Daryl, czyli nadal musiał szukać człowieka z telefonu Beckey Caterino. – Little Bit to kampusowy diler trawki – wyjaśnił Sarze.

Skinęła głową. Jeffrey wjechał na parking dla personelu, a ona trzymała dłoń na klamce. Chciała mieć to już za sobą.

– Dziękuję – powiedział.

– Za co?

– Za pomoc z Tommi. Za twoją obecność.

Mogła powiedzieć mnóstwo rzeczy, po których nie miałby powodu do podziękowań, ale tylko pokiwała głową.

Zaparkował samochód i spojrzał na zegarek. Bonita Truong wylądowała godzinę temu. Napisała mu wiadomość, że po wynajęciu auta ruszy prosto do Grant County. Czekały ją przynajmniej dwie godziny jazdy. Jeffrey tłumaczył sobie, że to nie tchórzostwo powstrzymuje go przed zadzwonieniem do niej. Matka Leslie chce znać szczegóły, a on chciał jej podać tyle, ile jeszcze zdoła ustalić.

Sara pierwsza wysiadła z auta i podeszła do furgonetki Brocka, który wyciągał z tyłu składany namiot z białego płótna z zakładu pogrzebowego. Frank próbował pomóc, ale nie szło mu najlepiej. Jeffrey poczuł ściskanie w żołądku. Frank nie mówił nic o namiocie. Wczorajsza nawałnica dotarła do obu Karolin. Scena zbrodni z pewnością źle wyglądała, skoro musieli zasłonić ciało.

– Cześć, Brock. – Sara pogładziła go po ramieniu. – Jestem tu, gdybyś mnie potrzebował. Nie czuj się przytłoczony.

– Och, Saro, możesz mnie przytłaczać, ile chcesz. To potworne. Nie wiem, czy dłużej wytrzymam tę pracę.

– Wszystko będzie dobrze. – Sara wyjęła z furgonetki torbę z zestawem do zbierania dowodów i zarzuciła ją sobie na ramię. – Pomogę ci bardzo albo trochę, jak będziesz chciał.

Jeffrey wyjął z rąk Franka komplet masztów namiotowych.

Frank wskazał las.

– Ciało leży około trzystu metrów w tamtą stronę.

Jeffrey ruszył w kierunku wskazywanym przez palec Franka. Teren był widoczny z okien gabinetu Kevina Blake’a. Jeffrey wyobraził sobie, jak dziekan już rozmawia przez telefon z radą, uczelnianymi prawnikami i burmistrzem. Było mu obojętne, o czym rozmawiają. Nie obchodziła go przyszłość dziekana. Zajmowało go jedno: jak najszybciej dorwać potwora, który skrzywdził te kobiety. Czuł się odpowiedzialny za to miasto. Jak dotąd zawiódł trzy ofiary. Jedną, która nie wierzyła, że policja właściwie się nią zajmie; drugą, która omal nie umarła, gdy oni stali wokół niej i gadali o bzdurach, i trzecią, której pozwolono, by samopas odbyła półgodzinny marsz do kampusu, ale nigdy tam nie dotarła.

Śmierć Leslie Truong obciążała go osobiście.

– Brad mówi, że ona jest tak samo ubrana jak wtedy, gdy znalazła Caterino – powiedział Frank. – Wygląda na strój do jogi. Ciało zimne i sztywne. Można uznać, że była tu przez całą noc.

Jeffreyowi zrobiło się niedobrze. Spojrzał na Sarę. Nic nie powiedziała, ale dokładnie wiedział, o czym myśli.

– Las przeszukiwało ze mną piętnastu ludzi. Jak to możliwe, że ją przeoczyliśmy?

Frank potrząsnął głową nie dlatego, że nie znał odpowiedzi, ale dlatego, że odpowiedź była oczywista. Bezksiężycowa noc w rozległym lesie. Ludzie niewiele widzieli.

Jeffrey nie odpuszczał.

– Felix Abbott. Znany jako Little Bit. Znasz go?

– Nie, ale Abbott to nazwisko z Memminger. – Frank wytrząsnął papierosa z paczki. – Wszyscy to hołota z Dew-Lolly.

Dew-Lolly było podejrzaną okolicą przy skrzyżowaniu dwóch dróg w Memminger County. Leżało dwa hrabstwa dalej, więc jego mieszkańcy nie byli zmartwieniem Jeffreya. Często słyszał, jak szeryf z Memminger nazywa najgłupszych przestępców i sprawców wykroczeń „prawdziwymi Dew-Lolly”.

– W kontaktach w telefonie Caterino miała jakiegoś Daryla. Czy to imię kiedyś wypłynęło w związku z Felixem Abbottem?

– Daryl?

– Bez nazwiska. Tylko Daryl.

– Nie kojarzę, ale wiesz, że pamięć już nie ta. Dlaczego pytasz? Podejrzewasz ich?

– Podejrzewam całe miasto. – Jeffrey patrzył, jak Sara bierze paliki i linę. Miała zaciśnięte szczęki, kiedy ruszyli w stronę miejsca zbrodni. Widziała na własne oczy obrażenia Tommi Humphrey. Z ich czworga tylko ona naprawdę wiedziała, co mogą zastać w lesie.

Brock zarzucił sobie na ramię ciężkie płótno namiotu i powiedział:

– Saro, podziękuj swojej mamie, że przyszła w zeszłym tygodniu. To miłe z jej strony, że posiedziała z moją mamą. Atak astmy był groźny. Obawiam się, że mama znowu wyląduje w szpitalu.

Sara pogładziła go po ramieniu.

– Możesz dzwonić o każdej porze dnia i nocy, jeśli twoja mama będzie potrzebowała pomocy. Wiesz, że nie mam nic przeciwko temu.

– Dziękuję ci, Saro. To wiele dla mnie znaczy. – Brock odwrócił lekko głowę i rękawem otarł oczy.

– Truong została znaleziona przez studentkę Jessę Copeland. Matt spisuje jej zeznania na komisariacie – powiedział Frank.

– Przekaż mu, że ma z nią czekać, aż zabierze ją rodzina albo ktoś bliski.

– Matt wie. – Frank zapalił papierosa. On jeden niczego nie niósł. Biorąc pod uwagę zły stan jego zdrowia i odległość prawie trzystu metrów, to nie był zły pomysł. – Copeland, ta, która ją znalazła, biegała po lesie. Zboczyła ze ścieżki i zobaczyła Truong. Natychmiast ją rozpoznała. Kojarzyła jej twarz z tablicy ogłoszeniowej. Wyjechałem z Bradem i Mattem. Brad został przy niej.

– Jak wygląda?

– Jak Caterino. Na plecach. Ubrania na swoim miejscu. Ma znak tutaj. – Frank przytknął palce do skroni. – Jasnoczerwony, okrągły, wielkości ćwierćdolarówki.

Sara spojrzała na Jeffreya.

Jak obuch młotka.

– Było oczywiste, że nie żyje, ale wolałem sprawdzić puls. Matt też sprawdził puls, Brad również, a potem przyłożył ucho do jej klatki piersiowej.

– Co jeszcze? – zapytał Jeffrey.

– Krew. – Frank pokazał dolną część ciała. – Wszędzie.

– Leżała na pochyłości z miednicą niżej niż klatka piersiowa? – zapytała Sara.

– Nie.

– Tylko dwie rzeczy powodują przepływ krwi: grawitacja i bijące serce. Musiała jeszcze żyć przez jakiś czas.

– Dobry Boże – mruknął Brock. – Nieszczęsna istota.

Sara objęła go swobodną ręką. Brock był jej rówieśnikiem, ale należał do tych mężczyzn, którzy zawsze wydawali się starsi. Mówiła do niego cichym kojącym głosem, przynosząc Brockowi widoczną ulgę.

Frank zwrócił się do Jeffreya:

– Po tej historii chyba przejdę na emeryturę razem z Brockiem.

– Jest jeszcze jedna żyjąca ofiara, która może być powiązana z tą sprawą. – Jeffrey nie chciał dzielić się szczegółami. – Musimy zajrzeć do listy przestępców seksualnych.

– Bułka z masłem.

Jeffrey walczył ze sobą, by nie ulec sarkazmowi Franka. GBI było zobowiązane prawem do utrzymywania bazy danych notowanych przestępców seksualnych, ale prawodawcy w swojej mądrości nie przeznaczyli niezbędnych środków na utrzymanie i aktualizowanie tej bazy, więc zaległości były ogromne. Niektóre z wiejskich hrabstw nadal używały linii telefonicznej do łączenia się z Internetem. Departament Sprawiedliwości od samego początku uważał ten system za niewydolny.

Co wcale nie oznaczało, że nie powinni próbować.

– Ściągnij kogoś z patrolu i posadź przed komputerem – poradził Jeffrey.

– Nie wyrobimy się z tym do usranej śmierci.

– Masz lepsze wyjście? – zapytał Jeffrey. Nie było żadnych tropów, żadnych podejrzanych, a ich jedyny prawdopodobny świadek leżał martwy w miejscu drugiej zbrodni. – Co powiedział Chuck Gaines?

Frank zrobił minę.

– Przylazł tu, leń śmierdzący, udając zainteresowanie. Kazałem mu spadać z powrotem do jego jaskini. Matt sprawdza obraz z kamer monitoringu, ale niemożliwe, żeby gościu zaparkował na terenie kampusu. Musiał dostać się tu od drugiej strony. Może drogą pożarową.

– Zaginęła ponad dobę temu. – Jeffrey omiótł wzrokiem otoczenie. Las był gęsty. Ziemię porastał kobierzec bluszczu. – Dlaczego zakładasz, że była tu całą noc?

– Nie widzę żadnych śladów krępowania na kostkach i nadgarstkach. Była młoda, wysportowana, na pewno by się broniła, a on musiałby ją związać. – Frank odcharknął flegmę i wypluł ją. – Ale nie jestem koronerem, a już na pewno lekarzem sądowym. To, co stało się wczoraj z Caterino, wyglądało na wypadek.

– Szczęście, że tam byłaś, Saro – odezwał się Brock. – Nie wiem, czy potrafiłbym zadać właściwe pytania.

Jeffrey czuł do siebie odrazę, że myśli o procesie, jaki mógł wytoczyć im Gerald Caterino, a to oznaczało, że żadne z nich nie powinno rzucać tak beztrosko swoich „co jeśli”, skoro potem trzeba będzie w sądzie pod przysięgą wyjaśniać ich znaczenie.

Skierował myśli ku sprawie, przypominając sobie szczegół, który podała mu Tommi Humphrey. To łączyło jej napastnika z Rebeccą Caterino.

– Zauważyłeś coś niebieskiego na Truong, może wokół ust albo w okolicy gardła? – zapytał Franka.

– Skąd wiedziałeś? – Frank przystanął gwałtownie.

– Wiedział co? – zapytała zaintrygowana Sara.

– Jej wargi były niebieskie. O, tutaj. – Frank wskazał konkretne miejsce. – Przypomniało mi się, jak Darla była mała i piła za dużo kool-aid.

Sara znowu wymieniła spojrzenia z Jeffreyem. Niebieska plama nie była śladem po kool-aid, najpewniej chodziło o gatorade. To by wyjaśniło, dlaczego nadgarstki i kostki Truong nie nosiły śladów krępowania. Leslie Truong, podobnie jak Tommi Humphrey, została odurzona podczas ataku.

– Czegoś nie wiem? – zapytał Frank.

Jeffrey dał mu znak, by dalej szedł jako pierwszy.

Kiedy Frank wprowadził ich głębiej w las, musieli iść pojedynczo. Jeffrey poprawił na ramieniu maszty namiotu, by wygodniej się niosło. W myślach przypominał sobie, co wie o atakach na Tommi Humphrey i Rebeccę Caterino. Chciał mieć wszystkie szczegóły w jednej przegródce w mózgu po dotarciu do ciała Truong.

Niebieski gatorade. Las. Uniwersytet. Młotek. W przypadku Humphrey napastnik użył wybielacza. W przypadku Caterino przypuszczali, że do jej umycia użył bezzapachowych chusteczek odświeżających.

Wiedzieli już dużo, ale ciągle za mało.

Jeffrey analizował różnice. Caterino była lesbijką. Humphrey była heteroseksualna. Jedna była nową studentką. Druga kończyła pierwszy stopień studiów. Jedna była samotniczką. Drugą otaczali przyjaciele. Fotografie w korytarzu domu Humphreyów pozwoliły Jeffreyowi wyobrazić sobie Tommi sprzed napadu. Była nieco przy kości. Miała jasne włosy obcięte na pazia. Na zdjęciach grupowych wydawała się niższa od swoich koleżanek.

Caterino była szczupła, wręcz chuda. Jej brązowe włosy sięgały ramion. Miała około stu sześćdziesięciu centymetrów wzrostu. Była aktywna fizycznie, podczas gdy Tommi preferowała raczej siedzący tryb życia. Z tego, co wiedzieli, Rebecca nie odniosła aż tak poważnych obrażeń wewnętrznych podczas ataku.

Może Leslie Truong spłoszyła napastnika, zanim zdążył okaleczyć Beckey Caterino. Musiał znowu zerknąć do notatek Leny. Powinna zanotować szczegóły podane przez Leslie, zanim pozwoliła jej wrócić samotnie do kampusu. Czytał oficjalny raport Leny, ale w jej notesie mógł znaleźć się szczegół, który podsunąłby im trop.

Jeffrey skończył z udzielaniem jej kredytu zaufania.

Usłyszał ciche mruczenie policyjnego radia Brada Stephensa, zanim jeszcze zobaczył młodego posterunkowego. Brad odgrodził teren żółtą taśmą, tak samo jak zrobił to wczoraj rano. Kilkoro studentów kręciło się w pewnej odległości, jednak stopniowo przybliżali się do miejsca zdarzenia, niektórzy z kamerami. Brad miał na nich oko. Był bledszy niż zazwyczaj. W ciągu dwóch dni zetknął się z taką dawką przemocy, jakiej może już nie zobaczyć do końca zawodowej kariery.

O ile dopisze mu szczęście.

– Szefie, teren zabezpieczony – zameldował Brad, prostując ramiona. – Trzech z nas stwierdziło, że ona nie żyje.

– Czy wczoraj sprawdziłeś puls Caterino?

– Nie, szefie. – Bradowi trudno było spojrzeć Jeffreyowi w oczy. – Założyłem, że nie żyje.

Jeffrey przypuszczał, że Lena poinformowała Brada o śmierci Caterino i że on nie musi już tego weryfikować. Jako młodszy stopniem musiał jej posłuchać.

– Widziałeś wczoraj Leslie Truong i rozmawiałeś z nią. Czy to była arbitralna decyzja Leny, żeby Leslie Truong sama wróciła do kampusu?

– Byłem… – Brad urwał, nie umiejąc lub nie chcąc wrobić Leny. – Ja też tam byłem, szefie. I milczałem. Przepraszam. To się więcej nie powtórzy.

– Masz. – Jeffrey podał mu maszt do namiotu. – Weź więcej żółtej taśmy. Poszerz granice miejsca zbrodni o pięć metrów. Wezwij jeszcze dwóch ludzi do kontrolowania gapiów. A potem zacznijcie stawiać namiot.

– Tak jest, szefie.

Sara kucnęła, by położyć maszty namiotu i liny na ziemi. Jeffrey zdjął jej z ramienia torbę. Podtrzymał jej łokieć, by nie potknęła się na nierównym podłożu. Poszycie lasu było gęste. Paprocie, bluszcz i kolczaste zarośla czepiały się ubrań. Błoto mlaskało im pod nogami. Jeffrey słyszał nawołujące się wiewiórki.

Spojrzał pod nogi. Zagłębienia w miękkiej ziemi wypełniły się kałużami po wczorajszej ulewie. Podczas nocnych poszukiwań Jeffrey zauważył, że ziemia jest nasiąknięta wilgocią. Jego buty oblepiła błotna maź.

Jedyne ślady, jakie widział w tej chwili, zostawiali oni sami.

Sara też patrzyła pod nogi i też to zauważyła.

Wczoraj rano niebo przetarło się z chmur, kiedy czekali na przyjazd karetki. Albo zabójca był duchem, który nie zostawia śladów, albo Leslie Truong została zaatakowana w drodze powrotnej do kampusu, gdzie miała od razu zgłosić się do pielęgniarki. To dawało trzydziestominutowe okno czasowe. Tyle czasu Rebecca Caterino leżała bezbronna w lesie.

Przeklęta Lena.

Wiatr zmienił kierunek. Gryzący zapach krwi i odchodów zaatakował ich zmysł powonienia. Jeffrey zatkał grzbietem dłoni dziurki nosa.

– Chyba zwieracze jej puściły – zauważył Brock.

Jeffrey wziął od niego maskę na twarz. Wiedział, że właściciel zakładu pogrzebowego codziennie obcował ze śmiercią. Brock próbował nadać tej scenie jakiś sens, ale to w żadnym stopniu nie przypominało zajęcia się ciałem starszej podopiecznej domu opieki, która zmoczyła się, umierając.

Jeffrey włożył maseczkę, chociaż odór i tak przenikał przez materiał.

Leslie Truong leżała płasko na plecach. Wyglądała bardzo młodo. Takie było pierwsze wrażenie Jeffreya. Miała w rysach twarzy dziecięcą miękkość, którą odbierał ludziom upływ czasu. Jej otwarte oczy wpatrywały się pustym spojrzeniem w skrawek błękitnego nieba prześwitującego przez korony drzew. Usta miała rozchylone. Krew z twarzy zaczęła odpływać do tyłu czaszki. Skóra nabrała barwy pergaminu. Niebieska plama, o której mówił Frank, wyraźnie odcinała się od różowo-białych warg.

Sara sprawdziła puls. Przyłożyła dłoń do policzka dziewczyny. Sprawdziła elastyczność stawów w palcach i łokciach.

– Szczyt stężenia pośmiertnego pojawia się zwykle po dwunastu godzinach, znika po czterdziestu ośmiu. Temperatura była niska, co wpłynęło na tempo procesu. Muszę zmierzyć temperaturę wątroby, ale przypuszczam, że nie żyje od dość dawna, przynajmniej od wczoraj rana – powiedziała.

Od wczoraj rana, kiedy Lena pozwoliła jej wrócić w pojedynkę do kampusu. Odkąd wymachujący młotkiem psychopata poszedł za nią przez las.

Jeffrey wziął głęboki wdech, by się uspokoić, ale zaniósł się kaszlem, zanim napełnił płuca powietrzem. Zapach rozkładu przenikał przez bawełnianą maseczkę. Skupił całą uwagę na ofierze, którą miał przed sobą. Trudno było oddzielić to, co Sara opowiedziała mu o Tommi Humphrey, i to, co według niego mogło spotkać Leslie Truong.

W obu przypadkach występowało też podobieństwo do Beckey Caterino.

Na podstawie ułożenia ciała Truong można było założyć, że potknęła się o coś wystającego z podłoża, upadła na plecy, straciła przytomność i po jakimś czasie umarła. Jej ubranie wyglądało na nietknięte. Miała na sobie sportową bluzę z logo Grant Tech z wyciętym kołnierzykiem. Jeffrey zauważył wystające spod spodu ramiączka białego sportowego stanika. Białe spodnie do jogi były podciągnięte na biodrach. Lululemon. Sara nosiła ubrania tej samej marki. Truong miała na nogach niebieskie nike i skarpetki do kostek.

Na tym kończyły się podobieństwa.

Spomiędzy jej nóg wypłynęła rzeka krwi.

Białe spodnie przesiąkły nią całkowicie. Krwi było tyle, że nawet ulewa jej nie zmyła. Zabarwiła na ciemno liście i gałązki. Leslie nie leżała na zboczu. Krew wyciekała z niej, gdy serce do końca szaleńczo walczyło o kolejne uderzenie.

Mimo to Jeffrey potrzebował potwierdzenia.

– Czy to miejsce zbrodni?

– Przyjmujemy, że okno czasowe na atak obejmowało mniej więcej od trzydziestu do czterdziestu pięciu minut? – zapytała Sara.

– Przepraszam, Saro – wtrącił Brock – ale to będzie mi potrzebne do raportu. Możesz mi wyjaśnić, skąd takie ramy czasowe?

Zamiast Sary odpowiedział Jeffrey:

– Leslie Truong opuściła miejsce ataku na Caterino wczoraj około szóstej rano. Ulewa zaczęła się mniej więcej pół godziny później.

– Aha, deszcz zmył ślady butów – powiedział Brock.

– Jak sądzisz, co się stało? – Jeffrey zwrócił się do Sary.

– Muszę zobaczyć raporty pogodowe i sprawdzić, o której dokładnie zaczęło padać. Tak z grubsza zakładam dwa scenariusze. Pierwszy: Leslie wracała do kampusu. Została uprowadzona i zabrana gdzieś niedaleko, ale w jakieś odosobnione miejsce, może na tył samochodu. Została zgwałcona i zamordowana. Potem zabójca przyniósł ją tutaj i zostawił, zanim rozpadał się deszcz.

Jeffrey uznał, że to możliwe, ale mało prawdopodobne.

– A drugi scenariusz?

– Do napadu i zabójstwa doszło tutaj, a z powodu ulewy nie widzimy żadnych śladów walki. – Sara nie chciała, by Brock poczuł się wykluczony. – Przychodzi ci do głowy coś innego? – zapytała.

– Nie, ale powiedziałbym, że drugi scenariusz brzmi bardziej prawdopodobnie. W przypadku uprowadzenia można założyć, że podejrzany by się ubrudził, gdyby ją niósł.

– Byłby cały zakrwawiony – uściśliła Sara.

– Musi być wielkoludem, skoro dał radę przytaszczyć tutaj tę dziewczynę – powiedział Brock. – Ja ledwo niosę ten namiot, a waży z piętnaście, najwyżej osiemnaście kilogramów.

Sara przysiadła na piętach. Jeffrey widział, że od zapachu łzawią jej oczy. Oddychała przez usta.

– Przyniesienie jej tutaj byłoby ryzykowne – ciągnął Brock. – Nie mówiąc o tym, że sam atak na nią był ryzykowny. Jesteśmy na uboczu, poza utartą ścieżką, ale to nadal ścieżka.

Jeffrey i bez tego wiedział, że zabójca jest ryzykantem. To, że mieli o nim tak niewiele informacji, wskazywało na kogoś, kto delektuje się ukrywaniem na widoku.

Spojrzał na Franka, który trzymał się z tyłu z powodu fetoru.

– Potrzebuję szczegółowej mapy całej okolicy. Muszę zobaczyć, jak przebiega droga pożarowa względem tego miejsca. Czy wciągnął Truong do auta, czy zabił ją tutaj, i tak gdzieś musiał zaparkować. – Frank ruszył z miejsca, ale Jeffrey dodał: – Przyślij mi tu więcej ludzi po cywilnemu. Niech przeszukają każdy sektor stąd do drogi pożarowej. Nieważne, gdzie została zaatakowana, skądś musiał tu przyjść. Rozszerzmy zabezpieczony teren. Upewnijcie się, że gapie nie depczą dowodów. Przypomnij poszukującym, żeby od czasu do czasu podnosili głowę i rozglądali się dookoła. Nie wszystko jest na ziemi.

– Rozumiem – odparł Frank i ruszył, wydając dyspozycje przez radio.

Sara popatrzyła na Brocka.

– Mogę filmować, jeśli chcesz wykonać oględziny – zaproponowała.

– Nie. Ty jesteś lekarzem. Ty powinnaś wykonywać ważne zadania. – Brock otworzył torbę z wyposażeniem i wyciągnął starą kamerę wideo Sony, ale ciężkawe urządzenie wypadło mu z rąk. – Przepraszam. To takie straszne.

– Tak – zgodziła się Sara – ale razem się nią zajmiemy, dobrze?

– Dobrze, masz rację. – Brock sprawdził, czy w kamerze jest kaseta wideo. Zdjął osłonę obiektywu i wsunął ją do kieszeni.

Jeffrey odszukał notes i długopis. Wszyscy byli wytrąceni z równowagi. Coś w ilości krwi między nogami Leslie zapowiadało historię, której żadne z nich nie chciało poznać. Pomyślał o swoich wcześniejszych rozmowach telefonicznych z Bonitą Truong. W tej chwili prawdopodobnie dojechała do Macon. W ciągu tych wszystkich lat Jeffrey informował wielu rodziców o śmierci ich dziecka, ale nie miał pojęcia, co powie tej matce. Ta prawda mogła ją zabić. A jego mogła zniszczyć.

„Pani córka padła ofiarą brutalnego ataku. Została odurzona. To była napaść na tle seksualnym. Szaleniec zostawił ją w lesie, gdzie powoli umierała z powodu odniesionych obrażeń. Powinienem chyba dodać, że można było temu zapobiec, ale proszę nie chwytać się tej myśli”.

Sara włożyła parę rękawiczek.

– Gotowy? – zwróciła się do Brocka.

Skinął głową i wcisnął czerwony guzik. Kamera ożyła.

Sara podała datę i godzinę. Spełniając wymóg formalny, wymieniła imiona i nazwiska wszystkich obecnych. Potem przystąpiła do wstępnych oględzin.

Sprawdziła gałki oczne, świecąc latarką w kształcie długopisu.

– Wybroczyn brak.

Dziewczyna nie zadławiła się ani nie została uduszona.

Delikatnie ujęła i odwróciła głowę, by przyjrzeć się czerwonemu śladowi na skroni.

– Zdążył pojawić się siniec. – Sara zwróciła się do Jeffreya. – To mógł być pierwszy cios. Wziąwszy pod uwagę jego umiejscowienie, prawdopodobnie od razu pozbawił ją przytomności. Użytym narzędziem może być młotek.

Brock gwałtownie wciągnął powietrze. Skupił całą uwagę na operowaniu kamerą. Przechylił ekran LED. Dostosował ustawienia. Jeffrey zauważył, że drżą mu dłonie.

Jeffreyowi dłonie nie drżały, ale pocił się obficie. W powietrzu wisiała atmosfera przemocy. Zapach przyprawiał o mdłości mimo maseczki na twarzy. Nienaturalna śmierć świadka czasem się zdarzała, ale w przypadku tej konkretnej ofiary i w tej sprawie było coś, co przyprawiało go o zimny dreszcz.

Ścigał już wielu zabójców i gwałcicieli.

Nigdy dotąd nie ścigał drapieżcy.

Sara zajrzała do nozdrzy, potem od ust. Obmacała palcami gardło denatki.

– Nie wyczuwam żadnych blokad.

– Blokad? – zapytał Brock.

– Caterino miała coś w gardle, prawdopodobnie zwrócone ciasto.

Brock pokiwał głową i ostrożnie obszedł ciało.

Sara odwróciła głowę Leslie pod ostrzejszym kątem, by obejrzeć kark. Jeffrey zobaczył krew zaschniętą wokół maleńkiego otworu.

– Rana kłuta na wysokości piątego kręgu – powiedziała. – To załatwiło sprawę.

– Jaką sprawę? – zapytał Brock.

– Sądzimy, że zabójca chciał sparaliżować swoje ofiary – wyjaśnił Jeffrey.

Brock potrząsnął głową z odrazą. Jeffrey zobaczył kroplę potu spływającą mu po twarzy.

Sara kontynuowała oględziny. Uniosła bluzę. Na tułowiu było widoczne stłuczenie.

– Dostała cios pięścią. Jedno żebro uległo przemieszczeniu.

Jeffrey spojrzał na notes otwarty na czystej stronie. Zaczął szkicować ułożenie ciała. Odnotował położenie drzew i skał.

Sara przejechała palcem pod paskiem spodni do jogi.

– Najedź tutaj – poleciła Brockowi.

Na rękawiczce pojawiła się czerwona smużka, ale nie od krwi. Jeffrey rozpoznał charakterystyczną rdzawą barwę gliny z Georgii.

– Czy mogła się obrócić? – zapytał Brock.

– Może – odparła Sara. – Obejrzymy jej plecy?

Jeffrey przejął kamerę, by Brock mógł włożyć rękawiczki. Mocował się z nimi przez dłuższą chwilę, bo winyl raz po raz przyklejał się do spoconej skóry.

– Przepraszam. – Brock w końcu naciągnął rękawiczki po same nadgarstki. Guma rozdarła się u góry.

Jeffrey dostrzegł po wewnętrznej stronie nadgarstka Brocka starą bliznę.

– Gotowe. – Brock ukląkł przy głowie denatki i złapał ją za barki.

Sara ujęła ją w pasie i obrócili Leslie na bok.

Góra spodni była zrolowana. Ziemia i gałązki przykleiły się do nagich pośladków.

– Spodnie zostały podciągnięte, kiedy leżała na ziemi – stwierdziła Sara.

– Co to może oznaczać? – zapytał Brock.

Ostrożnie przewrócili ją z powrotem na plecy.

– To może oznaczać, że on tu wrócił – powiedziała Sara.

– Po tym, jak zostawił ją na pewną śmierć? Po co miałby wracać?

Sara spojrzała na dłonie Leslie. Koniuszki palców miała pokryte czerwonymi plamami.

– Możliwe, że sama podciągnęła sobie te spodnie.

Jeffrey wyobraził sobie Leslie Truong wykrwawiającą się na śmierć w lesie, resztką sił podciągającą spodnie w daremnym akcie skromności.

Sara ostrożnie rozchyliła jej nogi.

Pod wpływem zapachu Jeffrey zacisnął zęby.

– Krok w spodniach jest rozdarty. – Sara znowu użyła latarki. Rozsunęła nogi Truong jeszcze szerzej. – Zrób zbliżenie – poleciła Jeffreyowi.

Jeffrey patrzył w ekran LED, gdy obiektyw kamery przeszedł w tryb makro. Spandex między nogami dziewczyny został rozerwany. Jeffrey zobaczył grube skrzepy zaschłej krwi i coś, co wyglądało jak ostre odpryski szkła sterczące w poszarpanym materiale, zupełnie jakby ktoś zatrzymał kadr w trakcie eksplozji. Spodnie zostały rozerwane od środka.

– Co to jest? – zapytał Brock.

– Drewniany trzonek – odparła Sara. – On złamał w niej młotek.

ATLANTA

15

Faith patrzyła na zdjęcie złamanego młotka. Fotograf umieścił go na białej kartce obok linijki, by można było określić rozmiary. Narzędzie zbrodni zostało oczyszczone, ale krew i inne wydzieliny wsiąkły w słoje. Część po główce młotka była rozłupana. Sterczały z niej drzazgi, co upodabniało ją do ułamanego zęba.

– Urwany trzonek można było usunąć tylko przez rozcięcie sklepienia pochwy – powiedziała Sara. – Tkwił na tyle głęboko, że doszło do złamania łuku łonowego. Najprawdopodobniej zabójca kopnął w główkę młotka, który złamał się w najcieńszym miejscu, czyli u nasady.

Faith przestała oddychać. Musiała odwrócić wzrok od zdjęcia.

– U podstawy główki jest znak producenta. Taki typ młotka nazywa się młotkiem ślusarskim. Trzonek jest szerszy u dołu i zwęża się ku górze – wyjaśniła Sara.

– Takim młotkiem wyklepuje się wgniecenia karoserii – zauważył Will.

– Zgadza się – powiedziała Sara. – Ma obuch zakończony płasko z jednej strony, stożkowato z drugiej i kończy się cienką krawędzią. Z tego, co pamiętam, nie miał żadnych znaków szczególnych. Taki młotek można kupić w każdym sklepie albo zamówić przez Internet.

– Z tego, co pamiętasz? – zapytała Amanda. – Nie znalazłaś tej informacji w raportach?

– Kopia raportu z sekcji zwłok była w aktach, które czytałam zeszłej nocy, ale nie mam dostępu do moich notatek. Te będą w aktach Brocka z wynikami badań toksykologicznych, laboratoryjnych, pomiarami i zdjęciami zrobionymi na miejscu znalezienia ciała. Prawnie on był koronerem podpisanym pod raportem, z formalnego punktu widzenia ja byłam tylko konsultantką. Nie chcieliśmy przerywać łańcucha dowodów.

– Muszę mieć te informacje – powiedziała Amanda.

– Zadzwonię do niego – powiedziała Sara i wróciła do omawiania wyników sekcji zwłok. – Leslie Truong miała ranę kłutą na wysokości piątego kręgu. W oparciu o nagranie stwierdzam, że rana odpowiada długością i obwodem narzędziu, które doprowadziło do paraliżu Beckey Caterino.

– Alexandra McAllister, ofiara z White County, której sekcję robiono wczoraj, miała taki sam typ nakłucia zlokalizowanego na wysokości piątego kręgu – powiedziała Amanda.

– A inne rzeczy? Czy McAllister miała przetokę? – zapytała Faith.

– Nie, ale została brutalnie zgwałcona. Wokół waginy i w środku były szczeliny. Ściany pochwy wskazywały zadrapania czymś ostrym. Łechtaczka została wyrwana.

Sara urwała. Faith była jej wdzięczna za tę chwilę przerwy.

– Z punktu widzenia śledztwa mieliśmy szczęście – zaczęła znowu Sara. – Spodnie trekkingowe McAllister były z grubego wodoodpornego materiału. Zwykle drapieżniki dobierają się do otworów ciała, więc zabójca pewnie założył, że każdy uraz, jaki spowodował w trakcie gwałtu, zostanie przypisany drapieżnikom.

– Koroner nie zauważył wyrwanej łechtaczki? – Faith musiała zadać to pytanie.

– Nie widział uzasadnionej potrzeby przeprowadzenia badania ginekologicznego. Mógł to zauważyć podczas balsamowania. Do otworów ciała wkłada się bawełnę, by zapobiec wyciekowi płynów ustrojowych.

Faith wzdrygnęła się na tę myśl.

– Moje oględziny McAllister – ciągnęła Sara – potwierdziły większość ustaleń koronera, który uznał jej śmierć za wypadek. Bez rentgena rana głowy zostałaby zaklasyfikowana jako pęknięcie czaszki wywołane uderzeniem o skałę. Dopiero kiedy zaczęłam szukać nakłucia w kręgosłupie, połączyłam tę sprawę z Grant County. Gdybym nie wiedziała, czego szukać, mogłabym to przegapić. Gdybym to przegapiła, nigdy nie przywiozłabym tu McAllister na pełną sekcję.

Ta lekcja transparentności była z całą pewnością skierowana do Amandy, która odpowiedziała:

– Dziękuję za tę chronologię, doktor Linton.

– W Grant County mieli teorię, że zabójca dopiero się rozwija. Każdą kolejną ofiarę traktuje jak okazję do doskonalenia swoich umiejętności. Atak na Tommi był, nazwijmy to z braku mniej potwornych określeń, nieudany. Beckey przeżyła. Truong nie. Teraz przewijamy do przodu akcję o osiem lat. Zabójstwo Alexandry McAllister zostało bardzo przekonująco upozorowane na wypadek. Gdybym miała spojrzeć na te cztery sprawy jako jedno dzieło, to nie wykluczyłabym tezy, że od Tommi do Alexandry McAllister widać wyraźny postęp.

Faith postukała długopisem w notes. Potrzebowała więcej informacji.

– Chcesz powiedzieć, że jego podpisem jest okaleczanie?

– Raczej paraliżowanie. To wynika ze słów jego samego – wyjaśniła Sara. – Kazał Tommi udawać, że jest sparaliżowana. Zagroził, że uszkodzi jej kręg szyjny drutem do dziergania, jeśli go nie posłucha. Przypuszczam, że w przypadku McAllister nie było negocjacji. Uszkodził jej rdzeń kręgowy na wysokości piątego kręgu szyjnego. Została całkowicie sparaliżowana, ale mogła oddychać samodzielnie i była przytomna. Taki stan chciał uzyskać w przypadku Tommi.

– Jezu. – Faith zanotowała „paraliż”, ale tylko po to, by zyskać czas na krótką przerwę w tej makabrze.

– Doktor Linton, proszę przedstawić nam resztę powiązań – powiedziała Amanda.

– Najbardziej namacalnym związkiem, który można udowodnić zdjęciem z prześwietlenia, jest rana głowy. Pęknięcie czaszki u Caterino miało kształt półksiężyca. Pasowało do młotka. Czerwony ślad z boku głowy Leslie Truong pasował do młotka, który znaleźliśmy w jej ciele. Kiedy wczoraj robiłam sekcję zwłok Alexandry McAllister, pęknięcie jej czaszki pasowało do główki młotka.

Faith zapisała tę informację.

– A co z Tommi?

– Powiedziała, że napastnik uderzył ją czymś bardzo twardym. Nie widziała tego.

– Jaki jest kolejny związek? – zapytała Amanda.

– Osiem lat temu Tommi powiedziała nam, że po porwaniu została zmuszona do wypicia słodkiego niebieskiego napoju, coś jak gatorade. Wymioty Rebeki Caterino i zawartość jej gardła miały wyraźne niebieskie zabarwienie. Podczas sekcji Leslie Truong odkryłam w jej żołądku niebieski płyn. Wczoraj rano, podczas pełnej sekcji Alexandry McAllister, znalazłam w żołądku podobny niebieski płyn, do tego niebieskie plamy w gardle i na ustach. Wysłałam próbkę do badania toksykologicznego.

– Czy koroner z Grant County… – zaczęła Faith.

– Dan Brock.

– Czy przysłał wyniki badań toksykologicznych Leslie Truong?

– Brock wysłał wszystkie próbki do GBI. Wtedy nawet w pilnych sprawach czekało się na wyniki kilka miesięcy. Nigdy nie poprosiłam o wgląd w nie, ponieważ w tamtym czasie mieliśmy już domniemanego sprawcę, którym był Daryl Nesbitt.

Amanda zaczęła pisać coś w telefonie.

– Powinniśmy mieć kopię wyników tych badań – powiedziała.

– No dobrze… – Faith potrzebowała dalszych wyjaśnień. – Rozumiem, że ataki podlegały modyfikacji, kiedy sprawca doskonalił swoje metody, młotek i gatorade mają sens, ale Caterino odbiega od tego wzorca. Owszem, ma ciężki uszczerbek na zdrowiu, ale nie została tak okaleczona, jak dwie pozostałe ofiary.

– Czy mogę? – Nick czekał, aż Amanda skinie głową na znak zgody. – Jedna z teorii, jaką mieli Szef i jego ludzie, mówiła, że może on wcale ich nie porywa. Może idzie za nimi do lasu. Ogłusza, przenosi w ustronne miejsce, zwykle poza uczęszczane ścieżki. Odurza je do nieprzytomności. Gwałci. Zostawia je tam, a potem wraca i przy każdej kolejnej „wizycie” powoduje coraz większe uszkodzenia. Kiedy ciało zostaje odnalezione, musi zacząć szukać nowej ofiary.

Faith zebrało się na mdłości.

– I one żyją przez cały czas? Czekają, aż wróci i skrzywdzi je jeszcze bardziej?

– Sparaliżowane – dodała Sara. – Mogły żyć trzy dni bez wody, trzy tygodnie bez jedzenia, ale kiedy on wracał, to kto wie?

– Ted Bundy wracał do swoich ofiar – powiedziała Faith. – Jeśli ten jest jak Bundy, to dodatkową przyjemność może mu sprawiać obawa przed złapaniem.

– Nick, opisz im wynik profilowania – poleciła Amanda.

Nick otworzył teczkę à la Liberace i wyjął z niej stertę zszytych papierów.

– Szef poprosił mnie, żeby zwrócić się do profilerów FBI. Wiecie, że zabójstwa dokonane przez nieznajomych to wyjątkowe cholerstwo. Doszliśmy do wniosku, że to musi być ktoś z miasta, kto zna topografię lasu i miejsca popularne wśród studentek. Federalni przysłali odpowiedź po roku.

Faith nie przywiązywała wielkiej wagi do profilowania, ponieważ najczęściej zajmowali się tym starsi biali mężczyźni z bagażem własnych problemów.

– Niech zgadnę: nienawidził swojej matki.

– Stwierdzili, że jego pierwotnym impulsem były relacje z tatusiem. Ojciec radził sobie w życiu, nasz zabójca nie. Był wyobcowany. Dobry uczeń, który nigdy nie przykładał się do nauki. Skończył, pracując fizycznie. Przedział wiekowy między trzydzieści pięć a czterdzieści lat. Niskie poczucie własnej wartości. Nie może znaleźć sobie kobiety, a co dopiero ją przy sobie zatrzymać. Czuje się kimś gorszym. I tu wkracza tatuś. Zabójca szukał kary. Tak federalni wyjaśnili ryzyko, które podejmował, zostawiając ciała właściwie na widoku, a potem wracając do nich, póki nie zostały odnalezione. Jestem pewien jak cholera, że nie należy do tych „zabójców, którzy chcą być powstrzymani” (moim zdaniem zabójca nie chce być złapany), ale ten chory sukinsyn zdecydowanie podejmował wielkie ryzyko.

– Saro? – powiedziała Amanda.

– Rozumiem, o co im chodzi – odparła Sara. – Grant to niewielkie zaściankowe miasteczko. Zabójca wybierał młode białe kobiety, studentki należące do tej społeczności i pochodzące z tradycyjnych rodzin. To wymaga dokładnej obserwacji i analizy.

– Mógł to robić w dzień i w nocy w Atlancie z prostytutkami, wrzucać ich ciała do Chattahoochee i nikt by tego nie powiązał – stwierdził Nick.

– Pytanie. – Faith podniosła rękę. – Skoro ma problemy z tatusiem, to dlaczego nie zabijał mężczyzn? I po co to okaleczanie?

– Ponieważ nienawidził swojej matki.

Bingo!

– Tak czy siak – ciągnął Nick – profil pasuje do Daryla Nesbitta jak ulał. Ojczym był odnoszącym sukcesy właścicielem firmy, przynajmniej póki wymiar sprawiedliwości się nim nie zainteresował. Nigdy formalnie nie adoptował Daryla, więc dzieciak czuł się niechciany. Mama była uzależniona od amfy. Przedawkowała, kiedy Daryl miał osiem lat. Rzucił szkołę w wieku szesnastu lat. Imał się różnych niskopłatnych prac. Myślał, że będzie drugim Tonym Hawkiem[17], a skończył jako robol pracujący za dniówkę wypłacaną pod stołem, żeby uniknąć podatków.

– Nie chcę wygłaszać daleko idących twierdzeń, ale cała rodzina sprawiała kłopoty – powiedziała Sara. – Parę lat temu na warsztat ojczyma był nalot. Rozkładał tam na części kradzione auta.

– Do tego potrzebny jest młotek ślusarski – zauważył Will.

– Właśnie – powiedział Nick. – Wszystkie dowody wskazywały na Daryla Nesbitta. Mieszkał w pobliżu. Miał dostęp do młotka, szczególnego typu młotka, chociaż nietrudno go zdobyć. Był powiązany z ofiarami. Motyw, środki, sposobność. Wszystko tam było.

Faith ugryzła się z język, by nie wyskoczyć z kontrargumentem, że ich podejrzany nadal zabija, więc ich dowód nie był tak naprawdę dowodem, lecz obaloną teorią.

– Może na początku zabójca chciał zostać złapany – powiedziała – ale później poczuł, że bardziej ekscytujące będzie, kiedy ujdzie mu to na sucho.

Will odchrząknął.

– Jeśli naprawdę uczy się przy każdym kolejnym zabójstwie, to pozostawianie ofiar na terenie całego stanu jest sprytnym posunięciem – zauważył.

– Bundy też tak robił – dodała Faith.

Amanda posłała jej surowe ostrzegawcze spojrzenie. Faith wzruszyła ramionami. Powiedziała tylko prawdę, a prawda była taka, że rozmawiali o seryjnym zabójcy.

– À propos słów Faith, jeśli chcecie dyskutować o tanatologicznym[18] aspekcie zbrodni, to mam trochę statystyk – odezwała się Sara.

Amanda nigdy nie uciszała Sary, jak to robiła z pozostałymi.

– Jakich statystyk? – zapytała.

– W szesnastu procentach seryjnych zabójstw dochodzi do jakiejś formy okaleczenia. Profanacja zwłok dotyczy niecałych dziesięciu procent przypadków. Nekrofilia i kanibalizm mniej niż pięciu. Trzy procent dotyczy układania ciała dla wywołania szoku.

– Czy powiedziałabyś, że Caterino i Truong zostały upozowane? – zapytała Amanda.

– Zostały skutecznie sparaliżowane, ale obie znaleziono leżące na plecach. Musimy założyć, że zabójca ułożył je właśnie w tej pozycji. Alexandra McAllister mogła też zostać ułożona na plecach, ale drapieżniki walczyły nad jej ciałem, więc została przesunięta już po śmierci.

– Dobrze. – Faith musiała zrobić diagram, by nie zgubić się w gąszczu informacji. – Mamy cztery mocno udokumentowane linki między Humphrey, Truong i McAllister. Cios młotkiem w głowę, niebieski gatorade, sparaliżowanie i okaleczenie. U Caterino jest młotek, niebieski gatorade i paraliż, ale nie ma okaleczenia. Truong i Caterino zginęły osobiste rzeczy: jednej opaska na głowę, drugiej zapinka do włosów z ząbkami.

– Gerald Caterino odpowiadał wymijająco w kwestii brakującej zapinki – dodał Will. – Może być tak, że te rzeczy zginęły, bo rzeczy po prostu czasem giną.

Faith spojrzała na siatkę powiązań, którą naszkicowała na kartce. W milczeniu sprawdziła pozostałe ofiary z artykułów od Daryla Nesbitta. Musiała jeszcze raz spróbować z Amandą.

– Możemy do tego wrócić na minutę? – zapytała.

Amanda wiedziała, co oznacza „to” w pytaniu Faith.

– Trzydzieści sekund – odpowiedziała.

– Mówisz nam, że nie możemy nazywać tego faceta seryjnym zabójcą, że mamy przeczucie, ale żadnych konkretów, ponieważ brak dowodów, że zabił trzy albo więcej kobiet, zgadza się?

Amanda spojrzała wymownie na zegarek.

– Mamy osiem potencjalnych ofiar opisanych w tych artykułach – ciągnęła Faith. – By zdobyć dowody, że zostały zamordowane, a nie są grupą wyjątkowo niezdarnych spacerowiczek, musielibyśmy rozmawiać ze śledczymi, koronerami i świadkami we wszystkich tych sprawach, zgadza się?

Amanda nie spuszczała wzroku z zegarka.

– Skoro tak, dlaczego nie mielibyśmy pogadać z tymi koronerami, świadkami i gliniarzami, żeby ustalić, czy jest więcej ofiar?

Amanda spojrzała na Faith znad zegarka.

– W tej chwili liczba ofiar jest nieistotna. Mamy zabójcę. Wiemy, że jest zabójcą. Mamy też coś, co rzadko zdarza się w takich sytuacjach, i jest to element zaskoczenia.

– On nie wie, że my wiemy, że jest na wolności – dodał Nick.

– Właśnie – powiedziała Amanda. – Jeśli zaczniemy pukać do drzwi w ośmiu różnych jurysdykcjach, w których jest od dziesięciu do pięćdziesięciu różnych policjantów spragnionych plotek, to jak długo zadziała element zaskoczenia?

– Ale co tracimy? – odpowiedziała Faith.

– A co zyskujemy? – Riposta Amandy była natychmiastowa. – Nie ma raportów z sekcji zwłok, ponieważ wykluczono udział osób trzecich. W połowie przypadków ciała zostały skremowane. Nie wszczęto żadnego dochodzenia. Już mamy dostęp do szczegółowych informacji o zniknięciu tych kobiet. Już wiemy, gdzie je znaleziono, jak długo były zaginione, znamy ich nazwiska, adresy, zawody, dane ich bliskich. Co więcej chciałabyś wiedzieć?

– Może któryś ze śledczych nie był do końca pewien ustaleń koronera?

– Teraz połóż na drugiej szali CNN obserwujące każdy nasz ruch. Albo specjalne wydanie Fox News w najlepszym czasie antenowym. Albo gazety, reporterów czy policjantów opowiadających nieoficjalnie o nowych ustaleniach, możliwych tropach albo podejrzanym. I pomyśl o zabójcy oglądającym te programy, słuchającym tych przecieków, dostosowującym modus operandi do sytuacji. Może gdzieś się przyczai albo wyjedzie do innego stanu, gdzie nie mamy ani kontaktów, ani uprawnień.

Faith nie potrafiła wysunąć argumentów na obronę swojej tezy, lecz instynkt jej podpowiadał, że rozmowa z ludźmi to najlepsze narzędzie, a czasem jedyne, jakim dysponował śledczy.

– Możemy dyskutować o tych artykułach tutaj, w czterech ścianach, do upadłego, ale bez mojej zgody nie ma mowy o żadnych telefonach czy wykorzystaniu informatorów, zrozumiano?

– Czy moja odpowiedź ma znaczenie?

– Nie – rzuciła Amanda. – Doktor Linton? Coś jeszcze?

Sara potrząsnęła przecząco głową.

– Dobrze, w takim razie przejdźmy do Geralda Caterino. Faith, twoja kolej. Możesz zacząć od artykułów.

Faith właśnie to zamierzała zrobić, ale wydała z siebie ciężkie westchnienie, jakiego pozazdrościłaby jej Emma. Zajęła miejsce Sary przy mównicy i przewróciła kartki notatnika. Czuła się jak Barney Fife[19] występujący po Charlize Theron. Wystarczyło, że Sara nałożyła w pośpiechu makijaż i zdjęła okulary, i nagle zamieniła się w Julię Roberts. Faith wyglądała na kobietę, jaką była – samotną matkę, która dziewięćdziesiąt procent swoich poranków spędza na pytaniu swojej dwulatki, czemu się zsikała.

Poświęciła pół nocy na segregowanie informacji, a większość poranka wisiała na telefonie, ale nie mogła sobie odmówić wbicia szpili Amandzie.

– Wszystko jest zeskanowane i dostępne na serwerze, jeśli chcecie zapoznać się ze szczegółami, ale teraz zrobimy dokładnie to, co kazała Amanda, i zaczniemy od ofiar z artykułów.

Amanda zachowała stoicki spokój.

– Joan Feeney. Rennie Seeger. Pia Danske. Charlene Driscoll. Deaundra Baum. Shay Van Dorne. Bernadette Baker. Jessica Spivey. – Faith rzuciła na tablicę interaktywną pliki z przygotowanymi wcześniej fotografiami. – Gerald Caterino miał kopie wszystkich raportów koronera. Jak już słyszeliśmy, nie wykonano sekcji zwłok żadnej z tych ofiar, ponieważ nie podejrzewano udziału osób trzecich. Gerald rozmawiał telefonicznie i osobiście z rodziną i przyjaciółmi, a także z niektórymi miejscowymi śledczymi. Na podstawie jego zapisków uważam, że możemy wykluczyć Seeger, Driscoll, Spivey, Baker i Baum.

– Ponieważ? – Amanda zawiesiła głos.

– Seeger miała za sobą próby samobójcze. Driscoll cierpiała z powodu depresji poporodowej. Spivey to oczywisty przypadek potknięcia i upadku. Baker miała zazdrosnego męża i dwóch jeszcze bardziej zazdrosnych chłopaków. Baum utonęła w płytkiej wodzie, co samo w sobie jest podejrzane, ale nie po linii naszych podejrzeń. – Faith wskazała pozostałe kobiety. – Joan Feeney. Raport koronera stwierdza działanie zwierząt w okolicy piersi, odbytu i waginy. Pia Danske. Działanie zwierząt nieokreślone. Shay Van Dorne. Działanie zwierząt „w okolicach narządów płciowych” według dentysty, który jest koronerem w Dougall County.

– Gerald Caterino nie wiedział o okaleczeniach, dlatego o to nie pytał – dodał Will.

– O ile wiem, Tommi nigdy nie mówiła o tym, co ją spotkało, a sprawa Leslie Truong formalnie pozostaje otwarta, nie podlega więc prawu o swobodnym dostępie do informacji – zauważyła Sara.

– Zgadza się – potwierdziła Amanda. – Faith?

Faith przełknęła tę gorzką pigułkę i wróciła do plików z informacjami zaczerpniętymi z archiwum zbrodni zgromadzonego przez Geralda.

– Najlepsza przyjaciółka Pii Danske zgłosiła, że Pia bardzo martwiła się zniknięciem srebrnej szczotki do włosów po babci. Joan Feeney musiała pożyczyć opaskę od koleżanki na fitnessie, ponieważ ta, którą zawsze nosiła w torbie sportowej, po prostu zginęła. Shay Van Dorne jechała autem z córką sąsiadki. Dziewczynka chciała pożyczyć grzebień. Okazało się, że zniknął, co zmartwiło Van Dorne. Według Geralda wszystkie trzy kobiety przed zniknięciem relacjonowały bliskim osobom, że czują się obserwowane, co budziło ich niepokój. Zatem nawet bez ciał mamy dwa wspólne elementy. Brakujące akcesoria do włosów i wrażenie, że się jest obserwowanym czy prześladowanym.

– Wiesz, co się stało z ciałami? – zapytała Sara.

– Prócz Van Dorne wszystkie zostały skremowane. – Faith podeszła do jednej z tablic. – Tu jest coś ważnego. Przy trzech ostatnich zabójstwach pojawia się pewien wzór.

– Nie mamy dowodu, że to zabójstwa – wtrąciła Amanda.

Faith zrobiła stosowną minę.

– Feeney, Danske i Van Dorne. Przejrzałam ich profile w mediach społecznościowych, sprawdziłam portale randkowe, wyciągi z kart kredytowych, adresy, to co zwykle, i nie znalazłam żadnego związku. I wtedy spojrzałam na kalendarz. Feeney i Danske zaginęły w ostatnim tygodniu marca. Van Dorne w ostatnim tygodniu października.

– Tommi Humphrey została napadnięta w ostatnim tygodniu października. Caterino i Truong pod koniec marca – dodała Sara.

– Alexandra McAllister została zamordowana w październiku – ciągnęła Faith. – Mamy do czynienia z zabójcą, który zabija statystycznie dwa razy w roku, w odstępach co pięć, siedem miesięcy.

Amanda posłała Faith ostre spojrzenie, ponieważ to rzeczywiście wyglądało na seryjnego zabójcę.

– Profiler FBI mówi, że zabójca przez jakiś czas myśli o tym, co robi. Jest w tym element fantazjowania. A potem coś pobudza go do działania. Może traci pracę, może matka suszy mu głowę o skarpetki rozrzucone na podłodze i facet pęka – powiedział Nick.

– Czekajcie, mam najnowsze informacje z laboratorium. – Amanda spojrzała w telefon. Postukała palcem w ekran, potem przeczytała wiadomość w milczeniu. W końcu się odezwała: – GBI nie ma w archiwum wyników badań toksykologicznych Leslie Truong z Grant County sprzed ośmiu lat.

– Wtedy używaliśmy jeszcze faksu – powiedział Nick. – Mogę mieć kopię w swoich starych aktach. Raport mógł iść ode mnie do Brocka z kopią do Szefa.

– W jego papierach tego nie było – wtrąciła Sara.

– Sprawdź to – poleciła Amanda Nickowi.

Nick zamknął teczkę i wyszedł.

– Brock też powinien mieć kopię – zauważyła Sara.

– Dobrze – powiedziała Amanda. – Rasheed, wróć do więzienia i pracuj nad zabójstwem Vasqueza. Gary, ty jeszcze jesteś świeży, więc wyjdź. W dalszej części odprawy nie jesteś mi potrzebny.

– Tak jest. – Gary zamknął notatnik i wyszedł za Rasheedem.

Amanda czekała, aż zamknęły się za nimi drzwi.

– Heath Caterino – powiedziała do Faith.

Faith wątpiła, by Sara i Will rozmawiali o wczorajszej rewelacji, więc przez wzgląd na Sarę powiedziała:

– Beckey Caterino ma siedmioletniego syna. W Boże Narodzenie skończy osiem lat.

Sara przygryzła dolną wargę. Bez trudu dokonała w myślach obliczeń.

Faith powiedziała jej o liście, jaki Daryl Nesbitt wysłał z więzienia do Geralda.

– Gerald pokazał nam wyniki badania DNA z próbki śliny na znaczku i kopercie. Komercyjne laboratorium certyfikowane przez Amerykańskie Stowarzyszenie Banków Krwi i uznawane przez sąd wykluczyło ojcostwo Daryla Nesbitta.

– Czyli… – zaczęła Sara, składając wszystko w całość w świetle właśnie pozyskanej informacji – skoro Daryl nie jest ojcem Heatha, to znaczy, że nie on zaatakował Beckey, co z kolei znaczy, że nie on napadł na Leslie Truong.

Faith starała się zwrócić uwagę na pozytywny aspekt takiego obrotu spraw.

– Kiedy znajdziemy podejrzanego, możemy udowodnić, że zgwałcił Beckey, na podstawie testu na ojcostwo, który powiąże go z Heathem.

– Możemy udowodnić, że uprawiał seks z Beckey mniej więcej w czasie, kiedy została zaatakowana – skomentowała Amanda. – Tak, wiadomo, że jest lesbijką, ale każdy świetnie opłacany adwokat podniesie płynność jej orientacji seksualnej. Prawda nie będzie się liczyła. Dziewczyna i tak nie jest w stanie wystąpić w swoim imieniu.

Faith wsparła się łokciami o mównicę. Zaczynała mieć dość tego, że Amanda sypie im piasek w szprychy. Ilu znaków jeszcze potrzebowała, by mieć pewność, że są na właściwym tropie?

Amanda wyczuła jej nastrój.

– Faith, jak nikt inny rozumiesz, co to znaczy posuwać się naprzód małymi kroczkami. Jak dziecko najpierw stawiamy jedną nogę, potem drugą. Nie biegamy od razu po całym pokoju. Powolny, ale wytrwały wygra sprawę. Co ze stroną Love2CMurder?

Faith nie odpowiedziała od razu, dając wyraz swojej niechęci.

– Z informacji na stronie wynika, że Dirk Masterson to emerytowany policjant z wydziału zabójstw w Detroit. Przeniósł się do Georgii z żoną, emerytowaną nauczycielką, ponieważ chcieli być blisko swoich dziesięciorga wnucząt. Rachunki przychodzą na adres skrytki pocztowej w Marietcie. Miasto Detroit nie ma w rejestrze żadnego policjanta o tym imieniu i nazwisku. Przez ten czas naciągnął Geralda Caterino na dziesiątki tysięcy dolarów.

– Dirk Masterson – powtórzyła Amanda. – Czy to nie imię z pornosów?

Wszystkim zrobiło się nieswojo, że właśnie Amanda poczyniła to spostrzeżenie.

– Wystosowałam wezwanie do dostawcy usług internetowych Dirka, by ustalić jego prawdziwą tożsamość. Przeczytałam niektóre z jego tak zwanych akt sprawy. Jeśli to brzmi jak raport gliniarza, to ja brzmię jak kurczak.

– Do końca dnia masz go zlokalizować – powiedziała Amanda i dodała: – Przejrzyj raporty i poszukaj kobiet, których zaginięcie zgłoszono w październiku i w marcu w ciągu ostatnich ośmiu lat. Przyślij mi listę mailem. Dyskretnie podzwonię, gdzie trzeba.

Faith poczuła iskierkę nadziei, ale zgasiła ją sarkazmem.

– Skoro nie szukamy seryjnego zabójcy o konkretnym wzorcu postępowania, powinnam zwracać szczególną uwagę na aktualne zgłoszenia o zaginionych kobietach oraz na kobiety, które zgłosiły, że czują się obserwowane?

Amanda zmrużyła oczy.

– Oczywiście.

– Dzięki.

Amanda zwróciła się z powrotem do Sary:

– Myślisz, że Tommi Humphrey będzie chciała z nami rozmawiać? Jest jedyną żyjącą ofiarą, która może przekonująco dostarczyć informacji. Minęło dziewięć lat. Może coś zapamiętała.

Sara nie ukrywała niechęci.

– W dniu aresztowania Nesbitta pokazałam Tommi jego zdjęcie z kartoteki policyjnej. Powiedziała, że to nie on, ale tego samego dnia próbowała powiesić się w ogrodzie za domem rodziców. Zabrali ją do prywatnego szpitala na leczenie. Rok później rodzina wyjechała z Grant.

– Napastnik mówił do Tommi – powiedziała Amanda. – Obiecał, że nie skrzywdzi żadnej innej kobiety, jeśli ona będzie milczeć. Możemy wywnioskować, że odbył z nią więcej rozmów. Może coś zapamiętała. Albo, co bardziej prawdopodobne, coś ukryła.

– To możliwe – przyznała Sara ostrożnie, chociaż z nadal widoczną niechęcią.

Amanda nie dawała za wygraną.

– Czy byłabyś bardziej skłonna wyrazić zgodę na kontakt z Tommi Humphrey, gdybym cię poprosiła, żebyś z nią porozmawiała?

Sara chciała odwieść Amandę od tego pomysłu.

– Ani razu nie spojrzała mu w twarz. Była odurzona, kiedy to się działo. Na przemian odzyskiwała i traciła świadomość. Same leki mogły wywołać u niej amnezję.

– Może pamięta dni albo tygodnie sprzed napaści? – podsunęła Amanda. – Czuła się obserwowana? Zginęło coś, co było dla niej ważne?

– Dobrze, spróbuję – odparła Sara niechętnie.

[17] Tony Hawk, legendarny amerykański skater, który jako pierwszy wykonał trik 900, czyli dwa i pół obrotu wokół własnej osi. (Przyp. red.).

[18] Tanatologia – nauka o wszelkich aspektach śmierci. (Przyp. red.).

[19] Fikcyjny bohater programu telewizyjnego The Andy Griffith Show, zastępca szeryfa w sennym miasteczku Mayberry w Karolinie Północnej. (Przyp. red.).

16

Gina Vogel nie mogła pozbyć się nieprzyjemnego wrażenia, że jest obserwowana. Czuła to w klubie fitness. Czuła w sklepie spożywczym. Czuła na poczcie. Jedynym miejscem, gdzie tego nie czuła, był jej dom. I to tylko dlatego, że nawet w ciągu dnia wszystkie żaluzje trzymała opuszczone, a kotary zaciągnięte.

Co się z nią działo?

Brak jednej atłasowej gumki do włosów sprawił, że wpadła w paranoję upodabniającą ją do Howarda Hughesa, jeśli odjąć jego pieniądze, sławę i geniusz. Nawet paznokcie u stóp długością przypominały paznokcie Hughesa pod koniec jego życia. Odwołała swój zwyczajowy pedikiur w salonie. Comiesięczne wizyty zaczęły się dwa lata temu. W życiu kobiety nadchodzi taka chwila, kiedy nie może już bezpiecznie obciąć sobie paznokci u stóp. Ta chwila nastąpiła, gdy Gina zaczęła potrzebować okularów do czytania, by dokładnie obejrzeć swoją stopę.

Czy naprawdę była aż tak przerażona, żeby nie wyjść z domu?

Położyła dłoń na karku. Poczuła, jak włoski stają jej dęba. Dostała gęsiej skórki na rękach. Wmawiała sobie nerwowe załamanie z powodu jednej zagubionej gumki do włosów i niejasnego wrażenia, że jakiś szaleniec ją prześladuje, na co nie miała żadnego dowodu prócz złych przeczuć i zbyt wielu godzin spędzonych na oglądaniu telewizyjnych magazynów kryminalnych.

Musiała wyjść z tego domu.

Podeszła do drzwi wejściowych. Miała na sobie dzienną piżamę, ale żadnego z jej sąsiadów nie było w domu. Przynajmniej żadnego z tych, których lubiła. Pójdzie do skrzynki na listy i sprawdzi jej zawartość jak normalny człowiek.

Zeszła po betonowych schodach na werandę od frontu. Zobaczyła przejeżdżający samochód. Acura. Ciemnozielona. Mama z przodu. Dziecko z tyłu. Zwykła rzecz. Nic wielkiego. Rodzina jadąca do szkoły albo do lekarza na umówioną wizytę, niezwracająca uwagi na kobietę w stylowej piżamie, która ostrożnie schodzi po schodach od frontu jak niezdecydowana pańcia zanurzająca w basenie palce u nóg, ponieważ boi się wskoczyć.

Pokonała następny schodek. Znalazła się na ścieżce prowadzącej na chodnik. Tam skręciła w prawo i po chwili stanęła przed swoją skrzynką pocztową.

Ręce jej się trzęsły, gdy wyjmowała pocztę. Zwyczajowa makulatura. Kupony, katalogi, druki reklamowe. Znalazła wyciąg z karty kredytowej, co przyprawiło ją o przygnębienie, i ulotkę polityczną, co wywołało furię. Ilustrowany magazyn z jej Alma Mater zaskoczył ją. Ginie zablokowano dostęp do oficjalnej strony na Facebooku, odkąd zamieściła tam post, że temat spotkania w dwudziestą rocznicę zakończenia studiów powinien brzmieć: WYDYMANE? ZAMĘŻNE? MARTWE?

Magazyn zaczął drżeć, ale tylko dlatego, że to ją przeszły dreszcze.

W każdym nerwie czuła strach narastający jak ciśnienie w szybkowarze. Znowu dotknęła dłonią karku i gwałtownie wypuściła powietrze. Płuca jej zesztywniały, nie mogła napełnić ich powietrzem. Wiedziała, że ktoś ją obserwuje. Stał za nią? Czy słyszała kroki? Czy słyszała człowieka idącego w jej kierunku z rękami wyciągniętymi ku jej szyi?

– Cholera – szepnęła. Trzęsła się cała, nogi odmówiły posłuszeństwa, pęcherz piekł, jakby zaraz miała popuścić. Zacisnęła powieki. Zebrała siły, by szybko się odwrócić.

Nikogo.

– Cholera – powtórzyła tym razem głośniej.

Ruszyła w stronę domu. Raz po raz zerkała przez ramię jak paranoiczka. Zastanawiała się, czy kobieta mieszkająca po drugiej stronie ulicy przygląda się jej przez okno. Ciekawska małpa wściubiała nos w nie swoje sprawy. Pisała elaboraty w Nextdoor, sąsiedzkim serwisie społecznościowym, o ludziach zostawiających swoje kosze na śmieci na ulicy i niesegregujących odpadów jak należy. W końcu ktoś mógł się wkurzyć i wyżyć się na jej ukochanym nissanie leaf.

Gina ledwo zdołała pokonać schody na miękkich nogach. Dopadła drzwi i zatrzasnęła je za sobą. Poczta wypadła jej z rąk i rozsypała się na podłodze. Gina mocowała się z zasuwką. Nie zamknęła jej.

Drzwi były otwarte, kiedy znalazła się na zewnątrz. Czy ktoś wślizgnął się do środka? Przy skrzynce na listy kręciła się jak bąk. Przez kilka sekund była odwrócona plecami do drzwi frontowych. Wtedy ktoś mógł się zakraść. I teraz był w jej domu.

– Cholera! – Zaczęła gorączkowo sprawdzać zamknięcia przy oknie i zamki w drzwiach, zaglądać do szaf, pod łóżka, ponieważ od jakiegoś czasu właśnie tak jej odbijało.

Czy tak wygląda popadanie w szaleństwo?

Wróciła na kanapę. Złapała iPada. Wpisała w Google: „symptomy szaleństwa”.

Wyszukiwarka podsunęła jej test:

1. Miewasz zmienne nastroje?

2. Straciłaś zainteresowanie seksem?

3. Czujesz niepokój lub obawy?

4. Czujesz zmęczenie lub senność w ciągu dnia?

Zaznaczyła „tak” przy każdym pytaniu, ponieważ jej wibrator nie umiał czytać.

Otrzymała następujący rezultat:

Istnieje u ciebie ryzyko depresji. Czy rozważałaś konsultację z terapeutą? Zlokalizowaliśmy czterech specjalistów od SZALEŃSTWA w twojej okolicy.

Gina rzuciła iPada na kanapę. Teraz Internet wiedział, że jest przygnębiona. Pewnie za chwilę zaleją ją spamem i reklamami naturalnych terapii oraz suplementów na poprawę nastroju.

Nie potrzebowała tabletki. Potrzebowała tylko wzięcia się w garść. Paranoja nie pasowała do jej typu osobowości. Gina była skupiona na celu. Przedsiębiorcza. Doskonale zorganizowana. Metodyczna. Często udzielała się towarzysko, ale lubiła też spędzać czas w pojedynkę. Miała wszystko, co inny quiz podsumował jako dobre cechy, kiedy dwa lata temu wpisała do wyszukiwarki pytanie: „Czy jestem typem osoby, która może pracować w domu?”.

Z łatwością przerzuciła się z pracy w biurze na pracę zdalną, szybko jednak uznała, że potrzebuje powodu, by od czasu do czasu ogolić nogi i umyć głowę. I znalazła aż dwa powody: klub fitness, do którego chodziła przynajmniej trzy razy w tygodniu, oraz randki w porze lunchu, na które starała się umawiać przynajmniej dwa razy w miesiącu.

Sprawdziła kalendarz w iPadzie. Ku jej zaskoczeniu okazało się, że nie wychodziła z domu od sześciu dni. Odwołane lunche. Opuszczone zajęcia sportowe. Nieobecności na spotkaniach w pracy. Zamiast naprawić sytuację serią telefonów, zaczęła obmyślać strategię. Zamawiając jedzenie i zakupy przez Postmates i InstaCart, dałaby radę wysiedzieć w domu jeszcze przez tydzień. Wtedy jej smarkaty szef chciał ją widzieć w biurze, by wzięła udział w wideokonferencji z klientami z Pekinu. Będzie musiała włożyć ubranie z guzikami i zamkami błyskawicznymi i zjawić się w firmie osobiście, ponieważ tłumaczenie, że niechcący nakarmiła mogwaja[20] po północy, mogło zadziałać na dwunastoletnich chłopców tylko w roku tysiąc dziewięćset osiemdziesiątym piątym.

Przyglądała się kwadratowym rubryczkom w kalendarzu. Kolejny tydzień rozciągnąłby jej zamknięcie w domu do trzynastu dni. Trzynaście dni to nic. Wytrzymała prawie trzynaście dni na diecie Atkinsa. W college’u jadła zupki chińskie z makaronem znacznie dłużej niż trzynaście dni. Do diabła, udawała orgazmy pochwowe z różnymi chłopakami przez trzynaście lat.

Wstała z kanapy. Poszła do kuchni. Otworzyła lodówkę. Cztery plasterki pomidora w woreczku strunowym. Dwadzieścia sześć puszek dietetycznej coli. Ogórek w nieprzyzwoitym rozmiarze. Połowa batonika energetycznego.

Gdyby gliniarze zajrzeli do jej lodówki, uznaliby ją za seryjną zabójczynię.

Wyjęła z szuflady bloczek papieru i długopis. Zaczęła układać listę zakupów spożywczych dla InstaCart. Mogła zrobić zupy, zapiekanki, nawet potrawki. Ściągnęła mnóstwo aplikacji medytacyjnych, które bała się uruchomić z powodu nadmiernego stresu. Była jeszcze ta książka, której przeczytanie odłożyła na później, a wszyscy o niej mówili. Mogła ją sobie pobrać. Przeczytać jak człowiek czytający książki. Mogła zarwać noc i przygotować prezentację dla Pekinu przed czasem. Mogła przejść przez ten niepokojący czas, zdrowo się odżywiając, ćwicząc, czytając, śpiąc i dbając o siebie, czego jej brakowało na co dzień.

Światło słoneczne!

Tego jej było trzeba. Kiedy była dzieckiem, mama ciągle ją upominała:

– Przestań ślęczeć nad tą książką i wyjdź na podwórko!

Gina mogła przenieść je do środka. Podniosła żaluzje w pokoju dziennym i wyjrzała na ulicę. Zobaczyła zwyczajną ulicę bez przerażającego mężczyzny obserwującego jej dom. Rozsunęła zasłony w sypialni. Wróciła do kuchni i otworzyła drzwi, by wpuścić trochę świeżego powietrza. Przechyliła się nad zlewem, by otworzyć okno.

W tej chwili potrzebowała rozmowy z Nancy. Siostra potrafiłaby wyrwać ją z tego stanu. Pamiętałaby różową gumkę i raczej nie powiedziałaby córce, że to Gina ją podprowadziła, ponieważ w tej chwili Gina nie zdzierżyłaby wrzasków wyjca, że jest najgorszą ciocią na świecie.

To ostudziło jej zapał.

Nancy była jej starszą siostrą, z natury apodyktyczną i wścibską. Co gorsza, chciała być najlepszą przyjaciółką swojej córki, co wychodziło jej fantastycznie, jak można się było spodziewać.

Gina próbowała znowu wzniecić w sobie zapał.

Nancy zachowałaby dla siebie informację o gumce. Przyszłaby z butelką wina i śmiałyby się z głupoty Giny, a potem oglądałyby programy wnętrzarskie w telewizji, w których dwudziestopięcioletni Kanadyjczycy oszczędzili sto tysięcy na zaliczkę na kupno domu, podczas gdy ostatnie pytanie Giny w historii jej wyszukiwania brzmiało: „Czy to bezpieczne jeść tę część chleba, na której nie ma pleśni?”.

Spojrzała na pustą miseczkę na parapecie.

Tam leżała gumka.

A teraz jej nie było.

Wiedziała, że nie odłożyła jej w inne miejsce, ponieważ zawsze odkładała rzeczy na swoje miejsce. Zawsze, ponieważ była doskonale zorganizowana, metodyczna i skrupulatna. Właśnie dlatego, zgodnie z wynikami jednego z quizów, świetnie nadawała się do pracy zdalnej w domu.

– O w mordę!

Przekręciła z powrotem zamek okienny. Postanowiła, że nie zadzwoni do Nancy. Nie powie o tym siostrze, ponieważ z prawnego punktu widzenia tylko dwie osoby wystarczyły do podjęcia decyzji o poddaniu innej osoby dwudziestoczterogodzinnej obserwacji psychiatrycznej, a Gina nie widziała powodu, dla którego siostra i matka nie miałyby zamknąć jej w pokoju bez klamek.

Ponownie obeszła dom, po kolei ryglując drzwi, zasłaniając żaluzje i zaciągając zasłony. W domu znowu zapanowała ciemność. Gina usiadła na kanapie, otworzyła wyszukiwarkę i jej palce zawisły nad klawiaturą. Przeszedł ją zimny dreszcz. Czuła, jakby ciało mówiło jej, że za chwilę przekroczy punkt, z którego nie ma już odwrotu.

Wpatrywała się w kursor na ekranie tabletu. Potem rozejrzała się po pokoju. Pilot do telewizora leżał na brzegu stolika kawowego, gdzie zawsze go kładła. Starannie złożony koc wisiał na oparciu krzesła. Sportowa torba stała przy drzwiach kuchni. Klucze leżały na konsoli w korytarzu. Torebka wisiała na krześle w kuchni.

Miseczka, w której zawsze trzymała różową gumkę w białe stokrotki, nadal była pusta.

Gina napisała w iPadzie:

Czy mogę kupić broń z dostawą do domu w Atlancie, GA?

[20] Mogwaj – stworek z filmu Gremliny atakują. (Przyp. red.).

17

Sara siedziała za biurkiem i robiła notatki z odprawy. Usilnie wpatrywała się w nazwisko Beckey Caterino. W milczeniu zadawała sobie te same pytania z serii: „a co, jeśli?”, które dręczyły ją osiem lat temu. Co, jeśli Lena wyczułaby puls? Co, jeśli ona znalazłaby się w lesie wcześniej? Co, jeśli tych trzydzieści straconych minut zdecydowało o różnicy między ofiarą, która mogła zidentyfikować napastnika, a młodą kobietą skazaną na dalsze życie w cierpieniu?

Leslie Truong mogła nadal żyć. Joan Feeney. Pia Danske. Shay Van Dorne. Alexandra McAllister. Wszystkie te ukradzione istnienia mogły wrócić, gdyby wtedy znaleźli prawdziwego winnego napaści na Beckey Caterino.

Albo Tommi Humphrey.

Sara poczuła ściskanie w żołądku na myśl o Tommi. Źle, że zgodziła się skontaktować z nią na prośbę Amandy. Za każdym razem, gdy myślała o odnalezieniu Tommi, miała pod powiekami obraz złamanej młodej kobiety, nałogowej palaczki siedzącej w ogrodzie za domem rodziców. Sara ściskała wtedy ręce pod stołem piknikowym. Jeffrey słuchał tego w milczeniu, nieświadomy traumy, której doświadczały kobiety siedzące naprzeciwko niego.

Sara wróciła do notatek.

Heath Caterino. Prawie osiem lat. Niedługo zacznie odczuwać bóle wzrostowe. Zaczną mu rosnąć zęby stałe. Rozwinie się krytyczne myślenie. Nabędzie umiejętności posługiwania się żartem językowym.

Będzie zadawał pytania:

Kim jestem? Skąd się wziąłem? Jak się tu znalazłem?

Może nie tak szybko, ale kiedyś chłopiec odkryje straszne okoliczności swoich narodzin. Internet zaoferuje odpowiedzi, jakich matka nie mogła udzielić, a dziadek unikał. Heath przeczyta o napaści na matkę. Dokona takich samych prostych obliczeń co Sara, poczyni takie same obserwacje co Faith i poczuje na sobie brzemię, jakiego żadne dziecko nie powinno dźwigać.

Joan Feeney. Pia Danske. Shay Van Dorne. Alexandra McAllister.

Faith ewidentnie zdobyła więcej informacji o śledztwach przed rozpoczęciem odprawy. Z jej zapisków wynikało, że ciała Feeney i Danske zostały skremowane. Nie było raportów z sekcji zwłok. W obu przypadkach koronerzy wykonali szkic ciała i udokumentowali większość obrażeń, ale dalej trop się urywał.

Zupełnie inaczej było z Shay Van Dorne. Jej ciało nie zostało skremowane. Faith podała informacje o jej rodzicach oraz namiary domu pogrzebowego, który zajął się przygotowaniem ciała Van Dorne. Jak zawsze staranna, ustaliła też lokalizację grobu. Shay Van Dorne została pochowana w Villa Rica, prawie sto kilometrów na wschód od siedziby GBI. Jedno słowo zwróciło uwagę Sary. Faith napisała OSŁONA GROBOWA wielkimi literami i dodatkowo je zakreśliła.

Sara wybrała w telefonie numer wewnętrzny Amandy.

Amanda odebrała natychmiast.

– Szybko, bo za cztery minuty mam być na konferencji.

– Rozumiem, dlaczego masz opory przed rozszerzeniem śledztwa o kobiety z artykułów.

– Ale?

– A jeśli to będzie jedna jurysdykcja, jeden koroner, jeden wydział policji?

– Mów dalej.

– Shay Van Dorne.

– Chcesz ekshumować ciało?

– Została pochowana w osłonie grobowej – wyjaśnił Sara. – To dodatkowa warstwa, zewnętrzne uszczelnienie trumny. Z jednego z czterech materiałów: betonu, metalu, plastiku lub kompozytu. Jest wodoszczelna i chroni przed zapadnięciem się grobu i otwarciem trumny. Droższe są hermetyzowane metodą podciśnieniową. Zgodnie z prawem zakłady pogrzebowe nie mogą dać gwarancji, że ciało zmarłego zostanie zachowane, ale robiłam już ekshumacje, kiedy ciało okazywało się prawie nietknięte.

– Twierdzisz, że ciało trzy lata po pogrzebie może być zachowane w idealnym stanie?

– Twierdzę, że rozkład będzie widoczny, ale mógł zostać zminimalizowany. Jeśli Shay została okaleczona w taki sam sposób, jak Alexandra McAllister i pozostałe kobiety, wtedy będziemy wiedzieli, że jest ofiarą. Może przy odrobinie szczęścia znajdziemy dowód, który nakieruje nas na zabójcę.

– Uważasz, że tak będzie?

Sara nie chciała budzić nadziei, ale wszystko było możliwe.

– Zabójca pozostał niewykryty przez co najmniej osiem lat. Czasem doświadczenie sprawia, że człowiek traci czujność. Ciało Shay Van Dorne jest być może kolejnym miejscem zbrodni. Jeśli mamy chwytać się różnych sposobów, to ten jest tym pierwszym, po który bym sięgnęła.

– Rodzice staną przed trudnym wyborem – powiedziała Amanda. – Przejrzałaś zapiski Geralda Caterino o rozmowach z Van Dorne’ami?

– Jeszcze nie.

– Przeczytaj je. Prześlij mi. Daj mi znać, jeśli będzie potrzebna oficjalna prośba o ekshumację. – Sara już miała się rozłączyć, gdy Amanda dodała: – Jest żyjący świadek.

Sara znowu poczuła ściskanie w żołądku. Znowu jest w ogrodzie za domem Tommi Humphrey i siedzi naprzeciwko Jeffreya. Próbowali ułatwić jej opowiadanie o ataku i wtedy Tommi powiedziała:

– Nie znam tej osoby. Nie pamiętam, kim była.

Sara doskonale znała to uczucie. Ledwo pamiętała tamtą Sarę, która poszła na bal maturalny ze Steve’em Mannem; Sarę, która szalała z radości po dostaniu się na studia medyczne; Sarę, która z pewnością siebie aplikowała o rezydenturę w Grady Hospital. Czuła, jakby te wspomnienia należały do kogoś innego, starej przyjaciółki, która zniknęła z jej życia, ponieważ niewiele miały już ze sobą wspólnego.

– Jedyne, co mogę zrobić, to spróbować – powiedziała. – Tommi nie jest zobligowana prawem do rozmów z nami.

– Dziękuję, doktor Linton. Ja także znam prawo obowiązujące w Stanach Zjednoczonych.

Sara z niekłamaną przyjemnością przewróciła oczami.

– Daj znać, co chcesz zrobić z Van Dorne. Ja przekażę ci informacje, jakie uda mi się pozyskać – powiedziała Amanda.

Sara rozłączyła się, ale nie mogła przywołać w sobie chęci powrotu do pracy.

Pamięć nieustannie podsuwała jej obrazy Tommi. Zacisnęła powieki, chcąc pozbyć się tych dręczących wspomnień. Pragnęła zadzwonić do Willa i porozmawiać z nim o tym, jak cała ta sprawa przywołuje jej własne koszmarne wspomnienia gwałtu. Ta rozmowa mogła odbyć się bez przeszkód dwadzieścia cztery godziny wcześniej. Teraz byłaby niczym posypywanie świeżej rany solą.

W tej chwili mogła jedynie skoncentrować się na pracy do wykonania.

Wróciła do laptopa i otworzyła plik z raportem koronera o Shay Caroli Van Dorne. Koroner był z zawodu dentystą, ale pierwsze linijki raportu zdradzały zamiłowanie do kartografii.

Van Dorne, kobieta rasy białej, lat trzydzieści pięć, została znaleziona w pozycji leżącej na brzuchu w północno-północno-zachodniej części zlewni rzeki Górna Tallapoosa w dorzeczu rzeki Alabama-Coosa-Tapalloosa, 51 km od Mill Road Parkway, w punkcie 33.731944, -84.92 i 16S 692701 3734378 w układzie UTM.

Sara klikała w mapy, aż znalazła właściwe fragmenty.

Przedszkolanka nie była znana ze swojego upodobania do wędrówek. Miała na sobie ubranie, które zwykle zakładała do pracy. Wyglądało, jakby poślizgnęła się i uderzyła głową w skałę, co doprowadziło do powstania krwiaka podtwardówkowego, powiązanego z urazowym uszkodzeniem mózgu.

Tu dentysta stracił zaufanie Sary. Zdiagnozowanie uszkodzenia bez prześwietlenia i wizualizacji czaszki było medycznym cudem.

Drugi raz zwątpiła przy skrótowym opisie obrażeń. Dentysta zanotował:

W organach płciowych widać działanie zwierząt, jak wyszczególniono na rysunku.

Sara kilkoma kliknięciami dotarła do szkicu ciała. Oczy i usta były przekreślone znakiem X. Piersi i miednica zostały zakreślone dużymi kółkami, od których biegła strzałka do słów: „Patrz zdjęcia”.

W głównym menu Sara znalazła fotografie w formacie JPEG. Dentysta odzyskał nieco jej szacunku, kiedy zobaczyła, że zrobił ponad sto fotografii. Spodziewała się najwyżej dwudziestu kilku. Tyle zrobił koroner z White County w przypadku Alexandry McAllister. Koroner z Dougall County poszedł kilka kroków dalej. Sara doceniła wysiłek człowieka, który chciał zainwestować tysiące dolarów i setki godzin w zajęcie, które przynosiło mu tysiąc dwieście dolarów brutto rocznie.

Zaczęła przeglądać zdjęcia. Ciało leżało w pomieszczeniu, na stalowych noszach na kółkach, które mogły należeć do miejscowego szpitala lub domu pogrzebowego. Oświetlenie było doskonałe. Sprzęt był profesjonalny. Dentysta fotografował pod wszystkimi możliwymi kątami prócz tych, jakich akurat potrzebowała Sara. Albo użył zbyt dużego zbliżenia, albo stał za daleko od ran. Nie widziała marginesów. Nie mogła stwierdzić, czy ścięgna zostały rozszarpane przez zwierzęta, czy pocięte skalpelem. Fotografie „organów seksualnych” były przyzwoite, co jej nie dziwiło, zważywszy na wielkość Dougall County. Dentysta mógł znać Shay Van Dorne, tak jak Sara znała Tommi Humphrey.

Przejrzała resztę zdjęć. Jedna seria przedstawiała dłonie i stopy. Inna otwarte usta Shay.

Pozornie miały one udokumentować brak blokady lub niedrożności tchawicy, Sara jednak podejrzewała, że dentysta chciał utrwalić pojedynczy ząb mądrości umiejscowiony w prawym górnym kwadrancie szczęki trzydziestopięcioletniej kobiety. To nietypowe, że usunięto jej tylko trzy zęby mądrości. Zwykle wyrywano je parami albo wszystkie od razu.

Sara zamknęła pliki.

Wróciła do dokumentacji Faith w menu głównym. Znalazła notatki Geralda Caterino spisane po rozmowach z rodzicami Shay, Larrym i Aimee Van Dorne’ami. Para rozwiodła się po śmierci córki. Larry nie ożenił się ponownie, Aimee nie wyszła ponownie za mąż. Gerald musiał rozmawiać z każdym osobno.

Larry nie powiedział o życiu córki niczego szczególnego, co nie dziwiło. Sara miała bardzo bliską relację z ojcem, ale o pewnych rzeczach mu nie mówiła, ponieważ natychmiast chciałby to naprawić.

Według Aimee Shay wiozła córeczkę sąsiadów na przyjęcie urodzinowe, kiedy zorientowała się, że w torebce nie ma grzebienia. Najpierw złożyła to na karb czyichś lepkich rąk w pokoju nauczycielskim, ale fakt zniknięcia grzebienia wyraźnie ją rozstroił. Shay wyznała matce, że ostatnio odnosi dziwne wrażenie, jakby ktoś ją obserwował. Najpierw w sklepie spożywczym, potem przed pracą oraz w klubie fitness, gdzie ćwiczyła na bieżni. Matka ją zbyła – która kobieta od czasu do czasu nie ma takiego wrażenia? – ale po śmierci córki natychmiast przypomniała sobie tamtą rozmowę.

Sara zanotowała:

Znaleziona w lesie. Podejrzana rana głowy (młotek?). Seksualne okaleczenie (?). Zdarzenie uznane za wypadek (upozorowane?). Zniknięcie grzebienia. Możliwe śledzenie.

Oboje rodzice czuli, że w śmierci ich córki jest coś nietypowego. Shay uprawiała różne sporty, ale nie była turystką. Rzadko zapuszczała się w głąb lasu. Zostawiła torebkę i telefon w bagażniku swojego żółtego fiata 500. Larry przyznał, że Shay mogła mieć depresję. Aimee zaprzeczyła. Ich córka należała do wielkiego kręgu towarzyskiego, między innymi śpiewała w kościelnym chórze w sopranach. Na biurku w domu zostawiła niedokończony plan zajęć w przedszkolu. Jej nowy chłopak był na konferencji w Atlancie, półtorej godziny drogi od niej.

Sara sprawdziła daty rozmów Geralda Caterino z rodzicami Shay. Ojciec Beckey odczekał dwa tygodnie od pogrzebu, zanim się z nimi skontaktował. Od tego czasu minęły trzy lata. Sara wątpiła, by Larry i Aimee poszli dalej. Śmierć dziecka jest zdarzeniem, po którym żaden rodzic nie dochodzi całkiem do siebie.

Układała w głowie plan rozmowy, w której miała prosić o zgodę na ekshumację. Tego nie mogła zostawić Amandzie. To ona miała rozciąć ciało ich córki. I to ona musiała poprosić rodziców o zgodę. Spodziewała się trudności. Religijne bariery to jedno, ale znacznie trudniejsze mogły okazać się bariery emocjonalne. Wielu ludzi uważało ekshumację za bezczeszczenie zwłok. Sara nie mogła się z tym nie zgodzić. Sama zalałaby się łzami na myśl o wyciągnięciu Jeffreya z ziemi.

Van Dorne’owie przede wszystkim będą chcieli usłyszeć od niej, co spodziewa się znaleźć. Sara nie była do końca pewna, czy istnieje łatwy sposób odpowiedzenia na tak postawione pytanie. Zawartość żołądka Shay Van Dorne została usunięta podczas procesu balsamowania, więc Sara nie znalazłaby w nim śladów niebieskiego gatorade. Nakłucie rdzenia kręgowego byłoby oczywiste. Ciało Shay nadal mogło nosić ślady celowego okaleczenia „organów seksualnych”. Podczas sekcji zwłok Alexandry McAllister Sara zauważyła na ścianach pochwy otarcia jakimś ostrym narzędziem, które zostawiło ślady żłobkowania w tkance. Shay Van Dorne mogła mieć podobne uszkodzenia.

Sara oderwała wzrok od laptopa.

Napastnik groził Tommi Humphrey drutem do dziergania. Wiedzieli już, że sprawca uczy się czegoś z każdym kolejnym atakiem. Zrezygnował z młotka po zamordowaniu Leslie Truong. Może znalazł inne zastosowanie dla drutu do dziergania.

Wróciła do swoich notatek.

Znaleziona w lesie. Podejrzana rana głowy (młotek?). Seksualne okaleczenie (?). Zdarzenie uznane za wypadek (upozorowane?). Zniknięcie grzebienia. Możliwe śledzenie.

Osłona grobowa dawała możliwość powiązania Shay z innymi zbrodniami. Sara nadzorowała już ekshumacje. Balsamowanie zwłok miało działać kilka tygodni, a po zakopaniu w ziemi ciało ulegało szybkiemu rozkładowi. W niektórych przypadkach pochówku w trumnie zapieczętowanej dodatkową osłoną ciało wyglądało idealnie jak w dniu pogrzebu. Kiedyś jedynym znakiem upływu czasu był rozwój pleśni na górnej wardze.

Sara znowu pomyślała o Jeffreyu. Nie ulegało wątpliwości, że został brutalnie zamordowany. Widziała to na własne oczy. Jak by się czuła, gdyby przyczyna jego śmierci pozostała nieznana?

Sięgnęła po telefon i napisała do Amandy:

Chcę porozmawiać z Van Dorne’ami i udzielić im jak najwięcej informacji, a potem pozwolić im podjąć decyzję.

Amanda odpisała błyskawicznie:

OK.

Will umówi spotkanie ASAP.

Potrzebne raporty od Brocka.

Co z Humphrey?

Sara odłożyła telefon i odchyliła się na krześle. Odkładanie czegoś na później było generalnie zarezerwowane dla czynności domowych, nie dla zadań związanych z pracą. Nie można przejść przez studia medyczne, odkładając wszystkie nieprzyjemne rzeczy na później.

Dlaczego więc teraz tak się ociągała?

Otworzyła w laptopie wyszukiwarkę i wpisała:

Thomasina Tommi Jane Humphrey.

Nie było jej na Facebooku, Twitterze, Snapchacie i Instagramie. Nie było jej w bazie GBI ani na białych stronach, ani na forum dyskusyjnym Grant Tech. Wyszukiwanie ogólne dało rezultaty w postaci kilku szkockich i walijskich Humphreyów, ale nikogo w Georgii, Alabamie, Tennessee czy Karolinie Południowej.

Zważywszy na to, co spotkało Tommi, nic dziwnego, że trzymała się w cieniu.

Sara powtórzyła wyszukiwanie z Delilah Humphrey i Adamem Humphreyem.

„Grant Observer” przyniósł jedną istotną informację: cztery lata temu Adam Humphrey zginął, kiedy auto, które naprawiał, zsunęło się na niego z podnośnika. Pozostawił po sobie żonę i córkę. Pożegnanie odbyło się w Domu Pogrzebowym Rodziny Brocków. Zamiast kwiatów żałobnicy zostali poproszeni o datki na rzecz organizacji Planned Parenthood.

Sara przyglądała się fotografii uśmiechniętego mężczyzny o okrągłej twarzy. Spotkała go dwa razy. Pierwszy raz, gdy ładował na tył auta swoją skrzywdzoną córkę, by zawieźć ją do Atlanty. Drugi raz tamtego strasznego dnia w ogrodzie za domem Humphreyów. Adam Humphrey groził oficerowi policji, by chronić swoje dziecko.

Sara zamknęła przeglądarkę. Rozważała możliwości. Mogła szczerze powiedzieć Amandzie, że podjęła próbę w dobrej wierze, ale wiedziałyby obie, że formalnie rzecz biorąc, byłaby to nieprawda.

Istniało lepsze źródło wiedzy o powiązaniach w Grant County niż Internet. Matka Sary chodziła do kościoła z Humphreyami. Jeśli Cathy nie znała miejsca ich pobytu, na pewno znała kogoś, kto zna kogoś, kto wie. Tyle że Cathy zapytałaby, co u niej słychać. Sara mogłaby skłamać, ale Cathy wyczułaby z jej głosu, że coś jest nie tak. Potem nastąpiłaby dyskusja, która mogła nawet przejść w kłótnię, ponieważ Cathy nie przepadała za Willem, a Sara była teraz w takim nastroju, że wydrapałaby oczy każdemu, kto ośmieliłby się powiedzieć o nim coś złego.

Marla Simms z komisariatu byłaby niezłym wyjściem awaryjnym, ale Sara nie miała ochoty robić niczego, co przybliżyłoby ją do wspomnień o Jeffreyu. Trudno iść naprzód, kiedy człowiek raz po raz ogląda się za siebie.

Ostatecznie Sara oparła łokcie na biurku i ukryła twarz w dłoniach.

Ubiegła noc wróciła do niej jak fala rozbijająca się o brzeg. Nadal była skołowana z braku snu. Żaden makijaż nie zdołałby zamaskować opuchniętych oczu. Will uśmiechnął się do niej, wychodząc z pokoju przesłuchań, ale to nie był jego prawdziwy uśmiech, który tak dobrze znała. Ciężko jej było na sercu z tym poczuciem oddalenia między nimi. Całe ciało bolało ją jak przy grypie.

Telefon zabrzęczał. Rzuciła się, żeby sprawdzić, czy to wiadomość od Willa. Nie napisał. To Amanda zarzuciła ją kolejną serią:

Laboratorium nie ma wyników badań Truong.

Nick nie może znaleźć kopii.

Weź oryginały od Brocka ASAP.

Dzwoń ASAP po rozmowie z Humphrey.

Amanda była fanką wszelkich ASAP.

Zamiast odpisać, Sara uruchomiła aplikację Find My. Uważała, że to nie śledzenie, jeśli naprawdę się kogoś kocha.

Ostatni raz aplikacja pokazywała lokalizację Willa pod adresem Leny.

Sara odłożyła telefon na biurko.

Ostatniego wieczoru była zła, kiedy zorientowała się, że Will wyłączył telefon. Kiedy rano okazało się, że telefon nadal jest wyłączony, była zrozpaczona. Desperacko pragnęła zobaczyć jego znacznik przemieszczający się na mapie. Rozum podpowiadał jej, że pewnie nadal jest w budynku. Zatrzymał się przed automatem i kupił drożdżówkę z lukrem przed pójściem do biura Faith. Sara zapomniała nalepić mu plaster na dłoń. Ta przeklęta rana dalej krwawiła. Za dużo czasu upłynęło, by założyć szwy. Powinna wypisać mu receptę na antybiotyki. Powinna znaleźć go w tej chwili i…

I co?

Ogarnęło ją nagłe pragnienie, by wyjść, zanim zrobi coś niesłychanie głupiego. A swoim wczorajszym zachowaniem ustawiła poprzeczkę bardzo nisko. Złapała torebkę i wyszła z biura.

Odpisała na wiadomość od Amandy:

Jadę na spotkanie z Brockiem. Szukam możliwości kontaktu z Humphrey. Dowiem się czegoś, dam znać ASAP.

Zamiana pierwszej części wiadomości w czyn była prosta. Brock przeniósł się do Atlanty, kiedy jego matka zaczęła potrzebować więcej opieki, niż sam mógł jej zapewnić. Sprzedał rodzinny interes, dzięki czemu mógł umieścić ją w jednym z najlepszych domów opieki w stanie Georgia. Brock pracował dwadzieścia minut jazdy na południe od siedziby GBI. Kilka razy w roku Sara umawiała się z nim towarzysko na lunch albo kolację. Na pewno chętnie jej pomoże, zwłaszcza gdy usłyszy, nad jakimi sprawami teraz pracuje.

Część dotycząca Tommi napawała Sarę lękiem. Nadal miała mieszane uczucia w kwestii nawiązania kontaktu z tą dziewczyną.

Dziewczyną…

Tommi Humphrey ma teraz trzydzieści lat. Od brutalnego gwałtu, po którym ledwo uszła z życiem, minęła prawie dekada. Sara życzeniowo wyobrażała sobie, że Tommi z czasem doszła do zdrowia, jest szczęśliwą mężatką, ma adoptowane dziecko albo – jeśli los uśmiechnął się do niej – mogła urodzić własne.

Obawa przekonania się na własne oczy, że nie wydarzyła się żadna z tych rzeczy, przytłaczała Sarę psychicznie. Zwłaszcza ta ostatnia. Gwałt, którego sama padła ofiarą, odebrał jej możliwość posiadania dzieci. Nie chciała patrzeć na Tommi Humphrey i widzieć jej niewysłowioną stratę, której sama zaznała.

Spojrzała w niebo. Prognoza pogody mówiła o deszczu. I dobrze. Sara wydała z siebie długie westchnienie, gdy ujrzała samochód Willa zaparkowany na stałym miejscu obok jej auta. Mijając go, dotknęła maski, a potem usiadła za kierownicą swojego porsche cayenne. Jej bmw X5 zostało kompletnie zniszczone kilka miesięcy temu. Kupiła porsche, ponieważ Will uwielbiał tę markę, tak samo jak kupiła Z4, by wkurzyć Jeffreya.

Wyglądało na to, że jej feminizm kończył się na progu salonów samochodowych.

Włączyła zapłon. Silnik obudził się do życia. Spojrzała na auto Willa, potem skarciła się w duchu za zbytnią emocjonalność. Will w końcu jej wybaczy. Wszystko wróci do normalności. Na poziomie intelektu wiedziała o tym, a zarazem walczyła z przemożną chęcią natychmiastowego powrotu do budynku jak zrozpaczona kochanka.

Albo kompletnie stuknięta.

Wyjeżdżając z parkingu, wybrała numer telefonu rodziców. Wyobraziła sobie matkę gotującą coś w kuchni i ojca czytającego na głos gazetę. Telefon na ścianie miał przewód rozciągnięty do granic możliwości przez nią i Tessę, kiedy wychodziły na taras, ciągnąc go za sobą, by mieć trochę prywatności.

– Nie rozmawiam z tobą – rzuciła Tessa na przywitanie. – Czego chcesz?

Sara miała ochotę przewrócić oczami. Nienawidziła funkcji identyfikatora numeru.

– Dzwonię do mamy. Muszę skontaktować się z Tommi Humphrey.

– Delilah wyprowadziła się z Georgii po śmierci Adama. Nie mam pojęcia, gdzie jest Tommi.

– Czy mama ma numer Delilah?

– Musisz ją zapytać.

– Właśnie próbuję to… – Sara urwała. – Tesso, odpuść. I bez ciebie nie brakuje ludzi, którzy są na mnie wściekli.

– A myślałam, że jesteś doskonała – zażartowała Tessa. – Któż jeszcze mógłby się na ciebie wściekać?

Nieoczekiwanie Sara poczuła łzy wzbierające jej w kącikach oczu.

Tessa westchnęła i dodała:

– Niech ci będzie, odpuszczę ci. Co się dzieje?

Sara wytarła oczy wierzchem dłoni.

– Pokłóciłam się z Willem.

– O co?

Sara stłumiła szloch.

– Mentalnie zdradzałam go z Jeffreyem przez cały dzień, a kiedy uświadomiłam sobie, że Will doskonale wie, co robię, pogorszyłam sprawę i on mnie zostawił.

– Zaraz, Will cię zostawił? – Zaskoczenie całkowicie przykryło zołzowatość tonu Tessy. – A potem co?

– Nagrałam mu jedną wiadomość.

– Jak chcesz biadolić, to lepiej w ogóle się nie nagrywaj – zacytowała radę ich matki młodsza z sióstr. – A potem?

– A potem… – Sara zrelacjonowała najważniejsze wydarzenia wczorajszego wieczoru. Tylko jej siostra mogła poznać upokarzające szczegóły. – Czekałam na jego powrót, a kiedy nie wrócił, pojechałam do niego. Potem wróciłam do siebie, ale ciągle go nie było. Więc pojechałam do YMCA, potem do Wendy’s, do McDonalda, do Dairy Queen i na stację benzynową, gdzie kupuje burrito. Potem pojechałam do Buckhead, żeby sprawdzić, czy jest u Amandy. Potem wróciłam do jego domu na wypadek, gdyby zdążył już wrócić. Potem znowu pojechałam do siebie.

– Ale nie zostałaś w jego mieszkaniu?

– Nie. – Sara znowu otarła łzy. – Pojechałam do Faith. Jego auto stało na podjeździe. Siedzieli na kanapie i grali w Grand Theft Auto, jakby nic się nie stało. Więc wróciłam do domu. Poczekałam na niego jeszcze trochę. Znowu pojechałam do niego i czekałam, aż wróci, żeby wyszykować się do pracy. Ale on nie przyjechał. Wróciłam do siebie, pomalowałam się szybko, pojechałam do pracy, zastałam go w biurze, rzuciłam mu się do stóp, błagałam, żeby mi wybaczył, i myślę, że mi wybaczy, ale zanim do tego dojdzie, będę czuła w piersi tę kulę z gumek recepturek.

Tessa milczała przez długą chwilę.

Sara mocniej chwyciła kierownicę. Musiała przypomnieć sobie, dlaczego siedzi w samochodzie i dokąd jedzie.

– Grand Theft Auto na kanapie. Bardzo szczególne – odezwała się w końcu Tessa.

– Zaglądałam do salonu Faith przez okno – przyznała Sara.

– Z tyłu domu czy od fontu?

– Z tyłu.

– Kiedy uświadomiłaś sobie, że ona jest policjantką, która ma broń, a ty wtargnęłaś na jej teren w środku nocy?

– Kiedy potknęłam się o plastikową okrywę piaskownicy Emmy i padłam na twarz.

Tessa wybuchnęła śmiechem.

Sara jej pozwoliła.

– Eh, siostrzyczko, ale cię wzięło.

– Owszem… – Sara ledwo mogła wykrztusić dalszą część zdania – …i nie wiem, jak to naprawić.

– Musisz to przeczekać – odparła Tessa. – Czas jest najlepszym lekarstwem. – To była kolejna rada zapożyczona od ich matki. Po chwili Tessa dodała: – Mogłabyś kupić coś z IKE-i i udawać, że nie wiesz, jak to złożyć.

– Nie sądzę, żeby to zadziałało. – Sara wypatrywała oznaczeń zjazdów. Miała jeszcze dziesięć minut. – Will naprawdę jest urażony. I ma prawo tak się czuć.

– Możesz naprawić sytuację robótką ręczną?

– Nie.

– Oralem?

– Gdyby tylko.

– Analem?

– Jak poranna rozmowa z położną? – odparowała Sara.

– Nuda – powiedziała Tessa. – Ale ta kobieta podzieliła się ze mną ciekawym spostrzeżeniem. Gdy zaczęłam jej opowiadać o mojej wszechwiedzącej siostrze lekarce, skwitowała, że to amatorzy zbudowali arkę, a inżynierowie Titanica.

– Wiesz, że w arce chodzi o eksterminację, prawda? – Sara zjechała na sąsiedni pas, by zrobić miejsce półciężarówce. – Noe i garść jego kumpli mieli przeżyć, podczas gdy reszta populacji została zmieciona z powierzchni ziemi.

– Ta opowieść jest metaforą.

– Metaforą eksterminacji.

– Czas odpuszczania minął. Przekażę mamie twoją prośbę – powiedziała Tessa i zakończyła rozmowę.

Sara sięgnęła do torebki po chusteczkę. Wydmuchała nos. Szybkie spojrzenie w lusterko wsteczne powiedziało jej, że wodoodporny tusz nie spełnia kryteriów wodoodporności. Ciągle była roztrzęsiona i zaniepokojona. Opowiedzenie siostrze o wszystkich głupstwach, które wyczyniała w nocy, pogłębiło tylko wrażenie, że zaraz zwariuje. Nigdy dotąd nie zachowywała się tak z powodu mężczyzny. Nawet kiedy miała pewność, że Jeffrey ją zdradza, to Tessa skleiła taśmą podarte rachunki z hotelu i jeździła za nim po mieście jak obłąkana Nancy Drew, by Sara mogła trzymać się swoich wysokich standardów.

Teraz miała wrażenie, że sięgnęła dna.

Szybkościomierz pokazał sto czterdzieści kilometrów na godzinę. Sara zwolniła i zjechała na wolniejszy pas. Znalazła się za furgonetką ze spłowiałą naklejką z napisem TYLKO BEZ ŚCIEMY! na zderzaku. Wróciła myślami do minionych dwudziestu czterech godzin i swoich wyrzutów sumienia. Beckey Caterino. Tommi Humphrey. Jeffrey. Will. Dodała do listy Tessę, ponieważ zachowała się nie fair wobec młodszej siostry. Tessa była dorosłą kobietą, matką, wkrótce rozwódką. Znalazła się na życiowym zakręcie. Zamiast robić jej przytyki, powinna podtrzymywać ją na duchu.

To była kolejna relacja, którą musi naprawić.

Zjazd do Brocka pojawił się wcześniej, niż się spodziewała. Wściekła kobieta w mercedesie posłała jej wymowny gest środkowego palca, gdy Sara wymusiła na niej gwałtowny skręt.

Zjechała w prawo w stronę głównej ulicy. Wzdłuż niej stały bary szybkiej obsługi różnych sieci. Jechała przez tereny przemysłowe pełne magazynów, salonów samochodowych i sklepów z częściami zamiennymi.

Przez lata odwiedziła Brocka w pracy kilka razy, ale na tyle dawno, że nie pamiętała dokładnej lokalizacji. Użyła nawigacji sterowanej głosem, by mieć dostęp do numeru ulicy z jej książki adresowej. GPS powiadomił, że do AllCare AfterLife Services zostało jej półtora kilometra.

Pracodawca Brocka miał o wiele mniejszy zasięg niż Dunedin Life Services Group, konglomerat posiadający Ingle Funeral Home w Sautee. Sara wiedziała, że AllCare sami zgłosili się do Brocka, dodając pokaźny bonus do sprzedaży domu pogrzebowego Brocków, by skusić go do przejścia do nich. Zajmował się zakulisowymi szczegółami, o których większość żałobników sądziła, że dzieją się w piwnicy miejscowego zakładu pogrzebowego.

Stan Georgia zamieszkiwało około dziesięciu i pół miliona ludzi. W ciągu roku umierało około sześćdziesięciu tysięcy. W wielkich korporacjach rządziła ekonomia skali. W biznesie pogrzebowym to oznaczało, że ciała były przewożone do magazynów pełnych przedsiębiorców pogrzebowych, którzy myli, balsamowali, ubierali i układali zwłoki w trumnach przed odesłaniem ich do lokalnych domów pogrzebowych na ceremonię pochówku. Trzeba było mnóstwa pieniędzy, by usprawnić proces, o którym myśleli tylko nieliczni, aż wreszcie los zmuszał człowieka do osobistej konfrontacji z tą branżą.

Sara rozpoznała nijaki budynek. Znak AllCare był częściowo zakryty ogromną markizą, pewnie po to, by postronni nie skojarzyli, co dzieje się w środku. Sara wjechała na parking dla gości. Przyszło jej do głowy dwadzieścia minut za późno, że powinna uprzedzić Brocka o przyjeździe. Był zawsze tak uczynny, że czasami karciła się w duchu za to, że go wykorzystuje.

Teraz było już za późno.

Włożyła telefon do przedniej kieszonki w torebce. Uznała za swoje drobne zwycięstwo fakt, że nie sprawdziła, czy Will już włączył telefon i czy może jakimś cudem przysłał jej wiadomość.

Magazyn AllCare był równie głęboki, co szeroki. Kształtem i rozmiarem przypominał boisko do futbolu. Parking był pełen wysokiej klasy aut. Zaczynał się ruch. Kolejka karawanów stała w oczekiwaniu na pozostawienie lub odebranie ciała. Sara naliczyła sześć półciężarówek przy sześciu rampach. Dwie należały do miejscowego producenta trumien, jedna do firmy zaopatrującej domy pogrzebowe, reszta do UPS.

Trzej kierowcy przewozili na wózkach transportowych trumny w skrzyniach do środka magazynu. Na mocy prawa federalnego domy pogrzebowe musiały uznać zakup trumien dokonany przez Internet. Jak w przypadku innych dóbr konsumpcyjnych, Costco, Walmart i Amazon miały spory udział w tym rynku. Oszczędności przy zakupie trumny w sieci były spore, ku wielkiemu rozczarowaniu firm takich jak AllCare. Jedyne, co mogło upokorzyć potężną korporację, to inna potężna korporacja.

Telefon Sary zakomunikował nadejście wiadomości. Spodziewała się Amandy, miała nadzieję na Willa, a tymczasem to była wiadomość od siostry.

Tessa:

Jesteś kretynką.

Sara odpisała:

Moja siostra też.

Skoro już miała telefon w ręku, sprawdziła aplikację Find My. Ciągle wskazywała adres Leny jako lokalizację Willa. Sara wsunęła telefon do torebki i weszła na betonowe schody prowadzące do głównego wejścia.

– Dzień dobry. – Recepcjonistka uśmiechnęła się szeroko na widok Sary. – Czym mogę służyć?

– Dzień dobry. – Położyła wizytówkę na kontuarze. – Szukam Dana Brocka.

– Właśnie wrócił ze spotkania. – Dziewczyna pojaśniała na wzmiankę o Brocku. – Proszę usiąść. Zawiadomię go, że pani jest.

Sara była zbyt zdenerwowana, by siedzieć. Czekając na Brocka, przemierzała nieduży hol od ściany do ściany. Magazyn nie był otwarty dla zwykłych klientów. Na ścianach wisiały reklamy i informacje skierowane do ludzi z branży funeralnej: umowy wstępne dotyczące przyszłych pogrzebów, osłony na trumny, reklama szkolenia w dziedzinie makijażu pośmiertnego. Nad frontowymi drzwiami ktoś powiesił nalepkę:

ZWOLNIJ! NIE POTRZEBUJEMY WIĘCEJ PRACY!

– Sara? – Brock uśmiechał się promiennie, kiedy okręciła się na pięcie. – Wszelki duch!

Zanim zdążyła odpowiedzieć, otoczył ją ramionami w niedźwiedzim uścisku. Pachniał mieszanką płynu do balsamowania i old spice’em. Odkąd skończyła dziesięć lat, te dwa zapachy zawsze kojarzyła z Danem Brockiem.

– Boże, ale się wypindrzyłaś. Jedziesz na przyjęcie?

Sara uśmiechnęła się na tę uwagę.

– Nie, jestem tu służbowo. Przepraszam, że cię nie uprzedziłam.

– Dla ciebie wszystko, Saro. Wiesz o tym. – Brock czekał, aż recepcjonistka otworzy brzęczykiem drzwi. – Chodźmy – powiedział.

Jego biuro sąsiadowało z miejscem balsamowania zwłok, czyli znajdowało się na końcu budynku. Zajął Sarę plotkami, gdy szli długim korytarzem, mijając wiele zamkniętych drzwi i wielki pokój wypoczynkowy dla pracowników. Astma jego matki znowu się uaktywniła, ale mama wydawała się zadowolona z mieszkania w domu opieki. Słyszał, że pastor z kościoła metodystów w Heartsdale odszedł w atmosferze podejrzeń. Próbował szczęścia z nową aplikacją randkową dla singli związanych z biznesem funeralnym, która nazywała się Szczęśliwi Sztywni.

– Nie wyszło z Liz? – zapytała Sara.

Brock skrzywił się wymownie. W jego przypadku randkowanie nigdy nie było łatwe. Szybko zmienił temat.

– Jak mama i reszta?

– Will ma się świetnie – odparła Sara, uruchamiając myślenie życzeniowe. – Tata pracuje już tylko w ograniczonym wymiarze godzin. Mama ciągle lata jak szalona. A Tessa chce zostać położną.

Brock przystanął pod drzwiami magazynu.

– Wspaniałe wieści. Tessa jest czuła i kochająca. Myślę, że będzie świetną położną.

Sara poczuła wyrzuty sumienia, że nie zareagowała tak samo, gdy Tessa zwierzyła się ze swoich planów.

– To mnóstwo nauki.

– Każdy może wkuć wiedzę z podręcznika. Popatrz na mnie. Nie można nauczyć się współczucia, prawda? Albo je masz, albo nie.

– Masz rację.

– Jesteś jedyną kobietą w moim życiu, od której to słyszę – podsumował z krzywym uśmieszkiem. – Chodź.

Otworzył drzwi wiodące do głównej części magazynu. Gryzący smród formaldehydu uderzył Sarę w twarz jak kamieniem. Ta substancja chemiczna była głównym składnikiem w płynie do balsamowania. Sara naliczyła co najmniej trzydziestu balsamistów pochylających się nad trzydziestoma ciałami. Większość z nich to były kobiety, wszystkie białe. W biznesie pogrzebowym segregacja rasowa trzymała się mocno.

Sara przestąpiła długi szlauch wijący się na ziemi. Z drenów dobiegał odgłos ssania. Trzydzieści pomp sapało, wtłaczając płyn do trzydziestu tętnic szyjnych i wysysając krew z trzydziestu żył szyjnych. Ostatni etap odbywał się przy rampach załadunkowych. Trumny albo ładowano do czekających karawanów, albo pakowano do wysyłki.

– Właśnie wróciłem ze spotkania w sprawie Honey Creek Woodlands. Podgryzają nas – powiedział Brock.

Sara czytała o zielonym trendzie w pochówkach. Rozglądając się po magazynie, zrozumiała, dlaczego ludzie coraz częściej rezygnowali z balsamowania i chowali swoich bliskich w naturalnym otoczeniu.

– „Z prochu powstałeś, w proch się obrócisz”. Coś w tym jest – zauważyła Sara.

– W tym budynku to bluźnierstwo – zaśmiał się Brock dobrodusznie. – Na szczęście jest Macon-Bibb County. Przyjęli rozporządzenie, według którego przy każdym pogrzebie wymagane będą szczelne osłony na trumny. Liczymy, że uda się tę regulację przenieść na poziom stanowy.

– A skoro mowa o osłonach – zaczęła Sara, wdzięczna, że temat sam wypłynął – czeka mnie ekshumacja prawdopodobnej ofiary sprzed trzech lat. Według informacji z domu pogrzebowego została pochowana w hermetycznej osłonie.

– Z kompozytu czy betonu?

– Nie mam pewności.

Brock otworzył drzwi swojego biura w rogu. Jedynym źródłem światła były jarzeniówki. Dwa okna wychodzące na magazyn były szczelnie zasłonięte ciemnymi drewnianymi żaluzjami. Pomieszczenie było przestronne, a przynajmniej mogło być, jak pomyślała Sara. Brock nigdy nie należał do porządnickich. Wszędzie leżały stosy papierów i książek. Szafy na dokumenty były przepełnione.

– Przepraszam – powiedział. – W ciągu ostatnich trzech lat straciłem dwie sekretarki. Pierwszej nie winię, ale druga lubiła sobie golnąć w porze lunchu, a znasz mój stosunek do tego.

Ojciec Brocka był wysoko funkcjonującym alkoholikiem, o czym wszyscy w mieście wiedzieli, ale nie dawali tego po sobie poznać, ponieważ po alkoholu Brock senior stawał się sympatyczniejszy.

– Kawy? Herbaty? – zapytał Brock.

Sara miała ochotę na gorący prysznic, by zmyć z siebie odór formaldehydu.

– Nie, dziękuję. Formalnie jestem w pracy.

– Powiedz, jeśli zmienisz zdanie. – Brock zrobił jej miejsce przy małym stoliku. Usiadła na krześle, on przysunął sobie drugie. – A teraz oszczędzę ci prawniczego bełkotu o tym, że nie ma gwarancji zachowania ciała w dobrym stanie. Oboje wiemy, że szanse są duże, zwłaszcza że to osłona hermetyczna. Chyba że jest betonowa. To może być problem. Widzieliśmy przez lata różny poziom degradacji, zwłaszcza na wybrzeżu, gdzie poziom wód gruntowych jest wyższy.

– Ciało jest w Villa Rica.

– W takim razie masz o wiele większe szanse. Tam jest dobra gleba. W tamtej okolicy działają trzy domy pogrzebowe. Wszystkie używają kompozytu i znają się na hermetycznym zamykaniu osłon. Villa Rica leży częściowo w moich starych rewirach. – Wskazał wiszącą na ścianie mapę Georgii. Sara domyśliła się, że zaznaczone na niebiesko hrabstwa obsługuje AllCare. Zobaczyła, że White County, gdzie znaleziono Alexandrę McAllister, leży poza terenem Brocka. – Mam mętlik w głowie, Saro – ciągnął Brock. – My nie kopiemy. To leży w gestii lokalnego domu pogrzebowego. Mam się z nimi skontaktować w twoim imieniu?

– Och nie, nie po to przyjechałam – zaoponowała Sara. – Wróciły dwie stare sprawy. Rebecca Caterino i Leslie Truong.

Uśmiech zniknął z twarzy Brocka. Wyglądał na równie wstrząśniętego co osiem lat temu.

– Boże, wybacz, od dawna nie myślałem o tych nieszczęsnych kobietach. To z ich powodu zrezygnowałem z funkcji koronera.

– Wiem.

– O mój Boże. – Szok wyraźnie nie mijał. – To jakieś dziesięć lat. Czy ta dziewczyna, Rebecca, ciągle jeździ na wózku?

– Tak. – Sara oszczędziła mu szczegółów. – Ekshumacja, o której ci mówiłam, jest powiązana z ich sprawami.

– Nie mów, że ten facet wyszedł z więzienia.

– To Daryl Nesbitt. Nie, on ciągle siedzi. Ale jest dowód, który być może oczyści go z zarzutów przynajmniej w odniesieniu do napaści i zabójstwa.

– Dowód? Hm, to jest… – Brock urwał. Rozejrzał się po biurze, jakby książki i stosy papierów mogły mu wyjaśnić, jak do tego doszło. – Wiesz, że nie lubię się mądrzyć, ale wydaje mi się, że Jeffrey złapał tego Daryla właściwie na gorącym uczynku. Nikogo w mieście nie zdziwiło, że to był Nesbitt. Tata zawsze powtarzał, że Dew-Lollies zabijają się z byle powodu i przez to zapewnili nam byt podczas recesji. Nie bardzo wiem, jak Jeffrey mógł się pomylić w tej kwestii.

– Mylił się – przyznała Sara, czując, jakby zdradzała Jeffreya, chociaż mówiła prawdę. – GBI dotarło do nowych informacji, które wskazują, że zabójca może być nadal aktywny.

– Aktywny? – Brock zbladł. – Są kolejne ofiary?

– Tak.

W ciszy, która zapadła, uszu Sary dobiegł dźwięk pracujących pomp.

– Jesteś pewna, że nie jest to ktoś, kto próbuje go naśladować? – Brock potrząsnął głową, jakby sam nie wierzył w swoje słowa. – To zły człowiek, Saro. Niedobrze mi się robi na samą myśl. Co przeoczyliśmy?

– Dlatego tu jestem.

– Oczywiście. Potrzebujesz mojego raportu. Mam twoje notatki z sekcji, wyniki badań laboratoryjnych i… – Podszedł do biurka i z szuflady wyjął komplet kluczy. – Wszystko jest w U-Store. Boks pięćset dwadzieścia dwa. Wróciłem ze spotkania, teraz muszę tu być. Możemy pojechać razem, kiedy skończę pracę, albo od razu możesz pojechać tam sama.

– Wolałabym teraz. – Sara patrzyła, jak Brock zdejmuje z kółeczka niewielki kluczyk do kłódki. – Podążamy za tropami najszybciej, jak to możliwe.

– Nie wiem, co przegapiliśmy. Wszystko wskazywało na Daryla Nesbitta. I jeszcze ten młotek. – Brock pokręcił głową, najwyraźniej nie znajdując odpowiedzi, tak samo jak Sara. – Mówiłaś, że jest dowód, który może go oczyścić z zarzutów, tak?

– Tak.

– Co to… Hm, no tak, oczywiście nie możesz mi powiedzieć. Przepraszam, że w ogóle zapytałem. – Brock zdjął kluczyk. – Możesz dać mi znać, co się dzieje? Tyle, ile będziesz mogła zdradzić. Wiem, że teraz musisz zachować to w tajemnicy, ale dobry Boże, kolejne kobiety zamordowane. I ta biedna Leslie Truong. To seryjny zabójca, Saro.

Sara wzięła od niego metalowy kluczyk. Był lepki od potu.

– Tym razem go znajdziemy – powiedziała.

– Będę się o to modlić, ale cieszę się, że Jeffrey nie musiał tego słuchać. Wiesz, jak bardzo kochał nasze miasteczko. Nie przeżyłby, gdyby wiedział, że się pomylił.

Sara zagryzła wargi, walcząc z napływającymi łzami.

– O rany, tak mi przykro, Saro. Nie pomyślałem, że… – Brock urwał zawstydzony swoim zachowaniem.

– W porządku, nic się nie stało. – Sara musiała stąd wyjść, zanim tama pęknie. – Powiadomię cię, jak czegoś się dowiemy.

– Odprowadzę cię do…

– Nie, poradzę sobie. Dzięki. Niedługo zadzwonię i umówimy się na kolację, dobrze?

– Jasne, ale…

Sara opuściła biuro Brocka, zanim dokończył zdanie.

Szła przez magazyn ze spuszczoną głową i otwartymi ustami, ponieważ nie była w stanie oddychać przez nos. Wpadła na ludzi, którzy wychodzili z pomieszczenia socjalnego. W biurach wzdłuż korytarza siedzieli pracownicy firmy, którzy podnosili głowy, gdy mijała ich drzwi. Recepcjonistka w holu życzyła jej miłego dnia, ale Sara wiedziała, że taki nie będzie.

Potknąwszy się na schodach, wydała z siebie serię przekleństw. Powinna zapytać Brocka, czy zna miejsce zamieszkania Delilah i Tommi Humphrey. Najlepszym prócz kościoła miejscem do zasłyszenia lokalnych ploteczek był dom pogrzebowy. Dom pogrzebowy rodziny Brocków obsługiwał teren trzech hrabstw przez dwa pokolenia. Brock albo jego matka zawsze byli na bieżąco z najnowszymi nowinami.

Przystanęła, ale tylko na chwilę.

Powrót do środka nie wchodził w rachubę. Zamiast tego ruszyła prosto do auta. Opuściła wszystkie okna, by do środka wleciało świeże powietrze. Nadal musiała oddychać ustami. Ostry ból kazał jej poluzować uścisk dłoni. Tak mocno zaciskała kluczyk w pięści, że metal zostawił na skórze ślad.

Brock pewnie wybrał U-Store z tego samego powodu co ona. To było jedyne miejsce w całym hrabstwie, które oferowało klimatyzowaną przestrzeń magazynową. W przeciwnym wypadku policyjne akta Jeffreya i jej dokumentacja medyczna spleśniałyby z powodu wilgoci albo rozpadłyby się pod wpływem gorąca. Nie mogła drugi raz posłać tam Tessy. Nie żeby Tessa odmówiła pomocy, ale dlatego, że należało przestrzegać reguł zachowania łańcucha dowodowego. Sara musiała zrobić to osobiście, co oznaczało jazdę do Grant County i poczucie winy, z jakim zmagała się wczoraj.

Zastanawiała się, czy zawiadomić Willa, dokąd jedzie, ale pomijając aplikację Find My, ich związek opierał się na zaufaniu. Nie musiała raportować każdego kroku, a on zdziwiłby się niepomiernie, gdyby próbowała to zrobić.

Dlaczego więc czuła się jak oszustka? Ponieważ U-Store leżał przy Mercer Avenue, naprzeciwko Heartsdale Memory Garden, gdzie został pochowany Jeffrey?

Na położenie magazynu nie miała wpływu. Musiała za to jak najszybciej zapoznać się z wynikami sekcji Leslie Truong. Na stronach raportu mogła być wskazówka, coś, co przeoczyli, a co pomoże im zaleźć zabójcę.

Poszła po linii najmniejszego oporu, pisząc do Amandy:

Jadę do Grant County po akta Brocka. Nadal szukam Humphrey. Wrócę ASAP.

Uruchomiła silnik. Ruszyła z parkingu.

Pierwszy raz w życiu bała się na myśl o jeździe do domu.

GRANT COUNTY – CZWARTEK

18

Jeffrey zapalał światła, idąc przez komisariat. Jak zwykle był pierwszą osobą w budynku. Włączył klimatyzację i ekspres do kawy. Otworzył żaluzje w swoim biurze. Usiadł przy biurku.

Zegar w komputerze pokazywał godzinę 5:33. Sara pracowała przez całą noc. W tej chwili powinna już mieć wyniki sekcji zwłok Leslie Truong. Asystował jej Brock. Frank był trzecim świadkiem. W innej sytuacji to Jeffrey wziąłby na siebie ten obowiązek, ale przez dwanaście ostatnich godzin rozmawiał z potencjalnym świadkiem, przeszukiwał akademik Rebeki Caterino, przesłuchiwał współlokatorki Leslie Truong i pracowników dydaktycznych college’u, przeczesywał las w poszukiwaniu dowodów i oferował Bonicie Truong, matce Leslie, ramię, na którym mogła się wypłakać.

Żadna z tych rzeczy nie posunęła sprawy naprzód. W tej chwili był dokładnie w tym samym miejscu, co wczoraj rano, z jedną różnicą, którą czyniła martwa studentka obciążająca jego sumienie.

Rozłożył na biurku topograficzną mapę lasu. Widok z lotu ptaka dał mu lepsze wyobrażenie ukształtowania terenu. Nierówności i doliny. Łagodne pagórki. Jeziora i strumienie. Mapa była jeszcze wilgotna od leżenia na masce jego auta. Jeffrey użył kolorowych pisaków i linijki do wyznaczenia linii w lesie. Czerwonym zaznaczył prawdopodobną trasę, którą biegła Beckey Caterino. Niebieskim – najbardziej prawdopodobną ścieżkę, którą Leslie Truong wracała do kampusu po znalezieniu ciała Beckey. Deszcz zmył wszystkie ślady w obu miejscach, ale Jeffrey i tak nakazał dokładne przeszukanie na odcinku ponad trzech kilometrów.

Leslie została znaleziona w gęstym poszyciu w odległości około trzydziestu metrów od głównej ścieżki prowadzącej od kampusu do północnego brzegu jeziora. Jeffrey nie wiedział, czy szła tędy sama, czy przyniósł ją tu zabójca. Jedyne, co wiedział z całą pewnością, to że została sparaliżowana od pasa w dół. Prawdopodobnie została też odurzona. Nie chciał sobie wyobrażać, o czym myślała, leżąc w miejscu, w którym uszło z niej życie. Gdyby był pobożny, modliłby się, aby Leslie Truong była wtedy nieprzytomna.

Niebieski znak X oznaczał miejsce, w którym leżała Leslie. Tutaj poziomice na mapie tworzyły ciasne zawijasy, co oznaczało dolinę niedostrzegalną dla Jeffreya, gdy stał w tym miejscu w rzeczywistości. Nagrania z kamer monitoringu w kampusie potwierdziły, że zabójca nie nadszedł od strony college’u. Dzielnica IHOP leżała około dwóch i pół kilometra od miejsca znalezienia ciała. Najbliższą drogą dostępu do ciała Leslie była droga pożarowa, o której wspomniał Frank.

Jeffrey przerywaną zieloną linią zaznaczył prawdopodobną drogę zabójcy od ciała Leslie do nieutwardzonej jednopasmowej drogi. I znowu poziomice wskazywały tu obniżenie terenu, w którym napastnik mógł zostawić pojazd niewidoczny dla innych. Nie znaleźli śladów opon. Ani stóp. Ulewa zamieniła nawierzchnię w błotnistą maź.

Ciemna furgonetka. Tyle zapamiętała Tommi Humphrey z tamtego brutalnego ataku. Jeffrey podjął pobieżne poszukiwania ciemnych furgonetek na obszarze trzech hrabstw. W Memminger i Bedford, tak samo jak na sporych obszarach Grant County, roiło się od malarzy, elektryków, hydraulików, stolarzy, cieśli i ludzi, którzy po prostu lubili jeździć furgonetkami. W rejestrze znalazły się tysiąc osiemset dziewięćdziesiąt trzy furgonetki, a ich liczba wzrosła do czasu, gdy Jeffrey zakończył wyszukiwanie w komputerze.

Wrócił do mapy. Prześledził przebieg drogi pożarowej aż do jej początku w punkcie zwanym Stehlik Way. Można było tu dotrzeć przez Nager Road od północy i Richter Street od południa. Położone na łagodnych wzgórzach Heartsdale Memory Gardens znajdowały się ponad trzy kilometry od Richter w dół Mercer Avenue.

Po drugiej stronie ulicy trwała budowa magazynu.

Jeffrey sięgnął po BlackBerry i wysłał maila do Leny Adams z poleceniem, by w drodze na komisariat zahaczyła o budowę. Możliwe, że robotnik budowlany widział podejrzany pojazd, może ciemną furgonetkę. Możliwe, że sam robotnik budowlany prowadził podejrzany pojazd. Jeffrey wysłał Lenie drugiego maila. Polecił zebrać dane wszystkich pracowników czy odwiedzających to miejsce budowy w ciągu ostatnich trzech miesięcy.

Istniała możliwość, że to jakiś obcy pałętał się po drodze pożarowej, ale im więcej Jeffrey myślał o napadniętych w lesie kobietach, tym większe zyskiwał przekonanie, że napastnikiem jest ktoś znający ten teren – student czy wykładowca mieszkający w kampusie lub w pobliżu kampusu, ktoś ze straży pożarnej, ratownik, ktoś z wydziału transportu, komiwojażer, wykładowca kontraktowy, dozorca, złota rączka albo miejscowy, który żył tu od urodzenia.

Licząc ze studentami, ludność hrabstwa wynosiła dwadzieścia cztery tysiące mieszkańców. Jeffrey zapukałby do wszystkich drzwi, gdyby to okazało się konieczne. Problem polegał na tym, że hrabstwo nie było wyspą. Zabójca mógł równie dobrze pochodzić z jednego z pobliskich miast. Gdyby dodać Memminger i Bedford, liczba ludności wzrosłaby do stu tysięcy. Z populacją południowej części stanu sięgałaby milionów.

Jeffrey wziął do ręki teczkę, którą Lena zostawiła mu na biurku. Zgodnie z jego poleceniem przygotowała zestawienie wszystkich zgłoszonych gwałtów z trzech hrabstw. Było trzydzieści sześć nierozwiązanych spraw, co wydawało się zbyt dokładną liczbą. Żaden z modus operandi sprawcy nie pasował do kobiet z Grant County. Żadna z ofiar nie wykazywała jakichkolwiek podobieństw do przypadku Tommi Humphrey, Rebeki Caterino i Leslie Truong.

Jeffrey zamknął teczkę.

W akademii policyjnej i podczas każdego szkolenia, w jakim uczestniczył, uczono go, że gwałciciele mają swój typ. Przyciągają ich kobiety z określonej grupy wiekowej czy o szczególnych cechach wyglądu: młode blondynki z końskimi ogonami, starsze panie z loczkami, czirliderki, prostytutki, samotne matki. Napastnicy dobierali ofiary zgodnie z własnymi chorymi fantazjami.

Ta teoria nie sprawdzała się w przypadku spraw z Grant County. W chwili ataku Tommi miała krótkie jasne włosy. Beckey była długowłosą brunetką. Leslie miała czarne włosy obcięte na pazia. Jedna podobno była dziewicą, druga lesbijką, trzecia – według słów jej matki – doświadczona. Wszystkie trzy studiowały w Grant Tech, ale różniły je wiek, budowa ciała, karnacja, a nawet kształt twarzy.

Jeffrey potarł czoło. Nie mógł nieustannie kręcić się w kółko. W ciągu dwóch dni zostały zaatakowane dwie kobiety. Zaczynał się kolejny dzień. Co jeszcze się wydarzy?

Sprawdził godzinę, podniósł słuchawkę telefonu stacjonarnego i wybrał dobrze znany numer.

– Dzień dobry. – W słuchawce odezwał się Nick Shelton. – Co mogę dla ciebie zrobić?

– Mówi Jeffrey. Ile czasu zabrałoby FBI opracowanie profilu?

– Ile czasu zostało ci do emerytury?

– Cholera – mruknął Jeffrey. – Tak długo?

– Mógłbym skrócić to do roku, gdyby sprawą zajął się odpowiedni gość.

Jeffrey nawet nie chciał myśleć, co się stanie, jeśli ta sprawa będzie trwać aż tyle. Widział, co spotkało Leslie Truong. Słyszał szczegóły od Tommi Humphrey.

– Nick, mówię otwarcie: jeśli ta sprawa przeciągnie się do końca miesiąca, mam zamiar zwrócić się do agentów stanowych. Ten facet się uczy. Skrzywdzi więcej kobiet.

– Naprawdę chcesz konkurować z moją szefową? – Nick zachichotał. – Nie obraź się, stary, ale ona ma większe jaja niż my dwaj razem wzięci.

Jeffrey potarł oczy. Chciał uwolnić się od obrazu złamanego młotka.

– Moje ego to zniesie. Musimy powstrzymać tego człowieka.

– Rozumiem, stary. Prześlij mi szczegóły. Można opracować ogólny zarys profilu. Bez względu na to, czy przejmiemy śledztwo, podczas procesu dobrze mieć agenta federalnego jako świadka, na którego przysięgli spojrzą jak na J. Edgara[21].

– Dostaniesz materiały do wieczora – powiedział Jeffrey i odłożył słuchawkę na widełki. Trzymał jednak rękę na telefonie. Zastanawiał się, czy nie zadzwonić do Brocka po raport, ale wiedział, że Sara natychmiast by zadzwoniła, gdyby podczas sekcji znalazła coś ważnego.

Zwinął mapę i odłożył ją na bok. Przejrzał maile. Burmistrz chciał z nim rozmawiać. Dziekan chciał się spotkać. Prokurator okręgowy domagał się informacji. Studencka gazeta chciała przeprowadzić z nim wywiad on-line. „Grant Observer” nalegał, by spotkał się z ich dziennikarzem. Jeffrey odpowiedział im wszystkim ogólnikowo, zwalczając w sobie pokusę, by napisać, że to, czego chcą, a czego naprawdę potrzebują, to dwie diametralnie różne rzeczy.

Przynajmniej matkę miał już z głowy. Po którymś z rzędu nieodebranym telefonie sam do niej zadzwonił z życzeniami urodzinowymi. Kiedy zaczęła czynić mu wyrzuty, poddał ją manipulacji. Nawiązał do rozmowy, która nigdy się nie odbyła, „przypominając” Mae, że miesiąc temu obiecał zabrać ją na kolację w weekend po jej urodzinach. Jak każdy zalany w trupa pijak udawała, że pamięta, a Jeffrey – jak każde dziecko alkoholika – poczuł satysfakcję, że udało mu się obrócić jej picie na swoją korzyść, a także wyrzuty sumienia z powodu oszukania matki.

Dalszej bolesnej introspekcji oszczędził mu faks, który wypluł z siebie kartkę papieru. Brock przesłał szczegóły dotyczące młotka, który Sara usunęła z pochwy Leslie Truong. Szczęśliwym zbiegiem okoliczności na końcu znajdował się znak towarowy.

Jeffrey sprawdził numer produktu w komputerze. Rozpoznał charakterystyczne żółte i zielone paski narzędzi marki Brawleigh.

Młotek ślusarski zwykły o wadze sześciuset osiemdziesięciu gramów wchodził w skład trzyczęściowego kompletu trafnie nazwanego Zabójczym Zestawem Ślusarza. Młotki o stożkowatej końcówce były przeznaczone do obróbki metalu. Służyły do wyklepywania metalowej powierzchni w celu poprawienia jej właściwości. Zestaw uzupełniały młotek prosty i pobijak.

Jeffrey przyjrzał się szczegółom. Główka pobijaka była wypełniona piaskiem i pokryta pianką poliuretanową. Oba młotki miały plastikowe tarcze pokrywające płaskie strony główki. Wszystkie narzędzia zostały tak skonstruowane, by zminimalizować siłę sprężystego odbicia uderzanej powierzchni. Stąd wąska szyjka drewnianej rączki narzędzia zbrodni.

Zrobił zbliżenie młotka. W wyglądzie metalowej główki było coś złowieszczego. Rąb, znajdujący się na drugim końcu od obucha, miał stożkowaty kształt i był używany do precyzyjnych uderzeń oraz uzyskiwania ostrych kątów. Jeffrey nie wiedział, czy taki młotek został użyty w przypadku Tommi Humphrey. Czy zabójca kupił narzędzie z myślą o napadach, czy młotek po prostu leżał u niego w garażu?

Brawleigh to marka znana w całym kraju, wszechobecna w branży narzędzi jak Snap-On czy Craftsman. Jeffrey znalazł w wyszukiwarce informację, że młotki ślusarskie są powszechnie dostępne w różnych sieciach handlowych: Pep Boys, Home Depot, Costco, Walmarcie i Amazonie. Zebranie rejestrów sprzedaży w całej okolicy było jak walka Dawida z Goliatem. Prokurator okręgowy w Grant County pracował w niepełnym wymiarze godzin, a przygotowanie samych wezwań do przedstawienia danych zajęłoby wiele dni. Jeffrey nie miał tyle czasu.

Zamknął wyniki wyszukiwania i wrócił do strony Brawleigh. Komplet młotków znajdował się w zakładce OBRÓBKA METALU. Przesunął myszkę po kolejnych pozycjach podmenu. Pudło. Przeszedł do OBRÓBKI DREWNA i znalazł dokładnie to, czego szukał.

DOBIJAKI I SZYDŁA.

Przyglądał się dobijakom, które służyły do precyzyjnego dobijania gwoździ w drewnie. Narzędzie było zrobione ze stali hartowanej, miało okrągły korpus, około piętnastu centymetrów długości, było płaskie i grube na górze, by młotek mógł w nie uderzyć, i zwężało się ku dołowi do rozmiaru główki gwoździa, który trzeba zagłębić w drewnie. Jeffrey zacisnął pięść. Sam miał komplet dobijaków. Dobijak był za mały, żeby użyć go jako efektywnej broni, nie mówiąc o skutecznym uszkodzeniu rdzenia kręgowego.

Kliknął w zakładkę SZYDŁA.

Szydła stolarskie. Szydła szewskie. Przebijaki.

Powiększył zdjęcie przebijaka, który wyglądem przypominał śrubokręt, ale zamiast płaskiej czy krzyżakowej końcówki grotu był po prostu szpikulcem osadzonym w rękojeści. To narzędzie też znał. Służyło do robienia wgłębień w drewnie, by ułatwić umieszczenie gwoździa lub wkrętu w odpowiedniej pozycji.

Było wystarczająco długie i precyzyjne, by wkłuć się nim w rdzeń kręgowy.

W sali odpraw zrobił się ruch. Matt nalewał sobie kawy. Frank zdejmował marynarkę i wieszał na oparciu krzesła.

Jeffrey wyszedł do nich z biura.

– Sekcja zwłok? – zapytał Franka.

Frank potrząsnął głową.

– Nic prócz chujozy.

Jeffrey spodziewał się takich informacji, mimo to był sfrustrowany.

– Jak myślicie, ile blacharni i warsztatów samochodowych mamy w mieście?

– Między Avondale a Madison? – zapytał Matt. – Potrafię z miejsca wyliczyć co najmniej dwanaście.

Ponieważ to Matt odpowiedział pierwszy, Jeffrey zwrócił się do niego:

– Przejdź się po wszystkich i sprawdź dyskretnie, czy nikomu nie brakuje młotka ślusarskiego zwykłego firmy Brawleigh.

– Brawleigh – powtórzył Frank. – To moja marka.

– A ja używam Milwaukee – dorzucił Matt.

Przypadkiem poczynili słuszną obserwację. Mężczyźni zwykle trzymali się jednej marki narzędzi. Na stole warsztatowym Jeffreya królowała charakterystyczna żółć DeWalt.

Jeffrey spojrzał na Matta.

– Mechanicy samochodowi mają własne narzędzia. Przyjrzyj się szczególnie tym, którzy używają Brawleigh.

– Tak jest, szefie. – Matt zasalutował i ruszył do drzwi.

Jeffrey zwrócił się do Franka:

– Jak idzie namierzanie Daryla z telefonu Beckey Caterino?

– Sprawdziłem wszystkie raporty z wypadków, rozmów w terenie, kontroli drogowych. Jedyny Daryl, jaki wypłynął, to Farley Daryl Zowaski, lat osiemdziesiąt cztery.

– Chory pojeb. – Wszyscy znali tego notorycznego ekshibicjonistę. Jednym z pierwszych aresztowań, jakich Jeffrey dokonał w Grant County, było zatrzymanie Zowaskiego pod szkołą podstawową. – A rejestr przestępców seksualnych? – zapytał.

– Oficjalnie mamy trzech zarejestrowanych w hrabstwie.

Jeffrey wiedział, że powinno być co najmniej dziesięć razy więcej.

– Zróbmy odprawę o ósmej. Do tego czasu powinienem mieć pełny raport z sekcji Truong. Musimy ułożyć jakiś plan.

– Plan? – zdumiał się Frank. – Ten zabójca jest o wiele sprytniejszy od nas.

Jeffrey nie mógł zaprzeczyć, zapytał jednak:

– Dlaczego tak mówisz?

– Jest metodyczny, starannie obmyśla każdy krok. Śledzi te dziewczyny, tak? Nie rzuca się na nie w biały dzień bez planu. – Frank wzruszył ramionami. – Uprowadzenia przez nieznajomych są najtrudniejsze do rozwiązania, a jeśli mamy do czynienia z działaniem seryjnym, to… hm, pozamiatane. – Frank mówił beznamiętnie. Był w takim miejscu swojej kariery zawodowej, że nawet najgorsze rzeczy już go nie szokowały.

– Dobrze, śledzi je. Co dalej?

– Nie zabiera ich gdzieś dalej, tak? Może zostawił auto na tej drodze pożarowej, ale to była dla niego droga ucieczki. Myślę, że zobaczył Leslie w lesie. Napadł, zwlókł ze ścieżki, zrobił swoje i zostawił.

– Czyli że został w lesie po ataku na Caterino. A potem zobaczył Leslie Truong.

– A może to ona zobaczyła jego?

– Lena jest w tej chwili całkiem wysoko na mojej czarnej liście, ale nawet ona wspomniałaby, że Leslie Truong widziała mężczyznę, który zaatakował Beckey Caterino.

– Tak, ale może Truong wcale się nie zorientowała, że widziała tego bydlaka. Pamiętaj, że kiedy wracała do kampusu, sprawa Beckey wyglądała na wypadek. Może ten facet za nią szedł. Widziała jego twarz wcześniej, potem on za nią ruszył. A może nie dał jej czasu, by go rozpoznała. Może był wściekły, że mu przeszkodziła.

Jeffrey pomyślał o obrażeniach wewnętrznych Tommi Humphrey i Leslie Truong. Rebecce Caterino został oszczędzony ten jeden horror. Frank wiedział tylko o dwóch ostatnich ofiarach, więc Jeffrey musiał zapytać:

– W czym Truong mogła mu przeszkodzić?

– W zerżnięciu jej? – Frank znowu wzruszył ramionami. – Bundy wracał do ciał swoich ofiar. Słyszałem tego dupka z FBI w Atlancie. Robił o tym cały wykład. Powiedział nam, że Bundy wracał w te miejsca po paru dniach, tygodniach, czasem nawet miesiącach. Nakładał ofiarom makijaż, układał włosy, walił konia, pieprzył je. Kompletny świr. Czasem nawet odcinał im głowę i trzymał w domu przez jakiś czas.

Jeffrey nie chciał słuchać o Tedzie Bundym w związku z ich sprawą. Ten seryjny zabójca był łapany aż trzy razy, dwa razy po ucieczce z aresztu, chociaż wcale nie dzięki detektywistycznym wyczynom policji. Za każdym razem zatrzymywali go za wykroczenia drogowe. Tego rodzaju historia nie mogła po latach powtórzyć się w Grant County.

– Bundy wybierał studentki – powiedział Frank. – Miał swój typ: białe z klasy średniej, długie ciemne włosy, szczupłe, młode. W sumie to też mój typ, jak się dobrze zastanowić.

W biurze Jeffreya rozdzwonił się jego BlackBerry. Jeffrey pobiegł tam, by odebrać, zanim włączy się poczta głosowa. Numer dzwoniącego należał do Bonity Truong. Trzy godziny wcześniej Jeffrey zostawił ją w Kudzu Arms pod Avondale. Poradził, żeby trochę odpoczęła, ale oboje wiedzieli, że to niemożliwe.

– Komendant Tolliver – powiedział.

Na drugim końcu linii Bonita Truong z trudem łapała powietrze. Jeffrey zamknął drzwi biura. Przysiadł na krawędzi biurka i słuchał płaczu kobiety.

– Tak… tak mi… – usiłowała coś z siebie wydusić.

– W porządku, jestem tu – powiedział łagodnie.

– Oo…ona… – Słowa przeszły w rozpaczliwe zawodzenie.

Jeffrey wyobraził sobie matkę po stracie dziecka, siedzącą samotnie w pokoju w Kudzu Arms. Brązowa wykładzina, która zawsze sprawiała wrażenie zawilgoconej. Zapadający się sufit. Umywalka w łazience ze śladami po papierosach. Kiedy Sara wyrzuciła go z domu, spędził wiele zakrapianych nocy w tym obskurnym przydrożnym motelu. Czasem był sam, częściej jednak z kobietą, która nazajutrz rano zostawiała mu numer telefonu, chociaż wiadomo było, że on i tak nie zadzwoni.

– Prze…prze…przepraszam – wykrztusiła Bonita.

– Nie ma pani powodu przepraszać, proszę pani.

Takie uprawomocnienie łez wywołało kolejną falę. Jeffrey mógł tylko słuchać tego w milczeniu. Spojrzał w stronę pokoju odpraw. Frank siedział przy biurku. Marla Simms nalewała sobie kawy. Był lekko zirytowany nieobecnością Leny, ale przypomniał sobie, że sam kazał jej sprawdzić miejsce budowy i zebrać nazwiska.

– Ja… – Bonita podjęła kolejną próbę. – Ja nie mogę uwierzyć, że ona odeszła.

Jeffrey zacisnął zęby, by nie chlapnąć czegoś głupiego, jak obietnica, że znajdzie i ukarze człowieka, który odebrał jej dziecko.

– Pani Truong, zrobię wszystko, co w mojej mocy, żeby sprawiedliwości stało się zadość.

– Sprawiedliwość – powtórzyła to słowo tak bardzo bezużyteczne dla kogoś pogrążonego w żalu. – Znalazłam… znalazłam zdjęcie. To z opaską. Pan prosił, żebym sprawdziła, czy je mam.

Opuściła San Francisco wczoraj, uważając, że potrzebuje zdjęć do ogłoszeń o zaginięciu córki. Teraz spośród nich będzie wybierać jedno na jej pogrzeb.

– Rozmawiałam z… – Głos znowu uwiązł jej w gardle. – Jej współlokatorki powiedziały, że pożyczyły sobie kilka rzeczy bez pytania o pozwolenie. Ubrania. Kosmetyki do makijażu.

– Mimo wszystko potrzebuję kopii fotografii, które pani przywiozła – oznajmił Jeffrey. Musiał pomyśleć o tej sprawie, jakby pracował nad nią z Nickiem. Wziął kartkę i na gorąco zanotował swoje uwagi na temat teorii Franka. Powroty napastnika do ciał byłyby niebezpieczne, ponieważ każdy nowy kontakt z ciałem zostawiłby ślad. Zabójcy albo sprzyjało szczęście z tym deszczem, albo właśnie tak to zaplanował.

– Muszę… – Bonita znowu nie mogła się wysłowić. – Muszę się dowiedzieć, jak to działa. Jak mogę… kiedy mogę… muszę zabrać ją do domu. Powinna być w domu.

– Poproszę panią koroner, żeby do pani zadzwoniła. Wyjaśni pani wszystkie szczegóły. – Jeffrey wiedział, że formalnie Brock sprawuje obowiązki koronera, ale chciał, żeby to Sara pomogła tej kobiecie. – Będzie pani w hotelu?

– Chyba… chyba tak. – Zaśmiała się gorzko. – Dokąd mogę pójść? Nic nie mogę zrobić, prawda? Nic a nic.

Jeffrey czekał, czy Bonita Truong powie coś jeszcze, ale się rozłączyła.

Wpisał do BlackBerry numer Sary. Jego kciuk zawisł nad zielonym klawiszem inicjującym połączenie. Po chwili Jeffrey wcisnął czerwony klawisz, kasując numer.

Kudzu Arms przywołało nieprzyjemne wspomnienia. Myślał o sytuacji, kiedy Sara przyłapała go w ich sypialni. A potem jak zepchnęła swoje auto do jeziora. Poszła do domu rodziców. Chciał za nią iść, ale im dalej odchodziła, tym większy czuł luz w wiążącej ich linie. Od tamtego czasu nie wiedział, czy Sara bawi się w przeciąganie liny, czy próbuje założyć mu pętlę na szyję.

Jeffrey najechał kursorem na adres mailowy Sary, wybierając tchórzowski wariant. Sara umiała nawiązać relację z rodzicami. Jak mu kiedyś wyznała, w efekcie spapranej operacji usunięcia wyrostka robaczkowego jeszcze w college’u nie mogła mieć dzieci, ale wiedziała, jak radzić sobie z rozpaczą, czego Brock nie potrafił. Przesłał jej namiary na Bonitę Truong i poprosił, by skontaktowała się z matką w sprawie przewozu ciała córki.

Reszta raportu z sekcji zwłok tkwiła jeszcze w faksie Jeffreya. Przejrzał kartki w poszukiwaniu podsumowania. Ustalenia Sary potwierdziły wstępną ocenę Franka. Znalazła dokładnie to, czego się spodziewał: nakłucie w rdzeniu kręgowym, niebieski płyn w żołądku. Innymi słowy, nic, co wskazałoby im jakiś kierunek. Musieli czekać trzy do czterech tygodni na wyniki badań toksykologicznych z GBI. Znalezienie rohypnolu albo śladów pigułki gwałtu nie skieruje śledztwa na nowe tory.

– Dzień dobry. – Brad Stephens przechodził przez salę z pudełkiem pełnym zapieczętowanych torebek z dowodami. Całą noc spędził w mieszkaniu Leslie Truong, katalogując jej rzeczy osobiste.

– Coś nowego? – zawołał Jeffrey.

– Nie, szefie, nie bardzo. – Brad wszedł do biura i postawił pudełko na biurku. – Sprawdziłem kontakty, jak kazałeś, szefie, ale nie miała żadnych imion i nazwisk, tylko numery telefonów.

Jeffrey miał w kieszeni notes. Odszukał stronę, na której zapisał numer Daryla z komórki Beckey Caterino.

Brad otworzył telefon Leslie Truong i przewinął kontakty.

– Jest, trzeci od dołu.

Jeffrey potwierdził to osobiście. Dwie ofiary, dwie z tym samym dziesięciocyfrowym numerem w telefonie. Obie były studentkami. Jeśli Daryl rozprowadzał trawkę, jego numer znajdował się pewnie w połowie komórek w kampusie.

Tyle że Jeffrey nie wiedział, czy Daryl faktycznie jest dilerem.

Little Bit, którego Chuck Gaines zidentyfikował na podstawie zapisków na kartkach pocztowych, został aresztowany wczoraj po południu.

Jeffrey miał już dzwonić do Leny po więcej szczegółów, gdy zobaczył, że właśnie siada za biurkiem. Spojrzał na zegar. Niemożliwe, żeby zdążyła odwiedzić miejsce budowy.

– Leno! – zawołał głośniej niż powinien.

Brad skulił się, złapał pudełko z dowodami i pospiesznie opuścił jego biuro.

– Szefie? – Lena ciągle miała na sobie za dużą bluzę. Ząbki zamka błyskawicznego zrobiły czerwony ślad na jej szyi. – Coś nie tak?

– Zamknij drzwi. – Dał jej znak, by usiadła, ale sam stał. – Dlaczego płacę za twojego BlackBerry, skoro go nie sprawdzasz?

Lena miała przestraszoną minę. Jeffrey patrzył, jak sięga do kieszeni po telefon.

– Kazałem ci pojechać na miejsce budowy przy Mercer przed pracą.

Lena czytała maila, gdy Jeffrey do niej mówił.

– Przepraszam, szefie. Całą noc byłam…

– Wszyscy byliśmy na nogach całą noc, Leno. Taka praca. Chcesz mi powiedzieć, że nie możesz tego zrobić?

– Nie, szefie, ja…

– Little Bit.

– Uhm. – Lena ciągle się plątała. – Felix Floyd Abbott. Aresztowałam go wczoraj. Przewożą go do…

– Potwierdził, że ma ksywkę Little Bit?

– Tak, to znaczy tak jest, szefie. Pasuje do opisu, jaki dał nam Chuck. Skater, długie włosy, przy sobie tyle zioła, ile pozwala prawo, z zamiarem dystrybucji.

– Gdzie twoje notatki? Kazałem ci zrobić kopię.

Lena zerwała się z krzesła. Jeffrey patrzył, jak biegnie do biurka, po czym wraca z naręczem skserowanych kartek.

– Zrobiłam to po zebraniu informacji o sprawach gwałtów.

Jeffrey wyrwał jej papiery z ręki. Rzucił okiem na staranne drukowane litery. Notatki Leny przypominały prezentację w PowerPoincie.

– Przerobiłaś je.

– Ja…

– To nie są notatki, które pokazywałaś mi wczoraj. – Znalazł wypunktowane działania, które podjęła przy Rebecce Caterino. Dopisała fragment objaśniający szczegółowo, jak dwukrotnie sprawdziła puls na szyi i nadgarstku. – Jesteś gotowa położyć dłoń na Biblii w obliczu sędziego i przysiąc, że to prawda?

Lena przełknęła ślinę.

– Tak, szefie.

– Jezu. – Jeffrey przerzucił kartki. Każda wyglądała jednakowo, jakby wyszła spod maszyny do pisania. Odwrócił stronę.

WSTĘPNE PRZESŁUCHANIE LESLIE TRUONG

– mężczyzna w czarnej włóczkowej czapce

– wiek/kolor włosów/oczu nieznany

– nie pamięta, w co był ubrany

– nie rozmawiali

– nic podejrzanego

Jeffrey poczuł ostry ból w szczęce. Czytał jej oficjalny raport. Nie było tam ani słowa o mężczyźnie w czarnej włóczkowej czapce.

– Co to, kurwa, jest?

– Uhm. – Lena wyciągnęła szyję, by zobaczyć, czego dotyczy pytanie. – To powiedziała. Leslie. Napisałam…

– Leslie Truong, kobieta, która znalazła Rebeccę Caterino, widziała mężczyznę we włóczkowej czapce, a ty nie uznałaś za stosowne powiedzieć mi o tym?

Wyraz twarzy Leny powiedział mu wyraźnie, że doskonale wie, co narobiła.

– Nie wydawało mi się to ważne, szefie.

– Jezu Chryste, przecież mówiłem ci, że wszystko jest ważne. Co jeszcze powiedziała?

– Nic. To znaczy to, co napisałam. Więcej nic. Jak Boga kocham. Zapytałam, czy widziała kogoś w okolicy, i powiedziała mi o czterech osobach. Trzy nieznane jej kobiety, które uznała za studentki, i jeden mężczyzna, ten, którego opisała, ale to nie jest właściwie opis, prawda? Przysięgam, że to wszystko. Nic takiego. Wszyscy myśleliśmy, że Caterino to wypadek.

– Nie wszyscy, Leno. – Jeffrey tak mocno ściskał papiery w dłoni, że omal ich nie zgniótł. – Leslie Truong została okaleczona. Wiesz, co jej zrobił? Świadkowi, któremu pozwoliłaś odejść?

Jeffrey rzucił jej skrótowy opis Sary, który Lena z trudem złapała. Przebiegła wzrokiem stronę. Jeffrey widział przerażenie narastające z każdym czytanym zdaniem.

– To – dźgnął palcem kartkę – to spotkało kobietę, która widziała twarz napastnika. Pozwoliłaś jej odejść. Miała na plecach tarczę strzelniczą, a ty odesłałaś ją samą przez las, i właśnie to ją spotkało.

Lena wyglądała, jakby ją zemdliło.

Jeffrey poczuł satysfakcję.

– Szefie, ja…

– Rusz tyłek i jedź na tę budowę, zanim odbiorę ci odznakę i wyrzucę z mojego komisariatu.

Lena zerwała się z krzesła jak oparzona.

Jeffrey nie miał zamiaru odpuszczać jej tak łatwo.

– Wracasz tu natychmiast, jak tylko skończysz, słyszysz? Nie guzdraj się, nie marnuj czasu, nie kręć się w kółko. Natychmiast. Tutaj. Mówię serio.

– Tak jest, szefie.

Jeffrey patrzył, jak Lena przebiega obok Franka do wyjścia.

Odwrócił się w stronę okna. Lena była na parkingu i próbowała otworzyć drzwi swojej toyoty celicy.

– Szefie? – W progu stał Frank, oczekując wyjaśnienia.

– Nie teraz. – Jeffrey musiał wyjść z budynku, zanim rozwali go gołymi rękami. – Wrócę na odprawę. Jakby co, jestem pod telefonem.

Frank odsunął się, by pozwolić mu przejść.

Jeffrey zignorował spojrzenia na sali, wydęte wargi Marli w recepcji. Oparł się pokusie kopnięcia drzwi pokoju socjalnego. Trzymał się w ryzach, póki nie znalazł się na chodniku.

– Niech to jasny szlag, kurwa mać – syknął, zaciskając pięści w kieszeniach.

Wiatr smagał go zimnymi podmuchami, gdy szedł wzdłuż Main Street. Mimo to był mokry od potu, gdy skręcił w lewo do jeziora. W pobliżu wody wiatr przenikał do kości. Trawę ciągle pokrywała poranna rosa. Jeffrey patrzył, jak mankiety szarych spodni powoli ciemnieją od wilgoci.

Zmusił się do rozprostowania dłoni. Próbował zracjonalizować swój gniew. Lena schrzaniła sprawę, ale pracowała dla niego, co oznaczało, że odpowiedzialność za każdy popełniony przez nią błąd spada na niego. Starał się postawić w jej sytuacji. Kazał jej uporządkować notatki. Uporządkowała. Kiedy rozmawiała z Leslie Truong, wierzyła, że Rebecca Caterino ucierpiała na skutek nieszczęśliwego wypadku. Czy mógł uczciwie powiedzieć, że on posłałby policjanta z młodą kobietą do kampusu? Jednego był pewien: zawiadomiłby swojego szefa, że jakiś mężczyzna w czarnej włóczkowej czapce wałęsał się w pobliżu miejsca zbrodni.

Jaka czapka? Co oznaczało „nieokreślony”? Przeciętny wzrost, średnia budowa ciała, nijaki kolor włosów? Czy raczej miał twarz bez cech szczególnych: brody, wąsów, kolczyków, tatuażu?

– Cholera.

Czekała go kolejna rozmowa z Leną, tym razem bez wrzasków. Jej oryginalny notes gdzieś przecież był. Musiał poznać szczegóły ze wstępnego przesłuchania Leslie Truong.

Odwrócił się i spojrzał na domy w pobliżu jeziora. Znalazł się około kilometra od centrum. Dom Sary stał jakieś czterysta metrów dalej w przeciwnym kierunku. Jeffreyowi przyszło do głowy, że zapuka do niej pod pretekstem, że musi odebrać raport z sekcji zwłok. Mógł udać, że nie widział faksu w biurze. Sara pewnie szykowała się do pracy i była wyczerpana po długiej nocy. Może napiją się kawy na tylnej werandzie, on zrelacjonuje, co się dzieje w sprawie, ona roztoczy swoją białą magię i rozjaśni mu w głowie, a on wróci na komisariat i powstrzyma sadystycznego zabójcę przed atakiem na kolejną studentkę.

Potarł usta.

To była piękna fantazja, póki trwała.

Przeszedł między dwoma domami i skierował się w stronę ulicy Sary. Mokry dół nogawek spodni przyklejał mu się do łydek. Wczesne słońce oślepiało. Uniósł dłoń, by osłonić oczy.

Sara stała około pięćdziesięciu metrów dalej. Miała na sobie strój do biegania, włosy związała z tyłu. Jej oddech był wyraźnie widoczny w rześkim powietrzu poranka. Ręce trzymała na biodrach.

Nie wyglądała na zadowoloną jego widokiem.

Jeffrey chciał jej pomachać, ale odwróciła się do niego plecami i zaczęła biec.

Jeffrey odruchowo ruszył za nią. Z głupoty, z desperacji, a może z powodu policyjnego wyszkolenia. Jeśli ktoś ucieka, policjant puszcza się za nim w pogoń.

Sara pokonała ostry zakręt biegnący wzdłuż brzegu jeziora. Jeffrey przyspieszył kroku, szybciej zaczął poruszać rękami. Sara miała przewagę, ale on był silniejszy. Zobaczył, że skraca sobie drogę przez frontowy ogród pani Beaman. Skręciła w podjazd Porterów, potem do ich ogrodu na tyłach domu. Zanim dobiegli do jeziora, Jeffrey nadrobił około dwudziestu metrów.

Sara nie lubiła biegać w trawie. Obejrzała się przez ramię. Jeffrey znów odrobił kilka metrów. Wciągał hausty powietrza otwartymi ustami, mięśnie nóg błagały o litość. Dystans między nimi zmniejszył się o kilka kolejnych metrów, ale Sara dobiegła już na tyły swojej nieruchomości. Noga jej się omsknęła na stromej pochyłości terenu, tej samej, z której jej honda stoczyła się do jeziora.

Jeffrey połknął jeszcze więcej dzielącego ich dystansu, przeskoczył przez mur oporowy, przeciął trawnik. Był na tyle blisko, że czuł jej pot, gdy wbiegała po schodach. Pokonał je jednym susem, zawadzając o najwyższy schodek i tracąc na chwilę równowagę. Wyprostował się, ale nie mógł już wyhamować pędu. Widział, jak drzwi zatrzaskują mu się przed nosem, po czym – jak Kojot ze Strusia Pędziwiatra – wyrżnął w nie twarzą tuż po tym, jak się zamknęły.

– Kurwa! – Przyłożył ręce do nosa. Spomiędzy palców pociekła krew. – Kurwa!

Pochylił się mocno. Krew kapała na podłogę ganku. Zobaczył wszystkie gwiazdy. Chyba złamał nos. Czuł jego pulsowanie jak bicie drugiego serca.

– Saro! – Walnął pięścią w drzwi. – Sar…

Usłyszał silnik. Z4. Znał jego niski pomruk. Słyszał go za każdym razem, gdy siedział w biurze, a po drugiej stronie ulicy Sara uruchamiała swój sportowy wóz za osiemdziesiąt tysięcy.

Strząsnął krew z dłoni. W tylnej kieszeni znalazł chusteczkę. Najwyższym wysiłkiem woli powstrzymał się przed obiegnięciem domu i popatrzeniem za odjeżdżającą Sarą.

[21] Chodzi o J. Edgara Hoovera, wieloletniego dyrektora FBI. (Przyp. red.).

ATLANTA

19

Gina Vogel zmusiła się do wyprostowania pleców. Musiała skończyć z chowaniem głowy w ramionach, gdy pchała wózek między półkami lokalnego sklepu Target. Z domu wygonił ją okres. Znalazła w torebce dwa tampony, w sportowej torbie jeden, ale na tym fart się skończył. Jej zbyt zażyłe relacje z dostawcą z InstaCart wykluczały domową dostawę. Amazon z dwudniową opcją dostawy nie wchodził w rachubę. Nie była aż tak stuknięta, żeby płacić czterdzieści dziewięć dolarów i sześćdziesiąt pięć centów za natychmiastową dostawę paczki tamponów, skoro w sklepie mogła je kupić za osiem dolców.

Poza tym kobieta nie mogła kupić tylko tamponów. Potrzebowała czekolady, ibuprofenu, jeszcze więcej czekolady, paczki miniaturowych batoników, ponieważ słodkości nie miały kalorii, jeśli jedną porcję mieściło się w ustach na jeden raz.

Mimo tych niewątpliwych zachęt wyjście z domu okazało się straszliwie trudne. Gina opóźniała tę chwilę, jak mogła. Wspomagała się wkładami z wielokrotnie złożonego papieru toaletowego, aż łazienka zaczęła przypominać kuchnię Jeffreya Dahmera[22]. Nawet wtedy znalazła sobie wymówki. Dokładnie odkurzyła cały dom. Wyczyściła listwy przypodłogowe. Odkurzyła wentylatory sufitowe, lampy i wszystkie części żaluzji, do których miała dostęp przy zasłoniętych listwach. W nocy przygotowała nawet raport dla Pekinu.

Nie zachowywała się tak maniacko, wręcz paranoicznie od czasów, gdy brała kokę w college’u.

Wiele trudu kosztowało ją samo ubranie się. Zawsze uważała, że kiedy człowiek wkłada odpowiedni strój – sportowy, służbowy, jadalną bieliznę na gorącą randkę – koncentruje się na zadaniu powiązanym z konkretnym strojem. Wciągnięcie na siebie spodni od dresów nie było trudne. Spodnie dresowe zwyczajowo nosiła w domu. Wyjście za drzwi, wystawienie się nie tylko na spojrzenia wścibskiej sąsiadki z naprzeciwka, ale na widok publiczny w ogóle, odbierała jako bardzo ryzykowne przedsięwzięcie.

Ktoś ją obserwował. Wiedziała to na pewno. A jednak nie była aż tak pewna, by powiedzieć o tym siostrze albo zgłosić na policję.

Sama myśl o telefonie na numer dziewięćset jedenaście przyprawiała ją o wypieki:

– Dzień dobry, moglibyście pomóc mi wyjść z domu, nie jestem wariatką, naprawdę, ale wiecie, zwinęłam swojej przygnębionej i denerwującej siostrzenicy atłasową gumkę, tak… taką… i teraz ktoś mi ją zwinął i gdziekolwiek idę, czuję na sobie czyjś wzrok i… halo? Halo? Czy ktoś mnie słucha?

Zaczęła porównywać swoją paranoję do tych dziwacznych masek z rajstop, jakie rabusie wkładali sobie na głowę w filmach. A może w prawdziwym życiu. Wszystko jedno. Po prostu czuła, jakby strach swoim ciężarem zamazywał i zniekształcał jej rysy.

Bała się wyjścia z domu do tego stopnia, że zaliczyła dwa falstarty. Za każdym razem docierała do auta, raz nawet włączyła silnik, ale wróciła pędem do mieszkania jak ta głupia dziewczyna w horrorze, o której wiadomo, że potknie się i przewróci, a potem zostanie przecięta piłą mechaniczną na pół.

Gina tak zadeklarowała swoje członkostwo w tym klubie. Typowe.

W końcu telefon od siostry przywrócił ją do rzeczywistości.

Nancy była wściekła na córkę. Ginę cieszyły te rzadkie okazje, kiedy mogła pozwolić sobie na uszczypliwości, ponieważ to był jedyny moment, kiedy jej siostra przyznała, że dziewczyna jest nie do zniesienia z powodu swoich fochów. Tym razem chodziło o strach przed ciążą, bo kto by przypuszczał, że prezerwatywy czasem zawodzą? Dlaczego nie było na ten temat żadnego artykułu? Albo programu na Discovery?

Gina wydawała z siebie tłumione okrzyki: „Ojej!”, „Jak mogła?”, „Och nie, serio?”, by wyciągnąć dla siebie każdy smakowity kąsek tej dramatycznej opowieści, ale po godzinie Nancy w końcu zapytała Ginę, co porabia.

– Właśnie wybierałam się do Targetu – powiedziała Gina. Zwerbalizowanie intencji było ostatnim bodźcem, którego potrzebowała, by nie tylko wyjść za drzwi i usiąść za kierownicą, ale też pojechać ulicą jak dorosły człowiek, który wie, jak się jeździ po ulicach.

Na szczęście jej lokalny Target nie był zatłoczony o tak wczesnej porze. W środku było chyba więcej pracowników niż klientów. Gina jęknęła, gdy wózek sklepowy szarpnął i skręcił nie tam, gdzie chciała. Pogratulowała sobie głupoty. Kiedy wzięła wózek i przeszła z nim trzy metry, zorientowała się, że jedno kółko jest zwichrowane. Zamiast cofnąć się i wymienić wózek, brnęła przed siebie jak amerykański pionier ze słynnej i pełnej tragicznych zdarzeń wyprawy Donnera, przekonany, że za następną górą czeka na nich ziemia obiecana.

Skonfrontowała towary w koszu z listą zakupów, którą miała w pamięci: papier toaletowy, ręczniki papierowe, lody, syrop czekoladowy, paczka miniaturowych batoników, duże batony czekoladowe, dwa twixy, żeby jeden nie czuł się samotny, opakowanie ibuprofenu ze specjalną zakrętką dla ludzi z artretyzmem, chociaż była za młoda, by tego używać, ale już za stara, żeby dokładnie ustawić strzałki bez lupy, a poza tym dlaczego robili takie opakowania, do których trudno się dostać?

– No jasne – mruknęła.

Tampony.

Oczywiście produkty dla kobiet znajdowały się po drugiej stronie sklepu, upchnięte w kącie razem z pieluchami dla dzieci i majtkami chłonnymi na nietrzymanie moczu oraz pozostałymi waginalnymi produktami, którymi nie należało razić męskich spojrzeń.

Artykuły gospodarstwa domowego. Pościel. Ręczniki. Artykuły sportowe.

Target nie sprzedawał broni. Walmart i Dick’s też nie. Ginę oburzało, że zakup broni przez Internet jest nielegalny i nie można zamówić przesyłki do domu. Najbliższy sklep z bronią – czy jakkolwiek nazywały się takie przybytki – który znalazła w sieci, leżał poza jej zasięgiem. Może i miała paranoję i zmagała się z załamaniem nerwowym, ale nie zamierzała wypuszczać się poza granice swojego terytorium. Poza tym gdzie było to cholerne Narodowe Stowarzyszenie Strzeleckie? Dlaczego nie może kupić AK-47 w automacie przed najbliższym Subwayem?

Produkty dla kobiet.

Minęła gigantyczne pudełka podpasek. Zatrzymała się z wózkiem nieco dalej, by przyjrzeć się dyskretnej ofercie. Tampax miał linię zwaną Radiant. Gina zobaczyła w wyobraźni światło punktowe wydobywające się z jej cipki. Pearl podsunęła obraz ostryg, co z kolei przypomniało jej kreskówkę, którą pokazał jej kiedyś były chłopak. Niewidomy mężczyzna przechodził obok stoiska na targu rybnym i powiedział:

– Dzień dobry paniom.

Ha.

Ha.

BYŁY chłopak.

Omiatała wzrokiem różne produkty, wszystkie różowe albo niebieskie, zupełnie jak rzeczy dla niemowląt obojga płci. Kartonowy aplikator. Plastikowy aplikator. Brak aplikatora. Obfite miesiączki. Średnio obfite miesiączki. Skąpe miesiączki. Skąpe? Są takie? Click Compact skojarzył jej się z wziernikiem ginekologicznym. Sport Fresh: ponieważ uwielbiasz pocić się w czasie okresu. Smooth: jak pupa dziecka, którego nie będziesz mieć za dziewięć miesięcy. Security: kłódka dla cipki. Gentle Glide: najgorsza linia podpasek w historii. Organic: po co wychodzić na zewnątrz, żeby kompostować? Anti-Slip, Rubbery Grip: najświeższy hit Salt-n-Pepa.

Skończyło się na tych, co zawsze: Playtex Sport z technologią FlexFit. Pudełko było zwyczajowo niebiesko-różowe, ale widniała na nim zielona sylwetka szczęśliwej szczupłej kobiety uprawiającej jogging, z fryzurą jak tytułowa bohaterka Zaginionej dziewczyny, iPhone’em przyczepionym do ramienia i dyndającymi przewodami słuchawek, ponieważ tak samo jak Gina nie umiała poradzić sobie z bezprzewodowymi słuchawkami dousznymi, które wyglądały jak biały smark zwisający z ucha.

Wyobraziła sobie spotkanie działu marketingu w Playtex. Mężczyźni optują za wysportowaną szczęśliwą zieloną dziewczyną, a kobiety za ciemnoczerwoną, prawie czarną kobietą w wieku okołomenopauzalnym, zwiniętą w pozycji embrionalnej i krzyczącą na podłodze łazienki.

Trudna decyzja.

Zwichrowane kółko omal nie doprowadziło do zderzenia wózka z ekspozycją pieluch. Gina rozważała akt wandalizmu nie bez satysfakcji, ale nie była aż taką chuliganką. Przynajmniej nie w tej chwili. Wycofała wózek i objechała pieluchową piramidę. W drodze do kasy zgarnęła jeszcze opakowanie dwudziestu czterech sztuk bateryjek AAA, ponieważ jej wibrator domagał się seksu podczas okresu.

Wkładając kartę do czytnika, uświadomiła sobie, że od co najmniej dziesięciu minut nie doświadczała destrukcyjnej paranoi.

Rozejrzała się po strefie kas. Zmęczona matka z małym dzieckiem. Pracownica sklepu wyglądająca na menedżerkę, wpatrująca się w papiery na podkładce i tłumiąca ziewanie. Młody kasjer skanujący jej zakupy, które profiler FBI nazwałby „Zestawem menstruacyjnym”, nawet na nią nie spojrzał.

Upłynął cały tydzień, odkąd ostatni raz uśmiechnęła się szczerze. Eh, życie było jak piękny gobelin. W jednej chwili ukryta w bunkrze wpisywała do wyszukiwarki hasło „broń maszynowa z dostawą do domu”, by niedługo potem stać sobie przy kasie i wystukiwać stopą rytm do Funky Cold Medina przerobionej na muzak.

This brother told me a secret… on how to get more chicks…[23].

Tone Loc był wizjonerem. Przewidział upadek Billa Cosby’ego i chwalebne początki Ru Paula.

– Proszę pani? – ponaglił ją młody kasjer.

Gina nie pozwoliła, by ta „pani” zepsuła jej dobry nastrój. Przesunęła kartę przez czytnik, machnęła szybki podpis. Była uprzedzająco uprzejma dla kasjera, co on pewnie zinterpretował jako desperację seksownej mamuśki. Albo niezbyt seksownej mamuśki, co bardziej prawdopodobne. Schowała do torebki przydługi paragon i przepchnęła krnąbrny wózek przez automatycznie otwierane drzwi.

Słońce!

Kto by się spodziewał?

Zostawiła samochód na końcu parkingu. Kiedy pierwszy raz podjechała pod centrum handlowe, potraktowała to jak wyzwanie w swojej prywatnej wersji Fear Factora. Teraz była zadowolona z konieczności ćwiczenia mięśni. Jej ścięgna podkolanowe zwinęły się w znaki zapytania po wejściu w bliską zażyłość z kanapą, z której teraz rzadko schodziła. Jasne, że z powodu okresu czuła się nieświeżo, miała bolesne skurcze i poty, ale po raz pierwszy w historii dorosłej Giny to nie była najgorsza rzecz, jaka spotykała ją w życiu. Powinni umieścić jej sylwetkę na jednym z tych przeklętych opakowań.

Gina: hello, skrzepy!

Otworzyła bagażnik. Nawet zwichrowane kółko, przez które wózek uderzył w zderzak, nie popsuło jej nastroju. Wrzuciła torby z zakupami do środka. Sięgnęła po jeden z twixów. Rozerwała papierek zębami. Włożyła oblany czekoladą kruchy batonik do ust jak kartkę papieru do maszyny do pisania, choć to porównanie pozostałoby niezrozumiałe dla każdego poniżej trzydziestki.

Była zbyt leniwa, żeby odprowadzić wózek z powrotem do sklepu. Wystarczyło jej jednak przyzwoitości, by zostawić go na kawałku trawiastego separatora obok auta. Usiadła za kierownicą. Zastanawiała się, czy nie wyjąć z bagażnika drugiego twixa, ale lody mogły się roztopić. Powinna je zjeść, zanim do tego dojdzie. Miała dylemat, czy wrócić do sklepu i kupić łyżeczkę. Nie mogła przecież jeść lodów rękami ani przechylić kubeczka i wysiorbać jego zawartości jak starożytni bogowie nektar.

Nagle usłyszała jakiś dźwięk dochodzący z tylnego siedzenia.

Nerwowo zerknęła w lusterko wsteczne.

Zobaczyła męską dłoń, potem przedramię, potem całą rękę. Nie przesunęła spojrzenia ku jego twarzy, chociaż to byłaby naturalna reakcja. Jej wzrok przykuł błysk słońca odbitego w metalu. Otworzyła usta, ciągle pełne twixa. Otworzyła szeroko oczy. Nozdrza jej się rozszerzyły. W zwolnionym tempie śledziła ruch młotka wycelowanego prosto w jej skroń.

Towarzyszyła jej tylko jedna, niewiarygodnie głupia myśl: miałam rację.

[22] Jeffrey Dahmer, jeden z najsłynniejszych seryjnych zabójców USA, nazywany „kanibalem z Milwaukee”. (Przyp. red.).

[23] Ten koleś zdradził mi sekret… jak zdobyć więcej lasek. Fragment hip-hopowej piosenki Funky Cold Medina Tone Loca. (Przyp. red.).

20

Will szedł korytarzem z rękami w kieszeniach spodni. Ból w kłykciu kazał mu przemyśleć na nowo tę decyzję. Strużka świeżej krwi pociekła po grzbiecie dłoni. Sara powiedziała, że zaklei mu ranę plastrem. Zwykle o niczym nie zapominała, ale teraz oboje musieli zacząć przyzwyczajać się do nowej rzeczywistości.

Sara dawała mu przestrzeń, szanowała jego uczucia. To brzmiało świetnie w teorii, ale w prawdziwym życiu nikt nigdy nie dawał mu przestrzeni, nie mówiąc o szanowaniu jego uczuć. Dlatego teraz nie był pewien, jak wrócić do tego, co znane.

Kiedy wściekał się na Amandę, tyranizowała go i upokarzała, aż przestawał się wściekać. Faith nadmiarowo przepraszała, płaszczyła się i nazywała siebie złym człowiekiem, póki nie odpuszczał. A odpuszczał dlatego, żeby w końcu przestała mówić i żeby skrócić cierpienie ich obojga. Angie raniła go nieustannie, ale potem odchodziła, a kiedy wracała, on już zdążył zaleczyć poprzednią ranę. I był spragniony seksu, co pozwalało Angie go kontrolować.

Żadna z tych strategii nie zadziałałaby w przypadku Sary. Fakt, że kompletnie różniła się od wszystkich innych ludzi w jego życiu, był jednym z jej największych atutów. Ale „kwestia przestrzeni” okazała się dla niego obcym terytorium. Oczekiwanie Sary, że on to naprawi, było złym pomysłem. Tak naprawdę miał ochotę wysłać jej obrazek bakłażana, ona przysłałaby mu obrazek kowbojki i wszystko wróciłoby do normy.

Wślizgnął się do kuchni, żeby zmyć krew z dłoni, ale znalazł się nagle przed automatem. Nie jadł od ponad godziny. Wsunął do otworu jednodolarowy banknot, spirala się okręciła i ze środka wypadła drożdżówka z lukrem. A także ćwierćdolarówka reszty, czyli połowa tego, ile potrzebował na sprite’a. Musiał okręcić się, żeby wyjąć drobne z drugiej kieszeni drugą ręką.

Przeniósł się do części z napojami. Żywił chorą miłość do tej zaawansowanej technologicznie maszyny. Nakarmił ją monetami. Patrzył przez szybę, jak robotyczne ramię opuszcza się, by robotyczna dłoń mogła chwycić puszkę sprite’a i wrzucić ją do pojemnika poniżej.

– Siema, brachu. – Nick stanął za nim i powtórzył ten dziwny gest jednoczesnego chwytania i poklepywania. – Mam trochę przemyśleń o profilu, który federalni przygotowali dla Szefa.

Will odłożył przekąskę na kontuar i obmył dłoń z krwi. To poklepywanie zaczynało działać mu na nerwy. Coś jeszcze mu zgrzytało. Nick nazywał Tollivera Szefem, jakby ten był Szalonym Koniem, który skopał tyłek generałowi Custerowi, a nie prowincjonalnym gliniarzem w małym miasteczku, który wkurzył niewłaściwego kryminalistę i skończył jako ofiara morderstwa.

Osuszył ręce i odwrócił się do Nicka.

– Co z tym profilem?

Nick grzebał w kieszeniach w poszukiwaniu drobnych. Miał tak obcisłe dżinsy, że Will widział zarys jego palców w kieszeni.

– Masz dwadzieścia pięć centów? – zapytał.

– Nie. – Will opływał w dwudziestopięciocentówki, ale ramię za bardzo go bolało od poklepywania i ściskania, żeby po nie sięgnąć. – Raport?

– Zgadza się. Przeglądałem swoje stare notatki i przypomniała mi się moja rozmowa z Szefem. – Nick wyszarpnął rękę z kieszeni razem z monetami i wrzucił je do automatu. – Analizowaliśmy profil. To było mniej więcej rok po aresztowaniu, kapujesz? I Szef miał problem, bo jakoś wszystko za bardzo wskazywało na Nesbitta.

Will przypomniał sobie uwagę Nicka z odprawy.

– Powiedziałeś, że profil pasował do Daryla Nesbitta jak ulał.

– Tak, ale czytając teraz swoje notatki, zrozumiałem dokładnie, o co Szefowi chodziło. Profil wzbudził jego podejrzenia, ponieważ był zbyt precyzyjny, jakby jakiś gryzipiórek w FBI wiedział o aresztowaniu Nesbitta i wysmażył profil dokładnie pod niego. – Nick wzruszył ramionami. – Ci goście chcą dorwać drani tak samo mocno jak my. Może okazali się zbyt gorliwi i przerobili wszystko tak, żeby pasowało do tego, co wiedzieliśmy o Nesbitcie.

Will oparł się o kontuar, obserwując Nicka, który wybierał produkty w automacie.

– W mordę, brachu, wziąłeś ostatniego sprite’a? – Nick wcisnął przyciski drugi raz i przytknął twarz do szklanej obudowy, by sprawdzić zawartość maszyny.

Will odwrócił się, kilka razy potrząsnął mocno puszką sprite’a, po czym odwrócił się z powrotem do Nicka.

– Weź mojego. Mam jeszcze jednego w biurze.

– Dzięki, stary. – Nick wziął od Willa puszkę.

– Dlaczego SZEF uznał, że ktoś poszedł na skróty? – zapytał Will.

Nick milczał przez chwilę, niewątpliwie wychwytując jego intonację przy słowie „szef”. Mimo wszystko odpowiedział:

– Jedyne, co tak naprawdę mieliśmy, to zdjęcia z miejsca znalezienia Truong i kilka ujęć zrobionych BlackBerry w przypadku Caterino. To dwa miejsca zbrodni, które nie wykazywały wielu podobieństw. Jak to nazywasz, kiedy się zdarza?

Will zorientował się, że Nick oczekuje odpowiedzi. Pokręcił głową.

Nick stuknął dwa razy palcem w wierzch puszki sprite’a.

– Trafność konkluzji statystycznych.

Will pomyślał, że ma to więcej wspólnego z ustaleniami, których się nie uogólnia z powodu niedostatecznej analizy danych, ale powiedział:

– To możliwe.

– Możliwe? Postawiłbym na to lewe jądro – powiedział Nick. – Ufam Szefowi bardziej niż swojej pamięci, jeśli rozumiesz, o czym mówię. Gość był bystry jak nikt. Cholernie dobry glina. Najlepszy, jakiego znałem.

Will zrozumiał.

Nick podniósł kółeczko na wieczku puszki i pociągnął, a sprite wybuchł jak gejzer Old Faithful.

– Cholera! – Nick cofnął się, ale za wolno, by uniknąć opryskania. Dżinsy w kroku zostały zalane. Napój zabryzgał mu nawet brodę. – Cholera – powtórzył.

Will sięgnął po ręczniki papierowe.

Nick spiorunował go wzrokiem, kalkulując w myślach.

Will zrobił swoje kalkulacje.

Wyniki przedstawiały się następująco: Nick był piętnaście lat starszy i piętnaście kilogramów lżejszy, nie mówiąc o co najmniej trzydziestu centymetrach różnicy wzrostu. Do tego dochodziły zmienne: wspólna praca i czynnik ludzki imieniem Sara. Odgrywali tę farsę od tak dawna, że przerwanie jej byłoby jednocześnie przyznaniem się do udziału w tej grze.

– Co tam, chłopcy? – W progu kuchni bezszelestnie pojawiła się Amanda.

Nick ruszył do wyjścia, po drodze wyrzucając puszkę do kosza.

Amanda uniosła pytająco brwi, spoglądając na Willa.

– Dlaczego nie widzę twojego telefonu?

Will kompletnie zapomniał, że go wyłączył. Pokazał telefon Amandzie.

– Ile jeszcze razy chcesz tego poranka przeciągnąć strunę?

– Dwa. – Will wskazał marynarkę, w którą się przebrał. – Pierwsza została naprawiona.

Amanda zmarszczyła brwi, ale nie skomentowała jego uwagi.

– Przybliż mi szczegóły tego stanu zawieszenia, w jakim tkwimy.

Will słyszał w głowie głos wewnętrznej Faith, wskazującej, że mogliby wyrwać się z tego stanu, gdyby skontaktowali się z kilkoma innymi jurysdykcjami w sprawie seryjnego zabójcy, ale nie był Faith i przeciągnął już zbyt wiele strun.

– Nadal czekamy na informację w sprawie administratora sieci, z której korzysta Dirk Masterson, by wystawić nakaz. Faith analizuje materiały zebrane przez Geralda Caterino. Wysłałem komunikat do stanowych jednostek. Mają przysłać rejestr wszystkich zaginionych kobiet i tych, które zgłosiły nękanie. Potem zająłem się innymi otwartymi sprawami.

– A, prawdziwa policyjna robota – powiedziała Amanda. – Konkrety?

Will zreferował jej wszystko skrótowo. Dochodzenie w sprawie podpalenia w Chattooga było na ostatniej prostej do aresztowania sprawcy. Wyznaczono termin badania wariografem podejrzanego o serię napadów na sklepy monopolowe. Will wysłał rysownika do Forsyth, gdzie mieszka ofiara potencjalnego seryjnego gwałciciela. Biuro szeryfa z Treutlen County przysłało zastępcę z próbkami śliny do opracowania.

– Dobrze. Prześlij mailem raporty do Caroline. Mam ciężki dzień. Caroline przejęła część moich obowiązków.

Caroline była asystentką Amandy, cierpliwą kobietą odporną na zawstydzanie.

– Tak jest, szefowo.

– Sara jest w drodze do Grant County. Koroner dał jej klucz do swojego magazynu. Ma zadzwonić, kiedy dostanie wyniki badań toksykologicznych.

Will próbował udawać, że wcale nie dostał mentalnie w twarz. Nie chciał, żeby Sara była w tej chwili w Grant County, co plasowało go w grupie apodyktycznych partnerów ze skłonnością do kontrolowania swoich dziewczyn.

Amanda spojrzała na zegarek.

– Caroline ściągnie tu rodziców Shay Van Dorne. Mam nadzieję, że Sara do tego czasu wróci. Jak najszybciej znajdźcie tego Dirka Mastersona. Zadzwoń do administratora sieci, niech się sprężą.

– Sądzisz, że Masterson coś wie?

– Sądzę, że jestem tu szefem, a ty robisz, co ci każę.

Will nie mógł polemizować z logiką zawartą w tym argumencie. Wziął drożdżówkę z lukrem i wyszedł z kuchni. Włączył telefon. To była świńska zagrywka z jego strony, że ukrywał miejsce swojego pobytu przed Sarą. Z drugiej strony to on zainstalował aplikację Find My w jej telefonie. Wątpił, by kiedykolwiek ją uruchomiła.

Teraz sprawdził jej lokalizację. Była już w Grant County przy Mercer Avenue. Niebieski punkcik sugerował, że jest w miejscu o nazwie U-Store. Will powiększył mapę i przełączył na zdjęcia satelitarne terenu. Wyglądało to tak, jakby po drugiej stronie ciągnęło się pofałdowane pastwisko.

Z nagrobkami.

– Niech to szlag.

Żadna liczba bakłażanów i kowbojek nie mogła tego naprawić. Wsadził telefon do kieszeni. Zastukał do Faith i nie czekając na wezwanie, wszedł do środka.

Faith siedziała przy biurku i wstrzykiwała sobie insulinę.

Will zaczął się wycofywać, ale Faith gestem wskazała mu krzesło, a potem telefon pracujący w trybie głośnomówiącym.

– Skarbie – Faith opuściła rękaw koszuli i schowała wstrzykiwacz insuliny – ja za ciebie tego nie rozwiążę. Musisz porozmawiać z nią osobiście, nie przez telefon, i jakoś dojść do porozumienia.

Will rozpoznał w głosie Faith bezwarunkową miłość pomieszaną z lekką irytacją, co przywoływała tylko w kontaktach z własnymi dziećmi.

– Mamo – powiedział Jeremy błagalnie. – Mówiłaś, że zawsze mogę zwrócić się do ciebie po pomoc. I właśnie teraz zwracam się do ciebie o pomoc.

Faith skwitowała słowa syna wybuchem śmiechu.

– Niezła próba, kolego, ale jeśli sądzisz, że narażę relację, która pozwala mi zaoszczędzić dwadzieścia cztery tysiące dolarów na opiekunce, to nie znasz swojej matki.

Jęk Jeremy’ego brzmiał identycznie jak jęk Faith.

– W weekend przywiozę pranie – zakomunikował.

– Przywieź proszek, bo sam będziesz prał. – Faith zakończyła rozmowę. – Jeremy jest wściekły na moją matkę. Próbuję zrobić z tej sytuacji życiową lekcję dla niego – wyjaśniła.

Will wyczuł okazję.

– Może twoja mama powinna dać mu trochę… uhm… przestrzeni? No wiesz, zastanowić się, co on czuje.

Faith spojrzała na niego w osłupieniu.

– Mrugnij raz, jeśli podsłuchują nas porywacze.

Will chrząknął. Nie mógł się już wycofać.

– Chodzi o to, że… jest urażony, tak? Pewnie potrzebuje trochę czasu, żeby mu przeszło, więc twoja mama powinna się wycofać. A on może jej powiedzieć, że jest okay, za kilka godzin? A może dni? Mogą być dni?

– Dni to długo.

– No to godziny. Ile godzin?

– Dwanaście? – Zobaczywszy wyraz jego twarzy, Faith natychmiast się poprawiła. – Nie, trzy.

Will rozerwał plastikową osłonkę drożdżówki i ugryzł wielki kęs.

– Przepraszam. – Faith wyglądała na szczerze zawiedzioną sobą. – Mój syn żre się z moją matką. Obiecałam córce, że przedstawię ją detektywowi Pikachu, jeśli pozwoli mi sikać w spokoju. Oszukałam w Simsach, bo tylko tak mogłam dać swoim Simsom życie, na jakie zasługują. Naprawdę jestem najlepszą adresatką pytania, co oznacza zbitka słowna: „emocjonalnie zdrowy dorosły”?

Will przyglądał się drożdżówce. Biały lukier powoli się rozpływał. Ugryzł kolejny kęs.

– Jestem beznadziejna. Gówno warta. Jestem strasznym człowiekiem.

– Dobrze, już dobrze. – Will desperacko pragnął skasować ostatnie minuty tej rozmowy. Postanowił zaryzykować i zanucił:

– There’s a thousand reasons we should go about our day[24].

– Ty dupku, nie waż się wtłaczać mi do głowy piosenki z Krainy lodu. – Faith gwałtownie przysunęła krzesło do komputera, najwyraźniej zrozumiawszy przekaz. – Widziałeś Nicka? Szukał cię.

Nick pewnie płukał jaja w łazienkowej umywalce.

– Powiedział, że stare notatki odświeżyły mu pamięć. Tolliver nie był zadowolony z profilu przygotowanego przez FBI.

– Chodzi ci o Szefa?

Will jeszcze bardziej pokochał Faith za to pytanie.

– Tolliver uważał, że to ogon macha psem.

Faith zabębniła palcami w biurko.

– Wszyscy wiemy, że FBI nie jest nieomylne. Spójrz na ten skandal z testami balistycznymi. Albo z mikroskopowym badaniem próbek włosów. Albo skandal nad skandale.

Will dokończył drożdżówkę.

– Co z kopiami notatek Leny? – zapytał.

– Czyta się jak Dickensa. – Zaśmiała się. – To znaczy prawdziwego Dickensa. Można by pomyśleć, że ktoś to zredagował, zadiustował i wydrukował na użytek publiczny. Nawet pismo odręczne wygląda jak czcionka w maszynie do pisania.

Will nie mógł być zawiedziony, ponieważ wcale nie był zaskoczony.

– Dlaczego Tolliver ją trzymał? – dodała pytającym tonem, wcale nie oczekując odpowiedzi.

Ale Will taką odpowiedź znał:

– Tu może chodzić o danie drugiej szansy. I nieumiejętność przyznania się do błędu.

– Myślisz, że zaślepił go własny upór?

– To teoria Sary, że nie potrafił przyznać się do pomyłki. Ja mam inną teorię. Według mnie Lena była jego szarym królikiem. – Will przez lata obserwował to zjawisko w wielu komisariatach. – Szef potrzebuje kogoś do brudnej roboty, więc wysyła swojego szarego królika, żeby hopsał w wysokiej trawie, a on jest czysty jak łza. Nie może jej zwolnić, bo ona zna wszystkie jego sekrety. Nie może pozwolić jej odejść, bo ona może być mu jeszcze potrzebna. Zwykle żadne nie widzi w tym wrogiej relacji transakcyjnej, ale oboje coś z tego mają. Tacy przyjaciele z okopów.

Faith milczała tak długo, jak długo powinno się milczeć, gdy ktoś szarga reputację nieżyjącego gliniarza, który jednocześnie był nieżyjącym mężem jednej z najlepszych przyjaciółek.

– To ma sens. Taką samą rolę grała w Macon.

Will oblizał palce oblepione cukrem.

– Dobra, to nie ma nic wspólnego z Leną. – Faith splotła dłonie na biurku i spojrzała na Willa. – Właściwie to mam dla ciebie radę w kwestii związków. To samo powiedziałam Jeremy’emu i to pewnie ostatnia rzecz, jaką chciałbyś usłyszeć. Porozmawiaj z Sarą. Osobiście. Powiedz, co czujesz. Powiedz, jak to naprawić. Ona cię kocha. Ty kochasz ją. Znajdźcie rozwiązanie.

Will potarł brodę. Miał lepkie od cukru palce. Skinął głową w stronę komputera Faith. Na ekranie widniały zatrzymane w kadrze zdjęcia z sekretnego archiwum Geralda Caterino.

– Coś znalazłaś? – zapytał.

– Smutek – odparła, wracając przed monitor. – Wiem, jak zbrodnia wpływa na rodziny. Widzę codziennie, jak zbrodnia zabija ich dusze. To straszne, ale patrzę na to, co Gerald zrobił: wnioski o informacje, adwokaci, procesy, prywatni detektywi, notatki, telefony, wszystkie wydane pieniądze, i po prostu… – Faith potrząsnęła głową, ponieważ nie było już nic do dodania.

– Amanda naciska w sprawie Mastersona – powiedział Will. – Nie wiem dlaczego, ale ona czuje jakiś smród, a zwykle ma rację.

– Przed wyjazdem do Austin i siadaniem im na kolanach nie wiem, czy dam radę przyspieszyć sprawę z operatorem. – Faith przesunęła wydruk w stronę Willa. – Spójrz na fakturę od detektywa Dirka. Przeterminowana. A to najnowsza. Caterino wisi temu dupkowi prawie trzydzieści tysiaków.

Na górze strony Will zobaczył jakieś cyfry.

– To jest adres. Mówiłaś, że wszystkie czeki były wysyłane na adres skrytki pocztowej.

Faith podsunęła mu kolejną kartkę z mapą, adresem internetowym i numerem telefonu.

– Mail Center Station. To jedna z tych firm, gdzie możesz wynająć skrytkę i dostać normalny adres.

Will znał ten rodzaj usługi. Jego eksżona ochoczo korzystała z fikcyjnych adresów. Kilka razy, działając pod przymusem, namierzył ją z użyciem środków niezgodnych z prawem.

– Co brzmi groźniej dla przeciętnego człowieka z ulicy: policyjny nakaz czy wezwanie do sądu? – zapytał.

– Nie wiem, połowa rządu federalnego ignoruje wezwania. Chyba nakaz – odparła Faith po namyśle.

Will wcisnął tryb głośnomówiący w telefonie stacjonarnym Faith, wiedząc, że jako identyfikator dzwoniącego wyświetli się Georgia Bureau of Investigation.

– Smarujesz mi telefon cukrem? – zapytała Faith.

– Tak. – Will wybrał numer. Telefon zadzwonił tylko raz.

– Mailbox Center Station – rozległ się w słuchawce radosny głos. – Przy telefonie Bryan. Czym mogę służyć?

– Bryan. – Will podwyższył głos i dodał silny akcent z południa Georgii. – Tu agent specjalny Nick Shelton z Georgia Bureau of Investigation. Przygotowuję oficjalny nakaz aresztowania sprawcy, który wynajmuje u was skrytkę pocztową numer trzydzieści cztery dwadzieścia jeden. Sędzia prosi o nazwisko właściciela skrytki przed zatwierdzeniem nakazu i wysłaniem oddziału do zatrzymania zbiega.

Faith pokręciła głową na taki podstęp, ponieważ każdy z podstawową znajomością prawa roześmiałby się Willowi w twarz.

Bryan tego nie zrobił.

Faith wybałuszyła oczy, gdy usłyszeli stukanie w klawiaturę.

– Proszę pana, to znaczy panie agencie specjalny… – zaczął. – Zaraz sprawdzę. O, już mam. Skrytka trzy-cztery-dwa-jeden jest wynajęta na nazwisko Miranda Newberry. Adres też podać?

Faith gwałtownie wyciągnęła rękę po coś do pisania i przewróciła kubek pełen długopisów.

– Mów, synu – powiedział Will.

– Cztery-osiem-dwa-pięć Dutch Drive, Marietta, trzy-zero-zero-sześć-dwa.

– Dzięki, stary. – Will odłożył słuchawkę.

– A niech mnie! – Faith wyrzuciła w górę ramiona jak sędzia uznający punkt z gry. – To niewiarygodne.

– Miranda Newberry.

Faith okręciła się w stronę komputera. Zaczęła stukać palcami w klawiaturę, marszczyć brwi i mamrotać.

– Na miłość boską! – zawołała w końcu.

Will czekał, gdy wściekle klikała raz po raz myszką. W końcu przestała.

– Miranda Newberry, niezamężna, dwadzieścia dziewięć lat, licencjonowana biegła księgowa, skończyła uniwersytet stanowy i spędza większość czasu na blogach kryminalnych i… no nie, serio? Jest na sześciu forach dyskusyjnych dla młodych dorosłych. Tego mi trzeba. Biała pinda z przedmieścia z pokolenia millenialsów, która będzie mi dyktować, jakie książki są kulturowo właściwe dla mojej brązowej córki.

– Oszustwo – stwierdził Will, ponieważ podawanie się za kogoś w sieci niekoniecznie było przestępstwem, ale na pewno niezgodne z prawem było robienie tego dla pieniędzy. – Podaje się za oficera policji?

– O cholera, patrz! – Faith wskazała ekran. – Właśnie wrzuciła na Insta fotkę Wielkiego Kurczaka. Pisze, że spotyka się z chłopakiem na lunchu za godzinę.

Wielki Kurczak mieścił się przy skrzyżowaniu Cobb Parkway i Roswell Road. Nazwa pochodziła od siedemnastometrowej sylwetki kurczaka stojącego przy typowej restauracji sieci KFC. Dla miejscowych był punktem orientacyjnym. Kierunki podawali sobie w zależności od swojego położenia względem Wielkiego Kurczaka.

Will zerknął przez ramię na dźwięk otwieranych drzwi. W KFC roiło się od pracowników pobliskich firm, którzy przyszli tu na lunch. Faith trzymała dla nich miejsca w boksie na końcu sali. Patrzyła w telefon. Przyjechali piętnaście minut przed czasem, a Miranda Newberry była już spóźniona o piętnaście minut.

Drzwi znowu się otworzyły. Will znowu zerknął przez ramię.

Nadal ani śladu Mirandy Newberry.

Nalał do szklanki dr. peppera przy maszynie z napojami i ruszył z powrotem do Faith, taksując po kolei wszystkie boksy. Zdjęcie profilowe Mirandy Newberry na Facebooku ukazywało bardzo szczupłą kobietę z dwoma szpicami przebranymi za Bonnie i Clyde’a. Will w milczeniu znosił żarty Faith o małych pieskach. Jego suczka Betty była chihuahua. Czasem ludzie bywali skazani na małego pieska i jedyne, co im pozostało, to opieka nad nim.

– Nic. – Faith ciągle siedziała z nosem w telefonie, gdy Will usiadł naprzeciwko niej. – To kłamczucha. Mogła kłamać o spotkaniu z chłopakiem. Założę się, że mieszka w Kanadzie.

Will milczał. Miał miłe wspomnienia o swojej kanadyjskiej dziewczynie z czasów szkoły średniej. Była supermodelką.

– Chcesz coś jeszcze do jedzenia? – zapytał.

Faith zmarszczyła twarz. Jej sałatka wyglądała na nadjedzoną przez kogoś.

– Dlaczego tak mnie wkurzają jej recenzje książek dla młodych dorosłych?

Will wypił dr. peppera.

– Dobra, przyznaję, że jestem jak podręcznikowa biała pańcia, która krzyczy na chłopaka w barze mlecznym, że dodatkowy ser kosztuje pięćdziesiąt centów. – Faith nabrała powietrza. – Ale jedynym powodem, naprawdę jedynym, dla którego nigdy nie spróbowałam kokainy, była historia Reginy Morrow ze Słodkiej doliny. I nawet mi nie mów o Zapytaj Alice. Ta książka przeraziła mnie straszliwie. Nie miałam pojęcia, co to jest ten „anielski pył”, a i tak byłam przerażona. Czy to ma znaczenie, że stara jak świat ghostwriterka wyobraziła sobie, jak młodzież mówi „to mnie kręci”?

Drzwi się otworzyły.

Faith znieruchomiała.

Will pokręcił głową.

Faith wyciągnęła garść serwetek z pojemnika i wytarła telefon.

– Mówiłam ci już, jak kiedyś wycierałam guacamole z mojego iPada i przypadkowo polubiłam wpis tego kretyna, z którym chodziłam do szkoły…

– Uwaga.

Drzwi znowu się otworzyły.

Miranda Newberry wyglądała prawie jak na zdjęciach. Miała tylko krótszą grzywkę. Była ubrana w jaskrawopomarańczową sukienkę w niebieskie i zielone kwiaty. Jej torba wielkością przypominała worek z obrokiem ozdobiony chwościkami i koralikami. Will skatalogował w myślach różne rodzaje broni, jakie zmieściłyby się w takiej torbie – od noża sprężynowego po .357 magnum. Oceniając ją wyłącznie na podstawie aktywności w mediach społecznościowych, założył, że Miranda ma w torbie raczej fatałaszki dla psów i kilka ukradzionych kart kredytowych.

Faith przełączyła aparat fotograficzny w tryb selfie, by móc obserwować, co dzieje się za jej plecami.

Miranda nie rozejrzała się po restauracji jak dziewczyna szukająca wzrokiem chłopaka, z którym miała zjeść lunch. Stanęła w pobliżu zatłoczonej lady, wyjęła telefon, uśmiechnęła się, zrobiła selfie i wyszła.

Faith wyskoczyła z boksu przed Willem. Przebiegli przez salę. Na ulicy Miranda nie wsiadła do białej hondy CRX, która była na nią zarejestrowana, tylko przeszła przez wąską ulicę za Wielkim Kurczakiem i ruszyła dalej wzdłuż rzędu krzewów.

Will dogonił Faith na parkingu dilera ciężarówek.

– Mam nadzieję, że nie stracimy jej z oczu. – Faith żartowała. Pomarańczowa sukienka Mirandy Newberry biła po oczach z daleka jak pachołek drogowy. – Dokąd ona idzie? – zapytała, przechodząc między dwoma białymi furgonetkami.

Will wyczuł zapach frytek.

– Do Wendy’s.

Miał rację. Miranda skierowała się prosto do niskiego budynku i otworzyła drzwi.

Will i Faith zwolnili tempo. Przez szyby widzieli, jak Miranda staje w kolejce po zamówienie. W Wendy’s połowa miejsc była zajęta. Parking świecił pustkami. Will dopiero co zjadł Big Boxa w KFC, ale pod wpływem zapachu frytek znowu poczuł się głodny.

W środku się rozdzielili. Will znalazł boks w części jadalnej, a Faith stanęła za Mirandą w kolejce. Ze swojego miejsca Will widział, jak zagląda jej przez ramię, czytając zawartość telefonu. Jak większość ludzi Miranda była całkowicie pochłonięta ekranem. Nie miała pojęcia, że tuż za nią stoi policjantka, chociaż Faith miała pod marynarką kaburę z bronią.

Will spojrzał na dwóch kolejnych klientów, którzy weszli do restauracji. Próbował postawić się w sytuacji Mirandy. Jaka kobieta zamieszcza na swoim profilu zdjęcie restauracji, w której nie zamierza jeść, i pisze o chłopaku, którego nie ma? Uznał, że taka, która złowiła zrozpaczonego ojca i naciągnęła go na trzydzieści patyków.

Patrzył na Faith, gdy Miranda czekała na realizację swojego zamówienia. Faith wyglądała na wkurzoną, ale to nic nowego. Kasjer wezwał ją do kontuaru. Faith składała zamówienie ustawiona bokiem, nie spuszczając Mirandy z oka.

Zajęta grzebaniem w telefonie, Miranda nie była tego świadoma. Will widział małe wypukłości na jej karku. Pozycja kręgów szyjnych zdradzała, że Miranda ciągle pochyla się nad ekranem.

W końcu Miranda podniosła głowę. Jej zamówienie było gotowe. Wzięła tacę czekającą na nią na ladzie. Pojedynczy hamburger, frytki, napój. Nalała sobie do kubka niesłodzoną herbatę. Faith stała tuż obok niej, nalewając sobie wodę gazowaną. Miranda przesunęła się, by wziąć przyprawy.

Słomka. Serwetki. Sól. Plastikowe sztućce. Nacisnęła dozownik keczupu, napełniając sześć maleńkich papierowych kubeczków.

Ruszyła do bocznej części sali, gdzie wąski blat i wysokie stołki dawały widok na warsztat samochodowy po drugiej stronie ulicy.

– Proszę pani? – Faith pokazała jej odznakę.

Miranda omal nie upuściła tacy.

– Tam. – Faith wskazała Willa. Stała w policyjnej pozie, co natychmiast zwróciło uwagę ludzi. – Idziemy.

Will patrzył, jak spojrzenie Mirandy ślizga się po sali. Wyglądała na winną. Will nie bez powodu wybrał ten boks. Siedząc z Faith naprzeciwko siebie, mieli na oku wszystkie punkty wyjścia.

Mirandzie tak drżały ręce, że wychlapywała z kubka herbatę. Zrobiła kilka małych kroczków w stronę stolika, potem większe, kiedy Faith pokazała więcej swojego policyjnego charakteru. Była drobną kobietą, ale stawała się groźna, jeśli tego wymagała sytuacja.

Miranda usiadła w boksie naprzeciwko Willa. Faith usiadła obok niej i popchnęła ją dalej, aż pod ścianę.

Will dokonał prezentacji, ponieważ Faith jak zwykle przyjęła rolę tej milczącej i nieprzewidywalnej.

– Jestem Trent. A to Mitchell.

Miranda przyjrzała się uważnie jego odznace. Ręce nadal jej drżały.

– Prawdziwa?

Faith rzuciła na stół swoją wizytówkę.

– Zadzwoń na ten numer.

Miranda wzięła wizytówkę. Wpatrywała się w nią intensywnie. Oczy zaszkliły jej się od łez. Will widział, jak porusza szczęką, zgrzytając zębami.

Wizytówka wróciła na stół.

Sięgnęła po frytkę, zanurzyła ją w każdym z sześciu keczupów i włożyła do ust.

Will spojrzał na Faith, gdy Miranda w milczeniu przeżuwała frytkę. Uznał, że postanowiła ich nie zauważać, póki się nie zniechęcą i nie zostawią jej w spokoju.

– Chcemy porozmawiać o Geraldzie Caterino – zaczął Will.

Przeżuwanie ustało na moment, ale Miranda wzięła kolejną frytkę, powtórzyła keczupowy rytuał i włożyła ją do ust.

Faith wyciągnęła jedną frytkę ze stosu.

Miranda westchnęła ciężko.

– Znam swoje prawa. Nie muszę rozmawiać z policją, jeśli nie chcę.

Will przywołał swoją wewnętrzną Faith.

– Nauczyła się tego pani w akademii policyjnej, detektyw Masterson?

Miranda przestała przeżuwać.

– Używanie pseudonimu w sieci nie jest nielegalne – zauważyła.

– To dyskusyjne – odparł Will, dodając coś od siebie do irytacji Faith. – Ale z całą pewnością niezgodne z prawem jest podawanie się za funkcjonariusza policji, nawet emerytowanego, który nigdy nie istniał.

Te informacje wyraźnie ją przestraszyły.

Faith położyła rękę na ściance boksu. Poły jej żakietu się rozchyliły. Broń stała się widoczna dla każdego, kto spojrzałby w dół.

Miranda spojrzała w dół i głośno przełknęła ślinę.

– Moja suczka zachorowała – powiedziała w końcu. – Potrzebowała operacji. I wtedy zepsuł mi się samochód.

– I to wszystko kosztowało trzydzieści tysięcy? – zapytał Will.

– Pracowałam za darmo przez cały rok, zanim poprosiłam o cokolwiek. A potem dalej liczyłam sobie za swoją pracę, bo… – Uświadomiła sobie, że mówi za głośno. – Musiałam liczyć sobie za pracę, bo wyglądałoby podejrzanie, gdybym tego nie robiła.

– Sprytne – skomentowała Faith.

Miranda posłała jej krótkie spojrzenie, ale zwróciła się do Willa:

– Tożsamość Mastersona dodaje mi ważności. Nikt by mnie nie słuchał, gdyby wiedział, że jestem kobietą. Nie macie pojęcia, jak trudno…

Faith wydała z siebie udawane prychnięcie.

– Zapłacę grzywnę. Oddam pieniądze. To nic poważnego.

– Jesteś biegłą księgową, tak? – Will czekał, aż Miranda skinie głową twierdząco. – Zapłaciłaś podatek od tego przychodu?

Spojrzenie Mirandy znowu stało się rozbiegane.

– Tak – powiedziała w końcu.

– Potrzebuję kopii twojej licencji prywatnego detektywa, koncesję na twoje Love2CMurder i numer identyfikacji podatkowej albo numer ubezpieczenia, żeby zweryfikować…

– Pieniądze były wypłacane przez ponad dwa lata. To spełnia warunki uzyskania zwolnienia z podatku od darowizn.

Faith głośno wypuściła powietrze przez usta.

Will użył jednej z jej ulubionych kwestii:

– Możemy skończyć z tymi głodnymi kawałkami?

Miranda zacisnęła szczęki.

– Nie muszę z wami gadać.

– Możemy cię aresztować za samo podszywanie się pod kogoś innego.

Miranda odsunęła tacę.

– Dobra, brałam pieniądze od Geralda, ale naprawdę mu pomagałam. Myślicie, że ten dinozaur wie, jak szperać w sieci?

Faith nie mogła tego przemilczeć.

– Czy trzydzieści patyków to standardowa cena za włączenie Google Alert i wycięcie paru artykułów? – zapytała.

– Zrobiłam o wiele więcej niż to. Poświęciłam długie godziny. Przetworzyłam dane. Pokazałam mu wzorzec. – Wsunęła dłoń do torby.

Faith złapała ją za nadgarstek.

– Au! – Miranda skrzywiła się z bólu. – Chciałam wyjąć telefon. Jest w torbie.

Faith wzięła z tacy Mirandy plastikowy widelec i zaczęła nim grzebać w worku. W końcu skinęła głową.

– Jezu. – Miranda wyjęła telefon i zaczęła przesuwać kciuki po ekranie. – Macie rację. Wysłałam Geraldowi alerty Google’a, które monitorują sieć w poszukiwaniu artykułów opisujących podobne ataki jak na Beckey. Widzieliście jej zdjęcia? Prawie umarła. Wiele kobiet umarło. Ja nie badam tylko serii morderstw. Ja tropię maniakalnego seryjnego zabójcę.

Will nie zamierzał poprawiać jej samopoczucia.

– Jakie wzorce pokazałaś Geraldowi? – zapytał.

– Wysłałam mu informacje o przypadkach – zaczęła Miranda, nie odrywając wzroku od telefonu – w których wszystkie kobiety zostały uprowadzone w ostatnim tygodniu marca albo ostatnim tygodniu października. Wszystkie zniknęły we wczesnych godzinach porannych między piątą a dwunastą.

Will zauważył, że Faith sztywnieje, ponieważ w ten szczegół nie była wtajemniczona.

– Już znamy daty i godziny. Co jeszcze? – zapytał.

– Czy Gerald mówił wam o akcesoriach do włosów? I o śledzeniu?

– Tak.

– Które przypadki wam pokazał?

– A jak sądzisz? – odpowiedział Will wymijająco.

– Muszę zacząć od początku. – Miranda ustawiła telefon tak, by i Will, i Faith mogli widzieć ekran. – Tu jest oryginalny arkusz w Excelu, który pokazuje wszystkie pierwotne nieprzetworzone dane, które wysłałam Geraldowi. Kryterium wyszukiwania były kobiety zaginione w Georgii w ciągu ośmiu ostatnich lat. Ustalenie, co się stało z nimi po zgłoszeniu zaginięcia, trwało dni, czasem tygodnie i miesiące, a nawet rok. Ułożenie tej bazy kosztowało mnie tysiące godzin pracy.

– Mów dalej – powiedział Will.

– W tej rubryce są informacje, co się z nimi stało. – Miranda przesunęła palec po ekranie do nowej kolumny. – Większość tych kobiet wróciła, co jest powszechne. Czasem kobiety potrzebują przerwy. Reszta została aresztowana za narkotyki czy inne sprawki, kilka wylądowało w schroniskach dla kobiet z powodu agresji mężów. Niektóre nigdy nie wróciły, ale może opuściły stan albo uciekły ze swoim chłopakiem. Ale niewielka grupka straciła życie. Spójrzcie na tę kolumnę.

– Joan Feeney. Pia Danske. Shay Van Dorne. Alexandra McAllister – przeczytała Faith. Właśnie do tych nazwisk zawęziła listę Geralda.

– Według Geralda Caterino ofiar jest więcej niż w tych kolumnach – powiedział Will.

– Mylił się. Przysięgam. Widział to, co chciał widzieć. Założę się, że nie pokazał wam mojej pełnej listy. – Miranda znowu przewinęła ekran. – Tutaj są uprowadzenia z października z ostatnich ośmiu lat. Tu były uprowadzenia z marca. Gerald odrzucił wiele nazwisk, które mu dałam, bo albo nie mógł skontaktować się z rodziną, albo nikt nie słyszał o ginących akcesoriach do włosów, albo ofiara nigdy nie przyznała, że czuje się obserwowana. Uznałam jednak, że kilka kobiet powinno znaleźć się na liście, ponieważ pasowały do innych kryteriów.

Will dostrzegł drobną zmianę na twarzy Faith. Jego partnerka wyprzedzała wypadki. Wiedziała, że Miranda do czegoś zmierza.

– Co z innymi kryteriami? – zapytał.

– Jak mówiłam, wszystkie zniknęły rano, czasem w ostatnim tygodniu marca, czasem w ostatnim tygodniu października. Prócz Caterino i Truong działały według dość przewidywalnego rozkładu dnia – bieganie, praca, zakupy – kiedy zostały uprowadzone. A potem, nawet po długim czasie, wszystkie znajdowano w lesie, poza uczęszczanymi ścieżkami, okaleczone, co koronerzy przypisali działaniu dzikich zwierząt.

– Przypisali? – zapytał Will.

– Nigdy się tego nie dowiemy, ponieważ nie było sekcji zwłok – powiedziała Miranda. – Ten seryjny zabójca jest inteligentny i zna system. Zostawia ofiary w różnych jurysdykcjach jak Bundy. Torturuje jak Dennis Rader. Jest nadzwyczaj metodyczny jak Kemper. Sprytnie zostawia ciała tam, gdzie mogą się do nich dobrać zwierzęta. Nie wiem, może to jego pokręcone wyobrażenie o rytuałach wicca albo druidyzmie? To trąci ofiarami ze zwierząt, tyle że tutaj zwierzęta jedzą ludzi.

Will pomyślał, że Miranda za bardzo odjechała w swoich rozważaniach, ale nie zamierzał jej korygować.

– Daj mi to. – Faith wyrwała Mirandzie telefon i zaczęła coś pisać. – Wysyłam ten arkusz do siebie – wyjaśniła.

– Dobrze, bo potrzebuję pomocy – powiedziała Miranda. – Nie mogę zdobyć informacji potrzebnej do ustalenia ostatecznego powiązania.

– Jakiej informacji?

Miranda wyciągnęła rękę po telefon.

Faith upewniła się, że mail został wysłany, po czym oddała jej telefon.

Miranda przesunęła arkusz, by pokazać inną część tabeli.

– Beckey była pierwszą ofiarą w marcu osiem lat temu. Przeżyła, więc znalazł inną ofiarę, Leslie Truong, i zamordował ją. Potem w listopadzie tego roku znaleziono inną ofiarę w lasach wokół jeziora Lanier w Forsyth County.

Will pamiętał te szczegóły.

– Pia Danske – powiedział.

– Właśnie. Danske zaginęła dwudziestego czwartego października rano. Znaleziono ją martwą dwa tygodnie później. Na jej ciele były ślady działania dzikich zwierząt.

Will wiedział, że ta informacja jest powszechnie dostępna.

– Co jeszcze? – zapytał.

– Czyli Beckey była jego pierwszą ofiara. Zgodzimy się, że zabójca zaczął osiem lat temu, tak?

Will skinął głową, ponieważ Miranda nie wiedziała o Tommi Humphrey i gdyby od niego zależało, nigdy nie powinna się dowiedzieć.

– Od tamtej pory mamy dwie ofiary rocznie – ciągnęła Miranda. – Pomnóżcie to przez osiem i pół roku. Dodajcie Beckey i Leslie, co daje razem dziewiętnaście ofiar. Ale jeśli dodacie nazwiska z listy, mamy tylko szesnaście.

Faith zajrzała do arkusza we własnym telefonie.

– Co to za kolumna z trzema nazwiskami? Alice Scott, zgłoszona jako zaginiona w październiku zeszłego roku. Theresa Singer, marzec, cztery lata temu. Callie Zanger, marzec, dwa lata temu. Kim one są? – zapytała, starając się ukryć poruszenie.

– Singer cierpi na stres pourazowy i coś, co się nazywa amnezją dysocjacyjną. Najczęściej nie pamięta nawet własnego imienia. Scott miała urazowe uszkodzenie mózgu. Rodzice opiekują się nią na farmie, gdzie mają stadninę koni. Zanger mieszka i pracuje w centrum Atlanty, ale nie odpowiada na moje telefony. Napisałam do niej wiadomość na Facebooku, wysyłałam maile. Wysłałam nawet prawdziwy list. Przysłała mi nakaz zaprzestania tych praktyk. Ma kupę kasy czy coś.

– Zaraz, zaraz – wtrąciła Faith. – Co ty mówisz?

– To trzy brakujące ofiary z ostatnich ośmiu lat – odparła Miranda. – Singer. Scott. Zanger. Te kobiety uszły z życiem.

[24] Znam powodów tysiąc, żeby własną drogą iść. Jest to fragment piosenki Into the Unknown (Chcę wierzyć snom) z filmu Kraina lodu 2 w tłumaczeniu Michała Wojnarowskiego. (Przyp. red.).

GRANT COUNTY – CZWARTEK

21

Maleńkie złamane kostki w nosie Jeffreya szczękały jak czynele przy każdym wypowiadanym przez niego słowie. Nie mógł sobie pozwolić na milczenie. Poranna odprawa dobiegała końca. Czuł, jak pod oczami tworzą mu się krwiaki. W normalnych warunkach poszedłby na drugą stronę ulicy i poprosił o zwolnienie, nie chciał jednak wyjawić, że to pracująca u nich lekarka złamała mu nos zatrzaskiwanymi drzwiami.

Nawet jeśli ośmiu posterunkowych obserwujących Jeffreya dziwiło się zatyczkom z papieru toaletowego w nozdrzach szefa, to żaden nie odważył się tego skomentować. Jeffrey podał im ogólne informacje o ataku na Caterino i zabójstwie Truong, oszczędzając detali. Wierzył w sens prezentacji swojej pracy na tyle, na ile to możliwe. Oni wszyscy mieszkali w tym mieście. Wychowali się tu i dorastali. Tak samo jak on czuli się zobowiązani wobec miejscowej społeczności. Co ważniejsze, musiał im powierzyć niewdzięczne zadanie, dlatego chciał mieć ich całkowicie po swojej stronie.

Wskazał liczby na białej tablicy.

– Na terenie trzech hrabstw jest jedenaście tysięcy sześćset osiemdziesiąt zarejestrowanych furgonetek. W Grant County jest ich trzy tysiące czterysta dziewięćdziesiąt osiem. Z czego, jakżeby inaczej, tysiąc sześćset dziewięćdziesiąt dziewięć ciemnych. Niech każdy z was weźmie listę przy wyjściu. Patrolujecie jak zwykle, ale kiedy macie wolną chwilę, pukacie do drzwi, sondujecie właścicieli, sprawdzacie szczegóły. Jeśli gdziekolwiek, w jakimkolwiek kontekście, wypłynie imię Daryl, natychmiast dzwonicie do mnie, Franka albo Matta. Żadnych nacisków. Wycofujecie się i dzwonicie. Pamiętajcie o własnym bezpieczeństwie. Zrozumiano?

– Tak jest, szefie – zawołało zgodnie osiem głosów.

Jeffrey zebrał notatki. Spoglądanie w dół wywołało małą eksplozję w nosie. Wciągnął z powrotem krew i zobaczył wszystkie gwiazdy.

Frank wszedł do sali po wyjściu funkcjonariuszy.

– Rozmawiałem z Chuckiem Gainesem – oznajmił. – Umieści informację na tablicy ogłoszeń dla studentów. Zobaczymy, czy uda się zlokalizować trzy kobiety i mężczyznę w czarnej włóczkowej czapce, których Leslie Truong widziała w lesie.

– Dobrze – powiedział Jeffrey wbrew nadziei. W dniu napadu na Caterino ogłaszali już, że szukają świadków. Zgłosiły się dwadzieścia dwie osoby, ale żadna nic nie widziała. Połowa z nich pewnie nawet nie była w lesie o tej porze. – Przeklęta Lena – dodał.

Frank postawił stopę na jednym z krzeseł i oparł łokieć na kolanie.

Jeffrey założył, że wcale nie chodzi o wietrzenie krocza.

– Mów.

– Lena to dobra policjantka. Pewnego dnia może być najlepsza.

– Z mojego miejsca tego nie widać.

– To wstań, żeby lepiej widzieć. Dziewczyna popełniła ten sam błąd, jaki ja bym popełnił. – Frank wzruszył jednym ramieniem. – Też tam byłem, szefie. Widziałem Beckey Caterino. Uznałem, że nie żyje.

– Na podstawie tego, co Lena…

– Ona wyglądała na nieżywą. Mówię szczerze. Stawiam się teraz w sytuacji Leny. Mam martwą studentkę, mam dziewczynę, która ją znalazła, i ta dziewczyna mówi, że chce wracać, więc ja pozwalam jej wrócić do kampusu, skoro tego chce, bo niby dlaczego nie?

Jeffrey pokręcił głową. Im częściej zadawał sobie to pytanie, tym większą miał pewność, że nigdy nie pozwoliłby Truong wracać do kampusu na własną rękę. Nawet przy założeniu, że Caterino jest ofiarą wypadku, Truong była młodą dziewczyną, która natknęła się na martwe ciało. Takimi ludźmi należy się zająć.

Frank milczał. Jedynym dźwiękiem był świst powietrza w jego płucach.

– Jest powód, dla którego nie chciałem twojej posady. Jest do dupy.

– Tak myślisz?

– Jesteś dobrym szefem, choć za inne sfery twojego życia nie mogę ręczyć. Gdybyś posuwał moją córkę, złamany nos byłby najmniejszym z twoich problemów. – Frank uśmiechnął się, ale pozostał poważny. – Kiedy byłeś w Birmingham, ile mieliście zabójstw?

Jeffrey potrząsnął głową. Birmingham było dziesięć razy większe od Grant County. Dochodziło tam do ponad stu zabójstw rocznie.

– Pewnie dziesiątki, co? Nawet bez martwych w chwili przybycia widziałeś krew co tydzień, może codziennie. Ataki nożem, strzelaniny. Całe to gówno. W Grant County mamy przedawkowania, śmiertelne ofiary wypadków drogowych, parę wypadków z udziałem traktorów, może parę pobitych kobiet. – Frank znowu wzruszył ramieniem. – Przenosisz myślenie z Birmingham na grunt Grant County.

Jeffrey nigdy nie widział w Birmingham tego, co spotkało Tommi Humphrey i Leslie Truong.

– Po to mnie zatrudnili.

– Więc to rób. Lena ma potencjał. Instynktownie czuje, co i jak należy zrobić. Możesz być szefem, który ulepi z niej dobrą policjantkę, albo dupkiem, który ją niszczy, bo to ci poprawi samopoczucie.

– Nigdy nie uważałem cię za psychiatrę.

Frank ścisnął Jeffreya za ramię w sposób, w jaki przywoływało się psa do posłuszeństwa.

– A ja nigdy nie uważałem się za oszusta, i proszę.

– Dzięki za motywującą gadkę, Frank.

– Zawsze do usług, szefie. – Frank zaszczycił go kolejnym poniżającym klepnięciem po plecach i wyszedł.

Jeffrey z przyzwyczajenia przesunął tablicę pod ścianę i zebrał notatki z mównicy. Przypłacił to kolejną falą pulsującego bólu pośrodku twarzy. Delikatnie pomacał się po nosie. Namacał coś wystającego, co zdecydowanie nie powinno wystawać. Wstrzymał oddech i zwiększył nacisk, usiłując przemieścić kostki na właściwe miejsce.

Łzy pociekły mu z oczu. Ból okazał się zbyt silny. Jeśli nie chciał przez resztę życia wyglądać jak gangster z lat trzydziestych, musiał wybrać się do lekarza trzy miasta dalej.

– Szefie? – Marla weszła do środka z paczką mrożonych frytek w jednej ręce i buteleczką ibuprofenu w drugiej. – Wzięłam te frytki od Pete’a z bistra. Chce je dostać z powrotem.

Jeffrey przycisnął lodowate opakowanie do nosa i dał znak Marli, żeby otworzyła buteleczkę.

– Lena wróciła? – zapytał.

– Widziałam, jak podjeżdża, kiedy wracałam z bistra.

– Dzięki. – Jeffrey połknął bez popijania cztery tabletki i ruszył do sali.

Lena zdejmowała za dużą kurtkę. Na jego widok zrobiła zwyczajową minę zranionego jelonka. Nie podobał mu się strach, jaki ujrzał w jej oczach. Dziewięćdziesiąt procent policyjnej roboty polegało na kontaktach z gniewnymi ludźmi. Jeśli nie potrafiła ukryć strachu przed przełożonym, na ulicy tym bardziej tego nie zrobi.

– Do mnie – rzucił w jej stronę.

Lena weszła za nim do środka. Nie czekając na polecenie, zamknęła drzwi. Zaczęła siadać, ale Jeffrey ją powstrzymał.

– Masz stać. – Jeffrey rzucił na biurko mrożonkę i usiadł. Nos zareagował na zmianę pozycji gwałtowniejszym pulsowaniem.

– Szefie…

Jeffrey dźgnął palcem kopie jej notatek.

– Co to za ściema?

Lena wciągnęła gwałtownie powietrze. Miała najwyraźniej nadzieję, że wcześniejszy ochrzan zamknął sprawę.

– Przyjrzyj się im. – Jeffrey wręczył jej kopie. – Jesteś policjantką. Chcesz zostać detektywem. Powiedz mi, co jest nie tak z twoimi notatkami, przyszła pani detektyw.

Lena wpatrywała się w starannie opracowany tekst, ogólny zarys podjętych przez nią działań.

– Są… – Chrząknęła. – Nie ma w nich błędów.

– Właśnie. Żadnych zdań pisanych jednym ciągiem, żadnych pojedynczych znaków, żadnych skreśleń, żadnego błędu ortograficznego. Albo jesteś najbystrzejsza ze wszystkich gliniarzy w tym budynku, albo najgłupsza. Która wersja jest prawdziwa?

Lena odłożyła kopie na biurko. Przestąpiła z nogi na nogę.

– Które notatki mam zachować, Leno? Którą wersję chcesz przedstawić na żądanie adwokatów Geralda Caterino? Albo Bonity Truong, ponieważ jej córka została zamordowana, kiedy kazałaś jej wrócić do kampusu na własną rękę.

Lena słuchała go ze spuszczonymi oczami.

– Będziesz zeznawać pod przysięgą. Które notatki są prawdziwe?

Lena nie podniosła wzroku, ale położyła rękę na kopiach.

– Te.

Jeffrey odchylił się na krześle. Paczka mrożonych frytek tworzyła mokrą plamę na biurku.

– Gdzie twój oryginalny notes?

– W domu.

– Pozbądź się go. Skoro to twój wybór, trzymaj się go konsekwentnie.

– Tak jest.

– Opowiedz mi o rozmowie z Leslie Truong.

Lena nerwowo przestąpiła z nogi na nogę.

– Zapytałam, czy widziała kogoś w okolicy. Powiedziała, że w drodze do lasu minęła trzy kobiety. Szły w stronę college’u. Dwie z nich miały na sobie barwy Grant Tech. Trzecia nie, ale wyglądała na studentkę. Leslie nie znała żadnej z nich. Dociskałam ją, ale…

– A ten mężczyzna?

– Myślała, że może to też student. – Lena spojrzała mu w oczy i natychmiast odwróciła wzrok. – Pamiętała tylko włóczkową czapkę. Czarną, taką dopasowaną. Nie pamiętała jego twarzy, włosów, oczu, wzrostu, postury. Powiedziała tylko, że wyglądał jak zwykły facet, prawdopodobnie student. Truchtał na ścieżce.

– Truchtał? Nie biegł?

– Właśnie o to zapytałam. A ona powtórzyła, że to był zdecydowanie trucht. Nie zachowywał się podejrzanie. Założyła, że to student, który wyszedł pobiegać.

– Powiedziała, że to student, czyli w jej grupie wiekowej?

– Zapytałam o to. Powiedziała, że nie ma pewności, ale poruszał się jak młody. Pewnie starsi ludzie, kiedy biegają, mają inny krok z powodu bolących kolan, albo nie są tacy szybcy, sprężyści? – Wzruszyła ramionami. – Przepraszam, szefie. Czy ona… nie żyje, ponieważ ja… – Spojrzała mu w oczy. Tym razem nie odwróciła wzroku.

Jeffrey przypomniał sobie słowa Franka. Mógł ją teraz zniszczyć. Mógł rzucić słowa, którymi wdeptałby ją w ziemię i po których nie mogłaby już wykonywać tej pracy.

– Nie żyje, bo ktoś ją zamordował. – W świetle lampy wiszącej nad ich głowami zobaczył, że Lenie szklą się oczy. – Zdecydowana większość policyjnej roboty to kontakty z ludźmi. – Mówił jej to wiele razy, ale teraz miał nadzieję, że wreszcie to do niej dotrze. – Wiem, jak to jest na patrolu. Cały dzień wypisujesz mandaty, wypatrujesz nieuważnych pieszych, nudzisz się jak mops, a potem pojawia się martwe ciało i robi się ekscytująco. – Pełna skruchy mina Leny zdradziła Jeffreyowi, że trafił w dziesiątkę. – Ekscytacja jest świetna, ale prowadzi do myślenia tunelowego. Nie dostrzegasz różnych rzeczy. Popełniasz głupie błędy. Jako policjanci nie mamy wielkiej swobody ruchu. Musimy widzieć wszystko. Nawet najdrobniejszy szczegół może oznaczać granicę między życiem a śmiercią.

– Przepraszam, szefie. To się więcej nie powtórzy – zadeklarowała.

Jeffrey jeszcze nie skończył.

– Przeniosłem się tu z Birmingham, bo miałem dość zamykania jednego dilera za zastrzelenie drugiego dilera. Chciałem czuć więź z ludźmi, których chronię. Możesz być dobrą policjantką, Leno. Cholernie dobrą. Ale musisz popracować nad tą relacją.

– Tak jest, szefie. Zrobię to.

Jeffrey nie był pewien, czy Lena dotrzyma słowa, ale prawienie jej kazań przez dziesięć następnych minut czy nawet dziesięć godzin i tak niczego by nie zmieniło.

– Siadaj.

Lena przysiadła na krawędzi krzesła.

Nos zaczął swędzieć jak przed kichnięciem, więc Jeffrey znowu przyłożył do twarzy mrożonkę.

– Teraz powiedz mi o budowie.

Lena wzięła krótki oddech i wyjęła z tylnej kieszeni notes.

– Rozmawiałam ze wszystkimi. Budują klimatyzowany magazyn.

Jeffrey skinieniem dał jej znak, by mówiła dalej.

– Są tam dodatkowi ludzie prócz budowlańców i nadzoru. Instalatorzy drzwi garażowych, spawacze, ochroniarze. Chciałam to przepisać na komputerze, ale… – Podała mu notes.

Jeffrey nie wziął go od niej.

– Ty tam byłaś. Wypłynęły jakieś nazwiska?

– Nie. – Podniosła wzrok i natychmiast spuściła oczy. Wróciło poczucie winy. – Chciałam przepuścić wszystkie nazwiska przez naszą bazę danych, żeby sprawdzić, czy nie byli notowani albo czy mają jakieś niewykonane nakazy, ale…

Jeffrey wiedział, że nie spodoba mu się to, co zaraz usłyszy.

– No wyduś to z siebie.

– Wiem, że miałam od razu wracać z tej budowy, ale… – Lena spojrzała na niego – pojechałam do Home Depot w Memminger.

Jeffrey rozważał to, co właśnie usłyszał. Lena nie posłuchała jego polecenia – znowu – ale miała słuszną intuicję. Każdy przedsiębiorca budowlany na terenie trzech hrabstw zatrudniał nielegalnych pracowników, którzy szwendali się wokół Home Depot. Zazwyczaj przedsiębiorcy zabierali ich stamtąd wcześnie rano, wyciskali z nich ostatnie poty za niewolnicze stawki, zostawiali wieczorem pod Home Depot, a potem szli w niedzielę do kościoła i narzekali, że imigranci rujnują ten kraj.

– I? – zapytał.

– Nie znam hiszpańskiego, ale zorientowałam się, że będą ze mną rozmawiać. – Lena czekała, aż Jeffrey da jej znać, żeby kontynuowała. – Najpierw się przestraszyli z powodu munduru, ale zapewniłam ich, że nie będę ich nękać, tylko szukam informacji? – Ostatnie słowo zabrzmiało jak pytanie. Lena bała się, że znowu wpadła w tarapaty.

– Rozmawiali z tobą? – zapytał Jeffrey.

– Niektórzy tak. – W głosie Leny znowu pojawiła się niepewność.

– Odczytuj sygnały, Leno. Przecież na ciebie nie wrzeszczę.

– Połowa z nich mówiła, że pracowali przy budowie tego magazynu. Zmieniali się w zależności od potrzeb, ale według nich jest tam coś dziwnego, bo jakiś gringo bierze kasę pod stołem. – Urwała, czekając na skinienie Jeffreya. – Nie znali jego imienia, ale wszyscy nazywali go BB. Kiedy ich docisnęłam, jeden z nich powiedział, że to chyba skrót od Big Bit.

– Big Bit – powtórzył Jeffrey. Coś w tym imieniu wzbudziło jego czujność. – Czyli?

– Nie jestem pewna – powiedziała Lena – ale pomyślałam o Felixie Abbotcie, bo…

– Cholera. – Jeffrey wyprostował się tak szybko, że nos przeszył szarpiący ból. – Felix przyznał, że ma ksywkę Little Bit. To znaczy, że musi być jakiś Big Bit. Może tym drugim jest Daryl i może ten Daryl ma dostęp do furgonetki. Gdzie jest teraz Felix? W areszcie?

Lena wstała, ponieważ on wstał.

– Sprawdziłam po drodze. Przygotowują go do transportu do sądu, jeszcze dzisiaj mają mu postawić zarzuty.

– Idź po niego. Wydrzyj go z tego furgonu, jeśli będziesz musiała. Zabierz strażnikowi nakaz aresztowania i zorganizuj przesłuchanie. Idź.

Lena otworzyła drzwi tak energicznie, że szkło zadrżało.

– Frank? – Jeffrey nie widział go w sali. Pobiegł do kuchni. – Frank?

Frank podniósł wzrok. Stał nad zlewem i jadł krakersa z bekonem.

– Felix Abbott. Dwadzieścia trzy lata. Skater. Diler trawki – rzucił Jeffrey.

– Dlaczego to nazwisko znowu się pojawia? – Okruchy wypadły Frankowi z ust. – Bierzesz go pod uwagę w związku z tymi atakami?

– A powinienem?

– Drzewo genealogiczne tej rodziny to kupa łajna, ale nie. Młodsze pokolenie zaprzepaściło kryminalny dorobek rodziny. Typowe problemy z sukcesją. W trzecim pokoleniu nikt już nie przejmuje się etyką pracy. – Frank wykasłał więcej okruchów. – Przyjrzałbym się ojcu tego chłopaka. Jeden z jego wujków… – Jeffrey odsunął się, by uniknąć trafienia następną porcją wykasłanych okruchów, a Frank splunął do zlewu i odkręcił wodę, by zmyć resztki. – Chodzi o to, że w Memminger jest pięć, może sześć rodzin, od których zaczynasz, gdy dzieje się coś podejrzanego, a na szczycie tej drabiny zawsze są Abbottowie. I tak od pokoleń. Mają fart, że choć to przestępczy margines, to w sumie są normalni. Mieszają się i mnożą jak króliki.

– Opowiedz mi o nich.

– Zaraz się okaże, czy pamiętam całe to gówno. – Frank znowu zakasłał. – Dziadek siedzi w Statesville za podwójne zabójstwo. Babcia próbowała zatrzeć ślady i dostała piątkę w Wentworth. Mieli sześciu synów, wszyscy awanturowali się w barach i bili żony, i wszyscy mieli tyle dzieci własnych i nieślubnych oraz tylu pasierbów, że tego nie zliczysz.

– Był tam jakiś Daryl?

– A bo ja wiem? Abbottowie to problemem Memminger. Mnie chce się śmiać, kiedy o nich słyszę.

– Dużo wiesz o tej rodzinie.

– Raz w miesiącu jeżdżę na próbę chóru z zastępcą w Memminger. Gość umie śpiewać.

Kiedy policjanci mówili o próbie chóru, mieli na myśli taką odbywającą się w barze, nie w kościele.

– Czy któryś z Abbottów kiedykolwiek pracował w college’u?

– Nie przeszliby weryfikacji.

– A ksywka Big Bit? Wypłynęła kiedykolwiek?

– Nie, ale przy okazji próby chóru jest sporo tankowania. Mogę zadzwonić do Memminger i trochę popytać.

– Zrób to. Jeśli dowiodę, że Daryl jest tym gringo znanym jako Big Bit na budowie przy Mercer, to znaczy, że miałby blisko do drogi pożarowej, która prowadzi do miejsca znalezienia ciała Truong.

– O w mordę.

– Właśnie. Dzwoń. – Jeffrey ruszył szybkim krokiem do pokoju przesłuchań.

Lena prowadziła Felixa Abbotta korytarzem. Miał ręce skute z tyłu. Szurał nogami, chociaż nie miał skutych nóg w kostkach. Jeffrey z daleka wyczuł w nim recydywę. To nie było pierwsze aresztowanie Felixa. Prężył pierś jak chuligan prowokujący policjanta do ciosu. Jeffrey czuł taką pokusę, ale otworzył drzwi pokoju przesłuchań i czekał, aż chłopak wejdzie do środka. Felix wykrzywił górną wargę. Cały czas miał proste plecy i wypiętą klatkę piersiową.

Mimo swojej pozy wyglądał jak zwyczajny dwudziestoparolatek. Niezbyt wysoki, niezbyt chudy. Brązowe opadające włosy, dokładnie jak opisał go Chuck. Był ubrany jak skater: szorty do kolan, rozpinana bluza z kapturem i spłowiały T-shirt z grupą Ramones. Siniec z boku głowy powiedział Jeffreyowi, że Lena nie patyczkowała się, kiedy zwaliła go z deski.

Felix przyjrzał się pokiereszowanemu nosowi Jeffreya.

– Ciebie też tak poniewiera ta suka?

Jeffrey wyjął z nozdrzy kawałki zwiniętego papieru toaletowego i wrzucił je do kosza. Pokój przesłuchań był mały, typowy dla większości komisariatów. Stół przyśrubowany do podłogi, krzesła po obu jego stronach, lustro weneckie, pomieszczenie do obserwacji przesłuchań wielkości podwójnej szafy wnękowej.

Lena rzuciła na stół papiery z aresztowania Felixa Abbotta.

Jeffrey nie usiadł. Przebiegał wzrokiem papiery. Felix był wcześniej aresztowany dwukrotnie, w obu przypadkach za posiadanie. I w obu przypadkach otrzymał tylko łagodną reprymendę. Miał wiele tatuaży. Był znany jako Little Bit. Z prawa jazdy wynikało, że mieszka w Memminger. Jeffrey rozpoznał adres w Dew-Lolly, w motelu na zadupiu, który wynajmował pokoje na tydzień. Potrzebował od tego chłopaka tylko nazwiska. Nawet nie pierwszego imienia. Czuł przez skórę, że znalezienie Daryla albo naprowadzi go na trop, albo od razu okaże się tropem, po którym nastąpi przełom w sprawie.

Podniósł wzrok. Felix stał przy drugim końcu stołu. Znowu unosił podbródek, jakby prowokował cios. Na brodzie miał krostę. Biały, wypełniony ropą wykwit spoglądał na Jeffreya jak kaprawe oko.

– Siadaj – rzucił Jeffrey.

Felix obszedł stół, szurając nogami. Lena zacisnęła mu ręce na ramionach i siłą posadziła na plastikowym krześle.

– Kurwa! – zawołał Felix.

Jeffrey dał Lenie znak, by usiadła naprzeciwko Felixa. Skrzyżował ramiona i mierzył chłopaka gniewnym spojrzeniem.

Felix podniósł wzrok na Jeffreya, potem spojrzał na Lenę. Ona też skrzyżowała ramiona.

– Zostałeś aresztowany z porcjami trawki.

– I co z tego?

– To twoje trzecie aresztowanie za posiadanie. Dzwoniłem już do prokuratora okręgowego. Zaprowadzamy w mieście nowe porządki. Chcemy ukrócić recydywę.

Felix wzruszył jednym ramieniem.

– I co z tego?

– To, że grozi ci odsiadka w więzieniu dla dużych chłopców, a nie w okręgowym areszcie.

Felix skwitował to kolejnym wzruszeniem ramienia. Pewnie miał wujków w więzieniu. Za kratkami byłoby mu o wiele łatwiej niż większości.

Jeffrey czekał na odpowiedź.

– I co z tego? – powtórzył Felix po raz trzeci.

Lena zamachnęła się błyskawicznie i uderzyła go w twarz otwartą dłonią.

– Jezu, ja pierdolę, kobieto! – Felix przyłożył dłoń do twarzy i spojrzał na Jeffreya. – Co jest, kolo?

Jeffrey skinął głową.

Lena wymierzyła Felixowi drugi policzek.

– Czego? – wrzasnął Felix. – Czego chcecie?

– Masz ksywkę Little Bit – zaczął Jeffrey.

– I co… – Felix zdążył przemyśleć swoją odpowiedź. – Czy to przestępstwo?

– Skąd to przezwisko? – zapytał Jeffrey.

– Po moim… Sam nie wiem. Jednym z wujków? Byłem mały. Oni wszyscy byli duzi.

Duzi. Big.

– Jezu. – Felix potarł policzek. – Co z tobą, suko?

Jeffrey pstryknął palcami, by zwrócić uwagę Felixa.

– Nie martw się o nią. Spójrz na mnie.

– O co innego mam się martwić, koleś? – Nie odrywając dłoni od policzka, Felix zwrócił się do Leny. – Przestań, dobra? To naprawdę piecze.

Jeffrey wciągnął głęboko powietrze. Chciał potrząsnąć gówniarzem, aż wypadną mu wszystkie zęby, ale najgorszym sposobem zdobywania informacji było pokazanie podejrzanemu, jak bardzo nam na niej zależy. Oparł się kłykciami o biurko i pochylił się w stronę Felixa.

– Wolisz, żebym ja cię uderzył?

Felix potrząsnął głową tak mocno, że włosy opadły mu na drugą stronę.

Jeffrey przeszywał go wzrokiem z góry. Czy mylił się co do Daryla jako najbardziej prawdopodobnego podejrzanego? Czy to Felix zaatakował Beckey Caterino? Kto kopniakiem wbił Leslie Truong młotek między nogi tak mocno, że odpadła główka?

– Potrzebuję lekarza. – Felix masował się po policzku. Wydął dolną wargę.

Jeśli był psychopatą, to piekielnie dobrym w udawaniu.

– Gdzie byłeś dwa dni temu między piątą a siódmą rano? – zapytał Jeffrey.

– Dwa dni? – Felix odgarnął włosy na miejsce. – Kurde, stary, nie wiem. Spałem w swoim łóżku?

Lena wzięła do ręki notes i długopis.

Felixa wyraźnie zaniepokoiła perspektywa utrwalenia jego słów.

– Spałeś między piątą a siódmą rano dwa dni temu? – podsunął Jeffrey.

– Uhm, może. – Felix spojrzał na Lenę, potem na Jeffreya. – Nie wiem, stary. Jednego dnia obudziłem się w izbie wytrzeźwień w Memminger. Nie wiem, czy to było wtedy.

Jeffrey patrzył, jak Lena robi myślnik obok tej informacji, by potem sprawdzić możliwe alibi.

– Szef ochrony w kampusie zidentyfikował cię jako znanego dilera trawki – powiedział Jeffrey.

Felix nie zaprzeczył.

– Byłeś wczoraj w college’u? – ciągnął Jeffrey.

– Tak, koleś. – Felix znowu odgarnął włosy. – Jeździłem na desce przed biblioteką. Za piątaka strażnicy udawali, że nie widzą.

Jeffrey nie był zdziwiony, że ludzie Chucka brali w łapę. Spojrzał w notes Leny. Zrobiła następny myślnik, by sprawdzić nagrania z kamery monitoringu zamontowanej przed biblioteką.

– Chodzisz do lasu? – zapytał Felixa.

– Co? – zawołał Felix z odrazą. – Nie, skąd. W lesie nie da się jeździć na desce. Jest ciemno i brudno.

– Czy ktoś jeszcze w twojej rodzinie ma przydomek?

– Tak, a co? – Felix cofnął się gwałtownie, spodziewając się kolejnego policzka. – Co z wami, ludzie? Myślałem, że zaproponujecie mi układ.

– Układ? W zamian za co?

– No nie wiem. Mojego dostawcę?

– Żadnych układów. Powiedz mi o ksywkach.

Felix był tak zdezorientowany, że z miejsca zaczął mówić:

– Mojego dziadka nazywają Miotła, bo sprzątnął paru gości. Mam wujka zwanego Pierdunem, bo puszcza bąki jak smok. Jest Bubba, Bubba Kiełbaska…

Jeffrey pozwolił mu przejść przez całą listę. Nie dziwiło go, że jest długa. Mężczyźni nadawali sobie przezwiska. W szkole średniej nazywali go Goguś. Jego najlepszy przyjaciel miał ksywkę Opos.

– Mój wujek Ośka siedzi w Wheeler, co jest zabawne. Ośka. Wheel[25]. Łapiecie?

Jeffrey wywnioskował ze słów Franka, że Abbottowie nie są zwolennikami planowania rodziny. Było całkiem prawdopodobne, że Felix miał wujka w zbliżonym wieku.

– Od kiedy Ośka siedzi? – zapytał.

– Trzy miesiące? Nie wiem. Możecie to sprawdzić.

Jeffrey zobaczył, że Lena postawiła kolejny myślnik.

– Czy Ośka pracuje przy samochodach?

– Jasne. Dlatego tak go nazwali. Nie urodził się w Wheeler.

Jeffrey pomyślał o zestawie młotków. O młotku ślusarskim.

– Naprawia karoserie? Wgniecenia i zarysowania?

– Robi wszystko. Koleś jest geniuszem mechaniki. Umie nawet naprawić deski.

Jeffrey cofnął się w myślach o krok. Wiedział, że z tym chłopakiem ma tylko jedną szansę.

– Musicie być blisko, skoro pracuje przy twoich deskach.

– Nie, Ośka nigdy nie robił tego dla mnie. Nie znosi mnie.

Jeffrey zaczął się pocić. Czuł, że jest blisko.

– Komu Ośka naprawia deski?

– Swojemu synowi, ale to nie jest jego prawdziwy syn. Nigdy go nie adoptował, nawet po śmierci jego mamy. – Felix odgarnął włosy z oczu. Odprężył się. Było widać, że ten zestaw pytań bardziej mu odpowiada, a właśnie o to Jeffreyowi chodziło. – Mój kuzyn. To on wciągnął mnie w skateboard. Od zawsze byłem jego cieniem. Koleś widział, jak pierwszy raz zrobiłem alley-oop.

„Mój kuzyn”.

Lena podniosła wzrok znad notesu.

Felix podążył za jej spojrzeniem.

Jeffrey rozważał możliwości. Powinni sprawdzić wszystkich wujków Felixa, znaleźć tego z przezwiskiem Ośka, który siedział w więzieniu stanowym w Wheeler, pojechać tam i spróbować wydobyć z niego informacje.

Mógł dołączyć do Franka, obdzwaniać wszystkich i rozpytywać o dzieciaka, którego Ośka wychował, a który nie był jego biologicznym synem.

Mógł też uzyskać odpowiedź natychmiast od tego młodego durnia.

– Co to jest alley-oop? – zapytał, krążąc wokół celu.

– To jest coś. Robisz obrót w jedną stronę i lecisz w drugą jak ryba wyskakująca z wody.

– Brzmi skomplikowanie.

– Się wie. Można sobie wybić biodro.

– Jak się nazywa twój kuzyn?

Zachowanie Felixa zmieniło się nagle, jakby ktoś przełączył mu guzik. Luzacki skater zniknął. Zastąpił go chłopak z rodziny kryminalistów, który mieszka w złej dzielnicy i wie, że nie sypie się swoich.

– Po co wam to?

Jeffrey kucnął, by znaleźć się na wysokości twarzy Felixa.

– Nazywają go Big Bit, tak? A ty jesteś Little Bit, bo stoisz w jego cieniu?

Felix spojrzał na Lenę, potem na Jeffreya i znowu na Lenę. Zastanawiał się, czy przypadkiem nie powiedział za dużo.

Jeffrey mógł się tylko domyślać, co dzieje się w głowie chłopaka. Potrzebował jego słów. Ruchem głowy nakazał Lenie wyjść.

Lena zamknęła notes, odłożyła długopis i wyszła z pokoju.

Jeffrey podniósł się i wolno podszedł do krzesła Leny, by dać jej czas na zajęcie miejsce za lustrem weneckim.

Usiadł. Położył przedramiona na stole i splótł dłonie.

Próbował nie zamykać sobie żadnej drogi.

– Daryl nie ma kłopotów – powiedział.

– Cholera. – Felix zaczął nerwowo stukać stopą w podłogę. – Niech to szlag.

Jeffrey uznał to za potwierdzenie, że jest na dobrej drodze. Próbował postawić się na miejscu Felixa. Chłopak nie chciał być nielojalny wobec kuzyna. Przynajmniej nie celowo.

– Felix, powiem wprost. Chodzi o budowę w Mercer.

– Ten magazyn? – Nerwowe stukanie ustało.

– Federalni włączają się w sprawę z powodu naruszeń zasad BHP. – Jeffrey czuł, jak to kłamstwo rozlewa mu się w mózgu niczym narkotyk. – Wiesz, co to oznacza?

– Tak, wkraczają, kiedy ludzie ulegają wypadkom w pracy, bo szefowie tną koszty.

– Zgadza się. Inspekcja pracy szuka świadków przeciwko szefom. Wiedzą, że Big Bit pracował na tej budowie. Chcą z nim pogadać nieoficjalnie.

Felix uniósł skute kajdankami ręce i zaczął skubać krostę na brodzie.

– Jak bardzo ludzie ucierpieli?

– Bardzo. – Jeffrey zastanawiał się, jaką drogę obrać. Czy oferta fałszywej nagrody nie będzie zbyt oczywista? A może powinien wrócić do rozmowy o skateboardzie?

Ostatecznie wybrał milczenie, co było dla niego równie trudne, jak dla Felixa.

Chłopak pierwszy przerwał ciszę.

– Nie chcę wystawiać swojego kuzyna.

Jeffrey pochylił się ku niemu.

– Martwisz się jego kartoteką?

Mina Felixa wystarczyła za potwierdzenie. Jego kuzyn niejeden raz był aresztowany, może nawet wisiały na nim jakieś zaległe nakazy. Dlatego Big Bit pracował za gotówkę jak pozostali nielegalni robotnicy pracujący na dniówkę. Nie mógł ryzykować, że jego numer ubezpieczenia pojawi się w systemie.

– Nie obchodzi mnie, czy miał przedtem jakieś problemy – ciągnął. – To zupełnie inna sprawa.

– Nie łapiesz, koleś. Powiedziałem już, że byłem jak jego cień od małego.

Jeffrey nie chciał ciągnąć tego kłamstwa. Postawił na bardziej niezawodną motywację: interes własny.

– Dobra, Felix. Jak bardzo zależy ci na układzie? Nie zostałeś jeszcze postawiony w stan oskarżenia. Mógłbym wycofać zarzuty o posiadanie. Mógłbym nawet zawieruszyć gdzieś papiery. Podaj mi jego nazwisko i wyjdziesz stąd w tej chwili.

Felix znowu zaczął majstrować przy kroście.

Jeffrey oddychał przez złamany nos. Słyszał lekki świst. To prowadziło donikąd. Musiał podjąć decyzję.

– I co? – zapytał, dając Felixowi ostatnią szansę.

– Co „i co”? – zezłościł się Felix. – On nie jest nawet moim prawdziwym kuzynem, tak? Mój wujek Ośka posuwał jego mamę może minutę przed tym, jak przedawkowała, i został z nim na głowie. Jesteśmy zżyci, ale nie jesteśmy spokrewnieni. Nosimy nawet inne nazwiska.

Jeffrey zacisnął szczęki i czekał.

– Dobra, niech będzie – powiedział w końcu Felix. – Mieszkał w domu Ośki. Ja tkwię w Dew-Lolly z ćpunami na metamfetaminie, a on mieszka w Avondale i nie płaci czynszu.

– Potrzebne mi jego nazwisko.

– Nesbitt – powiedział Felix. – Daryl Nesbitt.

Jeffrey poczuł, jak jego płuca otwierają się szeroko pierwszy raz od dwóch dni. Ulga trwała niecałą sekundę. Drzwi pokoju przesłuchań otworzyły się z impetem.

– Szefie? – To był Frank. – Jesteś potrzebny.

Jeffrey wstał. Stracił równowagę.

Daryl Nesbitt.

Musiał wrócić do rozmowy z Felixem, ustalić, dlaczego Caterino i Truong miały jego numer w telefonie. Czy Daryl działał w biznesie z trawką? Czy same numery w telefonach były wystarczającym powodem, by przywieźć go na komisariat?

Nesbitt pracował w pobliżu drogi pożarowej. Jego ojciec naprawiał rozbite samochody. Ośka Abbott prawdopodobnie miał na wyposażeniu warsztatu komplet młotków, których jego pasierb mógł używać podczas odsiadki ojczyma.

Czy Daryl miał dostęp do ciemnej furgonetki? Czy w ciągu dwóch ostatnich dni znajdował się w pobliżu college’u? Jeffrey potrzebował rejestru połączeń telefonów komórkowych. Informacji z kart kredytowych. Rejestru aresztowań. Wglądu w media społecznościowe.

– Tutaj. – Frank pociągnął go w głąb korytarza. Coś było nie tak.

Jeffrey próbował zakończyć układanie listy w głowie.

– Mam już nazwisko Da…

– Właśnie dzwonił dziekan – oznajmił Frank. – Zaginęła kolejna studentka.

[25] Wheel (ang.) – koło. (Przyp. red.).

ATLANTA

22

– Eh. – Faith podniosła głowę znad telefonu, robiąc sobie przerwę w czytaniu. Chciała uniknąć ataku choroby lokomocyjnej.

Will prowadził, a ona przeszukiwała policyjne raporty, artykuły w gazetach i media społecznościowe, by złożyć w całość profil Callie Zanger. Zabrała się do tego, by udowodnić, że Miranda Newberry z jej arkuszem o osiemdziesięciu różnokolorowych rubrykach nie ma racji, ale jak dotąd wszystko wskazywało na ofiarę, której jakoś udało się ujść z życiem.

– I co? – zapytał Will.

– Po pierwsze: Callie Zanger jest wkurzająco piękna.

Will oderwał wzrok od drogi i spojrzał na fotografię w telefonie Faith. Nic nie powiedział, ale nawet nie musiał. Zanger była oszałamiająca. Długie gęste włosy, idealny mały nosek, spiczasty podbródek. Pewnie wstawała codziennie o czwartej rano, ćwiczyła pilates i uaktualniała swoją tablicę inspiracji.

Na tablicy inspiracji Faith wisiało jej postrzępione zdjęcie pokazujące ją we śnie.

Faith zaczęła referować Willowi zdobyte informacje.

– Zanger jest partnerem biznesowym w prestiżowej kancelarii prawniczej Guthrie, Hodges i Zanger. Rozwiedziona. Bezdzietna. Specjalizuje się w sprawach podatkowych. Mieszka w penthousie za sześć milionów dolarów w One Museum Place naprzeciwko muzeum sztuki. Zgłoszono jej zaginięcie dwa lata temu. Dwudziestego ósmego marca.

– Wcześnie rano? – zapytał Will.

– Prawdopodobnie. Nie pojawiła się na obowiązkowym porannym spotkaniu, które mają co tydzień. Wygląda na wzorcową przedstawicielkę osobowości typu A, nigdy nie przepuściła żadnego spotkania, dlatego wszyscy się przestraszyli. Obdzwonili szpitale, komisariaty, pojechali do niej do domu, sprawdzili klub fitness. Jej bmw stało w garażu. Matka Zanger, Veronica Houston-Bailey, zjawiła się na komisariacie w śródmieściu Atlanty z ich rodzinnym prawnikiem. Przypuszczam, że właśnie dlatego policjanci nie spławili jej, każąc wrócić za dwadzieścia cztery godziny.

– Ta Houston-Bailey z Houston-Bailey Realtors?

– We własnej osobie. – Firma była zdecydowanie największą komercyjną agencją nieruchomości w Atlancie. – Rozumiem gliniarzy, że od razu zajęli się tą sprawą. Wpływowe białe prawniczki z politycznymi koneksjami nie znikają ot tak sobie, a już zwłaszcza w trakcie koszmarnego rozwodu, w którym w grę wchodziły miliony dolarów i o którym codziennie piszą w gazetach i mówią w telewizji.

– Czy policja zajęła się mężem?

– Rod Zanger. Tak, dopadli go jak stado welociraptorów. Rod twierdził, że nie wie, gdzie jest Callie, dlaczego zniknęła, takie zwyczajowe gadanie. Ale nie mógł przedstawić wiarygodnego alibi na środowy poranek, kiedy zniknęła. Żadnych rachunków, rozmów telefonicznych, świadków. Mówił, że przebywał w ich rezydencji w Buckhead. Ponoć był przeziębiony. W dniu, kiedy gosposia miała wolne. Ogrodnik też. Gliniarze nicowali go na wszystkie strony.

– Jej samochód stał w garażu w miejscu pracy?

– Na jej miejscu parkingowym w One Museum, dogodnie usytuowany w martwym punkcie, którego nie obejmowały kamery bezpieczeństwa. Przy ładnej pogodzie Callie czasem chodziła do pracy pieszo.

– Brzmi znajomo.

– Prawie jak wzorzec – stwierdziła Faith. – Pamiętasz ten rozwód? Był głośny. Odwrócona historia Kopciuszka. Poznali się w Duke Law School. Rod był biednym kowbojem z Wyoming. Callie była bogatą młodą damą z Południa, która rzuciła go na kolana. W gazetach pisali o nim „utrzymanek”.

Will pokręcił głową, ponieważ czytał tylko magazyny samochodowe i czasopisma o samochodach.

Faith dostała wiadomość. Zamiast pochylić się nad telefonem, podniosła go na wysokość oczu. Jeremy ciągle błagał o pomoc.

Faith zignorowała tę prośbę i wróciła do referowania Willowi historii Callie Zanger.

– Tutaj robi się ciekawie. Trzydzieści sześć godzin po zgłoszeniu zaginięcia Zanger się odnalazła, to znaczy zauważono ją, jak szła wzdłuż Cascade Road w środku nocy. Była kompletnie oszołomiona i zdezorientowana, z raną głowy, z której ciekła krew, w podartych ubraniach, pokryta błotem, bez butów. W szpitalu zdiagnozowali u niej poważne wstrząśnienie mózgu i hipotermię.

– Z jaką raną głowy? Od młotka?

– Policyjny raport tego nie uściśla, a gazetowe teksty są irytująco ogólnikowe. Ale Zanger została zawieziona do Grady Hospital, tam pracowała Sara, więc…?

– Chcesz, żeby złamała tajemnicę lekarską?

Faith musiała porzucić te mrzonki.

– Następnego ranka Zanger wypisała się ze szpitala na własną prośbę. Z dokumentacji wynika, że nie była przyjęta do żadnego innego szpitala w mieście. Według policji odmówiła złożenia oficjalnego zeznania, a nawet nieformalnego przesłuchania. Nie chciała z nikim rozmawiać. Mąż milczał, matka też milczała jak zaklęta, więc śledztwo zostało umorzone. Rozwód dobiegł końca, gazety nie miały już o czym pisać. Minęły dwa lata. Jesteśmy tu i teraz.

– Jak Zanger trafiła do szpitala z Cascade Road?

– Starsi państwo jeździli dookoła, by uśpić wnuczkę. Nawiasem mówiąc, to działa tylko w przypadku wnuków. Z własnymi dziećmi nie.

– Wokół Cascade jest sporo zalesionych terenów.

– Chcę dostać wielką satelitarną mapę stanu. Zaznaczę iksami wszystkie miejsca, gdzie mieszkały te kobiety, gdzie zostały znalezione i ostatnie miejsce, gdzie były widziane żywe.

– Założę się, że Miranda ma taką mapę.

Faith najeżyła się od razu. Pewnie dlatego Will w ogóle o tym wspomniał.

– Wyjaśnij mi to, Batmanie: skoro „Dirk Masterson” była taka pewna, że „poluje na seryjnego zabójcę”, dlaczego nie poszła z tym na policję?

– Ponieważ wiedziała, że stanie się to, co się stało?

Faith spojrzała na telefon. Odpowiedziała Jeremy’emu z większą uwagą, niż sytuacja tego wymagała. Will optował za tym, by pozwolić Mirandzie i Geraldowi Caterino wypracować zgodny z prawem plan spłaty z uwzględnieniem odsetek, tyle że Will pozwoliłby Bonnie Parker działać pod warunkiem, że przysięgnie uroczyście, że nigdy więcej nie obrabuje banku z Clyde’em Barrowem.

– Nie twierdzę, że Miranda jest wzorową obywatelką, ale nie dowiedzielibyśmy się o tym bez niej. To ona przekazała informacje Geraldowi. Gerald wysłał je Nesbittowi. Nesbitt sprowadził nas tutaj.

– Dzięki za podsumowanie dwóch ostatnich dni – odparła Faith z przekąsem. – Miranda Newberry nie mówi nawet prawdy, gdzie je lunch. Założyła fałszywą firmę, z fałszywą nazwą, fałszywą stroną internetową i legalnym kontem w banku, żeby móc realizować czeki. Naprawdę sądzisz, że Gerald Caterino jest jej jedyną ofiarą?

Na to pytanie Will nie miał odpowiedzi.

– Oszuści zostaną oszustami – przypomniała mu Faith. – Możemy pogadać o oczywistości? Niech mnie diabli wezmą, jeśli jadłabym w Wendy’s i nosiłabym kieckę w kolorze pierdnięcia klauna, gdyby ktoś dał mi trzydzieści patyków wolnych od podatku.

Telefon zaczął dzwonić, a gdy Will odebrał, odezwała się Faith:

– To my. Jesteś na głośniku.

– Jak daleko od biura Zanger jesteście? – spytała Amanda.

– Jakieś pięć minut – odparła Faith.

– Sara ma tyle samo do biura GBI. Van Dorne’owie przyjechali wcześniej. Caroline posadziła ich w sali konferencyjnej. Wracajcie ASAP.

Faith założyła, że zdecydowali się prosić rodziców o zgodę na ekshumację. Tym razem postanowiła nie wracać do teorii seryjnego zabójcy.

– Trafimy na godziny szczytu. Nie wiem, ile czasu zajmie nam powrót.

– Co z aktami Brocka? – zapytał Will.

– Na razie Sara przejrzała je pobieżnie. Jest wszystko. Raport koronera. Jej oryginalne notatki z sekcji. Wyniki laboratoryjne, zdjęcia, nawet wideo z miejsca zbrodni. Badanie krwi i moczu potwierdziło tylko obecność kannabinoidów. Truong była studentką. To wystarczający powód – powiedziała Amanda. – A to uwagi od Sary: rohypnol i GHB mają krótki okres półtrwania i są szybko metabolizowane, dlatego wyniki badań toksykologicznych nie mogą wykluczyć odurzenia. Wśród symptomów może być jeden albo wszystkie: amnezja, utrata świadomości, uczucie euforii, paranoja, utrata kontroli nad mięśniami, to znaczy paraliż nóg i ramion. Efekt może utrzymywać się od ośmiu do dwunastu godzin.

– Co z niebieskim gatorade? – zapytał Will.

– Laboratorium potwierdziło obecność w treści żołądka niebieskiej słodkiej substancji odpowiadającej składem napojom izotonicznym – odparła Amanda. – Odezwijcie się natychmiast po rozmowie z Zanger.

– Czekaj… – Faith nie mogła tego pominąć. – Nie zapytasz o tabelę z ofiarami seryjnego zabójcy?

– Mogę tylko zapytać, dlaczego nikt spośród moich świetnie wyszkolonych śledczych nie dostrzegł tych związków, zanim zrobił to cywil pozujący na detektywa.

Faith poczuła się urażona, ponieważ ta uwaga była skierowana do niej.

– Zdajesz sobie sprawę, ile przypadków bym znalazła, mając miliardy godzin na siedzenie przed komputerem?

Will rzucił jej spojrzenie z ukosa.

– Wspaniałe w nieuczeniu się na własnych błędach jest to, Faith, że powtarzasz je, póki się nie nauczysz.

Faith otworzyła usta.

Will zakończył rozmowę, zanim zdołała wydobyć z siebie choć słowo.

Odczekał chwilę, po czym zapytał:

– Wiesz, że Amanda prawdopodobnie pracuje nad tym zakulisowo?

Faith nie chciała wdawać się w dyskusję o nagminnym ukrywaniu informacji przez Amandę, która uwielbiała działać jak Czarnoksiężnik z Krainy Oz. Faith była już zmęczona siedzeniem w koszu jak Dorotka.

– Amanda miała przeczucie co do Mastersona, dlatego tak naciskała na kontakt z dostawcą sieci. Ona wie, że to seryjny. Musisz wierzyć, że ma plan. Próbuje nas trzymać na wodzy – powiedział Will.

– To drugi dzień z rzędu, kiedy muszę powiedzieć mężczyźnie, że nie jestem koniem.

Will patrzył przed siebie na drogę.

– Zanger była zaginiona przez trzydzieści sześć godzin. Dlaczego nie złożyła doniesienia?

– Ze strachu? – powiedziała Faith, ponieważ był to główny powód, dlaczego większość kobiet nie składa zawiadomienia o napaści. I podsunęła jeszcze jeden powód: – Może z obawy, że nikt jej nie uwierzy?

– Musiała jechać do szpitala. Był ewidentny dowód, że została ranna.

– Może nie chciała się z tym borykać? Rozwód miała straszny. Jej mąż posuwał striptizerki, i te striptizerki nie siedziały cicho. Potem jej były chłopak wyskoczył z opowieścią, że w college’u była uzależniona od adderallu. To nie była tylko lokalna ploteczka, bo wszystko przedostało się do mediów krajowych. Do tego jeszcze gwałt?

Faith los oszczędził tej traumy, ale zaszła w ciążę jako piętnastolatka, kiedy jeszcze palono czarownice. Wiedziała, jak to jest, gdy człowiek staje się obiektem plotek i ocen, i gdy mu się przyglądają niczym preparatowi pod mikroskopem.

– Nie wiemy z całą pewnością, co spotkało Callie Zanger w lesie – ciągnęła. – Spójrz na to z drugiej strony. Ma stresującą pracę na wysokim stanowisku i pośrodku tego wszystkiego przechodzi przez koszmarny rozwód, kiedy to szczegóły z jej życia osobistego są wywlekane na zewnątrz i rzucane na żer tak zwanej opinii publicznej. Może nie mogła tego znieść i poszła do lasu, żeby to zakończyć. Cokolwiek zrobiła, nie zadziałało, więc zmieniła zdanie i wyszła z lasu, a teraz jej wstyd.

Will nie odpowiedział od razu.

– Wierzysz, że tak było? – zapytał w końcu.

Faith uważała, że taka kobieta przed pójściem do lasu zniknęłaby za drzwiami Four Seasons spa.

– Nie.

– Ja też nie.

Faith włączyła Google Maps, by się upewnić, że jadą we właściwym kierunku. Will nie miał nawigacji satelitarnej w swoim starym porsche 911. Auto było ładne w środku. Will własnymi rękami przywrócił mu dawny blask, niestety w czasach świetności tego modelu nie było jeszcze mowy o uchwytach na kubki i globalnym ociepleniu. Klimatyzacja dawała się ustawić tylko w pozycji „ciepło”.

– Tutaj. – Wskazała w prawo. – Skręć w Crescent Avenue. Na parking wjeżdża się od tyłu budynku.

Will włączył kierunkowskaz.

– Dzwonimy do niej wcześniej czy zjawiamy się od razu w biurze?

Faith zastanawiała się nad tym, gdy stali na światłach.

– Zanger odmówiła rozmów z policją. Posłała Dirkowi/Mirandzie list z nakazem zaniechania prób kontaktu. Jasno dała do zrozumienia, że nie chce śledztwa.

– Zajmuje się podatkami, nie sprawami karnymi. Telefon z GBI pewnie wytrąciłby ją z równowagi. Ale my tutaj? Osobiście? – powiedział Will.

– Mówimy o wkurzeniu kobiety, która prawdopodobnie została brutalnie napadnięta, tak? To był pewnie najgorszy dzień w jej życiu, przez dwa lata próbowała o nim zapomnieć, a teraz my stajemy przed nią z odznakami i zaczynamy zdrapywać ten strup, aż poleci z niego krew, tak?

– Przychodzą mi do głowy trzy możliwości. – Will zaczął wyliczać je na palcach. – Ma wielki uraz po tym, co ją spotkało, dlatego nie może o tym mówić. Boi się, że napastnik wróci i znowu ją skrzywdzi, co skończy się kolejną traumą. Albo obawia się rozgłosu, ponieważ przeżyła to już w trakcie wyjątkowo trudnego rozwodu. A może to kombinacja wszystkich tych rzeczy, ale to i tak nie ma znaczenia, ponieważ z którejkolwiek strony na to spojrzeć, kobieta jest głęboko straumatyzowana, a my próbujemy zmusić ją do zrobienia czegoś, czego ona nie chce, czyli mówienia o tym, co się stało.

Faith zadała pytanie, którego oboje dotąd unikali:

– Co, jeśli zrobił jej to, co Tommi Humphrey?

W samochodzie zapadła cisza.

Faith nie musiała zbytnio się wysilać, by wrócić myślą do dzisiejszego spotkania w sali odpraw. Sara pokazywała im zdjęcie rozłupanej końcówki młotka.

Cztery miesiące.

Sto dwadzieścia dni.

Tyle musiała wytrzymać Tommi Humphrey, zanim lekarze mogli przystąpić do naprawiania uszkodzeń ciała. Uraz psychiczny zostanie w niej pewnie na zawsze. Ta młoda kobieta próbowała powiesić się tego dnia, gdy Daryl Nesbitt został skazany za posiadanie pornografii dziecięcej. Amanda kazała Sarze skontaktować się z Tommi. Może to było niemożliwe. Może Tommi Humphrey odebrała sobie życie i znalazła spokój w grobie.

– Nie wyobrażam sobie, jak Tommi Humphrey mogła żyć dalej po tym wszystkim – powiedziała.

Will odchrząknął.

– Pewnie uratowało ją niemówienie o tym.

– Pewnie tak.

Znowu umilkli. Faith czuła się przygnieciona, jakby zamiast krwi miała w żyłach piasek.

– Ja mogę… – zaczął Will.

– Ja to zrobię. – Faith wybrała numer kancelarii Guthrie, Hodges i Zanger. Najpierw musiała zmierzyć się z recepcjonistką o przemądrzałym tonie głosu. Po pełnym uwierzytelnieniu się jako agentka GBI poprosiła o połączenie z Callie Zanger.

Will skręcił w Crescent i szukał wjazdu na parking, gdy w telefonie odezwała się Callie Zanger.

– O co chodzi? – Jej głos był ostry jak jej podbródek.

– Mówi agentka specjalna… – zaczęła Faith.

– Wiem, kim pani jest. Czego pani chce? – Zanger mówiła chrypliwym szeptem. W jej głosie było słychać popłoch, co z jednej strony ściskało za gardło, z drugiej było dającym nadzieję otwarciem.

Faith zaczęła od najłatwiejszej wersji:

– Przepraszam, że panią kłopoczę, pani Zanger, ale moja szefowa, zastępczyni dyrektora GBI, otrzymała dziś rano telefon od dziennikarza. Odesłała go do naszego działu public relations, zaistniała jednak konieczność skonsultowania z panią kilku kwestii.

– Jakich kwestii? – zapytała Zanger. – Mówicie „bez komentarza” i tyle.

Faith zerknęła na Willa, który właśnie zajął wolne miejsce parkingowe na ulicy.

– Niestety, jesteśmy agencją rządową. Nie możemy wykpić się frazą „bez komentarza”. Ludzie oczekują od nas odpowiedzi.

– Bzdura – syknęła. – Nie muszę…

– Oczywiście, że nie jest pani zobligowana do rozmowy ze mną. – Faith sięgnęła po inną strategię. – Chociaż myślę, że pani chce. Boi się pani, że to, co panią spotkało, znowu się stanie.

– Myli się pani – odparła Zanger pewnym tonem.

– To będzie rozmowa nieoficjalna – zapewniła Faith.

– Nie ma czegoś takiego.

– Proszę posłuchać. – Faith nie miała już żadnego wybiegu w zanadrzu. – Stoję przed parkingiem waszego budynku. Po drugiej stronie ulicy jest restauracja. Będę tam czekać w części barowej przez dziesięć minut, potem idę do pani biura, by porozmawiać z panią osobiście.

– Niech cię szlag.

W telefonie rozległy się dwa trzaski, zanim Zanger odłożyła słuchawkę na widełki. Faith poczuła obrzydzenie do samej siebie. Ostatnim dźwiękiem, jaki usłyszała, był przepełniony bólem płacz Callie Zanger.

Skryła twarz w dłoniach.

– Nienawidzę tej roboty.

– Ona spodziewa się, że będziesz sama – zauważył Will.

– Wiem.

Faith wysiadła z auta. Piasek w żyłach ciążył jej z każdym krokiem w stronę modnej na pierwszy rzut oka restauracji. Na patio przed wejściem grała głośna muzyka. Faith zobaczyła własne odbicie w przeszklonych drzwiach. Weszła do środka. Will trzymał się sześć metrów za nią, by nie spłoszyć Callie Zanger, gdyby jednak tu przyszła.

Faith modliła się w duchu, by wybrała spotkanie w barze. Telefon prawdopodobnie wywołał w biurze małą eksplozję. Gdyby poszli tam z Willem i machali odznakami, byłoby to równoważne z wybuchem bomby atomowej.

Zajmując miejsce przy pustym barze, spojrzała na zegarek. Zostało dziewięć minut. Zamówiła mrożoną herbatę u barmana w idiotycznym kapeluszu z szerokim rondem. Siedem minut. Rozejrzała się po restauracji. Było późne popołudnie, a ona samotnie siedziała przy barze. Will był jednym z trzech mężczyzn, którzy siedzieli samotnie przy oddzielnych stolikach.

Na miejscu Callie Zanger Faith byłaby wściekła z powodu wtrącania się do jej życia. Ale ona musiała myśleć o innych. Pia Danske. Joan Feeney. Shay Van Dorne. Alexandra McAllister. Rebecca Caterino. Leslie Truong. Było tyle ofiar, że nie pamiętała wszystkich nazwisk. Wyjęła z torebki telefon i sprawdziła arkusz Mirandy. Osiem lat. Dziewiętnaście kobiet. Dwadzieścia, jeśli dodać Tommi Humphrey.

– Detektyw Mitchell?

Faith nie prostowała pomyłki co do swojego stanowiska. Poznała Callie Zanger ze zdjęć. Specjalistka od prawa podatkowego miała teraz delikatniejszy makijaż i włosy zebrane z tyłu, ale nadal była piękną kobietą, nawet kiedy ciężko klapnęła na stołku obok Faith.

– Podwójny ketlle one z limonką – rzuciła do barmana.

Faith wychwyciła w jej głosie wypraktykowaną intonację. Po wysoko opłacanej specjalistce prawa podatkowego spodziewała się raczej wina czy nawet whisky. Wódka prosto z butelki była trunkiem pijaka.

– Jest pani z tym drugim detektywem? Mastersonem? – zapytała Callie.

– Nie. Poza tym on nie jest detektywem.

Callie pokręciła głową zdegustowana.

– Niech zgadnę: to reporter?

Faith przyjrzała jej się uważnie. Zanger wyglądała na udręczoną. Czy leczyła się tak samo jak Tommi Humphrey? Faith skarciła się w duchu za dopuszczenie do głosu emocji. Musiała uzbroić się na powrót w zawodową rezerwę.

– Proszę pani? – Barman dotknął palcami ronda kapelusza, stawiając podwójną wódkę przed Zanger.

Faith spojrzała na drinka. Barman miał gest. To była duża podwójna porcja.

Callie zdawała się tego nie widzieć. Słomką zamieszała płyn w szklaneczce. Czekała, aż barman odejdzie, i zwróciła się do Faith:

– Nienawidzę mężczyzn, którzy noszą kapelusze, by przykryć brak osobowości. – Faith natychmiast poczuła do niej sympatię, a Callie zapytała: – Chodzi o Roda?

– Dlaczego pani uważa, że jestem tu z powodu pani byłego męża?

– Ponieważ to mój były mąż mnie uprowadził.

Faith patrzyła, jak Zanger wypija jednym haustem połowę drinka. Nie wiedziała, co robić. Roda Zangera wcale nie brali pod uwagę. Sięgnęła do torebki po notes.

– Nieoficjalnie – przypomniała Callie. – To mi pani obiecała przez telefon. – Dokończyła drinka w drugim hauście i dała znak, że chce dolewki. – Nie ma czegoś takiego jak nieoficjalność, prawda?

Faith nie mogła jej okłamywać.

– Nie ma.

Callie wyjęła słomkę i posłała szklaneczkę ślizgiem po kontuarze.

– Miałam trzynaście lat, gdy mężczyzna pierwszy raz dotknął mnie bez mojej zgody.

Faith patrzyła na słomkę wyślizgującą się spomiędzy palców Callie.

– Byłam na czyszczeniu zębów u dentysty, a on złapał mnie za piersi. Nikomu o tym nie powiedziałam. – Spojrzała na Faith. – Dlaczego tego nie zrobiłam?

Faith pokręciła głową. Miała własne historie, które mogła opowiedzieć.

– Bo nazwałby panią kłamliwą suką.

– Nazywają mnie tak i bez tego. – Zaśmiała się.

Faith też się zaśmiała, ale słowa Callie naprowadziły ją na trop.

– Czy mąż panią krzywdził?

Callie skinęła głową powoli, niemal niedostrzegalnie.

Faith ugryzła się w język. Cisnęło jej się na usta mnóstwo pytań. Will był o wiele lepszy w sączeniu ciszy. Ona mogła tylko sączyć mrożoną herbatę i czekać.

Barman wrócił. Znowu dotknął ronda i postawił podwójną wódkę na kontuarze. Tym razem nalał więcej niż hojnie. To była raczej potrójna wódka. Zauważył, że Faith mu się przygląda. Mrugnął do niej i odszedł.

Callie zapatrzyła się w przezroczysty płyn. Przygryzła wewnętrzną część wargi.

– Znalazłam jedno z tych urządzeń GPS w moim aucie.

– Dwa lata temu?

– Tak. W trakcie rozwodu. – Callie zaczęła kręcić szklaneczką. – Nadajnik był w czarnym metalowym pudełku przymocowany magnesem do nadkola. Nie wiem, dlaczego go szukałam. A właściwie wiem. Czułam, że jestem obserwowana. Wiedziałam, że Rod nie pozwoli mi odejść.

– Czy wtedy powiedziała pani komuś o tym?

– Mojej adwokatce. – Callie spojrzała na Faith. – Zawsze słuchaj prawników. Oni wiedzą najlepiej.

Z tonu jej głosu Faith domyśliła się, że to sarkazm.

– Poradziła, żebym zostawiła ten nadajnik w tym samym miejscu, w którym go znalazłam. Nie chciała alarmować Roda. Chciałyśmy zachować tajemnicę, więc jej biuro zawarło umowę z informatykiem, żeby ustalił, kto namierza to urządzenie. W końcu powiedział nam, że nie może uzyskać tej informacji bez nakazu, ale wystawienie nakazu zaalarmowałoby Roda, więc…

Faith tęskniła za swoim notesem. Gdyby Callie pozwoliła swojej adwokatce złamać zasadę tajemnicy zawodowej, Faith zdobyłaby nakaz w ciągu paru godzin.

– Jak to się stało? – zapytała.

– Siedziałam w aucie. Miałam jechać do pracy. Miałam spotkanie, ale… – Machnęła ręką, jakby odsuwała coś od siebie. – Nie sądzę, żeby to był Rod. Musiał kogoś wynająć. Zawsze lubił widzieć moją twarz, kiedy mnie bił. Ten facet nie chciał być widziany.

Pociągnęła spory łyk i energicznie odstawiła szklankę na kontuar. Dłonie jej się nie trzęsły, ale lekko drżały.

– Ciągle to widzę, wie pani? Ten młotek. Spojrzałam we wsteczne lusterko. Nie mam pojęcia dlaczego. Zobaczyłam młotek zbliżający się do mojej głowy. Był dziwny. Godzinami szperałam w Internecie, żeby zobaczyć, jak się nazywa, ale są setki różnych młotków, mają trzonki z włókna szklanego, z drewna, jeden jest do konstrukcji ramowych, drugi do płyt gipsowo-kartonowych, inny jeszcze do czegoś innego, wie pani, że są nawet filmiki na YouTubie, jak powalić kogoś młotkiem?

Faith potrząsnęła głową, udając, że serce nie podeszło jej do gardła.

Ostatni tydzień marca. Wczesny ranek. Młotek.

Callie dała znak barmanowi.

– Przynieś jeden dla mojej przyjaciółki – dodała.

Faith próbowała ją powstrzymać.

– Rozmawiamy nieoficjalnie czy nie? – zapytała Callie.

Faith skinęła barmanowi, by przyniósł dwa drinki.

Callie patrzyła, jak odchodzi na drugi koniec baru.

– Ma niezły tyłek – stwierdziła.

Faith miała gdzieś tyłek barmana. Atmosfera wokół nich się zagęszczała. Faith spojrzała w lustro. Will nadal siedział przy stoliku na drugim końcu sali. Trzymał w dłoni telefon, ale patrzył na bar.

– Młotek, a potem co? Jakie ma pani następne wspomnienie?

– Ocknęłam się w lesie, z wszystkich miejsc akurat tam. – Callie nabrała powietrza. – Na pierwszej randce byliśmy na pikniku w Biltmore. Rod był sprytny. Wiedział, że nie zaimponuje mi modną restauracją czy prywatnym klubem. Dał mi coś, czego pieniądze nie dadzą: domowe kanapki, frytki, papierowe serwetki, plastikowe kubki. Napisał nawet wiersz. Mój romantyczny kowboj.

Callie oddaliła się od tego momentu w lesie, a Faith pozwoliła jej zboczyć z tematu.

– Pierwszy raz uderzył mnie tydzień przed ślubem. Dosłownie mnie znokautował. – Zapatrzyła się w pustą szklankę. – A potem płakał jak dziecko. I to złamało mi serce. Ten duży, silny kowboj szlochał z głową na moich kolanach, błagał o wybaczenie, obiecywał, że to się nigdy, przenigdy nie powtórzy, a ja… – urwała.

Faith słyszała w jej głosie smutek. Callie Zanger była inteligentną kobietą i doskonale wiedziała, że właśnie w tamtej chwili jej życie poszło w złym kierunku.

Zerknęła na Faith.

– Słyszała już pani takie historie, prawda? Jako policjantka? – Gdy Faith potakująco skinęła głową, dodała: – To takie żałosne, że wszyscy stosują tę samą nudną i przewidywalną strategię gry. Płaczą i ty im wybaczasz. Kiedy orientują się, że płacz już nie działa, wpędzają cię w poczucie winy. A kiedy i to przestaje działać, zaczynają się groźby i zanim się zorientujesz, jesteś przerażona myślą o odejściu i przerażona myślą o trwaniu w tym związku. Tak mija piętnaście lat i…

Faith nie mogła jej pozwolić znowu zboczyć z tematu.

– Co skłoniło panią do odejścia?

– Zaszłam w ciążę. – Uśmiechnęła się blado. – Rod nie chciał dzieci.

Faith nie musiała pytać, co się stało. Callie miała rację. Słyszała tę historię niezliczoną ilość razy.

– Szczerze mówiąc, to okazało się błogosławieństwem. Nie umiałam chronić siebie. Jak zdołałabym ochronić dziecko?

Barman pojawił się po raz trzeci. Tym razem darował sobie dotknięcie ronda kapelusza, tylko wprawnym ruchem postawił przed nimi dwie szklaneczki. Faith domyśliła się, że nieraz widywał tu Callie i wiedział, że podwójna oznacza potrójną. I wiedział, że zostanie suto wynagrodzony za rozwiązanie tej szarady.

– Wypij – rzuciła rozkazująco Callie.

Faith chwyciła szklaneczkę całą dłonią. Wódka była zimna. Udała, że pociąga łyk.

Callie wypiła cały haust. Pochłonęła już dwie potrójne i wchodziła w stan podchmielenia. Faith zastanawiała się, czy strzeliła sobie lufę przed wyjściem do restauracji. Miała ciężkie powieki. Ciągle przygryzała wewnętrzną stronę wargi.

– Rod bawił się mną w trakcie rozwodu. Myślałam, że tracę zmysły – powiedziała.

Faith udała, że znów popija drinka.

– Kiedy byliśmy małżeństwem, zawsze sprawdzał, czy odkładam rzeczy na miejsce. Jeśli coś nie leżało na swoim miejscu… – Nie musiała kończyć zdania. – Kiedy się wyprowadziłam i miałam już przestrzeń wyłącznie dla siebie, myślałam, że będę bałaganić, rzucać ubrania na ziemię, zostawiać mleko na kontuarze i zapomnę o ostrożności. – Jej śmiech zabrzmiał jak pękanie kryształu. – Wie pani, co się dzieje, kiedy zostawi się mleko na wierzchu? – Przewróciła oczami. – Mam piętnastoletni trening w tej kwestii. Nie mogłam wyzbyć się tych nawyków pedanta. Stałam się zbyt nerwowa. Lubię wiedzieć, gdzie leżą różne rzeczy, ale nagle przestały leżeć tam, gdzie powinny.

Faith poczuła ucisk w klatce piersiowej.

– To znaczy?

– Sama nie wiem. Może wszystko było na swoim miejscu. Był taki komik, który opowiadał żart o facecie włamującym się do domów ludzi i przestawiającym ich rzeczy o centymetr. Czy to nie wariactwo?

Faith nie odpowiedziała.

– Czułam się… obserwowana? – Callie nie była do końca zadowolona z tego słowa. – Jakby ktoś grzebał w moich rzeczach. Dotykał ich. Nic nie zginęło, aż pewnego dnia nie mogłam znaleźć swojej ulubionej gumki do włosów.

Faith zacisnęła mocniej dłoń na szklaneczce.

– Moja gumka do włosów – powtórzyła Callie, kładąc nacisk na te słowa. – Sięgnęłam do torebki, żeby ją wyjąć, nie było jej tam i ześwirowałam. Przewróciłam cały dom do góry nogami, ale nie mogłam jej znaleźć.

– Jak wyglądała?

– Zwykła czerwona gumka do włosów. – Wzruszyła ramionami. – Zapłaciłam za nią kilkaset dolców.

Faith spojrzała na gumkę we włosach Callie. Zwisała z niej złota przywieszka z podwójnymi literkami C. Faith poznała logo Chanel.

– Wiem, że to brzmi niedorzecznie, ale ta gumka wiele dla mnie znaczyła. Wcześniej musiałam pytać Roda o pozwolenie na kupienie paczki gum. To była pierwsza rzecz, jaką kupiłam samodzielnie. Dlaczego akurat ta? Rod kazał mi nosić rozpuszczone włosy. Zawsze. Kontrolował mnie nawet w pracy. – Zaśmiała się gorzko. – Więc włamał się do mojego mieszkania i ukradł mi ją.

– Czy kamery bezpieczeństwa go nagrały?

Callie potrząsnęła głową.

– Nigdy tego nie sprawdzałam. Nie chciałam, żeby administrator w moim budynku opowiadał wszystkim lokatorom o jakiejś histeryczce płaczącej nad zgubioną gumką.

Faith zakładała, że penthouse za sześć milionów gwarantował człowiekowi jakąś dozę pobłażliwości.

– W ten sposób Rod zawsze wygrywał. Sprawiał, że czułam się jak wariatka, jakbym nie mogła powiedzieć nikomu, co się dzieje, ponieważ i tak nikt mi nie uwierzy.

Faith delikatnie skierowała ją z powrotem na temat ataku.

– Dostała pani cios młotkiem w głowę. Zaginęła pani na trzydzieści sześć godzin. Miała pani…

– To był prezent. – Ton głosu Callie wskazywał, że tego jednego jest absolutnie pewna. – Rod chciał zaciągnąć mnie do sądu i wywlec na światło dzienne wszystkie nasze brudy. A jest tego mnóstwo, niech mi pani wierzy. Nie tylko na mój temat, ale i mojej rodziny. Mojej matki. Jej interesów. Rod chciał dokonać symbolicznego spalenia nas wszystkich. A potem dał mi ten prezent, odrażający i okrutny prezent, i wymieniłam milczenie na wolność. On wrócił do Wyoming z niczym prócz koszuli na grzbiecie. A ja odeszłam ze swoim nowym życiem.

Faith spojrzała na szklaneczkę ściskaną w dłoni. Callie Zanger powiedziała to triumfalnie, w poczuciu dokonania zasłużonej zemsty. Ale im więcej mówiła, tym większą pewność miała Faith, że Callie się myli.

– Pamięta pani, jak znalazła się w lesie? – zapytała łagodnie.

– Nie. Lekarze powiedzieli, że po ciosie w głowę amnezja jest naturalnym zjawiskiem. – Dopiła wódkę i wskazała szklaneczkę Faith. – Wiem, kiedy ktoś udaje, że pije.

Faith przesunęła szkło w stronę Callie.

– Pamiętam, jak obudziłam się w lesie. – Callie odchyliła głowę. Połowa płynu zniknęła w jej ustach. – To powtarzało się kilka razy. Nie wiem, czy to przez uraz głowy, czy to gówno, które chciał we mnie wmusić, ale raz zasypiałam, raz się budziłam i znowu zasypiałam.

– Co kazał pani wypić?

– Cokolwiek to było, zadziałało jak narkotyk. Byłam jak w malignie. Nie mogłam kontrolować własnych myśli. W jednej chwili czułam przerażenie, w drugiej unosiłam się w eterze. Nie mogłam ruszać rękami i nogami. Zapominałam, gdzie jestem, a nawet kim jestem.

Faith pomyślała, że to przypomina objawy po zażyciu rohypnolu.

– Rozpoznała pani smak tego napoju?

– Jasne. Smakował jak szczyny z cukrem. Wolę to. – Callie uniosła szklaneczkę i wypiła wódkę jednym haustem. Alkohol zadziałał niemal natychmiast. Jej oczy stały się szkliste. Nie była w stanie odstawić szkła na bar.

Faith wyciągnęła rękę, by jej pomóc.

– To słodko-gorzkie, że zakochałam się w Rodzie właśnie z powodu tej jego degrengolady. Miał potrzebę ciągłego kontrolowania mnie. Nie mógł mnie tam zostawić na śmierć. Musiał wracać. Trzy, może cztery razy. Odzyskiwałam świadomość i on tam był.

– Widziała go pani? Jego twarz?

– Nie, był zbyt ostrożny. Ale wyczułam, że to on. – Callie powoli pokręciła głową raz w jedną, raz z drugą stronę. – Zawsze uwielbiał na mnie patrzeć. Kiedy się poznaliśmy, uważałam, że to niesamowicie sexy. Szłam do kawiarni albo do biblioteki i widziałam za rogiem tego wysokiego postawnego kowboja o intensywnym spojrzeniu.

Faith patrzyła, jak podnosi szklaneczkę do ust i marszczy brwi na widok pustego szkła.

Barman zniknął w kuchni. Will usiadł przy barze i popijał colę, wpatrzony w lustro.

– W młodości takie zachowanie wydaje się człowiekowi niesamowicie romantyczne. Teraz wiem, że on mnie nękał. – Callie posłała Faith znaczące spojrzenie. – Myślę, że mężczyzna musi cię posuwać co najmniej trzy miesiące, żeby zaczęło do ciebie docierać, jaki z niego zasraniec.

Faith znowu musiała cofnąć ją do lasu.

– Co jeszcze pani pamięta?

Callie leniwie potarła oczy. Wódka spowolniła jej ruchy.

– Cienie. Opadające liście. Odgłos kowbojskich butów Roda grzęznących w błocie. Kiedy tam byłam, mocno padało. Pewnie tak to zaplanował?

Zadała pytanie, na które Faith nie umiała odpowiedzieć.

Gumka do włosów. Las. Gatorade. Paraliż.

– Pamiętam, że śniło mi się, jakby czesał mi włosy. Zaczął płakać, a potem ja też płakałam. To było dziwne, ponieważ czułam spokój. Byłam gotowa się poddać. Ale tego nie zrobiłam. A najlepsze, że to wszystko jego wina. Schrzanił to koncertowo.

– Jak?

– Zgwałcił mnie. – Zbyła to wzruszeniem ramion. – Zrobił to wcześniej. Boże, sama nawet nie wiem, ile razy. Nuda, Rod. Zmień strategię gry.

Faith wiedziała, że ten rzeczowy ton jest mechanizmem obronnym.

– Czekał, aż się ściemni. Nie widziałam jego twarzy. Nie mogłam się ruszyć. Nie czułam swojej skóry. Ale moje ciało zaczęło… – Uniosła się na stołku, opadła, znowu się uniosła, symulując ruchy frykcyjne. – Pamiętam, jak myślałam: ostatni raz mi to robisz, Rodneyu Phillipie Zanger. – Znowu wzruszyła ramionami i zaczęła wypatrywać barmana.

– Callie, co… – zaczęła Faith.

– Cojeszczecojeszczecojeszcze? – wybełkotała, łącząc wyrazy w jeden ciąg. – Przeżyłam piętnaście lat w małżeństwie, ćwicząc gotowość do „co jeszcze”. Przyjąć cios pięścią, udawać, że nie mam pękniętych żeber, złamanego obojczyka czy skrwawionego tyłka. – Zakryła dłonią usta, jakby powiedziała coś komicznie niestosownego.

– Co jeszcze? – zapytała Faith.

– Skończył mnie gwałcić. Zmusił mnie do wypicia tej cieczy. Połknęłam. On odszedł. Ja zwymiotowałam. – Uśmiechnęła się. – Dzięki wam, wredne nastoletnie cipy w szkole z internatem, za nauczenie mnie, jak wymiotować na zawołanie.

Faith poczuła nagłe palenie w gardle, jakby połknęła ogień.

– Tak wymiotowałam, że chyba wydaliłam z siebie nawet błonę śluzową żołądka. – Duma w jej głosie była druzgocąca. – To był dziwny kolor. – Niedbale pogładziła przód bluzki. – Musiałam pozbyć się ubrań. Nie żebym chciała je zatrzymać, ale wyglądały jak jeden z gości z tej grupy, w której tańczą, grają na bębnach. Co to za grupa? Są niebiescy? Grali w Vegas?

– Blue Man Group?

– Właśnie. – Callie znowu rozejrzała się za barmanem. – Wyglądałam jak zgwałcona zbiorowo przez Blue Man Group. – Zaśmiała się, ale Faith dostrzegła w jej oczach łzy. – Tak czy siak, zwymiotowałam wszystko. Wstałam. Zaczęłam iść. A właściwie się zataczałam. Nogi miałam jak spaghetti. Znalazłam drogę. Zabrała mnie ta miła para. Boże, czułam się potwornie. Wyglądałam jak straszydło, a oni tak bardzo się przejęli. Potem chciałam im zapłacić, dać coś, takie podziękowanie czy nagrodę za to, że mnie uratowali, ale odmówili. Gdy naciskałam, w końcu poprosili, żebym wpłaciła datek na fundusz budowy kościoła. To organizacja pożytku publicznego, ale nie zrobiłam odliczenia od podatku. Proszę nikomu nie mówić. Moja kariera ległaby w gruzach.

Faith próbowała połknąć ogień palący jej gardło.

– Czy Rod kiedykolwiek przyznał, że to był on?

Callie znowu się zaśmiała.

– O nie. On jest tchórzem. To jego głęboko skrywany mroczny sekret. Bije kobiety, bo potwornie się ich boi. A teraz boi się mnie.

Faith splotła ręce. Callie była pijana. Jak mogła powiedzieć tej kobiecie, że ten moment triumfu, jej ostateczna zemsta, to kłamstwo?

– Rod i ja mieliśmy taki moment w mojej kancelarii. – Callie zwróciła się w stronę Faith. – Byliśmy tylko my. Kazałam adwokatom wyjść. Rozpuściłam włosy. Potrząsnęłam nimi jak ta cholerna Cindy Crawford. Powiedziałam mu: Twoje życie jest w moich rękach. Mogę cię zniszczyć jednym pstryknięciem palców.

– Co on na to?

– To co zwykle. Nazwał mnie suką i wariatką, wmawiał mi, że wszystko zmyśliłam, ale widziałam to w jego oczach. – Callie wskazała własne oczy. – Bał się mnie. Ręce mu drżały. Zaczął się płaszczyć, błagać, żebym nie szła z tym na policję, skamlał, że nigdy by czegoś takiego nie zrobił. Że mnie kocha. Że nigdy by mnie nie skrzywdził.

Jej gorzki śmiech poniósł się po całej sali.

– Wie pani, co mu powiedziałam?

To nie było pytanie retoryczne. Callie Zanger czekała na odpowiedź.

Faith musiała przełknąć ślinę, zanim zdołała wydobyć z siebie głos.

– Co?

– Przysunęłam się blisko, spojrzałam prosto w te jego świdrujące świńskie oczy i powiedziałam: „Wygrałam”. – Walnęła pięścią w bar. – Wal. Się. Rod. Wygrałam.

23

Gina nie mogła otworzyć oczu.

A może mogła je otworzyć, ale nie chciała. Zapomniała już, jak wygląda sen. Prawdziwy sen. Taki, kiedy między okresem dojrzewania a nauką w college’u człowiek zamykał oczy i budził się w południe następnego dnia w stanie pełnego szczęścia.

Gdzie była?

Nie w metaforycznym sensie. W dosłownym. Czyli w jakim miejscu planety Ziemia było zlokalizowane teraz jej ciało?

Uchyliła powieki.

Zmierzch, liście, ziemia, śpiew ptaków, szum drzew, kąsanie owadów.

Dobry Boże, aranżacja miejsca biwakowego w Target doskonale imitowała rzeczywistość! Gina niemal czuła aromat pianek opiekanych w ognisku. Albo pieczonej fasoli jak w Płonących siodłach, kiedy wszyscy zaczęli puszczać bąki.

Zaśmiała się.

Potem zakasłała.

Potem zaczęła płakać.

Leżała na plecach w lesie. Krwawiła z miejsca, w które trafił ją młotek. Zostanie zgwałcona. Musiała natychmiast stąd uciekać.

Dlaczego nie mogła się ruszyć?

Nie znała się na anatomii, ale musiała istnieć jakaś linia przesyłowa idąca od mózgu do nóg, dająca im impuls do wykonywania ruchów w górę, w dół, na boki, by mogła przekręcić się na bok i wstać.

Nie otwierała oczu. Starała się oczyścić umysł. Wyobraziła sobie linię. Próbowała przesłać do niej impuls. Obudź się, linio. Porusz się, linio. Halo, linio.

I am a lineman for the county…[26]

Och, jak matka Giny śmiała się z niej, że chwali R.E.M. za piosenkę Wichita Lineman, skoro to Glenn Close ją rozsławiła.

Glenn Close?

Glen Campbell.

Czy ktoś widział ostatnio Michaela Stipe’a? Wyglądał, jakby Julian Assange przeleciał Unabombera.

W jej oczach wezbrały łzy. Zostanie zgwałcona. Zostanie zgwałcona.

Dlaczego nie mogła poruszać nogami?

Palce nóg. Stopy. Kostki. Kolana. Palce dłoni. Łokcie. Nawet powieki.

Nic nie mogło się poruszyć.

Czy była sparaliżowana?

Usłyszała oddech. Tyle że nie swój. Ktoś był za nią. Siedział za nią.

Mężczyzna z samochodu.

Ten z młotkiem.

Łkał.

Gina widziała płaczącego mężczyznę raz w życiu. Jej ojciec płakał jedenastego września. Siedziała w bibliotece, gdy pojawiły się informacje o pierwszym samolocie. Wskoczyła do auta i pojechała do najbezpieczniejszego miejsca, jakie znała: do domu rodziców. Siedzieli we trójkę przed telewizorem. Jej siostra Nancy miała zakaz wyjścia z pracy. Prezenterka wiadomości Diane Sawyer miała na sobie czerwony sweterek. Patrzyli z przerażeniem, jak na ich oczach giną tysiące ludzi. Ojciec trzymał ją mocno, jakby się bał, że kiedy ją puści, ona odejdzie. Jego łzy mieszały się ze łzami Giny. Wszyscy płakali. Cały kraj płakał.

Jej ojciec umarł na raka płuc niespełna rok później.

A teraz ona była w lesie.

Płaczący mężczyzna nie był jej ojcem.

Chciał ją zgwałcić.

Uderzył ją młotkiem.

Wywiózł do lasu.

Odurzył ją.

Chciał ją zgwałcić.

Gina widziała w samochodzie jego twarz. Z tyłu głowy majaczył jakiś obraz. Nie była w stanie przywołać szczegółów jego wyglądu, ale miała wrażenie, że jest w nim coś znajomego. Już go widziała. W klubie fitness? W sklepie? W biurze, dokąd chodziła na comiesięczne zebrania?

To była twarz człowieka, który ją obserwował. To on był źródłem jej paranoi. To on ukradł jej różową gumkę z miseczki przy zlewie. To przez niego zasłaniała okna, sprawdzała zamki, zamknęła się w domu jak pustelnica.

Nancy nie miała pojęcia, że Gina zaginęła. Rozmawiały przez telefon, zanim Gina pojechała do Targetu. Siostra dzwoniła raz w miesiącu, czasem rzadziej. Matka dzwoniła raz w tygodniu, ale rozmawiały wczoraj, więc następny telefon będzie dopiero za sześć dni.

Sześć dni.

Jej smarkaty szef już miał jej raport pekiński. Napisze do niej maila, ale Gina nauczyła go, by nie spodziewał się szybkich odpowiedzi na swoje uciążliwe maile, ponieważ starsi ludzie nie znają się na komputerach. Jej wścibska sąsiadka nie była aż tak wścibska. Jedyną osobą, która zauważy jej zniknięcie, był dostawca z InstaCart, a Gina wiedziała, że chłopak widuje się też z innymi.

Jej mózg wrócił do teraźniejszości.

Łkanie mężczyzny ucichło jak woda spływająca do odpływu.

Pociągnął nosem ostatni raz.

Wstał, obszedł ją, ukląkł, obejmując kolanami jej biodra. Był na niej.

Chciał ją zgwałcić. Chciał ją zgwałcić.

Gina poczuła na policzkach jego palce. Zmuszał ją do otwarcia ust. Chciała stawić opór, ale mięśnie odmówiły jej posłuszeństwa. Czekała, aż wepchnie jej penisa w gardło. Zebrała się w sobie. Modliła się o siłę, o przypływ mocy, która pozwoli jej zacisnąć szczęki, kiedy zacznie ją gwałcić.

O jej zęby uderzyło coś plastikowego.

Mężczyzna przyłożył jej butelkę do ust.

Zakasłała, zakrztusiła się, połknęła płyn, który wypełnił jej usta. Smakował… jak właściwie smakował?

Cukier. Wata cukrowa. Mocz.

Jej usta zostały zamknięte.

Mężczyzna zszedł z niej. Uniósł jej głowę. Na kolanach przesunął się za nią. Oparł jej głowę o swoje krocze. Potylicą, nie przodem. Poczuła na szyi jego częściową erekcję. Trzymał nogi po obu stronach jej tułowia. Podciągnął ją sobie na kolana, jakby byli starymi kochankami oglądającymi pokaz fajerwerków czwartego lipca.

Gina poczuła, że lekko ciągnie skórę na jej głowie. Potem nacisk i delikatne, znajome drapanie. Mężczyzna szczotkował jej włosy.

[26] Jestem monterem w hrabstwie… Fragment piosenki Wichita Lineman Glena Campbella. (Przyp. red.).

24

Sara wchodziła do siedziby GBI roztrzęsiona. Brak snu dawał jej się we znaki. Półtorej godziny jazdy z Grant County rozciągnęło się do trzech z powodu wypadku i godzin szczytu. Monotonna jazda sprawiła, że chwilami zapadała w swoisty stan ni to snu, ni to jawy. Jej ubrania cuchnęły formaldehydem z funeralnej hurtowni Brocka i stęchlizną panującą w U-Store. Rozpaczliwie potrzebowała kofeiny, ale była już spóźniona. Otworzyła drzwi prowadzące na schody. Miała wrażenie, że mózg tłucze jej się o czaszkę, gdy wchodziła na górę.

– Doktor Linton. – Amanda czekała na nią na podeście na pierwszym piętrze. Podniosła głowę znad telefonu. – Caroline wprowadziła Van Dorne’ów do sali konferencyjnej. Will i Faith przesłuchują prawdopodobną ofiarę.

Sara natychmiast pomyślała o Tommi Humphrey.

– Jaką ofiarę?

– Callie Zanger. Doradczyni podatkowa. Poznamy szczegóły, kiedy skończą. – Amanda ruszyła schodami w górę. – Dzwoniłam do domu pogrzebowego, w którym było ciało Shay Van Dorne. Potwierdzili, że została pochowana w trumnie pokrytej osłoną z kompozytu, hermetycznie zamkniętej, jak wspominałaś. Rodzice to Aimee i Larry. Rozwiedli się po śmierci Shay. Caroline poinformowała ich, że rozważamy wznowienie sprawy, ale nie wyjaśniła powodu.

– Ty z nimi nie rozmawiałaś? Scedowałaś to na Caroline?

– Tak, doktor Linton. Łatwej powiedzieć, że nie znamy szczegółów, jeśli naprawdę ich nie znamy. – Amanda ani na chwilę nie przystawała na schodach. – Caroline mówi, że jest między nimi wyczuwalne napięcie. Ty i ja możemy popracować nad nimi razem.

Sara nie wyraziła swojej odrazy na dźwięk słowa „popracować” w tym kontekście. Van Dorne’owie byli rodzicami pogrążonymi w rozpaczy. Ich dziecko zginęło niespodziewanie trzy lata temu. Niedługo potem ich małżeństwo się rozpadło. Sara nie przyszła tu nimi manipulować. Była tu, aby dać im wybór.

– Wolę porozmawiać z nimi sama – powiedziała.

– Ponieważ? – zapytała Amanda.

Sara była już zmęczona scysjami.

– Ponieważ tak chcę.

– Twoja wola, doktor Linton. – Amanda zatopiła nos w telefonie, wchodząc na kolejne piętro.

Sara potarła oczy. Czuła, że jej tusz zbił się w grudki. W drodze do sali konferencyjnej wpadła do łazienki upewnić się, jak wygląda. Lustro pokazało jej, że jest znośnie, na szczęście tusz nie spłynął i nie upodobniła się do szopa pracza. Spryskała twarz wodą. Na zapach ubrań nic nie mogła poradzić. Musiała jakoś się z nim przemęczyć. Idąc do sali konferencyjnej, próbowała zebrać się w sobie.

Van Dorne’owie wstali, gdy otworzyła drzwi.

Zajmowali miejsca po przeciwnych stronach długiego szerokiego stołu. Wyglądali inaczej, niż się spodziewała. Wyobrażała sobie starszą panią w szmizjerce i pana w garniturze z krótko wystrzyżonymi włosami.

Aimee Van Dorne miała na sobie czarną jedwabną bluzkę, czarną ołówkową spódnicę i wysokie obcasy. Jej blond włosy były stylowo ułożone z dłuższą grzywką zaczesaną na bok. Larry z kolei miał na sobie workowate dżinsy i flanelową koszulę roboczą. Jego włosy miały kolor lnianego płótna, były dłuższe niż włosy Sary i splecione w warkocz. Rozwiedziona para uosabiała kontrast między miejskością a wiejskością.

– Jestem doktor Linton – przedstawiła się. – Przepraszam, że kazałam państwu czekać.

Wymienili uściski dłoni, dokonali wzajemnej prezentacji i starannie ignorowali nerwowe napięcie panujące w sali. Sara musiała usiąść u szczytu stołu, by móc zwracać się do obojga jednocześnie. Powtarzała sobie w duchu, że jedyne, co może zrobić, by nieco złagodzić ból, to przejść od razu do sedna.

– Jestem stanowym lekarzem sądowym. Wiem, że Caroline powiedziała państwu, iż rozważamy otwarcie trumny państwa córki. Otóż podczas analizowania raportu koronera z wypadku państwa córki znalazłam pewne nieścisłości, które…

– Wiedziałam, Larry! – Aimee wycelowała palec w byłego męża. – Mówiłam ci, że coś jest nie tak z tym wypadkiem. Mówiłam!

Larry wyglądał na przestraszonego jej okrzykiem.

Sara dała mu dłuższą chwilę na uspokojenie się, po czym zwróciła się do Aimee:

– Czy jest jakiś powód, dla którego nie zgadza się pani z ustaleniami koronera?

– Niejeden. – Aimee natychmiast przeszła do wyliczania: – Shay nigdy nie chodziła do lasu. Nigdy. Była ubrana jak do pracy. Po co miałaby spacerować po lesie, skoro musiała iść na zajęcia z dziećmi? I dlaczego jej torebka i telefon leżały w bagażniku auta? I jeszcze to jej dziwne wrażenie, ta niby-iluzja… Wiem, że odsuwała to od siebie, ale matka wie, kiedy coś złego dzieje się z jej córką.

Sara spojrzała na Larry’ego w oczekiwaniu na potwierdzenie.

Larry chrząknął.

– Shay była przygnębiona – powiedział.

Aimee skrzyżowała ramiona.

– Nie była przygnębiona. Była w fazie przejściowej. Każda kobieta robi bilans życiowy, kiedy jest dobrze po trzydziestce. Ja przez to przechodziłam, moja matka też.

Sara wyczuła, że to był ich sporny temat.

– Co gnębiło Shay? – zapytała Larry’ego.

– Życie? – odpowiedział pytająco. – Przybywało jej lat. Jej praca zaczęła stawać się polityczna. Nie wyszło jej z Tylerem.

– To jej eks – wyjaśniła Aimee. – Byli razem od czasów college’u, ale Shay nie chciała dzieci, Tyler chciał, więc uznali, że najlepiej będzie się rozstać. To nie była łatwa decyzja, ale podjęli ją razem.

– Z policyjnego raportu wynikało, że Shay spotykała się z kimś nowym, tak? – powiedziała Sara.

– To nie było nic poważnego. Traktowała to lekko – stwierdziła Aimee.

– Spędzali ze sobą wiele wieczorów – zaoponował Larry.

– Właśnie to robisz, kiedy chcesz się zabawić – skontrowała Aimee i zwróciła się do Sary: – Shay nadal kochała Tylera. Myślałam, że zmieni zdanie w kwestii dzieci, ale ona była uparta.

– Ciekawe po kim – wtrącił Larry.

Ta uwaga mogła wywołać scysję, ale przyniosła odwrotny efekt. Aimee uśmiechnęła się, Larry też. Sara widziała, że między nimi nadal coś jest. Tym czymś, jak się domyślała, było ich dziecko.

– Niełatwo mi o to prosić, ale chciałabym poddać ciało Shay ponownemu badaniu – powiedziała.

Żadne z rodziców nie udzieliło natychmiastowej odpowiedzi. Spojrzeli na siebie. Powoli zwrócili się w stronę Sary. Larry odezwał się pierwszy.

– Jak? Jest takie urządzenie?

– Larry, ona nie mówi o sonarze – upomniała go Aimee. – Chce wydobyć Shay z ziemi.

Zaskoczony Larry otworzył spierzchnięte usta.

– Formalnie to się nazywa ekshumacja – wyjaśniła Sara. – Ale tak, pytam państwa, czy możemy wyciągnąć ciało waszej córki z grobu.

Larry wbił wzrok w swoje dłonie. Były wykrzywione artretyzmem. Sara zauważyła zrogowaciałą skórę między kciukiem a palcem wskazującym prawej ręki. Przywykł do trzymania narzędzi, naprawiania starych rzeczy i robienia nowych. Aimee ewidentnie była biznesmenką, tą, która troszczy się o detale. U rodziców Sary istniał taki sam podział ról.

– Pozwólcie państwo, że objaśnię procedurę ekshumacji. Możecie zadawać tyle pytań, ile zechcecie. Odpowiem na nie najlepiej, jak umiem. Potem zostawię państwa samych albo możecie państwo wyjść na zewnątrz, by na podstawie otrzymanych tu informacji podjąć stosowną decyzję.

– Potrzebujecie naszej zgody? – zapytał Larry.

Amanda mogła znaleźć sposób na obejście tego wymogu, ale nie z pomocą Sary.

– Tak, potrzebuję państwa pisemnej zgody, zanim wydobędę ciało z ziemi.

– Czy Shay mogła… – Larry umilkł, szukając odpowiednich słów. – Jeśli sama to sobie zrobiła, to pani to zobaczy? Powie nam pani o tym?

– Nie mogę dać gwarancji, ale jeśli są na jej ciele ślady samookaleczenia, możliwe, że będę w stanie je znaleźć.

– Czyli nie do końca pani wie, czego pani szuka, i nie jest pewna, co znajdzie.

Sara nie chciała dzielić się z nimi koszmarnymi szczegółami.

– Mogę tylko obiecać, że potraktuję ciało państwa córki z najwyższym szacunkiem i najwyższą starannością, jaka jest możliwa w tej sytuacji.

– Ale coś przypuszczacie – odezwała się Aimee. – Uważacie, że jest w tym coś podejrzanego, w przeciwnym wypadku nie zdecydowalibyście się na to, prawda?

– Prawda.

– My nie… – Larry urwał. – Ja nie mam zbyt wiele pieniędzy.

– Nie musi pan płacić za ekshumację czy powtórny pochówek.

– Dobrze. Uhm… – Chyba kończyły mu się inne niż zbolałe serce powody do odmowy. – Na kiedy potrzebujecie odpowiedź?

– Nie chcę państwa poganiać. – Sara spojrzała na Aimee, by poczuła się włączona. – To ważna decyzja, ale jeśli pytacie mnie państwo o czas, to powiem: im szybciej, tym lepiej.

Larry skinął głową powoli, dając znak, że rozumie.

– A potem co? Mamy napisać list?

– Są formularze, które…

– Nie potrzebuję formularzy, kolejnych kroków ani czasu – powiedziała Aimee. – Pani ją wykopie. Zajrzy jej do środka. Powie nam, co się stało. Ja mówię: tak, niech pani to robi. Od razu. Larry?

Larry przyciskał dłoń do piersi. Nie był gotowy.

– Minęły trzy lata. Czy ona nie będzie…

– Kiedy państwo organizowali pogrzeb, poprosiliście o pochowanie jej w dodatkowej osłonie. Jeśli pozostała hermetyczna i do środka nie dostało się powietrze, a ja nie mam powodu, by sądzić inaczej, wtedy ciało będzie w dobrym stanie – wyjaśniła Sara.

Larry zamknął oczy. Spod zaciśniętych powiek wypłynęły łzy. Każdy mięsień w jego ciele był napięty, jakby szykował się do fizycznego odparcia prośby Sary.

Aimee widziała cierpienie byłego męża i łagodnie zwróciła się do Sary:

– Może jednak potrzebuję chwili na zaznajomienie się z procedurą – powiedziała.

– Zarządzimy ekshumację na wczesne godziny poranne. Tak jest najlepiej, ponieważ wtedy unika się gapiów. – Sara zauważyła grymas na twarzy Larry’ego. – Możecie państwo w tym uczestniczyć, jeśli taka będzie wasza wola. Albo nie. Wybór należy do państwa. To państwa decyzja.

– Czy ją… czy ją zobaczymy? – zapytał Larry.

– Zdecydowanie to odradzam.

Aimee wyjęła z torebki chusteczkę i przyłożyła ją do oczu, zatrzymując łzy i starając się nie rozmazać tuszu.

– Czy sekcję zwłok zrobi pani tutaj?

– Tak, proszę pani – odparła Sara. – Zostanie przywieziona do tego budynku. Zrobię prześwietlenie, szukając złamań kości, pęknięć czy obcych ciał, które wcześniej mogły umknąć uwagi. Zrobię sekcję, sprawdzę tkanki i organy. Balsamowanie uniemożliwia zrobienie badań toksykologicznych, ale włosy i paznokcie mogą dostarczyć odpowiedzi.

– Czy to aż tak oczywiste? – zapytała Aimee. – Będzie pani mogła stwierdzić, czy coś jest nie tak?

Sara znowu zachowała dla siebie szczegóły.

– Moim celem jest ostateczne stwierdzenie, czy śmierć Shay była wynikiem nieszczęśliwego wypadku, czy innego zdarzenia.

– Mówi pani o morderstwie? – zapytała Aimee.

– Morderstwo? – Larry wzdrygnął się na dźwięk tego słowa. – Jak to morderstwo? Kto chciałby skrzywdzić naszą…

– Larry – odezwała się Aimee miękko – albo Shay nieszczęśliwie umarła w lesie, albo odebrała sobie życie, albo ktoś ją zamordował. Nic innego nie mogło się zdarzyć.

Larry spojrzał na Sarę, by zyskać jej potwierdzenie.

Sara skinęła głową.

– A jeśli… – głos mu się załamał – odkryje pani inne rzeczy?

– Jakie inne rzeczy? – zapytała Aimee.

Sara wiedziała, czego najbardziej się obawiał.

– Panie Van Dorne, jeśli pańska córka została zamordowana, możliwe, że padła też ofiarą gwałtu.

Larry nie był w stanie spojrzeć jej w oczy.

– Będzie pani w stanie to stwierdzić?

– Jak? – odezwała się Aimee. – Ze spermy? Ustali pani jego DNA?

– Nie, proszę pani. Wszelki materiał genetyczny uległ już wchłonięciu. – Sara ostrożnie dobierała słowa. – Jeśli było zasinienie, rozerwanie czy pęknięcie, uszkodzenie nadal będzie widoczne.

– Rozerwanie? – zapytał Larry.

– Tak.

Patrzył na nią bez słowa. Miał jasnozielone oczy jak ona.

Jak jej ojciec.

Eddie nigdy nie zapytał, a ona nigdy nie podzieliła się z nim szczegółami przeżytego gwałtu, chociaż ciężar tego zdarzenia zmienił ich relację. Cathy porównała to do spożycia owocu z drzewa wiadomości. Oboje zostali wygnani z raju.

– Larry. – Aimee znowu skrzyżowała ramiona. Z trudem trzymała emocje na wodzy. – Znasz moje zdanie. Ale to nie jest tylko moja decyzja. Shay jest tak samo twoja, jak moja.

Larry spojrzał na swoje wykręcone dłonie.

– Dwa razy tak, jedno nie.

Sara znała tę frazę z czasów pracy w klinice dziecięcej. Wielu rodziców zgadzało się co do tego, że w ważnych kwestiach musi paść dwa razy „tak”. Jedno „nie” ze strony któregoś z rodziców, z jakiegokolwiek powodu, kończyło rozmowę.

Larry pochylił się, by wyjąć z tylnej kieszeni spodni chusteczkę, i wydmuchał nos.

Sara zamierzała zaproponować, że wyjdzie, ale ojciec ją powstrzymał.

– Tak – powiedział. – Wykopcie ją. Chcę wiedzieć.

Sara rozłożyła papiery dotyczące Leslie Truong na kilku biurkach, próbując ustalić, co nie daje jej spokoju. Nie było żadnych fajerwerków. Czuła się zablokowana. Jej mózg stracił umiejętność logicznego rozumowania. Stała w sali odpraw, tej samej, w której wszyscy siedzieli dziś rano, z bagażem kolejnych dwunastu stresujących godzin nałożonych na bezsenną noc.

Czas. Coś nie dawało jej spokoju w kwestii czasu.

Szerokie ziewnięcie zmąciło jej myśli. Żadna z dwóch kaw nie odniosła oczekiwanego skutku. Jedyne, czego chciała, to położyć głowę na biurku i złapać pięć minut snu. Spojrzała na zegar na ścianie. Była 19:02. Za wysokim oknem od podłogi do sufitu panował już złowieszczy mrok. Sara potarła oczy. Pojedyncze grudki tuszu uparcie trzymały się jej rzęs. Umyła się pod prysznicem na zapleczu kostnicy. Płyn do mycia pachniał jak środek, którym Gary przecierał stoły, ale wolała to niż smród formaldehydu i stęchlizny U-Store.

Znowu spojrzała na zegar, ponieważ traciła wyczucie czasu. Tak się działo, kiedy człowiek jeździ po mieście całą noc, świrując coraz bardziej. Przynajmniej Tessa miała z tego ubaw.

Sara musiała spojrzeć na zegar trzeci raz.

Godzina 19:03.

Jedyną nadzieją było to, że złapie drugi oddech, kiedy zacznie się odprawa. A potem pojedzie do domu i padnie na łóżko.

To, czy Will będzie wtedy obok, nie zależało od niej.

– Pani doktor. – Nick postawił swoją kowbojską aktówkę na jednym z krzeseł. – Amanda mówiła, że byłaś dzisiaj w Grant County.

– Przez dwie sekundy. Brock dał mi dostęp do swojego magazynu.

– Znalazłaś tam jakieś wypchane zwłoki ubrane jak jego matka?

Sara nie cierpiała tego rodzaju żarcików.

– Znalazłam akta potrzebne nam do śledztwa w tej sprawie i jestem wdzięczna, że Brock zechciał nam pomóc.

Nick uniósł brwi, ale nie przeprosił. Zdjął okulary do czytania z kieszonki koszuli. Spojrzał na papiery leżące na biurkach.

– To wszystko?

– Tak.

Przejechał palcem w dół przez kilka akapitów.

– Trudno mi zaakceptować, że Jeffrey mylił się w tej sprawie.

– Mówisz o Szefie?

Nick nie odrywał wzroku od tej strony, ale Sara dostrzegła na jego wargach chytry uśmieszek. Nigdy nie mówił tak o Jeffreyu.

– Nick, wiem, że Jeffrey doceniłby to, co robisz z Willem, ale ja nie – powiedziała.

Zerknął na nią znad okularów. Skinął jej krótko.

– Przyjąłem to do wiadomości.

– Doktor Linton. – W sali odpraw pojawił się najpierw czubek głowy Amandy. Jak zwykle pisała coś w telefonie. – Przesłałam dokumentację Van Dorne do Villa Rica. Ustalili porę ekshumacji na jutro o piątej rano. Ta informacja jest na serwerze.

– Doskonale – odparła Sara, ponieważ stanie na zimnym ciemnym cmentarzu o świcie było o wiele lepsze niż spanie we własnym ciepłym łóżku.

– Jak poszło z Zanger? – Nick zwrócił się do Amandy. – Jest ofiarą czy Miranda wciska nam kit?

– Nie mam aktualnych informacji – odparła Amanda i zwróciła się do Sary: – Tommi Humphrey?

Sara potrzebowała dłuższej chwili, by nadążyć za tokiem myślenia Amandy. To niepodobne do Faith i Willa, żeby nie zdali relacji.

– Nie mogłam znaleźć Tommi w sieci. Nie ma jej w naszej bazie danych i w mediach społecznościowych. Poprosiłam mamę, żeby trochę powęszyła.

– Rozmowa z Humphrey to nasz priorytet.

Sara przygryzła wargę, żeby nie odszczeknąć Amandzie, że priorytetem powinno być wszystko.

– Jeszcze raz zadzwonię do mamy.

– Zrób to.

Sara przewróciła oczami, wychodząc na korytarz. Oparła się plecami o ścianę i zamknęła oczy. Była wykończona. Nie potrafiła obudzić w sobie dawnej studentki medycyny, której nie przeszkadzała praca zmiana po zmianie.

Jej telefon zawibrował. Musiała kilka razy zamrugać, żeby znowu widzieć wyraźnie. Przejrzała wiadomości. Agenci pytają o raporty. Gary prosi o wolne, by zawieźć kota do weterynarza. Prokurator stanowy zamierza przygotować grunt do zbliżającej się rozprawy. Brock pragnie się upewnić, czy w U-Store znalazła wszystko, czego potrzebowała. Myśl o odpowiadaniu na którąkolwiek z tych wiadomości była przytłaczająca. Tylko poczucie winy kazało jej odpisać Brockowi.

Mam wszystko. Bardzo pomocne. Niedługo oddam klucz. Thx.

Sara stwierdziła, że równie dobrze może zrzucić sobie z głowy kontakt z mamą. Telefon wydawał się brzemieniem nie do udźwignięcia. Napisała więc wiadomość w formalnym stylu, jakiego domagała się Cathy:

Cześć, Mamo. Czy Tessie prosiła Cię o znalezienie numeru telefonu Tommi Humphrey albo jej adresu dla mnie? Dane jej matki też mogą być. To bardzo ważna sprawa. Naprawdę musimy z nią porozmawiać jak najszybciej. Kocham Cię. S.

Wsunęła telefon do kieszeni. Nie spodziewała się szybkiej odpowiedzi od matki. Telefon Cathy leżał pewnie na kuchennym blacie podłączony do ładowarki. Tam zwykle go zostawiała, kiedy była w domu.

Sama z siebie dłoń Sary powędrowała do kieszeni i znów wyjęła telefon. Przesunęła kciuk po ekranie. Była jak nałogowiec. Od ostatniej próby minęły godziny. Dłużej nie mogła oprzeć się pokusie.

Otworzyła aplikację Find My.

Zamiast adresu Leny mapa pokazała rzeczywisty znacznik.

Will znowu stał się dla niej widoczny. Był wewnątrz budynku. Sara poczuła taką ulgę, że omal się nie rozpłakała. Przycisnęła telefon do piersi, jednocześnie besztając się w duchu za tak histeryczne zachowanie.

W tej samej chwili drzwi na klatce schodowej się otworzyły. Will odsunął się, pierwszą przepuszczając Faith, która wyglądała, jakby czuła się gorzej od Sary. Miała przygięte ramiona, przyciskała torebkę do piersi jak piłkę futbolową. Jej typowy nastrój pogodnego niezadowolenia zastąpiło przygniatające cierpienie.

Skręciła w lewo do sali odpraw.

– Chrzanić tę robotę – rzuciła, mijając Sarę.

Will wyglądał na równie znękanego jak Faith. Zamiast porozmawiać z Sarą, potrząsnął tylko głową.

Sara weszła za nim do sali.

– I co? – zapytała Amanda.

– To. – Faith cisnęła torebkę na jedno z biurek. Zawartość wysypała się na podłogę. Faith podeszła do okna i zanurzyła palce we włosach. Wszyscy prócz Willa byli wstrząśnięci. Faith nigdy się tak nie zachowywała. Sara zawsze uważała ją za opanowaną.

Spojrzała na Willa, ale on schylił się, by pozbierać rzeczy Faith i włożyć je z powrotem do torebki.

– Mów – poleciła mu Amanda.

Will postawił torebkę pionowo na biurku.

– Zadzwoniliśmy do Callie Zanger z samochodu sprzed jej biura.

Dokładnie zrelacjonował treść rozmowy Faith z prawniczką. Zawsze czuł się niekomfortowo, kiedy musiał prowadzić odprawę. Teraz jego głos brzmiał monotonnie, zupełnie jakby nauczył się swojego wystąpienia na pamięć. Sara usiadła w pierwszym rzędzie. Will kierował swoje słowa do Faith, chociaż ona w oczywisty sposób znała już te szczegóły. Sara zrozumiała, że Will obserwuje swoją partnerkę, gotów wkroczyć, gdyby go potrzebowała.

– Zanger usiadła przy barze z Faith. Ja zająłem miejsce przy stole trzy metry dalej – ciągnął.

Sara wyłapała szorstkość, która pojawiła się w głosie Willa. On też był poruszony historią Callie Zanger. Podał wszystkie bolesne szczegóły. Uprowadzenie. Jej pewność, że to były mąż ją skrzywdził, zgwałcił i zostawił na pewną śmierć.

Relacjonując sprawę, Will wodził kciukiem po uszkodzonym kłykciu i świeża krew popłynęła mu po palcach. Kiedy skończył opowiadanie o tym, co Callie Zanger uważała za prawdę o swoim uprowadzeniu, na wykładzinie pojawiły się plamki krwi.

– Zanger była pewna, że to jej mąż. Nie wyprowadzaliśmy jej z błędu.

Powiedział „my”, choć Sara wiedziała, że nie rozmawiał z tą kobietą.

– Barman obiecał, że dopilnuje, żeby sama nie wracała do domu autem. A potem wyszliśmy. To tyle – zakończył.

– Nie mogłam jej powiedzieć. – Faith opadła na krzesło. Wyglądała na przytłoczoną zdarzeniami całego dnia. – Callie uważa, że wygrała. Tak powiedziała. „Wygrałam”.

Nikt się nie odezwał.

Nick skubał sznureczek przy swojej aktówce.

Will oparł się plecami o ścianę.

Amanda głośno westchnęła. Była najtwardsza spośród nich, ale była też blisko związana w rodziną Mitchellów. Na wczesnym etapie kariery zawodowej była partnerką Evelyn, matki Faith, i umawiała się z jej wujkiem. Jeremy i Emma nazywali ją ciocią Mandy.

– Nick, w dolnej szufladzie mojego biurka jest burbon – powiedziała.

Nick wybiegł z sali.

– Nie chcę drinka – oznajmiła Faith.

– A ja tak. – Amanda usiadła obok niej przy biurku. – Rod Zanger? – rzuciła do Willa.

– Zlokalizowaliśmy go w Cheyenne – powiedział Will. – Przez ostatnie trzy miesiące siedział pod kluczem w hrabstwie Laramie. Swoją nową żonę też bije.

Faith podparła głowę rękami.

– Nie mogłam jej powiedzieć. Ona ledwo się trzyma. Ja ledwo się trzymam.

– Co z nadajnikiem w jej aucie? – Amanda zwróciła się do Willa.

– Nie mogliśmy o to prosić bez podania powodu – wyjaśnił Will.

– Nie miałam zamiaru jej tego zrobić – powiedziała Faith. – Nie mogłam jej tego odebrać.

Amanda dała znak Willowi, żeby kontynuował.

– Rod jest obecny i bardzo aktywny w mediach społecznościowych od dziesięciu lat. W tygodniu, kiedy miały miejsce napady w Grant County, był w Antwerpii z Callie Zanger na jakiejś konferencji poświęconej podatkom. Są ich zdjęcia na słynnych pomarańczowych drewnianych schodach ruchomych – powiedział Will.

– O ile pamiętam, nie miał alibi na moment uprowadzenia jego żony? – odezwała się Amanda.

– Nie miał, ale zawsze zaprzeczał, że to on.

– On tego nie zrobił. – Faith zwróciła się do Amandy, nie kryjąc niedowierzania. – Jezu Chryste, możesz skończyć z tymi bredniami? Wszystko się zgadza. Gumka do włosów. Młotek. Miesiąc i pora dnia. Las. Przeklęty niebieski gatorade. Wszystko, co mówi Callie, układa się tak jak dzisiaj rano, gdy siedzieliśmy w tej cholernej sali, a ty nam wmawiałaś, że nie możemy nazywać tego drania seryjnym zabójcą, podczas gdy każdy trop wskazuje, że to seryjny.

Amanda zignorowała to oskarżenie.

– Chcę porozmawiać z detektywem, który pracował nad zniknięciem Zanger. Zadzwoń do administratora w jej budynku. Może mieć jakieś nagrania sprzed dwóch lat. Gdybyśmy dostali…

Faith wstała. Popatrzyła na zdjęcia z sekcji Leslie Truong.

– Jest dziewiętnaście kobiet, Amando. Dziewiętnaście kobiet, które padły ofiarą napaści. Piętnaście nie żyje. Jest jeszcze Tommi Humphrey. Wiesz, co jej zrobił. Wiesz!

Amanda przyjęła to wyzwanie.

– Wiem.

– Więc dlaczego, do cholery, udajemy, że to nie jest powiązane, skoro… – Faith wzięła do ręki jedno ze zdjęć. Głos jej drżał. – Spójrz na to! On robi takie rzeczy. To spotkałoby też Callie Zanger, gdyby nie była w stanie pomyśleć i zadziałać, wydostać się z tego lasu o własnych siłach!

Amanda pozwoliła jej wyrzucić z siebie gniew.

– Ile tam jeszcze jest kobiet? W tej chwili może krzywdzi kolejną, Amando. Właśnie w tej chwili, bo jest seryjnym zabójcą kobiet. Właśnie tym. Przeklętym seryjnym zabójcą.

Amanda kiwnęła głową.

– Tak, mamy do czynienia z seryjnym zabójcą – przyznała, a gdy Faith odjęło mowę, dodała: – Lepiej ci, że nazywam rzecz po imieniu?

– Nie – odparła Faith – ponieważ nie chciałaś mnie słuchać, a przekonała cię głupia tabela Mirandy Newberry.

– Źródło danych jest bez znaczenia. Szczęście sprzyja przygotowanym – stwierdziła Amanda.

– Nie do wiary. – Faith osunęła się na biurko.

Amanda skierowała swoją uwagę na Willa.

– Wyłączając Grant County i Alexandrę McAllister, mamy trzynaście osobnych jurysdykcji, w których znaleziono ciała. Na razie zostawimy te trzy przypadki, w których kobietom udało się uciec. Z samego rana ty i Faith zajmijcie się tymi hrabstwami z Nickiem. Musimy rozpalić telefony do czerwoności, zacząć umawiać spotkania i przesłuchania. Zachowujcie się naturalnie. Nie zdradzajcie za wiele.

Will nadal był przejęty stanem Faith, ale zasugerował:

– Możemy powiedzieć, że robimy wyrywkową kontrolę przypadków osób zaginionych na terenie całego stanu.

– Dobrze – odparła Amanda. – Powiedzcie im, że pracujemy nad usprawnieniem systemu raportowania. Skupcie się na nazwiskach z naszej listy. Potrzebuję wszystkich zeznań świadków, raportów koronerów, zdjęć, nagrań, ekspertyz kryminalistycznych, map, diagramów z miejsca zbrodni, zapisków śledczych, nazwisk tych, którzy wtedy tam byli. I róbcie to delikatnie, Wilburze. Moje poranne telefony już wywołały oddźwięk. Nasz zabójca może się ukryć, jeśli zacznie podejrzewać, że przygotowujemy grunt pod działanie grupy specjalnej.

– Czyli dzwoniłaś dziś rano w sprawie oddziału specjalnego – powiedziała Faith. – Nie chodziło tylko o arkusz Mirandy? Pracujesz nad tym od chwili odprawy, ale z jakiegoś powodu nie tylko zataiłaś tę informację, ale upierałaś się przy ignorowaniu oczywistych faktów?

– Działałam od rana po cichu, co w tym przypadku jest kluczowym słowem – wyłożyła swoje racje Amanda. – Ostatnia rzecz, jakiej nam teraz potrzeba, to jakiś wieśniacki zastępca szeryfa w Butts County, który wygada prasie, że mamy na naszym terenie drugiego Kubę Rozpruwacza. Zapobiegamy takim zdarzeniom i posuwamy się do przodu krok za krokiem.

Zirytowana Faith mruknęła coś gniewnie do siebie.

Amanda była już gotowa pójść dalej, ale zmieniła zdanie.

– Tak, mogłam powiedzieć wam wcześniej.

– Ale? – zapytała Faith.

– Ale – odparła Amanda – mogłam powiedzieć wcześniej.

Nigdy wcześniej Sara nie słyszała, by Amanda była tak bliska przyznania się do popełnienia błędu.

Faith nie wydawała się udobruchana. Gnębiło ją coś jeszcze.

– Nie mogę jej powiedzieć, Mandy. Kiedy nadejdzie ten moment, nie mogę być tą, która powie Callie Zanger, że to nie był jej mąż.

Amanda pogładziła Faith po plecach i powiedziała:

– Skoczymy z tego klifu, kiedy staniemy nad krawędzią.

Nick wrócił do sali z burbonem. Z kuchni przyniósł ceramiczny kubek. Nalał do niego solidną porcję trunku i podsunął Faith.

– Prowadzę. – Faith pokręciła głową.

– Ja cię zawiozę – zaproponowała Amanda. – Emma nadal jest z ojcem. Pojedziemy do Evelyn.

Faith wzięła od Nicka kubek. Przycisnęła go do ust. Z drugiego końca sali Sara słyszała odgłos przełykania.

– Doktor Linton – zaczęła Amanda – porozmawiajmy o powrotach zabójcy do ofiar. Historia Zanger potwierdza ten wzorzec.

Zaskoczona Sara działała na zwolnionych obrotach, jej mózg był zbyt wyczerpany, by tak szybko się przestawić.

– Doktor Linton? – powtórzyła Amanda.

Sara nie potrafiła sformułować roboczej tezy.

Will przyszedł jej z odsieczą:

– Wzorzec jest taki: zabójca w jakiś sposób obezwładnia swoje ofiary, prawdopodobnie młotkiem. Potem zabiera je do lasu. Tam odurza. Kiedy środek przestaje działać, uszkadza im rdzeń kręgowy. Jego celem jest sparaliżowanie ich, całkowita kontrola nad nimi. Wraca do nich, póki nie zostaną odnalezione.

– Uszkodzenie nerwów splotu ramiennego u Alexandry McAllister pokazuje postęp – dodała Sara.

– Licząc od Tommi Humphrey? – chciała uściślić Amanda.

– Od wszystkich trzech ofiar w Grant County. – Sara w końcu złapała drugi oddech. – Zawsze uważałam, że trzy ofiary: Humphrey, Caterino, Truong, stanowią studium przypadku eskalacji. Zabójca szukał odpowiedniej techniki, odpowiedniej dawki w gatorade, najlepszej metody paraliżowania i najlepszej pory.

– Dlaczego gatorade? – zapytała Amanda. – Dlaczego nie paraliżuje ich od razu?

Sara mogła snuć tylko przypuszczenia.

– Rohypnol dawałby niepewne korzyści. Jeśli zabójca nie jest farmakologiem, to ten środek nastręcza sporych trudności w eksperymentowaniu. Najpoważniejszym skutkiem ubocznym jest śmierć. Najpierw pojawia się niedotlenienie, a śmierć mózgu następuje w ciągu kilku minut.

– O ile nie był z nimi przez cały czas, musiał następować taki moment między odurzeniem a fizycznym paraliżem, kiedy miały szansę ucieczki – powiedział Will.

– Miał mnóstwo kobiet, na których mógł eksperymentować – dodała Sara. – Uczy się z każdą kolejną ofiarą.

– Według profilu przygotowanego przez FBI – wtrącił Nick – facet lubi ryzyko. Na początku mógł stwarzać im warunki do obrony, dawać im szansę na walkę.

– Jeśli to ma jakieś znaczenie, Humphrey i Caterino uszły z życiem. Zanger też – zauważył Will.

Faith odchrząknęła. Z trudem dochodziła do siebie.

– Callie powiedziała mi, że zwymiotowała niebieski płyn. Więcej niż zwymiotowała. Omal nie wypluła żołądka, ale dzięki temu odzyskała przynajmniej częściowo jasność myślenia. Zmusiła się, by wstać i szukać pomocy.

– Miranda Newberry znalazła dwie inne kobiety, które uważa za niedoszłe ofiary. Obie wydostały się z lasu, ale odniosły bardzo poważne obrażenia.

Sara wreszcie była w stanie wyartykułować to, co nie dawało jej spokoju w związku z raportem z sekcji Truong.

– Leslie Truong nie pasuje do pozostałych. Owszem, jej ciało wykazuje wszystkie elementy podpisu zabójcy: okaleczenie, przerwany rdzeń kręgowy, niebieski płyn, ale została zamordowana i okaleczona w ciągu trzydziestu minut. Tutaj nie widać postępu. Zrobił wszystko od razu.

– Całościowe podejście – podsumowała Amanda.

– Spanikował. Ona była potencjalnym świadkiem – stwierdził Nick.

Sara nie była do końca przekonana.

– Nie daje mi spokoju, że w jej krwi i moczu nie było śladów rohypnolu. Substancja szybko się wchłania, ale śmierć wyłącza tę funkcję. W żołądku powinny być jej ślady. Miała niebieskie plamki na wargach, ale moim zdaniem pozostawione specjalnie. Kiedy się nad tym zastanawiam, to najbardziej pamiętam z tamtego miejsca zbrodni swoje wrażenie, że to zostało zainscenizowane, ale zainscenizowane przez tę samą osobę, która napadła na Beckey. Co nie ma wielkiego sensu, ale robiło wrażenie… czegoś innego?

– Jeffrey uważał, że zabójca był z Truong nieuważny, bo deptaliśmy mu po piętach. W kampusie roiło się od policji. Całe miasto zostało postawione w stan pogotowia – powiedział Nick.

Sara nadal nie umiała wychwycić przyczyn swojego niepokoju.

– Nie twierdzę, że Leslie zaatakował inny mężczyzna, ale możliwe, że motyw był inny. Kopnął młotek tak mocno, że go złamał. Dla mnie to przejaw gniewu. Nic, czego do tej pory dowiedzieliśmy się o zabójcy, nie wskazuje na niekontrolowany gniew. On raczej ma wszystko pod kontrolą.

– Potrzeba mnóstwo siły, żeby złamać trzonek. On musiał kopnąć kilka razy – stwierdził Will.

– Leslie Truong zginęła opaska na głowę – powiedziała Amanda. – To jedyne, co każe mi sądzić, że nie została wybrana tylko dlatego, że mogła zidentyfikować zabójcę.

– W tej kwestii Gerald unikał jednoznacznej odpowiedzi, pamiętacie? – odezwała się Faith. – Mieszkała z innymi studentkami, które pewnie poznała na początku semestru. Dzieciaki podkradają sobie różne rzeczy przez cały czas. Co mnie doprowadza do szału.

– W takim razie usuńmy opaskę z tego równania – powiedziała Amanda. – Saro?

– Zabójca zawsze bardzo starannie zacierał ślady. Kiedy napadł na Tommi Humphrey, miał ze sobą ścierkę, którą usunął swoje DNA. Następne ofiary ułożył tak, by to wyglądało na wypadek. – Jej mózg nareszcie wrócił do życia. – Ale przy Leslie zostawił jawny dowód swojego działania.

– Trzonek młotka ma numer fabryczny – zauważyła Faith.

– Czy to powszechne? – Amanda zapytała Willa.

– Nie. Zwykle jest odciśnięty w metalu – odparł Will.

Faith wyjęła notes. Wróciła do gry.

– Czyli A plus B równa się C. Tak? Ktokolwiek zaatakował Tommi, zaatakował też Beckey i Leslie.

– Problem w tym, że Daryl Nesbitt świetnie pasował jako podejrzany. Przeciwko niemu był mocny dowód – odezwał się Nick.

– Dobrze, przyjrzyjmy się temu – powiedziała Amanda. – Daryl był świetnym podejrzanym, bo…?

– Głównie z powodu Leslie Truong. – Sara skupiła się na szczegółach zawartych w notatkach Jeffreya i potwierdzających tę tezę. – Młotek pozostawiony w ciele Leslie był określonego typu, a Daryl dysponował narzędziami Ośki Abbotta, kiedy ten siedział za kratkami. Daryl znał lasy. Jeździł z Felixem na desce w kampusie. Później znaleziono nagrania z monitoringu, na których widać ich obu, jak ćwiczą przed biblioteką. Daryl pracował w pobliżu drogi pożarowej, skąd łatwo można dotrzeć do miejsca, gdzie leżały zwłoki Leslie Truong. W jego domu znaleziono potem telefon na kartę, który powiązano z numerem telefonu znalezionym w kontaktach w telefonach Caterino i Truong.

– Będę adwokatem diabła – wtrąciła Faith. – Jest powód, dla którego Daryl Nesbitt siedzi za posiadanie pornografii dziecięcej, a nie napaść i zabójstwo. To wszystko łatwe do wyjaśnienia poszlaki.

Z perspektywy czasu Sara nie mogła nie przyznać jej racji. Osiem lat temu była tego równie pewna jak Jeffrey.

– Co z wideo ze sprawy Truong? – zapytała Amanda.

– Jeszcze go nie obejrzałam. – Sara liczyła, że uda jej się obejrzeć to najpierw w pojedynkę, ale straciła tę szansę bezpowrotnie.

Podeszła do olbrzymiego telewizora kineskopowego. Will często spoglądał z pogardą na odtwarzacz wideo, lecz urządzenie w końcu zyskało należne mu miejsce. Sara włożyła kasetę wideo do odtwarzacza. Zamknęła klapkę. Znalazła pilota. Odwinęła cienki przewód. Usiadła. Wcisnęła przycisk PLAY.

Na ekranie pojawiły się zygzaki, które po chwil zaczęły przesuwać się w górę.

Will przejął inicjatywę. Dostosował ustawienia i nagle Sara ujrzała siebie sprzed ośmiu lat. Wyglądała tak młodo. To była pierwsza myśl, jaka przyszła jej do głowy. Miała bardziej lśniące włosy. Gładszą skórę. Pełniejsze usta.

Miała na sobie biały T-shirt, szarą bluzę z kapturem i dżinsy, na dłoniach rękawiczki medyczne, a włosy spięte z tyłu. Młodsza Sara spojrzała w obiektyw kamery i podała datę, godzinę i miejsce:

– Jestem doktor Sara Linton. Są ze mną Dan Brock, koroner Grant County, i Jeffrey Tolliver, szef policji.

Sara przygryzła wargę, gdy kamera przesunęła się, by pokazać twarze wymienionych przez nią osób.

Jeffrey miał na sobie antracytowy garnitur. Usta i nos skryte za bawełnianą maseczką. Wyglądał na przejętego. Wszyscy wyglądali na przejętych.

Patrzyła, jak młodsza Sara przystępuje do wstępnych oględzin, latarką w kształcie długopisu sprawdza oczy na obecność wybroczyn, odwraca głowę ofiary, by przyjrzeć się lepiej czerwonemu śladowi na skroni Leslie Truong.

– To mógł być pierwszy cios – powiedziała młodsza Sara.

Dzisiejsza Sara, żywa, oddychająca Sara, chciała spojrzeć na Willa, z wyrazu jego twarzy wywnioskować, co myśli.

Nie była w stanie tego zrobić.

Na ekranie kamera została przechylona. Obraz się rozmył. Sara zobaczyła rozmazaną biel maski Jeffreya. Ciągle pamiętała odór fekaliów i rozkładu wydobywający się z ciała. Oczy jej wtedy łzawiły. Teraz patrzyła na niebieskie plamki na górnej wardze Leslie Truong. Spodziewała się śladu, jaki powstaje przy dłuższym piciu zawartości puszki. Z dzisiejszej perspektywy ten niebieski ślad wyglądał, jakby ktoś pokropił jej wargi niebieskim płynem i pozwolił im obeschnąć.

– Blokady? – Słowo wypowiedziane przez Brocka zabrzmiało głośno. To on trzymał kamerę.

Sara słuchała, jak jej młodsza wersja objaśnia swoje odkrycia. Była taka pewna siebie. Osiem lat później rzadko mówiła z takim samym przekonaniem. Osiem następnych lat życia nauczyło ją, że niewiele jest sytuacji, w których można mieć absolutną pewność.

Potem odezwał się Jeffrey:

– Sądzimy, że zabójca chciał sparaliżować swoje ofiary.

Sara poczuła ściskanie w gardle. Nie wybiegła myślami naprzód na tyle, by uświadomić sobie, że znowu usłyszy głos Jeffreya. Miał to samo głębokie brzmienie, które zapamiętała. Serce jej zadrżało na ten dźwięk.

Jej młodsza wersja uniosła koszulkę Leslie Truong, znajdując przemieszczone żebro.

Przeniosła wzrok w dół i zatrzymała spojrzenie na migającym zegarze na odtwarzaczu.

Usłyszała swoją młodszą wersję, która powiedziała do Brocka:

– Najedź tutaj.

Sara rozchyliła usta. Wzięła głębszy wdech. Czuła na sobie wzrok Willa. Niemal słyszała jego zwątpienie w siebie. Był nieco wyższy od Jeffreya, ale nie tak przystojny w tradycyjnym tego słowa znaczeniu. Will był bardziej wysportowany. Jeffrey bardziej pewny siebie. Will miał Sarę. Czy Jeffrey nadal ją miał?

Na nagraniu Brock powiedział:

– Gotowe.

Sara spojrzała na ekran telewizora. Brock pomagał jej odwrócić Leslie Truong na bok. Jeffrey przejął nagrywanie. Ustawił obiektyw tak, by mieć obraz całego ciała. Ziemia i drobne gałązki przywarły do odsłoniętych pośladków młodej kobiety. Młodsza Sara zastanawiała się, czy ona sama podciągnęła sobie spodnie, czy zrobił to zabójca.

– Czekaj. – Faith wstała. – Zatrzymaj. Wróć.

Sara zaczęła szukać odpowiednich guzików, ale Faith wzięła pilota.

– Tutaj. – Przełączyła odtwarzanie na zwolnione tempo. – Obok drzew.

Sara zmrużyła oczy. Mniej więcej piętnaście metrów dalej, za żółtą taśmą policyjną, stali ludzie. Nie widziała wyraźnie twarzy Brada Stephensa, ale poznała go po odprasowanym mundurze i śmiesznym kroku, gdy próbował cofnąć gapiów jak najdalej.

– Ten tutaj. – Faith zatrzymała obraz i wskazała jednego ze studentów. – Ma czarną włóczkową czapkę.

Sara widziała nakrycie głowy, ale twarz pod czapką była niewyraźna.

– Z zeznań Leslie Truong, które Lena spisała na miejscu znalezienia ciała Caterino, wynikało, że widziała w lesie trzy kobiety i jednego mężczyznę. Nie zapamiętała żadnych szczegółów prócz tego, że był studentem i miał na głowie dopasowaną czarną włóczkową czapkę.

Sara podeszła bliżej odtwarzacza. Kaseta wideo była stara, a technologia jeszcze starsza. Twarz mężczyzny składała się z pikseli, przypominając niewyraźną plamę.

– Poznaję Brada, bo wiem, że to on, ale to wszystko.

Faith spojrzała na Amandę błagalnie.

Amanda wydęła wargi. Szansa, że można poprawić jakość obrazu, była niewielka, ale ze względu na Faith powiedziała:

– Ktoś z IT musi na to spojrzeć.

Faith zatrzymała odtwarzanie i wcisnęła przycisk wysuwania kasety.

– Zabiorę ją na dół.

– Idź. – Amanda spojrzała na zegarek. – Spotkamy się w holu.

Faith złapała torebkę. Sara usłyszała jej szybkie kroki na korytarzu. Jak wszyscy miała ochotę coś rozwalić.

– Will – zaczęła Amanda – niech Faith jutro posiedzi przy biurku. Trzeba wykonać mnóstwo telefonów. Mamy trzynaście różnych jurysdykcji, z którymi będzie trochę przepychanek. Spotkamy się w moim biurze jutro o siódmej rano i ustalimy, co i jak. Tak?

– Tak, szefowo.

– Nick – ciągnęła Amanda – Will zda ci relację z tego, co cię ominęło. Moje ostatnie polecenie kieruję do was wszystkich. Jedźcie do domu. Prześpijcie się. Dzisiaj mieliśmy trudny dzień. Jutro będzie jeszcze trudniej.

– Tak jest, szefowo – unisono odpowiedzieli Nick i Will.

Sara zaczęła zbierać papiery z sekcji zwłok Leslie Truong, a jednym uchem słuchała, jak Will przekazuje Nickowi informację o grupie specjalnej. Jej telefon zawibrował w kieszeni. Modliła się w duchu, żeby to nie była jej matka, ponieważ nie mogłaby już odkładać szukania Tommi Humphrey.

Wiadomość była od Brocka. Znak zapytania, a po nim:

To chyba była wiadomość dla Cathy? Mogę popytać, jeśli chcesz.

Sara przez pomyłkę wysłała Brockowi esemesa przeznaczonego dla matki. Napisała szybkie przeprosiny, po czym skopiowała i wkleiła wiadomość do Cathy.

Ku jej zaskoczeniu matka odpisała niemal natychmiast:

Skarbie, już zostawiłam wiadomość proboszczowi Nelsonowi. Jak wiesz, jest bardzo późno i większość ludzi o tej porze nie oddzwania, ale Marla sądzi, że Delilah wyszła ponownie za mąż po śmierci Adama. Tata przesyła całusy, ja też. Mama. PS. Dlaczego kłócisz się z siostrą?

Sara wpatrywała się w treść dopisku. Tessa powiedziała ich matce, że się pokłóciły, co oznaczało, że sytuacja jest gorsza, niż Sara chciała przyznać.

– Coś nie tak? – zapytał Will.

Oderwała wzrok od telefonu. Nicka nie było. Zostali sami.

– Mama próbuje zlokalizować dla mnie Tommi.

Will skinął głową.

A potem stał tam i czekał.

– Przykro mi z powodu… z powodu Callie Zanger – powiedziała Sara. – To musiało być bardzo…

– Dzisiaj pojechałaś do domu. – Podniósł puste pudło po dokumentach i postawił je na biurku. – Miałaś czas, żeby się z kimś spotkać?

– Nie, musiałam jechać od razu na spotkanie z Van Dorne’ami, potem utknęłam w korku, co trwało wieki. – Sara miała poczucie winy, jakby coś przed nim ukrywała. Postanowiła mówić otwarcie. – Magazyn jest naprzeciwko cmentarza.

Will pozbierał teczki i włożył je do pudła.

– Nie poszłam tam. – Sara przestała bywać regularnie na cmentarzu dla własnego zdrowia psychicznego. – Kładę kwiaty na grobie raz w roku. Wiesz o tym.

– Dziwnie było oglądać cię na kasecie. Wyglądałaś inaczej.

– Byłam osiem lat młodsza.

– Nie o to mi chodzi. – Will zamknął pudełko. Wyglądał, jakby chciał coś dodać, ale zmienił zdanie. – Jestem zmęczony.

Sara nie wiedziała, czy mówi o zmęczeniu fizycznym, czy takim, które wypędziło go z domu wczoraj wieczorem.

– Will… – zaczęła.

– Nie chcę już rozmawiać.

Sara zagryzła dolną wargę, by powstrzymać jej drżenie.

– Chcę jechać do domu, zamówić pizzę i oglądać telewizję, aż zasnę.

Próbowała przełknąć kulę blokującą jej gardło.

Will odwrócił się do niej.

– Dołączysz do mnie?

– Tak, oczywiście.

GRANT COUNTY – CZWARTEK

25

Jeffrey wlepił wzrok we Franka.

– Co powiedziałeś?

– Dzwonił dziekan – powtórzył Frank. – Zaginęła kolejna studentka. Rosario Lopez, dwadzieścia jeden lat, zniknęła pięć godzin temu.

Jeffrey usłyszał, że ktoś otworzył drzwi, i z pokoju obserwacyjnego wyszła Lena. W ręce trzymała BlackBerry.

– Ludzie Chucka Gainesa przewrócili kampus do góry nogami – powiedział Frank. – Teraz przeszukują las. Dziekan wezwał na pomoc wolontariuszy.

– Dopilnuj, żeby szukali parami. – Jeffrey oblał się zimnym potem. Trzy studentki w ciągu trzech dni. Jego koszmar stawał się rzeczywistością. – Ściągnij Jeffersona i White’a z patrolu. Niech kierują poszukiwaniami. A ty zajmij się czymś innym. Potrzebuję jak najwięcej informacji o Darylu Nesbitcie.

– Nesbitt?

– Musi mieć kartotekę. Jego ojczym…

– Zaczekaj. – Frank wyjął notes. – Mów.

– Daryl ma ojczyma, który siedzi w więzieniu stanowym w Wheeler. Ma pseudonim Ośka, nazwisko Abbott. Ma dom w Avondale, w którym mieszka Daryl. Sprawdź zeznania podatkowe. Zobacz, czy są jakieś plany budynku albo chociaż plan działki wskazujący usytuowanie nieruchomości. Poślij Matta, niech przejedzie obok i zorientuje się, czy ktoś jest w domu. Wezwij resztę zmiany i ogłoś zawieszenie poszukiwań ciemnej furgonetki. Nie używajcie radia. Nie wiemy, czy Daryl nie ma policyjnego skanera.

Frank ciągle pisał, gdy Jeffrey odwrócił się do Leny.

– Zadzwoniłam do Memminger – oznajmiła. – Felix przespał noc w izbie wytrzeźwień w dniu ataku na Caterino i Truong. Wypuścili go dopiero po lunchu. To nie mógł być on.

– Ze mną – powiedział Jeffrey.

Wrócił do pokoju przesłuchań. Felix Abbott dłubał przy kroście na brodzie.

– Rany, koleś, kiedy mnie stąd…

Jeffrey złapał go za koszulę i rzucił na ścianę.

– Co do…

Jeffrey docisnął przedramieniem gardło Felixa, aż ten oderwał stopy od ziemi.

– Posłuchaj mnie uważnie, synu, bo teraz albo okażesz się przydatny, albo nie. Rozumiesz?

Felix otworzył usta, łapiąc powietrze. Z trudem skinął głową.

– Beckey Caterino. Leslie Truong.

Felix otworzył szeroko oczy. Próbował coś powiedzieć, ale ucisk przedramienia był zbyt mocny. Jeffrey dał mu kilka centymetrów luzu.

– Znasz je? – zapytał.

– To… – Felix złapał haust powietrza – studentki.

– Miały numer Daryla w swoich telefonach. Dlaczego?

Felix walczył o każdy oddech. Poruszał bezładnie stopami, usta mu zsiniały, zakasłał.

– Zioło.

– Daryl sprzedawał zioło Beckey Caterino i Leslie Truong? Był dilerem trawki?

Felix zamrugał powiekami.

– T…tak.

– Od kiedy?

Felix zakasłał.

– Od kiedy Daryl sprzedawał trawkę w college’u?

– O…od la…lat.

– Co z Rosario Lopez?

– Ja nic… – wydusił. – Ja nie…

Jeffrey spojrzał mu prosto w oczy.

– Znasz ją?

– Ja nigdy… – Felix wydyszał, gdy Jeffrey znowu docisnął mu gardło. – Nie.

Jeffrey poluzował ucisk i pozwolił opaść Felixowi na podłogę.

Osunął się na kolana. Twarz mu poczerwieniała. Kasłał.

Jeffrey zwrócił się do Leny:

– Przykuj go do stołu. Pełna izolacja. Żadnych telefonów. Daj mu wody. Zamknij drzwi. A potem mnie znajdź.

– Tak jest, szefie.

Jeffrey wytarł ręce w koszulę i ruszył do pokoju policjantów. Przy jednym z komputerów zobaczył Brada. Marla rozmawiała przez telefon. W powietrzu czuło się napięcie i mobilizację. Zaginęła kolejna studentka. Musieli skupić całą uwagę na łapaniu zabójcy.

– Matt jest w drodze do domu Abbottów. – Frank wyszedł z biura Jeffreya i zaczął czytać ze swojego notesu: – Daryl Eric Nesbitt. Dwadzieścia osiem lat. Unikał kłopotów, ale mój kumpel w Memminger mówi, że jego młodzieńcza kartoteka jest długa jak mój fiut.

– Co ma na sumieniu?

– Występki typowe dla Dew-Lolly: bójki uliczne, kradzieże sklepowe, wagary. Ale słuchaj tego. Kiedy miał piętnaście lat, opiekował się swoją sześcioletnią kuzynką. Dziewczynka wróciła do domu w zakrwawionych majtkach. Jej mama wniosła skargę przeciwko niemu, ale rodzina zmusiła ją do wycofania zgłoszenia.

Przestępca seksualny. Przeszłość kryminalna. Znający ofiary.

Jeffrey pomyślał o Tommi Humphrey. Czy spotkała kiedyś Daryla Nesbitta? Czy obserwował ją w kampusie i postanowił zrobić jej krzywdę?

– Szefie? – Brad wskazał swój komputer.

Jeffrey zobaczył zdjęcie Daryla Erica Nesbitta z prawa jazdy. Wyglądał jak więzień. Tłuste włosy. Świdrujący wzrok. Spoglądał w obiektyw aparatu, jakby pozował do fotografii w kartotece policyjnej.

– Nesbitt dostał wysoki mandat za jazdę z nieważnym prawem jazdy – powiedział Brad.

– Furgonetką?

– Ciężarówką. Chevrolet silverado 1999. Została odstawiona na parking policyjny. Znalazłem dom w Avondale. Woodland Hills na Bennett Way.

Jeffrey podszedł do wielkiej mapy hrabstwa wiszącej na tylnej ścianie biura. Znał tę część miasta, gdzie można było trafić na mechanika samochodowego, który nie grał według zasad.

– Numer?

– Trzy cztery sześć dwa.

Jeffrey przesunął palce wzdłuż drogi i oznaczył lokalizację żółtą samoprzylepną karteczką. Za obecnym miejscem zamieszkania Nesbitta stał jeszcze jeden rząd domów. Za nimi zaczynał się las, który porastał brzeg jeziora i ciągnął się w stronę college’u.

Bliskość miejsc zbrodni.

– Dom ma dwa poziomy. – Frank zerkał na monitor ponad ramieniem Brada. – W zeznaniach podatkowych jest działka i oryginalne plany.

Brad wcisnął kilka klawiszy.

– Wysyłam to do drukarki – powiedział.

Pierwsza kartka była jeszcze ciepła, kiedy Jeffrey wyrwał ją z drukarki. Elewacja frontowa. Dom w stylu Cape Cod z lat pięćdziesiątych z kwadratową werandą od frontu i dwoma oknami mansardowymi wystającymi ponad linię dachu niczym uniesione brwi.

Z drukarki wyszła druga kartka. Rozkład pomieszczeń na parterze. Jeffrey odwrócił ją tak, by frontowe drzwi znalazły się na wprost jego klatki piersiowej. Tylne drzwi znalazły się dokładnie naprzeciwko.

Wejście prowadziło prosto do pokoju dziennego, który zajmował lewą stronę domu. Jadalnia była po prawej. Szafa w przedpokoju. Schody po obu stronach krótkiego korytarza. Pokój po lewej. Kuchnia po prawej. Tylne wyjście na tylny ganek.

Lena dołączyła do nich, gdy trzecia kartka wyszła z drukarki.

Piętro. Cztery sypialnie, jedna większa od pozostałych. Dwa okna w każdej. Małe garderoby. Jeffrey wiedział, że sufit będzie się obniżał z powodu spadzistego dachu. Jedna łazienka na końcu korytarza. Wanna, toaleta, umywalka, nieduże okno.

Na czwartej kartce widniał rozkład sutereny. Schody prowadzące na dół mieściły się pod schodami prowadzącymi na piętro. Na rysunku ta przestrzeń lokowała się w otwartym kwadracie z niewielkim polem sugerującym pomieszczenie techniczne. Wsporniki i filary były zaznaczone otwartymi kwadracikami bez czwartego boku. Żadna nielegalna przeróbka czy przebudowa wnętrza nie byłaby ujęta w tych dokumentach, więc na dole mogły być sypialnie, pokój wypoczynkowy, pralnia, może nawet cela z uwięzioną Rosario Lopez. Sara stwierdziła, że zabójca uczy się z każdą nową ofiarą. Może po Caterino i Truong doszedł do wniosku, że potrzebuje prywatności.

– Szefie? – zawołała Marla z drugiego końca sali. – Matt na trójce.

Jeffrey przełączył rozmowę na głośnik.

– Co masz? – zapytał.

– Nesbitt przed chwilą wszedł do domu – powiedział Matt. – Niósł dwie torby. Jedną z Burger Kinga, drugą ze sklepu z narzędziami.

Jeffrey poczuł gwałtowne ściskanie w żołądku. Młotek został w ciele Leslie Truong. Zabójca potrzebował nowego.

– Daryl przyjechał starszym modelem furgonetki towarowej. Ciemnografitowy GMC Savana. Numery rejestracyjne 499 XVM.

Brad zaczął stukać w klawiaturę.

– Zarejestrowana na Vincenta Johna Abbotta – oznajmił.

– Ośka, ojczym – powiedział Frank. – Potwierdziłem, że siedział w Wheeler przez ostatnie trzy miesiące.

– Suterena całkowicie mieści się pod ziemią, nie ma do niej dostępu z zewnątrz. Ma tylko dwa wąskie lufciki z obu stron.

Lufciki na zawiasach zapewniały cyrkulację powietrza, ale były za małe, by zmieścił się w nich dorosły mężczyzna czy nawet drobna kobieta.

– Jadę dalej, ale zerknąłem do garażu. Drzwi są otwarte. Wygląda na to, że w środku stoi wózek na narzędzia, może półtora na półtora metra. Pełno w nim szuflad. Zielone i żółte pasy.

– To kolory Brawleigh – zauważył Frank.

Młotek tej marki został w ciele Leslie Truong.

Dostęp do narzędzia zbrodni.

Jeffrey sprawdził ostatnią stronę wydruku. Przedstawiał rozmiar działki i położenie domu. Stały tam jeszcze dwa budynki gospodarcze. Jeden to wolno stojący garaż od strony salonu. Drugi to szopa trzy na trzy metry ulokowana około pięciu metrów od tylnych drzwi.

– Z tyłu jest szopa – powiedział do Matta.

– Od ulicy jej nie widzę – odparł Matt.

– Stoi za domem. – Jeffrey spojrzał na plan ulic na ścianie. Popatrzył nad żółtą samoprzylepną karteczkę. – Masz lornetkę?

W głośniku słychać było ruchy Matta. Klik. Zamykanie schowka, a potem:

– Mam.

– Za Bennett jest droga Valley Ridge. Parcele są niewielkie. Może uda ci się zobaczyć tyły domu stamtąd.

– Dobra, objeżdżam – powiedział Matt.

– Zostajemy na linii.

Słyszeli szum drogowy, gdy Matt przejeżdżał całą przecznicę. Policyjny skaner był ściszony. Matt chrząknął. Hamulce zapiszczały przed znakiem stopu. Dłonie Matta przesunęły się po kierownicy, kiedy wziął zakręt.

Napięcie sięgało zenitu. Wszyscy wpatrywali się w telefon i czekali. Brad okręcił się na krześle. Lena stała w pozie biegacza. Frank siedział ze splecionymi dłońmi. Na patrolu było ośmiu ludzi. Dwóch zostało wysłanych na przeszukiwanie lasu za college’em. Jeffrey miał do dyspozycji dziesięcioro.

W myślach przebiegał listę, którą ułożył sobie w głowie.

Przestępca seksualny. Przeszłość kryminalna. Bliskość miejsc zbrodni. Znany Caterino i Truong. Dostęp do ciemnej furgonetki. Dostęp do narzędzia zbrodni. Pracował przy budowie U-Store w pobliżu drogi pożarowej.

Szczegół dotyczący furgonetki dostarczyła Tommi Humphrey, choć nie złożyła oficjalnego zeznania. U-Store to luźny związek wywiedziony z przezwiska. Numer Daryla w telefonach dwóch ofiar można było wyjaśnić handlem trawką.

Jeffrey miał dość powodów, by zapukać do drzwi Daryla Nesbitta, ale za mało, by je wyważyć. Nie mógł ryzykować, że bydlak się wywinie z powodów proceduralnych.

Dodał w myślach następny szczegół do listy:

Rosario Lopez. Studentka. Zaginiona od pięciu godzin.

Kropla potu spłynęła mu po plecach. Nie znał powiązania między Darylem a Rosario. Miał przeczucie, ale w mieście nie było sędziego, który autoryzowałby jego przeczucie nakazem zatrzymania.

Jeffrey miał tak ściśnięty żołądek, że czuł ból kurczących się mięśni.

Tommi Humphrey powiedziała mu, do czego był zdolny zabójca. Ciało Leslie Truong było ilustracją jego sadyzmu w każdym najdrobniejszym szczególe. Jak policjanci mogli pozostać bezczynni, kiedy kolejna młoda kobieta być może czuła już metalowe szydło przebijające jej szyję?

– Jestem – zameldował się wreszcie Matt. – Mam lornetkę. Widzę dach szopy. Jest stromy jak stocznia narciarska i… o cholera… – W telefonie rozległ się pisk hamulców. – Szopa ma okno z tyłu. Jest zamalowane, ale ma kraty i… o w mordę! Z boku widzę drzwi, też są zabezpieczone metalowymi kratami. Jest kłódka.

Jeffrey czuł, jak napięcie w sali narasta.

Rosario Lopez mogła być zamknięta w tej szopie.

– Mam tam wejść? – zapytał Matt.

– Jeszcze nie. – Jeffrey nie zamierzał posyłać go samego. Wrócił do mapy na ścianie i powiódł palcem wzdłuż trasy. – Zaparkuj na Hollister. Jeśli Nesbitt wyjdzie z domu, to będzie jego jedyna droga. Nie rozłączaj się. Musisz nas słyszeć.

– Tak jest, szefie.

– Marla, tylko telefony komórkowe – zarządził Jeffrey. – Potrzebni mi Landry, Cheshire, Dawson, Lam, Hendricks i Schoeder. Każ im dołączyć do Matta. Światła tak, syreny nie.

Marla pobiegła po swój telefon.

Jeffrey uprzątnął najbliższe biurko jednym zamaszystym ruchem ręki. Gdy papiery i długopisy spadły na podłogę, rozłożył plany domu: front, parter, piętro, działka. Znalazł pióro.

– Słuchajcie, co mówię, bo odpowiadacie za zespół. Matt?

– Jestem.

– Będziesz z Hendricksem. Będziecie moim wsparciem od frontu, mając oko na okna i lufciki z boku domu. Musimy zachować pewną odległość. Nie chcę, żeby Nesbitt spanikował.

– Po drugiej stronie ulicy naprzeciw jego frontowych drzwi stoi samochód – powiedział Matt. – Możemy schować się za nim.

– Dobrze. Leno, ty pukasz do drzwi.

Lena spojrzała na niego zszokowana.

– Będę zaraz za tobą – zapewnił ją Jeffrey i zaczął wyjaśniać: – Zapukasz do drzwi. Powiesz Nesbittowi, że jesteśmy tu z powodu mandatu za nieważne prawo jazdy.

Szok Leny powoli mijał. Jeśli mieszkańcy hrabstwa wiedzieli coś o Jeffreyu Tolliverze, to na pewno to, że zajadle zwalczał wykroczenia drogowe. Wpływy z mandatów stanowiły połowę budżetu wydziału policji.

– Nie denerwuj go. Powiedz, że to rutynowe działanie i że nie ma się o co martwić. Przyjechałaś, żeby go zabrać na komisariat. Albo zapłaci mandat, albo będzie musiał wpłacić kaucję w ciągu godziny. Jeśli wyjdzie, świetnie. Jeśli odmówi, pozwól mu na to.

– Jak to? – Lena otworzyła usta ze zdumienia.

– Musimy mieć prawdopodobny powód, żeby wejść do tego domu. – Jeffrey starannie dobierał słowa. – Felix właśnie potwierdził, że Daryl sprzedawał trawkę Caterino i Truong. Może wyczujesz od niego zapach zioła, kiedy otworzy drzwi. Może usłyszysz ze środka jakiś hałas. Musimy podać prokuratorowi okręgowemu wiarygodny powód naszego wejścia do tego domu.

Lena skinęła głową. Ze wszystkich zgromadzonych w sali ona najlepiej wiedziała, o co Jeffrey ją prosi.

– Leno, jeśli uznasz, że istnieje prawdopodobny powód wejścia do domu, daj mi znak i odsuń się. Ja wchodzę pierwszy. – Jeffrey odszukał schemat parteru i zrobił znak X na środku korytarza. – To jest wąskie gardło. Jeśli Nesbitt zejdzie po schodach do sutereny albo wejdzie na piętro, zobaczysz je stąd.

Lena zacisnęła usta. Pokiwała głową.

– Szafa na ubrania. – Jeffrey obwiódł ją kółkiem. – Nie stawaj plecami do niej, póki nie sprawdzisz zawartości. Okna, drzwi i ręce, tak?

– Tak jest, szefie.

– Brad. – Jeffrey postukał piórem w drzwi kuchenne na planie. – Odpowiadasz za tyły domu. Z tobą będzie Landry. Podejdźcie od Valley Ridge. Pilnujcie bocznych okien. Nikt nie może wyjść.

– Tak jest, szefie – powiedział Brad, chociaż wyglądał na przerażonego.

– Dawson i Cheshire obstawią oba końce Bennett Street. Schoeder i Lam zablokują Valley Ridge, gdyby udało mu się tam dotrzeć. Frank, ty zabezpieczasz szopę.

Frank zacisnął szczęki.

Jeffrey ścisnął mu ramię, by przypomnieć, kto tu dowodzi. Nie miał czasu na cackanie się z czyimś ego, ale nie mógł pozwolić Nesbittowi na ucieczkę, a Frank po dwudziestu krokach biegu dostawał zadyszki.

– Jeśli tam jest Rosario Lopez, nie chcę, by znalazł ją ktokolwiek inny.

Frank nie kupił tego argumentu.

– A co, jeśli Lena zapuka, Nesbitt otworzy frontowe drzwi, złapie ją i weźmie jako zakładniczkę? – zapytał.

– Wtedy wpakuję mu kulkę w łeb, zanim zamknie drzwi.

Jeffrey wyjął z kieszeni klucze i podszedł do magazynu z bronią. Wyjął dwie strzelby, naboje, magazynki, szybkie podajniki, kamizelki kuloodporne, po czym rozdał je swoim ludziom.

Lena niemal utopiła się w kamizelce. Przednia część była szersza od tułowia, a dół zwisał poniżej pośladków.

Jeffrey dopasował płyty kamizelki do jej sylwetki, poprawił paski na rzepy i dociągnął. Lena stała nieruchomo z rękami na boki. Jeffrey nigdy wcześniej nie ubierał dziecka, ale pewnie tak to wyglądało. Napotkał jej spojrzenie. Była przestraszona, ale podekscytowana. Właśnie na to się pisała. Niebezpieczeństwo. Działanie. Na jej twarzy zobaczył własną desperacką potrzebę wykazania się, gdy pierwszy raz włożył mundur. Drugi raz zobaczył to u siebie, kiedy wkładał przed lustrem garnitur w dniu swojego ślubu.

– Idziemy.

Jeffrey sprawdził glocka, by się upewnić, że w komorze jest nabój. Ruszyli za Leną na zewnątrz.

Spojrzał w niebo, mrużąc oczy od słońca. Potem, jak zawsze, popatrzył na klinikę dziecięcą. Bmw Sary stało jak zwykle w pozycji ukośnej. Jeffrey dotknął palcami ust. Strużka krwi, która pociekła ze złamanego nosa, zdążyła już zaschnąć.

Lena omal nie utopiła się w kevlarowej kamizelce, gdy siadła na miejscu dla pasażera. Jeffrey powtarzał sobie w duchu, żeby nie ściskać tak kurczowo kierownicy. W samochodzie panowała cisza. Lena odezwała się, dopiero kiedy skręcili z Main Street.

– Mam zapukać do drzwi Nesbitta, bo uważasz, że nie da się zastraszyć kobiecie?

– Masz zapukać, bo potrzebujemy absolutnie niepodważalnego powodu zatrzymania.

Lena skinęła głową. Rozumiała, że Jeffrey liczy na jej umiejętne kłamstwa.

– To diler trawki. Czułam od niego marychę – powiedziała, bazując na jego wcześniejszych słowach.

– Dobrze.

Jeffrey pokonał ostry zakręt na trasie Heartsdale/Avondale. Zaciskał zęby tak mocno, że ból promieniował na całą szczękę. Każda upływająca sekunda dawała Nesbittowi szansę ucieczki. Mógł wyjść do szopy, pójść na ulicę albo do lasu z młotkiem.

Trzy kobiety. Trzy dni.

Trzeba było powstrzymać Nesbitta, zanim skrzywdzi czwartą.

U wylotu Hollister Road naliczył sześć radiowozów Grant County. Z Mattem byli już Landry, Cheshire, Dawson, Lam, Hendricks i Schoeder. Trzymał w ręce BlackBerry i pokazywał im zdjęcie Nesbitta z prawa jazdy. Wszyscy mieli na sobie kamizelki kuloodporne. Trzymali broń w pogotowiu. Ich niepokój objawiał się tak samo jak zawsze, czyli wzajemnym popychaniem się i balansowaniem na piętach, podczas gdy w środku z emocji wszystko skręcało się w nich jak sprężyna.

Frank i Brad wyprzedzili gwałtownie auto Jeffreya. Stanęli, by zabrać Landry’ego, po czym ruszyli w stronę Valley Ridge. Trzech ludzi na tyłach domu. Czterech od frontu, cztery radiowozy zabezpieczające najbliższą okolicę.

Czy to wystarczy?

Jeffrey zwolnił i stanął. Chciał spojrzeć w oczy każdemu ze swoich ludzi.

– Cisza w eterze – zarządził. – Macie trzy minuty na zajęcie pozycji.

– Tak jest, szefie. – Zabrzmieli jak pluton, ale byli przecież mężami, synami, chłopakami, ojcami, braćmi. Odpowiadał za nich, ponieważ to on posyłał ich na pierwszą linię.

Patrzył, jak dzielą się na grupy. Cztery radiowozy odjechały. Matt i Hendricks potruchtali w stronę domu Daryla, przytrzymując kabury, by glocki nie obijały im boków.

Jeffrey spojrzał na zegarek. Chciał im dać dokładnie trzy minuty na zrobienie tego, do czego byli wyszkoleni. Zajęcie pozycji, oddech, chwila na uregulowanie poziomu adrenaliny krążącej im we krwi.

Zobaczył, że Lena otwiera usta i wciąga powietrze.

– Kamizelka w porządku? – zapytał.

Lena kiwnęła głową. Brodą uderzyła w kołnierz.

– Jutro rano zerkniemy do katalogów. Założę się, że ten model mają też w różowym kolorze – rzucił.

Zezłościła się, ale po chwili zrozumiała, że to żart. Wzięła następny oddech. Odwzajemniła uśmiech Jeffreya. Policzki zadrżały jej z wysiłku.

– Nie byłoby cię tu, gdybym nie wiedział, że sobie poradzisz – odezwał się Jeffrey.

Przełknęła ślinę. Znowu skinęła głową i spojrzała w okno. Czekała.

Jeffrey patrzył na ruch wskazówki sekundowej.

– Jazda.

Ruszył po Bennett Street z prędkością poniżej pięćdziesięciu kilometrów na godzinę. Dostrzegł Matta i Hendricksa przycupniętych za chevroletem malibu stojącym naprzeciw drzwi Nesbitta. Zatrzymał swojego lincolna o trzydzieści centymetrów od ciemnej furgonetki, by skutecznie ją zablokować.

Spojrzał na dom. Żaluzje we frontowych oknach były otwarte. Na werandzie paliło się światło. W szybie nie pojawiły się żadne twarze.

Wmawiał sobie, że pójdzie łatwo. Nesbitt otworzy drzwi. Lena każe mu wyjść. W ruch pójdą kajdanki. Potem znajdą Rosario Lopez. Wsadzą Daryla Nesbitta do mamra, z którego nigdy nie wyjdzie.

– Idziesz pierwsza – rzucił do Leny.

Lena wyciągnęła rękę w stronę klamki. Wzięła jeden głęboki wdech i otworzyła drzwi.

Jeffrey wysiadł za nią. Lena poprawiła kamizelkę i przybrała odpowiedni wyraz twarzy. Najwyraźniej zamierzała potraktować to jak każde inne aresztowanie. Nic nigdy nie było rutynowe, ale pewne rzeczy były łatwiejsze od innych. Facet z zaległym mandatem i ciężarówką stojącą na policyjnym parkingu to kolejnych sześćset dolarów do budżetu policji, następny znaczek przy wyznaczonej normie, której istnienia Jeffrey zaprzeczał.

Mijając antracytową furgonetkę, Lena zabębniła palcami w jej tylny panel.

Jeffrey zrobił to samo, a potem zajrzał do garażu. Zielono-żółty wózek narzędziowy był spięty kłódką. Jeffrey zobaczył leżące na wierzchu narzędzie. Zielone i żółte paski. Ważący sześćset osiemdziesiąt gramów pobijak wypełniony piaskiem i pokryty poliuretanem. To był jeden z młotków w trzyelementowym komplecie Brawleigh.

Jeffrey odpiął kaburę, a Lena weszła na werandę. On został u dołu schodów i przyjął pozycję na szeroko rozstawionych nogach. Od drzwi dzieliły go niecałe cztery metry. Wystarczająca przestrzeń dla Daryla Nesbitta, gdyby chciał rzucić się do ucieczki. I wystarczająca dla Jeffreya, by go powstrzymać.

Lena nie czekała na znak Jeffreya. Uniosła rękę i zabębniła pięścią w drzwi. Cofnęła się. Czekała.

Nic.

Jeffrey powoli liczył w myślach.

Kiedy doliczył do dziewiętnastu, Lena znowu zabębniła w drzwi.

Jeffrey chciał ją skorygować. To był patrol 101. Powinna wywołać Nesbitta po nazwisku i poinformować go, że jest policjantką.

– Kurwa! – z głębi domu krzyknął jakiś poirytowany mężczyzna. – Co jest?

Kroki. Szczęk łańcucha. Odsuwanie zasuwy.

Drzwi się otworzyły.

Jeffrey poznał Daryla Nesbitta ze zdjęcia w prawie jazdy. Jego przetłuszczone włosy były koloru szyszki sosnowej. Miał na sobie żółte spodenki gimnastyczne i białe skarpetki z niebieskimi paseczkami na ściągaczach. Mimo kilkumetrowej odległości, Jeffrey dostrzegł jego erekcję. Daryl Nesbitt nie pachniał trawką. Pachniał seksem.

Lena uniosła brodę. Ona też to wyczuła.

– Czego? – Daryl spiorunował ją wzrokiem. – O co chodzi?

– Daryl Nesbitt? – zapytała Lena.

– Już tu nie mieszka – odpowiedział Daryl. – W zeszłym tygodniu przeprowadził się do Alabamy.

Zaczął zamykać drzwi.

Lena wyciągnęła ręce.

To stało się tak szybko, że Jeffrey zdążył tylko pomyśleć…

Nie.

Lena złapała Daryla za nadgarstek. Daryl próbował się wyrwać. Cofnął się. Lena poleciała do przodu. Lewą stopą przekroczyła próg, potem prawą. Była już w domu i przemieszczała się w głąb. Daryl zamachnął się, chowając rękę za framugą drzwi. Mógł sięgać po nóż, broń, młotek.

Drzwi zaczęły się zamykać.

Jeffrey poczuł, że trzyma palec na spuście glocka, zanim się zorientował, że wyciągnął go z kabury, uniósł i wycelował w głowę Daryla Nesbitta.

Broń wystrzeliła.

Drzwi zamknęły się z trzaskiem.

Jeffrey skoczył na werandę. Drzwi były zamknięte. Cofnął się o krok i otworzył je kopniakiem. Błyskawicznie omiótł wzrokiem pokój, ale nic nie wyglądało tak, jak się spodziewał. Jadalnia. Salon. Kuchnia. Nie zobaczył żadnego z tych pomieszczeń. Wszędzie widział tylko zamknięte drzwi.

– Z lewej! – Obok niego przemknął Matt, a za nim Hendricks. Wystrzał zabrzmiał jak pistolet startowy. Matt wpadł przez marne drzwi na korytarz. Hendricks rozwalił drzwi do jadalni. Jeffrey zrobił krok przed siebie i nastąpił na coś twardego. Zobaczył, jak broń Leny sunie po podłodze.

– Leno! – wrzasnął.

Rozległ się strzał.

Brad Stephens wtoczył się do kuchni.

– Leno! – Jeffrey przeskakiwał po dwa schody naraz. W połowie drogi na piętro uświadomił sobie, że ktoś może czekać na niego u szczytu schodów i odstrzelić mu głowę.

Dał nura na podłogę i przetoczył się po niej, lądując w łazience. Spojrzał za siebie. Cztery sypialnie. Wszystkie drzwi zamknięte.

Lena krzyknęła.

Jeffrey rzucił się do sypialni głównej i wyważył drzwi.

Lena leżała na podłodze obok łóżka. Miała zakrwawioną głowę. Padając na ziemię, uderzyła się o kant drewnianego biurka. Jeffreyowi zrobiło się niedobrze. Rzucił się ku Lenie. To on był za wszystko odpowiedzialny. Sprawdził tętno Leny, a czując pod palcami pulsowanie arterii szyjnej, miał wrażenie, że bicie jego własnego serca spowolniło.

Podniósł wzrok.

Na biurku stał laptop.

Dzieci.

Zawartość żołądka podeszła mu do gardła. Rozejrzał się po nędznie urządzonym pokoju: tanie plastikowe żaluzje w oknie, brak drzwi do szafy, ubrania na podłodze. Zamiast łóżka goły materac, brudna biała skarpetka leżąca obok niego.

– Szefie! – Matt był na końcu korytarza. Brad go osłaniał. Obaj zaczęli otwierać kopniakami jedne drzwi po drugich.

– Jeffrey? – wyszeptała Lena.

Świat spowolnił, gdy Jeffrey odwrócił głowę w jej stronę.

Nigdy wcześniej nie zwracała się do niego po imieniu. W sposobie, w jaki to powiedziała, było coś intymnego. Uniosła rękę, która drżała z wysiłku.

Wskazywała okno. Plastikowe listwy poruszały się lekko.

– Cholera! – Jeffrey zerwał żaluzje. Z okna można było wyjść na dach. Daryl Nesbitt stał na wyciągnięcie ręki na występie nad drzwiami kuchni.

Jeffrey patrzył, jak rozpędza się i skacze. Wyciągnął przed siebie ręce, przebierał nogami w powietrzu, wylądował z hukiem na dachu szopy.

Jeffrey nie zastanawiał się ani chwili.

Kopniakiem wywalił okno i wyszedł na przewieszkę. Miała nie więcej niż półtora metra. Do szopy zostawały jeszcze trzy. Opis Matta się zgadzał. Dach był nachylony jak skocznia narciarska.

Jeffrey zrobił kilka kroków i wybił się w powietrze.

Młócił ramionami powietrze. Starał się ułożyć stopy do lądowania. Kalkulował, co może pójść nie tak. Mógł nie trafić w dach szopy. Przebić się przez sklejkę na dachu. Wylądować na boku. Złamać nogę, rękę, kark.

Wylądował na palcach prawej stopy. Poczuł, jak ciało obraca się pod wpływem uderzenia, kręgosłup skręca się boleśnie. Dostawiając lewą stopę, przeniósł ciężar ciała na prawą i zwalił się bokiem na ziemię, lądując płasko na plecach.

Przed oczami miał wszystkie gwiazdy. Musiał potrząsnąć głową, by uleciały. Brakowało mu tchu. Rozejrzał się dookoła.

Daryl biegł przez ogród za domem. Obejrzał się prze ramię na Jeffreya i jednym susem pokonał ogrodzenie sąsiadów, wskakując im do ogrodu.

Jeffrey dźwignął się z ziemi i ruszył w pościg, dysząc ciężko. Przeskoczył ogrodzenie i poślizgnął się na trawie. Czaszka mu pulsowała. Czuł, jakby coś rozrywało mu plecy. Odzyskał rytm, obiegając dom z boku.

Zobaczył Daryla pędzącego w stronę ulicy. Zamachał mocno rękami, skręcając w Valley Ridge. Jego bose stopy śmigały po asfalcie. Kiedy Jeffrey dotarł do tego zakrętu, Daryl był już prawie trzydzieści metrów przed nim.

– Nie, nie, nie – powtarzał błagalnie.

Nie był w stanie zmniejszyć dzielącego ich dystansu, bo chłopak był za szybki. Jeffrey rozejrzał się po ulicy, szukając wzrokiem Dawsona. Radiowóz stał o długość boiska od niego. Dawson zobaczył Daryla. Wyskoczył z wozu i puścił się w pogoń.

Uczucie ulgi Jeffreya uciął jak nożem przeraźliwy krzyk kobiety.

Świat zaczął zwalniać, domy i drzewa zlały się w jeden zamazany obraz, który w końcu znieruchomiał jak stop-klatka.

Kobieta szła do samochodu. Jeffrey zobaczył jej otwarte usta. Patrzył, jak Daryl robi zamach pięścią.

– Nie! – zawołał.

Za późno. Kobieta osunęła się na ziemię. Daryl zabrał jej kluczyki.

Jeffrey biegł dalej.

Odrobił ponad cztery metry, podczas gdy Daryl mocował się z drzwiami czerwonego kombi kobiety.

Kolejne półtora metra, kiedy Daryl próbował uruchomić silnik.

I jeszcze półtora, kiedy Daryl wrzucił wsteczny bieg.

Jeffrey wycisnął z ciała ostatnią porcję adrenaliny i rzucił się ku otwartemu oknu auta.

Złapał pierwsze, czego dosięgnął – garść tłustych włosów Daryla.

– Sukin… – Daryl walnął go pięścią w twarz, nie zdejmując nogi z gazu.

Głowa Jeffreya odskoczyła do tyłu. Czuł, że traci grunt pod nogami. Daryl uderzył go znowu, i jeszcze raz. Wreszcie mięśnie Jeffreya przegrały z wyczerpaniem. Poluzował uchwyt i puścił włosy Daryla.

Osunął się na chodnik. Uderzył głową w asfalt. Coś mówiło mu, by wstać najszybciej, jak to możliwe. Podparł się rękami i podniósł głowę.

Zza przedniej szyby zobaczył wykrzywione uśmieszkiem usta Daryla.

Daryl Nesbitt chciał go przejechać.

Jeffrey gramolił się, żeby wstać.

Zamiast szarpnąć do przodu, auto ruszyło do tyłu, podskoczyło na krawężniku i uderzyło w dom po drugiej stronie ulicy.

Nie tylko dom.

Licznik gazu.

Jak każdy mężczyzna, który kiedykolwiek rozpalał grilla, Jeffrey widział paliwo zajmujące się od ognia. Niebiesko-biała poświata była niemal hipnotyzująca, gdy opary stawały w płomieniach. Gazomierz przed domem był wypełniony oparami gazu. Jeffrey patrzył bezradnie, jak półtorej tony stali odrywa metalowy przewód gazowy od reszty urządzenia. Zupełnie jakby ktoś zapalił zapałkę, od której zajęło się płomieniem powietrze.

Jeffrey zasłonił twarz rękami.

Pod wpływem wybuchu powstała kula ognia. Eksplozji towarzyszył trzask pękającego szkła. Włączył się alarm w samochodzie. Jeffreyowi dzwoniło w uszach. Miał wrażenie, jakby wsadził głowę w środek gongu. Było gorąco jak w saunie. Próbował wstać. Stracił równowagę. Osunął się na kolana.

– Na pomoc!

Daryl ciągle siedział w aucie. Był uwięziony w środku. Wściekle napierał barkiem na drzwi, usiłując je otworzyć i wyjść. Jego krzyki brzmiały jak syrena alarmowa.

– Szefie! – Dawson był niecałe pięćdziesiąt metrów dalej i gnał co sił w nogach.

– Na pomoc! – krzyknął Daryl. Był już w połowie poza autem. – Pomóż mi!

Jeffrey się zataczał. Miał wrażenie, że rozgrzane powietrze wgryza mu się w twarz.

– Na pomoc! – krzyczał Daryl, a języki ognia lizały mu plecy. Zwisał z okna, rękami dotykając ziemi. Noga utknęła mu w środku. Nie mógł wyjść. – Pomóż mi! Proszę!

Jeffrey uchylił się przed płomieniami, złapał Daryla za nadgarstki i pociągnął.

– Mocniej! – Daryl kopał w kierownicę wolną nogą.

Płomienie strzeliły wyżej. Temperatura topiła lakier samochodu. Jeffrey widział, że płaskie metalowe dno zbiornika paliwa jarzy się na czerwono.

– Ciągnij! – błagał Daryl.

Jeffrey odchylił się, używając całej swojej siły.

– Nie! – wrzasnął Daryl. – Boże, nie!

Jeffrey poczuł, jakby nagle coś wystrzeliło niczym korek szampana. Bezwładnie upadł do tyłu, a Daryl Nesbitt runął na niego. Jeffrey próbował go z siebie zrzucić. Zbiornik paliwa groził wybuchem w każdej chwili.

– Szefie! – Dawson złapał Jeffreya pod pachy i odciągnął od płomieni, ktoś inny polał mu twarz wodą, jeszcze ktoś inny okrył mu ramiona kurtką.

Jeffrey wykasłał z siebie czarną maź. Oczy go szczypały. Czuł, że ma przypaloną skórę. Podmuch spalił mu włosy na przedramionach.

– Szefie? – powiedział Matt, a byli z nim Brad, Cheshire, Hendricks i Dawson.

Jeffrey przewrócił się na bok. Krew spłynęła mu do gardła i znów miał złamany nos. Odwrócił głowę.

Daryl Nesbitt leżał płasko na plecach z szeroko rozpostartymi ramionami i zamkniętymi oczami. Leżał nieruchomo.

Jak Tommi Humphrey.

Jak Beckey Caterino.

Jak Leslie Truong.

Jeffrey dźwignął się i oparł na łokciu. Zobaczył w trawie smugę krwi prowadzącą wprost do palącego się auta. Powędrował spojrzeniem w drugim kierunku, do Daryla.

Korek od szampana.

Źródłem tego trzasku był staw skokowy Daryla Nesbitta, gdy jego stopa oderwała się od nogi.

ATLANTA

26

Will dziobał w klawiaturę komputera, wypełniając ostatnią rubrykę wniosku o nakaz. W drodze do pracy zahaczył o kompleks mieszkalny One Museum. Administrator budynku Callie Zanger nie był szczęśliwy, że Will zrywa go z łóżka o piątej rano, ale mówił na tyle składnie, że udzielił wszystkich potrzebnych Willowi informacji.

Okazało się, że nie ma dysków z nagraniami monitoringu sprzed dwóch lat. Kopia zapasowa systemu bezpieczeństwa tego supernowoczesnego budynku była trzymana w chmurze. Firma ubezpieczeniowa wymagała przechowywania zaszyfrowanych danych przez pięć lat. Will prosił sędziego o zgodę dla GBI na wgląd do wszystkich nagrań z trzech miesięcy przed uprowadzeniem Callie Zanger i trzech miesięcy po uprowadzeniu.

Przebiegł palcem każde napisane słowo w poszukiwaniu błędów. Załadował prośbę do systemu. Odchylił się na krześle. Na zgodę sędziego musieli czekać cztery godziny. Wtedy do akcji wkroczą prawnicy. Na transfer danych poczekają może kolejny dzień. Przejrzenie ponad dwóch tysięcy godzin nagrań wymagało więcej par oczu niż te, którymi dysponował Will.

Sprawdził godzinę. Amanda zwołała spotkanie na siódmą. Warto by ją poprosić o przyspieszenie biegu prośby o wezwanie sądowe. Teraz miał osiem minut spokoju, zanim zacznie się młyn.

Dał sobie cztery minuty na troskę.

Martwił się o Faith. Po rozmowie z Callie Zanger była kompletnie rozbita. On sam czuł się niewiele lepiej. Droga powrotna była dla obojga koszmarem. Dla Faith – ponieważ siłą woli powstrzymywała się od płaczu, dla niego – ponieważ widok Faith walczącej ze łzami sprawiał, że chciał coś zniszczyć, rozbić w drobny mak.

Nadstawił ucha. Siedział w biurze przy otwartych drzwiach. Faith przyszła piętnaście minut temu i zamknęła się u siebie. Słyszał, jak chodzi po pokoju, grzebie w papierach, ale od tamtej pory nie wyściubiła stamtąd nosa, a on nie był pewien, czy ona życzy sobie rozmowy.

Spojrzał na zegar w komputerze. Została minuta.

Pozwolił swoim myślom powędrować ku drugiej kobiecie, która go martwiła: ku Sarze. Ekshumacja Shay Van Dorne była niełatwym zadaniem. Ale nie to najbardziej go męczyło. Ostatniej nocy oboje zasnęli na kanapie, Sara z głową opartą na jego piersi, ale kiedy myślał o więzi między nimi, mózg podsuwał mu obraz przedłużacza leżącego pół metra od gniazdka.

Nie miał pojęcia, jak go znowu podłączyć.

Sara powiedziała mu, że U-Store leży naprzeciwko cmentarza, a on uwierzył jej zapewnieniu, że nie była na grobie Jeffreya, ale za każdym razem, kiedy zaczynał myśleć o Szefie, miał ochotę złapać Sarę, przerzucić ją sobie przez ramię i uwięzić w pokoju jak jaskiniowiec.

Albo seryjny zabójca.

Skubał plaster, którym Sara zakleiła mu kłykieć. Nigdy nie uważał się za zazdrośnika, lecz Angie nigdy tak całkiem do niego nie należała. Puszczała się na lewo i prawo, odkąd mogła wymknąć się przez okno. Willa irytowała jej zła reputacja, a do furii doprowadził syfilis, którego złapała, znajdował jednak mnóstwo argumentów na usprawiedliwienie jej antymonogamii. Angie zaznała w życiu krzywdy od wielu mężczyzn, a seks wykorzystywała do tego, by odbierać im część władzy. Will był jedynym, którego naprawdę kochała. A przynajmniej tak mówiła.

Związek z Sarą i zaznanie prawdziwej miłości obnażyły kłamstwa Angie.

– Cześć, brachu. – Nick wkroczył do jego biura. – Zaraz spotkanie.

Will miał ochotę zdzielić go pięścią.

– Słuchaj, stary. – Nick usiadł na kanapie bez pytania. – Mogę być z tobą szczery?

Will okręcił się na krześle, żeby spojrzeć mu w twarz. Zwykle kiedy ktoś pytał, czy może być szczery, albo kłamał wcześniej, albo właśnie zamierzał kłamać.

– Kiedy pierwszy raz usłyszałem, że prowadzasz się z Sarą, to muszę przyznać, że miałem ochotę cię zabić bez litości.

Will nigdy nie prowadzał się z Sarą.

– Nadal możesz spróbować.

– Nie, stary, widzę, dla kogo bije jej serce.

Will nie wiedział, co powiedzieć, więc milczał.

– Jeśli to spieprzysz, to… – Nick uśmiechnął się szeroko jak zły klaun. – Przyjmij dobrą radę. Nie ma na świecie drugiej takiej kobiety jak ta, którą trzymasz w garści.

Popatrzyli sobie w oczy. Willowi przychodziły do głowy różne odpowiedzi, ale uznał, że „bez jaj, brachu” nie zakończy tej wkurzającej rywalizacji wynikiem remisowym.

Wybrał więc swoją standardową wersję zachowania. Mruknął coś niewyraźnie, pokiwał głową, a potem czekał, aż Nick wyjdzie.

Przeniósł wzrok na zegar w komputerze.

Nick zabrał mu wolną minutę.

Faith miała biuro w pobliżu schodów. Will swoim zwyczajem najpierw zapukał, a potem wszedł, nie czekając na odpowiedź. Chciał jej powiedzieć, że czas na spotkanie, ale słowa ugrzęzły mu w gardle.

Faith leżała z głową na biurku, czoło opierała na przedramieniu.

Will przełknął ślinę. Gorączkowo szukał właściwych słów.

– Faith?

Odwróciła głowę i popatrzyła na niego spod zmrużonych powiek.

– Ale mam kaca – wymamrotała.

Poczuł ulgę pomieszaną z irytacją. Nigdy nie przepadał za alkoholem. Gdy był dzieckiem, pijany dorosły oznaczał, że szykuje się bicie.

– Dochodzi siódma – powiedział.

– Super. – Faith wzięła notes i kawę ze Starbucksa. Miała pomięte ubranie i podkrążone oczy. – Amanda i mama zmusiły mnie wieczorem do próby chóru. Urwał mi się film, kiedy zaczęły gadać o swoich fantazjach na temat aktorów z CHiPs.

Will skrzywił się mimowolnie.

– No widzisz. – Faith zamknęła drzwi. – Sama napalam się na Erica Estradę, ale Larry Wilcox? Amando, serio?

– Wszystko między wami w porządku?

– Uhm. Ja się nie zmienię. Ona się nie zmieni. Amanda jaka jest, każdy widzi. – Zaśmiała się. – To dzisiaj mój trzeci i ostatni koński żart na długo.

Will nie był pewien, czy to żart, ale cieszył go sarkazm Faith, bo to znaczyło, że już doszła do siebie.

Przytrzymał drzwi na schody. Głos Faith niósł się echem po betonowej klatce schodowej, gdy opowiadała o swoim eks, który zabrał Emmę i jej koleżanki do Fun Zone.

– Witaj w świecie rodzicielstwa, gościu – trajkotała. – Zapłaciłeś sześć dych za narażenie swojego dziecka na chorobę zakaźną.

Will przytrzymał następne drzwi. Faith przerzuciła się na kolejną historię. Will powędrował myślami ku Sarze. Ciągle czuł na piersi jej głowę. Sposób, w jaki patrzyła na niego wczoraj wieczorem, był inny. Niepewny, pełen wahania. Ciągle martwiła się o jego uczucia. Will zarzucał sobie małostkowość, ponieważ głęboko ukryta, mroczna, może nawet sadystyczna część jego natury odczuwała satysfakcję z powodu jej niepewności.

Amandy nie było w biurze, ale Nick już zdążył zająć miejsce na kanapie, a kowbojski but oparł o krawędź stolika kawowego. Faith usiadła obok niego i zaczęła luźną pogawędkę. Will oparł się plecami o ścianę. Robił to tyle razy, że jego łopatki już dawno powinny zostawić wgłębienia w pustaku.

Usłyszał charakterystyczny stukot drobnych stóp, czyli nadchodziła Amanda. Wyglądała tak jak zawsze. Szpakowata fryzura w kształcie hełmu. Spódnica i żakiet do kompletu. Dyskretny makijaż. Jeśli miała kaca, to był odczuwalny tylko dla niej.

– Musimy się sprężać. – Wręczyła Faith stos papierów, a Nickowi posłała spojrzenie, pod wpływem którego zdjął nogę ze stolika. Oparła się o biurko, co w jej przypadku znaczyło niemal tyle, jakby usiadła. – Dzisiaj rano musiałam jechać do stanowego Kapitolu, żeby streścić sprawę szefowi komisji nadzoru. Jedna z naszych ofiar mieszkała w jego okręgu. Jeszcze tego brakowało, żeby zaczął panikować.

Will spojrzał na papiery, które przeglądała Faith. Rozpoznał nazwy niektórych z trzynastu jurysdykcji organów ścigania, gdzie znaleziono ciała ofiar.

– Co z wnioskiem, który wypełniałeś dziś rano? – spytała go Amanda.

Will powiedział jej o spotkaniu z administratorem w One Museum.

– Wiemy od policji, że nie ma żadnych nagrań z parkingu, ale w korytarzu przed mieszkaniem Zanger jest kamera. Gdybyś mogła przyspieszyć wniosek…

– Zadzwonię do sędziego w drodze do centrum – powiedziała Amanda. – Czekając na nakaz, bądź moimi oczami podczas sekcji Van Dorne. W sekundzie, i to wcale nie jest przenośnia, powtarzam: w sekundzie, w której Sara potwierdzi albo zaprzeczy, że Shay Van Dorne została zamordowana, piszesz mi wiadomość. Zrozumiano?

Amanda nie czekała na odpowiedź Willa, tylko zwróciła się do Faith i Nicka:

– Wy sadzacie tyłki przy biurkach. Idziecie według listy. Umówcie spotkania. Pamiętajcie, że w oficjalnej wersji analizujemy dane dotyczące raportów na temat zaginionych osób. Bądźcie ostrożni. Wyczuwajcie ludzi. Nie chcę, żeby ktokolwiek nabrał podejrzeń. Róbcie to…

– Po cichu – dopowiedziała Faith.

Amanda uniosła brwi, gdy skrzyżowały spojrzenia w tej milczącej bitwie charakterów.

– Czy mogę coś dodać? – zapytał Nick.

Amanda spojrzała na niego.

– Myślałem o Darylu Nesbitcie – zaczął Nick. – Wiem, że każdy w tym budynku zna mój stosunek do Jeffreya Tollivera, i jakoś nie mogę uwierzyć, żeby w tej sprawie całkowicie się pomylił. – Amanda zakręciła nadgarstkiem, dając mu znak, by mówił dalej. – Dlaczego tak szybko oczyściliście Nesbitta z zarzutów?

Will uświadomił sobie, że Nick nie wie o synu Beckey Caterino. To nie było jej widzimisię. Amanda ograniczyła tę informację do wąskiego kręgu, ponieważ chłopcu mogło grozić śmiertelne niebezpieczeństwo.

– Dobre pytanie. – Amanda zawsze była zręcznym kłamcą i nigdy nie traciła rezonu. – Nasze laboratorium znalazło stary raport DNA z sekcji Truong. Porównaliśmy go z próbką DNA z koperty, którą Daryl Nesbitt wysłał Geraldowi Caterino. Nie pasują.

Nick skubał się po brodzie, szukając luk w tej historii.

Will znał prawdziwą historię, więc ujrzał lukę, której dotąd żadne z nich nie widziało.

– Skąd pewność, że to akurat Daryl polizał klej na kopercie?

W biurze zapadła cisza. Słychać było tylko wiatraczek w komputerze Amandy.

– Ożeż w mordę! – Faith odwróciła się, żeby spojrzeć na Willa. – Przestępca to przestępca.

– Nick. – Amanda podniosła słuchawkę telefonu stojącego na jej biurku i wybierając numer, powiedziała: – Jedź natychmiast do więzienia. Do południa laboratorium musi mieć świeży wymaz z policzka Daryla Nesbitta.

Czekała, aż Nick wyjdzie, by odłożyć słuchawkę.

– Mów – rzuciła do Faith.

– Raport z laboratorium, który dostałam od Geralda Caterino, był oryginałem, nie kopią. Wysłał wymaz z policzka Heatha razem z kopertą od Daryla Nesbitta do komercyjnego akredytowanego laboratorium mającego sądowy certyfikat. Specjalizują się w testach na ojcostwo. Wynik był jednoznaczny. Ojcostwo Nesbitta zostało zdecydowanie wykluczone.

– Will ma rację. Ta informacja opiera się na założeniu, że to Nesbitt polizał kopertę. – Amanda odwróciła się do Willa. – Jakieś uwagi?

– Nesbitt siedzi od ośmiu lat. Więźniowie wiedzą więcej o kryminalistycznych procedurach i DNA niż niejeden gliniarz.

– To szachista – dodała Faith. – Nawet Lena Adams to zobaczyła. Nesbitt stosuje strategię, rozgrywa ludzi, nastawia ich przeciwko sobie. Wiemy, że ma dostęp do Internetu poprzez przemycane za kratki telefony. Może wiedzieć o synu Beckey Caterino i zrobić te same obliczenia co my.

Amanda pokiwała głową, bo właśnie podjęła decyzję.

– DNA Nesbitta już mamy w naszej bazie danych, ponieważ jest skazanym przestępcą seksualnym. Potrzebujemy czystego łańcucha dowodowego w sprawie DNA Heatha Caterino. Z oczywistych powodów nie chcę składać wniosku o nakaz sądowy.

– Mam poprosić Geralda Caterino, czy dobrowolnie zgodzi się na pobranie wymazu z ust chłopca? Dziecka, które przedstawia jako swoje, ponieważ panicznie się boi, że człowiek, który napadł na Beckey, odkryje tę tajemnicę? – zapytała Faith.

– Mogę… – zaczął Will.

– Zrobię to – odparła Faith. – Will ma ekshumację na głowie i czeka na nakaz w sprawie nagrań z monitoringu. Mamy co robić.

– Dobrze – powiedziała Amanda. – Do telefonów posadzę innych ludzi. Możesz do nich dołączyć po powrocie od Caterino.

Faith odłożyła papiery na stolik.

Po jej wyjściu Will poczuł napięcie w całym ciele. Nie wiedział, czy chce ją zatrzymać, czy jechać z nią.

– Wilburze, w tej chwili to nieistotne, czy DNA Daryla Nesbitta pasuje do DNA Heatha Caterino. Teraz liczy się poddane ekshumacji ciało, które może dostarczyć nam tropów, i nakaz gwarantujący dostęp do nagrań wideo, na których może być twarz mordercy.

Will umiał rozpoznać rozkaz odmaszerowania. Wsadził ręce do kieszeni i ruszył w stronę schodów. Ciągle czuł napięcie w mięśniach, ale gorączkowa potrzeba działania minęła. Został tylko niepokój. Nie podobał mu się pomysł, że Faith będzie sama. Irytowało go, że wcześniej nie pomyślał o weryfikacji wyniku testu DNA. Martwił się, ponieważ Amanda miała rację. Nesbitt nie zamordował piętnastu kobiet i nie zastraszył pięciu innych w ciągu ostatnich ośmiu lat.

W takim razie kto to zrobił?

Ktoś z gruntowną znajomością przestępczości. Ktoś powiązany na tyle blisko z Darylem Nesbittem, by go wrobić. Ktoś na tyle sprytny, by zacierać ślady. Ktoś, kto miał kolekcję opasek do włosów, grzebieni, szczotek i gumek.

Akolita? Naśladowca? Świr? Morderca?

Dwa dni wcześniej zadawał sobie to samo pytanie w więziennej kaplicy.

Wyszedł przez drzwi u dołu schodów. Kostnica mieściła się za budynkiem głównym GBI w metalowej konstrukcji przypominającej hangar. Wiatr szarpał poły marynarki, gdy Will szedł po chodniku ze wzrokiem wbitym w ziemię. Nie miał szczególnych powodów, by spoglądać w niebo. Ciemne chmury. Grzmot. Poczuł na twarzy pierwsze krople siekącego deszczu.

Czarny karawan stał przy rampie. Obie pary drzwi były otwarte. Gary pomagał kierowcy przenieść trumnę Shay Van Dorne na ruchomy stół. Kiedy myślał o ekshumacji, wyobrażał sobie połamane kawałki drewna pokryte ziemią, może jeszcze dłoń strażnika krypty wystającą spomiędzy przegniłych fragmentów trumny. Metalowa trumna była w idealnym stanie, czarna farba zachowała lustrzany połysk. Jedynym znakiem, że nie przyjechała wprost z salonu wystawienniczego, była sieć pajęczyn wiszących w jednym z rogów. Pająk został zamknięty w osłonie, która okrywała trumnę.

Will przeszedł przez frontowy hol kostnicy. Za przeszklonymi ścianami widać było salę sekcyjną. Dwaj lekarze sądowi już pracowali. Mieli na sobie niebieskie stroje chirurga i żółte fartuchy. Białe maseczki chirurgiczne. Kolorowe czapki. Kremowe rękawiczki.

Sara siedziała w maleńkim pomieszczeniu na końcu długiego korytarza. Na ścianach zamiast obrazów wisiały fotografie z miejsc zbrodni. To biuro było tymczasową przestrzenią do pracy dla każdego, kto jej w danej chwili potrzebował. Biurko. Telefon. Dwa krzesła. I żadnego okna.

Will zwolnił kroku, by chłonąć ją wzrokiem.

Trzymała ręce wyciągnięte na biurku. Patrzyła w iPhone’a. Była już w stroju chirurgicznym. Miała na nosie okulary. Długie kasztanowe włosy związała w luźny węzeł na czubku głowy. Will patrzył na jej profil.

„Widzę, dla kogo bije jej serce”.

Powinien wstydzić się za siebie, ponieważ Sara dosłownie padła przed nim na kolana i powtarzała, że go kocha, że go wybrała, ale żadna z tych deklaracji nie znaczyła tyle, ile rzucone od niechcenia słowa Nicka, że Will trzyma Sarę w garści.

Jeszcze go nie widziała. Odłożyła telefon. Patrzył, jak otwiera górną szufladę biurka i wyjmuje z niej tubkę kremu. Zaczęła smarować nim dłonie i odsłonięte przedramiona.

Will sterczał już tam wystarczająco długo jak na faceta, który powtarzał sobie, że nie jest seryjnym zabójcą. Zaanonsował swoją obecność, oznajmiając:

– Amanda chce, żebym był świadkiem sekcji.

Posłała mu uśmiech. Nietypowy, ponieważ podszyty niepewnością.

– Mama zdobyła adres mailowy Delilah Humphrey. Nie wiem, co mam jej napisać.

Will też nie wiedział. Musiał znaleźć sposób na uładzenie wszystkiego z Sarą. To rozłączenie trwało za długo. Usiadł na krześle po drugiej stronie biurka i dotknął kolanem jej nogi.

Sara spojrzała w dół, ale zetknięcie nóg najwyraźniej nie wystarczyło.

– Moja, uhm… – Will odchrząknął i wyciągnął przed siebie nieuszkodzoną rękę. – Moja skóra też jest trochę sucha.

Ściągnęła brwi, ale podjęła grę i wmasowała mu krem w skórę. Patrzył, jak palcami delikatnie gładzi każdy skrawek jego dłoni, i poczuł, jak napięcie schodzi mu z ramion. Jego oddech spowolnił. Oddech Sary też. Wreszcie w pomieszczeniu bez okna atmosfera zelżała. Will widział, że Sara również to czuje. Uśmiechnęła się, gdy łagodnie ściskała każdy jego palec, a potem kciukiem wodziła wzdłuż linii papilarnych jego dłoni. Matka Willa interesowała się astrologią. Wśród jej rzeczy znalazł plakat do wróżenia z dłoni. Przypominał sobie nazwy poszczególnych linii, gdy Sara przeciągała wzdłuż nich palcem.

Linia życia. Linia losu. Linia głowy. Linia serca.

Sara podniosła wzrok.

– Cześć – powiedział.

– Cześć – odpowiedziała.

W ten sposób wtyczka znowu znalazła się w kontakcie.

Sara pochyliła się i przycisnęła wargi do jego dłoni. Była nietuzinkową kobietą. Miała bzika na punkcie charakteru pisma Jeffreya. I bzika na punkcie dłoni Willa.

– Chcesz, żebym ci pomógł z mailem? – zapytał.

– Tak. Dziękuję. – Wzięła do ręki telefon. – Mogę ci przeczytać, co już mam?

Will skinął głową.

– Najpierw zwyczajowy wstęp, przypomnienie, kim jestem i tak dalej. Podałam jej numer mojej komórki, na wypadek gdyby wolała porozmawiać, zamiast pisać i zostawiać ślad. A na koniec to, co najważniejsze: „Wiem, że to trudne, ale chciałabym porozmawiać z Tommi. Wszystko, co powie, zostanie między nami, tak jak poprzednio. Proszę poprosić ją o skontaktowanie się ze mną, ale tylko jeśli będzie czuła się na siłach, żeby ze mną porozmawiać. Rozumiem i szanuję jej prawo do odmowy”.

Will pomyślał o reakcji Delilah na treść maila. Matka nie miała powodu, by odpowiadać, nie mówiąc już o wciąganiu w to córki.

– Może powinnaś jej wyjaśnić, skąd ta prośba?

– Właśnie w tej kwestii nie mogę się zdecydować. – Sara znowu odłożyła telefon i wzięła Willa za rękę. – Tommi nigdy nie wierzyła, że to Daryl Nesbitt na nią napadł. Pokazałam jej zdjęcie Nesbitta z kartoteki policyjnej. Powiedziała, że to nie on, i zrobiła to bez wahania.

Will zrzucił tę samą bombę, która posłała Faith i Nicka w różne miejsca na terenie stanu.

– Ponownie badamy próbki DNA Nesbitta i Heatha Caterino.

Zaskoczona Sara otworzyła usta. I zobaczyła lukę szybciej od Willa.

– Uważasz, że Daryl dał komuś do polizania skrzydełko koperty.

– Wiesz, że Nesbitt lubi gierki i ma w tym osobisty interes. Nigdy nie spotkałem więźnia, który nie oskarżałby kogoś innego za bagno, w jakie sam się wpędził.

– Oskarżył Jeffreya o stratę stopy. Żądał odszkodowania za utratę zdrowia w ramach pozwu.

– Co z dowodami?

Sara zaczęła wyliczać:

– Młotek pasował do marki i kompletu znalezionego w garażu Nesbitta. Mieszkał dwie ulice od lasu. Znał miasto. Dwie ofiary miały jego numer telefonu. Nie miał alibi na czas ataków. Pracował na budowie w pobliżu drogi pożarowej. Prowadził ciemną furgonetkę, podobną do tej, jaką zapamiętała Tommi Humphrey. Oczywiście nie było pewności, że Tommi będzie zeznawać. No i jeszcze szopa.

Will przypomniał sobie, że powinien być ostrożny. Nie chciał szargać pamięci jej zmarłego męża. Przynajmniej nie w jej obecności.

– Rozumiem, że w przypadku Rosario Lopez, trzeciej zaginionej studentki, był przyciśnięty do muru, ale jeśli usunąć poszlaki, sprawa przestaje być taka oczywista.

– Nie mogę się z tobą nie zgodzić. Dlatego Jeffrey nie naciskał prokuratora okręgowego, żeby wniósł oskarżenie – wyjaśniła Sara. – Po zamknięciu Nesbitta liczył, że pojawią się nowi świadkowie, może nowe dowody. Pracował nad tą sprawą kolejny rok, szukał czegoś, czegokolwiek, co pozwoliłoby przypisać te ataki Nesbittowi. Nikt się nie pojawił, Jeffrey nie mógł wnieść oskarżenia, w końcu Nesbitt dodał do swojej kartoteki usiłowanie zabójstwa, więc…

Gary zastukał we framugę drzwi.

– Doktor Linton? Jesteśmy gotowi.

– Zaraz przyjdę. – Sara znowu sięgnęła po telefon. Pisała i czytała na głos jednocześnie: – „Proszę poprosić Tommi o mail albo telefon do mnie. Możliwe, że miała rację co do zdjęcia”. Jak to brzmi?

– To zależy. Chcesz ją przestraszyć?

– A nie powinna się bać?

– Wyślij to – odparł Will.

Sara czekała, aż mail pójdzie, po czym wsunęła telefon do tylnej kieszeni.

– Gary nigdy nie robił ekshumacji, więc to trochę potrwa, rozumiesz? – powiedziała.

– Wolne tempo mi nie przeszkadza.

Trzymała go za rękę, gdy szli korytarzem. Puściła dopiero pod magazynem z rzeczami. Wyjęła żółty fartuch, niebieski czepek chirurgiczny, dwie maseczki.

– Alexandra McAllister miała dwie rany cięte zadane narzędziem podobnym do ostrza brzytwy albo skalpela – przypomniała Willowi. – Zabójca wiedział, że krew przyciągnie do ciała drapieżniki. Nerwy w splocie ramiennym były przecięte czysto. Nakłucie kręgosłupa było zamaskowane, ale wiem, czego szukać. Jestem w stanie dość szybko ustalić, czy Shay Van Dorne doznała takich samych uszkodzeń.

– Amanda chce, żebym zawiadomił ją ASAP.

– Czy Amanda kiedykolwiek chciała czegoś nie ASAP? – Sara wyciągnęła ręce do Willa i zawiązała mu maskę na szyi. – Przez otwartą osłonę właściwie cały odór się ulotnił. Nie potrzebujesz tego, ale lepiej mieć na wszelki wypadek.

Włożyła fartuch i dwukrotnie przewiązała się troczkami w pasie. Włożyła włosy pod czepek. Włożyła okulary ochronne. Will dostrzegł jej przemianę, gdy szykowała się do czekającego ją zadania. Czasem lekarze żartowali, by umniejszyć powagę bardzo trudnej sytuacji. Sara nigdy nie żartowała. Każde dochodzenie w sprawie czyjejś śmierci traktowała z należytą powagą.

Gary przywiózł trumnę do przedpokoju. Do wieka była przyklejona przezroczysta plastikowa koperta. Will zobaczył papiery i coś, co przypominało korbę okienną do otwierania starych aluminiowych okien.

Poluzował krawat. Lampy działały jak grzejniki. Zwisały z sufitu niczym ramiona robotów. W sali były kamery i mikrofony, a jedna z kamer wisiała bezpośrednio nad trumną. Na ciało czekały nosze ze złożonym białym prześcieradłem i gumową podpórką pod szyję. Drugi stół pokrywał szary papier, mający chronić ubranie przed zanieczyszczeniem krzyżowym. Na trzecim stole leżały narzędzia chirurgiczne oraz szkło powiększające. Gary rozłożył kopię oryginalnego raportu o przyczynach śmierci Shay Van Dorne. Kolorowe zdjęcia z miejsca zdarzenia wetknął pod brzegi kartek.

Will nie ściągnął zdjęć z serwera, dopiero teraz przyjrzał się im dokładnie. Gdy znaleziono Shay Van Dorne, leżała na plecach w środku lasu. Miała na sobie spodnie khaki i białą dzianinową koszulkę polo. Ubranie było postrzępione na piersiach, tułowiu i w okolicy miednicy, czyli tam, gdzie dobrały się do niej zwierzęta. Wargi i powieki były odgryzione. Nie miała części nosa.

– Gotowi? – Sara czekała, aż wszyscy potwierdzą skinieniem głowy. Nacisnęła pedał nożny, by uruchomić kamery i mikrofony. Will słyszał, jak podaje datę, godzinę, swoje nazwisko i funkcję oraz dane pozostałych obecnych.

Nie mógł uwolnić się od porównania z nagraniem z Leslie Truong, które widział wczoraj na starym odtwarzaczu wideo. Sara wyglądała zupełnie inaczej. Osiem lat później, nawet jeśli mówiła to samo, też brzmiała zupełnie inaczej.

– Przeprowadzę wstępne oględziny w tym pomieszczeniu, potem Gary zrobi prześwietlenie, następnie przewieziemy ją do prosektorium. – Sara skończyła ze szczegółami formalnymi i zwróciła się do Gary’ego: – Większość drewnianych trumien ma metalowe zamknięcie. Droższe modele mają zamek wymagający klucza sześciokątnego.

– Jak klucz imbusowy? – zapytał Gary.

– Właśnie. – Sara zerwała z trumny plastikową kopertę i podniosła korbkę, żeby ją pokazać. – To klucz do trumny. Trzonek jest dłuższy, ponieważ służy do metalowych trumien. Zamek jest zawsze w nogach. Ta część trumny nazywa się panelem dolnym. Panel pokrywający górną część ciała nazywa się wiekiem. Czujesz gumową uszczelkę?

Gary przesunął palce w gumowych rękawiczkach wzdłuż krawędzi wieka.

– Tak.

– Uszczelka zamyka trumnę, ale nie hermetycznie. Pamiętaj, co mówiłam o odgazowaniu podczas rozkładu. Jeśli zamknięcie trumny albo osłony jest zbyt szczelne, wtedy jedna albo obie mogą wybuchnąć. – Sara przesunęła się ku dolnej części trumny. – W niektórych stanach osłona jest wymagana. W innych nie. Pamiętaj, że ludzie muszą podejmować decyzje o pochówku w jednym z najgorszych momentów w życiu, dlatego zawsze sobie mów, że cokolwiek wybrali, podjęli najlepszą możliwą decyzję w tamtym momencie.

– Moja babcia kibicowała Buldogom, więc wybraliśmy dla niej czerwono-czarną trumnę z buldogiem na wierzchu.

Will zastanawiał się, czy młody człowiek zapomniał o włączonych mikrofonach.

Sara najwyraźniej nie. Włożyła klucz w otwór. Kontynuowała lekcję poglądową z myślą o Garym i przyszłej ławie przysięgłych:

– Drewniane trumny otwierają się o ćwierć obrotu w lewo. Metal wymaga kilku obrotów. Zwalniasz zaciski trzymające wieko i panel dolny. Gotowi?

Tym razem Sara nie czekała na odpowiedź. Zacisnęła dłonie na kluczu i zaczęła kręcić rączką. Uszczelka puściła. Will usłyszał świst powietrza podobny do świstu w iPhonie, gdy powiadamia o wysłaniu maila.

Mimowolnie sięgnął po maskę wiszącą mu na szyi, ale Sara miała rację, nie potrzebował jej. Zapach, który poczuł, był takim samym słodkawomdłym zapachem, jaki wydobywał się z ciała Shay Van Dorne trzy lata temu, gdy ułożono ją w hermetycznie zamykanej metalowej trumnie.

Sara wsunęła palce pod krawędź dolnego panelu, poczekała, aż Gary zrobi to samo z wiekiem, i podnieśli obie części jednocześnie.

Will stał za Garym, wzrost pozwolił mu jednak zajrzeć bezpośrednio do trumny.

Skóra Shay Van Dorne była żółta i woskowa. Miała wzdętą szyję. Plamy pleśni na czole. Była ubrana w czarną jedwabną bluzkę i długą czarną spódnicę. Ciemne proste włosy sięgały ramion. Policzki miała nienaturalnie różowe i pełne. Wargi, nos i powieki zostały fachowo zrekonstruowane woskiem. Gdyby nie różnica w kolorze, Will nigdy by się nie domyślił, że prawdziwymi pożywiły się zwierzęta. Martwa skóra nie wchłonęła makijażu.

Dłonie Shay Van Dorne były splecione na piersiach. Paznokcie były długie i zawinięte. Przez trzy lata trzymała w dłoniach mały koronkowy woreczek.

Sara ostrożnie wyjęła woreczek, wysypała jego zawartość do ręki i zobaczyła dwie obrączki, jedną prostą, drugą z wielkim brylantem.

Will zobaczył, że szklą jej się oczy. Jej ślubna obrączka leżała z obrączką Jeffreya w maleńkiej drewnianej kasetce. Kiedy się poznali, kasetka stała na kominku. Teraz leżała na półce w garderobie w pokoju gościnnym.

– Przy zmarłych często znajdziesz rzeczy osobiste. Pamiętaj, żeby je skatalogować i sfotografować, by wróciły do trumny przed ponownym pochówkiem.

Gary wziął woreczek i ostrożnie ułożył go na szarym papierze.

– Przenieśmy ją na stół. – Sara przyciągnęła sobie stołeczek.

Gary wziął drugi, który stał przy drzwiach.

Will oparł się o ścianę. Nie potrzebowali jego pomocy przy przenoszeniu pięćdziesięciokilogramowego ciała na nosze. Gary złapał ją za ramiona, Sara uniosła nogi. Will zobaczył, że ręka Shay opada bezwładnie, gdy kładli ją na noszach. Spojrzał na jej bose stopy. Paznokcie były zakrzywione jak pazury kota. Wyciągnął szyję i zlokalizował parę butów na wysokich obcasach w plastikowym worku upchniętym w trumnie.

– Ta woskowa substancja, którą widać na skórze, to tłuszczowosk, inaczej wosk trupi. Hydroliza tłuszczu przez bakterie beztlenowe zachodzi podczas procesów gnilnych. Stanowi piąte stadium śmierci. To miejska legenda, że paznokcie i włosy jeszcze potem rosną. Skóra się cofa, przez co paznokcie wydają się dłuższe. Płyn do balsamowania nie wnika w mieszki włosowe, dlatego włosy tracą blask.

Gary usunął trumnę spod kamer i odstawił nosze na miejsce.

– Dlaczego nie ma butów na nogach? – zapytał.

– To nic nadzwyczajnego, zwłaszcza przy wysokich obcasach. Czasem znajdziesz torbę z bielizną w nogach zmarłego. Jeśli przeprowadzano sekcję, możesz nawet znaleźć zapieczętowaną torbę z organami wewnętrznymi.

Gary wyglądał na zaskoczonego.

– Żadna z tych rzeczy nie wykracza poza standardy branży pogrzebowej – wyjaśniła Sara. – Rozbierzmy ją.

Will nie odrywał pleców od ściany, gdy Sara i Gary przystąpili do rozbierania Shay. Gary rozpiął jej bluzkę i odłożył na szary papier. Stanik miał zapięcie z przodu. Było plastikowe i uszkodzone. Gary ostrożnie usunął biustonosz. Jedną z miseczek wypełniał kłąb waty. Część waty przywarła do otwartej rany w miejscu brakującej piersi. Dół pachowy też wypełniała wata.

– Podczas balsamowania używa się waty to wypychania otworów i wszystkich otwartych ran – wyjaśniła Sara Gary’emu. – To zapobiega wyciekaniu płynu.

Sara ściągnęła spódnicę Shay. Pod spodem nie było bielizny. Uda były nieco rozchylone. Will zobaczył między jej nogami mnóstwo waty, co wyglądało jak pielucha. Pomyślał o Leslie Truong, Tommi Humphrey, Alexandrze McAllister i pozostałych kobietach z arkusza.

Sara delikatnie odwróciła głowę Shay i przesunęła palce wzdłuż kręgosłupa szyjnego. Potem zajrzała w doły pachowe. Musiała użyć pęsety, by usunąć z nich watę. Z odległości półtora metra Will widział nerwy i żyły wystające spod pachy jak kłąb kabli wyrwanych z komputera.

Sara obejrzała ranę z pomocą szkła powiększającego, potem spojrzała na Willa i skinęła głową. Rana kłuta na wysokości piątego kręgu szyjnego. Przecięte nerwy w splocie ramiennym.

Shay Van Dorne miała takie same obrażenia jak Alexandra McAllister.

Kiedy Sara opisywała swoje spostrzeżenia na potrzeby dokumentacji, Will wyjął z kieszeni telefon. Trzymał go nisko, poza zasięgiem kamer. Wysłał Amandzie ikonkę z kciukiem w górę. Natychmiast potwierdziła jednym OK. Już miał schować telefon, gdy pomyślał o Faith. Miał ją podłączoną pod usługę lokalizacji. Zobaczył, że ma świetny czas. Dzieliło ją około dwudziestu minut od osiedla Geralda Caterino.

Rozważał przesłanie jej wiadomości motywacyjnej, ale kciuk w górę wydawał się niestosowny. Faith była zmuszona rozmawiać z Callie Zanger sama. Will nie wiedział, jak sobie poradzi, jeśli Gerald znowu się załamie. Jego szloch w małej garderobie był przejmujący. Will przypomniał sobie niemowlęta, które czasami lądowały w domu dziecka. Płakały całymi dniami, póki nie dotarło do nich, że nikt nie przyjdzie ukoić ich cierpienia.

W końcu wysłał jej emotikon z batatem. Faith zrozumie.

– Dlaczego? – zapytał Gary.

Will oderwał wzrok od telefonu.

– Nie znajdziemy niczego niezwykłego, podnosząc jej powieki – wyjaśniła Sara.

Will odłożył telefon. Wiedział, że Sara używa słowa „niezwykły” w jego dosłownym sensie. Z powodu spustoszenia dokonanego przez zwierzęta, oczodoły były wypełnione tylko plastikowymi oczami dla zachowania kształtu powiek. W tym nie było niczego godnego uwagi.

Sara usunęła wosk, którym uzupełniono wargi Shay Van Dorne. Szczęka pozostawała zamknięta. Sara odłożyła wosk na szary papier. Wskazała usta i zwróciła się do Gary’ego:

– Widzisz te cztery zestawy drutów przyczepionych do górnych i dolnych dziąseł?

– Wyglądają jak klipsy do torebek z chlebem.

– Balsamista użył wtryskiwacza igieł, by zamknąć usta. Urządzenie wygląda jak skrzyżowanie strzykawki i nożyczek, ale wyobrażaj sobie, że działa jak mały harpun. Wtryskiwacz umieszcza druty bezpośrednio w szczęce górnej i dolnej. Skręcasz razem oba druty, dzięki czemu szczęka pozostaje zamknięta. Potrzebuję małych szczypiec do cięcia drutu.

Gary podał jej narzędzie.

Sara przecięła druty. Usta Shay otworzyły się, dolna szczęka opadła i przesunęła się w bok, jakby była złamana. Sara przycisnęła palce do kości.

– Żuchwa jest przemieszczona – stwierdziła.

Will wyczuł z tonu jej głosu, że to odkrycie ją niepokoi. Wziął z wózka raport koronera. Forma dokumentu była standardowa. Wiedział, że rubryka oznaczona OPIS OBRAŻEŃ – PODSUMOWANIE znajdowała się na trzeciej stronie. Powiódł palcem wzdłuż jednej linijki tekstu:

Działanie zwierząt w okolicach narządów płciowych, jak wyszczególniono na rysunku.

Will przyjrzał się anatomicznemu rysunkowi. Piersi i miednica były zakreślone w kółku. Oczy i usta oznaczono znakiem X. Okolice szczęki były czyste. Koroner w Dougall County był dentystą i na pewno zauważyłby przemieszczoną szczękę.

Will spojrzał w stronę stołu.

Sara oświetlała latarką wnętrze ust. Przysunęła sobie stołek. Stojąc wyżej, mogła zajrzeć prosto do gardła. Nacisnęła szczękę, otwierając usta najszerzej, jak się da. Potem sięgnęła po lupę, by obejrzeć wszystko w powiększeniu.

Dla formalności wyjaśniła:

– Oglądam prawy górny kwadrant. Kawałek lateksu lub winylu tkwi między ostatnim trzonowcem a zębem mądrości.

Gary wychwycił zmianę w jej zachowaniu.

– To dziwne? – zapytał.

Sara nie odpowiedziała wprost.

– Zęby mądrości pojawiają się zwykle przed dwudziestką, czasem po dwudziestce. Najczęściej są nieprawidłowo ustawione i nachodzą na inne zęby, powodując ból. Zazwyczaj usuwa się je parami albo wszystkie od razu, więc to niezwykłe, że trzydziestopięcioletniej kobiecie pozostał tylko jeden ząb mądrości.

Sara zeszła ze stołka. Spojrzenie, które rzuciła Willowi, zdradzało, że coś ją niepokoi. Rozłożyła zdjęcia zrobione przez koronera z Dougall County i znalazła to, czego szukała.

– Lateksu nie było, kiedy koroner fotografował usta.

– Może balsamista miał rękawiczki? Z powodu jakiejś choroby – podpowiedział Gary.

– Tak, może. Potrzebuję kleszczy.

Wróciła do ciała, zmieniła położenie lampy nad głową i włożyła długą pęsetę do ust Shay. Lateks rozciągnął się, gdy próbowała go wydobyć. Wtedy szczęka zaczęła się zapadać.

– Przytrzymaj ją – poleciła Gary’emu. – To się zaczepiło i nie idzie.

Gary złapał za podbródek z obu stron i nacisnął z całej siły, by rozchylić szczęki.

Sara znowu spróbowała wyciągnąć lateks. Materiał był cienki, prawie przezroczysty.

Nagle zadzwonił jej telefon. Dźwięk był stłumiony, dochodził z tylnej kieszeni jej spodni. Odwróciła się do Willa ze zmarszczonym czołem.

– Możesz odebrać? To może być… – Nie chciała wymieniać nazwiska Delilah Humphrey, by nie znalazło się na nagraniu.

Will wyciągnął jej telefon z kieszeni i pokazał ekran.

– Odbiorę w holu – powiedziała Gary’emu.

Will wyszedł za nią z sali. Sara trzymała ręce w rękawiczkach w powietrzu. Nie mogła dotknąć telefonu.

– Możesz słuchać – powiedziała.

Will włączył tryb głośnomówiący i przysunął jej telefon do ust.

– Pani Humphrey? – odezwała się Sara.

Po drugiej stronie rozległy się trzaski. Will pomyślał, że za długo zwlekali z odebraniem, ale timer na ekranie nadal odmierzał czas połączenia.

– Pani Humphrey, tu doktor Sara Linton. Jest pani tam? – zapytała Sara.

Poprzez trzaski dał się słyszeć kobiecy głos:

– Co się dzieje, pani doktor?

W oczach Sary odmalowało się zdumienie.

– Tommi?

– Tak, macie ją. – Głos Tommi był niższy, niż Will sobie wyobrażał. Myślał o niej jak o złamanej, nieśmiałej i słabej. Tymczasem głos po drugiej stronie linii brzmiał twardo jak stal.

– Przepraszam, że zawracam ci głowę.

Tommi zacytowała treść maila Sary:

– „Możliwe, że miałaś rację co do zdjęcia”. – I dodała: – Mówiłam, że osiem lat temu to nie był Daryl Nesbitt.

Sara zacisnęła usta. Will mógł się zorientować, że jedyne kroki, jakie poczyniła, to wysłanie wiadomości do matki i maila do Delilah. Na więcej nie umiała się zdobyć.

– Tommi, muszę wiedzieć, czy cokolwiek pamiętasz – powiedziała.

– Co miałabym pamiętać? – Stal zmieniała się w brzytwę. – Po co miałabym pamiętać?

– Wiem, że to trudne.

– Tak, wiem, że wiesz.

Sara pokiwała głową, zanim Will ułożył w myślach pytanie. Powiedziała Tommi o swoim gwałcie.

– Tommi…

Tommi przerwała jej długim pełnym bólu westchnieniem. Will wyobraził sobie chmurę papierosowego dymu wydobywającego się w jej ust.

– Nie mogę mieć dzieci – powiedziała.

Sara znowu poszukała spojrzenia Willa.

– Bardzo mi przykro – odparła, nie spuszczając z niego wzroku.

Will uświadomił sobie, że Sara mówi do niego.

Potrząsnął głową. Nie musiała za to przepraszać. Nigdy.

– Chciałam być szczęśliwa, wiesz? – powiedziała Tommi. – Patrzyłam na ciebie i myślałam: skoro doktor Linton może być szczęśliwa, to ja też mogę.

Sara oszczędziła sobie i jej frazesów.

– To bardzo trudne – przyznała.

Zapadła cisza. Will usłyszał cichy trzask zapalniczki. Dźwięk zaciągania się dymem i wydmuchiwania.

– Nie wiem, jak być z mężczyzną, jeżeli mnie nie krzywdzi – odezwała się w końcu.

To wyznanie wyrzuciła z siebie w pośpiechu. Will widział, że Sara robi to samo, co on: spowalnia, próbuje odnaleźć okrężną drogę do celu.

Powoli pokręciła głową. Nie umiała znaleźć sposobu na dotarcie do Tommi. Była zdruzgotana.

– Ty też tak masz? – zapytała Tommi.

Sara znowu spojrzała na Willa.

– Czasami.

Tommi wypuściła obłok dymu.

Zaciągnęła się znowu.

– Powiedział, że to moja wina. To pamiętam. Że to moja wina.

Sara otworzyła usta. Wzięła głęboki oddech.

– Powiedział dlaczego?

Tommi dała sobie czas na zaciągnięcie się dymem i powolne wypuszczenie go z płuc.

– Powiedział, że mnie zobaczył, zapragnął mnie, ale byłam za bardzo nadęta, żeby zwrócić na niego uwagę, więc nie miał innego wyjścia i zmusił mnie do tego.

– Tommi, wiesz, że to nie twoja wina.

– Tak, musimy w końcu przestać pytać ofiary gwałtów, co zrobiły źle, i zacząć pytać mężczyzn, dlaczego gwałcą. – Wypowiedziała tę frazę ze śpiewną intonacją, jakby usłyszała tę mantrę na spotkaniu grupy wsparcia.

– Wiem, że nie potrafisz wyzbyć się tego uczucia z pomocą logicznych argumentów. Wciąż dopadają cię takie chwile, kiedy obwiniasz siebie, prawda?

– Tak robisz?

– Czasami – przyznała Sara. – Ale nie cały czas.

– A ja ciągle – powiedziała Tommi. – Cały czas.

– Tommi…

– On płakał. To pamiętam najbardziej. Płakał jak dziecko. Klęczał, zawodził i kołysał się jak małe dziecko.

Willowi zabrakło tchu. Poczuł, jak krople potu występują mu na karku.

Zaledwie wczoraj widział mężczyznę płaczącego w ten sposób.

Na kolanach. Kołyszącego się w przód i w tył. Łkającego jak dziecko.

Will stał w garderobie/archiwum zbrodni Geralda Caterino. Obsesja ojca na punkcie ataku na córkę krzyczała z każdej ze ścian. Raporty koronerów. Artykuły z gazet. Raporty policyjne. Zeznania świadków. DNA. Szczotka. Grzebień. Gumka do włosów. Opaska. Spinka. Nikt na świecie nie wiedział tyle o atakach na Beckey Caterino i Leslie Truong co Gerald Caterino.

Akolita? Naśladowca? Świr? Morderca?

Przypuszczali, że Daryl Nesbitt mógł sfałszować swoje DNA na kopercie.

A jeśli to Gerald Caterino był oszustem?

Will usiłował wyciągnąć swój telefon z kieszeni. Faith pewnie już wjeżdżała na podjazd Caterino. Musiał ją ostrzec.

Sara wiedziała, że coś jest nie tak.

– Tommi…

– Jego matka była w szpitalu.

– Co?!

Szok w głosie Sary sprawił, że Will zamarł. Sara niemal wykrzyczała to słowo.

– Dlatego to zrobił. Taki miał powód. Jego matka leżała chora w szpitalu. Bał się, że tam umrze. Potrzebował kogoś, kto przyniesie mu pocieszenie.

– Tommi…

– Cholerne ze mnie pocieszenie. – Tommi Humphrey zaśmiała się gorzko. – Saro, wyświadcz mi przysługę i skasuj ten numer. Nie mogę ci pomóc. Nie mogę nawet pomóc sobie. – Po tych słowach Tommi Humphrey się rozłączyła.

Will zaczął wybierać w swoim telefonie numer Faith.

– Muszę ją…

– Lateks – przerwała mu Sara. – To nie kawałek rękawiczki, Will. To fragment prezerwatywy.

GRANT COUNTY – CZWARTEK – TYDZIEŃ PÓŹNIEJ

27

Jeffrey starał się nie utykać, idąc przez Main Street. Minął tydzień od nalotu na dom Daryla Nesbitta, a on chciał pokazać całemu miastu, że szef tutejszej policji ma się dobrze. Na tyle dobrze, na ile można ze złamanym nosem, nadwerężonymi plecami i świstem w płucach brzmiącym jak chory chihuahua.

Rosario Lopez ani przez chwilę nie groziło niebezpieczeństwo. Nie była nawet zaginiona. Dziewczyna poszła do domu z chłopakiem poznanym w stołówce i jak wielu studentów wylądowali w łóżku na cały dzień, jedząc dania na wynos i opowiadając sobie o swoim dzieciństwie. Poszukiwania w lesie oraz strach Jeffreya, że Rosario została uprowadzona i jest przetrzymywana w szopie, okazały się bezpodstawne.

Mógł katować się rozważaniami o wszystkich możliwych sposobach poradzenia sobie z Darylem Nesbittem bez wiszącej nad nim myśli o ewentualnym porwaniu Rosario Lopez, ale nauczył się dawno temu, że kopanie się w tyłek z powodu przeszłości spowoduje potknięcie w przyszłości.

Poza tym poważniejsze błędy spędzały mu sen z powiek.

Rebecca Caterino nadal była w śpiączce, a nikt nie potrafił oszacować stopnia uszkodzenia jej mózgu. Pozostawało tylko czekać i obserwować rozwój sytuacji. Jeffrey powtarzał sobie, że Beckey w końcu wróci do zdrowia. Wprawdzie nie będzie mogła chodzić, ale odzyska swoje życie. Może wrócić na studia i zdobyć dyplom, a firma ubezpieczeniowa już negocjowała porozumienie z jej ojcem. Uczelnia była gotowa słono zapłacić. Stanęło na tym, że Jeffrey zachowa posadę.

Przynajmniej na razie.

Bonita Truong wróciła do San Francisco z ciałem córki. Od tamtego czasu zadzwoniła do Jeffreya dwa razy. Za każdym razem mógł tylko słuchać jej płaczu, bo żadne słowa nie były w stanie ukoić jej bólu. Jak mawiała Cathy Linton, czas jest najlepszym lekarstwem.

Jeffrey marzył o takim leczniczym eliksirze. Chciał, by zegary przyspieszyły, a wtedy szybciej znalazłby się po drugiej stronie własnego smutku. Wyjechał z Birmingham, by uciec przed takimi pełnymi przemocy sprawami. Myślał, że Grant County stanie się jego Walhallą, gdzie najgorsze, co może się wydarzyć, to kradzież roweru albo student z bractwa wpadający autem na drzewo.

Wmawiał sobie, że nic się nie zmieniło. Daryl Nesbitt był aberracją, psychopatą spotykanym raz w życiu. Od tej pory jego kariera będzie polegała na uściskach dłoni podczas spotkań w Klubie Rotary i pomaganiu starszym paniom w szukaniu zaginionych kotów.

Wrzucił do ust pastylkę od kaszlu.

Na Main Street zawitała wiosna. Centrum nadal wyglądało jak na pocztówce, mimo straszliwych zdarzeń, do których przed tygodniem doszło w lesie. Liście dereni szumiały na wietrze. Kwiaty posadzone przez członkinie klubu miłośników ogrodów przepięknie zakwitły. Altana przed sklepem z narzędziami doczekała się drewnianej ławeczki. Wieszak z przecenionymi ubraniami przed sklepem odzieżowym został opróżniony do ostatniej sztuki.

Jeffrey znowu zakasłał.

Ból gardła nie był wywołany jedynie dymem, którego nawdychał się tydzień temu. Przez ostatnią godzinę wykłócał się z prokuratorem okręgowym i burmistrzem o dowody przeciwko Darylowi Nesbittowi. Młotek. Bliskość lasu. Numer telefonu.

Szopa.

Jeffreya ogarniało przerażenie na samą myśl o domowej roboty więzieniu za domem Daryla Nesbitta. Kraty w oknie i drzwiach były zamocowane dwudziestocentymetrowymi śrubami jednokierunkowymi. Trzeba było je wykręcić specjalnym narzędziem, by otworzyć drzwi. W środku zobaczyli składane łóżko. Jasnoróżowy koc. Różową szczotkę do włosów i grzebień do kompletu. W rogu stało wiadro.

Do metalowego pierścienia zatopionego w podłodze był przymocowany łańcuch.

Żadnej krwi. Żadnych płynów ustrojowych. Żadnych włosów. Żadnego DNA. Szopa wyglądała jak cela więzienna, ale samo posiadanie szopy przypominającej celę nie było nielegalne. Praca w pobliżu drogi pożarowej zapewniającej łatwy dostęp do miejsca znalezienia ciała również nie była niezgodna z prawem. Ani posiadanie młotka stolarskiego prostego, wchodzącego w skład kompletu młotków firmy Brawleigh. Ani jazda antracytową furgonetką. Ani numer telefonu zapisany w telefonach dwóch napadniętych kobiet.

Jednak pornografia dziecięca wystarczyła, by posadzić Nesbitta na pięć lat.

Pięć lat.

Jeffrey mógł z tym żyć. W końcu pojawią się świadkowie. Ludzie przypomną sobie różne rzeczy. Tommi Humphrey zdecyduje się przerwać milczenie. Jeffrey nie był przekonany co do jej negatywnej reakcji na zdjęcie Daryla Nesbitta z policyjnej kartoteki. Chciał przeprowadzić okazanie. Postawić pedofila wśród kilku innych i pozwolić Tommi przyjrzeć się jego twarzy zza weneckiego lustra. Płaska fotografia to co innego, niż gdy widzi się człowieka na żywo.

Największą przeszkodę stanowił adwokat Nesbitta. Był z Memminger, znał się na obronie szumowin. Sprzeciwił się okazaniu. Odmówił prawa do kontaktu ze swoim klientem. Wytargował dla niego dłuższy pobyt w szpitalu w Macon zamiast w areszcie hrabstwa. Co gorsza, złożył wniosek o oddalenie wszystkich zarzutów z braku wiarygodnego powodu do wejścia do domu. Gdyby sędzia kupił tę wersję, Daryl Nesbitt odszedłby wolno.

Tylko Jeffrey i Lena mogli temu zapobiec. Oboje podpisali oświadczenie pod przysięgą i pod groźbą kary za składanie fałszywych zeznań. Oboje chcieli położyć rękę na Biblii i przysiąc, że będą mówić prawdę i tylko prawdę.

Oboje wiedzieli, że wszystko, co powiedzą, będzie kłamstwem.

W prawie istnieje doktryna owoców zatrutego drzewa. Jeśli przed wejściem na czyjś teren nie istniał wiarygodny powód do tego wejścia, wtedy wszystkie zdobyte w ten sposób dowody nie zostaną dopuszczone w sądzie.

Lena ewidentnie wkroczyła do domu bez wyraźnego powodu. Stan erekcji we własnym domu jest całkowicie legalny. Całkowicie legalna jest odmowa rozmowy z policją. Można nawet trzasnąć policjantom drzwiami przed nosem. Lena popełniła błąd, łapiąc Daryla za rękę. On chciał się wyrwać i zaczął ją ciągnąć. Zamiast go puścić, przestąpiła próg i weszła za nim do środka. Potem zrobiła jeszcze jeden krok. Po zamknięciu drzwi rozpętało się piekło.

W tym momencie argument „czułam od niego trawkę” stracił rację bytu.

Na szczęście Lena i Jeffrey doszli do porozumienia co do własnej wersji wydarzeń, przed którymi ostrzegał ich Frank: Daryl złapał Lenę za rękę i zamknął drzwi.

Dla tej wersji warto było znosić „a nie mówiłem?” Franka. Matt i Hendricks potwierdzali taki przebieg zdarzeń. Według Jeffreya obaj wierzyli, że to prawda. Przycupnęli piętnaście metrów dalej za chevroletem malibu. Z takiego dystansu trudno stwierdzić, kto kogo ciągnął.

Istniało wiele zawstydzających szczegółów, które przykryli tym kłamstwem. Lena nie przedstawiła się jako funkcjonariusz policji. Matt i Hendricks złamali szyk. Brad wpadł do kuchni i zaczął strzelać. Frank zasłabł po drugiej stronie szopy. Lena straciła broń, gdy goniła Daryla po schodach. I co najważniejsze, Daryl rzucił Leną jak szmacianą lalką przez całą swoją sypialnię. Kiedy uderzyła głową o kant biurka, komputer wyszedł ze stanu uśpienia.

Szczęście głupiego, ale nadal szczęście.

Pornografia dziecięca była jedynym powodem, dla którego Daryl Nesbitt miał wylądować w więzieniu, zamiast nękać kolejną ofiarę. Na pedofila za kratkami czyhało wiele niebezpieczeństw. Dorośli mężczyźni nie szli siedzieć z powodu szczęśliwego dzieciństwa, więc w celi zawsze znajdzie się przynajmniej jeden współwięzień, który jest gotów z ochotą i dogłębnie zająć się problemem Nesbitta. Poza tym tacy jak Nesbitt na wszelkie sposoby starali się nie zwracać na siebie uwagi, kiedy pętla zaciskała im się na szyi.

Jeffrey zszedł z chodnika, udając, że mięśnie pleców wcale nie zwinęły mu się w kłębek. Skończył tabletkę od kaszlu, kiedy dotarł pod Grant Medical Center. Jedynym autem na parkingu była furgonetka firmy Linton i Córki. Jeffrey otworzył boczne drzwi z nadzieją, że Tessa wybrałaby raczej windę.

Nadzieja umarła na czwartym stopniu. Jeffrey usłyszał pogwizdywanie. Wyjrzał przez poręcz, spodziewając się zobaczyć czubek jasnorudej głowy.

Tu otrzymał kolejny cios.

Eddie Linton spoglądał w górę. Uśmiechał się.

I wtedy zobaczył Jeffreya.

Jeffrey nie był w stanie biec. Nawet szybki krok nie uratowałby sytuacji. Ojciec Sary był zaskakująco sprawny jak na człowieka, który większość pracy zawodowej spędził pod kuchennymi zlewami albo czołgał się pod domami do węzłów sanitarnych.

Eddie zatrzymał się na półpiętrze poniżej Jeffreya. Pas na narzędzia wisiał mu nisko na biodrach. Z firmą hydrauliczną i inwestycjami w nieruchomości Eddie był jednym z bogatszych ludzi w mieście, ale ubierał się jak bezdomny. Rozdarte T-shirty. Postrzępione dżinsy. Włosy rzadko mające kontakt z grzebieniem. Brwi skręcone jak fusilli.

Jeffrey postanowił rozładować atmosferę.

– Cześć, Eddie.

Eddie skrzyżował ręce na piersiach.

– Jak Colton cię traktuje?

– Jak człowieka potrzebującego hydraulika.

Eddie wyszczerzył zęby w uśmiechu.

– Kup metalowe wiadro. Plastik pochłania zapachy.

Jeffrey podziwiał zgranie ojca i córki.

– Ile to jeszcze potrwa? – zapytał.

– A jak długo chcesz pożyć?

Eddie blokował schody. Jeffrey nie był na tyle głupi, by przepychać się obok. I zbyt dumny, by się wycofać.

– Dużo myślałem o sytuacji, w jakiej obaj się znaleźliśmy – zagaił Eddie.

Jeffrey pomyślał, że tylko jeden z nich znalazł się w tej sytuacji z własnego wyboru.

– Moja żona powiedziała mi coś bardzo mądrego, kiedy urodziła się Sara. Znasz moją żonę?

Jeffrey spojrzał na niego krzywo.

– Chyba chodzi do mojego kościoła.

– Tak, to bardzo inteligentna kobieta. Pamiętam, co mi powiedziała po narodzinach Sary. Byliśmy na oddziale położniczym. Trzymałem tę cudowną rudowłosą dziewczynkę w ramionach, a moja żona – Cathy, gdybyś nie wiedział – powiedziała mi, że odtąd muszę zachowywać się porządnie i przyzwoicie, ponieważ dziewczynki zazwyczaj wychodzą za chłopaków podobnych do swoich ojców. – Uśmiechnął się smutno. – Wtedy w szpitalu przysiągłem sobie, że będę dobry dla mojej córeczki. Będę ją szanował, będę jej słuchał, będę jej ufał i powtarzał, że powinna oczekiwać tylko tego, co najlepsze.

– Chyba jest w tym jakiś podtekst – powiedział Jeffrey.

– Owszem. Okazuje się, że traciłem czas. – Eddie wzruszył ramionami. – Powinienem ją ignorować, żeby nauczyła się, jak radzić sobie z mężczyznami, którzy traktują ją jak śmiecia.

Eddie chwycił się poręczy i ruszył w górę schodów. Trącił Jeffreya barkiem. Naciągnięty mięsień w plecach zabolał tak, że Jeffrey miał ochotę wrzasnąć jak wyjec, ale nie chciał dać Eddiemu Lintonowi satysfakcji.

Jeffrey skrzywił się, schodząc stopień niżej. Jego kręgosłup tkwił w kleszczach bólu. Jednak o wiele bardziej zabolały go zamknięte drzwi kostnicy.

Wykonując obowiązki koronera, Brock wykorzystywał suterenę swojego rodzinnego domu pogrzebowego, a Sara korzystała z kostnicy szpitalnej. Jej nazwisko nadal było wyryte w szkle. Napis głosił SARA TOLLIVER.

Taśma maskująca zakrywała nazwisko. Na niej widniało nazwisko LINTON napisane czarnym markerem.

Jeffrey pomyślał, że mógł zdradzić Sarę z inną kobietą niż jedyna w mieście producentka szyldów i znaków.

Skubnął róg taśmy, ale poczucie godności powstrzymało go przed całkowitym jej zerwaniem. Przekrzywił głowę, wsłuchując się w dźwięki dochodzące zza drzwi. Nie miał nastroju, by znów być werbalnym workiem treningowym dla Tessy. Nie słyszał głosów. Usłyszał muzykę. Paula Simona.

50 Ways to Leave Your Lover[27].

Sara słuchała ich piosenki.

Jeffrey wyprostował plecy. Zignorował przeszywający ból. Otworzył drzwi.

Sara, w gumowych rękawiczkach i niebieskiej bandanie na głowie, szorowała na klęczkach podłogę wyłożoną płytkami.

Spojrzała na niego znad oprawek okularów.

– Wpadłeś na mojego ojca?

– Tak, puścił mi cały Zmierzch bogów.

Sara z trudem zachowała powagę. Wrzuciła szczotkę do wiadra, zdjęła rękawiczki, wstała i otrzepała kolana z brudu. Była w szortach i poplamionej farbą bawełnianej koszulce z wypłowiałym logo liceum w Heartsdale z przodu.

– Nesbitt? – zapytała.

– Prokurator okręgowy podtrzymuje tylko zarzuty o posiadanie pornografii dziecięcej. Między nami mówiąc, nawet go nie winię, przecież brak mocnych dowodów. Wszystko to poszlaki, i to przy najprzychylniejszej interpretacji. Grozi nam sprawa w związku z Caterino. Nikt nie chce skoczyć, póki nie będzie wiadomo, gdzie wylądujemy.

– Jesteś pewien, że to Nesbitt?

– A kto inny? Odłóż na bok poszlaki. Zabójca zna las. Wiedział o drodze pożarowej. Znał kampus. Obserwował ofiary. Kradł rzeczy osobiste. Znał ich rozkład dnia. Wszystko wskazuje na człowieka, który nie rzuca się w oczy.

– Wszystko wskazuje na człowieka wychowanego w Grant County.

– Na Daryla Nesbitta – stwierdził Jeffrey.

– Zaatakował dwie kobiety w odstępie pół godziny. Od jego aresztowania żadna nie ucierpiała. To coś mówi.

– Mam nadzieję, że jakiś więzień z problemami z tatusiem rozprawi się z nim, zanim dojdzie do procesu.

Sara zmarszczyła brwi. Miała ten luksus, że mogła nie wierzyć w samosądy. Jako policjant Jeffrey nauczył się, że czasem trzeba wejść w szarą strefę, by zyskać pewność, że niewłaściwi ludzie nie zostaną skrzywdzeni. Sztuka polegała na tym, by nie spędzić w niej całego życia.

– Rozmawiałeś z Brockiem?

W ostatnim tygodniu Jeffrey rozmawiał z Brockiem częściej niż z ludźmi ze swojego oddziału. Brock chciał poznać każdy szczegół dochodzenia.

– Mam pięć wiadomości głosowych w telefonie. On jest kompletnie rozstrojony tymi atakami.

– Nie sądzę, żeby o to chodziło – zaoponowała Sara. – Kompletnie się gubi bez ojca. Wiesz, jak trudno mu nawiązywać relacje z ludźmi. Rodzina jest dla niego wszystkim.

Jeffrey poczuł wyrzuty sumienia z powodu ignorowania telefonów Brocka. Właśnie takie były intencje Sary.

– Nadal ma matkę – powiedział.

– Nie wiem, jak długo jeszcze. Myrna omal nie umarła w zeszłym roku. Była w domu i dostała ciężkiego ataku astmy. Brock ją znalazł, a ona przez kilka tygodni walczyła o życie. Już go widziałam, jak płakał, ale nigdy tak. Rozpaczliwie szlochał.

Jeffrey potrząsnął głową.

– Nie pamiętam.

– A ja pamiętam datę, ponieważ do ataku na Tommi Humphrey doszło, kiedy Myrna leżała w szpitalu. – Sara zdjęła bandanę z głowy i potrząsnęła włosami. – Brock poprosił, żebym z nią posiedziała. Tata był pijany. Tak naprawdę to Brock prowadził rodzinny interes. Zostałam z nią w szpitalu przez kilka godzin, żeby dać mu odetchnąć. Kiedy przyszedł mnie zmienić, był rozgorączkowany. Zachowywał się jak oszołomiony. Przypuszczam, że z braku snu i ze strachu. Martwiłam się o niego przez resztę nocy. Kiedy rano przyszłam do pracy, Sibyl powiedziała mi o Tommi.

Jeffrey zrozumiał ukryty przekaz.

– Oddzwonię do Brocka.

– Dziękuję.

Sara wzięła do ręki plastikowe wiadro.

– Chciałeś je zabrać do domu? – zapytała.

– Usłyszałem, że metalowe jest lepsze.

Sara uśmiechała się, niosąc wiadro do zlewu.

Jeffrey rozglądał się po kostnicy, gdy Sara zmywała pozostałości mydła. Nie był w piwnicy od ponad roku. Nic się nie zmieniło, ale z drugiej strony, nic się tu nie zmieniło od prawie stu lat. Szpital wzniesiono w tysiąc dziewięćset trzydziestym roku, podczas jednego z okresów prosperity miasta. Od tamtego czasu w piwnicy nigdy niczego nie odnawiano i nie remontowano. Jasnoniebieskie płytki na ścianach były tak stare, że wracały do łask i znowu stawały się modne. Podłogę pokrywała zielono-brązowa krata. Porcelanowy stół sekcyjny miał podniesione krawędzie i odpływ pośrodku. W nogach mieścił się wąski zlew z kranem. Z sufitu zwisała waga, jaką spotykało się w sklepach spożywczych na dziale owocowo-warzywnym.

– Jeff? – Z kranu przestała lecieć woda. Sara stała oparta o kontuar. – Po co przyszedłeś?

– Stęskniłem się za twoimi pięknymi niebieskimi oczami.

Skwitowała te słowa, przewracając oczami. To był stary dowcip z czasów ich małżeństwa. Sara miała zielone oczy.

– Dobrze, że przejmujesz funkcję po Brocku. Hrabstwo potrzebuje lekarza sądowego. Rzeczy się zmieniają. Nawet w wiejskich społecznościach odnotowujemy wzrost brutalnych przestępstw – powiedział.

– Ćwiczysz na mnie wystąpienie szkoleniowe dla pracowników organów ścigania?

– Przepraszam. Jestem trochę chwiejny bez emocjonalnego rusztowania, które trzymałoby mnie w pionie.

Sara spojrzała mu w twarz pierwszy raz, odkąd wszedł do kostnicy.

– Jak twoje płuca? Dostałeś od lekarza ćwiczenia oddechowe?

– Trzy razy dziennie – powiedział, obiecując sobie w duchu, że musi je zacząć. – Nos boli najbardziej.

– Wygląda na złamany.

– Gdybyś zobaczyła tę drugą dziewczynę.

Tym razem Sara się nie uśmiechnęła. Zdjęła okulary i przetarła je rąbkiem koszulki. Spojrzała na niego dopiero po starannym wytarciu szkieł.

– Naprawdę dlatego mnie zdradzałeś? Bo spędzałam za dużo czasu z moją rodziną?

Jeffrey próbował przeformułować to w myślach.

– To powiedziałeś w moim gabinecie w zeszłym tygodniu. Jedna z wielu rzeczy, które powiedziałeś. – Sara odświeżyła mu pamięć. – Że powinnam spędzać więcej czasu z tobą zamiast z rodziną.

Jeffrey wyjął z kieszeni tabletki od kaszlu i ostrożnie odwinął papierek.

– Zapomniałeś już, jaka była sekwencja zdarzeń – powiedziała Sara. – Nie wparowałam do ratusza z samego rana i nie złożyłam pozwu rozwodowego bez rozmowy z tobą. Po tym, co się stało, zadzwoniłam do ciebie do motelu i chciałam cię wysłuchać.

Jeffrey pamiętał swój pierwszy pijany wieczór w Kudzu Arms. W łazience pod prysznicem miał kobietę, a na drugim końcu linii telefonicznej wściekłą przyszłą byłą żonę.

– Poprosiłam, żebyś poszedł ze mną na terapię dla par.

Jeffrey wrzucił tabletkę do ust.

– Nie chciałem płacić innej kobiecie za mówienie mi, że jestem dupkiem.

Sara dotknęła podbródkiem piersi. Oboje wiedzieli, że to ona będzie wypisywać czeki.

– Mogłeś mi powiedzieć. O mojej rodzinie. Że to ci przeszkadza.

– Nie rozmawialiśmy wtedy za dużo. – Jeffrey zobaczył dla siebie szansę. – Przed ślubem cały czas rozmawialiśmy. Pamiętasz?

Sara spoglądała na niego z nieprzeniknionym wyrazem twarzy.

– Uwielbiałem z tobą rozmawiać, Saro. Uwielbiam twój sposób rozumowania. Patrzysz na rzeczy w sposób, w jaki ja nie potrafię.

Sara znowu opuściła głowę.

– Czułem, jakby twoje życie stało się sekretem, do którego ma dostęp tylko twoja rodzina.

– To moja rodzina.

– Są jak mury Jerycha wokół ciebie, z czym można się pogodzić. No i wiedziałem o tym, kiedy się z tobą żeniłem. – Powiedział prawdę. – Ale zapytałaś, co się stało. Przestałaś ze mną rozmawiać. W dużej mierze o to chodziło.

To szczere wyznanie wywołało u Sary wybuch śmiechu.

– Nikt mi nigdy nie zarzucił, że za mało mówię.

– Chodzi o ważne sprawy. Twoje emocje. Zmartwienia. Problemy w pracy. Byłem twoim powiernikiem. Mogłaś powiedzieć mi wszystko. – Jeffrey wyłożył na stół wszystkie karty. – Myślałem, że poślubiam swoją kochankę. A skończyłem z milczącą żoną.

Zauważył drobną zmianę w jej ciele, wyczuł napięcie, które towarzyszyło jej zawsze, kiedy czuła się zraniona.

– Właśnie to robisz – powiedział, starając się zachować łagodny ton. – Tak się zachowujesz, kiedy próbuję z tobą rozmawiać.

– Co chcesz usłyszeć? – zapytała, zniżając głos niemal do szeptu, co utwierdzało go w przekonaniu, że czuje się dotknięta. – Co chciałeś ode mnie usłyszeć?

Pokręcił głową. Nie mógł tego robić, kiedy była tak rozstrojona.

– Powiedz mi, co zrobiłam źle. Powiedz, bo kiedyś poznam kogoś nowego i nie chcę powtórzyć tego samego błędu.

Na myśl, że Sara mogłaby poznać kogoś innego, Jeffrey poczuł nagłą chęć zdemolowania całego budynku.

– Mówiłem ci już, nie przeszkadzało mi, że wybierasz swoją rodzinę. Ale czasem chciałem, żebyś wybrała mnie.

– Czy to by cokolwiek zmieniło? Znalazłbyś inny powód. Zdradzałeś każdą kobietę, z którą byłeś. Nie jesteś szczęśliwy, póki nie znajdujesz się w stanie ciągłej limerencji.

– Limerencja. – Jeffrey próbował rozbroić ją autoironią. – Czuję się zupełnie jak wtedy, kiedy powiedziałaś, że powinienem być semelparyczny[28], a ja poczułem się upokorzony drugi raz, ponieważ musiałem sprawdzić znaczenie tego słowa.

Sara uśmiechnęła się niechętnie.

– Limerencja to stan ciągłego zauroczenia. Jak okres zakochania. Obsesja. Euforia. Nie możesz myśleć o niczym innym.

– Brzmi świetnie.

– Owszem, ale trzeba też wyrzucać śmieci, płacić rachunki, udawać, że lubisz jego/jej rodzinę. Na tym polega związek. Limerencja wtłacza cię w taką sytuację, ale musi istnieć coś więcej, co cię w niej trzyma.

– Wiem, że nie oskarżasz mnie o brak miłości do ciebie.

– Jeffreyu…

– Co mam zrobić, żeby cię odzyskać?

To pytanie wprawiło Sarę w stan autentycznego rozbawienia.

– Nie jestem trofeum.

Nie miała pojęcia, o czym mówi.

Jeffrey pozwolił sobie na wyznanie, zanim zdrowy rozsądek kazał mu milczeć:

– Nadal cię kocham.

Sara znowu stężała. Pomyślał o jej skórze. Łagodnych łukach i krągłościach. Od rozwodu kochali się tylko raz. Sara zapukała do niego w środku nocy. Nie dała mu sposobności zapytania, po co przyszła. Zaczęła go całować, wylądowali w łóżku. Oboje mieli łzy w oczach. Wtedy Jeffrey nie rozumiał, że Sara opłakuje stratę, podczas gdy on myślał, że odzyskał coś bezcennego.

– Saro, nadal cię kocham – powtórzył, czując to coraz mocniej. – Nie odpuszczę. Będę pchał ten głaz pod górę, aż go wtoczę.

Sara pokręciła głową.

– A jak to było z Syzyfem?

– Nie wiem. Nie żyje od dwóch tysięcy lat, a my ciągle o nim gadamy.

Sara uśmiechnęła się niechętnie. Mimo wszystko był to uśmiech.

– Bądź ze mną szczery – powiedziała. – To niczego nie naprawi, ale zasklepi ranę.

Jeffrey wiedział, czego chce Sara, zapytał jednak:

– Szczery w jakiej kwestii?

– Kobiet. Jeśli chcesz zachować się, jak należy, bądź szczery. Wiem, że to nie była tylko Jolene.

Nie miała o niczym pojęcia.

– Mówiłem ci, Saro. Tylko Jolene i tylko kilka razy. I żaden nic nie znaczył.

Skinęła głową raz, jakby przyjęła to do wiadomości.

– Wychodzę.

– Saro…

– Idę do rodziców na lunch.

Jeffrey patrzył, jak bierze torebkę i kluczyki.

– To nie koniec, Saro. Nie zamierzam cię stracić.

Podeszła do niego. Położyła mu ręce na ramionach. Stanęła na palcach, by spojrzeć mu prosto w oczy.

Stali tak przez chwilę złączeni. Sara przygryzła dolną wargę. Jeffrey utkwił wzrok w jej ponętnych ustach.

Przysunął się do niej.

Sara poklepała go w ramię.

– Zgaś wszystkie światła, jak będziesz wychodził.

Jeffrey odprowadzał ją spojrzeniem, aż zamknęły się za nią drzwi. Za matowym szkłem nie widział jej sylwetki. Po drugiej stronie taśmy maskującej ciągle widział napis TOLLIVER.

Wciągnął tyle powietrza, na ile pozwoliły mu uszkodzone dymem płuca. Rozejrzał się po starej kostnicy. Biuro Sary mieściło się z tyłu. Zobaczył nowe kartony na dokumentację, opakowanie zbiorcze długopisów, paczkę notatników. Kompresor starej zamrażarki zaczął wydawać dziwne odgłosy, gdy uruchomił się silnik.

Oprócz zakupu absurdalnie drogiego sportowego samochodu Sara podjęła dwie zmieniające życie decyzje, kiedy wyrzuciła Jeffreya z domu. Złożyła w sądzie pozew o rozwód. U burmistrza złożyła rezygnację ze stanowiska koronera. Rok później tylko jedna z tych rzeczy pozostawała aktualna.

Jeffrey widział w tym swoją szansę.

Wyjął swojego BlackBerry i przewinął menu do części NOTATKI.

Należał do starej szkoły w każdym aspekcie swojego życia prócz jednego. Nadal miał organizera marki Rolodex. Wszystkie notatki dotyczące śledztw notował na papierze. Używał papierowego kalendarza. Jego kołonotatniki leżały w pudełkach na poddaszu i pewnie skończą na poddaszu domu, w którym zamieszka na emeryturze.

Sara będzie mieszkać z nim w tym domu, jeśli on zrobi, co należy zrobić.

Spojrzał na sekretną listę imion i numerów telefonów na wyświetlaczu.

Heidi. Lillie. Kathy. Kaitlin. Emmie. Jolene.

Usunął wszystkie kontakty z listy.

[27] 50 sposobów na porzucenie ukochanej. Tytuł piosenki Paula Simona. (Przyp. red.).

[28] Gatunek semelparyczny – gatunek, którego przedstawiciele rozmnażają się raz w życiu, po czym giną. (Przyp. red.).

ATLANTA

28

Sara stała bez bluzki z rozpostartymi ramionami, podczas gdy Faith mocowała taśmą maleńki mikrofon do jej odsłoniętej klatki piersiowej. Były w furgonetce techników kryminalistycznych GBI. Monitory na ścianie pokazywały obraz zamkniętych tylnych drzwi. W torebce Sary została ukryta kamerka. Dziurka w skórze była nie większa niż paznokieć małego palca.

Faith urwała kolejny kawałek taśmy z rolki.

Sara spojrzała w sufit. Musiała mieć suche oczy, ale na myśl o tym, co przeoczyła, a co miała przed sobą osiem lat temu, czuła się jak niesiona lawiną.

Lateks na zębie Shay Van Dorne wywołał pierwszy dreszcz. Sara układała w myślach sekwencję zdarzeń – przed balsamowaniem lateksu nie było, a pojawił się potem – kiedy zadzwoniła Tommi Humphrey.

Drugi dreszcz wywołała znajoma fraza.

Mężczyzna, który napadł na Tommi, twierdził, że musiał ją uprowadzić, ponieważ była zbyt nadęta, żeby zwrócić na niego uwagę.

Nadęta.

Przypomniała sobie, jak Brock spoglądał tęsknym okiem na czirliderki, kiedy szły do swojego elitarnego stolika w stołówce.

– Nawet na mnie nie spojrzą – szepnął wtedy. – Są zbyt nadęte, żeby zwrócić na mnie uwagę.

Trzeci dreszcz wywołało łkanie.

Sara nie znała Daryla Nesbitta osobiście, ale nie mogła sobie wyobrazić, by miał płakać nad każdym ze swoim przestępstw. Jedynym znanym jej mężczyzną, który regularnie zalewał się łzami, był ten, który przez dziesięć lat siedział obok niej w szkolnym autobusie.

Czwarty i ostatni dreszcz zawalił jej niebo na głowę.

Matka Brocka została przyjęta do szpitala w ostatnim tygodniu października. Sara nie pamiętała wszystkich szczegółów, ale uderzyła ją zmiana, jaka nastąpiła w Brocku, kiedy przyszedł zastąpić ją w szpitalu w środku nocy. Jego nadmierna służalczość w zachowaniu zniknęła. Był ożywiony, wręcz upojony. Sara złożyła to na karb jego niepokoju o matkę. Z perspektywy czasu rozumiała, co oznaczało naprawdę.

Triumf.

– Prawie gotowe. – Faith stanęła za Sarą, mocując nadajnik mikrofonu do paska jej spodni.

Dan Brock studiował przez dwa lata, by zdobyć tytuł licencjonowanego przedsiębiorcy pogrzebowego. Zajęcia były intensywne, wymagały znajomości tanatologii, chemii i ludzkiej anatomii. Jako koroner hrabstwa był zobowiązany zaliczyć czterdziestogodzinny kurs w Georgia Public Safety Training Center w Forsyth. Tam zdobył wiedzę o technice kryminalistycznej i badaniu miejsc zbrodni. Co roku musiał przejść dodatkowe dwudziestoczterogodzinne szkolenie doskonalące, by zapoznać się z postępami i nowinkami w śledztwach w sprawie śmierci.

Wiedziałby, jak kogoś sparaliżować. Wiedziałby, jak zatrzeć ślady.

W gruzowisku trafiła na ostatni, najbardziej obciążający trop.

Wysłała zdjęcie Brocka do Tommi Humphrey z pytaniem:

To on?

Po czterech nieznośnie długich minutach Tommi odpowiedziała:

Tak.

– Już. Możesz włożyć bluzkę – powiedziała Faith.

Sara zapięła bluzkę. Miała ciężkie palce. Pomyślała o matematycznym równaniu Faith z dzisiejszej porannej odprawy.

A + B = C.

Człowiek, który zaatakował i okaleczył Tommi Humphrey, był tym samym człowiekiem, który zaatakował Rebeccę Caterino i Leslie Truong.

Był tym samym człowiekiem, który zamordował kobiety z arkusza Mirandy Newberry.

Był tym samym człowiekiem, który uprowadził, odurzył i zgwałcił Callie Zanger.

Był tym samym człowiekiem, którego Sara nazywała przyjacielem.

Łzy popłynęły jej z oczu. Była zła. Była przerażona. Była zdruzgotana.

Przez ponad trzydzieści lat żywiła ciepłą i prawdziwa sympatię wobec Dana Brocka. Jak mały chłopiec, który siedział obok niej w przedszkolu, niezdarny nastolatek, zabawny w swojej autoironii, stał się potworem, który torturował, zgwałcił i zabił tyle kobiet?

– Powiedz coś. – Faith przyłożyła słuchawki do ucha.

Sara starała się opanować drżenie.

– Raz, dwa, trzy. Raz, dwa, trzy.

– Dobrze. – Faith odłożyła słuchawki na stół. – Na pewno chcesz to zrobić?

– Nie – przyznała Sara – ale nie mamy ciał ani miejsc zbrodni. Mamy domysły i tabelę. Rodziny zasługują na odpowiedzi, a to jedyny sposób, żeby je uzyskać.

– Mogliśmy zaryzykować. Aresztować go. Śmiertelnie nastraszyć. Mógł zacząć mówić.

Sara wiedziała, że tak się nie stanie.

– Kiedy sprawa zostanie upubliczniona, zrobi wszystko, by temu zaprzeczyć. Van Dorne’owie, Callie Zanger, Gerald Caterino – wszystkie ofiary, które zostawił, nigdy nie poznają prawdy. Brock nie będzie zeznawał, zwłaszcza że jego matka jeszcze żyje.

Faith przygnębiły słowa Sary. Otworzyła drzwi.

Will czuwał na zewnątrz. Miał na sobie kamizelkę kuloodporną i strzelbę zawieszoną na ramieniu. Jego postawa budziła strach.

Spojrzał na Sarę bez słowa, ale to milczenie powiedziało jej wszystko.

Sara włożyła niebieski kardigan z głębokimi kieszeniami.

Do furgonetki weszła Amanda.

– Hasło brzmi „sałatka” – powiedziała do Sary.

Sara obejrzała się na Willa. Potrzasnął głową. Nie chciał, żeby to robiła.

– W chwili, kiedy z jakiegokolwiek powodu będziesz chciała to zakończyć, mówisz „sałatka”, a my ruszamy. Tak?

Sara odchrząknęła.

– Tak.

Faith patrzyła na monitory. Stali osiemset metrów od AllCare. Kamera na desce rozdzielczej auta Nicka dawała podgląd na frotowe wejście do magazynu. Ze względu na konieczność zachowania prywatności w środku nie było kamer.

– Pełne przyznanie się do wszystkich zabójstw byłoby najlepsze – instruowała Amanda – ale cokolwiek wyciągniesz z Brocka o Caterino czy Truong, wystarczy, żeby zafundować mu igłę.

Amanda mówiła o karze śmierci.

– Mam ludzi przy rampie – ciągnęła – i na tyłach, ale nie możemy wejść do środka. Nie wiemy, czy żaluzje w biurze Brocka są zamknięte. Kiedy znajdziesz się w magazynie, Will i Faith wejdą na korytarz. To najbliżej, gdzie można być bez ryzyka zdemaskowania. Wszystko, co wyłapią mikrofon i kamerka, idzie bezpośrednio do ich telefonów. Jeśli powiesz hasło, w ciągu ośmiu do dziesięciu sekund powinni wywalić drzwi biura.

Sara skinęła głową. Czuła się coraz bardziej odrętwiała.

– Masz. – Faith podała jej naładowany rewolwer z lufą skierowaną w dół. – Jeśli będziesz musiała tego użyć, naciskaj spust, aż opróżnisz magazynek. Sześć strzałów. Nie wahaj się. Nie strzelaj, żeby zranić. Strzelaj, żeby powstrzymać.

Sara przez chwilę ważyła rewolwer na dłoni, zerknęła na Willa i włożyła broń do kieszeni kardiganu.

– Nick? – Amanda odezwała się przez radio. – Raport?

– Cel nadal w środku. – Głos Nicka zatrzeszczał w głośniku. – Popołudniowa zmiana opuściła budynek. Zgarnęliśmy ich zaraz po wyjściu na ulicę. Wyhaczyłem menedżera. Porozmawiałem z nim. Do pierwszej nie zaczną odbierać transportu. Ulica zablokowana z obu stron. Na parkingu dziewięć samochodów. Jeden należy do Brocka. Pozostałe są zarejestrowane na pracowników. Menedżer mówi, że chyba siedzą w pomieszczeniu socjalnym.

– Faith, cel numer jeden: wyprowadzić stamtąd tych cywilów bez alarmowania Brocka – powiedziała Amanda.

– W pomieszczeniu socjalnym jest okno wychodzące na magazyn – powiedziała Faith. Znalazła plany budynku na stronie internetowej hrabstwa. – Musimy być ostrożni.

– Każda sekunda tej operacji wymaga zachowania maksymalnej ostrożności – skomentowała Amanda i zwróciła się do Sary: – Twoja decyzja, doktor Linton. Możemy zdjąć go teraz. Tommi może go zidentyfikować. Byłaby ważnym świadkiem. Możemy zbudować akt oskarżenia bez przyznania się do winy.

Shay Van Dorne. Alexandra McAllister. Rebecca Caterino. Leslie Truong. Callie Zanger. Pia Danske. Theresa Singer. Alice Scott. Joan Feeney…

Sara zarzuciła torebkę na ramię.

– Jestem gotowa.

Will pomógł jej wysiąść z furgonetki, a ona przytrzymała go za rękę i pocałowała w usta.

– Zamówimy coś z McDonalda na kolację – powiedziała.

Nie udało jej się rozluźnić atmosfery.

– Jeśli cię tknie, zabiję go – powiedział.

Sara ścisnęła mu palce. Im była dalej od Willa, w tym większe popadała odrętwienie. Zupełnie jakby w jej ciele krążyła od stóp ku piersi jakaś substancja znieczulająca. Kiedy dotarła do auta, czuła się jak robot. Zapięła pas. Włączyła silnik. Wybrała bieg. Wjechała na drogę.

Will i Faith jechali za nią w czarnym sedanie. W lusterku wstecznym widziała zaciśnięte szczęki i wyraz rezygnacji na twarzy Willa. Osiemsetmetrowy odcinek drogi wydawał się nie mieć końca. Umysł miała pełen i pusty jednocześnie.

Powinna to robić? Może to zrobić? Co, jeśli Brock nie będzie mówił? Co, jeśli wpadnie w złość? Powiedziała wszystkim, że Brock nigdy by jej nie skrzywdził, że mógł zrobić to dawno temu, gdyby chciał, ale co, jeśli Brock, którego znała, stanie się Brockiem czerpiącym przyjemność z cierpienia kobiet? Widziała na własne oczy dowody jego szaleństwa. Nie wystarczało mu zgwałcenie. On je niszczył. A ona w ramach tej prowokacji miała doprowadzić go do ostateczności. Czy ją też spróbuje zniszczyć?

Włączyła kierunkowskaz i skręciła do AllCare.

Magazyn wyglądał jak wczoraj, choć z niewielkimi wyjątkami, bo na dachu budynku był już oddział SWAT. Zerknięcie na drugą stronę ulicy upewniło ją, że snajper miał wejście od frontu jak na widelcu. Sara wiedziała, że drugi snajper pilnuje tylnego wejścia. Dwaj ubrani na czarno ludzie zajęli miejsca z obu stron betonowych schodów wiodących do holu.

Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, Brock będzie na nią czekał w swoim zagraconym biurze. Sara zadzwoniła, że wpadnie do niego i odda mu klucze do magazynu z jego rzeczami. Brock wydawał się zachwycony, że znowu ją zobaczy. Miał jeść lunch u siebie. Zaproponował, że podzieli się z nią ciastem przywiezionym z domu.

Przepis mamy.

Sara zajęła miejsce parkingowe przed głównym wejściem. Powinna odczekać chwilę i uspokoić oddech i walące serce, ale ćwiczenia nie miały sensu. Nic nie mogło jej uspokoić.

Poprawiła torebkę na prawym ramieniu i wysiadła z auta. Lewą rękę wsunęła do głębokiej kieszeni kardiganu. Trzymała rewolwer, by nie obijał się o jej biodro, gdy zmierzała do wejścia.

Dwaj mężczyźni stali po obu stronach betonowych schodów plecami do ściany. Śledzili ją wzrokiem, gdy wchodziła na górę.

Za sobą usłyszała dźwięk wyłączanego silnika. Nie odwróciła się, ale wiedziała, co robił Will, jadąc za nią w bezpiecznej odległości. Jej ukochany był notorycznym układaczem list. Teraz na pewno mentalnie katalogował wszystkie możliwe warianty:

1. Brock przyznaje się i poddaje.

2. Brock przyznaje się, ale nie chce się poddać.

3. Brock bierze Sarę jako zakładniczkę.

4. Will zabija Brocka.

Sara dodała swój załącznik:

5. Brock wyjaśnia, że to wszystko straszliwe nieporozumienie.

W pustym holu Sara poprawiła torebkę, by obiektyw kamery celował na wprost. Recepcjonistka zostawiła na kontuarze tabliczkę z napisem PRZERWA NA LUNCH. Plastikowy zegar z regulowanymi wskazówkami pokazywał godzinę 13:00 jako czas jej powrotu.

Sara wzięła płytki oddech, chwyciła mocno pasek torebki i zacisnęła dłoń na rewolwerze.

Kręciło jej się w głowie, kiedy szła korytarzem. Słyszała Faith i Willa wchodzących do holu. Rozpaczliwie pragnęła się odwrócić, ale nie miała pewności, czy zdoła iść naprzód, jeśli znowu zobaczy Willa.

Osiem do dziesięciu sekund.

Amanda szacowała, że tyle czasu zajmie wtargnięcie do biura Brocka.

Sara wątpiła, by Will potrzebował więcej niż trzech sekund.

Do drzwi magazynu zostało jej pięć kroków. Kropla potu spłynęła jej po piersi. Sara czuła, jak przepływa obok przyklejonego mikrofonu i wsiąka w stanik. Spojrzała na fotografie na ścianach.

David Harper, pracownik miesiąca.

Hal Watson, menedżer obiektu.

Dan Brock, dyrektor działu balsamowania.

Obok zdjęcia Brocka wisiała mapa stanu. Zaznaczone na niebiesko obszary wskazywały terytorium obsługiwane przez AllCare. To była nowsza wersja mapy z biura Brocka. White County było jednolicie niebieskie.

„Moje ulubione miejsce”.

Sara usłyszała kilka ściszonych głosów. Obejrzała się. Faith usuwała pracowników z pomieszczenia socjalnego. Will trzymał rękę na broni, palec na osłonie spustu.

Skrzyżowali spojrzenia ostatni raz.

Sara nabrała powietrza.

Otworzyła drzwi i weszła do magazynu.

Jej zmysły zaatakowało mnóstwo impulsów. Woń formaldehydu. Jaskrawe światło nad głowami, sięgające każdego kąta pomieszczenia. Trzydzieści stołów ze stali nierdzewnej. Wszystkie puste oprócz jednego. Przy swoim stanowisku balsamistka umyła włosy zmarłej kobiecie, a teraz rozczesywała splątane kosmyki.

Sara upewniła się, że drewniane żaluzje w biurze Brocka są zamknięte. Odchrząknęła.

– Hal prosił, żeby pani zajrzała do jego biura na chwilę – zwróciła się do kobiety.

– Hal? – powtórzyła kobieta zaskoczona. – Muszę jeszcze…

Sara jeszcze raz sprawdziła żaluzje.

– Proszę iść.

Kobieta rzuciła okiem w stronę biura, potem znowu spojrzała na Sarę. Wreszcie odłożyła grzebień, zdjęła rękawiczki, rozwiązała fartuch i szybko odeszła.

Zbliżywszy się do biura Brocka, Sara czuła, jak puls przyspiesza jej trzykrotnie, a ręce zaczynają drżeć. Lata praktyki w charakterze lekarza, chirurga, lekarza sądowego sprawiły, że umiała wyciszać emocje, ale stojąc pod zamkniętymi drzwiami biura Brocka, zorientowała się, że nie potrafi znaleźć właściwego przełącznika emocji.

Był jednym z jej najstarszych przyjaciół.

Był gwałcicielem.

Był zabójcą.

Zapukała do drzwi.

– Saro, to ty?

Drzwi otworzyły się szeroko.

Brock uśmiechał się do niej tym samym co zawsze starym uśmiechem. Chciał ją uściskać, ale odsunęła się od niego.

– Prze…przepraszam. – Przeraziło ją własne jąkanie. Zaplanowała tę część. Wiedziała, że będzie próbował ją objąć, ponieważ zawsze ściskali się na powitanie. – Bierze mnie przeziębienie. Nie chcę cię zarazić.

– Praca w takim miejscu mnie zahartowała. – Dał znak, żeby weszła. – Przykro mi, że nie mogłem iść na lunch. Musiałem przygotować się na spotkanie.

Sara nie wyjmowała ręki z lewej kieszeni. Rewolwer zrobił się mokry od jej potu. Zmusiła się do zrobienia kilku kroków. Rozejrzała się, oczekując, że wszystko będzie wyglądać tak samo jak dzień wcześniej.

Nic nie wyglądało tak samo.

Brock posprzątał biuro. Musiał pracować całą noc. Uprzątnął stosy akt. Formularze i zamówienia leżały w oznakowanych przegródkach. Blat biurka był prawie pusty. Stały na nim tylko dwa olbrzymie segregatory, każdy o grubości co najmniej ośmiu centymetrów. Plastikowe okładki miały ciemnozielony kolor. Sara zobaczyła na nich złote logo AllCare. Zerknęła na zamknięte drewniane żaluzje, starając się panować nad nerwami.

Nie widzieli, co dzieje się na zewnątrz. I nikt nie mógł ich zobaczyć.

– Wybacz, że tak tu gorąco. – Brock rozpiął mankiety koszuli i podwinął rękawy. – Napijesz się wody? Może czegoś innego?

– Nie, dziękuję. – Sara z trudem ukrywała drżenie głosu. – Posprzątałeś.

– Wczoraj po twoim wyjściu strasznie mi było wstyd. Zwykle nie robię takiego bałaganu. – Wskazał mały stolik. – Usiądź sobie. Możesz zostać dłużej?

Sara postawiła torebkę na stole, upewniając się, że kamera jest skierowana na drugie krzesło. Usiadła najdalej, jak mogła, by zachować największy możliwy dystans.

– Może nie powinienem ryzykować zarażenia – stwierdził Brock i zamiast usiąść naprzeciwko niej, zajął miejsce za biurkiem.

Grube segregatory stały tuż przed nim. Sara widziała jego dłoń spoczywającą na blacie biurka, ale kamera jej nie widziała.

Otwór w torebce znajdował się za nisko.

Will będzie się denerwował. Chciał widzieć ręce Brocka przez cały czas. Sara modliła się w duchu, żeby nie wpadł do środka razem z drzwiami.

– Dostałaś numer, którego szukałaś? – zapytał Brock.

Sara uniosła brwi.

– Do Delilah. Pytałem mamy, ale wiesz, jaka jest zapominalska, niech ją Bóg błogosławi.

Sara poczuła drżenie dolnej wargi. To wszystko było takie normalne. Nie mogła pozwolić, żeby rozmowa dalej toczyła się tak normalnie.

– Saro?

– Tak – wydusiła z siebie. – Znalazłam ją.

– To dobrze. Jak Lucas i reszta potraktowali cię w Villa Rica dziś rano?

Sara poczuła, że na jej twarzy pojawił się wyraz zaskoczenia. Lucas asystował jej przy ekshumacji Shay Van Dorne.

– Lucas korzysta z usług AllCare przy balsamowaniu – wyjaśnił Brock.

Nie mogła opanować drżenia wargi. I nie mogła dłużej prowadzić tej gry.

– Tam był lateks – zaczęła.

Brock czekał na ciąg dalszy.

– W jej z…z…zębach. – Sara znowu się zająknęła. – W zębach Shay tkwił kawałek lateksu.

Twarz Brocka nie zdradzała żadnych emocji.

– Z prezerwatywy – dodała. – Post mortem.

Jego twarz nie zmieniła się ani na jotę. Wyprostował zielone segregatory, upewniając się, że stoją równolegle do krawędzi biurka.

– Chcesz usłyszeć coś zabawnego, Saro?

Poczuła ściskanie w żołądku. Pospieszyła się. Wyrwała się za wcześnie.

– Brock… – zaczęła.

– Wczoraj po twoim wyjściu przypomniałem sobie, kiedy pierwszy raz dotarło do mnie, że jesteś moją przyjaciółką. Założę się, że nawet nie zauważyłaś, kiedy to się stało, prawda?

Sara nie mogła tego wytrzymać.

– Dan, proszę.

– Zawsze byłaś dla mnie bardzo dobra. Jedyna, która taka była. – W jego głosie zabrzmiał smutek. – Pamiętam, jak myślałem: ta Sara Linton jest dobra dla wszystkich, ja też jestem „wszyscy”, więc dlatego mnie też uwzględnia. Ale pewnego dnia wstawiłaś się za mną. Pamiętasz, co zrobiłaś?

Sara musiała przygryźć wargę. Co on wyprawiał? Powiedziała mu o lateksie. Ezra Ingle pewnie podzielił się z nim szczegółami z badania Alexandry McAllister. Brock przeczytał treść wiadomości o Tommi Humphrey, którą Sara omyłkowo wysłała do niego zamiast do matki.

– Byliśmy w szóstej klasie. – Brock uniósł ręce i pokiwał palcami. – Trener Childers.

Sara poczuła, jak z zakamarków pamięci wyłania się jakieś wyblakłe wspomnienie. Childers był farmerem, który dorabiał w szkole.

– Kombajn go wciągnął – powiedziała.

– Tak. Wałki kombajnu do kukurydzy. Urwały mu wszystkie palce w jednej ręce. Drugą odcięły całą. Biedak wykrwawił się na śmierć, zanim zjawiła się pomoc.

Sara pokręciła głową. Po co o tym rozmawiali? Dlaczego Brock opowiadał jej tę historię?

– Pamiętam, jak tata zniósł Childersa do piwnicy. Nie pozwalali mi wchodzić tam samemu, ale po prostu musiałem to zobaczyć. – Brock zachichotał, jakby zdradzał jakiś młodzieńczy sekrecik. – Czekałem, aż wszyscy zasną, zszedłem na dół i otworzyłem worek. Childers leżał na plecach. Ramię było w osobnej plastikowej torbie na jego piersi. Chyba nie mogli znaleźć palców.

Wreszcie Sara przypomniała sobie tę historię. Dzień po śmierci Childersa Brock wsiadł do autobusu, gdzie przywitał go chór szyderczych głosów innych dzieci. Wszyscy już znali szczegóły wypadku. I wiedzieli, gdzie zabrano ciało Childersa.

– Ręce trupa – powiedziała.

W uśmiechu Brocka nie było ani krztyny radości.

– Właśnie. Wołali „ręce trupa, ręce trupa!”. – Zamachał rękami jak tamte dzieci w szkolnym autobusie. Cierpiał z powodu ich złośliwych docinków przez wiele tygodni. – Pamiętasz, co wtedy zrobiłaś?

Sara próbowała przełknąć ślinę. Usta miała wyschnięte na wiór.

– Nawrzeszczałam na nich.

– Nie tylko to. Stanęłaś pośrodku autobusu i ryknęłaś na nich, żeby się, kurwa, zamknęli. – Brock zaśmiał się, jakby do dzisiaj to go zdumiewało. – Wtedy chyba nikt z nas nie słyszał jeszcze tego słowa. Większość nawet nie znała jego znaczenia. Mama powiedziała: Och, ten Eddie Linton ma niewyparzony język, że tak klnie przy dziewczynkach. A pamiętasz, co było potem?

Wszystko wydawało się takie normalne. Jak to możliwe?

– Musiałam za karę zostać po lekcjach.

– Nigdy nie miałaś kłopotów, ani razu. – Uśmiech Brocka zniknął. – Zrobiłaś to dla mnie, Saro. Wtedy zrozumiałem, że jesteś moją przyjaciółką.

Sara zacisnęła wargi. W biurze było gorąco. Strużki potu spływały jej po plecach. Nie wiedziała, co robić, co mówić.

– Proszę – powiedziała błagalnie.

– Saro, wiem, że to trudne. – Brock splótł dłonie i położył je na biurku. – Bardzo przepraszam.

Jego głos był pełen współczucia. Słyszała nie raz, jak pocieszał niezliczonych żałobników. Doświadczyła tego osobiście, kiedy zjawiła się w domu pogrzebowym, by ustalić szczegóły pogrzebu Jeffreya.

– Zabrałem ze sobą rękę trenera do lasu – powiedział.

Sara skupiła całą uwagę na niepokoju w oczach Brocka. Zawsze bał się odrzucenia. Próbowała odszukać w głowie przełącznik stępiający emocje.

– Byłem taki samotny. – Obserwował ją, sprawdzając, jak daleko może się posunąć. – Chciałem z kimś być. O to zawsze chodziło, Saro. Chciałem kogoś, kto nie będzie mnie wyśmiewał ani odtrącał.

Sara zakryła dłonią usta. Jej mózg odmawiał współpracy, nie chciał rozumieć tego, co mówił Brock.

– Trochę to zajęło, zanim zorientowałem się, że krew jest lubrykantem.

Sarze zebrało się na wymioty. Powstrzymała je siłą woli, próbując się opanować. Nie mogła okazać mu obrzydzenia. Musiała robić wszystko, by mówił dalej. To było dla rodzin. Dla ofiar, o których nie wiedzieli.

– Robisz nakłucie tutaj. – Brock potarł palcami klatkę piersiową. – Potem naciskasz i krew napływa do ust.

Poczuła, jak gardło jej się napina. Brock przedstawiał to jak coś delikatnego, a przecież szczęka Shay Van Dorne uległa przemieszczeniu. Prezerwatywa rozerwała się na jej zębie. Tommi Humphrey została okaleczona. Alexandra McAllister była pokaleczona drutem do dziergania.

Sara siłą woli odsunęła od siebie te obrazy.

Zmusiła się, by na niego spojrzeć. Napotkała jego wyczekujący wzrok. Potrzebował jej zgody, by mówić dalej.

Nie wiedziała, czy zdoła wydobyć z siebie głos, więc skinęła tylko głową.

– Pierwszy raz był z Hannah Nesbitt.

Sara poczuła bolesne zaciskanie gardła.

– Przyjechałem do domu z college’u. Daryl był mały, miał dziesięć, może jedenaście lat, kiedy umarła jego mama. Możesz to sprawdzić, prawda?

Brock oczekiwał odpowiedzi. Wiedziała, że matka Daryla Nesbitta zmarła z przedawkowania, kiedy Daryl miał osiem lat. Mimo to powiedziała:

– Tak.

– Rodzina poprosiła o otwartą trumnę. Byłem w pokoju pożegnań, chciałem się upewnić, że wszystko wygląda dobrze. I wtedy poczułem nagły impuls, że muszę ją pocałować ostatni raz.

Ostatni raz?

– To było bardzo czyste. Po prostu zetknięcie warg. – Wstrzymał oddech na chwilę. – Odwróciłem się i zobaczyłem Daryla. Stał i patrzył. Żaden z nas nie powiedział ani słowa, ale powstało między nami milczące porozumienie. Byliśmy dwoma samotnymi ludźmi, którzy wiedzieli, że gdzieś głęboko w nas coś jest nie tak.

Sara ledwo była w stanie zachować milczenie. Była w tamtej sali. Mogła wyobrazić sobie tę odrażającą scenę. Daryl był dzieckiem, kiedy nakrył dorosłego mężczyznę bezczeszczącego zwłoki jego matki. Pewnie był zbyt przestraszony i zdezorientowany, by cokolwiek z tego zrozumieć.

– Wiedziałem, że powie o tym. – Brock nie mógł dłużej patrzeć jej w oczy. Wbił wzrok w blat biurka. – Czekałem, aż wybiegnie i wypaple, ale tego nie zrobił. Zachował to w tajemnicy. Więc ja musiałem zrobić to samo dla niego.

Brock pociągnął nosem i wytarł go wierzchem dłoni.

– Tata urządzał dziesięć, czasem dwanaście ceremonii pogrzebowych rocznie dla Nesbittów, Abbottów albo ludzi z Dew-Lolly, którzy weszli do tych rodzin, a Daryl ciągle kręcił się koło małych dziewczynek, nawet własnych kuzynek. Ocierał się o nie. Bawił się ich włosami. Czasem zabierał je do łazienki, a one wybiegały stamtąd z płaczem.

W oczach Brocka zalśniły łzy.

– Byłem zły, bo wiedziałem, że nie mogę na niego donieść. Daryl zdradziłby mój sekret, mama i tata usłyszeliby o tym, i to byłby koniec mojego życia. – Spojrzał na Sarę. – Nigdy nie zrobiłbym tego mamie. Rozumiesz, co mówię? Ona nie może się dowiedzieć.

Sara kiwnęła głową, ale nie na znak zgody. Jej przełącznik emocji wyłączył się gwałtownie, gdy Brock przyznał się do tego, że dopuścił dziecko do swojej chorej tajemnicy.

Znowu wsunęła rękę do kieszeni kardiganu. Rewolwer kleił się od jej potu.

– Wielu ludzi, którzy piją, robi straszne rzeczy. Potem trzeźwieją i mówią: to nie ja, to alkohol. A mnie zawsze zastanawiało, że może wygląda to inaczej. Bo co, jeśli człowiek dopiero po pijanemu jest naprawdę sobą? A gdy jest trzeźwy, to tylko odgrywa jakąś rolę?

Sara dostrzegła wzór. Brock odbiegał od tematu, po czym podawał szczegół, którym była zainteresowana, dlatego słuchała dalej. Nie musiała długo czekać na powrót do głównego tematu.

– Ośka, ojczym Daryla, pracował dla nas – wyjaśnił. – Czasem dostajesz metalową trumnę z uszkodzeniem, a to jakieś wgniecenie, a to pęknięcie, a to rysa. Ubezpieczenie za to płaci, ale nadal można ją sprzedać, jeśli masz kogoś, kto naprawi uszkodzenie. Kogoś, kto umie pracować z metalem.

– Komplet młotków, Zabójczy Zestaw Ślusarza – powiedziała Sara.

– Ośka zostawił młotek w jednej z trumien. – Na twarz Brocka wrócił słaby uśmiech. – Nie wiem, dlaczego go zatrzymałem. Podobał mi się jego ciężar. Spiczasta końcówka. Przydała się.

Brock znowu uciekł spojrzeniem. Zaczął skubać brzeg plastikowego segregatora. Ten dźwięk przypominał tykanie zegara.

– Zostawiłeś motek w ciele Leslie Truong – rzekła Sara. – Wiedziałeś, że będzie można go namierzyć po numerze fabrycznym na trzonku.

– Kiedy go wyjęłaś, planowałem powiedzieć coś w stylu: „Och, już to gdzieś widziałem”, ale nie wiedziałem, że Ośka siedzi – odparł Brock. – Jeffrey powiedział coś Frankowi, kiedy wszyscy szliśmy na miejsce zbrodni. Pamiętasz tamten dzień w lesie?

Sara przypomniała sobie nagranie. Krew, która wypłynęła spomiędzy nóg Leslie. Rozłupany młotek sterczący jak odłamki szkła.

– Słyszałem, jak Jeffrey pyta Franka o Daryla. Już coś mu chodziło po głowie. Wiedziałem, że Daryl miał dostęp do narzędzi Ośki, ponieważ czasami Ośka przyprowadzał go do domu pogrzebowego, żeby pomógł naprawić trumnę.

Sara chciała, by to wyznanie zabrzmiało wyraźnie.

– Zostawiłeś młotek w ciele Leslie Truong, żeby wrobić Ośkę Abbotta?

Brock odpowiedział nieznacznym skinieniem głowy, co nie wystarczało.

– Motek tkwił tak głęboko, że musiałam go wyciąć – dodała.

Brock otarł usta palcami. Pierwszy raz okazał żal.

– Poniosło mnie. Musiałem… musiałem działać szybko. Prawie dochodziła do kampusu, gdy ją dogoniłem. Nie było zbyt wiele czasu na przemyślenia.

Brock wcale nie myślał. Działał pod wpływem najbardziej mrocznych i najbardziej odrażających instynktów. Leslie Truong nie była jedną z jego fantazji. Stała się przeszkodą w zaspokajaniu chorych pragnień.

– Zabrałeś coś Leslie? Obserwowałeś ją?

– Nie znałem jej do tamtego dnia.

Przypadkowość nie czyniła gwałtu mniej poważnym.

– Musisz zrozumieć, Saro. Nie było czasu na planowanie. Wracała do kampusu. Wiedziałem, że widziała mnie w lesie. Gdyby nie twoja obecność, musiałbym sprzedać Jeffreyowi jakieś kłamstwo, żeby ją znaleźć.

Sara pamiętała, że znalazła Brocka, gdy siedział pod drzewem i opłakiwał stratę ojca. Przynajmniej tak wtedy sądziła. Teraz zadawała sobie pytanie, czy płakał ze strachu przed złapaniem.

– Musiałem skorzystać z okazji – ciągnął Brock. – Miałem niewiele czasu, żeby się nią zająć. I miałaś rację co do młotka. Wiedziałem, że numer fabryczny na trzonku pomoże Jeffreyowi złożyć kawałki układanki. Dlatego go zostawiłem. Myślałem, że to Ośka wpadnie w tarapaty, a stanęło na Darylu. Wszystko ułożyło się idealnie, Saro. Zupełnie jakby Bóg tak zaplanował.

To było raczej szczęście głupiego.

– Nie mieszaj w to Boga.

– Powstrzymałem pedofila przed skrzywdzeniem kolejnych dzieci – powiedział Brock. – Wiesz o szopie, Saro. Daryl planował uprowadzić jakieś dziecko. Miał już wszystko przygotowane. Nie dopuściłem do tego, pomogłem wsadzić gwałciciela dzieci za kratki.

Sara ugryzła się w język, by nie powiedzieć, że obaj byli gwałcicielami.

Brock i bez tego wyczuł jej myśli. Nie patrzył jej w oczy. Znowu zaczął skubać segregator.

Tik-tik-tik.

– Mama miała ten atak astmy w październiku, przed śmiercią taty – powiedział. – To chcesz wiedzieć, prawda?

Serce podeszło jej do gardła.

– Tak.

– Potrzebowałem pocieszenia – powtórzył to, co usłyszała od niego Tommi Humphrey dziewięć lat wcześniej. – Nie planowałem tego, co zrobiłem, ale obserwowałem ją od tak dawna, a wewnętrzne pragnienie stało się tak silne, że kiedy się zorientowałem, byliśmy razem w lesie.

Sara wiedziała, że kłamie. Był przygotowany, gdy porwał Tommi. Miał ze sobą nafaszerowany narkotykiem gatorade, zmoczył ścierkę w wybielaczu, przyłożył jej drut dziewiarski do szyi. Okaleczył ją tak potwornie, że nie mogła mieć dzieci. Sadystyczny świr nie szukał ukojenia. Chciał stworzyć własną, makabryczną wersję milczącej żony.

– Powiedz jej imię. – Sarze nie chodziło o nagranie. Chciała tego dla siebie, dla Tommi, dla wszystkich kobiet, które zniszczył. – Powiedz jej imię.

Brock nie zrobił tego.

– To było w październiku. Potem w marcu, kiedy umarł tata.

Marzec. Rebecca Caterino. Leslie Truong.

– Pamiętasz Johannę Mettes? Chyba leczyłaś jej dzieci w klinice.

Brock znowu zaczął krążyć. Sara próbowała naprowadzić go na temat.

– Zginęła w wypadku samochodowym.

– Byłem z nią, kiedy tata schodził po schodach do piwnicy. – Głos Brocka spochmurniał. – Byłem w jej ustach i tata nas nakrył.

Sara odruchowo położyła dłoń na gardle.

– Tata po prostu upadł. Nawet nie zdążył chwycić się za serce. Myślałem, że spadł ze schodów. Nie zabił go atak serca. Zabił go mój widok.

Brock otworzył szufladę biurka, wyjął paczkę chusteczek i wytarł oczy.

– Wstydziłem się. Ale poczułem się wolny. Już nie musiałem się ukrywać ani przemykać. Mama nigdy nie schodziła do piwnicy, więc mogłem robić, co chciałem, ale… – Umilkł na moment. – Za pierwszym razem wszystko schrzaniłem. Nic nie poszło tak, jak chciałem. Nie znałem optymalnej dawki rohypnolu. Ona budziła się i ruszała. Nie mogłem dostać od niej tego, czego potrzebowałem. Rozumiesz mnie, Saro? Chciałem, żeby leżała nieruchomo.

Sara widziała na własne oczy, co zrobił.

– Okaleczyłeś Tommi.

– Była taka sucha, a ja potrzebowałem… – Zniżył głos do szeptu. – Wiem, że mnie poniosło. Młotek się blokował, nie zdawałem sobie sprawy, jak ostry jest drut dziewiarski i… i przywykłem, że krew jest zimna. A ona była taka ciepła. Jak ręka oplatająca moje ciało. Chciałem więcej. Dobrze mi było z kimś, kto był żywą i oddychającą rzeczą.

Sara czuła pod powiekami palące łzy wściekłości. Tommi nie była rzeczą.

– Starała się, jak mogła leżeć nieruchomo, ale ciągle się wzdrygała. Dlatego z Beckey musiałem użyć szydła. Żeby nie mogła się ruszać.

Pierwszy raz Sara wzięła pełny oddech. To było jego wyznanie. W końcu wymówił imię.

– Szydło paraliżowało tylko dolne kończyny. Metodą prób i błędów odkryłem, jak to naprawić.

Sara myślała o wszystkich ofiarach, uosabiających kolejne stadia prób i błędów.

– Beckey ciągle machała tymi swoimi drobnymi pięściami i zwymiotowała gatorade. Musiałem ją uderzyć, żeby przestała. Ale jest jedna rzecz.

Sara odchyliła się, gdy on się przysunął.

– Beckey wywinęła się, prawda? – Brock uniósł dłoń na znak, że oczekuje od Sary odpowiedzi. – Dawałem im szansę. Zostawiałem je same. W pewnym momencie wszystkie miały możliwość opuszczenia mnie.

Sara pokręciła głową na to jawne kłamstwo. Brock nie dawał im szansy. Odurzał je, aż narkotyk przestawał działać, a potem paraliżował je szydłem. Niektóre z nich, niewiele ich było, miały szczęście i zdołały skorzystać z wąskiego okna czasowego między jednym a drugim.

– Kiedy szedłem odwiedzić je w lesie i widziałem, że nadal tam są, to było… magiczne.

Było coś jawnie zmysłowego w sposobie, w jaki lekko przesunął palcem po wargach.

– Tym, które ze mną zostawały, poświęcałem czas. Szczotkowałem im włosy, poprawiałem makijaż. Nie zawsze chodziło o miłość. Czasem trzymałem je za ręce. A kiedy odchodziły, oddawałem je zwierzętom. To naturalna kolej rzeczy, prawda? Z prochu powstałeś, w proch się obrócisz.

Robił aluzję do rozmowy, którą odbyli wczoraj rano. Sara nie miała zamiaru pozwolić, by usprawiedliwiał swoje urojenia.

– Wszystkie kończyły tutaj, tak? Na korytarzu widziałam mapę. Wszystkie hrabstwa, w których zostawiłeś ciała, to hrabstwa, które obsługujesz. Stąd u Shay Van Dorne kawałek prezerwatywy w zębie. Zgwałciłeś ją znowu, kiedy przywieźli ją tutaj.

Brock otworzył kolejną szufladę i sięgnął do środka.

Sara stężała, ale potem zobaczyła, co robi.

Brock położył różową gumkę na jednym z segregatorów. Elastyczna tkanina miała wzorek w stokrotki. Brock znowu zanurzył rękę w szufladzie. Wyjął z niej plastikową spinkę. Różową opaskę. Czerwoną przepaskę Chanel. Srebrną szczotkę. Plastikowy grzebień. Cętkowaną spinkę z jednym ułamanym ząbkiem. Sara przestała liczyć akcesoria do włosów, póki Brock nie wyjął ostatniego ze swoich trofeów. Był to długi kawałek białej wstążki. Nie musiała odczytywać pomarańczowych i niebieskich liter, by rozpoznać logo liceum w Heartsdale.

– Czy to…

– Nigdy bym cię nie skrzywdził, Saro.

Poczuła falę gorąca. Szkoła średnia. Drużyna tenisa. Pamiętała, że wiązała włosy taką wstążką, która teraz zwisała między palcami Brocka.

– Zabrałeś mi ją? – zapytała z wahaniem.

– Tak, ale tylko po to, żebyś przestała jej używać. – Brock ostrożnie położył wstążkę na dwóch segregatorach. – Tak przyciągały moją uwagę. Odgarniały włosy. Przeczesywały palcami. Przygładzały. Bawiły się kosmykiem. W sklepie, w klubie fitness, unosiły rękę i… Te intymne momenty zawsze mnie przyciągały. Były wyjątkowe i tylko ja to widziałem. Obserwowałem światło, które je otacza. Nie jak reflektor, raczej blask bijący ze środka.

Sara czuła łzy płynące jej po policzkach. Przypomniała sobie tę wstążkę. Pożyczyła ją od Tessy, potem zgubiła, następnie była awantura z trzaskaniem drzwi, a na koniec Cathy odesłała je do swoich pokoi.

– Gina Vogel – powiedział Brock.

Sara gdzieś już słyszała to nazwisko. Nie mogła oderwać oczu od wstążki.

– Zobaczyłem ją w sklepie kilka miesięcy temu. Jest bardzo zabawna. Polubiłabyś ją.

– Co? – Sara wyobraziła sobie, że jest w sklepie, a Brock z daleka ją obserwuje, gdy rozwiązuje białą wstążkę.

– Saro? – Czekał, aż podniesie wzrok. – Zostawiłem sobie Ginę na marzec, ale musiałem przyspieszyć bieg wydarzeń. Wiedziałem, że drugi raz cię nie oszukam.

Sara czuła się tak, jakby to, co Brock chce jej przekazać, spadało na nią niczym kolejna lawina.

To, czego wszyscy najbardziej się obawiali, stawało się realne.

– Uprowadziłeś następną kobietę?

– Gina to moja polisa ubezpieczeniowa.

Sara spojrzała na uporządkowane biuro Brocka nowym okiem. Wiedział, że do tego dojdzie. Pudła były starannie podpisane. Wszystkie formularze wypełnione. To było biuro człowieka, który postanowił uporządkować wszystkie swoje sprawy.

– Chcesz wymienić Ginę na to? Nie wyjdziesz stąd, Brock. Nie ma mowy, żeby…

– Zaopiekujesz się moją mamą?

Sara przesunęła się na krawędź krzesła. Widziała, co się dzieje ponad zielonymi segregatorami. Brock nie planował stąd wyjść. Położył strzykawkę poza zasięgiem kamerki. Płyn w środku miał brudnobrązową barwę. Tłok był odciągnięty maksymalnie.

– Nie. – Sara potrząsnęła głową.

– Mogę ci powiedzieć, gdzie jest Gina.

– Brock…

– Jesteś taka dobra, Saro. Dlatego tu przyszłaś. Nie chcesz pozwolić, by rodziny zamknęły te sprawy?

Patrzyła, jak jego wzrok wędruje ku jej torebce. Wiedział, że jest nagrywany.

– Ginę ciągle można uratować, jeśli znajdziecie ją w porę.

Sara rozpaczliwie szukała sposobu na powstrzymanie Brocka. Chciał sobie coś wstrzyknąć. Co mogła zrobić? Wyjąć z kieszeni rewolwer i zagrozić mu bronią? Zastrzelić go? Wypowiedzieć hasło i mieć nadzieję, że Will zabije Brocka, zanim ten zabije się sam?

Gina Vogel.

Nadal można ją uratować.

– Jesteś inteligentną kobietą, Saro. Złożysz wszystkie kawałki w całość. – Brock spojrzał na segregatory. W ten sposób mówił jej, co jest w środku. – Nie chcę procesu.

– Powiedz mi, gdzie jest Gina. Możesz to przerwać w tej chwili.

Schował dłonie za segregatorem, zdjął osłonę z igły i usunął powietrze z plastikowego zbiorniczka.

– Wiesz, że skażą mnie na śmierć. Może na to zasłużyłem. Nie dałem tym kobietom szansy. Nie jestem aż tak szalony, żeby tego nie wiedzieć.

– Proszę – powiedziała błagalnie Sara.

– Chcę ci podziękować za twoją przyjaźń, Saro. Mówię poważnie.

– Dan, razem coś wymyślimy. Powiedz tylko, gdzie ona jest.

– Wallace Road krzyżuje się z drogą pięćset piętnaście niecałe dwa kilometry na południe od Ellijay.

– Proszę…

Igła weszła do żyły. Brock trzymał kciuk na tłoku.

– Gina jest trzy i pół kilometra na zachód, około pięćdziesięciu metrów od drogi pożarowej. Zawsze lubiłem drogę pożarową.

Sara wypowiedziała ostatnie słowo, jakie Brock miał usłyszeć w życiu:

– Sałatka.

Brock wyglądał na zdezorientowanego, ale kciukiem już przesuwał tłok. Brązowy płyn trafił do żyły. Brock otworzył usta, jego źrenice się zwęziły.

– Och. – Zrobił gwałtowny wdech, zaskoczony szybkością działania substancji.

Zanim Will wyważył drzwi, Brock już nie żył.

29

Gina poczuła coś mokrego na twarzy. Najpierw pomyślała, że sika na nią jakiś pies, potem że jest pod prysznicem. W końcu przypomniała sobie, że jest w lesie.

Otworzyła oczy.

Nad głową miała kołyszące się drzewa. Ciemne chmury. Dzień. Kropla deszczu trafiła ją prosto w oko.

Miała otwarte oczy!

Zamrugała powiekami. Potem jeszcze raz, by się przekonać, że może. Kontrolowała swoje oczy. Patrzyła w górę, widziała różne rzeczy. Był dzień. Była sama. Jego nie było.

Musiała stąd iść!

Pomyślała o mięśniach swojego brzucha. Sześciopak. Kaloryfer. Co się z nią działo? Dlaczego jej wiedza o mięśniach tej części ciała pochodziła z Jersey Shore?

Jasna cholera.

On miał wrócić. Powiedział, że wróci.

Napięła mięśnie. Wszystkie. Nawet najdrobniejsze. Otworzyła usta. Krzyknęła najgłośniej, jak umiała, najdłużej, jak umiała, jedno jedyne słowo.

– Idź!

Jej ciało przekręciło się na bok. Nie miała pojęcia, jak zdołała się obrócić, ale skoro dała radę, to pewnie zdoła zrobić inne rzeczy.

Była straszliwie zmęczona.

I tak kręciło jej się w głowie, że cały świat wirował wokół niej.

Zwymiotowała. Ból przeszył jej żołądek i szarpał wnętrzności. Nie mogła przestać wymiotować. Zapach wymiocin przyprawił ją o większe mdłości. Leżała w nich twarzą. Wciągała nosem. Były niebieskie z czarnymi drobinkami. Wymiotowała na niebiesko.

Z jej gardła wydobył się jęk. Pociągnęła nosem. Część wymiocin z nosa wróciła do gardła.

Zamknęła oczy.

Nie zamykaj oczu!

Zobaczyła swoją dłoń w kałuży wymiocin. Blisko twarzy. Czuła jej zapach. Jej smak. Patrzyła, jak palce poruszają się w gęstej niebieskiej mazi. Chciała wstać. Wiedziała, jak to zrobić. Czuła całe ciało. Każdy nerw w jej ciele żył i palił jak ogniem.

Ból…

Nie mogła pozwolić, by ją powstrzymał. Musiała się ruszyć. Musiała się stąd wydostać. On miał wrócić. Obiecał, że wróci.

Błagał ją, żeby na niego zaczekała.

Rusz się! Rusz się! Rusz się!

Próbowała dźwignąć się z ziemi. Kolana na ziemi. Kobiece pompki. Mogła to zrobić. Głowa jej pulsowała. Serce kręciło się jak na karuzeli. Powieki jej opadały. Była taka zmęczona.

Usłyszała kroki.

Rusz się, do cholery, rusz się!

Zobaczyła buty. Czarne nike. Czarne sznurowadła. Czarne spodnie.

Chciał ją zgwałcić.

Chciał ją zgwałcić.

Znowu.

Zacisnęła powieki.

Nie pij tego. Wypluj. Uciekaj.

Usłyszała uderzenie jego kolan o ziemię, gdy klęknął przy niej.

Palcami uniósł jej powieki. Zmusił ją, by spojrzała na niego. Ze wszystkich sił starała się nie widzieć jego twarzy, by szczerze mu powiedzieć, że nie ma pojęcia, jak on wygląda, że nie powie policji, że nie będzie w stanie go zidentyfikować, że może jej zaufać, ponieważ nigdy nikomu o tym nie powie, a teraz on ją zmuszał, żeby spojrzała mu w twarz.

Poczuła, że przewraca oczami jak wściekły pies, gdy patrzyła na ziemię, na wymiociny, na drzewa, na wszystko prócz jego twarzy.

– Gina Vogel? – zapytał mężczyzna.

Jej oczy poruszyły się bez jej woli. Był młodszy, niż sądziła. Miał na głowie czarną bejsbolówkę. Zobaczyła słowo nad daszkiem. Jasne białe litery wyszyte na czarnym tle.

POLICJA.

– Co się… – wychrypiała. Miała obolałe gardło. Od chłodu. Od tego, co w nią wlał. Od wymiotów.

Od niego.

– Wszystko będzie dobrze – powiedział POLICJA. – Zostanę z panią do przyjazdu karetki.

Otulił ją kocem. Nie mogła usiąść, bo za bardzo kręciło jej się w głowie. W oczach migotały jej światła. Tyle świateł. Jej mózg był jak ta obracająca się rzecz w policyjnym świetle, wirował i wirował jak szalony, od czasu do czasu rejestrując rzeczywistość, by znowu dać jej umknąć.

– Człowiek, który to pani zrobił, nie żyje – powiedział POLICJA. – Już nigdy nie skrzywdzi żadnej kobiety.

Gina przysunęła pięści do ust. Próbowała uchwycić się tych słów, nie pozwolić im ulecieć. Przetrwała to. Żyła. Wróci do domu. Dokona zmian. Zacznie zdrowiej jeść. Będzie wychodzić do pracy trzy razy w tygodniu. Będzie częściej dzwonić do matki. Będzie dobra dla swojej humorzastej siostrzenicy. Powie swojemu smarkatemu szefowi, że umie synchronizować swój kalendarz w Outlooku.

POLICJA pogładził ją po ramieniu.

– Niech pani spróbuje oddychać głęboko, dobrze? Została pani odurzona.

Tak jest, panie POLICJA, wszystko jasne.

– Już prawie tu są – powiedział POLICJA. – Niech pani płacze, jeśli pani chce. Ja pani nie zostawię.

Gina zorientowała się, że trzyma pięść w ustach. Spojrzała na swoje palce jak niemowlę. Wskazujący, środkowy. Serdeczny. Mały. Kciuk. Mogła ruszać wszystkimi. Zamknęła oczy. Nadal czuła, jak się poruszają. Nawet nie musiała o tym myśleć.

Śmiech wydobył się z jej gardła. Ale się nawaliła. Jak mogła być w takiej euforii, skoro omal nie wyrzygała żołądka? Leżał na ziemi jak kupa Smerfa. Znowu poruszyła palcami, próbując złapać bańki mydlane latające w powietrzu jak ameby. Kolory były cudowne. Gina była cudowna! Jak kamień szlachetny obracający się w kalejdoskopie. Ciepła, puszysta skarpetka leniwie tańcząca wśród innych ciepłych i puszystych skarpetek w suszarce na ubrania.

– Proszę pani? – powiedział POLICJA. – Proszę pani?

Niech to szlag, ciągle była stara.

TYDZIEŃ PÓŹNIEJ

30

Sara patrzyła przez okno w gabinecie. Słońce chyliło się ku zachodowi. Parking przed siedzibą GBI był prawie pusty. Widziała auto Willa stojące obok mini Faith. Samochód Sary został pod domem. Will uparł się, że przez kilka dni będzie ją wozić. Acura Amandy stała o kilka miejsc parkingowych bliżej głównego wejścia.

Wróciła do laptopa i zatrzymała nagranie z biura Brocka. Jedyna część, której się bała, to szesnaście ostatnich sekund.

Przyglądała się jego twarzy.

Chciała zobaczyć w niej szaleństwo, niebezpieczeństwo, agresję…

A to była tylko jego twarz.

Poprosił ją, żeby zaopiekowała się jego matką. Myrna Brock została znaleziona martwa w swoim pokoju w domu opieki. Miała ułożone włosy i zrobiony makijaż. Na stoliku nocnym leżała pusta strzykawka. Resztki zawartości były brudnobrązowe. Analiza wykazała, że Myrna dostała tak zwany złoty strzał, mieszankę heroiny ze śmiertelną substancją, w tym przypadku fluidem do balsamowania.

Takie same substancje chemiczne zostały znalezione w strzykawce, której zawartość Brock sam wstrzyknął sobie w ramię.

Ustanowił Sarę wykonawczynią testamentu. Zostawił szczegółowe instrukcje, jak należy postąpić ze zwłokami matki. Zapłacił za wszystko z góry, co było powszechną praktyką w tej branży. Sara dopilnowała, by Myrna miała chrześcijański pogrzeb w Hearsdale Memory Gardens. Jej matka wzięła udział w tej uroczystości, ale reszta mieszkańców pozostała w domach.

Co do szczątków Brocka, to w żadnym dokumencie nie zawarł konkretnych wskazówek, pozostawiając Sarze wolną rękę. Pewnie założył, że okaże mu dobroć.

Zapłaciła za kremację z własnej kieszeni, a potem stała nad toaletą w domu pogrzebowym i spuszczała prochy porcjami aż do zniknięcia ostatnich śladów.

Nacisnęła przycisk pauzy, by odtworzyć nagranie.

Brock powiedział: „Nie dałem tym kobietom szansy…”.

Zamknęła oczy, ale oglądała tę scenę tyle razy, że ciągle widziała leciutki uśmiech na jego twarzy. Brock kontrolował sytuację od chwili jej wejścia do biura. Patrzyła, jak podwija rękawy koszuli. Przygotował „złoty strzał” z wyprzedzeniem. Ukrył strzykawkę w jednym z segregatorów. Zagwarantował sobie, że matka nigdy nie dowie się o jego zbrodniach. Trzymał Sarę w napięciu w sprawie życia lub śmierci Giny Vogel.

W przeciwieństwie do swoich ofiar odszedł na własnych warunkach.

Na nagraniu powiedział: „Zawsze lubiłem drogę pożarową”.

Sara otworzyła oczy. Ta część stale ją poruszała. Jedyną oznaką, że Brock wstrzykuje sobie truciznę, było ledwo dostrzegalne drgnięcie ramion.

Na nagraniu słychać było jej tłumiony okrzyk.

Brock przesuwał tłok strzykawki.

Sara zatrzymała nagranie.

Gina Vogel. Nadal można ją uratować.

Sara zacisnęła dłoń w pięść. Znane na pamięć pretensje do samej siebie wyświetlały się jej w głowie jak paski na dole ekranu telewizora w programie informacyjnym. Ta ręka ściskała naładowany rewolwer. Ta ręka mogła wyrwać Brockowi strzykawkę. Ta ręka mogła wymierzyć Danowi Brockowi siarczysty policzek, zdzielić pięścią, zamiast bezpiecznie tkwić w kieszeni kardiganu.

Sara nie wiedziała, co ma począć ze swoją złością. Jakaś jej cząstka chciała zobaczyć Brocka ze skutymi rękami i nogami na sali sądowej, bezradnego i ze zwieszoną głową, a jego krwawe szaleństwa zostają obnażone przed całym światem.

Druga jej cząstka znajdowała się po drugiej stronie sali sądowej. Jako ofiara patrząca na swojego gwałciciela. Z oczami spuchniętymi od płaczu. Z gardłem obolałym od łkania. Zajmująca miejsce dla świadka, a potem ledwo unosząca rękę, by wskazać człowieka, który odebrał jej poczucie własnego jestestwa.

Czy Tommi byłaby w stanie to zrobić? Czy zdołałaby przejść przez pełną salę sądową i stanąć na miejscu dla świadka? Czy możliwość konfrontacji z Brockiem pomogłaby uleczyć jej duszę? Sara nie miała sposobności zadania tych pytań. Tommi zablokowała jej numer, Delilah usunęła konto mailowe, jakby chciały stać się niewidoczne.

Callie Zanger na taką niewidoczność nie mogła liczyć, a Faith przekazała jej informację o Danie Brocku osobiście. Miała prawo wiedzieć, to było jej życie.

Żadna z ofiar i ich rodzin nie zdołała długo zachować tajemnicy dla siebie. Agencje informacyjne już wnosiły pozwy, powołując się na prawo o dostępie do informacji. Media chciały wglądu do zawartości zielonych segregatorów.

Dan Brock zostawił piętnastocentymetrowy stos papierów dokumentujących jego przestępstwa przeciwko żywym i umarłym. Prześladowanie zaczął już w szkole średniej. Pierwszego gwałtu dokonał podczas kursu na licencjonowanego przedsiębiorcę pogrzebowego. Tommi Humphrey była jego pierwszą okaleczoną ofiarą. Rebecca Caterino – pierwszą sparaliżowaną; Leslie Truong – pierwszą zamordowaną.

Zapisywał dane o kolorze włosów ofiary, kolorze oczu, budowie ciała oraz cechach charakteru. Opisał kolekcję ukradzionych akcesoriów do włosów wraz z informacją, gdzie został znaleziony każdy z tych przedmiotów. Posłużył się wiedzą koronera w opisie miejsc zbrodni, ran i nacięć, podawał szczegóły lokalizacji, postępującego rozkładu, kolejnych wizyt, słabnącego działania rohypnolu, momentu, w którym zdecydował się trwale paraliżować ofiary, przybliżonego czasu zgonu, narzędzia, którym upuszczał krew, by zwabić drapieżniki maskujące ślady jego działania.

Zabójstwo, gwałt, napaść na tle seksualnym, nękanie, wymuszona sodomia, okaleczenie zwłok, nekrofilia.

Dan Brock miałby prawie sto zarzutów.

I zagwarantował sobie, że nigdy za żadną ze swoich zbrodni nie odpowie.

– Ratunku. – Faith zastukała we framugę drzwi, weszła do biura Sary i pokazała jej zdjęcie w telefonie. – Czy to ebola?

Sara spojrzała na wysypkę na brzuchu Emmy.

– Czy ostatnio zmieniłaś proszek do prania? – zapytała.

– Jej ojciec sknera na pewno. – Faith opadła na krzesło. – Skończyliśmy przeglądać nagrania z kamer monitoringu w budynku Callie Zanger. Brock wszedł do jej mieszkania trzy miesiące przed atakiem, jak to opisał w swoim dzienniku stalkera.

Sara wiedziała, że kolejne miesiące spędzą na weryfikowaniu szczegółów z segregatorów Brocka. Tylko głupiec pozwoliłby mu mieć ostatnie słowo.

– Co z facetem w czarnej czapce z nagrania z miejsca znalezienia Leslie Truong?

– Nic. To VHS. Widać tylko rozmytą plamę.

Sara spojrzała na zatrzymane nagranie. Kciuk Brocka spoczywał na tłoku igły do wstrzyknięć podskórnych. Chciała pozostawić go takim – na zawsze zastygłego w trakcie łatwej drogi ucieczki od odpowiedzialności.

– Mówię ci jako twoja przyjaciółka. Skończ z oglądaniem tego nagrania – powiedziała Faith.

Sara zamknęła laptop.

– Powinnam była coś zrobić.

– Zacznij od tego, że uratowałaś życie Ginie Vogel, idąc do jego biura. Gdybyś chciała wyrwać mu igłę, Brock mógłby wstrzyknąć tobie ten koktajl. Albo cię uderzyć. Albo zrobić coś złego, Saro. Traktował cię wyjątkowo z jakiegoś powodu, ale tak naprawdę był psychopatą, który mordował i okaleczał kobiety.

Sara oparła ręce na kolanach. Will powtarzał jej to samo, i to bez przerwy.

– Jestem zła, że odszedł na własnych warunkach, w poczuciu, że nad wszystkim do samego końca panuje, że ma władzę.

– Śmierć to śmierć – skonstatowała Faith. – Wygrałaś.

Żadna z tych rzeczy nie była zwycięstwem. Wszyscy przegrali.

Wszyscy prócz Leny Adams. Nic, co ustalili, nie podważało jej zeznań w sprawie znalezienia materiałów z pornografią dziecięcą w laptopie Nesbitta. Znowu udało jej się wyjść z tego obronną ręką.

Tyle że tym razem wychodziła z dzieckiem w ramionach.

Sara nie potrzebowała kolejnego powodu do oburzenia. Zmieniła temat.

– Jak sobie radzi Gina Vogel? – zapytała.

– W sumie chyba nieźle. Mówiła coś o przeprowadzce do Pekinu, a potem zadeklarowała, że nigdy nie potrafiłaby wyjechać z Atlanty. – Faith wzruszyła ramionami. – W jednej chwili płacze, w drugiej wybucha śmiechem, potem znowu płacze. Moim zdaniem wyjdzie z tego, ale co ja tam wiem?

Sara też nie wiedziała. Znalazła swoją drogę wyjścia. Nie wiedziała jak i dlaczego. Niektórzy ludzie po prostu mają szczęście.

– Daryl Nesbitt jest w szpitalu. Ma zakażenie w nodze. – Faith nie wyglądała na przejętą stanem jego zdrowia. – Lekarze mówią, że źle to wygląda. Będą musieli uciąć następny kawałek nogi.

Sara wiedziała, że to początek końca Daryla Nesbitta. Racjonalna część jej natury chciała pomstować na wyjątkowe okrucieństwo systemu, ale ta emocjonalna odczuwała radość, że Daryl zniknie. Strata Jeffreya nauczyła ją, że czasem sprawiedliwość potrzebuje kuksańca.

– Co z ofertą Nesbitta w sprawie szmuglu telefonów do więzienia? – zapytała.

– Kiedy już wie, że nie usuną mu zarzutów o pedofilię z kartoteki, ma gdzieś telefony – powiedziała Faith.

– Przestępca pozostanie przestępcą – skonstatowała Sara, znając zdanie Faith.

– Przynajmniej Gerald Caterino coś z tego ma. – Faith znowu wzruszyła ramionami. – Nie pozwolił nam porównać DNA Heatha z próbką Brocka. Ale ostatnio słyszałam, że chłopiec idzie do podstawówki. To już coś, prawda?

– To już coś. – Sara zastanawiała się, czy Caterino zamierza trzymać się swojej wersji. Pewnego dnia Heath w końcu zapyta o okoliczności swoich narodzin. Łatwiej kłamać, jeśli nigdy nie szukało się prawdy. – A ja słyszałam, że Miranda Newberry przyznała się do winy.

– Wyjdzie za półtora roku. – Faith sprawiała wrażenie zawiedzionej. Gerald Caterino nie był jedyną ofiarą tej kobiety. Naciągnęła tuziny zrozpaczonych rodziców i małżonków na dziesiątki tysięcy dolarów.

– Wykonała kawał porządnej detektywistycznej roboty – stwierdziła Sara. – Prawie każde nazwisko z jej listy się potwierdziło.

– Jeśli chciała zostać detektywem, powinna iść do akademii policyjnej albo zdobyć licencję prywatnego detektywa. – Faith zapłaciła frycowe i miała niewiele wyrozumiałości dla ludzi, którzy tego nie zrobili. – Wiesz, co mówią: „kiedy błaznujesz, błazeństwo wraca”.

– Jane Austen?

– Mo’Nique. – Faith podniosła się z krzesła. – Idę sobie, przyjaciółko. Proszę, przestań oglądać to nagranie.

Sara czekała z przyklejonym uśmiechem, aż Faith wyjdzie.

Otworzyła laptopa i puściła nagranie od początku.

Brock położył białą wstążkę na zielonych segregatorach.

Sara nie miała pojęcia, dlaczego tak dobrze pamiętała jej zniknięcie. Przecież kłótnia z Tessą była jedną z wielu, a Sara zawsze nosiła długie włosy i przez lata zgubiła setki wiązań i gumek. Nie wiedziała też, dlaczego Brock ukradł jej akurat tę wstążkę.

Wchodząc do biura Brocka w magazynie AllCare, była pewna, że nigdy by jej nie skrzywdził.

Teraz zastanawiała się, czy miała rację.

Jej komórka zaanonsowała nadejście wiadomości. Will przysłał jej ikonkę auta. Wysłała mu ikonkę biegnącej kobiety i mężczyzny za biurkiem, w ten sposób dając mu znać, że przyjdzie do niego do biura.

Włożyła laptopa do teczki. Papierowa torba w zewnętrznej kieszeni pogniotła się, więc Sara musiała wyjąć wszystko i włożyć jeszcze raz. Torebka leżała na kanapie. Sprawdziła, czy ma w niej klucze, i zamknęła drzwi biura.

Schodząc po schodach, wybrała numer Tessy.

– Co jest, stalkerko?

Sara pozwoliła sobie na wybuch śmiechu. Młodsza siostra nigdy nie pozwoli jej zapomnieć o tamtej nocy, kiedy jeździła po mieście za Willem jak wariatka.

– Myślałam o czymś.

– Uważaj, bo ci to zaszkodzi.

Sara przewróciła oczami.

– Kiedy przeżyłam piekło w Atlancie, wróciłam do domu. – Otworzyła drzwi kostnicy. – A kiedy przeżyłam piekło w domu, wróciłam do Atlanty.

Tessa westchnęła teatralnie.

– Zapomniałam, jak sensownie budować przyszłość…

– Zostałaś zraniona, teraz jesteś w domu i będę cię wspierać.

– Długo to trwało.

– Dziękuję za łaskawość. – Sara wyłączyła światła w korytarzu. – Podzwoniłam trochę i mam namiary na bardzo dobre położne. Ciągle szukają stażystek. Z domu wyślę ci mailem szczegóły.

Pomruki Tessy oznaczały, że nie tak łatwo ją udobruchać.

– Jak sprawy z Willem? – zapytała.

Sara obejrzała się za siebie. Widziała maleńkie biuro na tyłach kostnicy, gdzie wmasowała Willowi emulsję do rąk.

– Miałaś rację. Naprawiłam to robótką ręczną.

– Dobra robota, ale i tak ciągle jestem na ciebie wściekła.

Sara spojrzała w telefon. Tessa znowu się rozłączyła.

Przywołała kilka niecenzuralnych słów, kierując się do głównego budynku. Kochała młodszą siostrę, ale to była trudna miłość.

Weszła na kolejne schody. Jej życie w GBI było niekończącym się stosem klocków lego. Przełożyła teczkę do drugiej ręki, poprawiła torebkę na ramieniu. Na myśl o spotkaniu z Willem czuła narastającą nerwowość. Okazywał jej wiele cierpliwości po samobójstwie Brocka. Nie spał przez nią, gdy rzucała się w nocy i przewracała z boku na bok. Nie pozwolił jej spać na kanapie. Jego dzieciństwo naznaczyły traumy. Wiedział, że czasami jedyne, co można zrobić, to słuchać.

W korytarzu było ciemno, gdy Sara otworzyła drzwi. Amanda i Faith już wyszły, tylko w biurze Willa paliło się światło. Słyszała dobiegający z komputera głos Bruce’a Springsteena:

I’m on Fire[29].

Sara zdjęła gumkę i rozpuściła włosy, które opadły jej na ramiona.

Czekała, aż Will zauważy ją w progu.

– Cześć. – Uśmiechnął się.

– Cześć. – Usiadła na dwuosobowej kanapie w rogu, teczkę i torebkę zostawiła na podłodze, klepnęła dłonią miejsce obok siebie. – Chodź tu. Chcę ci coś pokazać.

Posłał jej osobliwe spojrzenie, ale usiadł przy niej.

Sara wzięła głęboki oddech. Ćwiczyła to od jakiegoś czasu, lecz kiedy nadeszła właściwa chwila, poczuła tremę.

– Czy coś się stało? – zapytał.

– Nie, kochany.

Wyjęła z teczki papierową torbę. Otworzyła ją i postawiła na kanapie między nimi.

Will roześmiał się, gdy to zobaczył. Na torbie widniało logo McDonalda. Pochylił się i zajrzał do środka.

– To Big Mac.

Sara czekała.

Wyjął z torby pudełko. Uśmiech zszedł mu z twarzy.

– Coś jest w środku, ale to nie Big Mac. On tyle nie waży.

– Później omówimy kwestię, skąd znasz wagę Big Maca.

– Dobrze. Wyrzuciłaś go do zwykłego kosza czy na odpadki skażone?

– Skarbie, dajmy spokój hamburgerowi.

Will wyglądał na rozczarowanego, ale Sara pomyślała, że to się wkrótce zmieni.

Otworzył pudełko.

Jego wzrok spoczął na niebieskiej jubilerskiej poduszeczce, którą Sara położyła na czarnej bibułce.

Tytanowo-platynowa obrączka była ciemna na zewnątrz i jasna od środka. Will nigdy nie nosił biżuterii. Obrączkę na pierwszy ślub kupił w lombardzie. Sam. Angie nigdy mu nic nie dała.

Wpatrywał się w obrączkę i milczał.

Sara wyrzucała sobie w duchu, że obrączka jest pewnie za gruba, nie podoba mu się kolor albo zdążył już zmienić zdanie. Musiała go o to zapytać.

– Zmieniłeś zdanie?

Will ostrożnie położył pudełeczko na poduszce między nimi.

– Dużo myślałem o swojej pracy. Nie o pieniądzach, których nie mam wiele, ale na czym naprawdę polega moja praca.

Sara zacisnęła usta.

– Próbuję postawić się w roli złego gościa – ciągnął. – Wchodzę w jego buty. Tak ich rozgryzam.

Sara czuła narastające ściskanie w gardle. Will kompletnie ignorował obrączkę.

– Umiem sobie wyobrazić zabójców, złodziei, gwałcicieli i damskich bokserów. Umiem nawet do pewnego stopnia wyobrazić sobie Brocka. Dobrze mi idzie wyobrażanie sobie różnych rzeczy, ale nie umiem sobie wyobrazić, co bym zrobił, gdybyś umarła.

Sarę zapiekły oczy. Myśl o stracie Willa była równie nieznośna, co myśl o piekle, przez jakie on musiałby przejść, a którego ona doświadczyła po śmierci Jeffreya.

– Widziałem cię na nagraniu z Grant County i nie poznałem cię.

Sara wytarła łzy. Osiem lat wydawało się całą wiecznością.

– W domu dziecka mieliśmy sposób na przetrwanie. Jeśli spotykało nas coś złego, wmawialiśmy sobie, że to się przydarzyło komuś innemu. Że my jesteśmy kimś innym. Trzeba się było odłączyć od starego „ja” i iść dalej jako ktoś nowy.

Sara milczała. Will tak rzadko opowiadał o swoim dzieciństwie, że nie chciała mu przerywać.

Will spojrzał na obrączkę.

Wydała za dużo pieniędzy. Kolor nie ten. Za ciężka.

– Wiesz, że moja matka była prostytutką – zaczął.

– Skarbie, wiesz, że to nie ma dla mnie znaczenia.

Will ciągle patrzył na obrączkę.

– Kiedy dostałem jej rzeczy, zobaczyłem, że miała mnóstwo taniej sztucznej biżuterii.

Sara ugryzła się w język. Obrączka nie była tania.

– Naszyjniki, bransoletki i… jak się nazywa to szkaradztwo, które Amanda przypina do żakietów?

– Broszka.

– Broszka. Naszyjniki były takie stare, że sznurki się poprzecierały. Wszystkie srebrne bransoletki zrobiły się czarne. Było ich co najmniej dwadzieścia. Pewnie trzymała je wszystkie razem. Jak się nazywają te srebrne bransoletki?

– Kółka.

– Kółka. – W końcu oderwał wzrok od obrączki. Położył rękę na oparciu kanapy. Zaczął bawić się końcówkami włosów Sary. – Jak się nazywa taki naszyjnik, który jest ciasny jak psia obroża?

– Tak samo. Obroża. Mam pokazać ci zdjęcia w komputerze?

Will delikatnie pociągnął ją za włosy. Zrozumiała, że się z nią droczy.

– Jesteś taka piękna – powiedział.

Serce podskoczyło jej w piersi. W jego uśmiechu było rozmarzenie. Przeżywała rozmaite zauroczenia, ale Will był jedynym mężczyzną, przy którym miękły jej kolana.

– Masz zielone oczy o takim odcieniu, że wydają się nierzeczywiste.

Pogładził ją po włosach za uchem. Miała ochotę zamruczeć jak kotka.

– Kiedy cię poznałem, ciągle mi się wydawało, że już gdzieś widziałem ten kolor. Nie mogłem sobie przypomnieć i myślałem, że oszaleję. – Oderwał dłoń od jej włosów i znów położył rękę na oparciu. – Oglądałem pierścionki od miesięcy. Do tego suknie o kroju księżniczki, markizy, poduszki, a potem wpadłem w panikę, że będę musiał wydać osiemdziesiąt patyków.

– Will, nie musisz…

Sięgnął do kieszeni. Wyjął mały srebrny pierścionek. Taki z gatunku taniej biżuterii. Metal był nieco wgnieciony. Zielony kamień miał z boku rysę.

Kolor kamienia był niemal identyczny jak kolor jej oczu.

– Należał do mojej matki – powiedział Will.

Sara zasłoniła usta dłońmi. Will nosił ten pierścionek w kieszeni. Czekał na odpowiednią chwilę

– I jak? – zapytał.

– Tak, kochany. Z radością za ciebie wyjdę.

Nie musiała słyszeć tego pytania.

Tym razem niczego nie zepsuje.

[29] Płonę, tytuł piosenki Bruce’a Springsteena. (Przyp. red.).

OD AUTORKI

Drodzy Czytelnicy,

ostrzegam lojalnie, że ten list jest pełen SPOILERÓW i jeśli zamierzacie go przeczytać przed przystąpieniem do lektury Milczącej żony, fabuła zostanie kompletnie zepsuta i będziecie mogli o to winić wyłącznie siebie. Mówię serio! Jeśli powiecie mi, że przeczytaliście ten list i zepsuł wam całą historię, to pokażę Wam ten akapit i zakrzyknę teatralnie: TO WYŁĄCZNIE WASZA WINA.

Skoro mamy to już za sobą, chcę podziękować Wam za czytanie moich książek, bez względu na to, czy jesteście nowymi czytelnikami, czy towarzyszycie mi od początku. Jeśli należycie do tej drugiej grupy i zachodzicie w głowę, ile lat upłynęło od Zaślepienia, to informuję Was, że dziewiętnaście.

Wiem, co sobie myślicie. Czytałam/czytałem Zaślepienie, kiedy urodziła się moja córka, a teraz ona spodziewa się swojego pierwszego dziecka!

Czytelniczko/Czytelniku, to radujące serce opowieści, jakich nie chcę słyszeć.

Kiedy zaczęłam tworzyć zręby fabuły Milczącej żony, wiedziałam, że chcę wrócić do Grant County, i wiedziałam też po dziewiętnastu latach (i szesnastu książkach) stawiania Sary w przerażających sytuacjach, że nie mogę uczynić z niej czterdziestolatki. W najnowszych książkach z serii o Willu Trencie tylko pięć lat dzieli śmierć Jeffreya od obecnych historii, co sprawdza się w świecie Willa Trenta, ale okazało się problemem, kiedy układałam strukturę najnowszej powieści, głównie z powodu gigantycznej przepaści technologicznej między obiema seriami. W 2001 roku Yahoo! i BlackBerry były nowatorskimi rozwiązaniami. Facebook, Google oraz iPhone’y albo nie zostały jeszcze wymyślone, albo dopiero raczkowały. Pamiętam, jak używałam America Online CD jako podkładki obok monitora komputera stacjonarnego, kiedy pisałam książkę. Klnę się na wszystkie świętości, że mój laptop ważył prawie tyle, ile mój kot.

Stojąc w obliczu takich wyzwań, postanowiłam wykorzystać fakt, że moje książki to fikcja. Zamiast dziewiętnastu lat dystansu czasowego między Zaślepieniem a Milczącą żoną, różnica wynosi osiem lat. (Właśnie tyle mi przybyło w świecie rzeczywistym). W Grant County Sara jeździ teraz Z4 zamiast Z3. Lena ma BlackBerry. Marla Simms nadal używa IBM Selectric, ale to było prehistorią nawet w 2001 roku. Jeśli zastanawiacie się, skąd rozdrażnienie Giny Vogel, teraz już wiecie.

Mam nadzieję, że wybaczycie mi ten przeskok. Cieszyło mnie ponowne spotkanie z Jeffreyem, zwłaszcza w tym punkcie jego relacji z Sarą, o którym wcześniej nie pisałam. Przypomniałam sobie także, jak bardzo kocham Willa, i kiedy postanowiłam zakończyć historię Jeffreya, uznałam, że najlepiej będzie uhonorować go godnym następcą, jakim jest Will. Jeśli jesteście uważnymi czytelnikami, wiecie doskonale, że Will zasługuje na to miano. Dla mnie fragmentem, który najlepiej podsumowuje dwie wielkie miłości Sary, jest ten z rozdziału czwartego Milczącej żony:

„Co do Jeffreya, to Sara wiedziała, że są dziesiątki, może nawet setki kobiet, które mogłyby go kochać tak mocno jak ona. Z Willem było zupełnie inaczej. Była jedyną kobietą na ziemi, która mogła kochać go tak, jak na to zasługiwał”.

Pewnie nie zauważyliście, że potajemnie piszę historie miłosne.

Pełne naturalizmu i przemocy historie miłosne, ale zawsze.

Dziewiętnaście lat temu (osiem lat według kalendarza Karin), na początku kariery pisarskiej postanowiłam, że to, o czym piszę, przewija się w kolejnej książce. Dlatego pożegnałam się z Jeffreyem. I dlatego zdecydowałam się napisać szczerze o przemocy wobec kobiet. Uznałam, że należy otwarcie mówić, jak ona wygląda, oraz zgłębić temat długotrwałych skutków traumy w możliwie najbardziej realistyczny sposób. Mam nadzieję, że ludzie spojrzą na dwie serie moich książek jak na szczere opowieści o tych, o których nie mówi się często: ocalonych, walczących, matkach, córkach, siostrach, żonach, przyjaciołach i draniach.

Odpowiadając na pytanie, które być może sobie zadajecie (na co liczę), to będą następne opowieści z Sarą i Willem. Czekam na kolejną wspólną podróż z moimi bohaterami.

Karin Slaughter

Atlanta, Georgia

PODZIĘKOWANIA

Moje podziękowania jak zawsze kieruję najpierw do Kate Elton i Victorii Sanders, które są ze mną od początku. Dziękuję ludziom z HarperCollins GPP w Stanach Zjednoczonych i w oddziałach zagranicznych (ci są w przewadze). Ich imiona i nazwiska noszą ofiary w tej książce. Nie ma za co! Pragnę również podziękować Hilary Zaitz Michael z WME i VSA, Diane Dickensheid, Bernadette Baker-Baughman i Jessice Spivey.

Dziękuje Caroline De Robertis, która znowu pomogła mi z moim rynsztokowym hiszpańskim. Alafairowi Burke’owi, który zaoferował konsultacje w kwestiach prawnych. Charlaine Harris, która służyła radami w innych dziedzinach. Lisie Unger, która opowiadała mi o jednorożcach, aż zasnęłam. Kate White za bycie Kate White.

David Harper jak zwykle okazał się pomocny w kwestiach medycznych. Pomógł mi brutalnie zamordować (a czasem ocalić) ludzi, począwszy od pierwszych powieści z serii Grant County. Jestem mu dozgonnie wdzięczna za niezmienną cierpliwość. Jeśli wkradły się jakieś błędy, są one moją wyłączną winą. Jeśli pracujecie w zawodach medycznych, pamiętajcie, proszę, że to fikcja; a jeśli nie jesteście medykami – nie próbujcie robić tego w domu.

Doktor Judy Melinek dała mi wiele wskazówek dotyczących medycyny sądowej. Doktor Stephen LaScala rozmawiał ze mną o stawach i ścięgnach. Carola Vriend-Schurink fascynująco przybliżyła mi temat pogrzebów. Odejście na emeryturę agentki specjalnej GBI Dony Robertson było wielką stratą dla naszego stanu, ale cudowną okazją dla mnie (i naszej lokalnej biblioteki). Doktor Lynne Nygaard pomogła mi w kwestiach języka naukowego. Theresa Singer, która pojawia się w tej książce jako Rennie Seeger, wygrała mój prywatny konkurs tańca, by pojawić się na kartach tej książki. Mam nadzieję, że było warto.

Jak zwykle dziękuję D.A., mojej miłości goszczącej w moim sercu o wiele dłużej niż osiem lat Karin, oraz mojemu tacie, który nadal przynosi mi zupę, gdy piszę, chociaż w tym roku kilka razy zapomniał o chlebku kukurydzianym i czuję się w obowiązku napisać, że tego rodzaju przeoczenie jest niedopuszczalne.

Uwaga co do treści książki: chcę wyraźnie zaznaczyć, że celowo nie wymieniłam nazwiska człowieka, który w latach 2007–2008 zamordował co najmniej czworo ludzi w lasach Georgii, Florydy i Karoliny Północnej.

Pragnę także udzielić głosu wsparcia dla Georgia House Bill 1322.

KARIN SLAUGHTER jest jedną z najpoczytniejszych i uznanych autorek kryminałów i thrillerów. Jej książki, opublikowane dotąd w stu dwudziestu krajach, osiągnęły w sumie nakład ponad trzydziestu pięciu milionów egzemplarzy. Karin Slaughter ma na koncie dwadzieścia tytułów, wśród nich jest cykl, którego akcja rozgrywa się w Grant County, seria z detektywem Willem Trentem, Miasto glin nominowane do nagrody im. Edgara Allana Poe, a także powieści z listy bestsellerów „Sunday Timesa”: Moje śliczne, Dobra córka, Układanka i Ostatnia wdowa Jest pomysłodawczynią i założycielką Save the Libraries, organizacji non profit, której celem jest wspieranie bibliotek oraz ich cyfryzacja. Urodzona w Georgii, Karin Slaughter mieszka w Atlancie. Obecnie Netflix pracuje nad ekranizacją Układanki, trwają także prace nad realizacją cyklu o Grant County i serii z detektywem Willem Trentem na potrzeby telewizji.

www.KarinSlaughter.com

POLECAMY RÓWNIEŻ INNE KSIĄŻKI KARIN SLAUGHTER:

Spis treści:

Okładka

Karta tytułowa

PROLOG

ATLANTA

1

2

GRANT COUNTY – WTOREK

3

ATLANTA

4

GRANT COUNTY – WTOREK

5

ATLANTA

6

7

8

9

GRANT COUNTY – ŚRODA

10

ATLANTA

11

GRANT COUNTY – ŚRODA

12

ATLANTA

13

GRANT COUNTY – ŚRODA

14

ATLANTA

15

16

17

GRANT COUNTY – CZWARTEK

18

ATLANTA

19

20

GRANT COUNTY – CZWARTEK

21

ATLANTA

22

23

24

GRANT COUNTY – CZWARTEK

25

ATLANTA

26

GRANT COUNTY – CZWARTEK – TYDZIEŃ PÓŹNIEJ

27

ATLANTA

28

29

TYDZIEŃ PÓŹNIEJ

30

OD AUTORKI

PODZIĘKOWANIA

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału: The Silent Wife

Pierwsze wydanie: HarperCollins Publishers Ltd, London 2020

Opracowanie graficzne okładki: Emotion Media

Projekt okładki: Claire Ward © HarperCollinsPublishers Ltd 2020

Ilustracja na okładce: © Ildiko Neer/Trevillion Images

Zdjęcie autora: © Alison Rosa

Redaktor prowadzący: Alicja Oczko

Opracowanie redakcyjne: Jakub Sosnowski

Korekta: Sylwia Kozak-Śmiech

Copyright © Karin Slaughter 2020

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa, 2020

Will Trent is a trademark of Karin Slaughter Publishing LLC.

TROUBLE ME Written by Natalie Merchant and Dennis Drew ©1989 Christian Burial Music (ASCAP) All Rights Reserved. Used by Permission. International Copyright Secured.

Fragmenty piosenek:

„Whistle” (written by Flo Rida, David Edward Glass, Marcus Killian, Justin Franks, Breyan Isaac, Antonio Mobley, Arthur Pingrey and Joshua Ralph)

„Can’t Take My Eyes Off You” (written by Bob Crewe and Bob Gaudio)

„The Girl from Ipanema” (written by Antônio Carlos Jobim, Portuguese lyrics by Vinicius de Moraes, English lyrics by Norman Gimbel)

„My Kind of Town” (written by Jimmy Van Heusen and Sammy Cahn)

„Funky Cold Medina” (written by Young MC, Matt Dike and Michael Ross)

„Into the Unknown” (written by Kristen Anderson-Lopez and Robert Lopez)

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Niniejsze wydanie zostało opublikowane na licencji HarperCollins Publishers, LLC.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

HarperCollins jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

ISBN 978-83-276-5488-5

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

Konwersja do formatu EPUB, MOBI: Katarzyna Rek / Woblink